Մի օր հարց տվի ես Մամոնային. «Ասա՛, ի՞նչ անեմ, որ քո սեղանին Ես էլ հյուր լինեմ և հյուր ցանկայի - Ի՞նչ ճանապարհ ես դու ինձ ցույց տալի»։
– Իմ ծոցըս գալու կան շա՛տ ուղիներ, — Ասաց Մամոնան, – ծուռ, ձախ, վար ու վեր… Եվ ո՛րն էլ ընտրես, իմ սիրած հյուրն ես, Լոկ շիտակ ուղուց դու դարձրու երես…
[1901]
Խելոք խոսք
Երբ խելազուրկը խելք է քարոզում, Լալիկն ուզում է ծաղրել հռետորին, Բըլբուլի մասին ագռավն է խոսում, Սոխն էլ «հոտա՜ծ» է կոչում սըխտորին. Երբ քոռը լույսի դասեր է տալիս, Էշն էլ ուղտին է գըցում մասխարա, — Այս խելոք խոսքն է միշտ միտըս գալիս. «Քաչա՛լ, դեղ ունես, քո՛ գըլխին արա»…
Երկու գետ
Ահա՛ երկու գետ։ Մեկն հուժկու ու խոր, Հոսում է զորեղ, բայց ձայն չի հանում. Մեկելը – ծանծաղ, հոսանքն էլ – անզոր, Բայց իր աղմուկով ականջ է տանում։
Խորամիտ մարդն էլ ամեն ազգի մեջ Գործում է քաջուժ, բայց լուռ ու անտես. Եվ միայն ցանցառ գործիչն է անվերջ Բոռում, աղմըկում, ծանծաղ գետի պես…
Իդեալ
«Իդեալ, իդեա՜լ» ենք գոչում ամեն օր, Բայց ո՛չ ամեն օր ապրում իդեալով. Որպես պըճնամոլ կընկա սիրած շոր, Իդեալն հագնում ենք՝ տեղին նայելով…
1901
Ժամանակակից հայ աղջկա ալբոմը
Պոետն հավանեց մի քընքուշ էակ, Նըրան անվանեց երկնային հրեշտակ. Եվ մի օր ասաց հավնած աղջըկան. «Ի՞նչ գրեմ ալբոմումդ – վառ սիրույս նըշան»։
– «Գըրի՛ր, – կույսն ասաց, – միամի՛տ պոետ, Որ քո հրեշտակը կըկապվի քո հետ, Թե որ թողնելով դու մուսա, Պառնաս, Բորսայում ոսկու մե՜ծ երգիչ դառնաս…»։
[1901]
Հայկական կրիտիկա
«Գիրքն ստացանք… Էջ չորս հարյուր, Գինն է աժան, տիպն է մաքուր, Փլանի գըրած, փստանի տըպած, Փլան քաղաքումն է լույս տեսած. Խոստանում ենք ա՛յլ ժամանակ Խոսել երկա՜ր և ընդարձա՜կ…»։
Եվ անցնում են շաբաթ, ամիս, Տարիք գընում, տարիք գալիս. Իսկ կրիտիկան՝ տե՛ր իր խոսքին՝ Գիրքն է քըննում… Էշի՛ զատկին…
Օրիորդ X-ին
(Որ խնդրել էր լուսանկար պատկերս՝ մակագրված որևէ «գրչի հանաքով»)
Ուղարկում եմ քեզ իմ պատկերն, Վերան գըրած երկու տող. «Խենթ հարուստին ծախի՛ր քո սերն, Խելքը գրոշ է՛, առանց փող…»։