Արևը անցավ, Քամին վեր կացավ: Մժեղը տեսավ, Որ քամին իրեն պտտեց, Ինքն էլ մի կերպ Խոտը բռնեց, խտտեց:
Մժեղ, խոտն ինչո՞ւ ես խտտել: – Քամի, էն քեզանից եմ ազատել, Որ չհանես սարեսար, Որ չգցես քարեքար. Բա գյուղացին մեղքը չի՞, Հնձաձ խոտը զուր կորչի:
ՓԱՅՏԱՀԱՏՆ ՈԻ ՄԱՀԸ
Ծերն հազալով, կղտալով, Թույլ ծնկներին զոռ տալով, Մեջքից ցախը վեր առավ, Նստեց վրան՝ սուգ արավ.
– Ես տուն ունեմ, Դուռ չունի, Թոնիր ունեմ, Խուփ չունի, Ձյունն է ծածկել դռնակս, Փայտն է մաշկել կռնակս. Ես ծեր… անցած, Տնով քաղցած, Հա՜ մերկ, հա՜ զուրկ, Տալիք ու տուրք, Խարջ ու խարաճ, Լեզուս է կարճ… Վա՛յ, վա՛յ, վա՛յ, վա՛յ… Ո՞ւր ես, սև մահ… Էսպես ապրո՞ւստ: Մին էլ պուպուստ, Մահը թե՝ հա, Ծերուկ, ի՞նչ կա…
– Արևդ վկա, Ոչինչ չկա… Ճաքած լեղին, Մոմից դեղին, Կմկմալով, Լեզվին տալով, Ծերուկն ասավ. – Մինը չկար, Որ էս փայտը Շալակս տար: Ապրես, տեսա՞ր, Ինչ շուտ հասար: Բան մի կարծի, Փայտն ինձ բարձի, Դու ետ դարձի:
ՀԻՎԱՆԴ ԵՂՋԵՐՈԻՆ
Թավ անտառում, Իր խոր այրում Հիվանդացավ մի եղջերու: Եղջերուներ՝ էգ թե արու, Խիստ կարեկից Դուռ ու դրկից, Հորքուր, մորքուր Հեզահամբույր, Գորովագութ, Սկսեցին մի ելումուտ. Եկան հանդես, Հիվանդատես, Եվ խնամիչ, Եվ սփոփիչ:
Հետևանքը՝ հիմա տես ինչ. Գալ-գնալով այնքան բերան Խեղճի պաշարն այնպես կերան, Որ նախ այրը մնաց դատարկ, Հենց թափ տված մի ալրապարկ: Հետո որտեղ ոտ կոխեցին, Չոր կրծեցին Անցած ճամփին՝ կանաչ, թուփ, ծառ, Մինչև վերջին փուշն և մացառ: Երբ ամեն ինչ չոր-չորացավ, Շրջապատում վերջ-վերջացավ, Խեղճ եղջերվին, Լավի լավին, Էն անմեղին, Մեջքը հողին, Դունչը կողին, Սոված թողին: Իրենք փախան, փախան անհետ, Անվերադարձ, էլ չեկան ետ: Կես ամիսն էլ չլրացավ, Ցավի վրա եկավ նոր ցավ: Երբ չմնաց ուտելու բան, Փրկիչ սովը չոքեց դռան: Ու ձայն տվավ, – Այ, ջա՛ն-ջանի՜կ, Զահել-ջիվան ի մ ջեյրանիկ, Գետնին գերի, Վե՜ր կաց, արի, Ու թաքնվիր, Ա՛յ գալիս են հոքիր… մոքիր… Խեղճ եղջերուն, Երբ լսեց անուն-անուն, Որ չտեսնի երես-երես Էլ նրանց պես Հոքիր, մոքիր հիվանդատես, Հոքիր, մոքիր՝ աչերը խուփ, Սիրով փարվեց սովին ընդհուպ: