Kitabı oku: «Fritze un Flori vortällt sick wat - Fritz und Florian erzählen sich etwas», sayfa 2
Sind Märecken viellichte doch wat for groote Jungens?
„Puu, is mick hüte langwielig“, muult Floir. „Mien Fründ Fred is op den Jeburtsdag von siene Oma, vor’t Schwimmbad is mick noch tau kolt. Nee, is dat langwielig!“ Fritze smüstert: „Na, na, ick bin doch ok noch da.“ „Ja, wenn ick mienen oolen Fründ Fritze nich härre!” jift Flori tau. Da fallt ne all wat in. „Du Fritze, du hast mick doch vorichte Woche ne Jeschichte ut en Bauk vortällt, wo du an liebesten in eleset hast, as du noch Kind wörrest. Erst häbbe ick ja edacht, ick bin for Kinnermärecken all veel tau grot, aber ehrlich, sau as du vortällen kannst, finde ick dat bannig spannend. Wettst du nich noch sau’n Märecken?“
Dat lätt sick Fritze nich tweimal säjjen. „Flori, hast du all mal wat von de Stadt Buxtehude ehört?“ „Klar doch, as wi vorichtet Jahr an de Nordsee fäuhern, sind wi da vorbieekoomen. Mama meine, dat hier mal en Swienejjel un en Hase um de Wette eloopen sind. Dat härre ick seihn wollen!“ Bie den Jedanken mott Flori dulle lachen, aber as de Jeschichte utgangen was, wusste hei nich.
Fründ Fritze säjjt: „Kiek an, justemank was düsse Jeschichte ok in mien Kinnerbauk. Wutt du sei hören? Na, denn pass op:
Up Huchdütsch is et hier tau lesen.
Dat Wettloopen twüschen Hase un Swienejjel
Et was en wunnerschönen Sonndachmorjen in Harwest. Der Morjenwind güng dorch de Stoppeln un de lüttje Lerecke twinkeleere an Hewen.
En Swienejjel kam daherspazeert un freue sick sau von Harten an düssen schönen Dach. Da drepe hei sienen Naber, den Hasen. Düsse was en ganz hochnäsijen Kujon. De Swienejjel säjje ne fründlich: „Gu’en Morjen“, doch de Hase antwöre nich op den Gruß un meine man blots höhnsch: „Wie kummt dat denn, dat du all an fräuhen Morjen hier in de Feldmark rumherlöppst?“ „Ick gah spazeern, as du“, gaf de Sweinejjel fründlich tau Antwort. „Spazeern?“ lache de Hase, „Dat laat man blieben, süss sau nutzest du diene krummen Beine af. Sünd ja all kort enauch.“
Nu konne de Swienejjel allet vordragen, aber op siene wunnerschönen Swienejjelbeine leit hei nißt komen. „Du bildst dick woll in, dat du mit diene Stackelbeine mehr utrichten kannst?“ säjje hei, un de Hase antwöre: „Dat will ick woll meinen.“ Dabie kieke hei wolljefällich an sick dal.
„Hm“, griene da de Swienejjel, „dat käme op en Vorseuk drop an. Wi sollt mal um’e Wette loopen. Da werd wi ja seihn, wecke Beine hiller sünd.“ „Gut“, stimme de Hase tau, „ümme wat willt wi denn wetten?“ „Ümme en güllenen Daler un ne Pulle Sluck“, slage de Swienejjel vorr. De Hase was et taufreen, un se maken ut, sik in’e lüttje halwe Stunne op den Stoppelacker tau drepen.
Swinne iele de Swienejjel na Huus. „Fru“, reip hei, „make dick parat, ik will mit’en Hasen um’e Wette loopen. Et geiht um en güllenen Daler un ne Pulle Sluck.“ „Mann“, reje sick de Swienejjelfru op, „du büst ja woll nich ganz bie Sinnen! Jejen den Musche Langbein kannst du doch nich jejen anloopen.“ „Ick nich, aber wi beide tauhoope jewiß“, griene de Swienejjel. „Paß op, wat ik dik säjje: ick gah mit den Hasen an’n Start, und du stellst dick in’t Ziel. Kummt de Hase nah dick, röppste blots: „Ick bin all da!“ Wi seiht uns sau ähnlich, dat uns de Dölmer nich utenannerkennt.“ De Fru nickköppe un güng midde.

Balle drepen se den Hasen an’e vorabredete Stee. De Hase tälle bet drei, un se leipen los. De Swienejjel leip aber man blots en kortet Stücke, denn maake hei kehrt un sette sick komodich in’e Foore. De Hase aber jachtere as dull ober den Stoppelacker. As hei nu meine, as Sieger dorch’t Ziel tau loopen, reip ne de Swienejjelfru entjejen: „Ick bin all hier!“
De Hase krieje tellergrote Oogen. Dat konne doch woll nich mit rechte Dinge taugahn. „Lat uns nochemal loopen“, säjje hei, un de ganze Spijök fung von vorne an. Un jedet Mal, wenn de Hase meine, hei härre et eschaffet, was de infamichte Bengel von Swienejjel all da. Dat gung sau lange hen un her, bet de Hase den Swienejjel vor de Fäute falle. Hei konne nich mehr. De Swienejjel sacke vorgneucht sienen Daler un de Pulle Sluck in un make sick mit siene Fru en schönen Sonndach.
Seit düssen Dach is et keinen Hasen wedder innefallen, mit en Swienejjel um de Wette tau loopen. De Moral von de Jeschichte is: Un wenn en sick noch sau vornehm dücht, soll’n sick nich obern annern lustig maaken. Un de Jeschichte lehrt uns datau: et is immer gut, wenn’en sick ne Fru ut sienen Stanne friet. Wer also en Swienejjel is, mott tauseihn, dat ok siene Fru en Swienejjel is.
Up Huchdütsch is et hier tau lesen.
Quelle: Grimms Märchen – plattdeutsch nacherzählt Ilse Köhler.
Rate mal!
„Fritze, wat maket wi hüte?“ „Och, Junge, mick fallt nißt in. Ick bin hüte en betchen malade. Oberlejje du dick doch mal wat!“ Florian kiekt sienen Fründ vull Sorje an. „Du warst mick doch woll nich krank?“ „Nee, nee“, begeuset ne Fritze,“ ick häbbe noch half in de Nacht Fautball in Fernsehn ekieket. Dabie häbbe ick mick sau operejet, dat ick nich in Slaap ekomen bin. Nu bin ick en ganz dulle mäuh, aber wenn ick mick jetzt en henlejje, kann ick in de Nacht wedder nich slapen.“
„Na, wenn et blots daran lijjen deit, denn bin ick beruhigt“, säjjt Flori erleichtert. „Wettst du wat? Ick jebe dick Rätsel op un du mosst se raten.“ Dat is en gu’en Vorschlag un höllt de mäuhen Fritze wach.
„Pass op, hier dat
Rätsel Nr. 1: Wat is, wenn de Schosteinfejer in Snei fallt?
Rätsel Nr. 2: En ganzet Huus vuller Eten, de Dör aber vorjetten.
Rätsel Nr. 3: Wie kummt de Hase ober den Barch, wenn et rejent?
Rätsel Nr. 4: Wer hat Oogen un kann nich kieken?
Rätsel Nr. 5: Wo lijjet de Hase an wärmesten?
Rätsel Nr. 6: Et is mien Eijen, aber annere Lü’e bruket et veel mehr as ick.
Rätsel Nr. 7: Wecket Bein kann nich loopen?
Rätsel Nr. 8 Wecke Abend fänget all an Morjen an?
Rätsel Nr. 9: Wat is fartig un ward doch jeden Dag emaket?
Rätsel Nr. 10: Tweibein sat op Dreibein, da kome Veerbein un wolle Tweibein bieten. Da nahm Tweibein Dreibein un dä Veerbein smieten.
Fritze oberlejjet un oberlejjet. „Minsche, Flori, ick mot taujeben: ick kome einfach nich dahinder. Dat is aber ok tau swar. Hilpe mick mal!“
Flori lacht: „Wenn et sau is: hier is de Oplösung: Nr. 1: Winter – Nr. 2: das Ei – Nr. 3: natt – Nr. 4: de Kartuffel – Nr. 5: in de Bratpanne – Nr. 6: mien Name – Nr. 7: dat Stauhlbein – Nr.8: de Sünnabend – Nr. 9: dat Bedde – Nr. 10: De tweibeineije Schauster sat op sien dreibeinijen Schemel. Da kome de veerbeinije Hund un wolle den tweibeinijen Schauster bieten. Da nehme de tweibeinije Schauster den dreibeinijen Schemel un dä den veerbeinijen Hund damidde smieten.“

Up Huchdütsch is et hier tau lesen.
Quelle: Rätsel teilweise aus dem Plattdüütsch Kinnerbauk von Wilhelm Sandfuchs und Robert Thiele.
Schaule nervt!
Florian kummt ut de Schaule. As hei Fritze, as immer, op de Bank andrippt, smitt hei brastig siene Schaultasche in de Büsche un lätt sick op de Bank fallen. „Dunderlüttjen, Flori, du hast ja ne Laune. Wat hat dick denn sau vorarjert?“ fröcht Fritze vorwunnert. „Na, wat woll? De Schaule mit samt öhre dösijen Kanters!“ „Klar, wat ok süss?“ Fritz wett Bescheid. Trotzdem fröcht Fritze na: „Un wie hätt dick Schaule un de Kanters sau op de Palme ebrocht?“
Flori angelt de Schaultasche ut de Büsche, kramet dainne rumher, haalt dat Inglischheft ruut un klatschet et Fritze in de Hand. Fritze bläddert, un da steiht sei: ne glatte Fief in de Vokabelarbeit. „Woll keine Vokabeln elehrt, wat?“ fröcht hei vorsichtig. Flori blafft retour: „Inglische Vokabeln! Hör mick op! De bruket kein Minsche. Un wenn du mick fragest, de Schaule ok nich. En ganzen Dag frie, dat wörre en Leben.“
Fritze schüddelt nadenklich den Kopp. „Na, op dat nich ober kurz oder lang öde ward? Kennst du Britta ut de Middelstrate?“ „Kenn ick. De is eine Klasse under mick. Un wat is mit de?“ will Flori wetten. „As sei in’t tweite Schauljahr was, wörre sei ok bannig mit de Schaule dorch. Un dat kam sau:
Up Huchdütsch is et hier tau lesen.
Nienich wedder Schaule
Britta kummt von de Schaule. De Schaultasche kriejjt en Tritt, dat de Bäuker ruutfallt. Mama wunnert sick: „Wat is nu denn passeert?“ Öhre Dochter brüllt: „Ick gah nie wedder na Schaule! In Leben nienich wedder!“ „Wiesau dat?“ will nu ok Papa wetten. Britta fischet ut den Bäukerhuupen öhr Matheheft ruut un knallt et op en Disch. Papa bläddert dainne. Denn ward hei fünnig: „Oh, in de Mathearbeit ne glatte sess. Wie kummt dat denn?“ „Wie woll?“ muult Britta. „Destawejen, weil use Kantersche, Fru Bering, doof un bekloppt is!“
Papa kiekt Mama an. „Du sast woll Recht häbben“, jifft hei tau, „de Fru Bering mott bannich doof sien, wenn de jüch biebringet, dat, as hier steiht, achteihn un veer söbenuntwintig oder ok einendrittig minus fief nejjenteihn is. Hast du sauwat all belebet, Mama?“ Mama schüddelt den Kopp. „Is ja nich tau glöben! Wenn’en sau ne bekloppte Kantersche hat, dä ick ok nienich in Leben wedder in de Schaule gahn.“
Britta kieket von Mama na Papa. Meint de dat ernst? Mott woll! Mama geiht wedder in de Köke un Papa leset in Blatte. Den ganzen Abend fallt kein Wort mehr ober de Sess in Mathe. Blots as Britta na en Bedde gahn will, säjjt Mama sau ganz nebenher: „Britta, du kannst ja morjen utslapen. Fräuhstück moßte dick denn sülbens maken. Papa un ick sind, wenn du opsteihst, all na Arbeit.“
Britta kann erst gar nich inslaapen. Wat ward dat for en Leben! Opstahn, wann sei will, en ganzen Dag speelen. Tau schön! Na, ja, fräuhstücken ohne Mama un Papa? Ganz schön unjewohnt. Dafor hat sei nu den ganzen Dag frie un kann maken wat sei will. Da kummt sei leise Twiefel. En ganzen Dag speelen? Aber mit wen? Alle öhre Fründinnen, ok öhre beste Fründin Maja, sind in de Schaule. Vorflixt un taujenaiht! In de nächste Woche hat Britta Jeburtsdag. Wo sallt de Gäste herkoomen, wenn sei in de Schaule nich de Inladungskarten vordeilen kann? Ach, Quatsch, warum sick sauveel Jedanken maken.

Britta kann un kann nich in Slaap komen. Immer wedder geiht sei kruse Jedanken in Koppe rumher. Middag is sei ja ok alleene. Utjerechnet morjen jift et in de Schaule öhr Lieblingseten: Nudeln mit Tomatensoße un hinderdorch noch Schokopudding. „Erst gar nich ober nahdenken“, sächt sick Britta. Aber dat is man gar nich sau lichte. Da fallt sei nämlich noch wat in. An Friedag maket öhre Klasse en Utflug. Justemank in den Zoo. Un dabie harre sick Britta all sau op de possierlichen Erdmännecken efreut. Un denn de grote Speelplatz in Zoo. Britta un Maja harren sick doch besproken, dat se op de lanke Rutsche tausamme rundermaken willt.
Irjendwann is Britta denn doch ineslapen. Sei drömmet davon, dat sei an de Schauldör rackelt un kriegt sei partout nich op. Drinne hört sei öhre Fründinnen lachen un gnickern, un sei steiht butten alleene. Denn ruket et sau fein na Eten. Puu, un koolt is et Britta ok.
Da wakt sei op. De Taudecke lijjet op en Bodden. Ut de Köke duftet et na frischen Toast un jebra’ene Eier. Britta kieket op de Uhr. All Klocke sebbene. Sei suset ut en Bedde un röppt: „Mama, du hast mick ja gar nich ewecket!“ Mama kieket sei vull Staunen an: „Aber Britta, du kannst doch utslapen. Wo du doch nienich wedder na Schaule wutt! Aber wenn du nu all op bist, kannst du ja ok mit uns fräuhstücken. Gah man noch in’t Bad.“ Dat lätt sick Britta nich tweimal säjjen. Mal ehrlich: sau hille harre sei sick noch nienich ewuschen un de Tähne putzet. Un da sitt sei all fix un fartig anetrecket an Fräuhstücksdische.
Grade hat sei sick dat tweite Toastbrot esmeert, da kloppet Maja an’t Finster un röppt: „Hallo, Britta, make hen, wi mött na Schaule.“ Ohne sick grot tau besinnen, snappet sick Britta de Schaultasche un is mit „Tschüüs“ tau Dör ruut.
Mannichmal mott man sick wunnern. Fru Bering, de doofe Kantersche, hat bannig datau elehrt. In de nächste Mathearbeit hat Britta nich einen Fehler.
Up Huchdütsch is et hier tau lesen.
Wat man in de Ferien allet maken kann
Flori röppt all von wieten Fritze tau: „Hurra! Endlich Ferien!“ „Na, nu sett dick erstemal dal. Wat makest du denn mit de veele frie’e Tiet?“ will Fritze wetten. „Tja, Fritze, wi werd uns woll in de nächste Tiet nich veel seihn. Erst fäuhere ick na Oma un Opa veerteihn Dage un denn nochemal drei Wochen mit Mama, Papa un Lotta na Spanien. Stell dick vor: ut de Reise na Spanien wörre um en Haar nißt eworden, weil Mama kein Urlaub kriejen solle. Ferien un denn tau Huuse. Na, dat wörre ja nich grade spannend.“
„Och“, meint Fritze deipdenkernd, „kummt immer drop an, wat man daruut maket. In use Naberschaft wohnt ne Familie, de sick Urlaubsreisen einfach nich leisten könnt. De Junge, dat is Niklas, wörre destawejen dulle truurig, aber sien Vader hat sick wat infallen laaten. Vielichte kannst du von düsse Ideen ok wat bruken:
Up Huchdütsch is et hier tau lesen.
Ferienabentü’er
Et bimmelt, un dat tau’n letzten Mal. Et sind nu Sommerferien. De Kinner staht in lüttje Pulks tauhoope un freut sick ober öhre Zeugnisse oder schimpet ober de Unjerechtigkeiten von de Kanters, de da de eine oder annere schlechte Note rineschreben hätt. Niklas hat nißt tau bemängeln. Hei hat, as immer, en besunnert gu’es Zeugnis.
„Wat makst du in de Ferien Nicki?“ fröcht sien Fründ Michael, „wi maket ja mit en Fleijer op de Kanarischen Inseln!“ Un schon raupet se alle dorchenanner. Mal geiht et in de Barje, mal an de See, mal op en Reiterhoff oder na de Grootöldern, de in Amerika lebet. Niklas blifft stumm. Michael lejjt ne de Hand op de Schulder un säjjt leise: „Ji fäuhert woll nich in de Ferien, wat? Arjere dick nich. In twei Wochen bin ick wedder retour, un denn hätt wi noch veer Wochen, wo wi dulle wat undernehmen könnt.“
Ja, Michael is wirklich en gu’en Fründ. Hei vorsteiht Niklas. For ne Urlaubsreise is bie Niklas Öldern nißt ober. Vader is all en halw Jahr arbeitslos. Mudder sitt oft bet abend spät an de Supermarktkasse. Sei lätt sick nich anmarken, dat öhr Rüjjen da all lange nich mehr middespeelt. Dat soll natürlich keiner in de Familie middekriejen, aber Niklas kann sei nißt vormaken.
Als hei na Huuse kummt, is Mudder all da. De Dokter hat sei wejen öhre Rüjjenweihdage krankeschreben. Niklas wieset sien Zeugnis. Wat lüchten da Mamas Oogen. Ok Papa maket sick ut sien Fernsehsessel hoch un kloppet Niklas op de Schulder. Mama fröcht: „Wat makeste denn nu de ganzen sess Wochen tau Huuse? Haste dick all mit Michael voraffredet?“ Niklas schüddelt en Kopp un säjjt blots: „De fleijet morjen mit siene Öldern in en Süden,“ un geiht in sien Zimmer. De Öldern kieket sick bedropen an.
An Abend säjjt Papa mit’ en mal: „Ick wett, wat wi in de Ferien maket.“ „Un wat solle dat sien?“ fraget Mama un Niklas as ut einen Munne. Papa smüstert for sick hen: „Lat jüch oberaschen!“ Wann hat Papa dat letzte Mal esmüstert?
An annern Morjen ward Niklas unsanft ut en Slaap eretten. As hei de Oogen opmaket vorjaget hei sick nich schlecht. Papa steiht da, dat Jesichte bunt anemalt. Hei röppt: „Ruut ut Bedde! Hüte is Indianerdag. De Bleikjesichter sind hinder uns dorch!“ Niklas vorsteiht nich ganz, wat dat wern sall, aber trecket sick hille an. „Fräustücken daut wi in de Prärie. Mudder hat uns all dat Büffelfleisch un Fü’erwater inepacket. Wi möt blots noch na Buer Meins un uns Feddern halen for usen Koppschmuck.“ Niklas sticht vull in: „Jawoll, un denn maket wi de Bleikjesichter Beine. De sallt sick schon for uns gruulen.“
Tauerst mott hei sick natürlich noch de Kriegsbemalung as Papa taulejjen. „Sau is recht, schneller Hirsch. Dat ward den groten Manitou jefallen.“ Niklas lacht: „Ick schneller Hirsch – du ooler Büffel.“ Un denn trecket se los. Erst mött de Feddern besorjet und Koppschmuck emaket wern. Dana geiht et ruut op de Wiesche an den lüttjen Beek. Hier staht Weiden. De oole Büffel schnitt Twieje af in wieset den schnellen Hirsch, as en dadruut en Flitzebogen un Piele maket. Damidde scheit se op ne oole Dartschiebe. Da is de schnelle Hirsch veel treffsicherer as de oole Büffel.
Man maket sick op Spurenseuke. Hier find’en Bärentatzen, da mott ne grote Büffelherde ober de Prärie emaket sien. De beiden Indianer seuket allerhand Kruut un Planten for de Medizinfru in Huuse. Mal lijjet de Rothäupte in’t hohe Gras un beobacht de lüttjen Krabbelkäwer, Buer Meints siene Käuhe un de Vöggel an Hewen. Twischendorch mott’en sick stärken. Dat Büffelfleisch entpuppt sick as dicke Wostbrötchen un datau Appelsaft. Lecker!
An Abend komt de beiden Indianer kröppellahm, aber vorgneucht, as all lange nich mehr, na Huuse. Se sitt mit de Medizinfru op en Balkon un kiekt, as de Sunne undergeiht. Wat hätt de Beiden tau vortällen. Niklas hojant: „Un wat maket wi morjen?“ „Dat bespräket wi denn,“ vorsprickt Papa.
An annern Dag maket Mama, Papa un Niklas tausamme en Plan for de nächsten veerteihn Dage. Nee, aber ok, wat se da allet infallt. Sau gar en Wikingerdag is dabie mit Floss bu’en un schippern op den lüttjen Beek. Einen Dag geiht Papa mit Niklas in’t Museum, wo se sick ankieken, as de Lü’e in de Steintiet elebet hätt. Papa hat allet sau gut erklärt, dat de Museumsdirektor, de dat beobacht, Papa bie Siete nimmt un fröcht, op hei nich Lust härre, in Museum mit Kinner tau arbei’en? Papa hat sick denn um de Stidde ok beworben. Viellichte klappet et ja. Op jeden Fall was de Steintietdag na den Museumsbeseuk wedder wat ganz Besunneret.
As de Witterunge mal schlecht is, dat’en nich na butten kann, maket se en Bäukerdag. Se smökert in Papa siene oolen Kinnerbäuker und schriebet saugar sülbens lüttje Jeschichten. Ok de Speeledag is en Renner. Bie’t Mensch-arjere-dick-nich-Speel, jewinnt Niklas mehrstendeils. Datau hat Papa ne bieebrocht, as’en Schach speelt.
For Niklas is et klar: dat sind de schönsten Sommerferien, de hei bet nu belebet hat. Un wenn Michael trüch is von de Kanarischen Inseln, denn ward Niklas mit öhne dat allet nochmal maken – Indianerdag, Wikingerdag, Steintietdag, Bäukerdag, Speeledag un, un, un ...
Up Huchdütsch is et hier tau lesen.

Wo anners is et veel schöner! Oder?
„Hallo, Flori, da bist du ja wedder. Wat häbbe ick dick vormisset!“ röppt Fritze, as Florian um de Ecke kummt. „Sett dick dal un vortäll doch mal. Wie was et in Spanien?“ „Tau schön, Fritze, tau schön!“ schwärmet Florian. „Immer schöne Witterunge, man konne jeden Dag in’t Meer schwimmen. An liebesten dä ick da mien ganzet Leben blieben.“ Fritze lacht: „Dat wutt du doch woll dienen oolen Fründ Fritze nich andaun? Wie smecke denn dat utlänsche Eten?“ Flori jift tau: „Ganz ehrlich? Dat was nißt for mick, aber et gaf ja ok immer Pommes un Schnitzel.“
„Hast ok mal spansche Kinner edropen?“ „Nee, wat sall ick ok mit de anfängen? De vorstaht mick nich un ick de ok nich. Un oberhaupt, de harren noch keine Ferien. Stell dick vor, Fritze, de mött ne Uniform antrecken, wenn se in de Schaule gaht. Alle seiht glieks ut. Dat is doch woll uncool, oder?“
„Wat makest du denn mit den Rest von diene Ferien?“ „De is all vorplant. Da kummt miene Kusine Thea. Ick säjje dick, Fritze, dat is ne ulkije Nudel. De fallt immer sau vorrückte Sachen in, da kummst du gar nich op. As sei in de Osterferien da was, hätt wi biespeelswiese in mien Boomhuus eseten, an en Stock en langen Bindfaden ebunnen un da hänge en oolet Portemonnai an. Immer, wenn wer vorbie gung, hätt wi dat runderbaumeln laaten. Griepe denn einer dana, hätt wi et hille wedder roppetrecket. De Jesichter von de Lü’e härrest du seihn sollen. Dat hat sau lange eklappet, bet Herr Winkelmann mit siene Töle Brutus vorbie kome. Diese Köter hat doch tatsächlich na da Portemonnai esnappet un sau an’t Band etrecket, dat Thea um en Haar ut en Boom efallen wörre.“ Flori will sick dotlachen.
Ok Fritze mott smüstern. Denn fraget hei: „Wat maket denn ju lüttje Lotta? Hat et sei ok sau gut in Spanien efallen?“ Flori kiekt deipdenkernd. „Ick glöbe, nich sau dulle, as ick. Sei was woll froh, as sei wedder tau Huuse was un in öhren Kinnergaren gahn konne. Da is sei dat doch allet vortruut un nich sau fremd. Lotta freut sick ok all op Thea.“
„Züü,“ meint Fritze, „vortruute Umjebung, vortruute Minschen, de vortruute Familie, ja, dat hat wat. Tau dütt Thema fallt mick de Kuschelmuscheljeschichte ut mien oolet Märeckenbauk in. Wutt du de hören? Na, denn:
Up Huchdütsch is et hier tau lesen.
Ücretsiz ön izlemeyi tamamladınız.
