Քանի անմեղ գառ ու ոչխար Ուղարկել եմ մթին աշխարհ, Ու հովվին էլ լեղապատառ Ինչպես արել ճոթ ու պատառ: Սա իմ մեղքն է, ճիշտն եմ ասում. Որ բերել է այսպես ցասում: Մեղքերն ասին արջ ու հովազ, Չար բորենին, վագր ու վարազ Հետո և գայլ: Վերջը էշը վսեմափայլ Ասավ. – Սա է միակ մեղս, Արտի մոտով անցած տեղս, Հակառակ է չարը բարուն, Ես մի բերան զարկի գարուն… Աղվեսն այստեղ՝ լսեց, լսեց, Ոտքի կանգնեց, մի ճառ խոսեց Այնպես արդար, Այնպես ճարտար, Որ պիտ հիշվի հա՛ դարեդար: – Առեք, – ասավ, – սուլթան ու խան, Առեք նույնպես և իմ մեղան. Ես ամենից մեղավոր եմ, Բայց թե կացեք տեղավորեմ.
Մեր արքան վես, Մեր արքան հեզ,
Խոստովանեց իր մեղքը մեզ, Բայց թե խղճով եկեք դատենք, Մեղքը վարձքից խելքով զատենք: Լինի արքա՝ Սովա՞ ծ ման գա, Չուտե ոչխա՞ր… Փուլ գաս, աշխարհ… Ո՜չ, տեր արքա, Ինչ ոչխար կա, Քեզ է տրված փայ ու բաժին, Այ, ինչ ասեմ ես այն գժին, Այն անտաշին, Կոպիտ էշին, Գարու կանաչ արտը պոկե, Մեղքն ու վարձքը նա չջոկե Ու մեր ցեղին այսպես պատժե, Չէ՜ , պետք է դա կյանքով տուժե… Տեղից թռան գազանները, Դունչն ու թաթիկ լիզանները, Խելոք էշին գետին դրին, Քթից բերին կերած գարին:
ԱՆԾԵՂՆ ՈԻ ԱՌՅՈԻԾԸ
Սպանվել էր Մայր առյուծի Կորյունը, Մռնչում էր Սրտի ցավից, Աչքը կոխած Արյունը: Մռնչում էր, Քրտինքի մեջ Փրփրում, Ժանիքներով Ու ճանկերով Չոր գետինը Փորփրում: Մին էլ ծառից Մի մայր անծեղ Ասավ. – Տիկի՜ն Ազնվացեղ, Հլա խոսքը Մեր մեջ մնա, Բա էն լա՞վ է, Որ անխնա Դու լափում ես Այլոց ձագեր, Ոտդ եկավ. Ա՜յ արնակեր: