Kitabı oku: «Her Yol Mübah »

Yazı tipi:
Jack Mars

Jack Mars hırslı ve doymak bilmeyen bir okuyucu ve gerilim tarzının hayranıdır. Her Yol Mübah, Jack Mars’ın ilk gerilim romanıdır. Jack, okuyucularıyla iletişimi sever; www.jackmarsauthor.com adresinden e-posta listesine kayıt olabilir, bedava e-kitap alabilir, hediyeler kazanabilir, Facebook ve Twitter’dan takip edebilir ve iletişim kurabilirsiniz!

Telif Hakkı © 2015. Tüm hakları saklıdır.  Bu kitabın bütün hakları 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu çerçevesinde Jack Mars'a aittir. Bu eserin hiçbir bölümü hiçbir şekilde kullanılamaz, yayınlanamaz veya bir başkasına iletilemez veya yazardan izin alınmadan bir veritabanında saklanamaz veya yüklenemez. Bu e-kitap sadece kişisel zevkler çerçevesinde yararlanılabilir. Bu e-kitap hiçbir şekilde bir başkasına verilemez veya bir başkasıyla paylaşılamaz. Eğer bu e-kitabın içeriğini biriyle paylaşmak isterseniz lütfen bir kopya daha satın alınız. Eğer bu kitabı satın almadıysanız ve okuyorsanız lütfen bu kopyayı sahibine geri verin ve kendiniz için bir başka kopya edinin. Yazarın emeğine saygı gösterdiğiniz için teşekkür ederiz. Bu kitapta anlatılan hikaye bir kurgudur. Kurguda geçen isimler, karakterler, işletmeler, örgütler, yerler, olaylar bazen tamamen hayal ürünüdür bazende kurgusal bir şekilde kullanılmıştır. Hayatta olan veya olmayan herhangi bir kişiye olan benzerlik tamamen rastlantısaldır. Kapakta kullanılan görselin telif hakkı wavebreakmedia ve Michael Rosskothen'e aittir ve Shutterstock aracılığıyla kitapta kullanım için lisanslanmıştır.

BİRİNCİ KISIM

1. Bölüm

5 Haziran, Saat 01:15

Fairfax ilçesi, Virjinya – Washington Banliyösü

Telefon çaldı.

Luke Stone uyumakla uyumamak arasındaydı. Aklına bir takım görüntüler gelip gidiyordu. Yağmur sularıyla kaplanmış bomboş bir otoyol. Birisi yaralanmış. Harap olmuş bir araç. Uzakta, bir ambulans yaklaşıyor, hızla geliyordu. Sirenler acı acı çalıyordu.

Gözlerini açtı. Yatak odasının karanlığında, başucu masasındaki telefon çalıyordu. Telefonun hemen yanındaki dijital saatin kırmızı sayılarına baktı.

“Allah Allah” diye mırıldandı. Belki sadece yarım saat uyumuştu.

Eşi Rebecca, uykunun sesine kattığı kalınlaştırıcı etkiyle: “Cevap verme.”

Sarı saçlarından bir tutam yorganın altından kendini gösteriyordu. Banyodaki gece lambasından odaya yumuşak mavi bir ışık süzülüyordu.

Telefonu açtı.

“Luke,” dedi bir ses. Şivesi güneyli, derin ve ciddi bir sesti. Luke bu sesi çok iyi tanıyordu. Bu Don Morris’ti, Özel Müdahale Timi’ndeki yaşlı patronu.

Luke elini saçında gezdirdi. “Evet?”

“Seni uyandırdım mı?” dedi Don.

“Sence?”

“Seni evden aramazdım. Ama telefonun kapalıydı.”

Luke homurdandı. “Çünkü kapattım!”

“Bir sıkıntımız var Luke. Sana ihtiyacım var.”

“Anlat bakalım.” dedi Luke.

Luke bu sesin anlatacaklarını dinledi. Çok fazla olmadan, eski hislerinden birisi geri dönmüştü—midesinde, 50 kat aşağı düşen bir asansörün içindeymişçesine bir his. Belki de bu sebepten bu işi bırakmıştı. Ölüme çok defa yaklaştığı için değil ya da oğlu çok hızlı büyüdüğü için değil, midesindeki bu hissi sevmediği için.

Bildiği için midesi bulanıyordu. Bu ‘bilmek’ çok fazlaydı. Dışarıda, her şeyden habersiz bir şekilde mutlu hayatlarını sürdüren milyonlarca insanı düşündü. Luke, onların bu mutlu cehaletini kıskanıyordu.

“Ne zaman oldu?” dedi.

“Henüz hiçbir şey bilmiyoruz. Belki bir, belki iki saat. Hastane, güvenlik açığını yaklaşık 15 dakika önce fark etti. Ortalıkta olmayan çalışanları var, yani şimdilik içeriden birinin işi gibi gözüküyor. Daha iyi istihbarat geldikçe bu değişebilir. NYPD (New York Polis Departmanı) bariz sebeplerden dolayı çıldırmış durumda. Fazladan iki bin polis memuru çağırdılar ve oturduğum yerden görebiliyorum, asla yeterli olmayacak. Çoğu, vardiyaları bitene kadar içeriye bile giremeyecekler.

“NYPD’yi kim aradı?” dedi Luke.

“Hastane”

“Bizi kim aradı?”

“Emniyet müdürü”

“Başkasını aramış mı?”

“Hayır. Sadece biz.”

Luke başını salladı.

“Tamam, güzel. Bu böyle kalsın. Polisler olay mahallini güvenlik çemberine alsınlar. Ama çemberin dışında kalmalılar. Bu işe karışıp acele etmelerini istemeyiz. Basını da bu işin dışında, tutmalılar. Eğer gazeteler dahil olursa, bu iş sirke döner.”

“Yapıldı ve yapıldı.”

Luke iç geçirdi. “İki saatlik bir avans verdik farz et. Bu kötü. Bizden çok ilerideler. Her yerde olabilirler.”

“Biliyorum. NYPD, köprüleri, tünelleri, metro ağını ve trenleri gözetim altında tutuyor. Otoyol gişe verilerine bakıyorlar, ama bu samanlıkta iğne aramak. Kimse bu işin altından kalkmak için gereken insan gücüne sahip değil.”

“Ne zaman oraya gideceksin?” dedi Luke.

Don çekinmedi. “Şimdi. Ve sen de benimle geliyorsun.”

Luke tekrar saate baktı. 1:23.

“Yarım saat içinde rampada olabilirim.”

“Sana bir araba yollattım bile.” dedi Don. “Şoför biraz önce haber verdi, 10 dakika içerisinde orada olacak.”

Luke kablosuz ahizeyi yerine yerleştirdi.

Rebecca yarı uyanıktı, dirseğini başına dayamış Luke’a bakıyordu. Saçları uzundu, omuzlarından aşağıya akıyordu. Kalın kirpikleriyle çevrelenmiş gözleri maviydi. Güzel yüzü, üniversitenin ilk yıllarında tanıştıklarından daha inceydi. O günlerden beri yaşanan tedirginlikler, yüzünde çizgiler bırakmıştı.

Luke bunu kabul etmiyordu. Yaptığı işin Rebecca’ya acı çektirdiği düşüncesi onu içten yakıyordu. Bu, onun işi bırakmasındaki diğer bir sebepti.

Gençken onun nasıl biri olduğunu hatırladı, hep gülen ve gülümseyen. Rebecca, o zamanlar umursamaz biriydi. O hallerini görmeyeli uzun zaman geçmişti. Belki işinden uzak kalmak bu sefer Rebecca’nın eski halini tekrar öne çıkarabilirdi, ama bu süreç yavaş ilerliyordu. Gerçek Rebecca ara ara kendini gösteriyordu elbet, ancak uzun sürmüyordu.

Durumdan şüpheci olduğunu, güvenmediğini anlayabiliyordu. Rebecca Luke’a güvenmiyordu. Luke’un cevaplamak zorunda kalacağı, gecenin yarısında gelecek telefonu bekliyordu. Öyle bir telefon ki, Luke ahizeyi yerine koyduktan sonra yataktan kalkacak ve evden çıkacaktı.

Güzel bir gece geçirmişlerdi o gece. Birkaç saatliğine, eski günlerdeki gibiydi her şey.

Ve şimdi bu.

“Luke…” diye başladı. Bakışları ve kalkan kaşları arkadaşça değildi. Bu da Luke’a bunun zor bir konuşma olacağını söylüyordu.

Luke hızla yataktan kalktı ve kısmen öyle olması gerektiğinden, kısmen de Becca düşüncelerini toparlamadan önce evden çıkmak istediği için hızla harekete geçti. Banyoya gitti, yüzüne su çarptı ve aynadaki görüntüsüne bir göz attı. Uyanık hissediyordu ama gözleri yorgundu. Vücudu güçlü kuvvetli görünüyordu —bunca zaman sonra bu kadar iyi görünmesinin sebebi eskiden haftada 4 gün spor salonuna gidiyor olmasıydı. 39 yaşındayım diye düşündü. Hiç fena değildi.

İçine girilebilen dolabının üst rafından uzun bir çelik kasa çekip çıkardı. Kutunun 10 haneli şifresini ezbere girdi. Kapak açıldı. İçinden 9-milimetrelik Glock tabancasını çıkardı ve deri koltukaltı kılıfına yerleştirdi. Çömeldi ve sağ baldırına .25 kalibrelik bir tabanca bağladı. Sol baldırına da 12,5 santimlik katlanabilen tırtıklı bıçağını bağladı. Bıçağın tutamağı aynı zamanda muşta görevi görebiliyordu.

“Artık evde silah bulundurmayacağını sanıyordum.”

Yukarı doğru baktı, ve tabii ki Becca onu izliyordu. Üzerinde vücudunu sıkıca saran bir sabahlık vardı. Saçı arkaya yatırılmıştı. Kollarını bağlamıştı. Yüzünü ekşitmiş ve kızgın bakışlarını ona yöneltmişti. Dün geceki tatlı kadın gitmişti. Çok uzaklardaydı.

Luke kafasını salladı. “Ben hiç böyle bir şey söylemedim.”

Ayağa kalktı ve giyinmeye başladı. Siyah kargo pantolonunu giydi ve ceplerine Glock için fazladan birkaç şarjör koydu. Üstüne yapışan bir tişört giydi ve üzerine Glock’u bağladı. Ayağına çelik burunlu ayakkabıları geçirdi. Silah kutusunu kapattı ve dolabın üst tarafındaki yerine yerleştirdi.

“Ya Gunner kutuyu bulsaydı?”

“Kutu onun göremeyeceği ve erişemeyeceği kadar yüksekte. Onu oradan indirebilse bile dijital bir kilidi var. Şifresini sadece ben biliyorum.”

İki gün yetecek kadar yedek kıyafetle dolu bir bez çanta askıda asılıydı. Onu aldı. Seyahat boy banyo malzemeleri, okuma gözlükleri, enerji barları, ve yarım düzine Dexedrine haplarıyla dolu küçük bir kamp çantası raflardan birinde duruyordu. Onu da aldı.

“Her zaman hazırsın, değil mi Luke? Silahlarla dolu kutun, kıyafetlerle dolu çantan ve ilaçların, anında gitmeye hazırsın, ülken sana ne zaman ihtiyaç duyuyorsa. Değil mi?”

Derin bir nefes aldı.

“Ne dememi istediğini bilmiyorum”

“Neden şöyle demiyorsun: Gitmemeye karar verdim. Karım ve oğlumun işten daha önemli olduğuna karar verdim. Oğlumun bir babası olsun istiyorum. Karımın artık daha fazla hayatta mıyım yoksa ölü müyüm, acaba hiç geri dönecek miyim diye düşünerek gecelerce uyanık kalmasını istemiyorum. Bunu yapabilir misin lütfen?”

Böyle zamanlarda aralarındaki büyüyen uçurumu hissediyor, neredeyse görebiliyordu. Becca, muazzam bir çöldeki, ufka doğru giderek küçülen, ufacık bir figür gibiydi. Onu, kendine geri getirmek istedi. Bunu umutsuzca istedi, ama çıkar bir yol göremedi. Görev çağırıyordu.

“Babam yine mi gidiyor?”

İkisi de kızardı. Gunner odasına doğru giden merdivenin üçüncü ve en yüksek basamağında duruyordu. Bir saniyeliğine, Luke’un nefesi boğazına düğümlendi. Winnie the Pooh kitaplarındaki Christopher Robin gibi gözüküyordu. Altın sarısı saçları tutam tutam olmuştu. Sarı aylar ve yıldızlarla bezeli mavi pijama altı giyiyordu. Üstünde bir Walking-Dead tişörtü vardı.

“Gel buraya, canavar.”

Luke çantasını yere bıraktı, eğildi, ve oğlunu kaldırdı. Çocuk onun boynuna sarıldı.

“Canavar sensin baba. Ben değil.”

“Tamam. Canavar benim.”

“Nereye gidiyorsun?”

“İşe gitmem gerekiyor. Belki bir, belki iki gün. Ama elimden geldiğince erken geleceğim.”

“Annem söylediği gibi senden ayrılacak mı?”

Luke, Gunner’ı kol boyu uzaklıkta tutuyordu. Çocuğu büyüyordu, Luke, bir gün, onu böyle kucaklayamayacağını anladı. Ama o gün henüz gelmemişti.

“Beni dinle. Annen beni bırakmayacak, uzun bir zaman boyunca hep birlikte olacağız. Tamam?”

“Tamam baba.”

Merdivenlerden yukarı, odasına doğru kayboldu.

Gunner gittiğinde ikisi uzunca birbirine baktılar. O uzaklık daha yakındı şimdi. Gunner aralarındaki köprüydü.

“Luke…”

Ellerini kaldırdı. ¨Konuşmadan önce, bir şey söylemek istiyorum. Seni ve Gunner’ı seviyorum, dünyadaki her şeyden çok seviyorum. Siz ikinizle birlikte olmak istiyorum, her gün, şimdi ve sonsuza dek. Gitmeyi istediğim için gitmiyorum. Gitmek istemiyorum. Bundan nefret ediyorum. Ama bu geceki o telefon görüşmesi… İnsanların hayatları tehlikede. Bu işi yaptığım bunca senedir, böyle bir şeyin ortasında kaç kere kaldım? Tam iki kere 2.Seviye’ydi. Çoğunlukla da 3.Seviye.

Becca’nın yüzü olabilecek ek küçük miktarda yumuşamıştı.

“Bunun seviyesi nedir?”

“1.Seviye”

2. Bölüm

Saat 01:57

McLean, Virjinya – Özel Müdahale Timi Karargahı

“Efendim.” dedi biri. “Efendim, geldik.”

Luke birden kendine geldi. Oturuşunu düzeltti. Helikopter pistinin kapısında park halindelerdi.  Hafif bir yağmur vardı. Şoföre baktı. Asker traşlı bir gençti, muhtemelen askerden yeni ayrılmıştı. Genç, gülümsüyordu.

“Uyuyakaldınız efendim.”

“Evet,” dedi Luke. İşin ağırlığı üzerine çöktü yine. Evde, Becca ile birlikte yatakta olmak istedi, ama o buradaydı. Katillerin radyoaktif malzeme çalmadığı bir dünyada yaşamak istedi. Uyumak ve güzel rüyalar görmek istedi. Ancak şu an, o güzelliklerin tam olarak ne olduğunu hayal bile edemiyordu. Uykusu, bildikleriyle zehirlenmişti.

Çantalarıyla birlikte arabadan indi, güvenlik görevlisine kimlik kartını gösterdi, tarayıcıdan geçti.

Şık, siyah bir helikopter, büyük bir Bell 430, platformun üzerinde bekliyor, pervaneleri dönüyordu. Luke ıslak asfaltı geçti, eğilerek gidiyordu. O yaklaştıkça helikopterin motoru vitesi yükseltti. Gitmek için hazırlardı. Yolcu kapısı kayarak açıldı ve Luke helikoptere tırmandı.

İçeride hali hazırda altı kişi vardı, dördü arkada, ikisi önde, kokpittelerdi. Don Morris en yakın pencereye oturmuştu. Ona bakan koltuk boştu. Don boş koltuğu işaret etti.

“Gelebildiğine sevindim Luke. Otur. Partiye katıl.”

Helikopter kalkışa geçtiği sırada, Luke tek kişilik koltukta kemerlerini bağladı. Don’a baktı. Don yaşlıydı artık, alabros tipi saçı artık gri renk almıştı. Kirli sakalı griydi. Hatta kaşları bile gri renk almıştı. Ama hala Delta Force komutanı gibi duruyordu. Vücudu sert ve sağlam, bütün o çıkıntı ve keskin düşüşler ile yüzü ise granit bir kayalık gibiydi. Gözleri bir çift lazere benziyordu. Taş gibi ellerinde henüz yakılmamış bir puro tutuyordu. On yıldır bir tane bile yakmamıştı.

Helikopter irtifa kazandığı sırada Don, kabindeki diğer yolcuları işaret etti. Hızlıca tanıttı. “Luke, dezavantajlı olan sensin, burada herkes seni zaten tanıyor, ama sen onları tanımayabilirsin. Trudy Wellington’u tanıyorsun, bilim ve istihbarat subayı.”

Luke, siyah saçlı, büyük, yuvarlak çerçeveli gözlüğü olan bu genç ve güzel kadına kafasını sallayarak selam verdi. Defalarca birlikte çalışmışlardı. “Merhaba, Trudy.”

“Merhaba, Luke.”

“Tamam, aşk kuşları, bu kadarı yeter. Luke, bu Mark Swann, bizim teknoloji subayımız. Ve onunla birlikte, silah ve taktiklerden Ed Newsam.”

Luke, adamlara da kafasıyla selam verdi. Swann beyaz tenli, kum rengi saçlı ve gözlüklü, belki otuz beş, belki kırk yaşındaydı. Luke daha önce onunla bir veya iki kere tanışmıştı. Newsam, Luke’un daha önce hiç görmediği, muhtemelen otuzlu yaşların ilk yarısında, siyahi, kel, sakalı ince ve kısa kesilmiş, iri-yarı, keskin kenarlı, geniş bir göğse sahip, çapı 60 santimlik dövmeli pazılarının, beyaz tişörtünden fırladığı bir adamdı. Silahlı bir düelloda karşısındakine cehennemi tanıtacak, birebir yakın dövüşte ise çok daha iyisini verecek biri gibi görünüyordu. Don “silah ve taktikler” derken aslında “kas” demek istiyordu.

Helikopter seyir irtifasına çıkmıştı; Luke’un tahmini on bin fitti. Helikopterin irtifası sabitlendi ve hareket etmeye başladı. Bu şeyler saatte 150 milde kesiliyorlardı. Bu hızda, New York’a ulaşmak en az bir buçuk saat demekti.

“Tamam, Trudy.” dedi Don. “Bizim için neyin var?”

Elindeki akıllı cihaz, kabinin karanlığında parladı. Trudy tablete doğru bakıyordu. Bu, bir şeytan gibi, yüzünü ürkütücü bir hale soktu.

“Daha önceden bilgi sahibi olmadığınızı varsayıyorum.” dedi.

“Uygun.”

Başladı. “Bir saatten az bir süre önce, New York Polis Departmanı’nın kontra-terörizm birimiyle bağlantı kurduk. Manhattan’ın yukarı doğu tarafında Center Medical Center adında büyük bir hastane var. Hastane yerleşkesinde büyük miktarda radyoaktif madde, yerin altı kat altında, bir kasada depolanmış durumda. Bu malzemenin çoğu, kanser hastalarının radyasyonla tedavisinde kullanılmış maddelerin atıkları, bir kısmı da diğer kullanım alanlarından, buna radyografik görüntüleme de dahil. Son birkaç saat içerisinde, bilinmeyen kimseler hastaneye sızdı, güvenlik sistemlerini aştılar, ve burada depolanmış radyoaktif atığı oradan çıkardılar.”

“Ne kadar aldıklarını biliyor muyuz?” dedi, Luke.

Trudy tabletine baktı. ¨Her dört haftada bir, malzemeler kamyonla buradan alınır ve Ulusal Güvenlik ve Çevre-Koruma Departmanları tarafından kontrol edilen, batı Pensilvanya’daki radyoaktif malzeme muhafaza tesisine götürülürler. Sıradaki sevkiyat bugünden 2 gün sonra gerçekleşecekti.

“Yani yaklaşık 26 günlük radyoaktif atık.” dedi Don. “Ne kadar eder?”

“Hastane bunu bilmiyor.” dedi Trudy.

“Bilmiyorlar?”

“Atıkları envantere atıyorlar ve oradaki veri tabanından takip ediyorlar. Bu atık materyali kim çaldıysa, veri tabanına erişmiş ve bütün veriyi silmiş. Tedavi çizelgelerine göre miktar aydan aya değişiyor. Envanteri tedavi kayıtlarına bakarak tekrar hesaplayabilirler ama bu saatler sürer.”

“O veri tabanı yedeklenmiyor mu?” dedi Swann, teknoloji uzmanı.

“Yedekliyorlar, ama bu veri de silinmiş. Hatta geçen senenin kayıtları bile silinmiş.”

“Yani birileri ne yaptığını biliyor.” dedi Swann.

Luke düşüncelerini aktardı. “Eğer ne alındığını bile bilmiyorsak bunun acil bir durum olduğunu nereden biliyoruz? “

“Birkaç sebebimiz var.” dedi Trudy. ¨Bu bir hırsızlıktan fazlası. Oldukça iyi koordine edilmiş ve planlanmış bir saldırı bu. Hastanenin stratejik noktalardaki güvenlik kameraları kapatılmış. Bu noktalar, bazı giriş ve çıkışları, merdivenleri ve yük asansörlerini, depolama kasası, ve otoparkı içeriyor.”

Luke “Güvenlik görevlileriyle konuşan biri oldu mu?” diye sordu.

“Güvenlik konsolunu ve kameralarını izleyen iki görevli, kilitli bir dolapta ölü bulundular. Bunlardan biri Nathan Gold, elli yedi yaşında, beyaz, erkek, boşanmış ve üç çocuğu var, aşırı gruplar veya organize suç örgütleriyle bilindiği kadarıyla bir bağı yok. Diğeri Kitty Faulkner, otuz üç yaşında siyahi bir kadın, evlenmemiş, bir çocuğu var, aşırı gruplar veya organize suç örgütleriyle bilindiği kadarıyla bir bağı yok. Gold yirmi üç yıl boyunca bu hastane için çalıştı. Faulkner’da sekiz. Bedenlerin kıyafetleri çıkarılmıştı, üniformaları kayıp. İkisi de bağlanmış, yüzlerinde belirgin bir renk değiştirme mevcut, şişme, boyun travması, ölüme sebebiyet veren bağlayarak boğma işleminin izleri. Bakmak istersen bende fotoğrafları var.”

Luke elini kaldırdı.” Tamam, yeterli. Ama şimdilik diyelim ki bunu yapanlar erkekti. Bir erkek, bir kadın güvenlik görevlisini öldürür ve daha sonra onun üniformasını alıp giyer mi?”

“Faulkner, bir kadın için uzundu.” dedi, Trudy. “Kadının boyu 178cm, ve yapılı. Bir adam onun üniformasına rahatça sığabilir.”

“Sahip olduğumuz tüm bilgi bu mu?”

Trudy devam etti. “Hayır. Bir hastane işçisinin vardiyası varmış, ve şu an o kişiden haber alınamıyor. Bu çalışan, bir temizlik görevlisi ve ismi Ken Bryant. Yirmi dokuz yaşında siyahi bir adam, Rikers Adası’nda bir sene boyunca tutuklu yargılanmış, daha sonra Dannemora, New York’taki Clinton Islah Merkezinde otuz ay geçirmiş. Hırsızlıktan ve basit bir saldırıdan hüküm giymiş. Salındıktan sonra altı aylık bir akli dengesi yerinde olmayanları kamuya geri kazandırma programına ve iş kursuna gitmiş. Yaklaşık dört sene bu hastanede çalışmış, ve iyi bir kaydı var. Devam problemi ve disiplin sorunu olmamış.”

“Bir temizlikçi olarak, tehlikeli atık depolama tesisine erişimi var, ve hastanenin güvenlik uygulamaları ve personeliyle ilgili bilgiye sahip. Bir zamanlar uyuşturucu tacirleriyle ve ayrıca Afrika kökenli Amerikalı cezaevi çetesi Black Gangster Family ile bağları varmış. Uyuşturucu tacirleri dediğim daha çok torbacı tabir edilen, düşük seviyedeki sokak satıcıları, onları mahallede büyüdüğü için tanıyor. Cezaevindeki çete ile olan bağları ise, muhtemelen kendini korumaya almak için.”

“Bir hapishane çetesinin ya da bir sokak çetesinin mi bunu yaptığını düşünüyorsun?”

Trudy kafasını salladı. “Kesinlikle hayır. Bryant’tan bahsettim çünkü onunla ilgili ipin ucu açık, hala onunla ilgili cevaplanmamış sorular var.  Bir veri tabanına erişip bilgileri silmek, bununla birlikte bir güvenlik kamerası sistemini ele geçirmek teknik bilgi gerektiren bir iş, ki bu da genellikle sokak çetelerinin altından kalkamayacağı bir şey. Bu karmaşıklık seviyesi ve çalınan materyaller düşünülünce, akla uyuyan bir terör hücresi geliyor.”

“Bu kimyasallarla ne yapabilirler?” dedi Don.

“Bu şeyin her yerinde radyolojik yayılım cihazı yazıyor.” dedi Trudy.

“Kirli bomba.” dedi Luke.

“Bingo. Radyoaktif atığı çalmanın başka açıklaması yok. Hastane alınan miktarı bilmiyor, ama alınan şey neydi biliyorlar. Bu kimyasalların arasında çeşitli miktarlarda iridyum-192, sezyum-137, trityum, ve flor var. İridyum yüksek radyoaktiviteye sahip, ve yoğun halde maruz kalmak dakikalar veya saatler içerisinde yanıklara ve radyasyon hastalığına sebebiyet verebilir. Deneyler gösteriyor ki sezyum-137’nin en ufak bir dozu bile 20 kiloluk bir köpeği üç hafta içerisinde öldürüyor. Flor ise kostik bir gaz, gözler, deri ve ciğerler için tehlikeli bir madde. En seyreltilmiş halinde gözleri yaşartır. Derişik haldeyse ciğerlere ağır hasar verir, dakikalar içerisinde solunumun durmasına ve ölüme sebep olur.¨

“Harika,” dedi Don.

“Önemli nokta şu,” dedi Trudy, ”yüksek konsantrasyon. Eğer bir teröristsen, bunların çalışması için fazla büyük bir alan hedeflememelisin, büyük bir yayılım alanı istemezsin. Bu, maruz kalınan miktarı sınırlar. Radyoaktif maddelerle birlikte, dinamit gibi klasik bir patlayıcıyı birleştirirsin, ve kapalı bir alanda patlatmak istersin, mümkünse etrafta bir sürü insan olur. İş çıkışı gibi bir saatte, kalabalık bir metro veya tren istasyonu. Ev-iş yolculuğu yapanların çoğunun kullandığı ortak bir istasyon, Grand Central Terminali veya Penn İstasyonu. Büyük bir otobüs terminali veya bir havalimanı. Özgürlük heykeli gibi turistik bir yer. Kapalı alan, radyasyon yoğunluğunu en yükseğe çıkarır.”

Luke, Özgürlük Heykeli’nin tepesine kadar çıkan, dar ve klostrofobik merdivenleri gözünde canlandırdı. Herhangi bir günde burası insanlarla dolu olurdu, sıklıkla da okulla geziye gelen çocuklarla. Zihninde, Özgürlük Adası’nın, Haiti’deki kaçak göçmen botları gibi on bin turistle dolu olduğu canlandı.

Daha sonra Grand Central Terminalinin sabah 7:30’daki hali, o kadar kalabalık ki ayakta duracak yer yok. Yüz kişi merdivenlerde sıralanmış, bir sonraki trenin gelip platformda bekleyen insanları almasını, oranın boşalmasını ve platforma inmeyi bekliyorlar. Bütün bu kalabalığın içinde bombanın patladığını hayal etti.

Ve ışıklar söndü.

Ani bir kan çekilmesi hissetti içinde. İlk patlamanın etkisi yüzünden ölenlerden daha çok insan, panik ve koşuşturma sırasında ölecekti.

Trudy devam etti. ¨Buradaki sorunumuz, bu çekici hedeflerin takip edebileceğimizden çok sayıda oluşu ve bu saldırı New York’ta olmak zorunda da değil. Eğer hırsızlık olayı üç saat kadar önce gerçekleştiyse, şimdiden, operasyonumuz için muhtemel yarıçapımız en dört yüz kilometre. Bu da bütün New York ve banliyöleri, Philadelphia, ve New Jersey’deki Newark, Jersey City ve Trenton gibi ana şehirleri kapsıyor. Eğer hırsızlar bir saat daha yakalanamazsa bu çapı Boston ve Baltimore’a kadar uzatabilirsin. Burası tamamen nüfus yoğunluğu olan bir bölge. Bu kadar büyük bir çapta on binlerce yumuşak hedef olduğunu düşünebiliriz. Sadece yüksek profilli yerleri hedefleseler bile, yüzlerce yerden bahsediyoruz.”

“Tamam, Trudy.” dedi Luke. “Bize olayın gerçeklerini verdin. Şimdi, içindeki ses ne der?”

Trudy omuz silkti. “Bence kirli bomba saldırısı olacağını varsayabiliriz, ve bu olayın başka bir ülke tarafından veya muhtemelen IŞİD veya El-Kaide gibi bir bağımsız terör örgütü tarafından düzenlendiğini/desteklediğini. Belki Amerikalı ve Kanadalı destekçileri de bu işe dahil olmuştur ama operasyonel kontrol başka bir yerde. Kesinlikle çevreciler veya beyaz-üstüncü ırkçılar gibi ülke içinde yetişmiş bir grubun elinden çıkmış değil.”

“Neden? Neden ülke içinden olmasın ki?” dedi Luke. Cevabını zaten biliyordu ama bunu sormak ve cevabını almak önemliydi, her şey adım adım gitmeli, hiçbir şeyin üstünden atlanmamalıydı.

“Solcular gecenin ortasında Hummer bayilerini ateşe verirler. Ağaçlıklardaki ağaçlara, onları kesen makinelere zarar vermek için çivi çakarlar, ama sonra bu çivileri kırmızıya boyarlar ki kimsenin canına zarar gelmesin. Geçmişlerinde nüfus yoğunluğu olan bölgelere saldırdıkları veya birini öldürdükleri hiç görülmemiş, ve radyoaktiviteden nefret ederler. Sağcılarsa daha vahşidir, Oklahoma City gösterdi ki sivil gruplara ve hükümet sembollerine saldırabilirler. Ama, bu iki grup da bunu yapacak eğitime sahip değil. Ve onların olmadığına dair başka iyi bir sebep daha var.”

“O da?” dedi Luke.

“İridyumun yarı ömrü çok kısadır.” dedi Trudy. “Birkaç gün içerisinde çoğunlukla işe yaramaz olacaktır. Ayrıca, çalan herkimse, radyasyon zehirlenmesi yaşamak istemiyorsa hızlı hareket etmeli. Müslümanların ilahi ayı Ramazan bir sonraki gün batımında başlıyor. Sanıyorum ki Ramazanın başlangıcıyla denk gelmesi tasarlanmış bir saldırımız var.”

Luke neredeyse rahatlatıcı bir nefes aldı. Trudy ile uzun yıllar çalışmış ve onu tanıyordu. Onun istihbaratı her zaman iyiydi, senaryoları yerine oturtması sıradışı derecede iyiydi. Yanıldığından çok daha fazla haklı çıkardı.

Saatine baktı. 3:15’ti. Günbatımı bu akşam sekiz gibi gerçekleşecekti. Hızlı bir hesaplama yaptı. “Yani sence bu insanları bulmak için on altı saatten fazla vaktimiz var mı?”

On altı saat. Samanlıkta iğne aramak gibi bir şey. Bunu yapmak için sadece on altı saatinin olması, ama bunu en ileri teknoloji ve en iyi insanlarla yapmaya çalışmaksa bambaşka bir şeydi. Ümit etmek için bile neredeyse çok fazlaydı.

Trudy başını salladı. “Hayır. Ramazanla ilgili problem şu: evet gün batımı ama kimin gün batımı? Tahran’da gün batımı saat 20:24’te, yani buranın saatiyle 10:54. Ya Ramazanın başlangıcını dünya çapında kabul ederlerse, yani mesela Malezya veya Endonezya? Bu da sabah 7:24 kadar erken bir saati işaret ediyor ki bu da sabah yoğunluğunun tam başladığı saat.”

Luke homurdandı. Camdan dışarıya, altında serili uçsuz bucaksız metropollere baktı. Tekrar saatine göz attı. 3:20. İleride, ufukta, alçak Manhattan’ın yüksek binaları, ve eskiden Dünya Ticaret Merkezi binalarının yerinde duran ve gök yüzünü kesercesine yükselen mavi ışıkları görebiliyordu. Üç saat içerisinde eviyle işi arasında mekik dokuyan insanlar sokaklara dökülecekti.

Ve dışarıda bir yerde, bu insanların öldürmeyi planlayanlar vardı.

3. Bölüm

Saat 03:35

Manhattan’ın Doğu Yakası.

“Aynı fareler gibi gözüküyorlar.” dedi Ed Newsam.

Helikopter Doğu nehrinin üzerinden alçak geliyordu. Karanlık su hemen altlarında, hızla akıyor, ufak tefek dalgalar yükselip alçalıyordu. Luke, Ed’in ne demek istediğini anladı. Su, binlerce farenin siyah titrek bir çarşafın altında koşuşu gibi gözüküyordu.

34.Cadde heliportuna yavaşça iniş yaptılar. Luke solundaki binaların ışıklarını izledi, gecenin karanlığında parıldayan binlerce mücevher gibi gözüküyordu. Artık vardıkları, orada oldukları için Luke’un içine bir aciliyet duygusu yayıldı. Kalbi yerinden çıkacak gibiydi. Uzun uçuş boyunca sakin kalmıştı, çünkü başka ne yapabilirdi ki? Saat işliyordu ve harekete geçmeleri gerekiyordu. Neredeyse helikopter inmeden atlayabilirdi.

Helikopter yere sertçe oturdu, her şey titredi, herkes kemerlerini çözdü. Don kabin kapısının kolunu çevirdi ve kapıyı açtı ¨Hadi, gidelim¨ dedi.

İniş rampası sokağa açılan kapıdan yaklaşık yirmi metre uzaktaydı. Üç adet cip, beton bariyerlerin hemen dışında bekliyordu. Bir çanta taşıyıcı ekip helikoptere koştu ve malzeme çantalarını indirdi. Luke’un çantalarını adamın biri aldı.

“Dikkatli ol,” dedi Luke. “Geçen sefer geldiğimde çantamı kaybettiniz. Bu sefer alışveriş için vaktim yok.”

Luke ve Don baştaki cipin içine bindiler. Cip yolcu kabinini büyütmek için uzatılmıştı. İçinde birbirine bakan koltuklar vardı. Luke ve Don öne doğru bakan koltuğa, Trudy is onlara doğru oturdu. Cip, neredeyse onlar oturmadan hareketlendi. Bir dakika içerisinde Franklin D. Roosevelt Doğu Nehir Yolu’nda kuzeye doğru hızla gidiyorlardı. Bir arı sürüsünü andırırcasına her tarafta sarı renkli taksiler vardı.

Kimse konuşmadı. Cip hızla yoluna devam ediyor, beton kıvrımları kucaklıyor, dökülen binaların altındaki tünellerden geçiyor, yoldaki çukurlara sertçe dövüyordu. Luke kalp atışlarını göğüs kafesinde hissedebiliyordu. Kalbinin hızla atmasına sebep olan aracın gidişi değil, öngörüleriydi.

“Buraya biraz da eğlence için gelsek fena olmazdı.” dedi Don. “İyi bir hotelde kalmak, belki bir Broadway şovu izlemek.”

“Bir dahaki sefere” dedi, Luke.

Camdan dışarıda, cip neredeyse anayoldan çıkıyordu. 96. Cadde çıkışıydı. Şoför kırmızı ışıkta durur gibi oldu, daha sonra sola döndü ve bulvarın boşluğunda gazı kökledi.

Luke, cipin, hastanenin dairesel uzanan özel giriş yolunda gürleyerek gidişini izledi. Gecenin sessiz bir anıydı. Üç parçalı bir takım elbise giymiş bir adam, ayakta onları bekliyordu.

“Şık giyinmeyi seviyor” dedi Luke.

Don Luke’u parmağıyla dürttü. “Söyle, Luke. Sana küçük bir sürprizimiz var.  En son ne zaman tehlikeli maddeye karşı koruyucu elbise giydin?”

4. Bölüm

Saat 04:11

Center Medical Center’ın Altı, Yukarı Doğu Yakası

“O kadar sıkma.” dedi Luke, ağzında plastik termometre vardı.

Trudy, Luke’un bileğine taşınabilir kan basıncı ölçer takmıştı. Alet bileğini sıktı, sonra daha da sıktı, ve yavaşça kademe kademe basıncı azalttı, alet bu sırada nefesi daralmış gibi ses çıkarıyordu. Trudy, bilekteki sensörün bandını söktü ve adeta aynı hareket içinde Luke’un ağzındaki termometreyi de çekti aldı.

“Nasıl gözüküyor?” dedi Luke.

Aletlerin okuduğu değerlere baktı. “Kan basıncın yüksek.” dedi. “138’e 85. Dingin halde kalp ritmi 97. Vücut sıcaklığın 38. Sana yalan söylemeyeceğim, Luke. Değerlerin daha iyi olabilirdi.”

“Son zamanlarda biraz stres altındayım.” dedi, Luke.

Trudy omuz silkti. “Don’un değerleri seninkinden iyi.”

Evet ama o statin kullanıyor.

Luke ve Don birlikte don-atlet bir ahşap bankta oturdular. Hastanenin altında, bodrum katında, bir depolama tesisindelerdi. Yukarıdan kalın plastik perdeler sarkıyor, bulundukları alanı çevreliyordu. Soğuk ve karanlıktı burası, Luke’un omurlarından aşağıya bir ürperti indi. İçine sızılan depo-kasa bulundukları yerin iki kat altındaydı.

Etraflarında insanlar dolaşıyordu. New York ofisinden birkaç ÖMT (Özel Müdahale Timi) görevlisi vardı. ÖMT ekipleri iki katlanabilen masa açmış, üzerine dizüstü bilgisayarlarını monitörlerini dizmişlerdi. Üç-parça elbise giyen biri vardı, NYPD terörle mücadeleden bir istihbarat memuru.

Ed Newsam, Luke’un helikopterde tanıştığı büyük silahlar ve taktiklerin adamı, arkasında ÖMT’den iki kişiyle, bu perdeleri aralayarak içeri girdi. Bu iki kişi de saydam, ve içinde parlak sarı bir madde bulunduran birer mühürlü torba taşıyorlardı.

Newsam iki elinde de birer şişe su tutuyordu. “Biliyorum ki ikiniz de bunu daha önce yaptınız, ama ilk seferinizmiş gibi davranacağız, böylece hata olmayacak. Arkamdaki bu iki kişi elbiselerinizi inceleyecek, ve daha sonra onları giymenize yardımcı olacaklar. Bunlar A seviye tehlikeli madde elbisesi, ve sağlam plastikten yapılmışlar. Onları giydiğinizde ısınacak, yani terleyeceksiniz. Yani başlamadan önce bu suları içmenizi istiyorum. İçtiğinize mutlu olacaksınız.”

“Bizden önce oraya inen oldu mu ?”

“İki güvenlik görevlisi, depoya erişildiği öğrenildiği zaman, indiler. Işıklar kırılmış. Swann onları yakmaya çalıştı ama olmadı. Yani aşağısı karanlık. Görevliler indikleri zaman yanlarında fener varmış, ama depoyu açık ve tenekeleri ve varilleri etrafa dağılmış gördüklerinden, hızla geri çıkmışlar.”

“Maruz kalmışlar mı?”

Newsam gülümsedi. “Birazcık. Kızlarım onları bir süreliğine gece lambası olarak kullanacak. Elbiseleri yokmuş, ama sadece kısa bir süreliğine orada kalmışlar. Siz daha uzun süre kalacaksınız.”

“Bizim gördüklerimizi görebilecek misiniz?”

“Başlıklarınıza entegre kamera ve ışıklar var. Sizin gördüklerinizi ben de göreceğim, ve kaydediyor olacağım.”

Giyinmek yirmi dakika aldı. Luke bıkmıştı. Elbisenin içinde hareket etmek zordu. Baştan ayağa plastikle çevrelenmişti, şimdiden sıcak olmaya başlamıştı içerisi. Vizörü buğulanıyordu. Zaman akıp gidiyor gibi görünüyordu. Hırsızlar çoktan uzaklaşmış, oldukça öne geçmişlerdi.

Luke ve Don yük asansörüne birlikte bindiler. Asansör yavaşça aşağıya doğru gıcırdayarak iniyordu. Don, Geiger sayacı taşıyordu. Taşıma çubuğu olan küçük bir araç aküsüne benziyordu.

¨Beni iyi duyabiliyor musunuz?¨dedi Newsam. Sanki Luke’un kafasının içindeydi. Elbisenin başlığına entegre mikrofon ve kulaklıklar da vardı.

“Evet.” dedi, Luke.

“Seni duyuyorum.” diye ekledi Don.

“İyi. Ben de, ikinizi de çok iyi duyabiliyorum. Kapalı bir frekanstayız. Burada sadece siz ve ben, ve video kontrol odasındaki Swann varız. Swann tesisin dijital haritasına ulaşabiliyor, ve o elbiselerde takip cihazları mevcut. Swann sizi haritada görebiliyor, ve sizi asansörden söz konusu depoya kadar yönlendirecek. Bizimle misin, Swann?”

“Buradayım.” dedi Swann.

Asansör sallanarak durdu.

“Kapılar açılınca, asansörden çıkın ve sola dönün”

Swann’ın rehberliğindeki iki adam, hantal bir şekilde geniş koridordan yürüdüler. Başlıklarındaki ışıklar duvarların üstüne düşüyor, karanlıkta gölgeler yaratıyordu. Bu Luke’a seneler önce yapmış olduğu batık dalışlarını hatırlattı.

Birkaç saniye içerisinde Geiger aygıtı tepki vermeye, sayaç çalışmaya, tıkırdamaya başladı. İlk başlarda, tıkırtılar yavaş bir kalp atışı gibi, seyrekti.

“Radyasyon var.” dedi Don.

“Görebiliyoruz. Endişelenmeyin. Kötü değil. Elinde taşıdığın cihaz oldukça hassastır.”

Tıkırtılar gittikçe daha yüksek sesli oluyor ve hızlanıyordu.

Swann’ın sesi: ¨Birkaç metre içerisinde sağa dönün, belki on metre boyunca o koridoru takip edin. Kare bir odaya açılacak. Depolama kasası bu odanın diğer tarafında.”

Sağa döndüklerinde Geiger sayacı hızlı ve yüksek sesle atmaya başladı. Tıkırtılar bir akıntı gibi geliyordu, bir tekil tıkırtıyı diğerinden ayırmak zorlaşmıştı.

“Newsam?”

“Canlı adımlar atın, beyler. Bu işi 5 dakika ya da daha altında bitirmeye çalışalım.”

Odanın içine girdiler. Ortalık dağılmıştı. Teneke kaplar, kutular ve büyük, metal variller yerlere düşmüş, rasgele saçılmışlardı. Bazıları açılmıştı. Luke ışığını odanın karşısında bulunan deponun kapısına doğrulttu. Ağır kapı açıktı.

“Görüyor musun?” dedi Luke. “Buradan Godzilla geçmiş olmalı.”

Newsam’ın sesi duyuldu yine. “Don! Don! Işığını ve kameranı yere 2 metre ilerine tut. Orada. Birkaç metre daha. Yerde ne var? “

Luke, Don’a doğru döndü, ve ışığını onunla aynı yere doğrulttu. Ondan yaklaşık 3 metre uzakta, bütün bu karmaşanın ortasında, bir yığın kilim gibi duran bir beden, yayılarak oturmuştu.

“Bu bir beden,” dedi Don. “Lanet olsun.”

Luke yaklaştı ve ışığını tuttu. İri biriydi, güvenlik görevlisi üniformasına benzeyen bir şey giymişti. Luke bedenin yanına çömeldi. Yerde kara bir leke vardı, sanki bir arabanın motorundan akan yağ gibi. Bedenin kafası yana dönük, Luke’a doğru bakıyordu. Gözlerinin üstünde hiçbir şey kalmamıştı, alnında bir krater vardı adeta. Luke kafasının arkasına elini uzattı, çok daha küçük bir delik eline geliyordu. Kalın eldivenlere rağmen bulabilmişti.

“Ne var Luke?”

“Büyük bir erkek, 18-30 yaş arası, Arap, Persli, veya muhtemelen Akdeniz kökenli. Oldukça fazla kan var. Kafasının arkasında ve önünde, silahlı saldırıya uygun giriş ve çıkış yaraları var. Bir infaz gibi görünüyor. Belki başka bir görevli, belki de arkadaşlarıyla tartışmaya girmiş bir şüpheli olabilir.”

“Luke,” dedi, Newsam. “Alet kemerinde küçük bir parmak izi tarayıcısı mevcut. Onu çıkarıp adamdan parmak izi almaya çalış.”

“Bunun mümkün olduğunu sanmıyorum.” dedi, Luke.

“Hadi, adamım. Biliyorum eldivenler hantal ama tarayıcı tam nerede biliyorum, sana tarif edebilirim.”

Luke kamerasını adamın sağ eline doğrulttu. Parmakları kökünden yırtılarak sökülmüştü. Diğer eline göz attı. O da aynı haldeydi.

“Parmak izlerini de parmaklarla götürmüşler.” dedi.

5. Bölüm

Luke ve Don, kendi kıyafetlerini geri giymiş halde, NYPD terörle mücadeleden şık giyinen adamla birlikte hastane koridorundan hızla yürüyorlardı. Luke adamın ismini bile öğrenmemişti. Onu üç-parça olarak hatırlıyordu. Luke bu adama emirlerini vermek üzereydi. Bir şeyler olmasını istiyorlardı, bunun için onlar ile işbirliği içinde olmalılardı.

Luke idareyi eline alıyordu, hep yaptığı gibi. Don’a bir bakış attı, ve Don onaylarcasına kafasını salladı. Don bu yüzden onu getirmişti, idareyi alması için. Don her zaman söylerdi, Luke oyun kurucu olmak için doğmuştu.

“Her kata Geiger sayaçları istiyorum,” dedi, Luke. “İnsanların görebileceği yerlerden uzak tutun. Yerin altında, altı kat inene kadar hiç radyasyona rastlamadık, ama yukarı çıkmaya başlarsa binadaki herkesin hızlıca dışarıya çıkması şart.”

“Hastanede yaşam destek sistemine bağlı hastalar var.” dedi  Üç-Parça. “Onların hareket etmesi zor.”

“Doğru. O yüzden şimdi bu lojistik sorununu planlayın.”

“Tamam.”

Luke devam etti. “Aşağıya tehlikeli madde elbiseli takım yollamamız gerekiyor. O ceset her ne kadar radyoaktivite bulaşmış olsa da oradan çıkarılmalı, ve bu son derece hızlı yapılmalı. Temizlik, biz cesedi çıkarana kadar bekleyebilir.”

“Anlaşıldı.” dedi Üç-Parça. “Kurşunla kaplanmış bir tabuta koyarız, ve radyasyon korumalı bir kamyonun içinde adli tabibe ulaştırırız.”

“Bu kimsenin haberi olmadan yapılabilir mi?”

“Tabii ki.”

“Diş kayıtları, DNA, yaralar, dövmeler, ve ameliyat izlerinden doğru —veya artık ne bulabilirsek, bir eşleşme bulmalıyız. Bu bilgilere ulaştığın anda bunları takımımıza, Trudy Wellington’a ulaştır. Onun sizinkilerin erişemediği bazı veri tabanlarına erişimi mevcut.”

Luke telefonunu çıkardı ve hızlı arama yoluyla birini aradı. Karşıdaki ilk çalışta telefonu açtı.

“Trudy, neredesin?”

“Swann’la birlikte Beşinci Cadde’de bizim araçlardan birinde arkada oturuyorum ve komuta merkezimize doğru yoldayım.”

“Dinle, burada…” Üç-Parça’ya baktı. “Senin ismin ne?”

“Kurt. Kurt Meyerson.”

“Burada NYPD’den Kurt Meyerson benimle. Terörle mücadele biriminden. Cesedi getirecekler. Diş, DNA ve diğer kayıtlarla ilgili onunla iletişime geçeceksin. Bu adamın ismini, yaşını, geldiği ülkeyi ve kökenini, tanıdığı insanları, her şeyi bilmek istiyorum. Son altı aydır nerelere gitmiş, neler yapıyormuş. Bütün bunlara dün ihtiyacım vardı.”

“Tamamdır, Luke.”

“Harika. Teşekkür ederim. Kurt’ü veriyorum, sana kendi telefon numarasını verecek.”

Luke telefonu Kurt’e verdi.

Üç adam birkaç çift kanatlı kapıdan hiç yavaşlamadan geçtiler. Kurt telefonu Luke’a geri verdi.

“Trudy? Hala orada mısın?”

“Hiç başka bir yerde olur muyum?”

Luke beğendi ve kafasını salladı. “Güzel. Bir şey daha. Hastanenin kameraları kapalıydı ama bu mahallenin her tarafında kameralar kayıt almış olmalı. Komuta merkezine döndüğünde, bizimkilerden birkaç kişiyi de al. Beş blok yarıçapında bulabildiğiniz her şeye erişmelerini sağla, mesela saat 20:00’den 01:00’e kadar bütün videoları çek. Bu süre içerisinde hastaneye yaklaşan bütün kargo araçlarını ve ticari araçları incelemek istiyorum. En önceliği küçük/hafif kargo araçlarına ve ticari araçlara ver, mesela ekmek arabaları, sosisli arabaları, veya ona benzer, diğerleri. Küçük, kullanışlı, kapalı, ve küçük boyutlu yük taşıyabilecek araçlar. Tırlar, otobüsler veya inşaat araçlarına daha az önem ver ama onları da atlama. Karavanlar, pikap araçlar ve cipler de en az önem taşıyan tip. Bu araçların kamera sistemine takıldığı haliyle, plakalarını, ve bu araçların kağıt üstündeki sahiplerini istiyorum. Eğer kuşku uyandırıcı bir şey bulursan, bu araçlar için araştırmanın çapını genişlet, ve nereye gittiğini bul.

“Luke,” dedi, “bunun için birkaç kişiden daha fazlasına ihtiyacım var.”

Luke iki saniyeliğine düşündü. “Tamam. Evde yatan birilerini uyandır, ÖMT karargahına gitmelerini sağla ve plaka bilgilerini yolla. Ruhsat bilgilerini oradan kontrol edebilirler.”

“Anladım.”

Telefonu kapattılar. Luke içinde bulunduğu ana geri döndü, ve yeni bir düşünce geldi aklına. Kurt Meyerson’a baktı.

“Tamam, Kurt. İşte en önemli şey. Hastanenin kapatılması lazım. Bu gece vardiyası olan işçiler toplanmalı ve yalnız başlarına tutulmalılar. İnsanlar konuşacaktır, bunu anlarım, ama bunu olabildiğince medyadan uzak tutmalı, ellerine düşmesine izin vermemeliyiz. Eğer bu medyaya malzeme olursa panik başlar, polise yüzbinlerce sahte ne olduğu belirsiz ihbar gelir ayrıca kötü adamlar bütün bu sorgulamanın gidişatını medyadan izleyebilir hale gelirler. Bunun olmasına izin veremeyiz.”

Bir çift kanatlı kapıyı daha iterek geçtiler ve hastanenin ana lobisine gelmişlerdi. Giriş salonunun ön yüzü tamamen camdan yapılmıştı. Birkaç tane güvenlik görevlisi kilitlenmiş ön kapıların yanında duruyordu.

Dışarıda hınca hınç bir grup vardı. Bir grup gazeteci kaldırımdaki polis engelini itercesine yaslanıyordu. Fotoğrafçılar camlara yaslanmış, giriş salonunun fotoğraflarını çekiyorlardı. Onlarca haber kanalının kamyonları caddede park yeri bırakmamıştı. Luke bunları izlerken, üç farklı TV muhabiri hastanenin önünde haberi veriyorlardı.

“Ne diyordun?”

6. Bölüm

Saat 05:10

Bir panelvanın içinde

Eldrick hastaydı.

Bir kamyonetin içerisinde, arka koltukta, kollarıyla dizlerini sarmış oturuyor, kendini nasıl bir şeyin içerisine soktuğunu düşünüyordu. Hapishanede kötü şeyler görmüştü ama hiçbiri buna benzemiyordu.

Ezatullah, onun önünde, telefonda konuştuğu kişiye Farsça bir şeyler söylüyor, bağırıyordu. Ezatullah saatlerdir birilerini arıyor, telefonla görüşüyordu. Sarf ettiği kelimeler Eldrick’e hiçbir şey ifade etmiyordu. Eldrick için bir dile benzemiyordu. Baş rollerden Ezatullah, Londra’da kimya mühendisliği eğitimi almış, bir iş bulmak yerine savaşa katılmıştı. Otuzlu yaşlarının ilk yarısında, yanağında boydan boya bir yara izi, onu söyletmek içindi bu, yarım düzine ülkeye cihat ilan etmişti—ve Amerika’ya da bunun için gelmişti.

Telefonlar aradığı kişiye bağlanana kadar tekrar tekrar bağırdı. O kişiye ulaştığında tekrar bağırdı ve bu, aynı şekilde sarf edilen cümlelerin ilkiydi. Birkaç dakika sonra sakinleşti ve dinledi. Ve sonra telefonu kapattı.

Eldrick’in yüzü kızarmıştı. Ateşi vardı. Vücudunun yandığını hissedebiliyordu. Kalbi hızla çarpıyordu. Kusmamıştı, ama birazdan o da olacak gibiydi. İki saatten fazla bir süredir Güney Bronx’taki randevu noktasında bekliyorlardı. Basit bir şey olması gerekiyordu. Malzemeyi çal, kamyoneti on dakika kullan, temasta olduğun kişilerle buluş, ve yoluna devam et.

Şimdi onlar… bir yerdelerdi. Eldrick bilmiyordu. Bir süreliğine kendinden geçmiş, bayılmıştı. Şimdi uyanıktı, ancak her şey bulanık bir rüya gibiydi. Bir anayoldalardı. Aracı Momo kullanıyordu, yani o nereye gittiklerini biliyor olmalıydı. Teknoloji uzmanı olan Momo, çelimsiz bir şeydi, tam bu işe uygun gözüküyordu. O kadar gençti ki pürüzsüz yüzünde tek bir çizgi dahi yoktu. Cennetin kapıları buna bağlı olsa bile, sakal uzatamazmış gibi görünüyordu.

“Yeni emirlerimiz var,” dedi Ezatullah.

Eldrick sızlandı, ölmüş olmayı diliyordu. Bu kadar hasta olmanın mümkün olduğunu düşünmemişti.

“Bu arabadan inmeliyim,” dedi Eldrick.

“Sus, Abdul!”

Eldrick unutmuştu: şimdi ismi Abdul Malik’ti. Kendisine Abdul denilmesi garibine gidiyordu; o, Eldrick, gururlu bir siyahiydi, hayatının çoğunda gururlu bir Amerikalıydı. Şimdi o kadar hasta hissediyordu ki; adını keşke hiç değiştirmemiş olsaydı. Cezaevinde din değiştirmek şimdiye kadar yapmış olduğu en aptalca şeydi.

Bütün o pislik arkadaydı. Çok fazla vardı, her çeşit teneke kutu ve kap. Bazısı dışarı sızıyordu, ve şimdi bu şeyler onları öldürüyordu. Bibi çoktan ölmüştü. Aptal, henüz depodan ayrılmadan bu kutulardan birini açmıştı. Çok güçlüydü ve kapağı çevirerek açıvermişti. Neden yaptı ki? Eldrick, onu kutuyu elinde tutarken gözünde canlandırabiliyordu. “Burada bir şey yok,” demişti. Daha sonra kutuyu burnuna götürdü.

Bir dakika geçmeden öksürmeye başladı. Dizlerinin üzerine çökmüştü. Daha sonra ellerini de yere koydu, öksürüyordu. “Ciğerlerimde bir şey var,” demişti. “Çıkaramıyorum.” Nefessiz kalmış, hava almak için savaşıyor gibiydi. Bu ses korkunçtu.

Ezatullah ona doğru yürüdü ve onu kafasının arkasından vurdu.

“İnan bana, ona iyilik yaptım.” demişti.

Şimdi, kamyonetleri bir tünelden geçiyordu. Tünel, uzun, ince ve karanlıktı, turuncu tünel ışıkları, kayıp gidiyordu. Işıklar Eldrick’in başını döndürüyordu.

“Bu arabadan inmeliyim!” diye bağırdı. “İnmeliyim! İnme…”

Ezatullah arkasını döndü. Silahını çıkarmıştı. Eldrick’in başına doğrulttu.

“Sessiz ol! Telefondayım.”

Ezatullah’ın kesikli yüzü kıpkırmızı olmuştu. Terliyordu.

“Beni de Bibi gibi öldürecek misin?”

“İbrahim benim arkadaşımdı.” dedi Ezatullah. “Ona acıdığım için öldürdüm. Seni susturmak için öldürürüm.” Silahın namlusunu Eldrick’in kafasına dayamıştı.

“Vur. Umurumda değil.” Eldrick gözlerini kapattı.

Gözlerini tekrar açtığında, Ezatullah arkasını dönmüştü. Hala tüneldelerdi. Işıklar çok geliyordu. Bir bulantı dalgası geçti Eldrick’in içinden, derinliklerden gelen bir spazm her yanını sarmıştı. Midesi kasıldı ve boğazında asit hissetti. Öne doğru eğildi ve ayakkabılarının arasına kustu.

Birkaç saniye geçti. Pis koku yüzüne doğru vurmuştu, perişan haldeydi.

Ah Rabbim, sessizce yalvardı. Lütfen al şu canımı.

7. Bölüm

Saat 05:33

Doğu Harlem, Manhattan’ın ilçesi

Luke nefesini tuttu. Yüksek sesler pek sevdiği şeyler değildi, ve oldukça berbat yükseklikte bir ses geliyordu.

Harlem’deki eski ve bakımsız bir apartmanın ruhsuz ve kasvetli ışığının altında tamamen hareketsiz durdu. Silahı kılıfından çıkarmıştı, sırtı duvara yaslanıyordu. Hemen arkasında, Newsam tamamen aynı şekilde duruyordu. Önlerinde, bu dar koridorda, kasklı ve yelekli yarım düzine özel tim elemanı apartmandaki bir evin kapısının iki tarafına dizilmişlerdi.

Apartmanda ölüm sessizliği vardı. Toz parçacıkları havada asılı kalmışlardı. Dakikalar önce kapının arkasında patlayıcı olup olmadığını kontrol etmek için sondaj kameralı bir robot kullanılmıştı. Olumsuzdu. Şimdi robot geri çekilmişti.

İki özel tim elemanı ağır bir koçbaşıyla kapıya yaklaştı. Elle sallanan, manuel tarzda olanlardandı, her bir memur iki taraftaki saplardan tutuyordu. Hiç ses çıkarmadılar. Özel tim lideri yumruğunu kaldırdı. Baş parmağını kaldırdı.

Bu bir.

Orta parmak. İki.

Yüzük parmağı…

İki adam arkaya doğru gerildi ve koçbaşını salladılar. BAM!

Kapı içeriye doğru resmen patladı ve kapıyı açanlar geri çekilmişti bile. Diğer dördü içeriye doluştular, aniden bağırmaya başladılar, “Yere yat! Yere! YERE YAT!”

Apartman koridorunda bir yerde, bir çocuk ağlamaya başladı. Kapılar açıldı, bazı sakinler kafalarını çıkardılar, sonra geri girdiler. Buralarda olan şeylerden biriydi bu. Bazen polisler gelir ve bir komşunun kapısını kırıp içeriye girerlerdi.

Luke ve Ed, özel tim daireyi güvenli hale getirene kadar yaklaşık otuz saniye beklediler. Luke’un tahmin ettiği gibi, beden oturma odasında yerde yatıyordu. Onunla pek ilgilenmedi.

“Temiz?” dedi takım lideri. “Bu yatan muhtemelen sizin şüpheliniz.”

“Teşekkürler.” dedi, Luke.

Adam omuz silkti ve başka yöne çevirdi kafasını.

Ed bedenin yanına diz çöktü. Yanında parmak izi tarayıcısı taşıyordu. Parmakların üçünden iz aldı.

“Ne düşünüyorsun, Ed?”

Omuz silkti. “Ken Bryant’ın izlerini önceden polis veri tabanından bu cihaza yüklemiştim. Bir eşleşme olursa birkaç saniye içinde öğreneceğiz. Bu arada, çok belirgin boğazlanma ve bağlanma izleri, ve şişkinlik var. Beden hala biraz sıcak. Ölüm sertliği gelmiş, ama tam olarak değil. Parmaklar maviye dönüyor. Bence hastanedeki güvenlik görevlileri gibi bağlanarak ve boğularak, aşağı yukarı 8 ila 12 saat önce öldürülmüş.”

Luke’a doğru baktı. Gözleri parlıyordu. “Eğer şüphelinin pantolonunu benim için indirmek istersen, rektal ısı ölçümü yapabilirim, zaman ne kadar kesin olursa o kadar iyi.”

Luke gülümsedi ve başını salladı. “Hayır, teşekkürler. Sekiz ile on iki saat gayet iyi. Sadece şunu bilmek isterim: o mu?”

Ed tarayıcıya baktı. “Bryant? Evet. Bu o.”

Luke telefonun çıkardı ve Trudy’yi aradı. Hattın diğer ucunda, telefon çaldı. Birinci, ikinci ve üçüncü kere çaldı. Luke apartmanın bunaltıcı ve sıkıcı solukluğuna, kasvetine bakındı. Oturma odasının mobilyaları eskiydi ve döşemeleri yırtıktı, dolgu malzemesi kanepenin kollarından fırlıyordu. Eski püskü bir kilim yerde uzanıyordu, boş yiyecek kutuları ve plastik çatal bıçaklar masanın üstüne yayılmıştı. Kalın ve siyah perdeler pencerelere sabitlenmişti.

Trudy’nin sesi geldi, keskin, müzik gibiydi. “Luke,” dedi. “Ne kadar oldu? Yarım saat?”

“Kayıp hademe ile ilgili konuşmak istiyorum.”

“Ken Bryant,” dedi Trudy.

“Evet. O artık kayıp değil. Newsam ve ben onun dairesindeyiz. Kimliğini belirledik. Sekiz ila on iki saat önce ölmüş. Güvenlik görevlileri gibi, boğularak.”

“Tamam.” dedi.

“Bu adamın banka hesaplarına erişmeni istiyorum. Muhtemelen işyerinden gelen direkt bir havale var. Oradan başla ve araştırmaya devam et.”

“Hmm, bunun için bir mahkeme emrine ihtiyacım var.”

Luke duraksadı. Çekingenliğini anlıyordu. Trudy iyi bir memurdu. Genç ve hırslıydı. Kuralları çiğnemek umut vaat eden birçok kariyeri yok etmişti. Ama her zaman değil. Bazen de kuralları çiğnemek çok adımlı terfilere yaramıştı. Her şey hangi kuralları hiçe saydığınıza, ve sonucun ne olduğuna bağlıdır.

“Swann seninle birlikte mi?” dedi Luke.

“Evet.”

“O zaman mahkeme kararına ihtiyacın yok.”

Trudy cevap vermedi.

“Trudy?”

“Buradayım.”

“Bu kararı mahkemeden istemek için yeterli zamanımız yok. Tehlikede olan hayatlar var.”

“Bryant bu dosyada bir şüpheli mi?”

“Dosyayla alakası olan önemli biri, muhtemel bir şüpheli. Her neyse, o ölü. Haklarını ihlal ettiğimiz doğru olamaz.”

“Bu senden gelen bir emir mi, Luke?”

“Bu doğrudan bir emirdir.” dedi. “Bu benim sorumluluğumda. Hatta daha da ileri gidip, işinin buna bağlı olduğunu söylüyorum. Ya dediğimi yaparsın ya da disiplin sürecini başlatırım. Anlaşıldı mı?”

Bir çocuk gibi aksi ve öfkeli şekilde söyledi. “Peki.”

“Güzel. Hesaba girdiğinde, sıradışı bir hareket için bakın. Oraya ait olmayan bir para. Yatırılan veya çekilen yüksek miktarlarda para. Banka havaleleri. Yatırım veya birikim hesapları, bunlara bak. Burada hademelik yapan eski bir hükümlüden bahsediyoruz. Çok parası olmamalı. Eğer varsa, nereden geldiğini bilmek istiyorum.

“Tamam, Luke.”

Duraksadı. “O plakalar ne durumda?”

“Olabildiğince hızlı gidiyoruz.” dedi Trudy. “Beşinci Cadde, 96. ve 94. Sokak ve mahallenin diğer birkaç yerindeki kameraların gece kayıtlarına eriştik. 196 aracı takibe aldık, bunların 46’sı öncelikli. Ana merkezimiz 15 dakika içerisinde ilk raporu elime ulaştıracak.”

Luke saatine baktı. Zaman daralıyordu. “Tamam, iyi iş. Olabildiğince hızlı şekilde orada olmaya çalışacağız.”

“Luke?”

“Evet.”

“Bütün haberler bundan bahsediyor. 3 adet canlı yayın var, hepsini buradan görebiliyorum. Hepsi de başı çekiyor.”

Başını salladı. “Tahmin etmiştim.”

Devam etti. “Vali sabah 6’da bir basın toplantısı planladı. Herkese evde kalmasını söyleyecek gibi.”

“Herkes?”

“Gereksiz personelin Manhattan’dan uzak durmasını istiyor. Bütün ofis çalışanları. Temizlikçiler, market çalışanları. Bütün öğrenci ve öğretmenler. Yani beş milyon kişinin bugünü tatil ilan etmesini tavsiye edecek.”

Luke ağzını eliyle kapattı. Bir nefes aldı. “Böylesi etik olur,” dedi. “New York’taki herkes evde kalırsa, teröristler Philadelphia’yı vurabilirler.”

8. Bölüm

Saat 05:45

Baltimore, Maryland – Fort McHenry Tüneli’nin Güneyi

Eldrick, panelvandan on metre uzakta, tek başına duruyordu. Yine kusmuştu. Artık sadece kuru kuru öğürüyor ve kan geliyordu. Kan onu oldukça rahatsız etti. Hala başı dönüyordu, hala ateşi vardı ve kıpkırmızıydı, ama midesi boşaldığı içindir ki bulantısı çoğunlukla geçmişti. En iyi şey, panelvandan çıkmış olmasıydı.

O kirli ufukta bir yerde, gökyüzü aydınlanmaya başlamış, soluk, hastalıklı bir sarı renk almıştı. Yeryüzü hala karanlıktı. Deniz kenarındaki kasvetli, tenha bir otoparkta park etmişlerdi. Yirmi kat üstlerinden bir anayol geçiyordu. Yakında, terkedilmiş, çift bacalı ve tuğladan yapılmış endüstriyel bir bina vardı. Camları kırılmıştı, bu boşluklar ölü gözler gibiydi. Etrafı dikenlerle çevrili bu binanın çitlerinde, her on metrede bir yazı asılmıştı: UZAK DUR. Tel çitte gözle görülür bir delik vardı. Binanın çevresindeki alan fazlasıyla uzamış çalı ve çimlerle kaplıydı.

Ezatullah ve Momo’yu izledi. Ezatullah, aracın üstüne yapıştırılmış Dun-Rite Çamaşır Servisi yazan mıknatıslı araç baskısını söktü, suyun kenarına gitti ve kenara attı. Geri döndü ve aynısını öbür taraftaki için yaptı. Eldrick o yazıların çıkabildiğini hiç düşünmemişti. Bu sırada, Momo aracın önüne diz çöktü ve bir tornavidayla plakasını çıkarıp başka bir plakayla değiştirdi. Bir süre sonra, arka tarafa geçti ve oradaki plakaya da aynısını yaptı.

Ezatullah panelvanı işaret etti. “Yaşasın!” dedi. “Tamamen başka bir araç. Şimdi yakala bakalım, devlet amca.” Ezatullah’ın suratı parlak kırmızı renkti ve terlemişti. Burnu akıyor gibi gözüküyordu. Gözleri kan çanağı olmuştu.

Eldrick etrafına baktı. Ezatullah’ın fiziksel durumu, neler olduğunu anlatıyordu. Bu fikir aklına bir yıldırım gibi çaktı, geldiği gibi, anında gitmişti. Bu, düşünmenin en güvenli yoluydu.  İnsanlar, diğerlerinin ne düşündüğünü gözlerden anlardı.

“Neredeyiz?” dedi.

“Baltimore,” dedi Ezatullah. “Senin o süper Amerikan şehirlerinden biri daha. Yaşamak için hoş bir yer sanırım. Düşük suç oranı, doğal güzellik, sakinleri sağlıklı ve zengin, herkesin imrendiği bir yaşam.”

Eldrick gece boyunca kötüydü. Birden fazla kere kendinden geçmişti. Zaman kavramını yitirmişti ve şimdi nerede olduklarının da farkında değildi. Ama bu kadar uzaklaştıklarını fark etmemişti.

“Baltimore? Neden buradayız?”

Ezatullah omuz silkti. “Yeni istikametimize doğru yoldayız.”

“Hedef burada mı?”

Ezatullah buna güldü. Gülümseme radyasyondan zehirlenmiş yüzünde pek tuhaf görünüyordu. Ölümün ta kendisi gibi gözüküyordu. Titreyerek elini uzattı ve Eldrick’in omzuna hafifçe vurdu.

“Üzgünüm, sana kızgındım, kardeşim. İyi bir iş çıkardın. Sözünü verdiğin her şeyi yaptın. Eğer Allah istiyorsa, umarım bugünden cennetesindir. Ama benim elimden değil.”

Eldrick sadece bakakaldı.

Ezatullah başını salladı. “Hayır. Baltimore değil. Dünya çapında, acı çeken kitlelerin içine mutluluk verecek bir yere saldırı yapmak için güneye gidiyoruz. Şeytanın ta kendisinin inine girip, kafasını kendi ellerimizle keseceğiz.”

Eldrick vücudunun üst kısmında bir üşüme hissetti. Kollarındaki tüyler diken diken olmuştu. Tişörtünün terden sırılsıklam olduğunu fark etti. Duydukları hoşuna gitmemişti. Güneye gidiyorlarsa ve Baltimore’dalarsa, sıradaki şehir…

“Washington,” dedi.

“Evet.”

Ezatullah tekrar gülümsedi. Bu sefer gülüşü zafer doluydu, cennetin kapılarında duran, giriş izni verilmiş bir aziz gibi.

“Kafasını ezersen, vücut da ölür.”

Eldrick, Ezatullah’ın gözlerinde görebiliyordu. Adam aklını kaybetmişti. Belki hastalık, belki başka bir şeydi ama net olan şey doğru düşünemediğiydi. En başından beri planları malzemeyi çalmak ve aracı Güney Bronx’taki yere bırakmaktı. Tehlikeli bir işti, planı uygulamak zordu ve başarmışlardı. Ama yönetici ya planı değiştirmişti ya da en başından beri yalan söylüyordu. Şimdiyse radyoaktif bir panelvanda Washington’a doğru gidiyorlardı.

Ne yapmak için?

Ezatullah tecrübeli bir cihatçıydı. İma etiği şeyin imkansız olduğunu bilmeliydi. Ne yaptıklarını düşünürse düşünsün, Eldrick biliyordu, hedefe yaklaşamayacaklardı bile. Aracı kurşun delikleriyle kaplı, Beyaz Saray veya Pentagon veya Kongre Binasına üç yüz metre mesafede canlandırdı gözünde.

Bu bir canlı bomba görevi değildi. Bir görev bile değildi. Bu politik bir mesajdı.

“Endişelenme,” dedi Ezatullah. “Mutlu ol. Onurların en büyüğü için seçildin. Nasıl olacağını hayal edemesen bile, becereceğiz. Bu yaptığımızı zamanla daha berrak göreceksin.” Döndü ve panelvanın yan kapısını kaydırarak açtı.

Eldrick Momo‘ya bir bakış attı. Arka plakayı takıyordu. Momo bir süredir konuşmamıştı. Kendisi de pek iyi hissetmiyor olmalıydı.

Eldrick geriye doğru bir adım attı. Daha sonra bir tane daha. Ezatullah aracın içinde bir şeyle kendini meşgul ediyordu. Arkası dönüktü. Komik olan, bunun gibi bir anın bir daha hiçbir zaman gelmeyecek oluşuydu. Eldrick orada, geniş ve açık bir arazide sadece duruyor ve kimse ona bakmıyordu.

Eldrick lisede koşucuydu. Bu konuda iyiydi. Manhattan 168. Sokak’taki eski cephanelikteki koşu parkurunu, içerideki kalabalığı, tabelada sıralanmış isimleri, ve başlama işaretini hatırladı. O, yarış öncesi patlamaya hazır olma duygusunu midesinde hissetti, o yeni koşu parkurundaki delicesine hızı, baskı dolu, dirsekler yukarıda, o kadar hızlı ki bir rüya gibiydi.

O günlerden beri Eldrick hiç o kadar hızlı koşmamıştı. Ama belki, her şey buna bağlıyken, odaklanmış bir enerji patlamasıyla o hızlara tekrar ulaşabilirdi. Duraksamanın ve hatta düşünmenin bir anlamı yoktu.

Döndü ve fırladı.

Bir saniye sonra arkadan Momo’nun sesi:

“EZA!”

Daha sonra Farsça bir şey.

Terkedilmiş bina ilerideydi. Hastalık gümbür gümbür geri geldi. Berbat haldeydi, tişörtüne kan püskürüyordu, ama devam etti. Nefesi çoktan tükenmişti.

Bir zımba sesi gibi bir şey duymuştu. Zayıf bir ses yankılandı binada. Ezatullah’tı bu, tabii ki ateş ediyordu. Silahında susturucu vardı.

Arkasından bir vızıltı geçti. Kaldırıma düştü, kolları soyuldu. Hemen ardından, silah sesi bir kere daha yankılandı. Eldrick kalktı ve koşmaya devam etti. Neredeyse çitlere ulaşmıştı. Döndü ve deliğe doğru koştu.

Vızıltı bir kez daha geçti. Öne doğru düştü ve tellere tutundu. Bütün gücü sanki ayaklarından doğru akıp gidiyordu. Orada asılıyordu, ölümüne tutunduğu tellerden destek alıyordu.

“Devam et,” sesi ölüyormuş gibiydi. “Devam et.”

Dizlerinin üstüne düştü, yırtık teli bir kenara itti ve deliğin içinden sürünerek geçti. Uzun çimlerin arasındaydı. Ayağa kalktı, birkaç adım sendeledi ve görmediği bir şey yüzünden yere düştü, toprak setin üzerinden aşağıya doğru yuvarlandı. Kendini durdurmaya çalışmadı. İvmenin vücudunu en dibe kadar götürmesine izin verdi.

Durdu, yoğun şekilde nefes alıyordu. Sırtındaki ağrı gerçek ötesiydi. Yüzü toprağın içindeydi. Burası ıslak, çamurluydu, ve nehir kenarındaydı. İsteseydi kendini karanlık nehre bırakabilirdi. Bunun yerine çalıların derinlerine doğru emekledi. Güneş henüz yüzünü göstermemişti. Eğer orada kalır, hareket etmez, ses çıkarmazsa, bir ihtimal…

Göğsüne dokundu. Çektiğinde, eli kanla kaplanmıştı.

*

Ezatullah çitlerdeki delikte durdu. Dünyası dönüyordu. Eldrick’in peşinden koşmak başını döndürdü.

Elleri çitlerdeki zincire tutunarak ayakta durmasına yardım ediyordu. Kusmak isteyeceğini düşündü. Çalıların arası karanlıktı. Onu orada bulmak için saatler harcayabilirlerdi. O büyük, terkedilmiş binaya girebilirse, onu hiçbir zaman bulamayabilirlerdi.

Moahmmar, yanında duruyordu. Eğilmişti, elleri dizlerinin üstünde derin derin nefes alıyordu. Vücudu titriyordu. “Girmeli miyiz?” dedi.

Ezatullah kafasını salladı. “Zamanımız yok, onu iki kere vurdum. Hastalık onu öldürmezse, kurşunlar öldürecektir. Burada yalnız başına ölmesine izin vereceğim. Belki Allah, onun bu korkaklığına acır. Umarım. Öyle ya da böyle, onsuz devam etmeliyiz.”

Arkasına döndü ve panelvana doğru yürümeye başladı. Araç çok uzağa park edilmiş gibi duruyordu. Yorulmuştu, hastaydı, ama bir ayağını diğerinin önüne atmaya devam ediyordu. Her bir adım onu cennetin kapılarına yaklaştırıyordu.

9. Bölüm

Saat 06:05

Terörle Mücadele Müşterek Komuta Binası – Manhattan Şehir Merkezi

“Luke, yapabileceğin en iyi şey adamlarını toplamak ve Washington’a gitmek” dedi takım elbiseli adam.

Luke, kontrol merkezinin ana odasında, baş döndürücü bir kaosun içinde duruyordu. Gün doğmuştu bile ve o zayıf gün ışığı çalışma odasının iki kat yukarısındaki pencerelerden sızıyordu. Zaman çok hızlı geçiyordu, ve kontrol merkezi bu süreçte karmakarışık, berbat bir hale gelmişti.

Odaya iki yüz kişi doluşmuştu. En az kırk çalışma istasyonu vardı, bazılarında iki bazılarında üç kişi beşer bilgisayarın karşısında oturuyorlardı. Karşılarındaki büyük ekranda yirmi farklı televizyon ve bilgisayar ekranı gösteriliyordu. Ekranlarda Manhattan’ın, Bronx’un, Brooklyn’in dijital haritaları, Holland ve Lincoln Tünellerinin giriş ve çıkışlarını gösteren canlı yayınlar ve ülkede olduğu bilinen Arap teröristlerin sabıka fotoğrafları gösteriliyordu.

Ekranlardan üçünde, yardımcılarının cüce gibi görünmesine sebep olan iki metrelik boyuyla, kürsüdeki mikrofona, cesur New York sakinlerine evde kalmalarını ve evlatlarına sarılmalarını salık veren Vali DeAngelo vardı. Konuşmasını daha önceden hazırlanmış kağıtlardan okuyordu.

“En kötü senaryoda,” dedi Vali, sesi odanın farklı yerlerine yerleştirilmiş hoparlörlerden geliyordu, “ilk patlama anında birçok insan hayatını kaybedecek, ve o an, etrafta bir paniğe yol açacaktır. Halkın radyasyona maruz kalması, daha geniş kitlelerde ve alanda korku yaratacak ve bu ülkeye yayılacaktır. İlk patlama esnasında yayılan radyasyona maruz kalanların çoğu hastalanacak ve bazıları ölecektir. Temizlik masrafları devasa olacak, ancak; psikolojik ve ekonomik masrafların yanında bu devenin yanında pire kalacaktır. New York’un ana tren istasyonlarından birinde gerçekleşecek bir kirli bomba saldırısı, doğuyla olan deniz ulaşımını, öngörülebilir gelecek boyunca büyük sekteye uğratacaktır.”

“Ne hoş,” dedi Luke. “Onun bu konuşma yazılarını kim yazıyor merak ediyorum.”

Odayı taradı. Her ajansı temsil eden birileri vardı. Alfabe çorbası gibiydi. NYPD, FBI, NSA, ATF,DEP, hatta CIA. Yok artık, DEA da buradaydı. Luke emin olamadı, radyoaktif malzemenin çalınmasının uyuşturucuyla ilgili bir suçla ne alakası olabilirdi.

Ed Newsam, ÖMT’yi bulmak için kalabalığa karışmıştı.

“Luke, beni duydun mu?”

Luke arkasına, çözmesi gereken olaya döndü. Ed, Ulusal Güvenlik’ten Ron Begley ile birlikte duruyordu. Ron, 50’lerin ortasında kelleşen bir adamdı. İri, yuvarlak bir midesi ve tıknaz parmakları vardı. Luke onun hikayesini biliyordu. Masa başı işi olan, devletten, bürokrasiden gelen biriydi. 11 Eylül’de, hazinede vergi kaçakçılarını ve Ponzi şeması, yani zincir dolandırıcılarının izini süren bir ekibi yönetiyordu. Ulusal Güvenlik yaratıldığında, terörle mücadeleye geçmişti. Hayatında hiç tutuklama yapmamış, gereksiz yere silah sıkmamıştı.

“Eve gitmemi istediğinizi söylediniz değil mi?”

“Burada insanların işine karışıp onları kızdırıyorsun Luke.” Kurt Meyerson NYPD’deki patronunu arayıp, insanlara hizmetçinmiş gibi davrandığını söylemiş. Ve bir Özel Timi komuta ettin öyle mi? Bir Özel Tim. Beni dinle, bu onların işi. Senin, onların liderliğini kabul etmen gerekirdi. Bu böyledir.”

“Ron, bizi çağıran NYPD’ydi. Öyle sanıyorum ki bize ihtiyaç duydukları için aradılar. İnsanlar bizim nasıl çalıştığımızı biliyor.”

“Kovboylar,” dedi Begley. “Rodeocu kovboylar gibi çalışıyorsunuz.”

“Don Morris, buraya gelmem için beni yatağımdan kaldırdı. Don’la konuşabilirsin…”

Begley omuz silkti. Hayalet bir gülümseme belirdi yüzünde. “Don geri çağırılmıştır. Yirmi dakika önce bir helikoptere atlayıp gitti. Sana da aynısını tavsiye ederim.”

“Ne?”

“Aynen öyle. Bu sefer bir terfi aldı ve bu işle ilgilenmeyecek. Onu durum raporlarını sunmak ve brifingler için Pentagon’a aldılar. Gerçek üst seviye işler. Sanırım bu işi yapacak bir stajyer bulamadılar ve Don’a bu işi verdiler.”

Begley sesini alçalttı, ama Luke onu hala duyabiliyordu. “Sana bir tavsiye. Don’un emekli olmasına üç yıl var ve elinde neyi var? Don soyu tükenen bir tür. O bir dinozor, ve ÖMT de öyle. Bunu sen de, ben de biliyoruz. Bu ajans içindeki minik gizli ajanslar, bunlar hep yol kenarından gidiyor. Biz artık birleşiyor ve merkezileşiyoruz, Luke. Artık ihtiyacımız olan, veriye dayalı analiz. Gelecekte, suçları hep bu şekilde çözeceğiz. Bugün de, bu teröristleri bu şekilde yakalayacağız. Maço süper-casuslara, emekli olmuş, yaşlanan, binalardan iplerle inen, eski komandolara ihtiyacımız yok. Gerçekten, yok. Kahramancılık oynamak bitti. Aslında, düşününce biraz gülünç ve saçma.”

“Harika,” dedi Luke. “Bunları tavsiye olarak algılıyorum.”

“Öğretmenlik yaptığını sanıyordum,” dedi Begley. “Tarih, politik bilim, onun gibi bir şey.”

Luke onaylarcasına kafa salladı. “Yapıyorum.”

Begley Luke’un koluna etli elini koydu, “Onunla devam etmelisin.”

Luke, adamın elini itti ve takım arkadaşlarını bulmak için kalabalığa karıştı.

*

“Elimizde ne var?” dedi Luke.

Takımı ofisin dışındaki bir odada kamp kurmuştu. Birkaç boş masa bulmuşlar ve üstlerine dizüstü bilgisayarlar ve uydu bağlantılarıyla kendi komuta merkezlerini kurmuşlardı. Trudy ve Ed Newsam ve birkaç kişi daha oradaydı. Swann, bir köşeye üç dizüstü bilgisayarla çekilmişti.

“Don’u geri çağırdılar,” dedi Trudy.

“Biliyorum. Onunla konuştun mu?”

Başını salladı. “Yirmi dakika önce. Havalanmak üzereydi. O tamam diyene kadar bu dosya üzerinde çalışmamızı, kibarca herkesi yok saymamızı istedi.”

“Bana uyar. Tamam, neredeyiz?”

Yüzünde ciddi bir ifade vardı. “Hızlı gidiyoruz. 6 adet yüksek öncelikli araca kadar indirdik. Hepsi, dün gece hastanenin bir sokak ötesine kadar yaklaşmış, ve detayları ilginç veya bir sıkıntı var gibi.”

“Bir örnek ver bana.”

“Tamam. Bir sosisli arabası eski bir Rus paraşütçü asker adına kayıtlı. Kameralardan takip ettiğimiz kadarıyla, bütün gece Manhattan’da dolaşıp, seks işçilerine, pezevenklere, ve onların müşterilerine sosisli ve kola sattı.”

“Şu an nerede?”

“11. Caddede Jacob Javits Kongre Merkezi’nin güneyinde park halinde. Bir süredir hareket etmedi. Uyuduğunu düşünüyoruz.”

“Tamam, artık düşük öncelikli bir hedef haline gelmiş gibi. NYPD’ye paslayın, ne olur ne olmaz. Onu oradan çıkarıp aracını arar, başka ne sattığına bakabilirler. Sıradaki.”

Trudy kendi listesine baktı. Bir minivan, gözden düşmüş eski bir nükleer fizikçi tarafından Uber aracı olarak kullanılıyor. Kayıtlarda, bir kazada kullanılmaz hale geldiği ve hurdaya çıktığı görülen kırk tonluk bir dorse. Özel bir çamaşır yıkama servisine ait bir sevkiyat aracı, bir panelvan, plakası Long Island’da alakasız bir yer döşeme firmasına ait. Üç yıl önce çalındığı bildirilmiş bir ambulans.”

“Çalıntı bir ambulans?” dedi Luke. “Bu bir şeye benziyor.”

Trudy omzunu silkti. “Genelde yasadışı organ ticaretinde kullanırlar. Hasatları, kısa süre önce ölen hastalardan dakikalar içerisinde alınan organlardır. Organları alır, paketler, hızlıca hastaneden çıkartırlar. Kimse hastane çevresinde park etmiş bir ambulansa ikinci kere kafasını çevirip de bakmaz.”

“Ama dün gece,  belki de organ için beklemiyorlardı. Nerede olduklarını biliyor muyuz?”

Trudy başını salladı. “Hayır. Yerini bildiğimiz sadece Rus. Bu bir bilimden çok sanat gibi. Bu gözlem kameraları henüz her yerde değiller, özellikle Manhattan’dan çıkınca. Kameradan, bir kamyonun geçtiğini görüyorsun, daha sonra o kamyonu bir daha göremeyebilirsin. Belki on sokak sonra başka bir kamerada onu tekrar yakalarsın, veya belki de on kilometre sonra. Tır dorsesini en son George Washington köprüsünden New Jersey’e doğru giderken gördük. Çamaşır aracı 138. Cadde köprüsünden Güney Bronx’a geçti ve gözlerden kayboldu. Şu an bu saydıklarımın hepsini başka yollardan takip ediyoruz. Uber şirketini aradık, yer döşeme şirketini, ve çamaşırcıyı. Yakın zamanda bunlar hakkında bir şeyler biliyor olacağız. Karargahta bu kamera kayıtlarını inceleyen sekiz kişi var, hepsi de bu ambulansı arıyorlar.”

“İyi. Beni haberdar etmeye devam et. Banka işinden ne haber?”

Trudy’nin suratı taş kesildi. “Bu konuyu Swann’a sormalısın.”

“Tamam.” Swann’ın köşedeki küçük derebeyliğine doğru adım attı.

“Luke?”

Durdu. “Evet.”

Gözleriyle odayı kolaçan etti. “Konuşabilir miyiz? Özel.”

*

“Senin için yasa çiğnemediğim için beni kovacak mısın?”

“Trudy, seni kovmayacağım. Neden böyle şeyler düşünürsün ki?”

“Böyle söylemiştin, Luke.”

Şu her işe yarayan odalardan birinde ayakta duruyorlardı. İki adet boş masa ve bir pencere vardı burada. Halı yeni yapılmıştı. Duvarlar beyazdı ve üzerlerinde hiçbir şey yoktu. Köşelerden birinde, tavana yakın bir kamera vardı.

Görünüşe göre bu oda daha önce hiç kullanılmamıştı. Komuta merkezinin kendisi bir yıldan kısa bir süredir hizmet veriyordu.

Trudy’nin iri gözleri bir şey anlatırcasına ona dikilmişti.

Luke iç geçirdi. “Sana bir kaçış noktası veriyordum. Bunu anlayacağını düşünmüştüm. Eğer başın belaya girerse, suçu bana atabilirsin. Bütün yaptığın sana söylediğimi yapmak oldu. Beni dinlemezsen işini kaybedeceğinden korkmuştun.”

Trudy ona doğru bir adım daha yaklaştı. Odanın içinde, onun şampuanının kokusunu, ve sık sık kullandığı parfümün kokusunu alabiliyordu. Kokuların kombinasyonu Luke’un dizlerine bir şey yapmıştı. Ufak ufak titrediklerini hissedebiliyordu.

“Bana direk bir emir veremezsin, Luke. artık ÖMT’de çalışmıyorsun.”

“İzindeyim.”

Trudy ona doğru bir adım daha yaklaştı. Gözleri gözlerine birer lazer gibi kitlenmişti. Gözlerinde zeka ve ateş vardı.

“Ve bıraktın… neden? Benim yüzümden mi?” dedi Trudy.

Başını salladı. “Hayır. Kendime ait nedenlerim vardı. Sen onlardan biri değildin.”

“Marshall kardeşler?”

Omuz silkti. “Bir gecede iki kişi öldürdüğünde, artık bir ara vermek için zamanın gelmiş demektir. Belki de kendini daha iyi tartmak için.”

“Yani benim için hiçbir zaman herhangi bir şey hissetmediğini mi söylüyorsun?” diye sordu Trudy.

Trudy’ye baktı, soru onu şoka uğratmıştı. Trudy’nin onunla flört ettiğini hep hissetmişti, ama oltaya hiç gelmemişti. Birkaç kere, kokteyllerde sarhoşken, karısıyla yaşadığı kötü tartışmalardan sonra yakınlaşmışlardı. Ama, eşinin ve oğlunun varlığı, onları düşünmek, onu geri çekmiş, onu, aptalca bir şey yapmaktan alıkoymuştu.

“Trudy, biz birlikte çalışıyoruz.” dedi, kendinden emin, katı bir şekilde. “Ve ben evliyim.”

Trudy daha da yaklaştı.

“Ben evlenecek birini aramıyorum, Luke” dedi, kibar ve yumuşak bir şekilde, ve vücudunu aralarında yalnızca birkaç santim kalacak kadar Luke’a yaklaştırdı.

Trudy, ona yaslanmıştı. Luke’un kolları yandan sarkıyordu. Sıcaklığını, o yanındayken kontrol edilmesi güç dürtüyü, heyecanı ve enerjiyi ve şehveti hissetti. Trudy, kollarını Luke’un göğsüne koymak için kaldırdı, elleri gömleğine dokunur dokunmaz, biliyordu, Luke ya şimdi bir şeyler yapacak ya da kendini tamamen ona bırakacaktı.

Son bir üstün disiplin örneği göstererek, geriye doğru adım attı ve Trudy’nin ellerini centilmence kendinden uzaklaştırdı.

“Üzgünüm, Trudy,” dedi, sesi kısılmış gibiydi. “Seni önemsiyorum. Gerçekten. Ama bu iyi bir fikir değil.

Trudy kaşlarını kaldırdı, ama daha bir şey söyleyemeden, ahşap kapıya ağır bir yumruk geçirdi.

“Luke? Orada mısın?” Bu Newsam’ın sesiydi. “Gelip şuna bir bakmalısın. Swann bir şey buldu.”

Birbirlerine baktılar, Luke hiçbir şey yapmamasına rağmen, karısını düşündükçe deli gibi suçlu hissediyordu. Daha fazlası yaşanmadan kendini o pozisyondan çıkarmıştı ve bunu yapmasaydı, olacakların çalışma ortamını nasıl etkileyeceğini merak etmekten kendini alamıyordu.

En kötüsü de inkar etmesi imkansızdı; odadan ayrılmak istemiyordu.

*

Swann, üzerinde üç adet monitörün dizildiği bir masada oturuyordu. Seyrekleşen saçı ve gözlükleriyle Luke’a NASA’da çalışan görev kontroldeki fizikçileri anımsatıyordu. Luke, Trudy ve Newsam ile onun arkasında ayakta duruyor, omuzunun üzerinden ekranlara bakıyordu.

“Bu Ken Bryant’ın banka hesabı.” dedi Swann, fareyi ortadaki ekrana getirerek. Luke detayları inceliyordu: para yatırmalar ve çekmeler, hesaptaki toplam para, 28 Nisan’dan 27 Mayıs’a kadarki bilgiler.

“Bu internet bağlantımız ne kadar güvenli?” dedi Luke. Odanın içine ve kapıdan dışarıya göz gezdirdi. Komuta merkezinin ana odası koridorun sonundaydı.

“Bu?” dedi Swann. Omuz silkti. “Burası bağımsız bir komuta merkezi. Kendi kulemize ve kendi uydularımıza bağlıyım ben. Bizim çocuklar şifreledi bunu. Sanıyorum ki CIA veya NSA bunu kıracak birini bulabilir ama neden uğraşsınlar ki? Hepimiz aynı takımdayız, değil mi? Ben olsam endişelenmem. Bunun yerine şu banka hesabına odaklanırdım. Komik bir şey fark ettin mi?”

“Hesapta 24,000 dolardan fazla para var.”

“Evet,” dedi Swann. “Bir temizlikçi için oldukça kayda değer bir miktar. İlginç. Şimdi bir ay geri gidelim. 28 Mart ile 27 Nisan. Hesaptaki en fazla para yaklaşık 37,000 dolar, daha sonra harcıyor. İsimsiz bir hesaptan havaleler gerçekleşmiş, 5,000 dolar, sonra 4,000 dolar daha, sonra, ah gelir idaresini boş ver… 20,000 dolar ver.”

“Tamam,” dedi Luke.

“Bir ay daha geri git. Şubat sonu ile mart sonu. Başta 1,129 dolar varmış hesapta. Ayın sonuna doğru ise 9,000 doların üzerinde. Bir ay daha git, ocak sonu ve şubat sonu, ve hesap hiç 2,000 dolara ulaşmamış. Buradan da üç yıl geri gidersek, hesaptaki miktar 1,500 doların üstüne nadiren çıkmış. Bu adam aydan aya geçiniyormuş, ve Mart ayında, birden bire yüksek miktarda havaleler almaya başlamış.”

“Nereden geliyor bu paralar?”

Swann gülümsedi ve parmağını kaldırdı. “İşte eğlenceli kısmı. Gizli hesaplar konusunda uzmanlaşmış, küçük, denizaşırı bir bankadan. Banka, Grand Cayman adasında konumlandırılmış, ismi Royal Heritage Bankası.”

“Sistemlerine girebilir misin?” dedi Luke. Yanına baktı ve Trudy’nin onaylamayan bakışlarını fark etti.

“Bunu yapmama gerek yok,” dedi Swann. “Royal Heritage bankasının sahibi CIA, ajanın ismi Gregor Svetlana. Eskiden Kırmızı Ordu’da görev yapan bir Ukraynalı. Yirmi yıl önce, bazı eski, Sovyet silahları kaybolup batı Afrika’da kara borsadan çıktığında Ruslarla ters düşmüştü. Hafif silahlardan bahsetmiyorum, uçaksavar, tanksavar ve alçak irtifa gemi füzelerinden bahsediyorum. Ruslar onu baş aşağı asmaya hazırlardı. O da gidecek bir yeri olmadığından bize geldi. Langley’de bir arkadaşım var, ve Royal Heritage Bankası’ndaki hesaplar gizli olmaktan çok uzak, hatta işin aslı bütün Amerikan İstihbarat ekipleri için açık bir kitap. Tabii, banka müşterileri bunun farkında değil.”

“Yani bu havaleleri yapan hesabın sahibinin kim olduğunu biliyor musun?”

“Biliyorum.”

“Tamam, Swann,” dedi Luke. “Anlıyorum. Çok akıllısın. Şimdi sadede gel.”

Swann ekranları gösterdi. “Paraları yollayan hesabın sahibi, Bryant’ın ta kendisi. O hesap soldaki ekranda. Gördüğün gibi şuan yaklaşık 209,000 dolar var hesapta. Bu hesaptan diğerine, kişisel kullanımı için biraz biraz yolluyormuş. Birkaç ay geri gidersek görürüz ki Bryant’ın bu hesabı 3 Mart’ta, başka bir Royal Heritage Bank hesabından 250,000 dolarlık bir transferle açılmış ki o hesap da sağdaki ekranda.”

Luke sağdaki hesaba doğru baktı. Hesapta kırk dört milyon dolar vardı.

“Birileri Bryant’ı ucuza kapatmış.” dedi.

“Aynen.” dedi Swann.

“Kimmiş o?”

“İşte bu adam.” Ekranda bir adamın kimlik bilgileri ve fotoğrafı göründü. Saçı beyazlamaya yüz tutmuş orta yaşlı biriydi. “Bu Ali Nassar. Elli yedi yaşında. İranlı. Tahran’da, nüfuzlu ve varlıklı bir aileden geliyor. London School of Economist’te okumuş, daha sonra Harvard Hukuk’u bitirmiş. Eve dönüp bir de oradan hukuk diploması almış, bu seferki Tahran Üniversitesi’nden. Sonuç olarak, iki ülkede de mesleğini icra edebiliyor. Kariyerinin büyük bir bölümünde uluslararası ticaret anlaşmalarında yer almış. Burada, New York’ta yaşıyor ve şuan Birleşmiş Milletlerde İranlı bir diplomat. Diplomatik dokunulmazlığı var.

Luke elini çenesine götürdü. Uzamaya başlayan sakalını hissedebiliyordu. Yorgun hissetmeye başlamıştı. “Doğru anlamamı sağla. Nassar, Ken Bryant’a ödeme yaptı, muhtemelen hastaneye erişim için, ve aynı zamanda hastane güvenliği ve bunları aşmakla ilgili bilgi almak için.”

“Muhtemelen, evet.”

“Yani, bu kişi muhtemelen New York’ta bir terör hücresi yönetiyor, tehlikeli maddelerin çalındığı ve dört kişinin öldüğü bir olayla alakası var, ve Amerikan yasalarına göre yargılanamıyor öyle mi ?”

“Tam olarak böyle görünüyor.”

“Tamam. Zaten hesabındasın, değil mi? Başka nerelere para yolluyormuş bakalım.”

“Bu biraz zamanımı alır.”

“Sorun yok. Bu sırada halletmem gereken işlerim var.”

Luke Ed Newsam’a bir bakış attı. Newsam’ın yüzü sert, bakışları düz ve boştu.

“Ne dersin, Ed? Benimle bir geziye çıkmak ister miydin? Belki Ali Nassar Bey’i bir ziyaret etmeliyiz.”

Newsam gülümsedi, daha çok somurtmaya benziyordu.

“Kulağa eğlenceli geliyor.”

10. Bölüm

Saat 06:20

Kongre Sağlık Merkezi – Washington, DC

Onu bulmak kolay değildi.

Jeremy Spencer, Rayborn House Ofis Binası’nın bodrum-altı katındaki gri renkli, kilitlenmiş çelik kapıların önünde ayakta duruyordu. Bu kapılar alt otoparkın bir köşesine gizlenmişti. Pek az kişi bu odanın varlığından haberdardı. Daha da azı nerede olduğunu biliyordu. Aptalca hissetti ama yine de kapıyı çaldı.

Kapıdan otomat sesi geldi ve açıldı. Kapıyı arkasından çekti, midesinde o belirsizliğin verdiği garip hissiyat vardı. Kongrenin spor salonu, kongre üyeleri dışında herkese kapalıydı, bunu biliyordu. Bu kural uzun süredir istisnasız bir şekilde korunuyordu ama o, davet edilmişti.

Bugün, genç yaşamının en önemli günüydü. Üç yıldır Washington’da bulunuyor ve kariyerinde ilerliyordu.

Yedi yıl önce, New York’taki karavan parkında yaşayan taşralı bir beyazdı. Ardından Binghampton’daki, New York Devlet Üniversitesi’nde tam burslu öğrenci oldu. Arkasına yaslanıp rahatlamaktansa, okul gazetesinde spiker/yorumcu ve kampusteki Cumhuriyetçilerin başkanı olmuştu. Çok zaman geçmemişti ki Breitbart ve Drudge’da yazıyordu. Bir zamanlar çok çalışması gereken biri, şimdi Newsmax’de çok iyi bir haberciydi, üstelik kongre ve yönetimin haberlerini yapıyordu.

Spor salonu havalı bir yer değildi. Birkaç koşu bandı, biraz ayna, bir platforma dizilmiş, kullanılmayan ağırlıklar vardı. Yaşlı bir adam, kulaklığını takmış, eşofman altı ve tişörtüyle koşu bandında yürüyüş yapıyordu. Jeremy, sessiz soyunma odasına girdi. Köşeyi döndü ve karşısında buluşmak için geldiği kişi duruyordu.

Bu adam ellilerin ortasında, gri saçlı ve uzundu. Açık bir dolabın önünde duruyordu, Jeremy onu profilden görmüştü. Sırtı düz, çenesi biraz öne çıkıktı. Üzerindeki tişört ve şort terden sırılsıklamdı. Omuzları, kolları, göğsü, bacakları, her şeyi kaslı ve belirgindi. İnsanlığa önderlik eden biri gibi duruyordu.

Adam William Ryan’dı, Kuzey Carolina, Milletvekilleri Meclisi Başkanıydı. Jeremy onun hakkında her şeyi biliyordu. Serveti sülalesinden geliyordu. Devrim öncesinden beri tütün üretim tesislerinin sahibilerdi. Büyük-büyük dedesi sivil savaş sonrası toparlanma döneminde ABD Senatörlüğü yapmıştı. Güney Carolina Askeri Okulu’nu birincilikle bitirmişti. Etkileyici, kibar, öyle bir kendine güven ve hak edişle tutuyordu ki elindeki gücü, partisindeki çok az kişi ona rakip olmayı düşünebilirdi.

“Başkan Bey, efendim?”

Ryan döndü, ve Jeremy’yi görür görmez yüzünü bir gülümseme kapladı. Kırmızı ve beyaz harfleri olan koyu lacivert bir tişörttü üzerindeki. GURULU AMERİKAN yazıyordu sadece. Elini uzattı. “Kusura bakma.” dedi. “Hala biraz terli.”

“Önemli değil efendim.”

“Tamam” dedi Ryan. “Bu kadar ‘efendim’ yeter. Aramızda bana Bill diyebilirsin. Eğer bunu yapamazsan unvanım ile hitap edebilirsin. Bilmeni istediğim bir şey var. Seni ben çağırdım, ve sana bir ‘özel’ veriyorum.  Bu akşam bütün medyanın katıldığı bir basın toplantısında konuşacağım. O ana kadar, bütün gün boyunca, bu kriz hakkındaki düşüncelerimi, kendi imzanla yayınlayabilirsin. Nasıl bir his?”

“Çok iyi hissettiriyor,” dedi Jeremy. “Bu bir onurdu. Ama, neden ben?”

Ryan sesini alçalttı. “Sen iyi bir çocuksun. Seni bir süredir takip ediyorum. Ve sana bir tavsiyede bulunmak istiyorum. Tamamen kayıt dışı. Bugünden itibaren, sen artık saldırgan bir yazar değilsin. Sen olgun bir gazetecisin. Birazdan ağzımdan çıkacak her şeyi kelimesi kelimesine yazmanı istiyorum, ama yarından itibaren birazcık daha… incelikli olacaksın diyelim. Newsmax kendi çapında çok iyi tabii, ama bundan bir yıl sonra seni Washington Post’ta görebiliyorum. Sana orada ihtiyacımız var, ve bu gerçekleşecek. Ama önce, insanlar senin olgunlaşmış, sözde adaletli ve dengeli bir ana-akım haber muhabiri olduğuna inanmak zorunda. Bunun doğru olup olmadığı önemli değil. Her şey algılarla alakalı. Sana söylediklerimi anlıyorsun değil mi?”

“Sanırım anlıyorum.” dedi Jeremy. Kan beynine çıkmıştı, kulaklarıyla duyabiliyordu. Bu kelimeler, aynı zamanda heyecan verici ve korkutuculardı.

“Hepimizin bazı yerlerde arkadaşlara ihtiyacı var.” dedi Kongre Başkanı. “Buna ben de dahilim. Şimdi söyle bakalım.”

Jeremy telefonunu çıkardı. “ Kayda… şuan başladık. Efendim, geçtiğimiz gece New York Şehri’nde yaşanan, radyoaktif maddelerin çalındığı devasa hırsızlık olayının farkında mısınız?”

“Fazlasıyla farkındayım.” dedi Ryan. “Bütün Amerikalılar gibi, derin endişelerim var. Yardımcılarım beni sabaha karşı dörtte haberi vermek için uyandırdı. Haber alma servisindeki insanlarla yakın ilişkiler içerisindeyiz, durumu yakından takip ediyoruz. Bildiğiniz gibi, İran’a savaş ilanı için Kongre’de çalışmalarım var, hani şu Başkan ve partisinin sürekli veto ettiği. Şuan İran, müttefikimiz, bağımsız Irak devletini işgal etmiş durumdadır, ve personelimiz Irak’taki konsolosluğumuza girip çıkmak için İran’ın kontrol noktalarından geçmez zorunda kalmaktadır. İnanıyorum ki, 1979’daki rehine krizinden beri daha utandırıcı bir durum olmamıştır.”

“Bu olayın İran tarafından icra ettirildiğini mi düşünüyorsunuz efendim?”

“Öncelikle, bunu hak ettiği şekilde tanımlayalım. Bir bomba patlamasa dahi, bu Amerikan toprağında gerçekleştirilmiş bir terör olayıdır. En az iki güvenlik görevlisi öldürülmüş, New York eyaleti korku içindedir. İkinci olarak, teröristlerin kim olduğuna dair henüz yeterli bilgiye sahip değiliz. Ama, biliyoruz ki dünya sahnesinde zayıf davranmak böyle olayları teşvik etmektedir. Gerçek gücümüzü göstermeli, sağ ve sol bir araya gelmeli ve kendimizi korumalıyız. Başkanı bizlere katılması için davet ediyorum.”

“Sizce Başkan ne yapmalı?”

“Asgari olarak, ülke çapında acil durum ilan etmelidir. Kolluk güçlerine geçici süper güç tanıması gerekir, en azından bu kişiler yakalanana kadar. Mahkeme emri olmadan takip, aynı zamanda bütün tren ve otobüs istasyonlarında, havalimanları, okullar, meydanlar, alış-veriş merkezleri ve diğer kalabalık merkezlerde rastgele arama ve alıkoyma, bu izne dahil olmalıdır. Acilen harekete geçmeli, Amerika çapında her yerdeki radyoaktif maddeleri güvence altına almalıdır.”

Jeremy, gözlerini Ryan’ın delici gözlerine dikmişti. Gördüğü ateş arkasını dönmesine yetecek güçteydi.

“Ve asıl mesele şu: eğer bu saldırganların İranlı olduğu veya İran’ın bu işte parmağı olduğu ortaya çıkarsa ya savaş açmalı ya da aradan çekilmeli ve bizim bunu yapmamıza izin vermelidir. Eğer bu gerçekten bir İran saldırısıysa, bu bilgi dahilinde başkan, kendimizi ve Orta Doğu’daki müttefiklerimizi korumamıza engel teşkil ediyorsa…başka seçeneğim kalmıyor. Bizzat kendim, meclis soruşturması sürecini başlatacağım.”

11. Bölüm

Saat 06:43

Park Caddesi yakınlarındaki 75. Sokak – Manhattan

Luke, ajansın ciplerinden birinin arkasında Ed Newsam ile oturuyordu. Sessiz, ağaçlı bir yolda, modern, çift kanatlı cam kapılarının arkasında beyaz eldivenli kapıcının beklediği görkemli bir gökdelenin karşısındalardı. Beyaz eldivenli kapıcı kapıyı açtı, içeriden sarışın, beyaz elbiseli, zayıf bir kadın köpeğiyle yürüyerek çıktılar. Bunun gibi binalardan nefret ederdi.

“Bu saldırı en az bir kişiyi pek endişelendirmemiş.” dedi Luke.

Ed oturduğu koltukta yayıldı. Yarı uyanık gözüküyordu. Bej kargo pantolonu ve beyaz tişörtü, yontulmuş gibi hatlarıyla, bilardo topu gibi kafası ve kısa kesilmiş sakalıyla herhangi kimsenin onu federal ajan sanması zordu. Kesinlikle bu binanın içeriye kabul edeceği insanlardan değildi.

Luke, Ali Nassar’ı düşündükçe diplomatik dokunulmazlığına gıcık oluyordu. Nassar’ın bunu büyütmeyeceğini umdu. Tartışmaya sabrı yoktu.

Luke’un telefonu çaldı. Ekranına baktı. Tuşa bastı.

“Trudy,” dedi. “Sana nasıl yardımcı olabilirim?”

“Luke, bir parça istihbarat aldık.” dedi. “Don’la birlikte hastanede bulduğunuz beden.”

“Söyle.”

“İbrahim Abdulrahman, otuz bir yaşında. Libyalı, Trablus’ta çok fakir bir ailede doğmuş. On sekiz yaşında asker olmuş. Kısa zamanda, birkaç sene çalışacağı Abu Salim hapishanesine gönderilmiş. Burada mahkumlara insan haklarına aykırı davranışları olmuş, hükümet karşıtlarına işkence etmiş ve öldürmüş. Mart 2011’de rejim çökmeye yüz tutunca ülkesinden kaçmış. Olacakları görmüş olmalı. Bir sene sonra Londra’da bir Suudi Prens’in korumalığını yapmış.”

Luke’un omuzları düştü. “Hmmm. Libyalı bir işkenceci Suudi bir Prens için çalışıyor? Bu kişi daha sonra New York’ta radyoaktif madde çalarken ölüyor? Kim bu adam, gerçekten?”

“Aşırı gruplarla hiç bağı olmamış, güçlü politik inançları varmış gibi de durmuyor. Askeriyede özel biri değilmiş, özel bir eğitim almış gibi de görünmüyor. Bana sadece bir fırsatçı gibi görünüyor, kiralık kas gücü. On ay önce Londra’da kaybolmuş.”

“Tamam, şu ismi bir daha söyle.”

“İbrahim Abdulrahman. Ve Luke? Bir şeyi daha bilmen gerekiyor.”

“Söyle.”

“Bu bilgiyi ben bulmadım. Ana odadaki büyük ekranda yazıyordu. Bu NYPD’deki Meyerson denen adam, kimlik bilgilerine sahipmiş ama bizimle paylaşmamış ve kendi araştırmalarını yürütüyorlar. Bize vermedikleri bilgiyi herkese açık bir şekilde sundular. Bizi saf dışı bırakıyorlar.”

Luke Ed’e baktı ve gözlerini devirdi. Ajanslar arası bir sidik yarışı istediği son şeydi. “Tamam, pekala…”

“Dinle, Luke. Senin için endişeleniyorum. Buradaki arkadaşlarının sayısı tükenmek üzere ve uluslararası birilerinin yardım edeceğinden şüpheliyim. Neden bu banka hesabı bilgilerini ulusal güvenliğe yollayıp bu olayla onların ilgilenmesine izin vermiyoruz. İzinsiz eriştiğimiz bilgiler için özür dileriz, fazla istekli davrandık deriz. Şimdi gidip o diplomatla konuşursan, kendini riske atarsın.”

“Trudy, geldik bile.”

“Luke—”

“Trudy, kapatıyorum.”

“Sana yardım etmeye çalışıyorum.” dedi Trudy.

Kapattıktan sonra Ed’e doğru baktı.

“Hazır mısın?”

Ed hareketsizdi, binaya bakıyordu.

“Bunu yapmak için doğdum ben.”

*

“Size yardımcı olabilir miyim? dedi adam, onlar kapıdan girerken.

Parlak bir avize, binanın girişindeki tavandan sarkıyordu. Sağa doğru birkaç kanepe ve tasarımcı elinden çıktığı belli olan bir çift sandalye vardı. Sol duvarda ise uzunca bir kontuarın arkasında başka bir görevli bekliyordu. Bu adamın önünde bir telefon, bir sürü bilgisayar ekranı vardı. Haberlerin açık olduğu bir televizyon setine de sahipti.

Adam yaklaşık kırk beş yaşında gözüküyordu. Gözleri kırmızımsı ve damarlıydı ama kan toplanmış gibi değildi. Saçı arkaya yatırılmıştı. Duştan yeni çıkmış gibi gözüküyordu. Luke’un tahminine göre adam o kadar uzun süredir burada çalışıyordu ki bütün gece içse bile gelip işini gözleri kapalı yapabilirdi. Muhtemelen bu binaya girip çıkmış herkesin görüntüsünü tanıyor, biliyordu. Ve muhtemelen Luke ve Ed’in buraya ait olmadığının farkındaydı.

“Ali Nassar” dedi Luke.

Adam telefonun ahizesini kaldırdı. “Nassar Bey. Teras süiti. Kim geldi diyelim?”

Ed, hiçbir şey söylemeden tezgahın üzerinden telefonun alıcısına doğru uzandı ve aletin üstündeki tuşa basmak suretiyle adamın konuşmasını kesti. Ed büyük biriydi ve aslan gibi güçlü bir adamdı ama bir ceylan gibi akışkan ve zarif hareket ederdi.

“Kimsenin geldiğini söyleyemezsin.” dedi Luke. Kapı görevlisine rozetini gösterdi. Ed de aynısını yaptı. “Federal ajan. Nassar Bey’e birkaç soru sormamız gerekiyor.”

“Korkarım şu an bu mümkün değil. Nassar Bey sabahları saat sekizden önce kimseyi kabul etmez.”

“O zaman ahizeyi neden kaldırdın.” dedi Newsam.

Luke, Ed’e baktı. Bu hızlı bir cevaptı. Ed, okullardaki münazara ekiplerinde yer almış birine benzemiyordu, ama gayet iyi bir cevaptı.

“Haberleri izledin mi?” dedi Luke. “Radyoaktif atıkların kayıp olduğundan haberdar mısın? Nassar Bey’in bu konuda bilgisi olduğuna inanıyoruz.”

Adam karşıya doğru bakakaldı. Luke gülümsedi. Nassar’ın kuyusunu zehirlemişti. Bu adam bir iletişim ağının merkezi gibiydi. Yarına kadar binadaki herkes hükümetin Nassar Bey’e terör eylemiyle soru sormak için geldiğini bilecekti.

“Üzgünüm efendim.” diye başladı adam.

“Üzgün olmana gerek yok.” dedi Luke. “Bütün yapman gereken teras katına ulaşımımızı sağlamak. Eğer yapmazsan seni adaletin yerini bulmasına engel olmaktan tutuklayacağım ve buradan elinde kelepçelerle bizzat çıkaracağım. Bunu istemediğine eminim ve ben de bunu yapmak istemiyorum. Yani bize o kodu veya şifreyi veya her neyse vermeli ve işine devam etmelisin. Ve bilmelisin ki biz içindeyken asansörle oynarsan seni sadece adaletin yerini bulmasına engel olmaktan tutuklamakla kalmam, aynı zamanda dört kişinin ölümüne ve radyoaktif maddelerin çalınmasına yardım ve yataklık etmekten de yargılanmanı sağlarım. Sen on iki ay boyunca Rakers Island hapishanesinde yargılanmayı beklerken çürürsün, yargıçsa kefalet bedelini on milyon dolar olarak belirler. Bu sana çekici geliyor mu…” Luke adamın göğsünde asılı isimliğe baktı.

“John?”

*

“O adamı gerçekten tutuklayacak mıydın?” dedi Ed.

Binanın güneybatı köşesinde, cam bir tüpün içinde hareket eden camlı bir asansördü. Asansör yükseldikçe şehrin görüntüsü önce nefes kesici olmaya başlamıştı, ardından da baş döndürücü. Çok geçmeden, görüş alanı genişlemişti, Empire State Binası tam karşılarında, Birleşmiş Milletler binası ise sollarındaydı. Uzaklardan, LaGuardia Havalimanına yaklaşan uçakların sabah güneşinde parıltısı geliyordu.

Luke gülümsedi. “Ne için tutuklayacaktım?”

Ed kıkırdadı. Asansör yukarı çıktıkça çıkıyordu.

“Yoruldum. Don beni aradığında yatağıma girmek üzereydim.”

“Biliyorum.” dedi Luke. “Ben de.”

Ed kafasını salladı. “Bu sabahladığımız işleri epeydir yapmıyordum ve özlemiyorum.”

Asansör en üst kata ulaştı. Asansörün kata geldiğini belirten sıcak bir ton ses duyuldu, kapılar kayarak açıldı.

Koridora adım attılar. Yerler cilalanmış taşla kaplıydı. Tam karşılarında, on metre ileride, iki adam duruyordu. Takım elbiseler içerisinde, iri adamlar, koyu tenli, belki İranlılardı. Bir çift kanatlı kapıyı koruyorlardı. Luke pek umursamadı.

“Sanırım bizim kapıcı önceden haber verdi.”

Koridordaki adamlardan biri elini kaldırdı ve salladı. “Hayır. Geri gitmelisiniz. Buraya giremezsiniz.”

“Federal ajanlarız.” dedi Luke. O ve Ed adamlara doğru yürüyorlardı.

“Hayır! Buna yetkiniz yok. Girişinize izin veremeyiz.”

“Sanıyorum ki rozetimi göstermeye uğraşmama gerek yok.” dedi Luke.

“Evet,” dedi Ed. “Gereksiz.”

“İşaretimle, tamam?”

“Tabii.”

Luke birazcık bekledi.

“Tamam”

Adamların 2 metre uzağındalardı. Luke kendi hedefine doğru adım attı ve ilk yumruğu salladı. Yumruğunun ne kadar yavaş göründüğüne inanamadı. Adam ondan 25cm uzundu. Büyük bir kuşun kanat açıklığına sahipti. Adam bu yumruğu kolayca engelledi, Luke’un bileğini tutmuştu. Güçlüydü. Luke’u kendine çekti.

Luke adamın kasıklarına diz atmak için bacağını savurdu ama adam bacağıyla engellemişti bunu da. Adam devasa eliyle Luke’un gırtlağını sıktı. Bir kartalın avının etine saplanan pençeleri gibi.

Luke, serbest kalan elini adamın gözlerine savurdu. Orta ve işaret parmaklarıyla adamın gözlerini hedeflemişti. Tam isabet değildi ama işe yaramıştı. Adam Luke’u bıraktı ve geriye doğru bir adım attı. Gözleri sulanmıştı. Gözlerini kırpıştırdı ve başını salladı. Gülümsedi.

Kavga çıkıyordu.

Newsam oradaydı, ani ve bir hayalet gibi. Adamın kafasını iki eliyle tuttuğu gibi, duvara sertçe vurdu. Şiddet, içten ve yoğundu. Bazı insanlar rakibinin kafasını duvara vururdu. Ed Newsam sanki adamın kafasıyla duvarı kırmaya çalışıyordu.

Bam!

Adamın suratı ürkmüş gibi gözüküyordu.

Bam!

Çenesi gevşemişti.

Bam!

Gözleri kaydı.

Luke elini kaldırdı. “Ed! Tamam. Sanırım onu hakladın. O tamamdır. Yavaşça yere bırak adamı. Yerler mermer gibi görünüyor.”

Luke diğer muhafıza baktı. Adam, gözleri kapalı, ağzı açık, kafası duvara yaslanmış şekilde çoktan yere yayılmış oturuyordu. Ed çoktan ikisiyle de ilgilenmişti. Luke adamı morartamamıştı bile.

Luke cebinden birkaç tane plastik kelepçe çıkardı ve adamın yanına diz çöktü. Adamı bileklerinden bağladı. Sıkı bir şekilde bağlıyordu, kurbanlık hayvanı bağlar gibi. Eninde sonunda biri gelip bu adamları çözecekti. Bunu yaptıklarında adam muhtemelen bir saat daha ayaklarını hissedemeyecekti.

Ed de kendi payına düşen adama aynısını yapıyordu.

“Biraz paslanmışsın Luke.” dedi.

“Ben? Yok canım. Dövüşmem beklenmiyor ki benim. Beni kafam için işe aldılar.” Adamın eliyle sıktığı yeri hala hissedebiliyordu. Ertesi güne ağrıyacaktı.

Ed kafasını salladı. “Delta Force’taydım, senin gibi. Nuristan’daki Stanley Combat Outpost operasyonundan iki sene sonra geldim. İnsanlar hala ondan bahsediyor. Sizi nasıl oraya attıklarını ve çiğnenip geçildiğinizi. Sabaha, savaşan sadece üç kişi kalmış. Sen de onlardan biriydin. Öyle değil mi?”

Luke homurdandı. “Böyle bir şeyin varlığından…”

“Bana da mı Luke?” dedi Ed. “Gizli ya da değil, hikayeyi biliyorum.”

Luke, hayatını hava geçirmeyen bölümlerde yaşamayı öğrenmişti. Nadiren ileri üsteki çatışmadan bahsederdi. Afganistan’ın doğu köşesinde, neredeyse bir ömür önceydi bu olay. Öyle ulaşılması zor bir yerdeydi ki oraya asker götürmek bile başlı başına bir şeydi. Çağlar öncesi bir hikayeydi bu. Karısının bile haberi yoktu.

Ama Ed bir Delta’ydı, yani…tamam.

“Evet,” dedi. “Oradaydım. Kötü istihbarat bizi oraya götürdü, ve  o gece hayatımdaki en kötü geceye dönüştü.” Yerde yatan adamlara işaret etti.

“Happy Days’in bir bölümü gibi görünüyorlar. Dokuz iyi adam kaybettik. Gün ağarmadan önce cephanemiz bitti.” Luke kafasını salladı. “Çirkinleşti. Çoğu adamımız ölmüştü bile. Ve sadece üçümüz hayatta kalmayı başarmıştık… Gerçekten geri gelebildik mi bilemiyorum. Martinez’in belden aşağısı felç kaldı. Son duyduğumda Murphy evsiz kalmış, gaziler için psikiyatrik yardım merkezine gidip geliyordu.

“Ya sen?”

“Hala kabuslar görüyorum.”

Ed adamın kollarını bağlıyordu. “Bölge güvenli hale geldikten sonra temizlik yapan arkadaşlardan birini tanıyordum. Söylediğine göre o tepede 167 ceset saymışlar, bizimkiler hariç. Bu ölümlerden 21 tanesi yakın dövüş sonucu gerçekleşmiş.”

Luke ona baktı. “Bunu neden bana söylüyorsun?”

Ed omuz silkti. “Biraz paslanmışsın. Bunu kabul etmekte utanacak bir şey yok. Akıllı olabilirsin, küçük olabilirsin, ama aynı zamanda kuvvetlisin de, aynı benim gibi.”

Luke bir kahkaha kopardı. “Tamam, biraz paslandım. Ama sen kime küçük diyorsun?” Güldü, o sırada Ed’in devasa cüssesine, yukarı doğru bakıyordu.

Ed de güldü. Yerde yatan adamların ceplerini kontrol etti. Birkaç saniye içerisinde aradığını buldu. Yanlarında duran çift kanatlı kapının, duvarda asılı olan dijital kilidinin anahtarı görevi gören bir kart.

“Girelim mi?”

“Önden buyur” dedi Ed.

12. Bölüm

“Burada olmaya hakkınız yok.” diye bağırdı adam. “Dışarı! Evimden gidin!”

Geniş bir oturma alanında duruyorlardı. Uzak köşede, o harika manzaranın üzerine, yerden tavana olan camların yanında, beyaz bir kuyruklu piyano vardı. Gündüz ışığı camlardan içeriye süzülüyordu. Yakınlarında berjerlerle birlikte duran modern bir divan ve masa takımı, duvara asılmış dev boyutlu bir ekranın önünde, grup halinde duruyorlardı. Bu ekranın tam karşısındaki duvarda ise, üç metre boyunda, parlak renklerde lekeler ve damlalar olan kocaman bir tuval asılıydı. Luke sanattan anlardı, tahminine göre bu bir Jackson Pollock’du.

“Evet, koridordaki bütün o adamlardan geçtik,” dedi Luke. “Burada olmamamız gerekiyor ama… işte, buradayız.”

Adam uzun değildi. Kalın ve kısaydı, üzerinde lüks, beyaz bir sabahlık vardı. Elinde büyük bir tüfek tutuyordu ve onlara nişan almıştı. Luke’a göre bu eski bir Browning safari silahıydı, muhtemelen .270 Winchester mühimmatla doldurulmuştu. O şey dört yüz metreden bir Kanada geyiğini yere serebilirdi.

Luke odanın sağına, Ed ise soluna doğru hareket etti. Adam tüfeği bir ona bir diğerine doğrultuyor, hangisini hedefleyeceğini bilmiyordu.

“Ali Nassar?”

“Kim soruyor?”

“Ben Luke Stone. O da Ed Newsam. Bizler federal ajanlarız.”

Luke ve Ed adamın etrafında daire çiziyorlar ve gittikçe yaklaşıyorlardı.

“Ben, Birleşmiş Milletlere bağlı bir diplomatım. Yetkiniz bana işlemez.”

“Biz sadece birkaç soru sormak istiyoruz.”

“Polisi aradım. Birkaç dakika içerisinde burada olurlar.”

“Bu durumda neden silahını yere koymuyorsun? Dinle, bu eski bir silah. Kurmalı bir silah. Eğer ateşlersen, tekrar kurmak için vaktin olmayacak. “

“O zaman seni öldürür diğerinin yaşamasına izin veririm.”

Luke’a doğru döndü. Luke duvar boyunca hareket etmeye devam etti. Luke ellerini kaldırıp bir tehdit oluşturmadığını göstermek istedi. Hayatında o kadar çok silah doğrultulmuştu ki ona, sayısını çoktan unutmuştu. Yine de, bu seferki hakkında o kadar da iyi hissetmiyordu.  Ali Nassar pek iyi bir nişancı gibi gözükmüyordu, ama o silahı ateşlemeyi becerirse bir şeylerde büyük bir delik açacağı kesindi.

“Senin yerinde olsam şuradaki büyük adamı vururdum. Çünkü, eğer beni vurursan, o adamın sana ne yapacağını kimse bilemez. Beni seviyor.”

Nassar tereddüt etmedi. “Hayır, seni öldüreceğim.”

Ed adamın arkasında, 3 metre yaklaşmıştı bile. Saniyenin ufak bir bölümünde bu mesafeyi kat etti. Nassar tetiği çektiği sırada, Ed tüfeğin namlusuna hamle yaptı ve yukarı itti.

PAT!

Dairenin içinde oldukça yüksek sesli bir patlama yaşandı. Tavanın beyaz plastik kaplamasında kocaman bir delik açılmıştı.

Ed bir hamlede silahı kavrayıp yukarı itmiş, Nassar’ın çenesine yumruk atmış ve onu berjerlerden birine oturtmuştu.

“Tamam, otur. Dikkatli ol, lütfen.”

Nassar yumruğun etkisiyle sarsılmıştı. Gözlerinin tekrar yerine gelmesi birkaç saniye almıştı. Şişkin ellerinden birini çenesindeki şişmeye başlamış kızarıklığın üstüne koymuştu.

Ed, Luke’a tüfeği gösterdi. “Buna ne diyorsun?” Parlatılmış namlusu ve inci işlemeli kundağıyla gösterişli bir tüfekti. Birkaç dakika önce, muhtemelen duvarların birinde asılıydı. Luke, dikkatini koltukta oturan adama yöneltmişti. Tekrar, en baştan başladı.

“Ali Nassar?”

Adam çocuk gibi surat asıyordu. Luke’un oğlu Gunner’ın dört yaşındaki hali gibi kızgın görünüyordu.

Kafasıyla onayladı. “Belli ki öyle.”

Luke ve Ed vakit kaybetmiyor, hızlı hareket ediyorlardı.

“Bana bunu yapamazsınız.” dedi Nassar.

Luke saatine baktı. Saat 7’ydi. Polisler her an burada olabilirlerdi.

Ana oturma odasının hemen yanındaki ofise almışlardı onu. Nassar’ın sabahlığını üstünden almışlardı. Terliklerini almışlardı. Sadece ona sıkıca oturan beyaz bir donu giyiyordu. Büyük göbeği dışarı fırlamıştı. Bir davul gibi gergindi. Onu başka bir koltuğa oturtmuş, kollarını bu koltuğun kollarına, ayaklarını da ayaklarına bağlamışlardı.

Ofisin içindeki masada eski tip bir  bilgisayar ve ekran vardı. Bilgisayarın kasası kalın, çelik bir kasayla yere sabitlenmişti. Bu kutuyu açmak mümkün görünmüyordu, kilidi, kapağı yoktu veya başka bir şeyi yoktu. Sabit diske ulaşmak ancak bir kaynakçının marifeti olabilirdi, ve bunun için zaman olmayacaktı.

Luke ve Ed, Nassar’ın dibinde duruyorlardı.

“Grand Cayman Adalarındaki Royal Heritage Bank’ta gizli bir hesabın var.” dedi Luke. “3 Mart’ta Ken Bryant’ın sahibi olduğu bir hesaba 250,000$ yolladın. Ken Bryant, dün gece Harlem’de bir apartmanda boğularak öldürüldü.

“Neden bahsettiğiniz bilmiyorum.”

“Bu sabah Center Medical Center’ın bodrum-altında yaşamını yitiren İbrahim Abdulrahman isimli adamın işverenisiniz. Radyoaktif madde çalarken kafasına dayanarak ateşlenen bir silahla öldürüldü.

Adamın yüzünde bu ismi tanıdığını belirtir, ufak bir titreme göründü.

Luke derin bir nefes aldı. Normalde, böyle birini sorguya çekmek için saatleri olurdu. Bugünse sadece dakikaları vardı. Biraz hile yapması gerekiyordu.

“Bilgisayarın neden yere sabitlenmiş?”

Nassar omzunu silkti. Kendine güveni yerine geliyordu. Luke neredeyse bunu görebiliyordu, bir sel gibi geliyordu. Adam kendine inanıyordu. Onları durdurabileceğine inanıyordu.

“Orada ciddi miktarda gizli bilgi var. Fikri mülkiyet ile ilgili iş anlaşmaları yapacak olan müşterilerim var. Aynı zamanda ben, belirttiğim gibi, Birleşmiş Milletlere atanmış bir diplomatım. Bazen özel haberler aldığım olur… gizli bilgiler. Böyle bir pozisyonda olmamın sebebi gizliliğe gösterdiğim özendir.

“Olabilir,” dedi Luke. “Ama bir de ben gözümle görmek isterim şu bilgileri dolayısıyla sizin şifrenize ihtiyacım var.”

“Korkarım bu mümkün değil.”

Nassar’ın arkasında, Ed, güldü. Homurtu gibi duyuldu.

“Nelerin mümkün olabildiğini bilsen şaşardın.” dedi Luke. “Kesin olan şey bizim senin bu bilgisayarına erişeceğimiz. Ve sen o şifreyi vereceksin. Şimdi, bunu yapmanın bir kolay bir de zor yolu var. Seçim senin.”

“Bana hiçbir şey yapmayacaksınız.” dedi Nassar. “Başınız zaten büyük belada.”

Luke, Ed’e baktı. Ed, Ali Nassar’ın sağ tarafına geçti ve çömeldi. Nassar’ın sağ elini, güçlü elleriyle tuttu.

Luke ve Ed dün gece tanışmışlardı, ama şimdiden, sözcükleri kullanmadan iletişim kurabiliyorlardı. Sanki birbirlerinin aklını okuyorlardı. Luke bunu daha önce yaşamıştı, genelde Delta Force gibi özel tim elemanları arasında olmuştu. Bu ilişki düzeyi, genelde daha uzun sürede gelişirdi.

“Oradaki piyanoyu çalıyor musun?” dedi Luke.

Nassar başını salladı. “Klasik müzik eğitimi aldım. Gençken konserlerde çalardım. Hala, biraz eğlenmek için çalarım.”

Luke, Nassar’la göz göze gelmek için çömeldi.

“Ed birazdan parmaklarını kırmaya başlayacak. Bu piyano çalmanı zorlaştırır. Ve canın yanacak, muhtemelen epey yanacak. Eminim senin gibi bir adam bu tür acılara alışık değildir.”

“Yapmayacaksınız.”

“İlkinde üçe kadar sayacağım. Bu sana, ne yapmak istediğine karar vermek için son birkaç saniye verecek. Senin aksine, biz insanların canını yakmadan önce onları uyarırız. Radyoaktif madde çalıp milyonlarca masum insanın canını hedefleyen insanlar değiliz biz. İlk parmaktan sonra uyarı yapmayacağım. Sadece Ed’e bakarım ve o da sıradaki parmağını kırar. Anlıyor musun?”

“İşini elinden alacağım.” dedi Nassar.

“Bir.”

“Gücü olmayan küçük adamlarsınız. Buraya geldiğiniz için, sonsuza dek pişmanlık duyacaksınız.”

“İki.”

“Sakın cüret edeyim demeyin!”

“Üç.”

Ed, Nassar’ın serçe parmağını ikinci eklemden kırdı. Bunu hızlıca, çaba sarf etmeden halletti. Luke çatırtıyı duymuştu, ardından Nassar’ın bağırışları geldi. Serçe parmak dışa doğru bükülmüşü. Görünüşünde tiksindirici bir durum vardı.

Luke, Nassar’ın çenesinin altından tuttu ve kafasını hafifçe kaldırdı. Nassar’ın dişlerini sıkmıştı. Yüzü kıpkırmızı olmuş, güçlükle nefes alıyordu. Ama gözleri sert bakıyordu.

“O sadece serçeydi.” dedi Luke. “Sıradaki baş parmağın. Başparmaklar serçe parmaklardan çok daha fazla acır. Aynı zamanda daha da önemlidirler.”

“Sizler hayvansınız. Size hiçbir şey söylemeyeceğim.”

Luke Ed’e baktı. Ed’in yüzünde değişiklik olmamıştı, hala sert görünüyordu. Omzunu silkti ve başparmağı kırdı. Bu sefer yüksek bir kırılma sesi duyuldu.

Luke ayağa kalktı ve adamın acı feryatlarına izin verdi. Bu ses sanki kulakları yarıyordu. Sanki bir korku filmindeymiş gibi, çığlığın apartman dairesinde yankılandığını duyabiliyordu. Belki de mutfaktan bir el havlusu getirip ağzına tıkmalılardı.

Odada bir aşağı bir yukarı gezindi. Bu işten hoşlanmıyordu. Bu işkenceydi, bunu anlayabiliyordu. Ama adamın parmakları iyileşecekti. Eğer bir metro istasyonunda kirli bir bomba saldırısı gerçekleşirse, bir sürü insan ölecekti. Kimse hiçbir zaman iyileşmeyecekti. Terazinin bir tarafında adamın parmakları, diğer tarafında metroda ölecek insanlar, karar vermek kolaydı.

Nassar artık ağlıyordu. Burnundan renksiz bir akıntı geliyordu. Deli gibi nefes almaya çalışıyordu. hah-hah-hah-hah gibi bir ses çıkıyordu.

“Bana bak” dedi Luke.

Adam dediği gibi yaptı. Gözleri artık sertliğini kaybetmişti.

“Görünüşe göre başparmağınla dikkatini çekebildik. Yani sıradaki sol elindeki. Bundan da sonra dişlerine başlayacağız. Ed?”

Ed adamın soluna geçti.

“Halil Cibran.” diye nefes verdi Nassar.

“Ne dedin? Seni duyamadım.”

“Halil alttan çizgi Cibran. Şifre bu.”

“Yazar olan mı?” dedi Luke.

“Evet.”

“Peki aşk ile çalışmak nedir?” dedi Ed, Cibran’dan alıntı yaparak.

Luke gülümsedi. “Kumaşı yüreğinizden çekilmiş ipliklerle dokumaktır, sevgiliniz giyecekmişçesine. Evdeki, mutfak duvarımızda asılı. Çok seviyorum böyle şeyleri. Sanırım burada üç tane umutsuz romantik var.”

Luke bilgisayarın başına gitti ve dokunmatik bölümde ellerini kaydırdı. Şifre kutusu göründü. Kelimeleri girdi.

Halil_Cibran

Masaüstü göründü ekranda. Arka planda, önünde sarı ve yeşil çimlerin uzandığı karlarla kaplı bir dağ fotoğrafı vardı.

“İşe yaradı. Teşekkürler, Ali.”

Luke kargo pantolonunun yan cebinden, Swann’dan aldığı belleği çıkardı. USB girişlerinden birine taktı. Bu belleğin hafızası devasa boyuttaydı. Bu adamın bilgisayarındaki bilgilerin tamamını kolayca yutabilirdi. Şifrelenmiş bilgiyi kırmakla daha sonra uğraşabilirlerdi.

Dosya transferini başlattı. Ekranda yatay bir yükleme kutucuğunun içinde bir gösterge çubuk belirdi. Gösterge çubuğu, sol taraftan başlayarak yeşil renkte dolmaya başlamıştı. Yüzde üç, yüzde dört, beş. Bu çubuğun altına, dosya isimleri bir fırtına gibi görünüyor ve kayboluyor, ve her biri hedefteki belleğe kopyalanıyordu.

Yüzde sekiz. Yüzde dokuz.

Ana odanın hemen dışında, ani bir bir karmaşa ve gürültü kopmuştu. Ön kapılar patlarcasına açılmıştı. “Polis!” diye bağırdı biri. “At silahını! At yere!”

Dairenin içinde ilerliyor, bir şeyleri deviriyor, kapıları kırıyorlardı. Gelen seslere bakılırsa içeride bir sürü polis vardı. Her an burada olabilirlerdi.

“Polis! Yat! Yat! Yat yere!”

Luke yükleme çubuğuna bir bakış attı. Yüzde on iki de takılmış görünüyordu.

Nassar, Luke’a baktı. Gözlerini yoğun bir şekilde örten göz kapaklarından damlalar akıyordu. Dudakları titriyordu. Yüzü kırmızıydı, neredeyse çırılçıplak vücudu ter içinde kalmıştı. Hiçbir şekilde zafer kazanmış veya hakkı korunmuş görünmüyordu.

13. Bölüm

Saat 07:05

Baltimore, Maryland, Fort McHenry Tüneli’nin Güneyi

Eldrick Thomas bir rüyadan uyandı.

Rüyada; dağlarda, yüksek bir yerde, bir kulübedeydi. Hava soğuk ve temizdi. Rüya gördüğünü biliyordu çünkü daha önce hiç böyle bir kulübede bulunmamıştı. İçeride, ateşi yanan, taştan bir şömine vardı. Ateş ılıktı ve ellerini alevlere doğrultmuştu. Yan odada büyükannesinin sesini duyabiliyordu. Eski bir kilise ilahisi okuyordu. Çok güzel bir sesi vardı.

Gözlerini gün ışığına açmıştı.

Büyük acı içindeydi. Göğsüne dokundu. Kandan yapış yapış olmuştu ama ateş edilmek onu öldürmemişti. Radyoaktiviteden dolayı hastaydı. Bunu hatırladı. Etrafına bakındı. Etrafı çalılarla kaplı bir çamur birikintisinde yatıyordu. Soluna doğru oldukça büyük bir su birikintisi gibi bir şey görüyordu, bir nehir veya bir liman gibi. Yakında bir yerlerde bir otoyol olduğunu duyabiliyordu.

Ezatullah onu oraya kadar kovalamıştı. Ama bu… uzun zaman önceydi. Ezatullah, muhtemelen çok uzaklardaydı şimdi.

“Hadi adamım.” sesi karga gibi çıkıyordu. “Hareketlenmelisin.”

Orada öylece kalmak kolaydı. Ama eğer böyle yaparsa ölecekti. Ölmek istemedi. Artık cihatçı olmak istemiyordu. Sadece yaşamak istedi. Hayatının geri kalanını hapiste geçirse bile problem değildi. Birçok kez hapse girmişti. İnsanların iddia ettiği kadar kötü değildi.

Ayağa kalkmaya çalıştı; ancak, bacaklarını hissedemiyordu. Bacakları gitmişti. Karnının üstüne yuvarlandı. Elektrik çarpmışçasına içi kavruldu sanki. Karanlık bir yere gitmişti. Bir süre sonra geri döndü. Hala oradaydı.

Sürünmeye başladı, elleriyle toprağı ve çamuru kavrıyor ve kendini ileri doğru çekiyordu. Bir tepenin en üstüne sürükledi vücudunu, dün gece üstünden düştüğü tepe, hayatını kurtaran tepeydi bu. Acı yüzünden ağlıyordu, ama devam etti. Acıyı pek önemsemiyordu, sadece bu tepeyi çıkmaya çalışıyordu.

Uzun bir süre geçti. Çamurun içinde yüzüstü yatıyordu. Çalılar burada daha bir yoğundu. Etrafına baktı. Nehrin üstündeydi. Çitteki delik tam karşısında duruyordu. İçinden sürüklenerek geçti.

Tam çitin dibinde, kendini doğrultmaya çalışırken yakalandı. Acı içinde bağırıyordu.

İki yaşlı siyahi adam beyaz kovaların üzerinde oturuyorlardı, pek de uzakta değillerdi. Sürreal bir netlikle görebiliyordu onları. Daha önce kimseyi bu kadar berrak bir şekilde görmemişti. Oltaları, olta takımı kutuları ve büyük beyaz bir kovaları vardı. Tekerlekli, büyük, mavi bir buzlukları vardı. Büyük beyaz torbaları ve köpük McDonald’s kutuları vardı. Arkalarında da eski ve paslı bir Oldsmobile.

Sanki cenneti yaşıyorlardı.

Tanrım, lütfen onlar gibi olayım.

Bağırınca iki adam da ona doğru koştu.

“Dokunmayın bana!” dedi. “Ben zehirliyim.”

14. Bölüm

Saat 07:09

Beyaz Saray – Washington, DC

Amerika Birleşik Devletleri başkanı, Thomas Hayes, kumaş pantolonu ve gömleğiyle, Beyaz Sarayın aile mutfağındaki tezgahın yanında, ayakta duruyordu. Bir muz soydu ve kahvenin olmasını bekledi. Yalnız olduğu zamanlarda, buraya sessizce gelir ve kendine basit bir kahvaltı hazırlamaktan hoşlanırdı. Henüz kravatını bağlamamıştı bile. Ayakları çıplaktı. Ve karanlık düşünceler onu kemiriyordu.

Bu insanlar beni canlı canlı yiyorlar.

Bu düşünce, zihninde davetsiz misafir gibiydi, bugünlerde daha sık yaşanmaya başlamış bir şeydi bu. Bir zamanlar, bildiği en iyimser insandı o. En genç zamanlarından beri, nereye giderse gitsin, ne yaparsa yapsın en iyi performans gösteren kişi olmuştu. Sınıfının en iyi derecelere sahip öğrencisi olarak okula veda konuşmasını o yapmıştı, kürek takımının kaptanlığını o yapmıştı, okul öğrenci konseyinin başkanlığını da o yapmıştı. Yale’den en yüksek onur derecesi ile mezun olmuştu, Stanford’dan en yüksek onur derecesiyle mezun olmuştu. Fullbright bursiyeriydi. Pensilvanya Eyalet Senatosu Başkanıydı. Pensilvanya’nın valisiydi.

Her zaman, her probleme, doğru bir çözüm bulabileceğine inanmıştı. Liderliğinin gücüne hep inanmıştı. Dahası, her zaman insanların içten ve kökten iyi olduklarına inanmıştı. Bunların hiçbiri artık doğru değildi. O koltukta beş yıl oturmak, içindeki iyimserliği hırpalamış, mağlup etmişti.

Saatlerce, uzun uzun çalışmaya tahammül edebilirdi. Farklı departmanların yönetimini ve bitmek bilmeyen bürokrasiyi idare edebilirdi. Son zamanlarda Pentagon’la düzeyli ilişkiler içerisindeydi. Gizli Servis’in, hayatının her alanını istila edişini ve onu yedi yirmi dört takip edişini kaldırabilirdi.

Hatta medyaya ve bel altı vuruşlarına bile katlanabilirdi. Onun bir “golf kulübü çocuğu” olduğu, nasıl bir “limuzin liberali” olduğu ve halk ile alakası olmadığı gibi söylemlere ve dalga geçmelere katlanabilirdi. Problem medya değildi.

Problem 2. Meclis olan Milletvekillerinin Meclisiydi. Çocuk gibilerdi. Geri zekalı gibi davranıyorlardı. Sadistlerdi. Bir vandallar çetesi gibi, onu parçalarına ayırıp yok etmek istiyorlardı. Sanki bir ilkokuldaki en zararlı ve suçlu çocukların seçildiği bir öğrenci konseyi gibilerdi.

Ana akım Cumhuriyetçiler çıldırmış bir ortaçağ barbar sürüsüydü, Çay Particiler ise bomba atan anarşistler. Bu sırada, evin yakınlarında, Meclis Azınlık Lideri, Oval Ofis’i seyrediyor, oradaki kendi geleceğini tasarlıyordu, ve şimdiki başkanı alt etme isteğini açık açık belirtiyordu. Mavi Köpek Demokratları ise iki yüzlü hainlerdi— bir yardım sever taşra çocukları, bir Araplara ve göçmenlere kin kusan kızgın beyaz adam ve şehir magandası olurlardı. Her sabah, Thomas Hayes arkadaşlarının ve müttefiklerinin her saat başı azaldığından emin olarak uyanıyordu.

“Benimle misin, Thomas?”

Hayes yukarı baktı.

David Halstram, özel kalemi, tam karşısında duruyordu. Tam takım giyinmiş, her zamanki gibi gözüküyordu—uyanık, enerjik, capcanlı, daha fazlası için savaşabilecek. David 34 yaşındaydı ve bu işi sadece dokuz aydır yapıyordu. Biraz zaman tanımak lazımdı.

“Bu olay ne zaman ortaya çıktı.” dedi Hayes.

“Yaklaşık yirmi dakika önce.” dedi David. “Sosyal medyada en çok konuşulan konu haline gelmeye başladı bile, ve televizyon kanalları sabah 8 programlarında konuşacak kişileri sıraya dizme yarışındalar. Birçok ayağı var. Kongre Başkanı Ryan, İran bozgunu ve New York’taki teröristler arasında, kötü durumdayız.

Hayer sağ elini yumruk yaptı. Hayatında tam olarak iki kişiyi yumruklamıştı. İkisi de uzun zaman önce, okuldayken gerçekleşmişti. Şuan, Milletvekili Bill Ryan’ı üçüncü yapmak istiyordu.

“Yarın bir öğlen yemeği planlamıştık,” dedi. “Düşündüm ki bu ileriye doğru bir adım olabilirdi. Her şeyi tek bir toplantıda düzeltebileceğimizden değil de…”

David bu düşünceyi hemen uzaklaştırdı. “Bizi gafil avladı. Kabul etmelisin ki ustaca bir hareketti. Üçüncü Dünya Savaşı’nı çıkarmayacağın için, görevi kötüye kullanmakla yargılanmanı istiyor. Ve bunu arkadaş yanlısı bir gazeteciyle, Newsmax gibi bir kanal aracılığıyla yapıyor, eleştiren yok, yazıda denge yok, bütün bu şey sosyal medyada muhafazakar yankı odası tarafından paylaşılabilir ve bloglara düşebilir ve başka hiçbir kelime etmesine gerek yok. Şimdiden nefes alan bir şey haline geldi. Bu sırada, biz yetişkinler gibi davranmalıyız. Bir terör saldırısıyla ilgili ve İran’ın bununla alakasını anlatabileceğimiz bir basın toplantısı düzenlemeliyiz. Görevi kötüye kullanma davana destek vereceklerle ilgili ve ülkenin geri kalanındaki radyoaktif maddelerle ilgili neler yaptığımıza dair soruları yanıtlamalıyız.”

“Ne yapıyoruz?”

“Radyoaktif malzemelerle ilgili?”

“Evet.”

David omuz silkti. “NE demek istediğine bağlı. Radyoaktif maddenin güvenli bir şekilde depolanmasıyla ilgili yönetmelikler var, ama bu her zaman öyle olacak demek değil. Peki, büyük çoğunluğu iyi bir şekilde hallediliyor. Ve Center Medical Center gibi yerler radyoaktif atıkları depolamak ve onları güvenli bölgelere transfer etmekte oldukça iyiler. Onlar bile bu maddeleri yollarken muhafazalı kamyonlarla, güvenlik görevlileri olmadan halka açık yolları kullanıyor. Onun dışında, bu maddeleri sıradan biyolojik atıklarla birlikte depoluyorlar. Bazı hastanelerse—özellikle güneydekiler, evsel atıkmış gibi bunları çöpe atıyor. Şaka yapmıyorum. Ve bombalardan bahsetmeye başlatma beni. Aslında, bütün ömrünü tüketmiş radyoaktif yakıt çubuklarının, özel depolama tesislerine gönderilmesi gerekiyordu. Bu asla gerçekleşmedi. Bu tesisler hiçbir zaman inşa edilmediler. Geçmişi 1970’lerin başına kadar uzanan, ve Birleşik Devletler’deki ömrü tükenmiş yakıt çubuklarının büyük çoğunluğu, kullanıldıkları reaktörde depolanmış. Ve ülkedeki reaktörlerin yüzde doksanında sızıntı olduğuna dair deliller var, üstelik bu sızıntıların bazıları yeraltı sularına karışıyor.”

Başkan Hayes kalem müdürüne bakıyordu. “Neden benim bunlardan haberim yok?”

“Aslında, teknik olarak bunlardan haberin var. Sana bilgi verilmiş, ama hiçbir zaman yüksek öncelikli bilgi değilmiş, şimdiye kadar.”

“Ne zaman bilgi verilmiş bana?”

“Sana brifingin tarihini mi öğrenmemi istiyorsun?”

“Tarihleri, personeli, ve bu brifingin içeriğini. Evet.”

David’in omuzları düştü. Duraksadı. “Thomas, bunu senin için yapabilirim. Sonra ne olacak? Nükleer Mevzuat Komisyonu’nun üç yıl önceki raporunu tekrar mı okuyacaksın? Şuan elimizde kızartmamız gereken daha büyük balıklar var. Orta Doğu’da hali hazırda devam eden bir krizimiz ve medyadan ve Kongre’nin koridorlarından gelen savaş ritimlerimiz var. Elimizden çalınmış radyoaktif malzemelerimiz ve New York’ta gelişen, potansiyel bir terör saldırımız var. Partimiz içerisindeki sağ kanadı kaybetmek üzereyiz. Bu akşamüstü topluca öbür tarafa geçebilirler. Ve Washington’daki ikinci en güçlü adam yargılanman için çağrı yaptı. Biz şuan bir adada duruyoruz ve su gittikçe yükseliyor. Harekete geçmeli ve bunu bugün yapmalıyız.

Hayes hiçbir zaman bu kadar kayıp hissetmemişti. Bunların hepsi çok fazlaydı. Kızları ve eşi Hawaii’de tatildelerdi. Onlar için iyiydi. Orada olmayı diledi.

Sanki fırtınalı bir denizde ona doğru atılan bir can simidiymiş gibi David Halstram’a uzandı.

“Ne yapacağız?”

“Savunmaya geçeceğiz.” dedi David. “Kabinen hala sağlam. Arkanı kolluyorlar. Hepsini senin yerine arayıp bu öğleden önce için bir görüşme ayarlama cesaretini gösterdim. Buradaki bütün büyük zekaları toplayıp birleşmiş bir cephe kuracağız. Hazineden Kate Hoelscher. dışişlerinden Marcus Jones. Savunma bakanlığından Dave Delliger bariz nedenlerden dolayı burada olamıyor, ama güvenli bir hattan bize katılacak. Ve biz şu an konuşurken Susan Hopkins Batı Yakası’ndan bize doğru uçuyor. “

“Susan,” diye başladı Hayes.

Soy isme geçememişti bile. Beş yıldan uzun süredir, sahip olduğu bütün gücüyle başkan yardımcısı olan kabine arkadaşını kendinden uzak tutmaya çalışmıştı. Susan ile olan mesele, bütün bu olayın gerçekliği, onu hep çok utandırmıştı. Susan hayata bir model olarak başlamıştı. Yirmi dört yaşında emekliye ayrıldığında, bir teknoloji milyarderiyle evlendi. Çocukları okul yaşına geldiğinde, kendini kocasının parasıyla politikaya attı.

İnsanlar onu güzel olduğu için seviyorlardı. Hep formda kalmıştı ve orta yaş için heyecan doluydu. Bir kadın dergisi yakın zamanda onu parlak taytı ve atleti içinde koşu yaparken fotoğraflamıştı. İyi bir konuşmacıydı. Kurdeleli açılışlar ve yemek pişirme yarışmaları sırasında durdurulamaz oluyordu. Meme kanseri hakkında farkındalık yaratmak (sanki insanlar bir şekilde meme kanserinin zaten farkında değilmiş gibi), hayat boyu egzersiz, ve çocuk yaşta obezite uzamanıydı.

Bir Eleanor Roosevelt değildi.

David elini kaldırdı. “Biliyorum, biliyorum. Susan’ın hafif sıklet olduğunu düşünüyorsun, ama ona hiç şans vermedin. California’dan iki dönem Senatör seçildi, Thomas. Kendisi Birleşik Devletler tarihindeki ilk kadın yardımcı başkan. Bunlar küçük başarılar değiller. O, akıllı ve insanlarla iyi geçinen bir kadın. En önemlisi de, senin tarafında. Şuan acil bir durum var ve bu işe el atıp bize yardım edebilecek kim varsa onlara ihtiyacın var, ve onun sana yardım edebileceğini düşünüyorum.

“Bize nasıl yardım edebilir ki? Güzellik yarışması yapmıyoruz.”

David omzunu silkti. “En son araştırmada onaylanma oranın %12 çıkmıştı. Bu sonuç, üç gün önce, son yaşanan felaketten önceydi. Haftaya tek haneli sayılara inebilir. Ezeli rakibin Bill Ryan da bundan çok iyi durumda değil. O  %17 oranında kalmış durumda çünkü savaş açma talebini geçiremedi. Senin yargılanmanı istediği için ufak bir artış yaşanabilir tabii.”

“Tamam. İnsanlar hükümetten memnun değiller.”

David bir parmak kaldırdı. “Çoğunlukla doğru. Susan hariç. Bu İran olayı ona dokunmadı. Genel onay oranı %62, dindar sağ dışındaki bütün kadınlar ona tam destek veriyor. Liberal ve bağımsız erkekler ona tapıyor. Amerika’daki en popüler  politikacı o, ve o popülaritesinden sana biraz ödünç verebilir.”

“Nasıl?”

“Burada, Beyaz Saray’da olarak, senin yanı başında bu ülkenin karşılaştığı en zorlu sorunlarla seninle sırt sırta çalışarak—tabii biz de bunu fotoğraflayacağız. Toplum önüne birlikte çıktıkça ve sanki onun kahramanıymışsın gibi, podyumda seni bir lider olarak takip ettikçe…”

“Tanrım, David.”

“Felaketi göze alıyorsan onu kov Thomas. İşte tam olarak bu noktadayız. Buraya adım atmadan hemen önce onunla telefonda konuştum. Nelerin tehlikede olduğunun farkında, ve o söylediğim şeyleri yapmaya hazır. Söylemlerimizi alıp televizyon programlarına taşımaya hazır.”

Hayes çenesine dokundu. “Sadece, bunu yapıp yapmak istemediğime karar vermeliyim.”

David kafasını salladı. “Susan hakkında karar verme zamanı çoktan geçti. Ona ihtiyacımız var, ve işin doğrusu sen ona hak ettiği gibi davranmadın. Açıkça söylemek gerekirse, seninle görüşmeye hala hevesli olduğu için şükretmelisin.”

15. Bölüm

Saat 07:12

Ali Nassar’ın Evi – Manhattan

“Yerde kal! Yerde!”

Luke, Nassar’ın ofisinde, yerdeki taşların üstünde yüzüstü yatıyordu. Koltukaltı kılıfındaki silahı almışlardı. Polislerden birinin ayakkabısı Luke’un ensesindeydi. Polis iriydi, neredeyse doksan beş kilo. Eğer isteseydi ağırlığıyla Luke’un boynunu bir hamlede, sadece ağırlığını vererek kırabilirdi.

Luke, bir eliyle rozetini kafasının üstünde tutuyordu. “Federal Ajan!” diye bağırdı polislerin çıkardıkları sesin içinde kendi sesini duyurmaya çalışarak.

Luke’un hemen yanında, Ed “FBI! FBI” diye bağırıyordu. Bu tehlikeli bir andı, iyi adamlar diğer iyi adamları yanlışlıkla vurabilirlerdi.

Biri Luke’un rozetini kaptı. Sert bir çift el, sırtından doğru ellerini yakaladı ve sıkıca kelepçeledi. Soğuk çeliğin bileklerini ısırır gibi kavradığını hissetti. Hiç direniş göstermedi. Polisler, dairenin diğer odalarında hala kapıdan kapıya geçiyor, bağırıyorlardı.

“Stone, ne yapıyorsun?”

Luke bu sesi tanıdı. Bu sesin kimden geldiğini görmek için başını yana çevirdi. Ulusal Güvenlik’ten Ron Begley, üniformalı polislerin arasında, tam yanında duruyordu. Muhtemelen, hesaplanmış bir iğrenme veya belki acıma duygusuyla, yukarıdan Luke’u süzüyordu. Begley uzun bir trençkot giymişti. Büyük göbeği ve trençkotuyla dizi yapımcılarının aklındaki, İrlandalı, alkolik bir polis detektifine benziyordu. Üç-Parça da onunla duruyordu, NYPD terörle mücadele bürosundan, hani bir hizmetçi gibi davranılmayı sevmeyen, bu sabahki. Luke’un bu adamın ismini hatırlaması biraz zaman aldı. Meyerson, Kurt Meyerson.

Bir anlamda, Luke onları gördüğüne sevinmişti.

“Sandalyedeki adam New York’ta bulunana bir terör hücresini yönetiyor. Elimizde, bu adamın dün Center’dan radyoaktif maddeleri çalanlarla bağı olduğuna dair kanıtlar var.”

Begley Luke’un kafasının yanına çömeldi. “Adam artık sandalyede değil. Biraz önce kelepçelerini kestik. Sanırım onun İran’a bağlı bir Birleşmiş Milletler diplomatı olduğunu biliyorsun, değil mi?”

“Diplomatik dokunulmazlığı arkasına saklanıyor,” dedi Luke. “Ve buna güvenerek—”

“İran ile savaşın eşiğindeyiz, Stone. Bu kadarı doğru. Ama savaş çıkarmak senin iş tanımında yok.” Begley duraksadı. Çömelmek onun nefesini kesmiş gibi duruyordu, ama yine de o şekilde kaldı.

“Bu olay yüzünden üstümüze yağacak pisliği hayal edebiliyor musun acaba? Amerika Birleşik Devletleri İran’dan açık açık özür dilemek zorunda kalacak. Bunun sebebi senin kendi başına karar verip bu diplomatın evine baskın düzenleme işini üzerine alman, üstüne üstlük donuna kadar çıplak bırakıp sorguya çekmen, ki bu yaptığın ilk bakışta işkencenin uluslararası tanımına uygun gibi görünüyor. Başkan bunları duyduğunda kahvaltılık gevreğinde boğulacaktır. Ve ülkede hükümet gözetlemelerinin kontrolden çıkmadığını düşünen biri kalmışçasına, FBI’ın kimsenin duymadığı gizli bir birimindeki hilekar ajanlardan biri, haber kanallarında yirmi dört saat boyunca görünecek.”

“Ron, dinle.”

“Seni dinlemeyeceğim Stone. Ne işe yarayacak? Aklını kaçırmışsın sen. Şu an Don Morris ile iletişim kuran adamlarım var. Görünüşe göre o, senin dinlediğin tek kişi o, seni bizzat o bu işle uğraşmaktan kurtaracak. Şu geldiğimiz noktada, iş güvencen konusunda tedirgin olma kısmını çoktan geçmiş bulunuyorsun. Yan odadaki adam şikayetçi olacak gibi ve olursa sen bir süre hapiste kalacaksın. Kimse seni korumayacak. Kimse seni savunmayacak.”

Begley sesini alçalttı. “Seninle dürüst konuşacağım. İnsanlar şimdiden Don’un seni buraya getirme kararını sorguluyor. Özel Müdahale Timi, Don’un favorisi ve kişisel projesi değil mi? Bu proje benim sandığımdan çok daha hızlı bir şekilde parçalara ayrılıp, rüzgarda dağılabilir. Bugün bana bir iyilik yapmış oldun.”

Begley çömeldiği yerden kalktı. “Kelepçelerini çıkarın,” dedi yakındaki birine. “Sonra onları buradan yürüyerek çıkarın. Dosdoğru asansöre, oradan da caddeye bırakın. Duraksamak, konuşmak, sağa-sola bakmak yok. Size sorun çıkarırlarsa ikisini de kafasından vurun.”

“Efendim?”

Begley omuz silkti. “Bu benim küçük şakam.”

İki adam Luke’u ayağa kaldırdı. Begley ve Meyerson’un odadan çıktığını gördü. Polisler Luke’un kelepçelerini çıkardılar, silahını ve rozetini teslim ettiler. Ed hemen solunda duruyor, aynı muameleye maruz kalıyordu.

Luke bilgisayara bir bakış attı, harici bellek hala takılıydı. Yatay yükleme çubuğu neredeyse tamamen yeşildi. Dosya transferi neredeyse tamamlanmıştı. Luke Ed’in dikkatini çekti. Ed, kaşlarını bir anlığına kaldırdı.

“Hadi gidelim,” dedi polislerden biri. “Dışarı.”

Önce Ed yürümeye başladı, Luke takip ediyordu. Ed’in geniş sırtı Luke’un görüş alanını kapatıyordu. Odadan dışarıya iki adım attılar. Sağa doğru, Ali Nassar berjerlerden birinde oturuyordu. Havalı sabahlığını tekrar giymiş telefonla konuşuyordu. Kadın polis parmaklarına ağrı kesmesi için uyuşturucu madde enjekte etti ve kırık parmaklarını derhal atellere yerleştirmeye başladı. Nassar abartılı bir şekilde yüzünü buruşturuyordu.

Ed aniden yere düştü. Kafasını gürültüyle yere vurdu. Gözleri arkaya kaydı, beyazları görünüyordu. Vücudundan şiddetli bir titreme geçti. Kafası ve kolları sallandı. Birkaç saniye içerisinde ağzından köpükler geliyordu.

“Tanrım.” dedi Luke. Ed’in yanına diz çöktü.

Begley arkasını döndü “Çık oradan Stone!” dedi

Luke ayağa kalktı ve elleri havada, geri çekildi. Polisler içeri girdi.

“Nesi var?” dedi Begley.

“Epilepsi. Afganistan’da vurulan Hummer’ın içindeydi, ve ciddi bir kafa yaralanması geçirdi. Hafif beyin zedelenmesi, beyin dalgaları değişmiş. Tam olarak emin değilim. Nefes yollarını açık tutsanız yeter, birkaç dakikaya geçecektir.”

“Nöbet geçiren bir ajanınız sahada görev mi yapıyor?”

“Bu kararları ben almıyorum, Ron.”

“Tamam, geri çekil. Bu adamlar ne yaptıklarını biliyor. Çaresine bakarlar.”

Luke geriye doğru bir adım attı. Sonra bir tane daha. Polisler halka şeklinde Ed’in etrafında duruyorlardı. Birkaç saniye sonra, Begley Meyerson’la olan konuşmasına geri döndü. Luke geriye doğru yavaşça süzüldü, sanki hareketsizce ayakta duruyormuş gibi. Ofisin içine girdi. Bilgisayara doğru atıldı ve belleği geri aldı, ve baldırının üstündeki cebe atıverdi. Masadan mavi bir kalem aldı.

Döndü. Kapıda bir polis duruyordu.

Luke kalemi kaldırdı. “Kalemimi neredeyse unutuyordum.”

Polis kapının dışını işaret etti. “Hadi.”

Ana odada, Ed’in ağzının köpürmesi durmuştu. Yan yatmış, neredeyse hareket etmiyordu. Gözleri önce kapalıydı, sonra yavaşça açıldılar. Birkaç polis onun oturur pozisyon almasına yardımcı oldu. Tekrar gözlerini kırptı. Nerede olduğunu bilmeyen bir insan gibi görünüyordu.

“İyi misin?” dedi biri. “Kafanı çok sert vurdun.”

Ed derin bir nefes aldı. Bu maço polislerin arasında savunmasız bir duruma düşmek onu utandırmıştı. “Bilmiyorum dostum. Stres. Uykusuzluk. Sadece çok yorgun olduğumda oluyor bu.”

Luke etrafına bir baktı. Sağında Nassar vardı, telefonu kapatmıştı. Ayakta, parmaklarını düzelten polisle konuşuyordu. Luke ona doğru yaklaştı.

“Stone!”

Luke, Nassar’la sanki el sıkışacakmış gibi sol elini uzattı. Nassar suratsız bir şekilde bu eli görmezden geldi. Luke uzandı ve onu sabahlığından yakaladı, ve kendine çekti. Yüz yüze, öpüşecek kadar yakınlardı.

“NE yaptığını biliyorum,” dedi Luke. “Ve seni indireceğim.”

“Bu akşamüstü işsiz kalmış olacaksın.” dedi Nassar. “Bununla ilgileneceğime emin ol.”

Her taraflarında polisler, onları ayırmaya çalışıyorlardı. İri bir polis Luke’u elense yaptığı gibi kenara çekti.

“Yeter!” diye bağırdı Begley. “Alın bu palyaçoları buradan!”

Asansörün içinde polislerle etrafları sarılmıştı. Sessizlik hakimdi, herkes sayıların hızla azalışını izliyordu.

“İyi misin?” dedi Luke.

Ed omzunu silkti. “Yoruldum. Bu senelerdir olmamıştı. Tamamen sersemletiyor beni. Bütün vücudum hala titriyor.”

Caddeye indiklerinde polisler gitmelerine izin verdi. Ağaçlar dizilmiş caddenin kaldırımında, kendilerini bekleyen cipe doğru, yan yana yürüyorlardı.  Luke, polislerden elli metre uzaklaşana kadar hiç konuşmadı.

“Nöbet mi?” dedi. “Hayatında hiç nöbet geçirmedin ki.”

Ed gülümsedi. “Yedekte hep bu nöbet işini tutarım. İşe yaraması için inandırıcı olmak lazım ama.”

“Epey inandırıcıydı yahu! Kafanı yere vurduğunu duyduğumda ben bile emin olamadım. Yemin ederim ayağımda hissettim.”

“Tabii. İyi ki kalın bir kafam var. Ve iyi ki yanımda köpürten ilaçtan taşıyorum, inandırıcılığı iki katına çıkarır hep. Sen ne yaptın?”

Luke omuz silkti. “Belleği aldım. Ve o son kısmı fark ettin mi? Nassar’la yüz yüze geldiğim? Eski bir yankesici numarası.” Kargo pantolonunu cebine uzandı ve beyaz renkli, yeni bir akıllı telefon çıkardı. “Sabahlığının cebinden aldım.”

16. Bölüm

Saat 07:20

Site R – Blue Ridge Summit, Pensilvanya

“Beyler, toplantıda düzen istiyorum.”

On dört adam yeryüzünün çok altında, sessiz bir odada toplanmıştı. Odanın içi çoğunlukla çıplaktı, ortasında büyük bir konferans masası, dökme beton yerleri ve yuvarlak hatlı taşlarla dizilmiş duvarları vardı. Tavanda, girintili fikstürlerin içine LED ışıklandırmalar takılmıştı. Birkaç küçük havalandırma deliğinden oksijenle zenginleştirilmiş hava basılıyordu. Penceresizlik bu odaya sanki bir mağaranın son odası gibi bir hava katıyordu, aslında tam olarak da böyleydi. Klostrofobik biri buraya beş dakika bile dayanamazdı.

İçeride ses veya görüntü kayıt cihazı yoktu. Tesis içi iletişimi sağlayan sisteme bağlı bir dahili telefon bir on yıl önce yerinden sökülmüştü. Duvarlardan birinde, eski bir bilgisayara bağlı, etkileşimli bir projeksiyon sistemi vardı, dünya ve Birleşik Devletlerin haritalarını aynı anda yansıtmak için kullanılıyordu. Askeri birliklerin konuşlandıkları yerleri, hava araçlarının yerlerini, ve hatta atılan füzeleri ekrana yansıtmak için kullanılabilecek bir sistemdi. Teorik olarak, cihaz çalışır durumdaydı ama bu teori henüz sınanmamıştı. 1998’den beri kimse bu sistemi çalıştırmamıştı.

Oda, metal bir geçitin sonundaki, çift katlı kalın çelik kapının arkasındaydı. Bu odaya giden metal yaya yolu, kemikleşmiş askeri personel tarafından yirmi dört saat çalışan, loş, mağaramsı komuta ve kontrol odasının üç kat üzerinde asılı halde sallanıyordu. İlk olarak 1953’te hizmete girmiş ve Sovyet dönemi nükleer balistik füzelerden korunma için güçlendirilmiş, geniş bir alana yayılmış olan tesisin en derin noktası burasıydı.

Adamlardan on tanesi konferans masasının etrafında, katlanabilir sandalyelere oturmuştu. Bu adamlar Amerikan ordusunun çeşitli haber-alma organizasyonları ve onların kollarını temsilen gelmişlerdi, bunlardan kimi bilinen kimiyse bilinmeyen servislerdi. Duvarlardan birinin dibinde ise adamlardan geri kalan dördü katlanan sandalyelerde oturuyordu. Bu adamlar dört büyük endüstriyi temsilen oradalardı, bunlar: kömür, petrol ve doğal gaz, bankacılık ve finans, havacılık ve savunma idi.

Grup gizlilik içerisinde çalışıyordu, hatta kendi içinde bile gizlilik ön plandaydı. Kimliklerini belirtecek hiçbir şey üzerlerinde yoktu. İsim kartları, rütbe belirten herhangi bir şey, savaş veya eğitimi belirten bir rozet veya şerit yoktu. Gerçekten de kimse üniforma giymemişti. Bütün askeri personel kumaş pantolon ve gömlek giyiyordu. Çoğu kişi birbirini bir derece tanısa da herkes birbirine yabancıydı, ve her bir kişinin diğer personelle ilişkisi belirsizdi.

Beyaz saçlı dört yıldızlı bir general, bir zamanlar Özel Kuvvetler’de komutanlık yapmış bir adam, masanın başında ayakta duruyordu. Alnındaki iyileşmiş denebilecek eski yarayı ovdu.

“Hepiniz beni tanıyorsunuz.” dedi. “Benim rolümü biliyorsunuz. Yani direk konuya giriyorum. Son yirmi dört saatte, olaylar, tahmin edebileceğimizden oldukça hızlı şekilde ilerledi. Bu olaylara cevap olarak, büyük bir saldırı veya aksaklık anında devletin işleyişinin devamı için bütün yüksek mevkilerdeki seçilenlerin ve sivil hükümet personelinin tahliye planlarını güncelledik, söz konusu planlar saat 06:00 itibariyle yani bir buçuk saat önce geçerli olmuştur. Bir sonraki emre kadar geçerli kalacaktır. Lütfen dikkatinizi verin çünkü önceki planlardan farklılıkları var.”

Önünde, masanın üstünde duran bir parça kağıda göz attı.

“Bir saldırı veya aksaklık sırasında Başkan Thomas Hayes ve Başkan Yardımcısı Susan Hopkins’in helikopterle Bluemont civarındaki Mount Weather sivil hükümet tesisine tahliyesi gerçekleştirilecektir. Başkan Hayes’in ölümü durumunda, Başkan Yardımcısı Hopkins başkandan sonraki en kıdemli kişi olarak Mount Weather’da görev yemini yapacak ve başkan mevkiine gelecektir. Hazine bakanı, devlet bakanı ve eğitim bakanı dahil olmak üzere, sivil kabine üyelerinin de Mount Weather’a tahliye işlemi, hava aracının müsaitliğine veya duruma göre ya helikopterle ya da askeri konvoyla gerçekleştirilecektir. Bu kişiler kıdem sırasına göre, sırayla, idari mevkiiye geçebilecek beşinci altıncı ve sekizinci kişileri temsil ediyor olacaklar.”

Tekrar notlarına baktı.

“Bir saldırı esnasında veya işleyişin durması durumunda kongre başkanı helikopterle bu tesise tahliye edilecektir, yani Site R’ye. William Ryan şu an başkanlık görevini icra etmektedir. Başkan Hayes ve başkan yardımcısının ölümü durumunda, Kuzey Karolina’dan, Kongre Başkanı Ryan kıdem sırasındaki üçüncü kişidir ve görev yeminini burada bizim misafirimiz olarak edecektir.”

Odada etrafa baktı ve oradaki bütün herkesle göz göze geldi.

“Bir saldırı veya işleyişin durması durumunda Senato’nun geçici başkanlığı görevini sürdüren kişi Joint Base, Andews’daki Gece Nöbeti kod adlı Havadan İletişim Komuta uçağına binecek. Savaş uçaklarının eşliğinde, seyrüsefer irtifası olan kırk bin fite çıkacak ve kriz boyunca orada seyredecek. Başkan, başkan yardımcısı, kongre başkanının ölümü durumunda senato geçici başkanı kıdem sırasında dördüncüdür ve uçakta yemin ederek idareyi ele alacaktır. Senato geçici başkanı ve aynı zamanda kongreye ait Silahlı Güçler Komitesi Başkanı şuan Kansas Senatörü Edward Graves’dir.”

Masadaki ellerden biri havaya kalktı. Kendinden çok yaşlı olan bu adamı çıkarmıştı, eski bir donanma amiraliydi, o kadar antik bir adamdı ki bir zamanlar Kore Savaşı’nın başlangıcında, Pusan Rezervuarında yaşanan belalı günlerde, bir deniz piyade birliğine liderlik etmişti. O günlerden kalma, hiç tam olarak tanımlanamamış ikonik bir fotoğrafta amiral de vardı. Amiral bu fotoğrafta on dokuz yaşında, çamurlu bir siperde, üstü çıplak, ve vücudunun üst kısmı ve suratı ölen komünistlerin kanıyla kaplı bir haldeydi.

“Evet?”

“Savunma Bakanını atladın. Normalde uçağa binecek kişi o olurdu.”

General omuz silkti. “Savunma Bakanı buraya gelecek.”

“Bunun herhangi bir soruna yol açabileceğini düşündünüz mü?”

General elindeki kağıdı aldığı gibi öğütücüye götürdü ve dikkatlice uzun ince şeritlere ayırmaya başladı “Biz,” dedi “ herhangi bir problem çıkacağını öngörmüyoruz.”

17. Bölüm

Saat 07:40

Terörle Mücadele Birleşik Komuta Merkezi – Manhattan Şehir Merkezi

“Begley nerede olduğumuzu nasıl biliyordu?”

Luke ÖMT’nin kontrolündeki komuta odasının girişinde duruyordu. New York ofisinden birkaç kişiyle birlikte Swann ve Trudy de buradaydı. Bir karacanınkiler gibi büyük gözlerle onu seyrediyorlardı. Odadaki biri masumu oynuyordu. Luke’un gözü her şeyden çok bu sebepten dönmüştü.

“Ne?” dedi Trudy.

“Begley. İranlı’nın dairesini polisler bastığında, o da oradaydı. Kimse onu çağırmadı. Bir şekilde gelmişti işte. Bu nasıl oldu?”

Swann başını salladı. Bilgisayarını işaret etti. “Bu şeyler şifreli. Kendi ağımdayım. Begley’nin adamlarının burada olduğumuz şu kısa süre içerisinde kodu kırabilmesi olanaksız.

“Trudy.”

Luke sanki silah çekmiş gibi ellerini havaya kaldırdı.” Bu mümkün değil Luke. Begley’den nefret ederim. Onun için köstebeklik yapacağımı mı düşünüyorsun?”

Ed odaya girdi ve Luke’un yanına geldi. “Odağını korumak istersin diye düşünüyorum adamım. Tavşanı deliğinin içine kadar kovalamanın bir anlamı yok. Burada seni satan biri olduğunu sanmıyorum.”

Luke onaylarcasına kafa salladı. Ed doğru bir noktaya deyindi. “Tamam.” Swann’a doğru yürüdü ve cebindekileri Swann’ın masasının üzerine koydu. “Bilgisayarının sabit diskindeki her şeyi buraya kopyaladım. Bu da onun cep telefonu. İçindeki bütün veriyi almanı istiyorum, daha sonra bu telefonu yok et. İlk önce bunu yap.”

Swann omuz silkti. “Yine de bilecekler. Bu bir iPhone. Konumunun izini sürebilirler. Muhtemelen yapmışlardır bile.”

“Bu sorun değil.” dedi Luke. “Telefonu bulmaya geldiklerinde elimizde olmasın yeter, tamam mı?”

“Tamam Luke.”

Luke odanın girişine doğru göz attı, Begley’nin orada duruyor olmasını bekliyor gibiydi. “Banka hesabında ne buldun?”

“Oldukça fazla şey. Ali Nassar meşgul biri. Bu hesapta olan çok fazla şey var. Cenevre, Nassau. Tahran, Paris, Washington. Sürekli para gelip gidiyor. Bunların çoğu ise anonim hesaplar, izini sürmek imkansız. Yani, aslında imkansız değil ama şuan sahip olduğumuzdan daha çok zamanımızı alır.”

“Görebildiğimiz ilgi çekici bir şey var mı?”

“Şöyle bir şey var; geçtiğimiz altı ayda Nassar, Çin Hükümeti’ne ait ve onlar tarafından yürütülen  Çin Uzay Bilim ve Teknoloji Şirketi’ne sekiz milyon dolar yollamış. Askeri robotlar, insansız hava araçları üretiyorlar, epey üst seviye şeyler. Bu araçlar havadan yere füzeler ve bombalar taşıyabiliyor, gözlem yapabiliyor, uydularla veri bağlantısı kurabiliyorlar, adını sen koy. Ve Çin bunları yok fiyatına, bu oyuncaklara sahip olmaması gereken kişilere satıyor. Akla Kuzey Kore geliyor. Afrikalı diktatörler. Devlet olmayan aktörler. CH-3A kodlu insansız hava aracı bizim MQ-9 Reaper ile benzer görev yetilerine sahip, ama fiyatı bir milyon doların altında. Resmi görebiliyorsun değil mi ?”

Luke görüyordu. “Bunlardan birine bir kirli bomba yükleyip herhangi bir şeye çarpılabilir mi?”

Swann dudaklarını sıktı. “Belki. Ama unutma, Manhattan gibi yüksek binaların sık olduğu bir yerde böyle araçları uçurmak oldukça zor olur. Bunlar hobicilerin yaptığı arka bahçe araçları değiller. Büyükler. Araçtan ağaca değişir ama burada sekiz ila on metre arasındaki kanat açıklıklarından bahsediyoruz. Manevra yapabilmeleri için alana ihtiyaçları var. Bildiğimiz uçaklar gibi havalanıp iniyorlar. Yaklaşık beş kilometre yükselebilirler ama o kadar irtifada hava trafiğin onları radarda görmesi an meselesi olur.”

Luke, Nassar’ın bilgisayarındaki bilgilere sahip belleği parmaklarıyla dokunarak işaret etti. “Burada ne var bir bak bakalım.”

“Telefondan önce mi sonra mı?”

“Önce telefon, ama hızlı hareket et.”

Swann iç çekti. “Bu işte kimse yavaş hareket etmemi söylemedi. Rahatla, Swann. Acele etme ve eksiksiz bir iş çıkar. Bu kelimeleri hiç duymadım.”

“Bu kelimeleri duymak istersen gidip özel sektörde çalışmalısın bence.”

Swann surat yaptı. “Ne? Çalışayım da beş kat fazla mı kazanayım. Hayatta kabul etmem.”

“Luke?” dedi Trudy.

Luke ona doğru döndü. Trudy’nin gözleri açılmıştı. Luke’a doğru bir telefon tutuyordu.

“Don.” dedi. “Seni arıyor.”

18. Bölüm

Luke telefonu kulağına götürdü ve konuşarak koridora çıktı. Ana kontrol odasındaki gürültü  koridorda yankılanıyordu. Telefonu açmak istemedi. Bunun bir sebebi, şuan eve gitmek istememesiydi, özellikle bu sabah olanlardan sonra, bu kadar şey tehlikedeyken. Ama aslında dahası da vardı, çok daha fazlası.

Luke, Don’la tanıştığı günü hatırladı. Yirmi yedi yaşındaki bir yüzbaşıydı. Henüz altı ay önce yüzbaşı olmayı hak kazanmış, ve Delta Force’a, ordunun özel operasyon ve terörle mücadele birimine, henüz kabul edilmişti. Oradaki ilk günüydü ve Luke gergindi. Don onun yeni birlik komutanıydı. Don ona bazı talimatlar veriyor, Luke ise Don’un masasının önünde ayakta, rahatta duruyordu.

Luke bir noktada “Emredersiniz, efendim.” dedi.

Don derin bir iç çekti. “Evlat, bir şeyi açıklığa kavuşturalım. Artık sıradan bir birlikte değilsin. Delta Force’dasın. Birlikte yaşayacağız, birlikte savaşacağız ve belki bir gün birlikte öleceğiz. Yani bana Don diyeceksin, veya Morris. Bana sik-kafa da diyebilirsin. Ama bana hitap etmeyeceğin iki şekil var, bunlar efendim ve komutanım veya albayım. Böyle şeyleri ordunun başka birimleriyle iletişimde kullanmak için sakla. Anlaşıldı mı?”

“Emredersiniz…” Luke yanlış bir şey söylemeden yakaladı kendini. “Don.”

Don gülümsedi. “Güzel. Sik-kafa da yakında gelir.”

Yıllar sonra, Don Özel Müdahale Timi’ni kurduğunda, Luke onun ilk elemanlarından biri olacaktı.

“Don?” dedi şimdi.

“Luke. Ne durumdasın?”

“İyi. İyiyim. Brifing nasıldı?”

“Henüz başlamadı bile. Henüz on dakika önce helikopterden indik. Görünüşe göre bir süre daha öylece bekleyeceğim. Bu tarz şeylerin nasıl işlediğini bilirsin. Acele et ve bekle.”

“Evet.” dedi Luke.

“Sanırım beni emekliye ayıracaklar” dedi Don.

Luke onaylarcasına başını salladı “Evet, biliyorum.”

“Bir süre önce Müdür aradı. Ulusal Güvenlikten patronu Ron Begley’i aramış. Diplomat olayıyla ilgili her şeyi duydum.”

“Don, olayın harareti içerisinde kendimi kaptırdım. Bu sebepten ÖMT’yi kaybedersen kendimi çok kötü hissedeceğim. Ama yaptığım için pişman değilim.”

“Rahatla evlat. Dün gece neden seni aradığımı düşünüyorsun? Gelip kuralına göre oynaman için mi? Bunu isteseydim uykuna devam etmene izin verirdim. Böyle adamlardan bir sürü var zaten. İhtiyaç duyduğumuzdan fazlası var. Yani, benim endişelendiğim bu değil. Senden farklı bir şey yapmanı beklemiyordum zaten.”

“Begley nerede olduğumu biliyordu.” dedi Luke. “Adam polislerle birlikte içeri daldı.”

“Tabii yaptı. İçeride bir sızıntımız bir süredir vardı. Belki altı ay belki daha fazla.”

Luke elini saçlarının arasından geçirdi. Bu sızıntı kötü bir haberdi. Koridorda bir aşağı, bir yukarı baktı. Koridorun sonundaki su çeşmesinin yanında duran birkaç ajan bir araya gelmiş, sessizce, mırıldanarak sohbet ediyorlardı. Ajanlardan biri Luke’a doğru baktı ve sonra eliyle ağzını kapatarak konuşmaya devam etti.

Luke’un yorgunluğu gittikçe artıyordu. Sırt çantasını bulmasını gerekiyordu. Ayıltıcı bir şeyin tam zamanıydı.

“Kim?” dedi.

Don’un sesi konuşmaya çekiniyormuş gibi geldi “Luke…”

“Hadi Don. Ben artık büyük bir çocuğum. Kaldırabilirim.”

“Kesin olarak belirleyebilmiş değilim. Ama şüphelerim mevcut. ÖMT için çalan çanları uzun süredir duyuyor, uyarıları seziyordum. Gemi batmadan önce habersizce atlamak isteyebilecek birkaç kişi var.”

“Bir isim ver.”

“Trudy Wellington.”

“Don…”

Don Luke’un sözünü kesti. “Evet. Ne diyeceğini biliyorum. O sahip olduğumuz en iyi haber alma memuru. Bu konuda haklısın. Ve onunla bir süredir yatıyordun. Bunun farkındayım. Ben de. Buna pişmanım. Eğer Margeret bunu öğrenseydi herhalde ölürdüm. Ama bundan fazlası var. Trudy’ye söylememem gereken şeylerden bahsettim. Yatak sohbetiydi. Nasıl geliştiğini bilirsin. ÖMT’yi başkalarının rahatça okuyabileceği bir kitap haline getirmiş olabilirim. İnan bana, bir ahmak gibi hissediyorum.”

Luke cevap vermedi. Söyleyecek tek bir şey bile bulamıyordu.

“Luke, yaşlanmış hissediyorum.”

“Don—”

“Başkaları da olabilir.” dedi Don. “Trudy’den başka. Onun bilmediği birileri bile olabilir. Karargahı her hafta böcekler için kontrol ediyoruz. Bütün iletişimimizi şifreliyoruz. İletişim ağımız diğer herkese kapalı. Ve yine de…”

Sesi bir anlığına canlılığını yitirdi.

“ÖMT şer yuvasına dönmüş durumda. Artık içeride güvenebileceğim kimse yok. Bunu biliyor muydun? Dün gece seni aramamın sebeplerinden biri de tekrar birlikte göreve çıkabilmek, operasyon yapmaktı. Eski günlerdeki gibi hissetmek istedim. Belki yine birlikte olayın kalbine uçuş yaparız, son bir kere kötü adamlara tokadı basarız gibi geldi. “

Luke derin bir nefes aldı. Bu telefon görüşmesi o tek bir kelime söylemese bile bir saat daha sürebilir gibi geldi.

“İşte, beklediğin kısım geldi,” dedi Don. “Bil ki bu sefer seçme şansım veya herhangi etki edebileceğim bir durum yok. Bu sefer çok yukarıdan geliyor.”

Don’un sesi değişti. Birden bire daha önceden hazırlanmış sözleri sarf ediyormuş gibi geldi. “Luke, görevini icra ederken birden fazla suç işlediğin belirlenmiş. Bu sebepten dolayı, şu andan itibaren Özel Müdahale Timi’ndeki yetkilerinden resmi olarak arındırılmış bulunuyorsun. Yaptıklarının sonucu olarak, soruşturma devam ederken, idari olarak askıya alınmış durumdasın. Yaptıklarını açıklamak ve kendini savunmak için sanık olarak mahkeme tarafından çağırılabilirsin. Bu süre zarfında maaşın ve sigortandan faydalanabilirsin, ama bu durum, soruşturmayla işbirliği içinde kalman koşuluyla geçerlidir.

Luke’un konuşma isteği yerine geldi. “İzindeydim,” dedi.

“Sen, hayatta birlikte çalıştığım en iyi soruşturmacı, en iyi terörle mücadele ajanı, ve en iyi askerlerden biriydin.” dedi Don. “Lütfen rozetini ve birliğin sana verdiği silahı Trudy’ye teslim et. Sahip olduğun başka silah varsa taşıma lisansını göstermelisin.”

“Var.” dedi Luke.

“Bunun için üzgünüm, Luke. Gerçekten üzgünüm.”

Telefon görüşmesi bitti. Luke telefonu nasıl kapatmış olduğunu hatırlayamadı. Belki de sadece kapatıvermişti. Telefon kulağında, bir süre koridorda öylece durdu. Ardından ofise süzülerek döndü. Bacakları onun kontrolünde değildi sanki. Ayakları kendinden önde ilerliyordu.

Trudy oradaydı. Ona bakıyordu.

“Don ne dedi?”

İçinde bir duygu fırtınası kopuyordu ve bunu kontrol altına alma ihtiyacı duydu. O kişi olmak istemedi. Kıskanç. Kızgın. Yaralanmış. Ama işte oydu. Luke, o kişiydi. O evli bir adamdı, ama işte o kadın tarafından yakılmış hissetti. Aralarında bir şeyler olduğunu hissetmişti. Halbuki Trudy’nin sadece pozisyon almış olduğunu düşünmek… Don ile de birlikte olduğu düşüncesi, üstelik belki de aynı zamanlarda… Başka kiminle birlikte olmuştu ki? Ajans sırlarını nerelere veriyordu? Bütün bunları hazmetmek için zamana ihtiyaç duyuyordu.

Luke’un yüzünde sahte bir gülümseme belirdi ve sadece bu gülümseme onun biraz da olsa kendini toparlamasını sağladı. Neredeyse gerçek gibi hissetti. “Don dayanmamı ve işe devam etmemi istedi. Beni açığa almak istiyorlar ama buna karşı koymaya karar vermiş. Don’u tanırsın. Çetin yaşlı kurt.”

“Öyle mi?” dedi. “Açığa alınmanla ilgili savaşmaya mı karar vermiş?”

Yüzünü okumak çocuk oyuncağıydı, Luke’un dediklerinin hiçbir kelimesine inanmamıştı.

“Evet,” dedi Luke. “Telefonda konuşurken bütün bu konularla ilgili fikrini değiştirdi. Yanlış olduğunu biliyor. Don ve ben, uzun süredir birbirimizi tanırız, bunun bitmesini istediğini sanmıyorum. Yani hala oyundayım, en azından şimdilik. Benim verebileceğin haber var mı?”

Tereddüt etti. “Aslında…”

Luke parmağını şaklattı. “Trudy, sorunlarımız var ve bunlar hareket alanımızı daraltıyor. Tetikte kalmalıyız. Panelvan, kamyonlar, ne oldu bunlara?”

Trudy akıllı tabletini eline aldı. “Hareket vardı. Yerel polisler sosisli aracında arama yaptı. Haklıydın. Rus, hayat kadınları ve pezevenklere yemek servisi yapan tam teşkilatlı bir restoran işletiyor.  Sosisli sandviç, İtalyan sosisleri, patates kızartması, Red Bull, Pepsi. Aynı zamanda oksitosin, metamfetamin, ekstazi, yatıştırıcılar, diazepam… ne ararsan. Kamyonetin arkasında iki hayat kadınıyla bir yatağın üzerinde buldular. Fazla heyecanlanma. Üçü de kıyafetleriyle uyuyorlardı.”

“Başka?”

“Çalıntı ambulans New Jersey, Newark’da bir et deposunun park yerinde bulundu. Newark polisi girdi. Beti benzleri atmış. Et deposunun aynı zamanda organların saklandığı bir depo olduğu ortaya çıktı, çoğunlukla böbrek ve karaciğer varmış. Arkada bir odada, plastik kubbelerin içinde canlı tutulan iki çift akciğer bulunmuş. Bir alet ciğerlerin içine oksijenle zenginleştirilmiş hava pompalıyormuş ve ciğerler nefes alıyormuş. Polislerden biri”  —Trudy tablete baktı— “dev, etten kanatlar gibi diye tarif etmiş.”

“Çamaşır servisinin kamyonetinden ne haber?”

“Henüz bir şey yok. Firmayı aradık, Dun-Rite Çamaşır Servisi. Sahibi oradaydı. Dışarı çıkıp kamyonetleri saydı. Söylediğine göre hepsi tamam, kayıp bir kamyonet yok. Yirmi bir adet kamyonet. Ayrıca, sadece yüksek ve büyük araç kullandıklarını söyledi —bir ekmek aracı filosunun tamamını almış. Videodaki gibi küçük ticari araç kullanmadıklarını belirtti. Birini yollayıp bakmamız için bizi davet etti.”

“Gittik mi?”

Kafa salladı. “Ajanlardan biri şu an yolda.”

“Yani biri onların şirket logosunu kopyalayıp kendi aracına yapıştırmış.”

“Evet. Ve Dun-Rite’ın, Center ile kontratı bulunuyor. O logoya sahip olan bir araç hastaneye park ettiğinde pek de şüphe uyandırmaması normal.”

“Bu aracı bulmamız lazım.” dedi Luke.

“Arıyoruz Luke.”

“Daha iyi bakın.”

Trudy’den uzaklaştı. Bu çok ani bir hareketti ve çok fazla şey açık etmişti. Bu ona bilmesi gereken her şeyi anlatmıştı. Luke, Swann’ın masasına doğru geçti. Swann hala üç ekranda birden çalışıyordu.

“Elinde ne var Swann?”

“Hikayemiz güçleniyor.” dedi Swann. “Ali Nassar’ın bilgisayarında sadece insansız hava araçları teknolojilerine ait bir dosya var. PDF dosyalarında, renkli broşürler var. Yüzlerce fotoğraf ve kuş bakışı video var. Teknik özellikleri, taşıma kapasiteleri, silahları, hız ve seyrüsefer irtifalarının karşılaştırmalı çizelgeleri var. Ya bu araçları satın alıyor ya da bunlar hakkında bir dönem ödevi hazırlıyor.”

“Telefondan ne haber?”

Swann başını salladı. “Telefon. Son iletişimleri tamamen silinmiş. Bunları otomatik olarak anında  silen bir uygulama kullanıyor. Bu bilgiye servis sağlayıcısından ulaşabiliriz ama mahkeme emrine ihtiyacımız var.”

“Sen sistemlerine giremez misin?”

“Yapabilirim, ama bu gereksiz. On iki saatimi alır ve o zamana kadar ne olacaksa olmuş olur zaten. Her neyse, bundan daha öncelikli şeyler var. Dün gece yarısından biraz sonra Nassar Venezuela’ya birinci sınıf, tek-yön bilet aldı. Saat 14:30’da JFK’den direk Caracas’a. Biletin bir kopyası telefonunda vardı. Fatura ve biletin fazladan bir kopyası bilgisayarının belleğindeydi.”

“Venezuela?” dedi Luke.

Swann omzunu silkti. “Venezuela ile aramızda suçluların iadesi anlaşması yok.”

“Doğru, ama neden İran’a gitmedi?”

Swann arkasına döndü. Gözleri gözlüklerinin arkasında döndü durdu. “Ya bu saldırı başarısız olursa? Son duyduğumda İran’da ceza olarak hala kurşuna dizme vardı. Yetersizlik yüzünden işinden olmak yeni bir anlam kazanmış olur.”

“Yani asıl olay, ülkeyi terke diyor oluşu,” dedi Luke.

“Evet, terk ediyor. Bugün.”

“Ve bu bileti, birileri radyoaktif maddeleri çalarken aldı.”

Swann başıyla onayladı. “Tahminimce soygunun başarıyla sonuçlandığını öğrendikten hemen sonra aldı.”

“Onu yakaladık,” dedi Luke. Swann’ın omzuna, zafer kutlarcasına hafifçe vurdu. “İyi iş.”

Luke arkasını döndü, ve Begley odanın girişinde ayakta duruyordu. Takımlar içerisinde iki adam etrafını sarmıştı. Luke odada etrafına baktı. Ed Newsam pencerenin yanında bir köşede duruyor, elindeki şişeden portakal suyunu içiyor ve aşağıdaki caddeyi tarıyordu. Trudy hem tabletiyle hem de telefonuyla aynı anda ilgileniyordu. Birkaç ÖMT elemanı masalarındaki dizüstü bilgisayara gömülmüşlerdi.

“Stone, neden buradasın?” dedi Begley. Oda sessizliğe bürünmüştü. Herkes ona baktı.

Luke gülümsedi. “Ron, seni gördüğüme ilk kez seviniyorum. Önemli bir şey bulduk. Ali Nassar, denizaşırı banka hesabından, Center’daki ölü hademe Ken Bryant’a yaklaşık çeyrek milyon dolar yollamış. Nassar bir süredir askeri kalitedeki insansız hava araçlarına milyonlarca dolar harcıyormuş. Ve dün gece, hırsızlar Center’a girdiği sırada Nassar, bugün Venezuela’ya giden uçağa bir bilet ayırtmış.”

Begley kafasını salladı. “Bunların hiçbiri beni etkilemedi.”

“Onu içeri almalıyız Ron. Ülkeden çıkmasına izin veremeyiz. Venezuela’ya giderse onu geri getirmek zor olacak.”

Begley Ed’e baktı. “Demek sara nöbeti, Newsam? Komik. Senin personel kayıtlarına baktırdım. Nöbetli bir rahatsızlığın yok. Afganistan’dayken hiçbir zaman yaralanmamışsın bile.”

Ed hemen hemen hiç hareket etmedi. İşaret parmağını kaldırdı. “Doğru değil. İki kere yaralandım. Kaburga çatlağı, beyin sarsıntısı, ve bizim Humvee’nin yanında patlayan el yapımı patlayıcı yüzünden takla atması sonucu kırık bir kol. Yanımdaki herif bacağını kaybetti.” Omuz silkti. “Başka bir zaman da baldırımdan vuruldum. Mermi iyi bir parça et yırtıp kopardı. Kasın iyileşmesini sağlamak için kıçımdan bir parça et almak zorunda kaldılar. İki parçanın birleştiği çizgiyi görebiliyorsun. Bakmak ister misin?”

Begley sessiz kaldı.

“Her neyse, bunlar yaralanmak gibi geliyor bana. İki tane Mor Kalp Madalyası aldım, yani sanırım ki devlet amca da bana katılıyor.”

“Beyin yaralanması yaşamamışsın demek istedim.”

Ed tekrar camdan dışarı baktı. “O başka.”

“Begley, sen beni dinliyor musun?” dedi Luke. “Bu terör hücresine maaş veren adamı bulduk. Ve bu saldırının nasıl gerçekleştirileceğini biliyoruz. İnsansız hava aracı. Ve bu demektir ki bu saldırı buralarda gerçekleşmeyecek. Bahsettiğimiz araçların uçabileceği kadar geniş alan Manhattan’da yok. Belirgin bir hedeften bahsediyoruz, belli bir kapalı alana atılacak bir kirli bomba. Hava aracı da muhtemelen radarın tespit yüksekliğinin altında uçacak.”

Begley gülümsedi. “Neden bahsettiğin hakkında hiçbir fikrin yok Stone. Bu kadar ciddi olmasaydın bu tamamen komik olacaktı. İhtiyaç duyduğumuz istihbarata sahibiz. Hedeflerin neler olduğunu biliyoruz. İbrahim Abdulrahman, hatırladın mı? Parmak izi olmayan adam? Kuzeni Mısır’da hapishanede. Bir saatten fazla bir süredir sorgulanmakta.

“İşkence yoluyla,” dedi Stone.

“Senin yaptığından pek de farklı değil, değil mi?”

“Bu farklı,” dedi Stone. “Adamın bilgisayarının şifresini almak için parmaklarını kırdık, ki aldığımız bilgi anında kontrol edilebilen bir şey.”

“Üç adet olası hedef var,” dedi Begley. “Seçilen hedef saldırganların kararına ve bu hedeflerdeki çevresel durumlara bağlı. Hedeflerden ilki, öğlen saati, Grand Central Terminali’nin yerin altındaki restoran katı. Orası her zaman insan kaynıyor. Şuan bu senaryonun en yüksek ihtimalli senaryo olduğunu düşünüyoruz. Geiger sayaçlı adamlarımızı terminalin bütün giriş çıkışlarına yerleştirdik.”

Luke kafasını salladı. “Buna güvenemezsiniz. Mısırda insanların suratını bezle kaplayıp su dökerek neredeyse boğarak işkence yapıyorlar. Bunu biliyorsunuz. Onlara elektrik veriyorlar. Bileklerinden asıyorlar. Demir kazıklara oturtuyorlar. Kurban işkenceyi durdurmak için her şeyi söyleyecektir.”

Begley Luke’a kulak asmadı, devam etti. “İkinci en olası hedef ise Hoboken’den Manhattan’a giden PATH hattı. O trenler hep kalabalık olur, ve uzun süre Hudson Nehri’nin altında giderler. Aynı şey. Nehrin iki tarafındaki girişlerin hepsinde Geiger sayaçlı adamlarımız var. Üçüncü hedef Midtown Tüneli’nde bir araç kazası meydana getirmeyi içeriyor, ardından trafik tıkanıp tünel dolduğunda bombayı patlatacaklar. Tünelin iki tarafında da araçları kontrol ediyoruz, olma ihtimali en düşük olan senaryo, bu üçüncüsü. Bir saldırıyı makul kılan gerçekten çok fazla değişken var.  Ne demek istediğimi anlıyor musun Stone? Her şey kontrolümüz altında.”

“Yanlış yapıyorsun Begley. İşkenceden aldığın cevaplara, bilgilere güvenemezsin.”

“Hayır. Sen yanlış düşünüyorsun. Sana hedefleri neden söyledim biliyor musun? Sadece ne kadar yanlış olduğunu görebilmen için. Hayaletleri kovalıyordun. Devre dışı bırakıldın ve askıya alınmış durumdasın. Şimdi eve git ve büyüklerin bu işi halletmesine izin ver, tamam mı?”

Begley yanında duran adamlara döndü. “Bu ve pencerenin yanında duran adamın binadan çıkmasına yardımcı olun. Eşyalarını toplamaları için üçer dakika verin, ve onları buradan çıkarın.”

Begley çıktı, arkasında bir sessizlik dalgası bırakmıştı.

Luke odanın ortasında duruyor, kendisine eşlik edecek adamlara bakıyordu. Adamlar yüzlerindeki ruhsuz ifadeyle onu izliyorlardı. Luke etrafına, odaya bir göz attı, herkes ona bakıyordu.

19. Bölüm

Saat 08:19

Manhattan’ın Doğu Yakası

“Sanırım artık yüksek öncelikli değiliz.” dedi Ed Newsam.

Siyah cipler, neredeyse beş saat önce geldikleri 34üncü caddedeki heliportun beton duvarlarının hemen dışında bekliyorlardı. Franklin D. Roosevelt Yolu’nun gündüz trafiği, yanlarından vızır vızır geçiyordu. Helikopter henüz rampada değildi, dolayısıyla cipin arka koltuğunda oturmuş bekliyorlardı. Büyük, beyaz bir Sikorsky, bir yöneticiye ait bir helikopter nehrin üzerinden rampaya doğru yaklaşıyor, onlar da izliyordu.

Helikopter indi ve içinden inenler fazlasıyla gençlerdi. Adamın biri sıkı, siyah bir kot pantolon giymiş üzeri ise çıplaktı. Saçları maviydi ve diken diken yapılmıştı, cılız bedeninin üst kısmı dövmelerle kaplıydı. Bir başka cılız adamsa elektrik mavisi bir gömlek giymiş ve kafasına da melon şapka takmıştı. Onlarla birlikte inen üç kadın ise, mini etekleri askılı bluzları ve yirmi santimlik topuklu ayakkabılarıyla yirmi yıl öncesinin fahişeleri gibi görünüyorlardı. Bütün ekip sendeliyor, gülüyor ve bir şeyler düşürüyorlardı. Görünüşe göre sarhoşlardı.

Biri beyaz, biri siyahi iki devasa, kel ve görece daha yaşlı adam onların arkasında yürüyordu. Bu iri adamlar, siyah tişörtler ve kot pantolonlarla daha geleneksel giyinmişlerdi.

Hepsi beyaz bir limuzine doluştular ve araç trafiğe karıştı. Helikopter çoktan gitmişti. Rampaya inmiş, içindekileri kusmuş ve tekrar kalkmıştı.

‘Endişeli misin?’ dedi Luke.

Newsam koltuğun içine gömülmüştü, negatif olmak onun rutiniyd. “Ne konuda?”

Luke omuz silkti. “Bilmem. İşini kaybetmek konusunda?”

Newsam gülümsedi. “Beni kovacaklarını sanmam. Politika, dostum. Yukarıda birileri Ali Nassar’ı koruyor, hepsi bu. Dinle, doğru adamı bulduk. Bunu sen de biliyorsun, ben de. Eğer bir kirli bomba bugün patlayacak olsa, Tanrı korusun, bazı kafalar gidecek, ama o kafalar bizimkiler olmayacak. Orta Doğu’da hava saldırılarında birkaç kişi ölecek. Ali Nassar, Caracas’ta ortaya çıkacak. Hiçbir gazete bunlardan bahsetmeyecek. Sen ve ben, çenemizi kapalı tutmamız için sessizce ikramiye alacağız. Bu olanların hiçbirini anlamayacağız, çünkü çoğu anlamsız şeyler olacak. İpleri elinde bulunduran adam her ne yapıyorsa yapmaya devam edecek.”

Luke homurdandı. Kuşkucu konuşmalar teşkilat çalışanları arasında yaygın bir şeydi. Luke’un genelde yaptığı bir şey değildi bu. Her zaman, her şeyi en basit halinde tutmaya çalışmıştı. Bizler iyi adamlardık. Oradakiler de kötü adamlardı. Bu dünya görüşü onu koruyan bir perde gibiydi. Kabul etmeliydi ki bu sabah yaşananlar onun için bir sınama niteliğindeydi.

“Ya o bomba patlamazsa?”

Ed daha da gülümsedi. “Dünyayı daha iyi bir yer haline getirmeye çalışan birinin üstüne gittiğimizi söyleyeceklerdir. Ne önemi var? Biraz önceki çocukları gördün mü? Rock yıldızları mı, televizyon starı mı? Kim bilir? Benim küçük kızlarım muhtemelen onları tanır. Onlarla dolaşan iri adamları hatırlıyor musun? Korumaları. Amerika’ya döndüğüm ilk zamanlarda bu işi ben de biraz yaptım. Çalışma saatleri berbat çünkü bu çocuklar kurt adam gibi, sadece geceleri dışarı çıkıyorlar. Ama parası iyi. Yapmam gerekseydi tekrar yapardım. Benim gibi, paslanmayan birinin bu dünyadaki seçenekleri tükenmiyor.

Luke’un telefonu çaldı. Numaraya baktı. Becca arıyordu.

“Eşim arıyor. Bu telefonu açacağım.”

“Tabii, aç,” dedi Ed. “Ben biraz şekerleme yapacağım.”

“Merhaba bebeğim,” dedi Luke, telefonun yeşil tuşuna basar basmaz. Kendisinden çok eşinin iyiliği için neşeli bir ses takındı.

“Luke?”

“Evet,” dedi. “Merhaba.”

“Tatlım, sesini duymak güzel.” dedi Becca. “Senin için endişeliydim, ama aramak da istemedim. Haber bütün televizyonlarda gösterimde. Bu dosyaya sen bakıyorsun değil mi? Çalıntı nükleer maddeler?”

“Evet. Öyle.”

“Nasıl gidiyor?”

“Yirmi dakika kadar önce dosyadan çekildim. Hatta şuan eve doğru yoldayım.”

“Bunu duyduğuma sevindim. Bu iyi bir şey mi kötü bir şey mi?”

“Ofis içi siyaset, sanırım tahmin edersin. Eve dönüp bu geceyi geride bırakmak kesinlikle harika olacak. Sen ne durumdasın?”

“Aslında… Gunner ve ben bugün kendimize izin verdik ve tüm günü oyun günü ilan ettik. Dün gece tekrar uykuya dalmakta zorluk yaşadı, ben de tabii. Burada, bizimle birlikte olmanı istiyoruz Luke. O aptal işini sonsuza dek bırakmanı istiyoruz. Şunun farkına vardım; Gunner’ın okulda toplamda sadece dört gün devamsızlığı var, benim de boş günüm çok, neden artık sen de bırakmıyorsun.”

“Tabii,” dedi Luke. “Neden olmasın? Ne yapacaksınız?”

“Şehir merkezine gidiyoruz. Hava ve Uzay Müzesine gitmek istemiştim, o da, doğal olarak,  Casusluk Müzesine gitmek istiyor. “

Luke gülümsedi. “Elbette.”

“Ama şimdi bu terör olayı varken. Bilemedim. Görünüşe göre her yerde güvenliği iki katına çıkarıyorlar, özellikle de turistik bölgelerde. Biraz korkutucu. Bir saat daha uyumasına izin veriyorum, bu sırada ben de ne yapacak başka bir şey bulmaya çalışacağım. Sanırım geç bir kahvaltı yaparız ve sonra… ne olabilir ki? Sinemaya gideriz? Teröristlerin şehir merkezi varken, merkeze uzak yerlerde bir sinemaya saldıracaklarını sanmam. Değil mi?”

Şimdi neredeyse gülecekti. “Ah…evet. Hedefleri buysa, bütün bu uğraşı vereceklerini sanmam.”

“Belki tırmanış için kapalı spor salonuna gideriz, ve sonra öğle yemeği için kek yemeye.”

“Güzel bir gün olacak gibi.”

“Seni beklemeli miyiz?” dedi.

“Bunu çok isterdim. Ama şu an bir helikopter bekliyorum. Eve ne zaman varabileceğimi öngöremiyorum. Her neyse, son yirmi dört saatte hiç uyumadım.”

Luke, telefonu kapattıktan sonra gözlerini kapattı ve içinin geçmesine izin verdi. Yanında horlayan Ed miydi? Kesinlikle o gibi geliyordu kulağa. Luke geleceğini hayal etti. Üniversite yarı tatili bitmişti. Birkaç yardımcı ders vermiş ve bundan keyif almıştı. Bundan daha çok yaptığını hayal edebiliyordu, belki yüksek lisans için okula geri dönebilirdi ve belki bir yerde tam zamanlı profesörlüğe geçiş yapardı. Onun gibi, dünya çapında görev yapmış ve çarpışma tecrübesine sahip, 75. Özel Kuvvetler ve Delta Force özel operasyon komandosu, eski bir FBI terörle mücadele ajanı için orada bir yer vardı.

Önlerindeki yaz aylarını canlandırdı gözünde. Luke ve Becca’nın, Chesapeka Koyu’nda küçük bir yazlık evleri vardı. Yeri çok güzeldi, bir uçurumun üzerinden suya doğru bakıyordu. Teknelerinin bağlı olduğu ve denize girmek için kullandıkları iskeleye inen sıska merdivenler uçurumu kucaklamıştı. Yaz aylarında Luke orada bir motor yat bulundururdu. Gunner artık babasından bir şeyler öğrenebilecek yaşa gelmişti. Belki Luke, bu sene ona su kayağı öğretebilirdi. Belki de tekneyi kullanmayı.

Luke aklında bir görüntü oluşturdu. Üçü de, denizin üstüne batan güneşin eşliğinde, yazlık evin arka bahçe avlusundaki masada oturmuştu. Yüzmek ve tekneyle geçen uzun bir gün sona eriyordu. Masada, soğuk bir şişe beyaz şarap ile birlikte buharda pişmiş midye yiyorlardı. Her detayı canlı bir şekilde görebiliyordu.  Oturmuş gülerken, bir hava saldırısı sireni sessizliği darmadağın etti. Bağırtısının sesi yükselip alçalan bir feryat gibiydi.

Gözlerini açtı. Telefonu çalıyordu.

“O telefonu cevaplayacak mısın?” dedi Ed Newsam. “Yoksa benim yapmamı mı istersin?”

Luke kimin aradığına bakmadan telefonu açtı.

“Stone,” dedi.

“Luke, ben Trudy. Dinle, bana yalan söylediğini biliyorum. Askıya alındığından haberim var. Bunu başka zaman konuşuruz.”

“Az önce biraz bilgi geldi. Büyük ekranda gösterimde şuan. Adamın biri Baltimore Memorial Hastanesi’ne durumu kritik şekilde getirilmiş. Akut radyasyon zehirlenmesi ve sırtında en az iki kurşun yarası var. Baltimore kıyısında, bir otoyolun altında iki balıkçı tarafından bulunmuş.”

“Kim bu adam?”

“Adı Eldrick Thomas. Aynı zamanda LT ve Abdul Malik olarak da biliniyor. Yirmi sekiz yaşında, Afrikalı Amerikalı. Brooklyn’in Brownsville bölümünde doğup büyümüş. Oldukça zengin bir vukuat kaydı var ve son on yılda birden fazla kere hapis yatmış. Saldırı, silahlı soygun, silah bulundurmak. Uzun süreli bir hapis cezasından bir adım ötedeymiş.”

“Pekala, kötü bir çocukmuş.” dedi Luke.

“Sadede gelirsek, iki farklı olayda Ken Bryant ile birlikte hapse atılmış. Bir kere Rikers Island’da beş ay ve bir kere de Clinton Correctional Center’da neredeyse iki yıllığına. Ken Bryant ile aynı cezaevi çetesiyle bağları varmış, Black Gangster Family. Cezaevinde Hristiyanlıktan İslam dinine geçiş yapmış ve Abdul Malik ismini almış. Başkalarını da İslam’a döndürmeye çalışırken, özellikle de Amerika Birleşik Devletleri’nde cihat için adam toplamaya çalıştığı için çıkan kavgalar yüzünden disiplin cezasına çarptırılmış. Bunlardan birinde bir ay boyunca tek başına hücreye atılmış.”

Luke alarma geçmişti. Ed’e doğru baktı. Ed Luke’un vücut dilinden bir şeyler olduğunu anlamış, dik oturmaya başlamıştı.

“İşte en can alıcı nokta,” dedi Trudy. “Eldrick Thomas ve Ken Bryant hapishanede arkadaşlarmış. Birbirlerine o kadar benziyorlarmış ki diğer mahkumlar, ve gardiyanlar onları ikiz diye anarlarmış. Şuan Swann’ın bilgisayarından onların sabıka fotoğraflarına bakıyorum. Kardeş olabilirler. Hatta, daha da ötesi, aynı kişi oldukları bile düşünülebilir.”

“Neden Baltimore’daymış?” dedi Luke.

“Kimse bilmiyor.”

“Onunla konuşan biri oldu mu?”

“Hayır. Hastaneye getirildiğinde bilinci yerinde değilmiş. Şu an ameliyatta, vücudundaki kurşunlar çıkarılıyor. Genel anestezinin etkisi altında.”

“Yaşayacak mı?”

“Ameliyattan hayatta çıkacağı beklentisi içerisindeler. Ondan ötesi tamamen şans.”

“Bunu neden bana anlatıyorsun?”

Luke, Trudy’nin hattın öbür ucundan sırıttığını hissedebiliyordu. “Bilmek isteyeceğini düşündüm.”

“Helikopter pilotlarım kimler?” dedi Luke.

“Rachel ve Jacob,” dedi Trudy. “Onları senin için özel olarak istedim.”

“Arkadaşça adamlar,” dedi Luke.

“Bu doğru.”

Konuşma bitti. Luke suya doğru baktı. Siyah bir Bell helikopter geliyordu. Bu onların helikopteriydi. Kampçı çantası ayağının dibindeydi. Açtı ve içindeki Dexedrine haplarını bulmak için çantasını eşeledi. İlaç kutusunu bulunca Ed’in bakması için gösterdi.

“Dexi,” dedi Ed. “Afganistan’da onlarla besleniyordum. Onları yeterince uzun süre alırsan seni öldürür biliyorsun değil mi?”

Luke kafa salladı.

“Biliyorum.”

Luke kutuyu açtı ve iki adet hapı dikkatlice avcuna çıkardı. Bunlar kapsül haplardı ve yarısı kırmızımsı kahverengi yarısı da şeffaftı.

“Görünüşe göre eğer istersek bu işte bir şansımız daha var. Bu sabah birkaç kuralı daha eğip bükmeye var mısın?”

Ed Luke’un avcundaki ilaçlardan birini aldı. Ağzına attı ve yuttu. Saatine baktı.

“Sanırım biraz vakit yaratabilirim.”

20. Bölüm

Patlama Anı

Ölümle Yaşam Arasında

Kayıp gitmişti, sesleri dinliyordu.

Müzik çalıyordu, piyanolu ve kemanlı sessiz bir çeşit klasik müzik. İnsanlar etrafında toplanmış, mekanik seslerle konuşuyorlardı.

“Makas. Neşter. Vakum. Vakum dedim. Şunu biraz daha temizleyemiyor musun?”

“Tabii, Doktor Bey.”

Ardından: “Şanslıydı. Birkaç santim sola gelseydi, aort damarı yırtılmıştı. Birkaç dakika içinde ölmüş olacaktı.”

Eldrick doktorlarla ilgilenmiyordu, masada yatan bedenle ilgilenmiyordu. Şimdi doktorlar onun altında çalışıyordu, ve doktorların büyük uğraşlarla kurtarmaya çalıştığı şeyi gördü. Yol kenarında ölmüş bir köpeği anımsattı gördüğü şey. Kurtarılmaya değer bir şey gibi durmuyordu.

Döndü, ve koridorun öbür ucunda ananesini gördü, ocağın başında durmuş tencerenin içindekini karıştırıyordu. Güzel bir şeyler kokuyordu.

“LT, getir o poponu buraya.”

Koşarak gitti. Akşamüstüydü, pencerenin dışında güneş parıldıyordu, aşağıya, parka inmek ve biraz top oynamak istedi. Ancak, yemeğin kokusu o kadar heyecan vericiydi ki neredeyse titriyordu. Her şeyin kötüye gidişinden önceki mutlu günlerdi.

“Ödevini bitirdin mi tatlım?”

“Evet anane.”

“Bana yalan söylemezsin, değil mi?”

Gülümsedi.

Kadın ona doğru döndü ve yüzü ciddiyete bürünmüştü. “Kötü bir şey yaptın, değil mi?”

Ve sonuç olarak, o aslında bir çocuk değildi. Büyük bir adamdı, ve ananesi de göğüs kanseri onu bu dünyadan almadan önceki, yaşlı, küçük teyzeydi.

Başını onaylarcasına salladı. “Kötü bir şey yaptım.”

“Düzeltebilir misin?”

Başını salladı. “Artık hiçbir şeyin düzgün olacağına emin değilim.”

9:30

Johns Hopkins Bayview Medical Center – Baltimore, Maryland

“İşte onlardan birkaçı geliyor,” dedi Luke.

O ve Ed, ECZA ODASI yazan bir kapının yirmi metre uzağında, hastanenin koridorunda duruyorlardı. Biraz önce Luke kapıyı açmayı denemişti. Kilitliydi. Mavi cerrah önlüklerinin üzerine beyaz laboratuvar önlüklerini giymiş iki adam, koridorda onlara doğru yürüyordu. Bir konu hakkında konuşuyor ve gülüyorlardı.

Her köşede gözlem kameraları vardı. Bu önemli değildi. Luke hızlı bir şekilde davranmayı planlamıştı. Zaten başı beladaydı. Biraz daha olsa ne olurdu ki?

“Pardon, arkadaşlar” dedi Luke. “Siz beyler, doktor musunuz?”

“Evet biz doktoruz,” dedi biri ,orta yaşlı, formda ve tel gözlük çerçeveli olan. “Sorun nedir?”

Luke adama bir adım yaklaştı. Silahını çıkarmıştı. Kameralar görmeyecek şekilde adamın karnına bastırdı, çaktırmıyordu. Adamın karnına arkadaşça bir el attı. “İkiniz de tek kelime etmeyin.”

Ed de diğer adama yaklaştı. Luke, Ed’in elindeki silahı görebiliyordu. Ed silahın namlusunu adamın beline sertçe dayamıştı.

“Dediklerimi harfiyen yaparsanız size zarar vermeyeceğiz.”

Doktorlardan ilki, biraz önce kendine güveni tamdı ama şuan sesi titriyordu. “Ben…” dedi. Konuşamadı.

“Önemli değil.” dedi Luke. “Konuşma. Şuradaki ecza dolabını açmanı istiyorum. Tek yapmanı istediğim bu. Kapıyı aç ve benimle birlikte bir süreliğine içeriye gel”

İkinci doktor biraz daha sakindi. Kelleşmeye yüz tutmuş, kalın gözlükleri vardı ve diğerine göre daha kilolu gözüküyordu. “Tamam. İstediğiniz uyuşturucuysa, bu tamam. İhtiyacınız olan şeyi alırız. Ama her yerde güvenlik kameraları var. Pek uzağa gidemezsiniz.”

Luke gülümsedi. “Biz de pek uzağa gitmiyoruz.”

Grup olarak döndüler ve kapıya doğru gittiler. İkinci doktor kartını kapıya okuttu ve üzerindeki ışık yeşile döndü. Kapıyı Luke açtı. İçeride bir sürü kilitli dolap vardı.

“Ne istiyorsunuz?” dedi doktor.

“Ritalin,” dedi Luke. “2 şırınga.”

“Ritalin?” dedi adam.

“Evet. Hızlı ol, çok zamanım yok.”

Doktor duraksadı. “Beyefendi, Ritalin sizin kafanızı güzel yapmaz. Eğer dikkat bozukluğunuz varsa doktora gidip rahatça reçete alabilirsiniz. Bütün bu zahmete değmez. İlacın parasını ödemenize yardımcı olacak programlar var. Ve zaten, Ritalin tavsiye edilen—”

Luke kafasını salladı. “Artık okulda değiliz doktor. Hadi şimdi benim ne yaptığımı bildiğimi, senin de, benim ne yaptığımı bilmediğini varsayalım. Tamam mı?”

Doktor omuz silkti. “Keyfin bilir.” Dolabı açtı, şişeyi Luke’a gösterdi, ve iki şırıngaya enjekte edilmek üzere ilacı doldurdu. O çalışırken Ed, tezgahın üstüne dört adet plastik kelepçe koydu. Bir çekmeceden birkaç adet küçük el havlusu ve ameliyat bandı buldu.

Doktor, ilacı hazırladı ve tezgahın üzerinden ona uzattı.

“Çok iyi.” dedi Luke. “Teşekkür ederim. Şimdi, gitmeden önce son bir isteğim var.”

“Pekala,” dedi doktor.

“Kıyafetlerinizi çıkarın,” dedi Luke. “İkiniz de.”

*

Luke ve Ed, cerrahi önlükleri ve ameliyat eldivenleriyle, Eldrick’in odasının dışında duran kalabalık bir polis grubunun içinden yürüyerek geçtiler. Girmeden önce durdular ve ameliyat maskelerini yüzlerine geçirdiler.

Kapıya sarı siyah bir işaret konulmuştu. DİKKAT: RADASYON TEHLİKESİ

Onun altında ise başka bir tabela vardı. Bir dizi talimatların yazdığı bir tabela.

Ziyaretler günde 1 saat ile sınırlandırılmıştır.

Zİyaretçi, hastaya en fazla 2 metre yaklaşmalıdır.

Ziyaretçiler önlük, galoş ve eldiven giymeli ve odadaki herhangi bir şeyle temas kurmamalıdır.

Ziyaretçi içeride yiyecek içecek veya sigara tüketmemelidir.

Polislerden biri Luke’un koluna dokundu. “Ne zaman uyanır acaba?”

Luke adama karşı ciddi doktor yüzünü takındı. “Tabii eğer kalkarsa. Elimizden geleni yapıyoruz. Biraz daha beklemeniz gerekecek.”

İçeri girdiler. Thomas hasta yatağında sırtüstü yatıyordu, uyku halindeydi. Derin kırmızı notalar yüzüne rastgele dağılmıştı. Esnek plastik kelepçelerle el ve ayak bileklerinden yatağın metal kısımlarına bağlanmıştı. Hayati göstergeleri çeşitli makineler tarafından izleniyordu. Ameliyat maskeleri ve eldivenleri giymiş iki polis içeride, Thomas’a odanın izin verdiği en uzak noktada duruyorlardı.

“Beyler, bize hastayla birkaç dakika yalnız bırakır mısınız?” dedi Ed.

“Odadan çıkmamamız gerekiyor.” dedi polislerden biri.

Ed sihirli sözleri söyledi, hani bu hasta radyoaktif olmasaydı bürokratik bir sidik yarışına dönecek olan kelimeler. “Üzgünüm ama varlığınız tıbbi müdahaleye engel oluyor.” Ve sonra gülümsedi. “Adam zaten yatağa bağlı. Hiçbir yere gidecek hali yok. Bize sadece birkaç dakika verin, tamam mı?”

Polisler dışarı çıktılar, muhtemelen çıktıklarına seviniyorlardı.

Luke hemen Thomas’ın yanına doğru yürüdü. Şırınganın ucundaki iğnenin koruyucu kapağını çıkardı, Thomas’ın sol kolunu çevirdi ve dirseğin iç kısmında kalınca bir damar buldu, ve ilacı enjekte etti.

“Ritalin, ha?” dedi Ed.

“Luke omuz silkti. “İnsanları genel anesteziden uyandırmak için. Tam olarak FDA onayı almış değil ama işe yarıyor.”

Bir adım geri gitti. “Uzun sürmez.”

Birinci dakika, ikinci dakika geçti. Üçüncü dakikanın yarısına gelmişlerdi ki Luke adamın göz kapağında bir oynaşma fark etti.

“Eldrick,” dedi. “Uyan.”

Eldrick’in gözleri yavaşça açıldı. Gözlerini kırptı. Çok yorgun gözüküyordu. Sanki yüz yaşındaymış gibi gözüküyordu.

“Göğsüm ağrıyor,” dedi, sesi fısıltıdan biraz daha yüksekti. Kafasını oynatmadan, gözleriyle etrafına bakındı. “Neredeyim ben?”

Luke kafasını salladı. “Nerede olduğun önemli değil. Dün gece New York’taydın. Center Medical Center’dan radyoaktif malzeme çaldın. Ken Bryant ve İbrahim Abdulrahman ile birlikte çalışıyordun. İkisi de öldürüldü. İki güvenlik görevlisi de aynı şekilde.”

Anılar adamın yüzüne resmen aktılar. Pek kıpırdayamıyordu. O kadar zayıf görünüyordu ki her an ölebilirdi. Ama gözleri sert bakıyordu. “Polis?” dedi.

Luke kafa salladı. “Bombanın nerede ve ne zaman patlatılacağını öğrenmemiz gerekiyor.”

Eldrick Thomas Ed’e baktı. Luke’a doğu başıyla işaret etti. “Hey, kardeşim. Bu beyaz domuzu buradan çıkar.”

Yavaşça gözlerini kapadı, ve tekrar açtı. “Bunu yaptıktan sonra ne bilmek istiyorsan söyleyeceğim.”

*

Luke koridorda, polisten duvardan elli metre uzakta bekledi. Ed’in odadan çıkması çok sürmedi. Hızlıca yürüdü.

“Hadi adamım, gidelim.”

Luke da Ed’in hızına yetişti. “Ne oluyor?”

“Sanırım kalp krizi geçirdi,” dedi Ed. “Belki de Ritalin ona çok geldi, bilmiyorum. Çıkmadan alarma bastım.”

“Bir şey söyledi mi?”

“Evet. Söyledi.”

“Ne dedi?”

“İnanabilir miyim bilmiyorum.”

Luke durdu. Ed de durdu.

Luke kafasını salladı. “Hedef nedir?”

Hemen kafalarının üstündeki hoparlörden bir kadının mekanik ve sakin sesi duyuldu, neredeyse bir robot gibi konuşuyordu. Mavi Kod, Mavi Kod. Üçüncü kat, Oda 318. Üçüncü Kat, Oda 318. Mavi Kod… Doktorlar, koridordakilere çarpa çarpa, çılgınlar gibi koşup yanlarından geçtiler, birkaç görevli de onları takip ediyordu.

“İran’daki ilk iftar saatine ayarlanmış. Akşam 8:24, yani buranın saatiyle 10:54.” Saatine baktı. “Yaklaşık bir saat sonra.”

“Nerede?” diye soru Luke.

Ed ümitsizce baktı. Luke ilk kez, Ed’in yüzünde çaresizlik gördü.

“Beyaz Saray.”

21. Bölüm

Saat 10:01

Baltimore ve Washington DC Arasında Gökyüzünde Bir Yer

Bu pilotlar sert çocuklardı.

Helikopter yere yakın ve hızlı seyrediyordu. Yeryüzü, hemen altlarından vızır vızır geçiyordu, neredeyse dokunulacak kadar yakındı. Luke bunu fark etmedi bile. Telefona bağırdı. Telefon kapanıp duruyordu. Bir baz istasyonundan öbürüne geçiş 160km/s’den hızlı uçarken sorunlu oluyordu.

“Beyaz Saray’dakileri tahliye etmeliyiz,” dedi. “Trudy! Duyuyor musun?”

Trudy’nin sesi cızırtıyı yarıp geçti. “Luke, hakkınızda tutuklama kararı var. Sen ve Ed. Henüz geldi.”

“Neden? Doktorlar yüzünden mi? Onlara zarar vermedik ki.”

Bir cızırtı patlaması yaşandı. Hat düştü.

“Trudy? Trudy! Hay ben!”

Ed’e baktı.

“Söylediğine göre, Dun-Rite Çamaşır’ın aracındalarmış.” dedi Ed. “Mıknatıslı araç baskılarıyla bu ismi yapıştırmışlar. Baltimore’da bunları çıkarmışlar ve plakaları değiştirmişler. Thomas’ın bulunduğu çevrede gözlem kamerası bulunuyor olabilir. Aracın izini bu şekilde bulabilirler.”

Luke’un telefonu çaldı. Telefonu açtı.

“Trudy.”

“Luke, başka bir şey söylemeden önce konuşmama izin ver. Eldrick Thomas öldü. Çok büyük bir kalp krizi geçirmiş. Sen ve Ed güvenlik kameralarının kayıtlarında varsınız. Ona bir şey enjekte ettiğiniz kayıtlarda açıkça belli oluyor.”

“Ritalin, onu uyandırmak için,” dedi Luke.

“Ed, Thomas’ın ölümünden hemen önce ona doğru eğilmiş.”

“Trudy, Thomas Ed’e bilgi veriyordu. Anlıyor musun? Şu anki sorunumuz Eldrick Thomas değil. Saldırı Beyaz Saray için planlanmış. Bütün bulgular bir insansız hava aracı saldırısına işaret ediyor. Dun-Rite aracındalarmış. Aracın üzerindeki yazıları değiştirmişler. Bu aracı bulmalı ve Beyaz Saraydaki herkesi oradan çıkarmalıyız. Şimdi.”

Cızırtı geri geldi.

“…Luke? Luke?”

“Buradayım.”

“Grand Central ve Hoboken PATH istasyonlarını gözetliyorlar. Midtown Tünel’ini kapadılar. Ron Begley ile görüştüm. Beyaz Saray olduğuna inanmıyorlar. Eldrick Thomas’ı öldürdüğünü sanıyorlar. Tutuklama kararının sebebi cinayet.”

“Ne? Eldrick Thomas’ı neden öldüreyim ki?”

Telefon tekrar kesilmişti.

Luke Ed’e baktı. “Pilotların bunu telsizden bildirmelerini sağlayalım.”

Ed başını salladı. “Olmaz. Bize kimse inanmayacak. Pilotlar bunu haber verirse herkes nerede olduğumuz bilir. Olmaz. Kendimiz yapmalıyız. Gizlice yapmalıyız.”

Luke kokpite doğru gitti ve kafasını içeri soktu.

Bunlar tanıdıktı—Rachel ve Jacob. Eski arkadaşlarıydı, ve senelerce birlikte uçmuşlardı. İkisi de eski, 160. Özel Hava Harekat Alayı askerlerindendi. Luke ve Ed bu tiplerle uçmaya alışıktı. 160. ÖHHA helikopter pilotlarının, Delta Force birliğiydi.

Rachel diğerleri kadar sertti. Elit bir özel operasyon birimine öylece, kadın olarak girmek diye bir şey yoktu. İçeriye kavga ederek girilirdi. Rachel için bu mükemmeldi— iş dışındaki hobisi kafes dövüşlerine katılmaktı. Bu sırada, Jacob bir kaya kadar istikrarlı biriydi. Ateş altındaki sakinliği efsanevi, hatta gerçek üstüydü. Hobisi dağ tepelerinde meditasyona çekilmekti. Bu ikisi Luke’un açığa alındığını biliyor olabilirdi. Hatta tutuklanması için karar çıktığını da. Ama aynı zamanda Luke’un Delta olduğunu da biliyorlardı ve fazla soru soran tipler değildi.

“Bizi Beyaz Saray’ın ne kadar yakınına bırakabilirsin?” dedi Luke.

“Öğle yemeğine randevun mu var?” dedi Rachel.

Luke omuz silkti. “Hadi ama.”

“Güney Capitol Caddesi heliportu,” dedi Jacob. “Bu bir Washington DC polis rampası, diğer hava trafiğine yakın ama tanıyorum onları. Kendimizi araya sıkıştırabilirim. Beyaz Saray’a 5km uzaklıkta.”

“Bir ÖMT arabasına ihtiyacım var,” dedi Luke. “Sürücü olmasın, sadece araba. Tamam mı?”

“Tamamdır,” dedi Rachel. Arkaya doğru baktı.

“Daha sonra anlatırım,” dedi.

Luke tekrar arka bölüme geçti. Ed açık kargo kapısının yanında duruyordu.

Luke ona doğru bağırdı. “Beyaz Saray’a 5km uzaklıktaki bir rampaya inebiliyoruz, ve orada kullanabileceğimiz bir araba olacak.”

Ed başıyla onayladı. “Pekala.”

Tekrar telefon çaldı. Luke arayanın kim olduğuna baktı. Tutuklama emirlerinden konuşmak istemiyordu veya buna kimin inanacağından. Bu sefer, telefonu açtığı zaman pek konuşmadı.

“Trudy, telefonu Mark Swann’a ver.”

22. Bölüm

Saat 10:23

Washington, DC

“Yetişemeyeceğiz.”

Luke, birliğin cipini, sabah trafiğinde Beyaz Saray’a doğru sürmeye çalışıyordu. Dur-kalk yapılabiliyordu anca. Zamanları tükeniyordu.

Telefon kulağına yapışmıştı. Çaldırdı ve çaldırdı. En sonunda telefon açıldı. Arka arkaya üç veya dört kere onun sesli mesaj kutusuna düşmüştü. Gunner ile birlikte sinemaya gitmeyi planladıklarını söylemişti.

Sesi parlak ve canlı geliyordu. Onu hayal etti: güzel, gülümseyen, iyimser, ve enerjik. “Merhaba, ben Becca. Şuan telefona bakamıyorum. Lütfen sinyal sesinden sonra mesajınızı bırakınız, mümkün olan en kısa sürede size geri döneceğim.”

“Becca!” dedi. Bir nefes aldı. Onu tedirgin etmek istemedi. “Benim için bir şey yapmanı istiyorum. Açıklayacak zamanım yok. Bu mesajı alır almaz taşradaki evimize gidin. Şehirdeki eve gitmeyin. Bir şey almak için durmayın. Sadece anayola çıkın ve gidin. İhtiyacın olan bir şey varsa, oradan da alabilirsin. En kısa zamanda sizinle orada buluşacağım.” Duraksadı. “İkinizi de çok seviyorum. Bunu benim için yapın. Tereddüt etmeyin. Şimdi sadece çıkın gidin, bunu duyar duymaz.”

Telefonu kapattı. Hemen yanında Ed, bir harbi gibi dimdik duruyordu. Ed’in alnından kalın bir damar kendini gösteriyordu. Ter içindeydi.

“Bir şekilde bu trafiği atlatmamız lazım.” dedi Luke.

Ed torpidoyu açtı ve içinden LED siren ışığını çıkardı. Ön panelin üzerine yerleştirdi ve çalıştırdı, ve siren tuşuna bastı. Arabanın dışında sirenin çığlıkları, inanılmaz yüksek bir sesle yankılanıyordu.

VAU-VAU-VAU-VAU-VAU.

“Git!” dedi Ed.

Luke, direksiyonu gelen trafiğe doğru kırdı ve kornaya basmaya başladı. Gazı bastı ve bir sonraki ışıklara biran önce varmaya çalıştı, ardından kendi şeridine döndü. Gazı kökledi ve araç bir füze gibi fırladı.

“Bas, Luke! Bas!” diye bağırdı Ed.

Önlerindeki arabalar bir hayvan sürüsü gibi sağa çekmiş durumdalardı. Luke, dört yolu saatte yüz yirmi kilometre hızla delip geçti.

Telefon çaldı.

“Swann?”

Sesin çok ustaca bir tınısı vardı. “Luke, ben Don Morris.”

“Don, bu hattı temiz tutmalıyım.”

“Evlat, ne yapıyorsun? Baltimore’da bir hastanede birini öldürdüğünü söylediler.”

Luke başını salladı. “Ben kimseyi öldürmedim. Beyaz Saray’a saldırıyorlar. Bunca zamandır olan şey bu.”

“Bu doğru değil Luke. Geçtiğimiz on dakika içerisinde iki Arap çocuğu yakaladılar, biri Grand Central, diğeri Hoboken istasyonundaydı. İkisi de sırt çantasında düdüklü tencere taşıyordu. NSA, şuan kimliklerini ve kimlerle işbirliği yaptıklarını araştırıyor.”

“Düdüklü tencereler kirli bomba değildir.” dedi Luke. Kendi sesindeki keskinliği ve tizliği fark etti. Deli biriymiş gibi geliyordu sesi. Yirmi dört saattir pek az uyumuştu. Buna emindi. Algıları yerinde olmayabilirdi. Ama bu kadar mı? Olabilir miydi? Hız göstergesine baktı. Şehir sokaklarında yüz kırk kilometre hızla gidiyorlardı.

“Bu düdüklü tencereler sadece yemdi.” dedi Don. “Bu bombalar çalışmıyordu bile. Kötü adamlar, nasıl tepki verileceğini görmek için yolladı bu çocukları. Şimdi, hedeflerin gizliliğinin kalmadığını biliyorlar.”

Luke, Don ile mantıklı bir şekilde konuşmaya devam edebilmek için sesini kısmaya çalıştı. Luke, acı verici bir netlikle gördüğünü Don’a anlatmak istiyordu. “Don, Eldrick Thomas ile konuştuk. Hırsızlardan biri oydu. Onu biz öldürmedik. Radyasyon zehirlenmesinden dolayı öldü. Bize hedefin Beyaz Saray olduğunu söyledi.”

“Luke, onun kim olduğunu biliyorum. Aldığımız istihbarat bundan başka şeylere işaret ediyor, Eldrick Thomas profesyonel bir dolandırıcıymış. Sizinle oynuyormuş hepsi bu. Dolandırıcılar böyle yapar. En son ana kadar insanlarla oynar bunlar. Size hedefin Beyaz Saray olduğunu söylüyor. Güvenlik en üst düzeye çıkar ve insanlar onun adalete yardımcı olduğunu düşünür. Eğer yaşarsa belki itirafından ve yardımından dolayı ceza indirimi alır. Adam hayatı boyunca hapse girip çıkmış. Sen sanıyor musun ki bu işin arkasındaki adamlar, böyle alt seviye bir elemana bu bilgiyi verir?”

Luke hiçbir şey söylemedi.

“Bu işi bitirebilirsin,” dedi Don. “Karargaha dön. Seninle orada buluşalım. Onu öldürmediğini söylüyorsan sana inanırım. Seni korumak için elimden geleni yaparım. Bir psikiyatrist getiririz. Senin bir travma sonrası stres bozukluğu nöbeti yaşadığını söyler. Bir psikotik kriz. Çatışma geçmişin bunu destekler. Birkaç gün hastanede yatman gerekebilir, ama bu işten sıyrılırsın.”

Luke duyduklarına inanamıyordu.

“Bu hattı boş tutmalıyım.” dedi.

“Bu kadar ilerledin, Luke. Eğer biraz daha ileri gidersen, tek başınasın.”

Başka bir telefon geliyordu.

“Don, gitmem gerekiyor.”

“Luke! Sakın bu telefonu kapatma.”

Beyaz Saray’ın kapısı ilerideydi. Ed ışığı ve sireni kapattı. Luke aracı yavaşlattı. Arayanı görmek için telefona baktı. Ona Ulaşmaya çalışan kişi Swann’dı.

Luke, Swann’ın bekleyen aramasına geçti. “Swann. Bizim için Gizli Servis iznini aldın mı?”

Swann tereddütteydi. “Sanırım.”

“Sanıyorsun?”

“İkiniz de cinayetten aranıyorsunuz Luke. O kadar olabilir. Evet, görünüşe göre Yankee Beyaz İzniniz var, kategori bir. Direk olarak Başkan ve Başkan Yardımcısı’yla çalışmaya izinlisiniz. Ama bu sahte. Otuz saniye içinde, Gizli Servis kendi veri tabanıyla suçluların veri tabanını karşılaştırıp sizi atabilir. Biri bunu kontrol etse, iznin son beş dakika içerisinde alındığını bulabilir. Hiçbir şeyi garanti edemem. Elli-elli şansınız var diyebilirim. Ne zaman orda olursunuz?”

“Şuan ordayız. Giriş yoluna döndük.”

“Pekala, o zaman birazdan ne kadar iyi olduğumu göreceğiz.”

Luke telefonu kapattı. Don’un aramasına geri döndü.

“Don?”

Hat kapanmıştı.

Nizamiye önlerindeydi. Beton bariyerlerce korunuyordu. DUR ve GİRİŞ YASAKTIR yazıları asılıydı. Dört takım elbiseli adam kapıda dolanıyorlardı. DİKKAT diyordu bir başka yazı. YASAK BÖLGE. %100 KİMLİK KONTROLÜ.

Luke Ed’e döndü. Ed’in suratı terden parlıyordu.

“Hazır mısın?” dedi Luke.

“Her şey için hazırım.”

Luke, tişörtünün içinde bir damla ter aktığını hissetti.  Beyaz Saray’a blöf yaparak gireceklerdi. Sahte izinlerle gidebilecekleri yere kadar gidecekler, daha sonrasını ise mayın tarlasının ortasından geçer gibi geçeceklerdi. Gizli Servis güvenlik aparatını çiğneyerek aşmayı deneyecek ve kendi emirleri doğrultusunda Başkanı tahliye etmeye çalışacaklardı ve bu kişilerin ikisi de farklı ajanslardan gelecek ve biri saatler önce görevden alınmış olacaktı. Ve bunların hepsi, suç kariyeri yapmış bir adamın, belki yalan veya belki değil, öyle söylediği için olacaktı.

Bir anlığına, Luke Don’un söylemek istediğini görebiliyordu. Dışarıdan, bu yaptıkları delice bir fikir gibi görünüyor olmalıydı.

Luke’un sol dirseğinde bir görevli belirdi. Luke bu güvenlik kulübesine kadar oto pilotta gelmişti. Hissiz bir şekilde kendi kimliğini Ed’in kimliğiyle birlikte teslim etti. Adam gitti, ama bir dakika sonra geri geldi.

“Üzgünüm,” dedi. “Bu kimliklerin ikisi de reddedildi. İzniniz yok.”

“Bu belki bir işarettir,” dedi Ed.

“Tekrar kontrol et, lütfen,” dedi Luke.

Önlerindeki kapı açıldı. Güvenlik görevlisi tekrar belirdi.

“Özür dilerim,” dedi. “Sistemde bir hata olmalı.”

Luke, Beyaz Sarayın kapısından yavaşça geçerek devam etti.

*

Swann işinde iyiydi. Çok, çok iyiydi.

Batı Kanadı’na girdiler, bir kimlik kontrolünden geçtiler ve sonra Yunan tarzı kolonların olduğu koridordan içeri devam ettiler. Ayak sesleri mermer zeminde yankılanıyordu. Sağa döndüler ve Oval Ofis’e giriş hemen karşılarındaydı.

“Selam arkadaşlar,” dedi biri. “Buraya kadar.”

Luke rozetini kaldırdı. “FBI. Yankee Beyaz güvenlik iznimiz var. Başkan Hayes ile görüşmemiz gerekiyor.”

“Başkan şu an toplantıda.”

“Bizim söyleyeceklerimizi duymak isteyecek.”

Adam kafasını salladı. “Bu konuda bize bilgi verilmedi. Biz bunu kontrol ederken beklemek durumundasınız.”

Ed tereddüt etmedi. Adamlardan birine boğazından yumrukladı, sonra döndü ve diğer adamı çenesinden dirseğiyle hakladı. Boğazına yumruk yiyen adam boğuluyormuş gibi boğazını tutarak yere düştü. Ed çömeldi, adamın kafasını taş zemine çarptı ve tekrar ayağa kalktı. Ed diğer adamı yumrukladığı sırada adam silahına uzanmıştı. Yere düşmeden bilincini yitirmişti.

Luke ve Ed, Oval Ofis’in kapısından içeriye daldılar.

Odanın tam karşısında başkan ve başkan yardımcısı duruyordu. İkisi de başkanın masasına serilmiş harita gibi bir şeyin içine düşercesine bakıyorlardı. Onların arkasında üç uzun pencere uzanıyor ve buradan gül bahçesi manzarası görülüyordu. Adamın biri fotoğraf çekiyordu. İncelen saçlarıyla, genç biri yakınlarında duruyordu. Yarım düzine insan daha odadaydı.

Luke ve Ed içeri girdiklerinde başkan dikildi. Oldukça uzun biriydi.

Dört Gizli Servis elemanı silahlarını çektiler.

“Dur orda! Yat yere!”

Odanın ortasında, krem rengi halının üzerinde başkanın yuvarlak mührü vardı. Luke bunun üzerine geldi. Ellerini kaldırdı.

“FBI,” dedi. “Başkana iletilecek çok önemli bir mesajım var.”

Arkasından yakalanmıştı. Bir saniye içerisinde yanağı halıya dayanmıştı. Kolları acılı bir biçimde arkasına doğru bükülmüştü. Adamın birinin ayağı yüzünün üzerindeydi. Birkaç metre uzakta Ed, aynı durumdaydı.”

“FBI!” diye bağırdı Luke. “Federal ajan!”

Rozetini ve silahını almışlardı. Silahı kılıfından çıkarılmıştı. Pantolonlarının paçalarının kaldırıldığını ve yedek silahının ve bıçağının alındığını hissetmişti.

“Burada neler oluyor” dedi başkan.

Üç kişi Luke’un üzerine çullanmıştı. Boynunun arkasında ağır bir kol vardı. Hareket etmek acı veriyordu. Konuşmak zordu. “Efendim. Ben, FBI Özel Müdahale Timi’nden Ajan Stone. Bu da Ajan Newsam. Tehlike altındasınız. Güvenilir bir kaynaktan, kirli bir bombayla Beyaz Saray’a bir saldırı planı olduğu haberini aldık. Bu saldırı Tahran’da Ramazan’ın başlangıcına denk getirilecek şekilde planlanmış, yani on beş dakikadan az bir süre içerisinde.”

Başkan Hayes yaklaştı. Luke’un başında dikildi.

“Bu doğru değil,” dedi bir kadın sesi.

Luke, başını Başkan Yardımcısı Susan Hopkins’i görebilecek kadar kaldırabildi. Tecrübeli bir televizyon muhabiri gibi, güzel bir kadındı. Gri, çizgili bir takım giyiyordu, sarışındı ve kısa bir saçı vardı. “Biraz önce gelen rapora göre bu tehdit New York Şehri’nde geçerliymiş ve nötralize edilmiş.”

“Her şeyi anlatmak için yeterli zamanımız yok,” dedi Luke. “Bütün bu binayı boşaltmalıyız ve neredeyse zamanımız tükendi. Eğer yanılıyorsak bu çok utanç verici. Beyaz Saray’dakiler bir bomba şüphesiyle, yok yere tahliye edilmiş olur. Ama eğer siz yanılıyorsanız… Bunu düşünmek istemiyorum.”

Herkes başkana baktı. Güç kararlar almaya alışık biriydi. Yedi saniye boyunca bakakaldı.

“Herkesi dışarı çıkarın,” dedi. “Bütün çalışanlar için tahliye prosedürünü başlatın. On dakika içerisinde bu binada kimsenin kalmasını istemiyorum.”

23. Bölüm

Saat 10:50

Beyaz Sarayın Altı

Dünyanın bağırsaklarına giden bir asansördelerdi. Asansörde on kişi vardı: başkan, başkan yardımcısı, başkanın genç kalem müdürü, Ed ve Luke, ve beş Gizli Servis ajanı. Ajanlardan biri elinde bir deri çanta taşıyordu, çanta adamın eline metal bir kelepçeyle bağlanmıştı. Yukarıda bir yerlerde bir alarm çalıyordu.

“Bundan ne kadar eminsin?” dedi başkan.

Luke’un suratında halıdan kaynaklanan kıpkırmızı bir iz vardı. Sırtı ve boynu ağrıyordu. Çenesinde bir şişliğin çıktığını hissedebiliyordu. Ağzı kanıyordu.

“Hiçbir şeyden emin değilim, efendim.”

“Eğer yanılıyorsan, başın ciddi bir belada demektir.”

“Efendim, eğer öyleyse içinde bulunduğum belanın büyüklüğünü bilemezsiniz.”

Asansörün kapıları açıldı. Aydınlatılmış, dev bir mağaraya doğru çıktılar. İki siyah limuzin asansörün hemen önünde dizilmişlerdi. Luke kendisini, Ed, başkan yardımcısı, ve iki Gizli Servis ajanıyla birlikte ikinci limuzinde buldu.

Ed’in suratı darmadağındı. Sağ gözü yarısı kapanacak şekilde şişmişti. Gözkapağı açılmış ve kanıyordu.

Araçlar üstlerine düşen sarı ışıkların altında tünel boyunca hızla yol alıyorlardı.

“Kendi adıma, umarım yanılıyorsunuzdur.” dedi Susan Hopkins.

“Ben de” dedi Luke. “Her şeyden çok.”

Tünelin öbür ucuna geldiklerinde burada bulunan bir asansöre bindiler. Asansörden çıktıklarında bir helikopter rampasındalardı. Rampada, büyük gri bir Sikorsky helikopter, çoktan pervanelerini döndürmeye başlamıştı. İçine bindiler ve helikopter kalktı.

Kalkarken, Luke helikopterin Beyaz Saray’a yarım mil ötedeki ağaçlık alandan kalktığını gördü. Bu mesafede havada asılı kalmıştı. Başkan binayı izliyordu. Luke da öyle.

“Eğer bir şey olacaksa, şu sıralar olmalı,” dedi Başkan. “Öyle değil mi?”

Luke saatine baktı. “Saat 10:53.”

“Kirli bombalar genelde küçük olur,” dedi Ed. “Bu mesafeden hiçbir şey göremeyebiliriz.”

“Bir İHA saldırısı olabilir,” dedi Luke. “Eğer böyleyse, belki—”

Birdenbire, sözleri Oval Ofis’in patlamasıyla kesildi.

Yüksek pencerelerin ardında kırmızı ve sarı ışıklar belirdi. Camlar parçalandı. Duvarlar şişer gibi oldu, daha sonra bahçeye doğru patladılar.

Başka bir patlama Batı Kanadı’nı yok etti.

Onlar bunu izlerken, çatı çöktü.

Ana Konut’a doğru, Sütun dizisi boyunca bir sürü patlama oldu.

Herkes, Birleşmiş Devletler’in bu uzun süredir ayakta kalan sembolünün alevler tarafından yutuluşunu izliyordu. Dev bir patlama, şu ana kadarkilerin en büyüğü, merkezdeki ana konutu paramparça etti. Dev bir kesme taş parçası taklalar atarak yukarı fırladı. Luke, bu parçanın havada çizdiği yol boyunca parçalanışını izledi.

Birden bire helikopter sallandı. Mide bulandırıcı şekilde düştükten sonra pilotlar helikopteri tutmayı becerdi, ve tekrar yükseltti.

“Bu bir şok dalgasıydı,” dedi Luke. “Sorun yok.”

Helikopter döndü ve batıya yöneldi. İçeride sessizlik hakimdi ve herkes birbirine şaşkın bakışlar atıyordu. Luke Ed’in darbe almış yüzüne baktı. Az önce maç kaybetmiş bir boksöre benziyordu. Söylenecek bir şey kalmamıştı.

Arkalarında, Beyaz Saray yanıyordu.

İKİNCİ KISIM

24. Bölüm

Saat 11:15

Mount Weather Acil Durum Harekat Birimi – Bluemont, Virjinya

“Silahlar?”  diye sordu Luke’a.

Helikopter indiği sırada, rampada Gizli Servis’ten yirmi ajan vardı. Pürüzsüzce ve etkin bir şekilde işlerini hallediyorlardı, Luke ve Ed’i ana gruptan ayırdılar, başkan ve başkan yardımcısını tünelin ağzına götürmeye çalışıyorlardı. Giriş iki kat yükseklikte oluklu metal ile çevrelenmişti.

Başlarının üstünde, savaş helikopterleri uçuşan böcekler gibi gök yüzünü kaplamışlardı. Başkanın helikopteri oraya on helikopterlik bir koruma filosuyla gelmişti.

Luke ve Ed asfaltın üstünde, birbirlerinden yirmi metre uzaklıkta ayırılmışlardı. Tel örgü çite dayanmışlardı. Gizli Servis sertçe üstlerini arıyordu. İki kişi Luke’un kollarını tutarken diğerleri de kıyafetlerinin içine uzanmışlardı. Kıyafetleri helikopterin yarattığı rüzgarda dalgalanıyordu.

“Silahlar?” diye tekrarladı adam.

Luke bir sis içerisinde gibiydi. Beyaz Saray patlamıştı. Oval Ofis, Batı Kanadı, Sütun dizisi, ta ki Başkanlık Konutu’na kadar her yer. Beklentisi… bir şey olmuştu. Ama şahit olduğu şey değildi. Bir anlam çıkarmak için çok yorgundu.

Becca’ya ulaşmamış olduğunu fark etti. Luke için endişelenmiş olmalıydı. Taşradaki eve gittiğini ümit etti. Maryland Doğu Kıyısı’ndaydı. O civar sessizdi, güvenliydi. Washington, DC, ve çevreleyen uydu kentler bir süreliğine kaos içerisinde olacaktı.

“Karımı aramam gerekiyor,” dedi.

Hemen önündeki Gizli Servis elemanı midesine hızlı bir yumruk attı. Bu, Luke’u sarsmış ve şu ana getirmişti. Adamın sert bakışlarına bakıyordu.

“Sakladığın silah var mı?” diye tekrarladı adam.

“Bilmiyorum. Oval Ofis’te aranmıştım. Sanırım onlar hepsini aldı.”

“Kimsin sen?”

Bu kolay bir soruydu. “Ajan Luke Stone, FBI Özel Müdahale Timi.”

“Kimlik kartın nerede?”

“Bilmiyorum. Arkadaşlarına sor. Her şeyimi aldılar. Dinle, gerçekten bir telefon görüşmesi yapmam gerekiyor ve telefonum yok.”

“Sorularımızı yanıtladıktan sonra telefon görüşmeni yapabilirsin.”

Luke etrafına bakındı. Güneşli ve parlaktı, ama bu yorgunluk, gün içerisinde olanlar birleşip bu parlaklığı ve gök yüzünü karartıyordu. Başlarının üstünde, gezinen helikopterlerin gölgesi, yere sanki dönüp duran akbabalar gibi düşüyordu. Tesisin girişine doğru, Başkan geri dönmüş ve bu tarafa doğru yürüyordu. Uzun boyu sayesinde kalabalığın arasında onu fark etmek oldukça kolaydı.

Gizli Servis ajanı Luke’un yüzünün önünde parmaklarını şaklattı. “Beni dinliyor musun?”

Luke başını salladı. “Özür dilerim. Dinleyin, arkadaşlar. Uzun bir gün geçirdim. Sadece eşimi aramama izin verin ve size bildiğim her şeyi söyleyeceğim.”

Adam Luke’a tokat attı. Sert, acı verici bir tokat, dikkatini çekmek için atılmıştı. Bunu ve daha fazlasını yaptı. Luke kollarının serbest kalması için çabaladı. Bir saniye sonra, yerdeydi, siyah asfaltın sert yüzeyinde yüzüstü yatıyordu. İki adam onu tutmuştu. Soluna doğru, Ed de aynı pozisyona sokulmuştu.

Luke, yattığı yerden gördüğü kadarıyla, başkanın yaklaştığını görüyordu, hızlı yürüyordu ve her tarafı, sağı, solu, önü, arkası Gizli Servis ajanlarınca çevrelenmişti. Üç metre uzakta durdu.

“Beyler!” dedi, komuta eder bir tonda. “Ayağa kalkmalarına izin verin. Benimle birlikteler.”

Luke, yakın zamanda Mount Weather tesisinin girişinin hemen içerisine alınmış, orada duruyordu. Bir kalabalık, çoğu mavi takım elbise içinde asker olan bir kalabalık etrafında dönüyordu. Giriş, bir dağın granit yüzüne oyulmuş bir tüneldi. Tavan, kemer halinde yapılmıştı ve üç katlı bina kadar yüksekti. Başkan ortalarda yoktu.

Luke, telefonunu kulağına götürdü.

“Merhaba, ben Becca. Şuan telefona bakamıyorum. Lütfen sinyal sesinden sonra mesajınızı bırakınız, mümkün olan en kısa sürede size geri döneceğim.”

Luke telefonu beton zemine fırlatıp parçalamak istedi.

“Kahretsin! Neden açmıyor?”

Aslında nedenini biliyordu, tabii ki. Telefon çalmıyordu bile—direk sesli mesaj sistemine atıyordu. Telefonlar kilitlenmişti. Bütün bu bölgede milyonlarca insan aynı anda bir yerlere telefon açmaya çalışıyordu.

Yakında, Ed durmuş, aynısını yapıyor, kendi telefonunu deniyordu.

“Var mı bir şey?” dedi Luke.

Ed başını salladı.

Luke patron moduna geçmişti. “Dinle, birkaç dakika içerisinde beni aşağıya indirecekler. Bir şekilde Trudy ve Swann’la iletişime geçmene ihtiyacım var. Ali Nassar’ın üstüne düşmeliyiz. NYPD onu yakalamazsa bizim çocuklar halletmeli. Alıkoyun, gözlerden kaybedin ve onu güvenli bir eve götürün. Hiçbir koşul altında ülkeyi terk etmesine izin veremeyiz. Ve Ron Begley’den hiçbir yardım beklemeyin.”

Ed onaylarcasına başını salladı. “Anlaşıldı. Don ile iletişime geçmeli miyim?”

Luke omuz silkti. “Olur, eğer ulaşabilirsen, tabii.”

“Ona ne demeliyim?”

Luke bu soruyu nasıl cevaplayacağını bilmiyordu. Don onun akıl hocalarından biriydi, ama aslında bundan fazlası vardı. Don, onun için bir baba gibiydi. Gelgelelim, aynı zamanda onu askıya alan da oydu ve bir tesise yatmasını tavsiye eden de Don idi. İki durumda da, Don yanılmıştı.

Yirmi metre ötedeki duvardaki iki devasa kapı kayarak aralandı. Luke, etrafındaki grupla birlikte buraya doğru ilerledi.

“Onlara hayatta olduğumuzu söyle ve tabii başkanın da.”

“Sonra?” dedi Ed.

Luke omuz silkti. “Bunların hepsini yaptığında git ve bir şeyler ye.” Asansörü işaret etti. “Bu pek uzun sürmemeli.”

Yük asansörü, iki katlı ve oldukça büyüktü. Yirmi kişi bindiler. Asansör aşağıya doğru yavaş yavaş iniyor, metal kapılarının hemen dışında yontulmuş taşlar yukarıya doğru akıyordu. Kapısında kocaman sarı bir uyarı yazısı vardı: DİKKAT—ELLERİNİZİ İÇİERİDE TUTUN. Asansör bir süre inmeye devam etti, gittikçe derine iniyordu.

Luke etrafındaki insanlara baktı. Takım elbiseli adamlar. Üniformalı adamlar. Herkes temiz ve iyi giyinmişti, ve herkes korku ve azimli bir heyecan içerisindeydi. Karşılaştırmak gerekseydi, Luke pejmürde, kirli, ve bitap hissediyordu.

Asansör onları dar bir koridora getirmişti. Sürü halinde ilerliyorlardı. Burası, iyice aydınlatılmış bir durum odasına açılıyordu. İki duvar ekranlarla kaplanmıştı. Her bir ekranda, en az on pencere görüntülenebiliyordu. Ekranlar açıktı ve küçük bir teknisyen grubu dokunmatik ekranlı konsoldan bu ekranlara fotoğraf ve video atıyorlardı. Videolardan birinde Beyaz Saray itfaiye araçlarıyla çevrelenmiş, yanıyordu. Birkaç video yanan camileri gösteriyordu. Birkaç videoda ise ayaklanmavari sokak kutlamaları oluyor, insanlar terör örgütü adına slogan atıyor ve sakallı adamlar AK-47’lerle havaya ateş ediyorlardı.

Luke’un gözleri birden bire bir görüntüye takıldı. Batı Kanadı’nın ön girişini gösteren birkaç saniyelik bir video kaydıydı. Kara, hızlı hareket eden bir cisim ekranın sağ üst köşesinde görünüyor ve lobinin kapılarına çarpıyordu. Hemen ardından lobinin ön tarafı bahçeye doğru patlıyordu. Video, ağır çekimde tekrar tekrar oynuyordu. Yavaşlatılmış haliyle bile, ekranda belirsiz çıkan bu objenin ne olduğunu anlamak mümkün değildi.

Bej renkli takımlı biri Luke’u kolundan tuttu ve odanın içine kadar rehberlik etti. İleride, bir düzine insan, yüksek sırtlı sandalyelerde, uzun bir masanın etrafında oturmuşlardı. Bunlarla birlikte otuz kişi daha—asistanlar, görevliler, stratejistler, kimlikleri ve ne yaptıkları tanrı tarafından bilinen kimseler duvarlar boyunca sıralanmışlardı.  Başkan, masanın başında oturuyordu. Başkan yardımcısı, ondan bir kafa boyu kısa, yanında duruyordu.

“İşte orada,” dedi Başkan Thomas, açık ve düz avcuyla ona doğru işaret ediyordu. Bembeyaz ve mükemmel dişleri vardı. Bir anlığına, televizyonda yayınlanan oyunlu programlardan birinin sunucusu, 3. kapının ardındaki şeye bakmaları için stüdyodaki insanları davet ediyor gibi geldi Luke’a.

“Adın neydi?” dedi Başkan.

Elli surat birden Luke’a döndü. Herkes ona baktığı için kendini daha da sefil kılıklı hissetti. “Stone” dedi. “Ben Luke Stone, FBI Özel Müdahale Timi’nden.”

Başkan başını salladı. “İşte bizim hayatlarımızı kurtaran adam.”

Luke toplantı masasına oturdu. Yumuşak deri sandalyeye gömülmüştü. Asistanlardan biri önüne plastiğe sarılmış elmalı Danimarka pastası koydu. Bir başkası da köpük bir bardak içerisinde kahve. Luke, kahvesinin içine bir parça toz krema ekledi. Tavandaki florasan lambalar yüzünden, kahve yeşil gözüküyordu.

Tesis, bir nükleer saldırıdan sağ çıkacak şekilde tasarlanmıştı. Yemekler de bunun için tasarlanmıştı.

Ordunun mavi takım elbisesinden giymiş bir yarbay, ortadaki ekranın önünde duruyordu. Elindeki lazerle görüntülere işaret ediyordu. “Tam olarak 10:54, doğu saatiyle, hangi radyolojik maddeleri içerdiği bilinmeyen en az bir radyasyon yayan cihaz dahil olmak üzere, birden fazla patlayıcı cihaz ile Beyaz Saray’a saldırı düzenlendi. Oval Ofis dahil olmak üzere Batı Kanadı neredeyse tamamen yok edildi. Sırasütunlar ve Başkanlık Konutu ciddi hasar almış durumda. Doğu Kanadı’na bir saldırı olmadı ama diğer patlamalar sonucu ve duman ve su yüzünden hasar gördü.”

“Ölü ve yaralı sayısı konusunda bir haber var mı?” dedi başkan.

Yarbay başını salladı. “Şuan doğrulanmış ölü sayımız on yedi. Kırk üç yaralı var, bunlardan birkaçının durumu ağır. Sekiz kişi kayıp. Olaya ilk müdahale olarak giden iki düzine itfaiye eri ve diğer acil durum müdahale personeli ise muhtemelen radyasyona maruz kalmış durumdalar. Bu maruz kalmaların kapsamını henüz bilmiyoruz. Yaklaşık olarak 11:24’ten beri bütün itfaiye ve acil durum personeli Düzey Bir tehlikeli maddeden koruyucu kıyafetleri giymek zorunda. Hayal edebileceğiniz gibi, bu yangın söndürme ve sağ kalanları kurtarma çabalarımızı ciddi şekilde yavaşlatıyor.”

Odada neredeyse hiç ses yoktu. Adam sessizce öksürdü ve devam etti.

“Saldırı geniş çapta paniğe sebep oldu. Yaklaşık bir kilometrelik bir alanda radyasyon güvenlik çemberi kurduk, merkeziyse Beyaz Saray. Sadece izni olan personel bu çemberden geçebiliyor. Bu bölgenin çevresinde ölçülebilir seviyede radyasyon olmasa da, herkes aynı anda şehri terk etmeye çalıştı. Bu sırada, Washington, DC ve çevreleyen bölgenin metro ray sistemi kilitlenmiş durumda. Şehirdeki bütün ana yollar ve arterler acil durum dışında trafiğe kapandı, ikincil yollar ise ciddi şekilde tıkanmış durumda.

“Bu tepki hareketi dalgalar halinde diğer bölgelere yayılıyor. Washington ve Boston arası işleyen Amtrak raylı sistemi askıya alınmış durumda ve bölgedeki bütün ana havalimanları güvenlik aramaları boyunca kapatılmış durumda. Dahası, bir düzine şehirde camilere saldırı düzenlenmiş ve her dakika yeni bir camiye yeni bir saldırı olayının raporu elimize ulaşıyor. Görünüşe göre birçok Amerikalı bu saldırının Müslümanlar tarafından düzenlendiğine emin, dolayısıyla insanlar camileri ateşe veriyorlar ve intikam almak için Müslümanlara saldırıyorlar.

“Saldırıyı yapanlar Müslümanlardı,” dedi Luke.

Adam duraksadı “Pardon?”

Luke omuz silkti. “Yapanlar. Müslümanlardı.”

Konuşmacı, başkana baktı, sadece başını sallıyordu.

“Bu ifadenizi biraz daha açar mısın, Ajan Stone?”

“Açabileceğim kadar açıktı zaten” dedi Luke. “Birimim, dün gece geç saatlerde New York’ta yaşanan radyoaktif maddelerin çalınması olayını incelemek üzere çağırıldı. Eminim bu sabah haberlerde bu olayı duymuşsunuzdur. Olayla ilgili, en az iki Amerikalı ve bir Libyalıdan oluşan ve İran’ın New York’taki sabit Birleşmiş Milletler görevi için çalışan bir diplomat tarafından organize edilen bir terör hücresinin izini sürmeyi başardık. Ekran C’deki şu kısa videoyu izleyin, hani şu Batı Kanadı’nı vuran bulanık obje. Bu ya hızla hareket eden bir insansız hava aracı ya da böyle bir araçtan fırlatılan bir füze. Bahsi geçen kimse Grand Cayman adalarında gizli bir banka hesabı aracılığı ile Çin’den milyonlarca dolarlık askeri insansız hava aracı teknolojisi satın alıyordu.”

Susan Hopkins Luke’un hemen karşısında oturuyordu. Gözlerini ona dikmişti. Luke, diğer insanların onda ne bulduğunu görebiliyordu. Olduğu gibi görünüyordu—Birleşik Devletler’in Başkan Yardımcısı’ymış gibi yapan bir manken. Televizyonda göründüğünden daha güzeldi.

“Bu hesaplı bir tahmin mi yoksa bulgu mu?” dedi.

“Söylediğim her şey kanıtlanmış bulgulardır,” dedi Luke. “Ortağım ve ben diplomatı bu sabah sorguya çektik, ama bu kişi hiç bilmediğim nedenlerden dolayı Ulusal Güvenlik tarafından korunuyordu. Ondan çok fazla şey öğrenemeden zorla uzaklaştırıldık.”

Susan Hopkins gülümsedi ve başını salladı. “Şu işkence vakası mı? Bu konuda, sabah Los Angeles’tan uçakla gelirken bilgilendirildim. Diğer olaylar gerçekleşmeseydi, sen ve ortağın şuan Amerika’daki muhtemelen en büyük haber olurdunuz.”

Bu ya sesinin tonundaki düşmanlıktı ya da sistemine giren kahvenin etkisiydi ama ne olursa olsun Luke zihnini saran sisten çıkmaya başlamıştı. Bir saatten kısa bir süre önce bu kadının hayatını kurtarmıştı. Vefasızlık diye bir şey vardı, ama bu…

“Onu sorguya çektik,” dedi. “Gönülsüz biriydi ve birçok hayat söz konusuydu. Belli ki bunlara sizin, başkanın ve Beyaz Saray’daki herkesin hayatı da dahildi. İnanın bana, içinde bulunduğumuz koşullar göze alındığında onun üzerine neredeyse hiç gitmedik. Kristal kürem olsaydı, çok daha sert davranırdım.”

Kafa salladı. “Bunu kabul etmen çok cesurca, özellikle de bugünlerde işkenceye duyulan hassasiyete rağmen. Henüz hiçbir şey bilmememize rağmen bunun bir Müslüman saldırı olduğunu ilan etmen ise oldukça cüretkar.  Hatta aslına bakarsan, şu an içinde bulunduğumuz durum göz önüne alınınca, İranlıları bunun sorumlusu olarak ilan etmek cesaret veya cüretten çok daha fazlası oluyor. Tehlikeli bir biçimde peşinen verilen bir hüküm.”

“Bir İranlının organize ettiğini söyledim. İnsansız hava araçları aldı. Bu olayla alakası olan kişilere ödeme yapan da oydu. Bu dediklerimin arkasındayım.”

“İran’la bir savaşın eşiğinde olduğumuzun ve eğer başkan savaş başlatmazsa onu meclis soruşturması yoluyla yargılamak isteyen Kongre üyelerin olduğunun farkında mısın? Ayrıca, İran’la girilecek bir savaşın aynı zamanda Rusya ile savaş demek olduğunun?”

Luke kafasını salladı. “Bu benim dalım değil. Ben sadece bildiklerimi söylüyorum.”

Odada, arka plandaki herkes birdenbire birbiriyle konuşmaya başladı.

Başkan ellerini kaldırdı. “Tamam, tamam.” Direk olarak Luke’a bakıyordu. “Bize açıkça söyle. Kararlarımızı senin fikrinin üzerine inşa etmek zorunda değiliz, ama ben kendi adıma duymak isterim. Bu saldırının arkasında İran hükümetinin olduğuna inanıyor musun?”

“Ben böyle sonuçlara atlamam,” dedi Luke. “Bildiğim şey, bu saldırıyı düzenleyen adamın İranlı olduğu. Bu adamın İran’ın BM elçiliğini yapan bir diplomat olduğunu da biliyorum. Ve son bildiğim hala hayatta olduğu ve Amerikan topraklarında olduğu.”

Başkan, odada etrafına baktı. “Tekrarlıyorum, Ajan Stone’un verdiği bilgilere dayanarak hareket etmek zorunda değiliz. Ama, tartışmalara neden olsa bile onun bilgi toplamaya ve bulgularını bize iletmeye devam etmesi hoşuma gider.”

“Benim için bunu yapmak zor olacak,” dedi Luke.

“Neden?”

Luke omuz silkti. “Bu sabah görevden uzaklaştırıldım. Bu vakayı araştırırken işlediğim sözde suçlar yüzünden hakkımda soruşturma açıldı.”

Yarbay Luke’a bakıyordu. “Hepsi bu mu?”

Luke başını salladı. “Bir de, Baltimore’da hakkımda tutuklama kararı çıkarıldı.”

“Ne için?”

“Cinayet”

Bütün oda sessizliğe büründü. Bütün gözler Luke’a bakıyordu.

“Yoğun bir gün yaşadım,” dedi.

25. Bölüm

“Nasıl gitti?” dedi Ed.

Helikopter rampasının kenarında duruyorlar, yeni gelen bir helikopterden inen kalabalığın Mount Weather’ın girişine, buranın sağladığı güvenliğe doğru koşuşlarını izliyorlardı. Luke, aralarında Birleşik Devletler Vermont Milletvekilini tanıdı.

Omuz silkti. “Onlara bildiklerimi anlattım. Bana çok teşekkür ettiler, biz başka bir şeye inanmayı tercih ediyoruz dediler.”

“Doğru gibi geldi bana,” dedi Ed.

“İran’la savaşa girmek istemiyorlar,” dedi Luke.

Ed omuz silkti. “Onları suçladığımı söyleyemem. Savaş cehennemdir.”

Rampadaki sinyal memuru Luke ve Ed’e parlak turuncu el işaretçileri ile, gelebileceklerini bildirdi. Başlarını eğdiler ve helikoptere doğru koştular. Sadece bir rampa aktif olarak kullanılıyordu, iki dakika ya da daha kısa süre içerisinde bir helikopter inip kalkıyordu.

Helikopter, Luke ve Ed biner binmez kalktı. Yerden yedi sekiz metre yükselmişlerdi ki Ed kapıyı anca çekip kapatabildi. Luke koltuğuna gömüldü ve kemerini taktı. Sekiz kişiyi taşımak için yapılmış bir makinenin içinde iki kişi seyahat ediyorlardı. Sivil hükümetteki birçok insan Washington, DC’den , Mount Weather’a uçuyorlardı. Pek fazla kişi buraya doğru uçmuyordu.

Saatine baktı. 12:35’i gösteriyordu. Don onu aradığından beri on bir saat geçmişti. Dün sabah uyandığından beri ise otuz saat. Kendinden geçtiği anları sayarsak, dünden beri yarım saat bile uyumamıştı.

Nükleer sığınağın üzerinde yükseldiler. Sığınak arkalarında kaldı ve çok geçmeden de manzara yeşil, ağaçlık alana ve alçak kayalıklı dağlara dönüştü. Gökyüzü, inmek için sıra bekleyen helikopterler tarafından siyaha boyanmıştı. Doğuya doğru baktığınızda, ufka uzanan, neredeyse sonsuz bir helikopterler zinciri, tek sıra halinde tesise doğru uzanıyordu.  Luke yeryüzüne baktı. Bir otoyol uzanıyordu. Batıya giden tarafta, tampon tampona bir trafik vardı. Doğuya giden tarafta ise sadece birkaç araba vardı.

“Batı Virjinya Motelcileri için iyi bir gece olacak,” dedi Ed.

“Pensilvanya, Maryland, Kuzey Karolina,” dedi Luke. “Üç yüz elli kilometre boyunca muhtemelen yer yoktur.”

Ed başını sallayarak onayladı. “Ve birçoğu arabada uyuyor.”

Luke, Ed’in yüzüne baktı. Ed Erkekler tuvaletinde yıkanmıştı, yani en azından temizdi. Gizli Servis onu Luke’dan daha çok hırpalamıştı. Belki de Oval Ofis’te nakavt ettiği iki ajanın öcünü alıyorlardı. Söylemesi zor. Ama, gözü şişmekten neredeyse tamamen kapanmıştı. Çenesinde, ileride güzelce moraracak iki şişlik vardı. Yorgun ve bitkin gözüküyordu.

“Adamım, bok gibi gözüküyorsun.”

Ed omzunu silkti. “Öbür adamı görseydin.”

“Tazminat için başvuracak mısın?”

Ed başını salladı. Gülümsedi. “Hayır, bizi gereksiz yere tehlikeye attığın için muhtemelen seni dava edeceğim. Görevde ihmal sigortan ne alemde? Güncel mi?”

Luke güldü. “İyi şanslar. Bu arada, artık görevimize geri dönebiliriz.”

Ed kaşını kaldırdı. “Ben askıya alınmış mıydım ki?”

“Bilmem. Belki öyle. Belki değil. Ama şimdi görevine geri döndün. Ayrıca, yeni bir patronun var.”

“Ya öyle mi? Kim o?”

Luke aşağıya, otoyola doğru baktı. Trafik sıkışıklığı gözün alabildiğine uzanıyordu. “Amerika Birleşik Devletleri Başkanı,” dedi.

26. Bölüm

Saat 13:15

McLean, Virjinya, – Özel Müdahale Timi Karargahı

Luke daha önce hiç Don Morris’in fotoğraflarına bakmamıştı. Ofisinin duvarları bunlarla doluydu. Ama Luke aslında hiç Don’un ofisinde de durmamış, orada yapacak bir işi de olmamıştı. Bu odaya girdiğinde Don genelde burada olurdu.

Fotoğraflar hayret vericiydi. Bir tanesinde, Don’un çok daha genç bir hali Arnold Schwarzenegger ile ayakta duruyor, M-19 Tipi büyük bir tüfek bombası gösterimi yapıyorlardı. Daha yeni çekilmiş bir fotoğrafta ise Don, Mark Wahlberg ile bir ju-jiıtsu hareketi yapıyordu. Wahlberg baş aşağıydı, yüzü mindere değmek üzereydi. Luke, Hollywood’un sahte dövüş sahnelerinin daha gerçekçi görünmesini sağlamak için Don’a başvurduğunu biliyordu.

Dahası da vardı. İşte Don, 39. Başkan Jimmy Carter’dan Bronz Yıldız gibi bir şey alıyordu. İşte burada da Ronald Reagan ile el sıkışıyordu. Bill Clinton’la da. Şurada da Susan Hopkins ile, ona ailesinden biriymiş gibi sarılırken. Ve bir başka fotoğrafta Don bir nehir kenarında şimdiki Meclis Başkanıyla birlikte uçurma balıkçılığı takımlarıyla poz vermişlerdi. Ve işte Don bir Kongre heyetine hitap ederken.

Luke, odada arkasında birinin varlığını hissetti.

“Merhaba evlat,” dedi Don.

“Selam Don. Harika fotoğraflar.” Luke onunla yüz yüze olmak için arkasını döndü. “Geziyorsun ha?”

Don odanın içine kadar girmişti.  Gömlek ve kumaş pantolon giyiyordu. Vücut diline bakılırsa rahattı, ama gözleri keskin bakıyordu. Büyük olan masasının arkasına geçti, ve gözleriyle ona doğru bakan sandalyeyi işaret etti.

“Otur. Rahatla.”

Luke öyle yaptı.

“Politika…” dedi Don. “…savaşmaktır.  Burası şu an işliyorsa bunda en büyük rolü olan şey kurduğum ağdır. Burada çalışanlar harika bir iş çıkarıyorlar, ama eğer devlet büyüklerinin bundan haberi yoksa, işsiz kalırız. Muhasebeciler için bir kalem, bir satır dışında bir şey değiliz, Muhtelif hesaplardan daha önemli değiliz.”

“Tamam,” dedi Luke.

“Görünüşe göre duş almışsın,” dedi Don. “Biraz ferahladın mı?”

Luke başıyla onayladı. Buradaki duşlar birinci sınıftı. Ve dolabında her zaman iki çift temiz kıyafet bırakırdı, izindeyken bile. Yüzde yüz hissetmiyordu ama eskisine oranla çok daha iyiydi.

“Bugün çok ucundan döndü değil mi?”

“Daha fenalarını yaşamıştık,” dedi Luke.

Don gülümsedi. “Ne olursa olsun, hayatta olduğunu görmek güzel.”

Luke da cevap olarak gülümsedi. “Bence de.”

“Hala ortak mıyız?” dedi Don.

Luke buna nasıl cevap vereceğine emin değildi. Uzun süre birlikte çalışmışlardı. Bugüne kadar, hiçbir zaman, bir kere bile, Luke, Don’un arkasında olmadığını hissetmemişti. Bugün ise, bu iki kere yaşanmıştı. Her iki zamanda da Don’un içgüdüleri yanlış çıkmıştı. Don bir yöne gidiyordu, top ise başka yöne gidiyordu.  Luke Don’u dinlemiş olsaydı başkan, başkan yardımcısı, ve bir sürü başka insan ölmüş olacaktı.

Ciddi bir değişimdi, Antarktika’dan Kentucky büyüklüğünde bir parçanın kopup okyanusa düşmesi gibi. Buna şahit olmak büyük bir olaydı, ama bunun etkileri çok daha büyüktü.

Belki de Don artık yaşlanıyordu. Belki de on yıl boyunca inşa ettiği Özel Müdahale Timi’nin etrafına çöktüğünü görüyordu ve bu yüzden korkuyordu. Belki bu çöküş ona kendi ölümlülüğünü hatırlatıyordu. Belki bu onun muhakeme yeteneğini bulandırıyordu. Luke bunlara inanmaya hazırdı.

“Her zaman ortak kalacağız,” dedi Luke.

“Güzel,” dedi Don. “Şimdi dinle, hala askıdasın. Bunu değiştiremedim. Bu kararı kaldıracaklarını düşünüyorum, ama bir iki gün sürebilir, seni eve yollayacağım. Tamam mı?”

“Don—”

“Yerinde olsam endişelenmezdim, evlat. Zaten izindeydin. Bütün bu yaptıklarından sonra birkaç günlük izni hak ediyorsun. Kahretsin, kedinin yakalayıp getirdiği bir şey gibi görünüyorsun.”

“Yeni emirlerim var, Don.”

Don’un yüzü sertti. “Kimin otoritesi altında?”

Luke, gözlerinin içine bakıyordu. “Başkanın. Bu sabah bulduğumuz ipuçlarını takip etmemi ve başkanın Mount Weather’daki güvenlik birimine rapor vermemi istiyor. Bu görevi ÖMT ekibiyle birlikte icra etmek istiyorum ve ayrıca bir sorun yaşarsam Gizli Servis’in imkanlarını kullanabileceğimi belirtti.”

Don gülümsedi, ama gülümseme gözlerine ulaşmadı. Luke ufak bir sızı hissetti içinde. ÖMT zaten uçurumun kenarında sallanıyor gibiydi ve şimdi de başkan, Don’un ajanlarını elinden alıyordu. Ne olursa olsun, Don kendine gelmeli, adam gibi davranmalıydı. Bu, egolar ve ödeneklerle alakalı değildi. Bu, işi yapmakla alakalıydı.

Don masasının üzerine baktı. “Pekala, eğer başkan bunu emrettiyse, nasıl hayır diyebilirim bilmiyorum. FBI direktörünün de hayır diyebileceğini sanmıyorum. Aksini emir almadığım sürece, ihtiyaç duyduğun her şey senindir.”

*

Duvardaki ekranda Trudy Wellington’ın vücutsuz kafası göründü.

Luke, Ed Newsam, Don Morris ve yarım düzine Özel Müdahale Timi ekibi konferans odasında oturuyorlardı. Siyah uzun masa gerçek yemeklerle donatılmıştı— yaklaşık bir kilometre ötedeki bir şarküteriden hazırlanmış iyi kalite sandviçler üsse getirilmişti. Luke’un yediği sandviç çavdar ekmeği arasında alman tipi lahana turşusu ve konserve sığır etiydi.

Ed’e baktı. Ed de duş almış ve kıyafetlerini değiştirmişti. Siyah bir ÖMT paraşütçü tulumu giymişti. Gözüne bir buz torbası tutuyordu. İki büyük sandviç yutmuştu ve önünde dev boy bir kahve kupası vardı. Kupa siyah ve üzerindeki yazılar kırmızıydı: JET YAKITI. Uyanık, harika ve heybetli görünüyordu—yarım saat önceki adamdan eser yoktu. Dayak yemiş suratı ve şişmiş gözü dışında Luke’un bu sabah tanıştığı adamdı.

“Beni duyabiliyor musunuz?” dedi Trudy.

“Seni gayet iyi bir şekilde duyuyoruz,” dedi Don.

“Video görüntü iyi mi?”

“Bence gayet iyi. Swann orada seninle mi?”

“Hemen yanımda. Bu bağlantıyı o kurdu.”

“İyi,” dedi Don. “Bizim için neyin var?”

“Pekala, kaosumuz var,” dedi Trudy. “Milli Muhafız Teşkilatı harekete geçti. Manhattan’daki her bir köprü ve tünelden çıkan her bir araç şuan aranıyor. Her yerde trafik kilitlenmiş durumda. Çekiciler, park etmiş araçları acil durumlar için kaldırıp götürüyorlar. Polis, metroları ve banliyö treni istasyonlarını hapishane gibi koruyor. Her istasyona tek bir kapıdan giriş-çıkış yapılıyor ve herkes aranıyor. Her bir çanta açılıyor. Sıralar birkaç sokak öteye kadar uzanmış durumda. Times Meydanı’ndaki kalabalık o kadar büyüdü ki, polis oradaki istasyonu kapatıp meydanı temizlemek zorunda kaldı. En az on bin kişi kuzeye, Central Park’a doğru yürüyor. Çoğu dükkan camları olmak üzere çokça vandalizm ihbarı var. “

“Başka?” dedi Don.

“Konuştuğumuz sırada binlerce insan Brooklyn, Manhattan, Williamsburg, 59. Sokak, George Washington ve 138. Sokak köprülerinden doğru, Manhattan’dan çıkmak için yürüyorlar. Sanki dokuz Eylül tekrar yaşanıyor. İnsanlar çoğunlukla sakin, ama saldırı burada olsaydı, ne olurdu düşünmek istemiyorum.”

“Çamaşır servisi aracından haber var mı?” dedi Luke. “Beyaz Saray saldırısında hangi radyoaktif maddelerin kullanıldığını bilmiyoruz. Araç hala kayıp, her zaman ikinci bir saldırı ihtimali var.”

“Bunun üzerinde çalışıyoruz,” dedi Trudy. “Eldrick Thomas, hatırlarsınız? Baltimore Limanında bir park yerinde bulundu. Burası I-95’in çıkış noktasına çok yakında, ve burası uyuşturucu trafiğinin ve insan ticaretinin yoğun olduğu bir nokta. Dolayısıyla, Baltimore Polis Departmanı bu park yerine giden yolun giriş ve çıkışına gözetleme kameraları yerleştirmiş. Kameralardan biri, park yerini gören kamera, izlenilen kişiler tarafından etkisiz kılınmış. Diğer kamera hala çalışıyor. Swann, videoları yükleyebilir misin?”

Ekran ikiye bölündü. Sol tarafta Trudy, arkasına, kameranın görmediği bir şeye bakıyordu. Sağ tarafta, karlı bir kamera görüntüsü göründü. Dört şeritli bir yolun üstündeki trafik ışıklarını gösteriyordu. Yol bomboştu.

“Bu yarım saat önce elimize geçti,” dedi Trudy. “Bir sebepten ötürü Baltimore Polis Departmanı bu görüntüleri bize vermeye çekindiler. Bir ara, federal bir hakimden karar çıkartmamız gerekeceğini bile düşündüm.”

Beyaz bir teslimat aracı göründü. Aracın yan tarafındaki logo belirgindi. Dun-Rite Çamaşır Servisi. Araç sağa döndü ve kameraya önden bakıyordu.

“Tamam, Swann, tam burada durdur.” dedi Trudy. “Plakasını görebiliyorsunuz. Karlı ama çıkardık. New York’a bağlı ticari plaka, AN1-2NL. Center Medical Center’ın yakınlarında aldığımız ilk görüntüdeki plakayla aynı. Şimdi ayrılırken dikkat edin.”

Video atladı, araç kayboldu. Biraz sonra geri geldi, bu sefer kameradan uzaklaşıyordu. Luke plakanın olduğu yerde anca turuncu bir leke görebildi.

“Bu yirmi dakika sonra,” dedi Trudy. “Plakayı görüyor musunuz? New York’a bağlı hususi plaka, 10G-4PQ. Şimdi aracın sola dönüşünü izleyin, logo gitmiş. Çok akıllıca.”

“Peki bu konuda biz ne yapıyoruz?” dedi Luke.

“Beş yüz kilometre çapındaki bütün birimlere bildirdik. Maryland, Virjinya Devlet Polisi helikopterleri videodan aldığımız fotoğraflarla, şuan bu aracı arıyorlar.”

“Ya garaja soktularsa?” dedi Ed.

Trudy başını salladı. “Bu önemli değil. Maryland ve Virjinya’daki her kameradan alınmış son sekiz saatlik görüntüler Hindistan’daki bir şirket aracılığıyla, dört yüz kişi tarafından tek bir şey için inceleniyor: üzerinde 10G-1PQ yazan turuncu, New York plakalı beyaz bir panelvan. Çalışanların ve şirketin primleri ne kadar hızlı bulurlarsa ona göre verilecek, bu iş üzerinde harcadıkları saate göre değil. Çok yakında, biri bu aracı videolarda bulacak, ondan sonrası, durana kadar, ışık ışık nereye gittiğini bulmak, gerisi ise çorap söküğü gibi gelecek.”

“Bu aracın içinde kim varsa oldukça çaresiz olacaktır,” dedi Luke. “Şimdiden ekipten iki kişi kaybettiler. Onlara yaklaştığımızı hissederlerse kendilerini havaya uçurabilirler. Bu araç bulunduğunda, ÖMT’yi orada istiyorum. Bu insanları canlı ele geçirmeliyiz.”

“Elimizden gelenin en iyisini yapacağız,” dedi Trudy. “Ama bilgiyi paylaşmak zorundaydık. Elli polis gücü ve bir düzine istihbarat ajansı bu bilgiye sahip. Kendimize saklasaydık hiçbir zaman bulamama tehlikesiyle karşı karşıyaydık.”

“Bunu anlıyorum,” dedi Luke. “Ama Küçük Kuş’u alırsak her yere hızlıca gidebilir ve inebiliriz. Yeter ki bize haber ver.”

“Anlaşıldı,” dedi Trudy.

“Şimdi, Ali Nassar’dan ne haber?”

“Onun için Swann ile görüşmelisin.”

Trudy görüntüden kayboldu ve onun yerine Mark Swann’ın kafası geldi. Nassar’ı dairesinden almak üzere üç kişilik bir ekip gönderdik. Ne yazık ki birkaç dakika geciktiler. Onlar vardığında Ali Nassar, İran elçiliğinden güvenlik birimleriyle binadan ayrılıyordu. Silahlılardı ve silahları görünüyordu. Cadde ortasında bir çatışma riskine girmek istemedik, ve açıkçası onlar bizden daha kalabalıktı, silah gücü olarak da daha üstünlerdi.”

“Nereye gittiler?”

“Bu Beyaz Saray saldırısından önce oldu, dolayısıyla trafik yoktu. Şehir merkezine geldiler ve Ali Nassar’ı üçüncü caddedeki elçiliğe bıraktılar. Burası sıkı bir şekilde korunuyor. Buraya girip onu çıkarmak için bir orduya ihtiyacımız var, üstelik birkaç kayıp ile. Bunu yapmak savaş açmak kadar ciddi bir şey, yapamayız ve üstelik yapsaydık bile muhtemelen onu canlı ele geçiremezdik.”

“Kahretsin,” dedi Luke.

“Endişelenme,” dedi Swann. “CIA, seneler içerisinde buraya iki yüzden fazla dinleme cihazı yerleştirmeyi başardı. Bunlardan on biri çalışıyor. Burası büyük bir bina, ama Nassar’ın sesi en az iki cihazda kaydedildi. Geldiğinde bu konuda oldukça fazla tartışma vardı. Hepsi Farsça, pek işimize gelmiyor ama CIA’in çevirmenleri var, ve benim Langley’deki bağlantım, bana neler olup bittiği konusunda biraz bilgi verdi. Onu ülke dışına kaçıracaklar, bunu bugün bile yapabilirler.”

“Bunu nasıl yapacaklar ki? Bütün uçuşlar iptal.”

Swann parmaklarından birini kaldırdı. “Bütün ticari uçuşlar yasak. Özel uçuşlara hala izin veriliyor. Kennedy havalimanında benzin almış durumda hazır bekleyen özel bir jet mevcut. İran elçiliği, Midtown Tüneli’nden buraya birkaç cadde ötede. Trafik bittiği anda tünel ve Van Wyck Expressway’den, Kennedy’ye direk iniliyor.”

“Elçilikten çıkarsa onu tutuklattırabilir miyiz?”

Swann omuz silkti. “NYPD ve Ulusal güvenlik bizimle işbirliğine yanaşmıyor. Bence Begley haklı çıktığın için sana kızgın ve bu yüzden kendine zarar vermek uğruna senin önünü kesecektir. Biz, kendimiz, Nassar için savaşmaya hazırsak, kılık değiştirmemişse veya bir aracın bagajına tıkılmadıysa onu alabiliriz.”

“O elçiliğin bütün çıkışlarının izlemeye alınmasını istiyorum,” dedi Luke. “Kaçmasına izin veremeyiz, bize faturası ağır olsa bile—”

“Luke? Luke?” Trudy’nin sesi geri gelmişti, ama yüzü ortalarda yoktu. “Luke, şu an araç hakkında bilgi alıyoruz. Kamera kayıtlarında bulunmuş. Yerini belirlemişler, Kuzeydoğu DC’de bir hurdalıkta. Park edilmiş durumda. Otuz saniye içerisinde uydu görüntülerini alacağız.”

Luke ayağa kalkmıştı bile. Ed Newsam’ın oturduğu sandalyeye bakış attı. Newsam orada değildi. Luke toplantı odasının kapısına baktı. Ed kapıyı açmış, duruyordu.

“Seni bekliyorum,” dedi Ed.

Luke toplantı odasında etrafına baktı. Don sandalyesinde, dik bir şekilde oturmuş, gözlerini Luke’a dikmişti.

“Don?”

Başıyla onayladı.

“Git.”

27. Bölüm

Saat 13:45

Ivy City – Kuzeydoğu Washington, DC

Adam adeta bir hayaletti.

İsmi yoktu. Ailesi yoktu. Kimlik taşımıyordu. Parmak izi daha önce kaydedilmişse bile bu kayıtlar var olan hiçbir veri tabanında çıkmıyordu. Bir geçmişi vardı tabii, ama şu an bunun pek bir önemi yoktu. Geçmişteki hayatından sıyrılmıştı, ve ayrıca geçmişte bu hayatı süren adamdan da sıyrılmıştı. Şimdi, sonsuz bir şu anda yaşıyordu. Şu anın sunduğu ödüller vardı.

Terkedilmiş, üç katlı bir binanın çatısında karnının üstüne THOR M408 tüfeğiyle birlikte uzanmıştı. Onu Yüce THOR olarak görüyordu, o ve tüfeği bir ve tekti. O, tüfeğin yaşam destek sistemiydi. Tüfekse onun yaratıcı dışavurumunun kaynağıydı.

Etrafları, eski öte beriyle doluydu. Kıyafetler, kutular, eski bir mikrodalga fırın, kırık bir siyah-beyaz televizyon. Paslanmış bir alışveriş sepeti ve ayrıca muhtemelen eskiden bir pikap kamyonete ait olan bir şaft vardı. Nasıl ve neden buraya taşınmıştı…

Düşünmeye değmezdi.

Bina, eski ve bakımsız olmasının yanında, yakın zamanda terk edilmişti. Terk ettirilmişti. Bu sabaha kadar sekiz eroin bağımlısı burayı ev kabul ediyor, her gece buraya sığınıyorlardı. Lekeli şilteleri, atılmış giysileri, pis şırıngaları ve diğer zavallı yadigarları her tarafa dağılmıştı. Duvarlara ve merdivenlere beyinsizce grafitiler karalamışlardı. Adam çatıya çıkarken bunların hepsinin arasında yürümüştü. Görülmeye değerdi.

Bağımlılar gün ağarmadan önce sessizce toplanmış ve götürülmüşlerdi. Adamın onların akıbeti hakkında bir fikri yoktu, umursamıyordu da. Sadece yoluna çıkmışlardı, kaldırılması gerekiyordu. Muhtemelen, herkese yapılacak olan iyilik, kendileri de dahil olmak üzere, öldürülmeleriydi.

Adam derin bir nefes aldı ve bir saniyeliğine gözlerini kapattı. Tekrar açtığında, dürbününden bakarak hedefine odaklandı. Yeşil bir tentenin altında yatıyordu, bu insanların bahçede oturdukların yerin üstüne taktıkları, su geçirmeyen tentelerdendi. Dışarıdan görünebilen tek şey tüfeğin ucundaki devasa susturucuydu. Evet, kimsenin onu orada göremeyeceğine güveni tamdı. Ve kimse, tüfek ateşlendiğinde çıkacak sesi duyamazdı.

Dürbünündeki nişan çaprazı, buradan iki sokak ötede bir hurdalıkta park etmiş beyaz bir ticari aracın ön yolcu kapısının üzerindeydi. Tüfeğin güçlü dürbünü, aracın kapısını birkaç santim ötede gibi gösteriyordu. Adam şuan ateş etmeyi tercih ederdi ama güneş parlıyor ve bu da camın ötesindeki hedefi görmeyi zorlaştırıyordu. Zaten talimatlara göre hedef, araçtan indikten sonra vurulacaktı..

Bütün iş buydu. Kapı açılıp biri inene kadar bekle. Adamın kafasına bir el ateş et. Yüce THOR’u parçalara ayır. Tentenin altından çık ve merdivenlerden aşağıya, caddeye yürüyerek in. Sıradan bir araç binanın önünde onu bekliyor olacaktı. Yolcu koltuklarından birine bin ve daha önce hiç tanışmadığın birinin seni arabayla götürmesine izin ver.

Dahası vardı, ayyaş berduşlardan biri hurdalığa kendini rahatlatmak için girebilir, telefonları ve diğer takip edilebilir iletişim cihazlarını alıp gidebilirdi. Ama bu adamın işi değildi ve bu aylak herif hakkında başka hiçbir bilgisi yoktu. Çevreleyen sokaklar bunun gibi şarapçı ayyaşlarla doluydu. Bunlardan herhangi biri olabilirdi.

Çatıdaki, aylak bir adam değildi. Kahverengi bir tamirci üniforması giymişti ve binadan ayrılırken elinde bir alet çantası taşıyor olacaktı. Kimse ona dönüp ikinci kez bakmazdı. Buraya hiç uğramayan bir ev sahibinin vekili olarak, evin ufak tefek sıkıntılarını gidermek için gelmiş gibi görünüyordu.

O zamana kadar bekledi ve aracın kapısını izledi.

*

Artık hiçbir şeyin anlamı yoktu.

Ezatullah Sadeh, aracın öndeki yolcu koltuğunda oturuyordu. Kabus dolu, hararetli bir uykudan yeni uyanmıştı. Üstü başı terden sırılsıklam olmuştu.

O günün sıcak bir gün olduğunu bilmesine rağmen titredi. Günün daha erken saatlerinde kusuyordu ama şimdi bu rahatsızlık gitmiş gibiydi. Telefonuna baktı ve saatin çoktan öğleden sonrayı gösterdiğini gördü. Ayrıca, ona hiç mesaj gelmediğini de fark etti.

Bu sabah yoğun bir şekilde hissettiği kendine güven duygusu çok önce buharlaşıp gitmişti. Bunun yerini kafa karışıklığı almıştı. Toprakla kaplı, fazla büyümüş çalılar ve otlarla kaplı, hurda araçlar ve çöplerle dolu bir alanda park etmiş durumdalardı. Bu park alanının kapılarının öte tarafında varoş mahallesi vardı. Tipik bir Amerikan, beton atık alanı, loş ve kasvetli dükkanlar bir arada toplanmış, bir sürü kadın, ellerinde plastik çantalarla, otobüs duraklarında bekliyor, sarhoş adamlar sokak köşelerinde, ellerinde kahverengi kağıt torbalara sarılmış bira tutuyorlardı. Mahallenin sesini buradan duyabiliyordu: otomobillerin gürültüsü, müzik, bağırışlar ve gülüşler.

Aldığı son talimat bu hurdalığa gelmekti. Bu talimat, bu sabah Baltimore’da Eldrick denen adamı kaybetmeden hemen önce gelmişti. Ezatullah, Eldrick’in kendini Allah’a adadığına tam olarak inanmamıştı ve ona, yeni ismi Malik ile hitap etmeye bir türlü alışamamıştı. O an, Eldrick’in panik yapıp kaçması, üstelik zafere bu kadar yaklaşılmışken, çok saçma gelmişti. Ama şimdi…

Şimdi, Ezatullah emin değildi.

Bu alana vardığı zaman, kapı kilitliydi. Bunun olacağını kimse ona söylememişti. Bu ağır zincirleri cıvata kesiciyle kesmek zorunda kalmışlardı. Ama o ve Mohammar o kadar zayıf düşmüşlerdi ki bu işi anca becerebilmişlerdi. Arabayı buraya kadar getirmişler, iki hurda aracın arasına park etmişler ve beklemişlerdi. Bunca saatten sonra hala bekliyorlardı.

Aslında, teknik olarak, beklemiyorlardı. Mohammar bu sabah saatlerinde ölmüştü. Ezatullah zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştı ama gün doğumundan bir süre sonra Mohammar’a bir şey söylemek için dönmüştü. Ancak, Mohammar artık dinlemiyordu. Sürücü koltuğunda otururken ölmüştü. Ezatullah sonuncularıydı. Eldrick’in çalılar arasında öldüğü varsayılırsa, Ezatullah’ın bütün adamları, bütün terör hücresi, ölmüştü.

Ezatullah, Mohammar’ın ölümünü iş verenine kısa mesajla iletmişti, ama tabii ki cevap gelmemişti. Bunu düşünürken bir iç geçirdi. Mohammar’ın ölümünün Allah’ın hoşuna gideceğini umuyordu. Mohammar henüz yirmi yaşında bile değildi, çok zeki biri olsa da birçok yönden çocuk gibiydi.

Ezatullah hüsran içerisinde ön paneli yumrukladı. Attığı yumruk oldukça zayıftı. İsminin anlamı “Allah’a şükürler olsun,” idi ve bu operasyonun halka bir vasiyet bırakacağını düşünmüş, bunu için yapmıştı. Şimdi ise bu hiç olmayacaktı.

Saldırı onlar olmadan gerçekleşmişti. Beyaz Saray’ın patladığını, telefonundan, haberlerde izlemişti. Bu, o ve takımının en başından beri, dikkat dağıtmak için kullanılan, sahte bir takım olduklarını getiriyordu akla. Kimse onların bir saldırı düzenleyeceğini planlamamıştı. Buraya, bir çıkmaz sokağa yönlendirilmişler ve orada kendi başlarına bırakılmışlardı. Bunları düşünmek zordu. Ezatullah kendisini önemli bir eleman olarak görmüştü. Ancak, aslında sadece bir piyon olduğunu ve kullanılıp atıldığını fark etmişti.

Ve saldırı, göz kamaştırıcı olsa da, çoğunlukla bir fiyaskoydu. Bir grup önemsiz insan ölmüş olsa da, başkan kaçmış, burnu bile kanamamıştı. Ezatullah’a güvenmeleri gerekirdi. Bu işi yapılması gerektiği gibi yapabilirdi o. Bu aptallığı düşünerek başını salladı.

Birdenbire, telefonuna bir mesaj geldi.

Gururluyuz. Çok iyi bir iş becerdin ve yakında, bu yaşananların hepsi sana daha net görünecek. Sokaktaki yeşil araç senin için bekliyor. Şimdi, gel, Mücahit.

Ezatullah mesaja bakakaldı. Bunca saat sonra buna inanmak neredeyse imkansızdı. Eğer bu doğruysa, ona ihanet edilmemişti. Şimdi, operasyon bittikten sonra, onu kurtarıp eve getirecek birini yollamışlardı.

Tereddüt etti. Güvenmeli miydi?

Mümkün olduğunu fark etti. Üstleri, işvereni tabii ki ona saldırıyla ilgili her şeyi söylemeyecekti. Tabii ki büyük resmi görmesine izin verilmemeliydi. Zor ve tehlikeli bir operasyondu, birçok insanın müdahil olmuş olması gerekirdi. Diğerleri korunmalıydı. Ezatullah yakalansaydı, CIA işkenceleri sonucunda bile, tüm söyleyebileceği, bildiği şeylerdi. Birinden ona para gelmişti ama kimden, bilmiyordu. Bir yerden talimat gelmişti ama nereden, bilmiyordu. Bir amacı vardı, birkaç kere değiştirilmişti ve nedenini bilmiyordu.

“Kalk,” dedi kendi kendine. “Kalk ve onlara doğru yürü.”

Bundan kaçabilirdi. Sadece şu kapıyı açmalı ve sokağa kadar sendeleyerek gitmeliydi. Evet, hastaydı ama onu iyileştirebilirlerdi. Burası Birleşik Devletlerdi. Gizli bir arka sokak kliniği, kara listedeki bir doktor, bu bile diğer birçok ülkedeki mevcut sağlık hizmetlerine oranla baş döndüren bir çağdaşlık olabilirdi.

Tamam. Kararını vermişti. Bir gün daha savaşmak için yaşayacaktı. Amacı uğruna başka bir savaşta ölebilirdi.

Kapının kilidini kaldırdı ve iterek açtı. Kapının bu kadar kolayca açıldığına şaşırmıştı. Belki de düşündüğünden fazla gücü vardı. Genç Mohammar’a son bir bakış attı.

“Güle güle, arkadaş,” dedi. “Cesurdun.”

Yakınlarda bir yerlerde sirenler çalmaya başladı. Sesler gittikçe yaklaşıyordu. Belki başka bir saldırı gerçekleşmişti, belki de kötü bir mahallede normal bir gün yaşanıyordu. Ezatullah vücuduyla bir hamle yaptı ve araçtan aşağıya kaydı. Ayakları toprağa değdi ve ayaklarının titrediğini fark etti, ama ayakta durabiliyordu. Çekingen bir adım attı, ve bir tane daha. Allah’a şükür, hala yürüyebiliyordu.

Aracın kapısını arkasından kapattı ve derin bir nefes aldı. Son gördüğü şey mavi gökyüzü ve sıcak Haziran ayının ılık güneş ışığıydı.

28. Bölüm

Ona Küçük Kuş diyorlardı. Bazen de Uçan Yumurta.

Bu, MH-6 helikopteriydi—hızlı ve hafif, yüksek manevra kabiliyeti olan, inmek için çok büyük bir alana ihtiyaç duymayan cinsten bir helikopter. Küçük çatılara, kalabalık mahallelerdeki dar yollara iniş yapabilirdi. Bu helikopter özel kuvvetler ekipleri tarafından çok sevilirdi, ve Don ÖMT’yi başlattığında bunlardan bir tane temin ettirmişti.

Caddenin üzerinde, iyice yere yaklaştı, elektrik kablolarının hemen üstündeydi. Luke ve Ed, helikopterin yanına takılan tahta banka benzer eklentilerde oturuyorlar, ayakları da buradan aşağıya sallanıyordu. Pilot, hurdalık arazisinin yanında iki katlı, beton tuğlalardan yapılmış, yangın merdiveni olan bir bina buldu. İki yolcusunu da çatıya bıraktı. Üç saniye sonra, helikopter tekrar havalanmıştı.

Bundan bir dakika sonra, Luke ve Ed, tozlu arazide araca doğru yürüdüler. Etraf polislerle doluydu. Yedi veya sekiz eyalet polisi devriye aracı, arazinin yanından geçen yola ve kaldırıma park etmişlerdi ve tepe ışıkları açıktı. İki tane de itfaiye aracı gelmişti.  Bir tehlikeli madde aracı, bir bomba imha ekibi aracı arazinin içindeydi ve olay yerini belirten bir bant girişe çekilmişti.

Arazinin uzak köşesinde tehlikeli maddeye karşı koruyucu kıyafetlerini giymişler ve aracı arıyorlardı. Bütün kapıları açıktı. Ön yolcu koltuğunun hemen yanında cansız bir beden yerde yatıyordu, hemen yanında bir kan gölü oluşmuştu. Bir başka beden de sürücü koltuğundaydı.

Araca elli metre kadar yaklaşmışlardı ki önlerine bir polis çıktı.

“Bu kadar yaklaşmak yeter beyler.”

Luke ona rozetini gösterdi. “Ajan Stone, FBI Özel Müdahale Timi.” Artık kime çalıştığını bilmiyordu ama yine de böyle söyledi. Her şeye rağmen, rozet hala ondaydı. Bu yeterince iyiydi.

Polis başını salladı. “Birileri olduğunuzu fark ettim. Birçok kişi çatılara inen helikopterlerle gelmez. Bu çizgiden sonrası radyasyon kirlenme noktasıdır. Daha ileri gitmek istiyorsanız, tehlikeli maddelere karşı özel elbiselerden giymelisiniz.”

Luke, bu elbiseyi giymek için yirmi dakika harcamak istemedi. Aracın yanındaki adamları işaret etti. “Burada ne olduğu hakkında bir bilgin var mı?”

Polis gülümsedi. “Birkaç şey duymuş olabilirim.”

“Nasıl öldüler?”

Polis eliyle işaret etti. “Yerdeki kafasından vurulmuş. Büyük kalibreli bir silahla, uzaktan ateş edilmiş. Mermi kafasından çıkarken büyük bir delik açmış ve beyninin büyük bir kısmını da alıp götürmüş. Adam şanslıymış—muhtemelen nasıl olduğunu hiç anlamamış.”

“Birisi onu vurmuş mu?” dedi Ed.

“Biraz daha yaklaşsaydınız bu soruyu sormazdınız. Her yere beyin salatası saçılmış gibi. Sanki birisi yere guakamole tepsisi düşürmüş gibi.”

“Kendini vurmamış mı?”

Polis omuz silkti. “Tek bildiğim balistikten gelenlerin söyledikleri. Bazı ölçümler aldılar ve bilgisayarda modelleyecekler, ama ilk bakışta akıllarına gelen şey çevre apartmanların birinin çatısından ateş açılmış.”

Luke etrafına bakındı. Bölgede iki veya üç katlı binalar, makine atölyeleri, ve depolar vardı. Alkol dükkanları, çek bozdurma ve ALTIN ALINIR yazısı asılı dükkanlar. Döndü ve adama baktı.

“Yani adamın bir keskin nişancı tarafından vurulduğunu mu söylüyorsun? Polis dışında kim bu binalara keskin nişancı koyar ki?”

Polis ellerini kaldırdı. “Bak, ben burada sadece çalışıyorum. Ama biz koymadık, onu söyleyebilirim. Talimatlarımız hedefleri mümkünse canlı ele geçirmek üzerineydi ve olay yerine ilk ulaşan polisler geldiklerinde yerde yatan adam zaten ölmüştü.”

“Öbürü?”

“Sürücü mü?” Görünüşe göre radyasyon zehirlenmesinden öldü, veya belki hap aldı. Bariz bir kurşun yarası veya bıçaklanma izi yok. Kan da yok. Direksiyonun arkasında öylece oturuyor, sanki park etmiş ve sonra ölmüş gibi. Üzerinde toksikoloji çalışması yapmaları gerekiyor, ama bu zaman alır. Bu radyasyon ile bu vücutları buradan çıkarmaları bile birkaç saat alacak.”

“Üzerinden herhangi bir teknolojik cihaz çıkmış mı?” dedi Ed. “Telefon, tablet, dizüstü bilgisayar?”

Polis başını salladı. “Kimse hiç böyle bir şey bulmadı. Komik ama değil mi? İki kişi bir göreve çıkıyor ve ana gemiye ulaşacakları bir cihazları yok ha?”

“Parmak izleri alınmış mı?” dedi Luke.

Polis onayladı. “O ve DNA. Bu tehlikeli madde elbiseli çocuklar geldiklerinde ilk yaptıkları şey oydu.”

“Teşekkürler.”

Luke ve Ed helikopterin indiği binaya doğru geri yürüdüler. “Bundan korkuyordum,” dedi Luke. “Ali Nassar dışında, bu kişiler Beyaz Saray saldırısıyla ilgili son bağlantılardı. Açıkça belli oluyor ki saldırıyı yapan onlar değildi.”

“Ne düşünüyorsun?” dedi Ed. “Bütün bu radyasyon olayı bir oyalama mıydı?”

“Belki. Veya belki bu destek planıydı, her şeyin kötü gitmesi ihtimali için. Bilmiyorum.”

Luke uydu telefonunu çıkardı. O ve Trudy artık uydudan bağlantılı telefonlara geçmişlerdi. Ancak kötü hava koşulları onları engelleyebiliyordu, Doğu Yakası’nda yaşanan iletişim kilitlenmesi gibi olaylardan etkilenmiyorlardı.

Telefonun uyduyla anlaşmasını bekledi, ardından sinyalin uydudan Trudy’ye gitmesini. Bip…Bip…Bip…. Uydu telefonları onun hep şüpheci ve ihtiyatlı olmasına sebep oluyordu. Aptalca olduğunu biliyordu. Hava araçlarının uydu bağlantılı yer hedeflerine kilitlenebildiği günlerden kalan bir şeydi bu. O günlerde, elinde uydu telefonu tutan biri aslında kocaman bir hedef tahtası tutuyordu. Ama şimdi bunun pek de önemi yoktu. En yeni araçlar artık hemen her şeye kilitlenebiliyordu, cep telefonları, dizüstü bilgisayarlar, GPS üniteleri ve dahası.

“Merhaba?” dedi bir ses. Bu Trudy’ydi. Sanki metal bir varilin dibinden konuşuyormuş gibi geliyordu sesi. “Luke?”

“Trudy. Bak. Aracın olduğu alandayız. Burada iki adet zanlı var, ikisi de ölü. Polislerden biri bana DNA örneği ve parmak izlerinin alındığını söyledi. Bu prosedüre dahil olup o bilgiyi edinmen için kime ulaşman gerekiyorsa ulaş. Kim oldukları belli olduğunda bu bilgiyi istiyorum.”

“Anlaşıldı, Luke. Ama dinle. Swann İran elçiliğinden neredeyse gerçek zamanlı bilgi alıyor. Ali Nassar’ı bugün havalimanına götürecekler. Ülkeden çıkmasını istiyorlar. Bütün göstergeler, onu bekleyen jetin 15:30’a kalkış izni olduğuna işaret ediyor.”

Luke saatine baktı. Saat 14:05 idi.

“Tanrım. Onu durdurabilir miyiz?”

“Bu konuda Ron Begley ile konuştum,” dedi Trudy. “Güldü. Ulusal Güvenlik’in dokunmayacağını söyledi. Onlara göre, adam bir diplomat ve saldırılarla alakası yok. İran’ın parmağı olduğuna dair bir kanıt yok ve bugün başka bir uluslararası olay yaşanmasını riske atmak istemiyorlar.”

“Lanet olsun!” dedi Luke. Nassar saldırıyla alakası olan tek bağlantı ve Ron Begley onun gitmesine izin verecek. “Peki… yerel polisler?”

“Maalesef,” dedi. “Ulusal Güvenlik istemiyorsa, bu konuda karar veremeyeceklerini belirttiler. Ve zaten kaynaklarının ötesinde görev yapmaya çalışıyorlar. Bütün polis gücü şuan görevde, her bir tren istasyonu ve halka açık alanı korumakla meşguller. Ali Nassar senin takıntın, Luke. Kimsenin umurunda değil.”

“Öyle olsun,” dedi Luke. “Ben de onu kendim durdururum.”

“Buradan mı?” dedi Trudy.

Luke başını salladı, sonra Trudy’nin onu göremediğini fark etti. “Hayır. New York’a geri dönüyoruz. Gazı köklersek tam zamanında orada olacağız. İran elçilik binasının dışına adam koyun, Nassar çıkar çıkmaz haber versinler.”

“Pekala, bilmen gereken birkaç şey daha var,” dedi Trudy. “Havalimanına silahlı bir cip konvoyuyla gitmeyi planlıyorlar.”

“Başka türlüsünü kabul etmezdim zaten,” dedi Luke. “Bizimkilerin Nassar’ın fotoğrafını gördüklerinden emin ol. Birden fazla konvoy yola çıkarsa, bunu bilmek isterim, hangi konvoyda olduğuna dair en iyi tahmini de öğrenmek isterim. Konvoyu durdurup içindekileri öğrenmek için bir tezgah düzenlemeniz gerekirse yapın.  Sahte bir trafik kontrol noktası işe yarar, benim için tezgahın ne olduğu fark etmez. Swann’a söyle, şu oyuncak hava araçlarından birkaç tane havalandırsın, birden fazla konvoyu takip etmeye hazır olsun. Kameralarıyla ne kadar yaklaşabiliyorsa o kadar iyi.”

“Luke, ayrıca şu var. Nassar’ın beş yaşında bir kızı var. Annesi Lübnanlı ve burada, New York’ta yaşıyor. İkisi de onunla birlikte ülkeyi terk ediyor. Onlar da muhtemelen aracın içinde olacaklar.”

Luke hiçbir şey söylemedi. O kızın arabada olduğu düşüncesini midesinin derinliklerinde bir rahatsızlık yarattı. Neden hep bir şeyler olmak zorundaydı? Neden, bir kere dahi olsa her şey açık olamazdı?

Hemen yanında Ed, helikopteri geri çağırıyordu. Biraz sonra, Luke onu görebiliyordu bile, uzakta, havada siyah bir böcek, hızla geliyor ve her saniye gittikçe büyüyordu. O ve Ed helikopterden indikten sonra kullandıkları yangın merdivenine doğru yürümeye başladılar.

“Silahları kullanarak dalmayın,” dedi Trudy. “Sadece bunu söylüyorum.”

“Ben hiç böyle yapmıyorum ki.”

“Hiç?”

Luke gülümsedi. “Hiç. Böyle şeyleri Ed’e bırakıyorum.”

29. Bölüm

Saat 14:35

Mount Weather Acil Operasyonlar Merkezi – Bluemont, Virjinya

Toplantı tam bir kargaşaydı. Bir saatten uzun sürmüştü.

Thomas Hayes telaş içindeki kormuş insanlar topluluğu içinde toplantıyı yönetmeye çalışıyordu. İşe yaramıyordu. Bu kişilerin hepsi akıllı, zeki, çoğunlukla ne yaptığını bilen ve normal durumlarda en parlak insanlardı. Ama korku, yaratıcılıklarını karartmıştı ve karar alma güçlerini boğuyordu. Herkesin nerede olduğunu bile tam olarak anlayamıyorlardı. Hayes bu tahliyelerin ne kadar düzensiz gerçekleştiğine inanamamıştı.

Bir yardımcısı ona rapor veriyordu. “Efendim, yaklaşık olarak saat 12:30’da Havadan İletişim Komuta hava aracı, kod ismi Nightwatch, Joint Base Andrews üssünden kalkmış ve batıya doğru uçmuştur. Şu an Doğu Missouri üzerinde yaklaşık kırk bin fitte seyir etmektedir.

Hayes oturduğu toplantı masasındaki bir dizi boş surata baktı.

“Buna kim izin verdi?”

Kimse hiçbir şey söylemedi. Nightwatch sadece nükleer bir savaş olduğunda kalkmalıydı. Füze kodları o uçaktaydı.

Hayes odada etrafına bakındı. Gizli Servis’teki ajanlardan biri elinde kapaklı bir çantayla, kapının yanında duruyordu. Çanta, adamın bileğine çelik bir kabloyla bağlanmıştı. Hayes, çantanın içinde bir ZERO Halliburton aluminyum kutu olduğunu biliyordu. Neşeli bir şekilde homurdandı. ZERO Halliburton, başkanın nükleer silahının eskiden beri üreticisi, şimdilerde tamamı satın alınmış bir Japon valiz şirketinin taşeronuydu. Gelenekler komik şeylerdi.

Hayes yardımcıya baktı. “Evlat, bildiğimiz kadarıyla bir savaş durumu içerisinde miyiz?”

“Hayır efendim.”

“Pekala, şu kahrolası uçakta kimler var?”

“Efendim, Kansas’tan Senatör Edward Graves ve onunla birlikte birkaç Pentagon memuru.”

Thomas Hayes omuzlarının birdenbire düştüğünü hissetti. Bütün Kongre’nin en aptallarıyla birlikte, Ed Graves Silahlı Birlikler Komitesi’nde başkan rolünü üstlenmişti. Adamın beyin gücü bir ağaç kökü kadardı. İstemediği bir savaşla veya sınır ötesi bir operasyonla hiç karşı karşıya kalmamıştı. Ve Nightwatch uçağının başkanın misilleme niteliğinde nükleer başlıklarla vur emri vermek için tasarlandığı düşünülürse, Ed Graves çok tehlikeli bir adam haline gelmişti. Hatta, sadece uçakta olmak bile ona muhtemelen başkan olduğu hissini vermişti bile.

Hayes odada açığa doğru konuştu. “Lütfen biri bana bir iyilik yapıp şu adamı yere indirir mi? Lütfen? St. Louis, Kansas City, en yakında neresi varsa. Benim böyle istediğimi söyleyin.”

Hayes alnını ovuşturdu. Yorulmuştu ve başı ağrıyordu.

David Halstram, odanın köşesindeydi. Hayes’in durumunu görünce odanın ortasına yöneldi.

“Tamam, beyler bayanlar. Şöyle yapalım. Bu işe yarım saatliğine bir ara verelim, ihtiyaçlarımızı giderelim, biraz kahve alalım, rahatlayalım, veya ne isterseniz” Saatine baktı. “Yani üçe on kala burada oluyoruz. Hatta… Şu arayı kırk dakika yapalım ve saat tam üçte tekrar burada olalım. Ciddi sorunlarla karşı karşıyayız, anlıyorum ama onlar hiçbir yere gitmiyorlar. Kırk dakika sonra hala bizi bekliyor olacaklar.”

“Teşekkürler, David.” dedi Hayes. “Bu iyi bir fikir.”

Susan Hopkins elini kaldırdı, avcu açıktı. Bir DUR işaretine benziyordu. “Thomas, bir şey söyleyebilir miyim?”

“Susan, söylemeyeceğini umardım.”

“Thomas, önemli olduğunu düşünüyorum, ve üçe kadar bekleyebileceğine emin değilim.”

Hayes’in sabrı tükenmişti. Şu an konuşan herhangi birine patlayabilirdi. Ama bu başkan yardımcısıydı ve aralarındaki ilişkinin garipliğinin boyutu da işleri aksi halde olmayacağı kadar zorlaştırıyordu. Hayes, kelimeleri yakalayamadı, ağzından kaçırmıştı bir kere.

“Susan, bu bir yemek pişirme yarışması değil. Ve bir moda gösterisi de değil. Bekleyemeyecek kadar önemli olan nedir?”

Susan konuşmadı. Yüzü kıpkırmızı oldu. Başka bir şey söylemeden ayağa kalktı ve odadan dışarı çıktı.

30. Bölüm

Saat 03:15

Havada – Queens Kasabası, New York

Helikopter Staten adası üzerinden, Verrazano-Narrows’dan, Brooklyn’e gelmişti. Şimdi de okyanusun kıyısından doğuya, alçak ve hızlı bir şekilde gidiyorlardı. Çok geçmeden sola döndüler ve Van Wyck otoyolu boyunca kuzeye gitmeye başladılar.

Luke ve Ed küçük kargo bölümünde kambur şekilde yolculuk yapıyorlardı. New Jersey’de birer tane daha Dexedrine atmışlardı. Etkileri kendini göstermeye başladı.

Uzun ve vahşi bir gün olmuştu, Luke çok fazla süredir uyanıktı. Boğazlanmış, kendisine ateş edilmiş, üzerine basılmış, yumruklanmış, tekmelenmiş ve evet, neredeyse parçalarına ayrılmıştı. Görevinden uzaklaştırılmış ve cinayetle suçlanmıştı. Ama Dexie’nin etkileri geldikçe korunan bir iyimserlik hissetmişti. Bugün Birleşik Devletler’in Başkanını kurtarmışlardı. Bunun bir anlamı olmalıydı.

Helikopter minikti. Elini uzatıp iki pilota da dokunabiliyordu. Kafasını iki pilotun arasına soktu. Bunlar sabahki pilotlar Jacob ve Rachel’di.

“Bunu uçurmaya hazır mısınız çocuklar?” diye bağırdı.

Hemen yanında Ed açık kargo kapısının dibinde oturmuş, M4 saldırı tüfeği için otuzluk şarjörler dolduruyordu. Biraz stoğu vardı.

Rachel, Luke’un hoşuna giderdi. Rachel’in koyu kestane rengi saçları vardı. Yaşlı perçinci Rosie gibi güçlüydü. Tabii ki öyleydi. Eninde sonunda bir karışık savunma sanatları dövüşçüsüydü. Büyük kollar ve bacaklar, kafesin içinde karşısındakine cehennemi yaşatıyor olmalıydı.

“Senin yaptığını Ed de yapabilirdi,” dedi Luke. “Ama ona M4 kullanması için ihtiyacım var. Bu şeyi sana Birleşik Devletler ordusunda öğrettikleri gibi uçurmaya hazır mısın? Biraz daha zorlamak zorunda kalabiliriz.”

“Hazırız, Luke.” dedi Jacob. Jacob, Rachel’in neredeyse tam zıttıydı. Dal gibi zayıftı. Tipik bir özel askere benzer yönü hiç yoktu. Özel harekat birimi, diğer herkes kadar görüntüye takabilirdi. Delta, SOAR, Rangers, veya SEALS, muhtemelen kimse onu kabul etmezdi. Derin sakinliğinin dışında onun işine yarayan tek şey, muhtemelen yaşayan en iyi on helikopter pilotundan biri oluşuydu.

Rachel başıyla onayladı. “Hazır olduğumuzu biliyorsun.”

“Güzel. Bir cip konvoyu şu an Kennedy havalimanına doğru yolda. Oraya ulaşamayacak. Çünkü biz onu durduracağız.”

“Ne çeşit desteğimiz var?” dedi Jacob.

“Swann birkaç adet insansız hava aracını kullanıyor, bizim için araçları takip ediyor. Bizim araçlardan birkaçını da yollamıştır herhalde. Bunun dışında, ben varım, bu büyük adam o büyük silahıyla arkada bizimle.”

“Ne yapacaksınız?”

Luke gülümsedi. “Ben baş amigo kızım. İletişim yollarımızı açık tutun ve çığlıklarımı dinleyin.”

“Hey, Luke,” diye bağırdı Rachel. “Birlik komutanım bana SOAR’dan ayrılırken hayatımla ilgili ne yapmak istediğimi sormuştu. Ne dediğimi biliyor musun? Ona ÖMT için çalışacağımı söyledim. Neden biliyor musun? Çünkü, Luke Stone oradaydı.  Helikopterle uçtuğum bunca yıl boyunca ölme şansını bulamadım. Umuyorum ki Luke bunu benim için ayarlayabilir.”

“Tam bana göre bir kızsın,” dedi Luke.

“Bu arada,” dedi Jacob. “Bu bölge sivillerle dolu.”

Luke başını salladı. “Ve bu sebepten dolayı bu işi hiç ateş etmeden bitireceğiz.”

Biraz sonra Luke’un uydu telefonu çalmaya başladı. Cevapladı, telefonu kulağına sıkıca bastırıyordu.

“Swann? Anlat bakalım?”

“Onları izliyoruz. Yaklaşık on beş dakika önce elçilikten ayrıldılar.”

“Ve?”

“Onları dinlediğimizi bilmemeliler,” dedi Swann. “En fazla bu kadar çıkarabildim. Yalnız bir konvoyla çıktılar yola. Büyük, siyah bir Lincoln Navigator’u arasına alan iki adet Range Rover, Nassar yüzde doksan ihtimalle Lincoln’de. Direk Midtown Tüneli’nden ve trafik kontrol noktasından geçtiler. Polisler kimlik kontrolü yaptı ve sonra bıraktılar. Öbür taraftan çıktıklarında hava aracıyla takibe devam ettim. Şu an onları izliyorum. Van Wyck’e yeni çıktılar, güneye, havalimanına doğru gidiyorlar. Yaklaşık bir buçuk kilometre arkalarından iki ajans cipi onları takip ediyor.”

Luke telefona bağırdı. “Elçilikten başka kimse çıkmadı mı?”

“Orada hala iki ajanımız var,” dedi Swann. “Şimdiye kadar çıkan başka biri olmadı. Bu konvoyun bizim konvoy olduğunu düşünüyorum. Onları duyduğumuzu duymuyorlar ve geldiğimizin farkında değiller. Yönlendirmeyi hiç de denemediler.”

“Pekala, yeterince iyi,” dedi Luke. Hemen altlarındaki yolu taradı. Helikopter, otoyolun hemen batısında, kuzeye doğru uçuyordu. Konvoysa güneye doğru geliyordu. Her an karşılaşabilirlerdi. Trafik oldukça azalmış, araçlar oldukça hızlı şekilde gidiyorlardı. Yoldaki herkes dünya sona ermeden evlerine dönmeye çalışıyordu.

“Ne yapacaksınız?” dedi Swann.

“Onları kenara çekeceğiz,” dedi Luke. “Tıpkı fazla hız yapanları durduran polisler gibi. İşaret verdiğimde ciplerin ışıkları ve sirenleri açıp hedef araca yaklaşmalarını sağla. Hemen yakınlarında uçuyor olacağız ve silahlarımız kötü adamların üzerinde olacak. Bu bence işe yaramalı.”

“Tamam,” dedi Swann. “Beklemedeyim.”

Luke konvoyu görüyordu, önde beyaz bir Range Rover, hemen arkasında siyah bir Navigator. Bir başka beyaz Range Rover da arkada, takipteydi. Hızlı gidiyorlardı. Helikopter onları geçti. Luke, Rachel’in kaskına yavaşça vurdu.

“Çocuklar, görüyor musunuz?”

“Gördük,” dedi Rachel.

“Hedefimiz onlar,” dedi Luke. “Hadi başlayalım.”

Helikopter, sola yatar bir manevrayla geriye, güneye doğru döndü.

“Swann, cipleri yolla.”

“Hemen geliyor,” dedi Swann.

Hemen altlarında, üç yüz metre ötede iki siyah cip adeta birden bire canlandı. Ön camlarında mavi ve kırmızı ışıklar yanmaya başladı. Şoförler gazı köklemişler ve saniyeler içinde iki araç da yüz altmış kilometre hıza ulaşmışlardı.

Helikopter daha hızlıydı.

Luke, Newsam’a baktı. “Ateş etmeye hazır mısın?”

Ed belli belirsiz bir şekilde gülümsedi. Namluya yavaşça vurdu. “Bu eski şey mi? Dostluğumuz eskidir.” Sarı camlı atış gözlükleri vardı gözünde. Kulaklarında da bir çift atış kulaklığı. Helikopterin kapısını açıp, yanlara tutturulmuş çıkıntılara tünedi. Kendini bağladı.

Ciplerin konvoya yaklaşışını izlediler. Her şey birkaç mil içerisinde olup bitmişti. Range Rover ve Navigator ışıklarla gelen cipleri görünce sağa, emniyet şeridine çektiler. ÖMT araçları hemen arkalarında durmuştu. Trafik bir metre yanlarından akmaya devam ediyordu.

“Kolay oldu,” diye bağırdı Newsam, dışarıdan.

“Evet,” dedi Luke. “Fazla kolay.”

Helikopter alçaldı. Çok geçmeden, yaklaşık on beş metre yukarıda, öncü aracın otuz metre ilerisinde havada asılı duruyorlardı.

“Swann, Nassar dışında kimseyi istemiyoruz. Eğer Navigator’ün içindeyse, çocukların sadece onu alıp gitmelerini sağla.”

“Anlaşıldı, Luke.”

İki ÖMT ajanı, aracın iki yanında, öndeki konvoya doğru yürümeye başladı. Silahlarını çekmiş şekilde hızlıca gidiyorlardı. Ortadaki araca, siyah Lincoln’e doğru gittiler. Kenara yakın olan adam aracın kapısına vurdu. Bir gecikme vardı. Kimse çıkmadı.

Luke Ed’e dokundu. “Silahını şuraya yönelt! Bunu hiç sevmedim. İki kişi yeterli değil.”

Newsam silahını kaldırdı ve nişan aldı. “Anlaşıldı.”

“Swann! Şu araca iki adam daha yolla.”

Herhangi bir uyarı olmaksızın öndeki Range Rover’ın bagaj kapısı açıldı. Bir adam çıktı ve makineli tüfekle ateş etmeye başladı. Luke bu mesafeden bile Uzi’nin çirkin çığlıklarını duyabiliyordu. ÖMT elemanlarından biri mermi yağmuru altında yere düştü. Diğeri eğildi ve arkadaki ajans araçlarına doğru koştu.

“Vuruldu!” diye bağırdı Swann. “Vuruldu! Tanrım. Trudy, 911’i ara. Derhal bir ambulans. Lanet olsun.”

Range Rover’daki adam, yerde yatan ajana doğru sakince yürüdü. Uzi’sini kenara itti. Koltuk altı kılıfından sarkıyordu. İnce ceketinin içinden bir tabanca çıkardı ve ajanın kafasına doğrulttu.

“Ed!” dedi Luke. “Bunun olmasına izin verme.”

M4 silahın ani kükremesi Luke’un kulağının dibinde adeta dünyayı sarsıyordu. Eğildi, kulakları dinmeksizin çınlıyordu. Newsam yüzü boş bir maske gibi, kasları ise silahın geri tepişiyle birlikte sallanıyordu.

İşine tamamen odaklanmıştı. Bir seri mermi, Range Rover’ın üzerine yağdı. Sol ön lastiği patladı, ve ön cam paramparça oldu. Silahlı adam bir saniyeliğine titredi, ardından öldürmek üzere olduğu adamın yanına yığıldı. Ajan, yaralanmış ama hayattaydı, su giderine doğru sürünmeye başladı.

“Adamın hareket ediyor, Swann. Hayatta. Onu koruması için birini yollayın.”

Öndeki Range Rover etkisiz kalmıştı. Hareket etmeye başladığı anda radyatörden duman gelmeye başladı. Hemen arkasındaki Navigator aniden yola çıktı, ve onun ardından diğer Range Rover. Otoyolda, arkadaki araçlarla aralarını açıyorlardı. Hızla, kaçmaya çalışıyorlardı. Ciplerden biri yola çıktı ve peşlerine düştü.

Navigator tam altlarında otoyolda gazlıyordu. Helikopter, yol boyunca kargo kapısı açık bir şekilde ilerliyordu. Ed çıkıntıya oturmuştu. Range Rover da arkalarından geliyordu. Çok geçti, Luke arka camlardan silah namlularının çıktığını gördü.

“Dikkat et! Ateş edecek!”

Ateşlenmiş mermiler, kızmış bir arı sürüsü gibi her yeri sarmıştı. Luke kendini helikopterde yere attı. Bir kesik ardından sızlatan bir acı. Yırtılan metal. Kırılan camlar. Ed Newsam çığlık attı.

Luke ona doğru süründü. Ed’i koltuk altından tuttu ve helikoptere geri çekti.

Ed’in dişleri birbirine sürtüyor, acı içerisinde gıcırdatıyordu. Gözleri vahşi ve delirmiş gibi bakıyordu. Hızlı nefes alıp veriyordu. “Vuruldum,” dedi. “Lanet olsun, acıyor.”

“Nerenden?”

“Bilmiyorum. Her yerden.”

Telsizden bir ses duyuldu. Bu Jacob’dı. “Luke, ön camın sağ tarafını kaybettik. Kurşunlar camı neredeyse içeri itti.” Sesi rahatmış gibi geliyordu, sanki evde geçen sessiz bir hafta sonunu anlatır gibi.

“Yaralanan var mı?” diye bağırdı Luke.

“Hm, her tarafımız cam oldu ama iyiyiz. Ön cam muhtemelen hıza dayanamayacak.”

“Ed vuruldu,” dedi Luke.

“Üzüldüm. Ne kadar kötü?”

“Bilmiyorum.” Luke bıçağını çıkardı ve Ed’in paraşütçü elbisesini kesmeye başladı. Altında siyah, korumalı bir şey giymişti. Şarapnel geçirmez yelek. Bu bir sürpriz. Luke giymeyi aklına getirmemişti. Yeleğe dokundu.

“Sıcak gelmiyor mu böyle?”

Ed omzunu silkti. Acıdan gözleri dolmuştu.

“Şık,” demeyi başardı.

“Evet, daha çok, şık dışında herhangi bir şey gibi. Yine de, muhtemelen hayatını kurtardı.”

Luke yeleğin altına baktı. Delen bir şey yoktu. Ellerini Ed’in vücudunda gezdirdi. Ed’in sağ kolu ve omzu şerit halinde kesilmişti. Pelvisinin sağ tarafından vurulmuştu. Paraşütçü kıyafeti o bölgede yırtılmış ve kanlıydı. Luke oraya dokununca Ed yine bağırdı.

“Tamam,” dedi Luke. “Bir şey kırılmış.”

“Beni duydun mu?” Sıktığı dişlerinin arasından konuşuyordu. “Küçük bir kız gibi bağırdım.”

“Farkındayım,” dedi Luke. “Senin adına utandım. Özellikle de yaşayacağın için, çünkü hayatımın sonuna kadar nasıl bağırdığını herkese anlatacağım.”

Helikopter döndü ve yine güneye doğru, arabaların peşine takıldı. Luke ayağa kalktı ve duvardaki ilk yardım çantasını aldı. Derhal Ed’in yaralarını dezenfekte etmeye başladı. Dezenfektan dokunduğu anda Ed’in bütün vücudu kasıldı.

“Acıyor,” dedi Ed. “Çok acıyor.”

Luke, Ed gibi bir adama çok acıyor dedirten acıyı düşünmek bile istemedi. “Biliyorum.” dedi. “Sana bir ilaç vereceğim. Ağrını hafifletecek ama aynı zamanda seni oyundan çıkaracak.”

Ed başını salladı.

“Sen sadece buradan çıkmama yardımcı ol. Hala silah kullanabilirim ben. Kendimi helikoptere bağlarım. Tamam. Düşmem.”

“Ed…” Luke camdan dışarı bir bakış attı. Hızlı ve alçaktan uçuyorlardı. Otoyol hemen altlarındaydı. Luke, olduğu yerden araçları göremiyordu. Kafasını kapıdan dışarı çıkardı ve önlerinde uzanan yola doğru baktı.

Adamlardan birinin vücudunun yarısı Range Rover’ın dışında, onlara silah doğrultmuştu.

“Tanrım.”

Luke tam siper almıştı ki kurşunlar metali tekrar yırtmaya başladı. Ed ve Luke yerde, göz gözeydi. Luke, güçlükle tekrar dizlerinin üstüne kalktı. “Seninle tartışmayacağım Ed. Şu an buna vaktim yok.”

Ed şiddetle başını salladı. “O zaman tartışma.”

Birkaç el atış daha helikoptere isabet etti.  Ön tarafta daha da fazla cam kırıldı.

“Luke, sistemlerimizden bazıları bozuldu. Bu şekilde vurulmaya devam edersek uçamayız. Bu kuşu bir dakikaya kaybedeceğiz.”

“Kaçış manevrası yap,” diye bağırdı Luke.

Helikopter aniden yükseldi. Dik bir açıyla tırmandı ve acı şekilde sola yattı. Luke yanına doğru düştü. Kapıya yapışmış, parmakları metal iniş takımlarına tutunmuştu. Bir kere daha makineli silah sesi duyuldu ama bu sefer sesler daha uzaktan geliyordu.

Kokpitte bir alarm çalmaya başları.

BİP, BİP, BİP…

Jacob’ın ruhsuz sesi duyuldu : “Luke, acil durum. Bıçaklardan biri vuruldu. Yalpalıyor. Daha önce görmüştüm. Fazla dayanmaz. Ya ineriz ya da düşeriz, ama yere doğru gidiyoruz.”

“Ne kadar vaktimiz var?”

“Doksan saniye. Belki. Ne kadar uzun süre havada kalmaya çalışırsak o kadar sert ineriz.”

Luke’un omuzları düştü. Bu gerçekten oluyor muydu? İranlılar gerçekten bu şekilde kaçacaklar mıydı? Akıllarında ne vardı, havalimanına kadar çatışarak gidecek, sonra bir uçağa atlayıp gidecekler miydi?

Luke, ayaklarını yukarı attı ve zor da olsa helikoptere tırmandı. Kokpitten dışarı baktı. Ön cam gitmişti. Bütün cam çatlamış ve yer yer içeriye doğru bükülmüştü. O bunlara bakarken, Rachel eldivenli eliyle camı tuttuğu gibi içeri çekti ve yana fırlattı. Jacob’ın elindeki daire kumanda titriyordu.

Yavaşça Jacob’ın kaskına vurdu.

“Bu şeyi şu Navigator’un üzerine koy!” diye bağırdı. “Bana çıkmak için iki saniye ver ve git bir yere in.”

BİP, BİP, BİP…

Luke, Ed’i aracın dışındaki oturaklara dayamıştı zaten. Hiç şansı yoktu.

“Ne yaptığını biliyor musun?”

Ed başını salladı. Yüzünde renk kalmamıştı. Birdenbire çok yorgun göründü. “Deli olduğunu düşünüyorum, ama evet, biliyorum.”

“Söyle.”

“Sen iner inmez biz aracın önüne geçeceğiz, ve ben de ön camı patlatacağım.”

“Harika,” dedi Luke. “Ama şoförü öldürme.”

“Elimden geleni yaparım.”

Yaklaşık yüz elli metre yukarıda ve araçtan üç yüz metre uzakta, Range Rover’daki silahların menzilinin dışındalardı. Luke, uzakta, onlardan çok aşağıdaki araçların gidişini izliyordu. Bu sırada, bir polis aracı otoyola çıktı, tepe ışıkları yanıyordu. Bir buçuk kilometre ötede ise iki tanesi daha olaya dahil olmak için hızla geliyorlardı.

Jacob’a bağırdı. “Hazır olduğunda!”

Helikopter aniden sola yattı ve irtifa kaybetti. Arabalar onları fark etmişti. Birkaç saniye içerisinde yaklaşık otuz metre düşmüşlerdi. Hızla araçlara doğru gidiyorlardı. Yüz metre. Yetmiş beş metre. Range Rover’ın arka camından biri kafasını çıkardı. Silahını helikoptere doğrulttu.

“Şu piçi tokatla!” diye bağırdı Luke.

Ed adamın üzerine sıkmaya başladı, silah yine kükrüyordu. Range Rover’ın kapısı, sanki görünmez bir el, bir bira kutusu eziyormuş gibi, içine göçtü. Adamın kafası etrafa kan saçarak patladı. Silahını düşürdü, omuzlarını da ve vücudu da geriye doğru düştü. Silah, takırdayarak yolda sürüklendi.

“Tam isabet. Şimdi beni o aracın üstüne bırak.”

Helikopter hızla irtifa kaybediyordu, yol boyunca yan bir şekilde gidiyordu. Döndü ve kapısı Navigator’u görecek şekilde hizalandı. Luke, Ed’i geçip yan basamaklara çıktı. Helikopter bunca mesafeyi gelmiş ve Navigator’ün çatısından sekmişti. Bir metre havalandı ve daha sonra tekrar çatının üzerindeydi.

Zaman gelmişti.

Luke atladı.

31. Bölüm

Luke elleri ve dizleri üzerine düştü ve aracın tavanındaki portbagaja tutundu.

Sürücü Luke’un inişini duymuş olmalıydı. Lincoln, yolda bir o şeride bir bu şeride geçiyor, Luke’u üzerinden atmak için deli gibi uğraşıyordu. Luke bütün gücüyle portbagaj çubuklarına tutunuyor, vücudunun alt kısmı bir sağa bir sola savruluyordu.

Helikopter, aracı geçmiş ve ileride sola doğru yatmıştı. Birdenbire dönmüş ve tam karşılarında duruyordu. Ed kapısında durmuş araca bakıyordu. Ed’in silahının namlusunun ucundan çıkan ateşler görüldüğü sırada Luke başını eğdi.

Aracın ön tarafına kurşun yağıyordu. Luke öne doğru çekti kendini. Ön camın sağ tarafı aracın içine doğru çökmüştü. Öne doğru eğildi ve camın kalan parçalarını yumrukluyor, itiyor ve camın aracın içine girmesi için zorluyordu. İçeride bir yerde bir kadın çığlık attı. Bir çocuk ağlıyordu.

Ön camın yarısı aracın içine doğru düştü. Luke vücudunu döndürdü ve bacaklarını içeri soktu, ve ön koltuğa kaydı. Ölü bir adamın kucağına inmişti. Sürücü silahına davrandı. Luke’a doğrulttu. Luke adamın bileğini tuttuğu gibi ön panele çarptı.

Adam silahı ateşleyemeden düşürdü. Silah adamın bacaklarının arasından paspasın üzerine düştü. Adam gözlerini yoldan ayırdı ve silahı bulmak için elini aşağıya uzattı. Luke kendi silahını çekmişti.

Aniden, arkadan bir el ateş edildi. Ses, aracın içinde müthiş boyuttaydı.

BAM.

Arkadaki insanlar çığlık çığıyaydı. Luke başını eğdi ve ölü adamın kafası patladı.

Luke’un kulakları çınlıyordu. Öndeki iki koltuğun arasından arkasına baktı. Ali Nassar bir kadın ve küçük bir kız çocuğuyla oradaydı. Hepsinin gözleri büyümüş, korkmuş ve çarpılmışlardı. Küçük kız ortada oturuyordu. Onların arkasında, üçüncü sırada büyük bir adam büyük bir silah tutuyordu.

Adam kızın arkasına saklanmıştı. Silahı kızın omzunun üzerinden çıkmış, kızın yüzünün hemen yanında görünüyordu.

Bu, bu olayı bitirmek için bir şanstı. Hayatını kurtarmak için. Nassar’ı yakalamak için.

Luke bu atışı yapmak için kendini toparlayamadı. Bu riske giremezdi. Orada o kız varken yapamazdı.

“Ali!” diye bağırdı Luke. “Al şu silahı! Durdur onu”

Ali Nassar Luke’a boş gözlerle bakıyordu.

BAM. Adam yine ateş etti.

Kız yine çığlık attı, acı bir feryattı. Arka koltuktaki herkes bağırıyordu.

Kurşun ölü adamın vücuduna gelmişti. Biraz sonra o mermiler koltuğu ve adamın vücudunu delmeye başlayacaktı.

Sürücü silahını bulmuştu.

Yapılacak bir şey kalmamıştı. Luke silahını namlusundan tutacak şekilde çevirdi ve savurdu. Bir çekiç gibi şoförün kafasına vuruyordu.

Birinci. İkinci. Üçüncü.

Siper aldı ve aracın içinde bir el daha ateş edildi.

BAM.

Plastik ön panel parçalandı ve her yere şarapnel parçası sıçradı. Luke parçaların etine saplandığını hissetti.

Araç sola doğru, otoyoldan dışarı kaymaya başladı. Aracı kullanan adam bilincini yitirmişti. Araba otoyoldan çıktı ve ot bitmiş banketin derinliklerine gidiyordu. İyice sola yatmaya başladı, yattı, yattı… iki tekerleği üzerindeydi. Luke direksiyona uzandı.

Çok gecikmişti. Araç takla attı. Luke kafasını ön panele çarptı. Daha sonra araç alt üst olmuştu. İğrenç bir hızla, sertçe tavana çarptı. Sırtüstü yere indi. Bu çarpışmanın gücüyle nefesi vücudundan dışarı, istemsizce, bir anda çıkmıştı.

Her tarafında hava yastıkları patlamıştı.

Araba bir takla daha attı. Bir bebek gibi etrafa savruluyordu. Tavandan da düştü. Son hissettiği şey kafasını direksiyona çarpmasıydı. Ardından, tek gördüğü şey karanlık oldu.

32. Bölüm

Ed Newsam bütün bu olanları Küçük Kuş’tan izledi.

Navigator iki kere takla atmış ve sağ tarafı yukarıya bakacak şekilde, yolun kenarındaki sert toprağın üzerine düşmüştü.

İkinci Range Rover yol kenarındaki yumuşak toprak bölüme çekmişti. İçinden üç adam fırladı ve ot bitmiş bankette, silahları ellerinde, koşarak perişan haldeki Navigator’e gittiler.

Helikopter yana doğru ve sola döner şekilde hızlı hareket ediyordu. Ed, adamlara nişan almaya çalıştı ama işe yaramadı. Helikopter ciddi şekilde titriyordu. Yine de ateş etti. Adamlardan ikisi otların arasına daldı. Üçüncüsü devam etti.

“İmdat, acil durum,” dedi Jacob’ın sesi. “Çarpışma pozisyonu alın.”

Ed oturaklara deri kayışlarla bağlanmıştı. Bağlantılar güvenli değildi. Sağ kalçasındaki acı içini kemiriyordu. Kesik, yırtık ve çizikler vücudunun her yerindeydi. Helikopterin kapısından kargo bölümüne doğru baktı, emniyet kayışları sallanıyordu. Kendini, zamanında içeri atıp, o emniyet kemerleriyle bağlaması mümkün değildi. Silahını kapıdan içeri salladı ve aşağıya uzandı, oturduğu eklentiye olabildiğince sıkı bir şekilde sarıldı. Bu onun çarpışmayı karşılayacağı pozisyondu.

Tam önünde, yeryüzü hızla yaklaşıyordu. Eğer helikopter yan yatarsa o havalanacaktı. Bu durumda tutunması imkansızdı. Dönen bıçaklarla aynı alanda olacaktı. Başını salladı. Durum pek iyi değildi.

Baş döndürücü bir hızla dünyaya yaklaşıyorlardı. Yerden yirmi fit yüksektelerdi.

Jacob’un sesi, sanki eve pizza söylüyormuş gibi: “Çarpmaya üç, iki…”

Ed üzerinde olduğu oturağa her zamankinden daha sıkı sarıldı. Gözlerini kapadı.

Lütfen yuvarlanma. Lütfen yuvarlanma. Lütfen yapma.

*

Luke’un gözlerinin odağını kazanması birkaç saniyesini aldı.

Hala ön koltuktaydı. Alnını direksiyona sertçe çarpmıştı ve nerdeyse acıdan kör olmuştu. Hava yastıkları patlamıştı ama beyaz toz havada asılı kalmıştı. Başı sürücünün bacaklarının üzerindeydi. Ayakları da yolcu koltuğundaki ölü adamın üzerindeydi. Bu iki kişi de emniyet kemeri takmışlardı. Luke havada uçmuş bu iki adamsa yerlerinden pek oynamamıştı.

Luke, sürücünün ayaklarına doğru uzandı ve el yordamıyla silahı buldu ve çıkardı. Dokuz milimetrelik bir Glock. İyi bir silahtı. Tuttuğu zaman verdiği hissiyat iyiydi. Eliyle kendini oturur pozisyona soktu. Parçalanmış güvenli ön cam, aracın ön tarafını kaplamıştı. Sürücünün bilinci hala kapalıydı ve kafası kemerinin üzerinden düşmüştü.

İki adam, Uzi’leri çekmişler, eğilerek ve dikkatlice araca doğru yaklaşıyorlardı.

Luke arka koltuğa bakış attı. Ali Nassar ve küçük ailesi biraz sersemlemiş olsalar da hayatta ve uyanıklardı. Nassar’ın sağ elin, büyükçe, beyaz bir alçıya alınmıştı.

Kız, siyah saçındaki parlak yeşil kurdeleyle, şirin bir şeydi. Büyük, ceylan gibi gözleri vardı. Kadın incecik ve ruhen uçmuş gibi bir kadındı. Luke’a göre, kadının, günlerini Paris ve Milan’daki son modaları okuyarak geçiren, ve İngiliz kraliyet aile bireylerinin ne yaptığını bilen bir havası vardı. Sanki bu sabah bunların hepsini yapmış ve bilerek kalkmış biri gibiydi.

Artık değil. Şimdi dümdüz karşıya bakıyordu. Luke insanların suratındaki bu hali daha önce de görmüştü, hem de defalarca. Kadın şoktaydı.

Luke şoförün koltuğunu zar zor kaldırdı ve aracın arkasına doğru tırmandı. Dışarıda, kendini kaybetmişlerden biri hala peşlerindedir diye eğilmişti. Küçük kızın ayaklarının dibine sıkıştırdı kendini.

“Sen delirmişsin,” dedi Nassar.

Luke bunu umursamadı. Onun yerine kıza ve kızın gözlerinin içine bakıyordu.

Arkadaki adam çarpışma esnasında sert darbe almıştı. Ya bilincini yitirmiş ya da ölmüştü.

“Senin adın ne?” dedi Luke.

Kız oldukça korkmuştu ama yine de konuştu. “Sofia.”

“Sus, kızım! Onunla konuşma!”

“Sofia, böyle güzel bir kız için ne kadar güzel bir isim. Tamam, Sofia, benim için bir şey yapmanı istiyorum. Gerçekten çok kolay bir şey. Emniyet kemerini çözmeni ve bana doğru gelmeni istiyorum.”

Nassar kendi emniyet kemerini çözmek için davrandı. “Sakın deneme bile…”

Luke silahını Nassar’ın kafasına doğrulttu. “Bir kelime daha et hadi.”

“Lütfen onu incitme,” dedi Sofia. Göz yaşları yanaklarından süzülmeye başladı.

“Onu incitmeyeceğim, Sofia, ama senin buraya gelmen gerek.”

Kız ona söyleneni yaptı. Kız, zarif bir şekilde kemerini çözdü ve Luke’a doğru, bir yavru havyan gibi hareket etti. Sanki kendi kızıymış gibi ona sarıldı.

Silahlı adamlar gelmişti. İkisi de aracın sol tarafındalardı. Silahlarını doğrulttular. Biri bile sakinliğini yitirirse aracın içi kan gölüne dönecekti.

“Bu kadarı yeter!” diye bağırdı. “İçeride bir kadın ve bir çocuk var. O silahları ateşlerseniz hepimizi öldüreceksiniz.”

Umurlarında olmadı. Aracın dışında, adamlardan biri omzuna asılı Uzi’sini arkasına attı. Tabancasını çekti ve bir zamanlar bir camı olan penceredeki delikten içeri doğrulttu.

BAM!

Adamlardan biri cama ateş etmiş ve parçalanmasına sebep olmuştu.

Luke, kızı tutuyorken kız çığlık attı ve kızın kafasının birkaç santim ötesinde deri koltukta bir kurşun deliği açıldı. Şanslılardı, adam ıskalamıştı. Bir dahaki sefere bu kadar şanslı olmayabilirdi. Garip bir şekilde, Luke kız için kendi için olduğundan daha çok endişeleniyordu.

Adamlardan biri yine silahını kaldırdı ve yaklaştı, karanlığa doğru bakıyordu, Luke ilk önce kızı düşündü. İstediği atışı yapabilirdi. İkisini de öldürmüş olabilirdi. Ama bu riske giremedi. Kız zarar görebilecekken bunu yapamazdı.

BAM!

Luke, kızı tuttuğu gibi çevirdi ve silah ateşlenmeden hemen önce üzerine kapaklandı.

Mermi kolunu sıyırmış, dayanılmaz bir acı vermişti. Her yere kan sıçramıştı. Bu önemsiz bir yaraydı, Luke bunun farkındaydı. Bu, kızın hayatını kurtarmak için ödenen ufak bir bedel olmuştu.

Kızın annesi feryat etti, ve Nassar da bağırdı: “ATEŞİ KES, DELİRDİNİZ Mİ SİZ!”

Luke, adamların nişan almak için silahlarını tekrar kaldırdıklarını duydu ve bu sefer kilitlendikleri hedefin kendi olduğundan emindi. Son şansı olduğunu biliyordu.

Döndü, diz çöktü ve iki el ateş etti. Atışın mükemmel olmaması durumunda öleceğinin farkındaydı. Bir kere daha ateş etmek için zamanı olmayacaktı.

BAM. BAM.

Adamlar hareket etmediler, her şey durgunlaştı. Sonunda, sessizlik gelmişti. Dışarıya baktı, ve iki adam da iki mükemmel atışla kafalarından vurulmuş, ölmüştü.

Luke sonunda derin, rahat bir nefes aldı.

“Sen çıldırmışsın!” diye tekrarladı Nassar, sesi titriyordu.

Luke ona döndü ve kızgın, kaşları çatık bir ifadeyle adamı gömleğinden tutup kendine çekti.

“Onları dışarı çıkar,” dedi. “Hem kızın, hem de karını. Buradan uzaklaştır. Daha çok insan buraya geliyor ve zarar görebilirler. Ve artık bu sadece senin ve benim aramda.”

Nassar eşine başıyla işaret etti, ama karısının boğazının derinliklerinden bir inilti geldi.

“ALİ!” diye bağırdı Luke ve silahını adamın kafasına doğru kaldırdı. “ŞİMDİ!”

Kadın bağırmaya başladı ve kız da ağlıyordu.

Nassar karısına doğru eğildi ve onu omuzlarından tuttu ve sallamaya başladı. “Irina! Kendine gel. Sofia’yı al ve buradan gidin.”

Kadın emniyet kemerini çözdü. Kızını da aldığı gibi araçtan çıktılar. Kadın ve kız otuz metre ötede koşuyorlardı. Elli. Luke, bir saniyeliğine onların gidişini izledi. Derin bir nefes aldı. Eğer kızı olsaydı ona benzer miydi acaba diye düşündü.

Nassar arabadan çıkmak için davrandı. Çok geç. Luke onu gömleğinden tuttuğu gibi çekti. Kapıyı sertçe çarptı ve silahını Nassar’ın başına koydu.

Nassar öfkeli gözlerle Luke’a bakıyordu.

“Şimdi beni dinle,” dedi Luke. “Her şeyi bilmek istiyorum. Kime çalıştığını. Nasıl yaptığını. Ne zaman başladığını. Bundan sonra sırada ne olacağını. Her şeyi, anladın mı? En ufak bir yalan sezersem, yemin ederim seni öldürürüm.”

“Eğer beni vurursan, sana söz veriyorum bu yapacağın son şey olmuş olur.”

“Konuş! Üçe kadar sayacağım. Geçen seferki gibi. Hatırladın mı? Ancak bu sefer üçte beynini patlatacağım.”

“Sen delirmişsin! Bunun farkında mısın? Manyaksın! Sen…”

“Bir,” dedi Luke.

Dışarıda, üniformalı adamlar yokuş aşağı koşuyorlardı. Polisler. New York Şehri polisleri, eyalet polisleri, adeta polis akıyordu. Muhtemelen ÖMT görevlileri olan takım elbiseli adamlar da onlarlaydı. Buradaki olayı bitirmek üzere geliyorlardı.

Zamanı tükeniyordu.

“İki…”

Nassar buna dayanamadı. “Dur! Ne bilmek istiyorsan anlatacağım.”

“Bunu kim yaptı?” dedi Luke. “Kimin için çalışıyorsun? İran?”

Nassar’ın omuzları düştü. Gücü ve yaşamı sanki vücudundan dışarı akıyor gibi görünüyordu. Omuz silkti.

“Senin için çalışıyorum.”

33. Bölüm

Saat 16:50

116. Polis Merkezi – Queens, New York

Ali Nassar’ın işlemlerinin bitmesi ve alt kata indirilmesi bir saatten uzun sürmüştü.

Luke beklerken, karısı Becca ile telefonda konuştu.

“Sen harika bir adamsın.”

Luke alnını merkezin kirli duvarlarına dayadı ve eşinin, kulağına müzik gibi gelen, sesini dinledi. Polis merkezi sert bir yerdi. Tavandaki florasanlar fazla parlaktı. Konuşmalar ve ayak sesleri etrafında yankılanıyordu. Koridorun sonundan gülüşme sesleri geliyordu.

“Pek harika hissetmiyorum,” dedi.

“Ama öylesin. Başkanı kurtardın. Bu inanılmaz. Bu bir mucize.”

Luke iç geçirdi. Bir kahraman gibi hissetmiyordu. Ve yaşananlar bir mucize gibi gelmiyordu—daha çok, hala gelişen bir kabus gibiydi.

“Sadece yorgunsun, Luke. Bu yüzden böyle kötü hissediyorsun. En son ne zaman uyudun, otuz saat önce mi? Dinle, Gunner ve ben seninle gerçekten gurur duyuyoruz. DC’ye geri geldiğinde eve gidip güzel bir uyku çek, daha sonra da buraya gelirsin. Şu an burası çok güzel. Birkaç gün uzaklaşırız, saatleri kapatırız ve hep birlikte oluruz. Nasıl?”

“Kulağa gerçekten çok güzel geliyor.”

“Seni çok seviyorum,” dedi Becca.

Luke da Becca’yı çok seviyor ve onu görmek istiyordu. Şehir dışındaki evlerinde, o ve Gunner ile birkaç sessiz gün geçirmek istedi. Ancak, ne kadar istese de bunun nasıl gerçekleşebileceğini bilemedi.

Ona hiçbir şey söyleyemezdi. Tek söylediği, başkanla olan görüşmeden sonra başka bir ipucu için New York’a geri gittiğiydi. Helikopter saldırısından bahsetmemişti. Saatte yüz altmış kilometre hızla giden bir aracın üstüne, helikopterden atladığını da söylemedi. İki adam öldürdüğünden de bahsetmedi. Bu dosyanın kapanmaya çok uzak olduğundan da.

Başı açılmaya başlamış, kravatı yamuk, kolları sıvanmış genç bir detektif, koridorda Luke’a doğru koşarak geldi.

“Ajan Stone?”

Luke başıyla onayladı.

“Sorgulamaya başlamak üzereler.”

Luke, Becca ile vedalaştı ve gözlem odasına kadar detektifi takip etti. Odada loş bir ışık ve içinde yarım düzine kadar adam vardı. Koridorun acımasız parlaklığından sonra odanın yarı karanlık hali Luke’un hoşuna gitti.

Detektif Luke’u üç, siyah takım elbiseli adamla tanıştırdı.

“Bu adamlarla tanışmak istersin. Bu, Ajan Stone, FBI’dan, bunlar da Ajan Stern, Smith ve Wallace.”

“Ulusal Güvenlik’ten geliyoruz,” dedi adamlardan biri Luke’un elini sıktığı sırada.

“Sizi Begley mi yolladı?” dedi Luke.

Adamın gülümsemesi gücünü hafifçe kaybetti. “Begley?”

“Evet. Ron Begley.” Luke elleriyle basketbol topu tutuyormuş gibi yaptı. “Yuvarlak olan. Sizin orada bir birim yönetiyor, adını sormayın. O ve ben bu sabah Ali Nassar’ın takip etmeye değip değmeyeceği konusunda bir anlaşmazlık yaşadık. Sanırım fikrini değiştirdi.”

Üç adam güldüler. “Biz Ron Begley için çalışmıyoruz.”

“Sizin adınıza sevindim. Bu şekilde muhtemelen daha mutlusunuz.”

Gözlem penceresinin öbür tarafında Ali Nassar metal bir masada oturmuştu. Beyaz bir kahve kupasından bir şey yudumluyordu. Ayak bileğinden, yere sabitlenmiş masanın ayağına kelepçelenmişti. Aslında bu önemli değildi. Ali Nassar bir yere gidiyormuş gibi görünmüyordu.

Tamamiyle darmadağın olmuştu. Gömleği buruş buruş olmuş ve yırtılmış ve düğmeleri göbeğine kadar açılmıştı. Korkmuştu. Her bir gözünün altı yarım ay şeklinde kararmıştı. Çenesi sanki düşmüş, ağzı açık duruyordu. Kahve kupasını ne zaman kaldırmaya çalışsa elleri titriyordu.

Hemen arkasında, bir NYPD detektifi, büyük, kuvvetli, kırmızı saçlı bir İrlandalı, karanlığın içinden Nassar’ın tepesinde belirdi. Nassar konuşmaya başlayınca gözlem odasında sessizlik oldu.

“Kızım ve annesi nerede?” dedi.

Polis kafasını salladı. “Onlar iyi. Onlar için endişelenmene gerek yok. Onları İran elçiliğine geri götürdük. Onlar bir şey yapmadı. Ne olduğu konusunda hiçbir fikirleri yok. Kimse onlarla ilgilenmiyor.”

Nassar başıyla onayladı. “Güzel.”

“Pekala,” dedi polis. “Güzel. Onlar güvende. Şimdi onları bir dakikalığına aklımızdan çıkaralım. Senin hakkında konuşmak istiyorum.”

Şimdi Nassar başını salladı. “Beni burada tutmaya hakkınız yok. Bir avukatla konuşmak istiyorum.”

Polis gülümsedi. Rahattı. Luke, bu avukat talebini her gün yaşayan ve ardından işi avukatsız halleden bir adamı gözlemlediğini fark etti.

“Neden avukat talep ediyorsun?” dedi polis. “Saklayacak bir şeyin mi var? Zaten arabanın içindeyken o FBI ajanıyla konuşmuşsun.”

“Başıma silah dayadı.”

Polis omuz silkti. “Belki dayadı, belki dayamadı. Bunu ilk kez duyuyorum. Orada değildim yani bilemem.”

“Beni burada tutmanız kanunlara aykırı,” dedi Nassar.

“Ali, bak sana ne diyeceğim. Biz aslında seni burada zorla tutmuyoruz. Olay da bu zaten. Tutuklu değilsin. İstesek de seni tutuklayamayız, bunu biliyorsun. Ayağını demire bağlamamızın sebebi senin güvenliğinle alakalı. Bu koridorlar vahşi suçlularla dolu. Bazen bu suçlular serbest kalıyor. İnan bana, burası senin için daha güvenli. Ama eğer gitmek istersen, istediğin zaman bunu yapmakta özgürsün.”

Nassar konuşacak gibiydi. Tereddüt etti, belki de bir numara bekliyordu.

Polis dolgun ellerinden birini havaya kaldırdı. “Şimdi, buradan çıkmanın neden kötü bir fikir olduğunu sana anlatmama izin ver,” dedi. “Bir şeye bulaşmışsın. Kötü bir şeye. Bunu ben de biliyorum, sen de biliyorsun, yani olmamış gibi davranmamızın hiçbir anlamı yok. İnsanlar bana Beyaz Saray’ı havaya uçurduğunu söylüyor. Buna inansam mı bilmiyorum.”

“Ben yapmadım,” dedi Nassar.

Polis onu işaret etti. “Doğru. İşte ben de buna inanıyorum. Senin yapmadığına inanıyorum. Ama görünüşe göre bunu yapan insanları tanıyor gibisin. Ve ben o insanlardan biri olsaydım ne yapmak için uğraşırdım biliyor musun? Açıklardan kurtulmak. Sence senin gibi biri o kapıdan çıktığı anda ne kadar hayatta kalabilir? Belki on iki saat, tabii eğer şanslıysan? Şahsen ben o kadar dayanacağından bile şüpheliyim.”

Nassar gözlerini ona dikmişti.

“İran elçiliğinden arkadaşların?” dedi polis. Başını salladı. “Senin için geri geleceklerini sanmıyorum. Bugün seni havalimanına götürmeye çalışırken dört adamların kaybettiler. Sen onlar için bir engelsin. Sen bir utanç kaynağısın. Eğer geri gelirlerse, sanıyorum ki senin vücuduna bir mermi koymak içindir.”

Polis Nassar’ın alnına yavaşça vurdu.

Nassar başını salladı. “Onlar dahil değildi. Beni öldürmeleri için bir sebepleri yok.”

“Evet. FBI’dan gelen adama da böyle söylemişsin.” Polis, elindeki klipsli kağıt altlığındaki bazı dokümanları işaret etti. “Ona, ABD hükümetinden bir ajansa çalıştığını söylemişsin, Red Box adında bir ajans. Yani sence İran hükümeti, Amerikalılar için çalıştığını bilse seni öldürmez öyle mi? Hadi ama, bundan daha akıllı olduğuna eminim.”

Nassar’ın gözleri hafifçe büyüdü.

Polis başıyla onayladı. “Evet. Yeterince akıllısın. Görüyorsun. Çok fazla arkadaşın kalmadı, Ali.”

Luke arabadaki o anı düşündü. Etrafları polislerle doluydu. “Senin için çalışıyorum,” dedi Nassar. Ardından da Red Box. Luke bunu zar zor hatırlayabildi. Helikopterden atlamıştı. Bir araç kazası geçirmişti. Olaydan birkaç saniye önce de iki kişiyi kafasından vurmuştu. Herkes kadar, o da sarsılmıştı. O an, Nassar’ın ne dediğini tam olarak algılayamamıştı.

Şimdi, izlediği esnada, polis ve Nassar’ın gözleri uzun bir süre birbirine kenetlenmişti.

“Seninle paylaşmak istediğim bir şey var,” dedi polis. “Şu an içinde bulunduğun durumu anlayabiliyorum. Bir kardeşim var. Belki on beş sene önce, bir şeye bulaşmıştı, tıpkı senin yaptığın gibi. Bir hata yaptı, tıpkı senin gibi ve çok fazla açılmış, ileri gitmişti. Sonradan ortaya çıktı ki Bronx’taki bir bardan doğru İrlanda Cumhuriyetçi Ordusu için silah kaçakçılığı yapıyormuş. Ona dedim ki, Mikey, aptalsın. Sen bir İrlandalı değilsin. Sen bir Amerikalısın. Ancak, o ana kadar herkes onun peşine düşmüştü bile. Amerikan hükümeti tarafından aranıyordu. İngiliz hükümeti tarafından aranıyordu. Ve eğer İrlanda Cumhuriyetçi Ordusu’ndaki arkadaşları onu bulsalardı, onu nehre atacaklardı. Yapmak zorundaydılar. Başka ne yapacaklardı, konuşmasına izin mi vereceklerdi?”

Gözlem odasında birkaç polis güldü. Luke onlara bakış attı.

“Bu adam ve onun kardeşleri,” dedi polislerden biri. “Tecavüzcü kardeşim. Kundakçı kardeşim. Terörist kardeşim. Gerçeği bilmek ister misin? Üç tane ablası var.”

Sorgu odasında, Ali Nassar, “Sanırım kötü bir durumdayım.”

Polis başıyla onayladı. “Bence de, oldukça kötü bir durumdasın. Ama ben sana yardım edebilirim. Tek yapman gereken bana neler döndüğünü anlatmak.”

Nassar bir karara varmış gibi görünüyordu. Başını salladı. “Red Box bir ajans değil. Bir program, bir operasyon. Operasyon Red Box. Ne operasyonu olduğunu, ne için tasarlandığını bilmiyorum. Ne yapmamı istediklerini biliyordum hepsi bu. Çin’den insansız hava araçları almamı istediler. Bazı cihatçılara para yollamamı istediler, Tanrı için intihar edebilecek kişiler. Benim için açtıkları bir deniz aşırı hesaptan doğru bu kişilere ödeme yaptım. Benim hesabım değildi. Bu kişileri ben tutmadım. İki gün öncesine kadar ne  yapacaklarını bile bilmiyordum.”

“Hep üçüncü çoğul şahısta konuşuyorsun,” dedi polis. “Biraz daha belirleyici konuşur musun? Kim bunlar?”

Ali Nassar iç geçirdi. “CIA. Bana bu işi veren CIA. Sizin CIA’den tanıdığım biri.”

Oda neredeyse sessizliğe bürünmüş, nefesler kesilmişti ve Luke karnında bir şey oturmuş gibi hissetti. Vücuduna sanki bir kazık girmiş gibi hissetti. Etrafına, odada onunla beraber duran adamlara baktı. Herkes—polisler, Ulusal Güvenlik ajanları—herkes —şaşırmış görünüyordu. Sessiz bir diyaloğun uğultusu geliyordu kulağa. CIA, Ali Nassar’ı Beyaz Saray saldırısında yardım etmesi için mi tutmuş? CIA?

Luke’un bütün dünyası karışmıştı. Doğru gibi geldi; biri yalan söylediğinde Luke bunu anlayabilirdi ve Nassar yalan söylemiyordu. Ya CIA onu bu işi yapması için tutmuştu, ya da o gerçekten buna inanıyordu. Luke sersemlemişti, bu doğru olabilir mi diye düşündü. Eğer öyleyse, etrafındaki herkese farklı bir gözle bakmalıydı. Kime güvenebilirdi?

“Bir sene önceydi,” dedi Nassar. “Beni Londra’daki otel odamda ziyarete geldi. İlk başta adı Operasyon Red Box idi. Sonra, bir ay sonra tekrar geldi ve bir hata yaptığını ve Operasyon Red Box olmadığını söyledi. Bir daha Operasyon Red Box’tan hiç söz etmemeliydik. Bir daha bu kelimeleri bile kullanmamalıydık. Ama ben hatırladım. İsmin bu olduğuna eminim, ama ne anlama geldiğini bilmiyorum. Yani, Operasyon Red Box ile ilgili bir şey öğrenirseniz bana hiçbir şey sormayın. Bana soracağınıza CIA direktörünüze sorun.”

“Bu adam kimde?” dedi Luke. “Onu gözaltına alacak var mı?”

Kapıya doğru yürümeye başladı.

“Nereye gidiyorsun?” dedi adamlardan biri.

Luke arkasına bile dönmedi.

“Washington’a dönüyorum. Konuşmam gereken biri var.”

34. Bölüm

Saat 20:33

Washington, DC

Adam, onunla akşam vaktine kadar görüşmedi.

Luke, Potomac Nehri’nin kıyısındaki tahta yolda yalnız başına bekledi. Güneş yeni batmıştı ancak gözle görülebilir bir ışık yoktu. Soğuk, kalın bir sis biraz önce sudan etrafa yayılmıştı. Etrafını sarmıştı. Kimse onu göremezdi. Burada herkes olabilirdi. Ölü bir adam olabilirdi. Varoluşuna son verebilirdi. Dünya üzerindeki son kişi olabilirdi. Güzel bir histi.

Buraya kadar yarışırcasına, olabildiğince hızlı gelmişti, ama şimdi burada bekliyordu. Yorgun olmayı çoktan geçmişti ve bu kadar şey söz konusuyken beklemek onu rahatsız ediyordu.

Luke on dakika önce, Ed’le telefonda konuşmuştu. Newsam hastanedeydi. Jacob ve Rachel helikopterle bir Küçükler Ligi beyzbol sahasının ortasına zorunlu iniş yapmayı becermişlerdi. Newsam’ın kalçası çatlamıştı ve kurşunlar ciddi şekilde sıyrıklar bırakmıştı vücudunda, ama iyileşecekti. Newsam gibi bir adamı öldürmek için bir Uzi’den fazlası gerekliydi. Yine de, görevde değildi ve bunun düşüncesi Luke’u endişelendirmişti.

Daha yapılacak çok şey vardı.

“Ne gün yaşadın ama,” dedi bir ses.

Luke başını kaldırdı. Uzun boylu, yaşlıca bir adam, uzun, deri bir ceket ile yanında durmuş, küçük gri ve kahverengi bir köpeği gezdiriyordu. Adamın saçı o kadar beyazdı ki yeni çökmüş karanlıkta neredeyse parlıyordu. Yüzü Luke’a dönük değildi, ama yaklaştı ve bankın uzak köşesine oturdu. Banka yavaşça otururken biraz zorlanmıştı. Ardından zayıf elleriyle köpeği sevdi. Bir sihir numarası gibi elinde bir anda bir bisküvi belirdi ve köpeğe verdi. Kendi el çabukluğuna gülümsedi.

“Güzel köpek,” dedi Luke. “Bunun cinsi ne?”

“Mutt,” dedi adam. “Yarı sıçan olmalı. Onu barınaktan aldım. Gaz odasına gitmekten yirmi dört saat uzaktaydı. Ölüm sırasında onca kayıp ruh varken nasıl bir pet shop’a ya da yetiştirici çiftliğe gidebilirim ki? Bu vicdansızca.”

“Sana nasıl hitap edebilirim?” dedi Luke.

“Paul iyidir,” dedi adam.

Komikti. Paul, Wes, Steve, adam her zaman sıradan isimler kullanırdı. Luke gençken bu isim Henry, veya Hank idi. O isimsiz biriydi, ülkesiz biri. Soğuk Savaş casusu olan biri hakkında ne söyleyebilirdin ki, kendi ülkesinin sırlarını Sovyetlere satan ve sonra dönüp Sovyetlerin sırlarını İngilizlere ve İsraillilere? Ve bu sadece Luke’un bildiği kısımdı. Muhtemelen çok daha fazlası vardı.

Söylenebilecek şey ise onun hayatta olduğu için şanslı olduğuydu. Bir başka şey ise onu öldürüp sonsuza dek gömmekten mutluluk duyacak insanların burunlarının dibinde, Washington, DC’de, yaşamayı seçmiş olmasının hayret vericiliğiydi. Ama belki ihanetin bir miadı vardı. Belki, belli bir vakit geçtikten sonra kimse umursamamaya başlıyordu.  Belki de umursayan kişilerin hepsi ölmüştü.

Luke başını salladı  “Tamam Paul. Geldiğin için teşekkürler. Söylemek isterim ki bu akşamüstü New York’ta biriyle buluştum.”

Yaşlı adam güldü. “Ah, tabii evet. Her şeyi duydum. Öğrendim ki üzerine davetsiz şekilde atlamışsın. Aslında gökten düşmüşsün.”

Luke sisin içine bakıyordu. Bir çorba gibi yoğundu.

“Anlayamadığım bazı şeyler söyledi.”

“Akıllı olmak ile cin gibi olmak aynı şeyler değiller,” dedi adam. “Bazı insanlar, ne kadar zeki olurlarsa olsunlar, algılama konusunda yavaşlar.”

“Ya da belki ne dediğini anladım, sadece inanmıyorum.”

“Nedir?”

“Operasyon Red Box,” dedi Luke. “Bana söylediği buydu.”

Yaşlı adam hiçbir şey söylemedi. Dümdüz karşıya bakıyordu. Biraz önce elleriyle köpeği seviyordu. Şimdi o eller durmuştu.

Luke devam etti. “CIA direktörüne sormamız gerektiğini söyledi. CIA direktörüne erişimim yok ama sana var.”

Adamın ağzı açıldı, sonra tekrar kapandı.

“Anlat bana,” dedi Luke.

Adam ilk kez doğrudan Luke’a baktı. Yüzü buruşmuş bir parşömen gibiydi. Gözleri çukurlaşmış ve soluk maviydi. Bu gözler hala sır bilen gözlerdi. Bunlar acıma duygusu olmayan gözledi.

“Bu kelimeleri uzun süredir duymuyordum,” dedi. “Onları tekrar kullanmanı tavsiye etmem. Kimin dinlediğini hiçbir zaman bilemezsin, böyle bir yerde bile.”

“Pekala.”

“Sanıyorum ki bu bilgiyi edinmek için ona bir soru yöneltiş olmalısın. Soru neydi?”

“Ona,” dedi Luke, “kimin için çalıştığını sordum.”

Uzun bir iç geçirme sesi geldi yaşlı adamdan. Sanki bir lastiğin havası yavaşça, tamamen iniyormuşçasına bir ses. Birdenbire, yaşlı adam yerinden kalktı. Hızla hareket etti ve biraz önceki inceliğinden eser yoktu.

“Seninle konuşmak ilgi çekiciydi,” dedi adam. “Belki tekrar karşılaşırız.”

Luke’un elinde bir silah, sihirvari bir şekilde belirdi, köpek bisküvisi numarasından daha iyiydi. O gün erken saatlerde elinde tuttuğu silahtan farklı bir silahtı. Bu silahın namlusunun ucunda yirmi santimlik bir susturucu vardı. Silahın kendisinden daha uzundu. Luke sıradan bir şeymiş gibi silahı adamın karnına doğrulttu.

“Bu susturucuyu biliyor musun?” dedi. “Buna İllüzyon deniyor. Yeni ve sen bir süredir oyunun dışındasın ,yani bilmiyor olabilirsin. Gerçekten çok ama çok iyi çalıştığını söylesem yeridir. Böyle bir gecede, bütün bu sisin arasında? Silah ateşlenir ve biri hapşırmış gibi bir ses çıkar. Gürültülü bir hapşırma değil. Sessiz bir hapşırma, bale gösterisi izleyen birinin aksırması gibi.” Gülümsedi. “ÖMT’de en iyi oyuncakları alıyoruz.”

Adam belli belirsiz gülümsedi. “Görüşmelerimizden hep çok keyif alıyorum.”

“Anlat,” diye tekrarladı Luke.

Adam omuz silkti. “Evine, güzel eşine ve genç yakışıklı oğlunun yanına dönmelisin. Bu durum seni ilgilendiren bir durum değil. Öyle olsaydı bile, yapabileceğin hiçbir şey olmazdı.”

“Operasyon Red Box nedir?”

Yaşlı adam görünüşe göre bu isimden çekiniyordu.

Luke birkaç saniye bekledi, ancak adam konuşmaya hazır görünmüyordu. “Bu tetiği çekmemem için bana sadece bir sebep ver.”

Adam gözlerini kırptı. “Öldür beni,” dedi yavaşça, “ve gelecekteki davalarda ihtiyaç duyacağın kaynağın olarak beni kaybetmiş olursun.”

Luke başını salladı. “Gelecekte dava olmayacak,” dedi. “Eğer bu çözülmezse hiçbirimiz için gelecek yok.”

Luke kaşlarını çattı. “Operasyon Red Box nedir?”

Adam başını salladı. “Çok derine daldın. Kendin ve etrafındakiler için tehlike arz ediyorsun ve en kötüsü de bunun farkında bile değilsin. Kelimeleri kullanmayacağım. Ama bahsettiğin operasyon hızlandırılmış başkanlık seçimi için tasarlandı. Bir sonraki seçimi beklemek için zaman olmadığı ve başkanın ofisten ayrılması gerektiği zamanlar için.”

“Bu sabah başkanı meclis soruşturmasıyla tehdit ediyorlardı,” dedi Luke. “Radyodan duydum.” Söylediği şey ağzından çıkar çıkmaz garip gelmişti. Başkana karşı meclis soruşturması ve Beyaz Saray’a düzenlenen bir terör saldırısı…ikisi birbiriyle uyuşmuyordu. Luke yorulmanın ötesinde bir haldeydi. Olan şeylere anlam vermek zordu.

“Meclis soruşturmasından daha hızlı bir yöntem,” dedi Paul. “Ve daha kesin. Ani bir değişim düşün. 1963’ü düşün. Başkanın sadakatinin sorgulanmadığı anlar için ayırılmış bir operasyon. Aynı zamanda ofisteki adam için çok büyük veya hassas olaylar için. Aksiyon gerektiren durumlar için.”

“Buna kim karar veriyor?” dedi Luke.

Paul omuz silkti. Tekrar gülümsedi. “Sorumlu kişiler karar veriyor.”

Luke ona bakakaldı.

“Bana kimin gerçekten karar verdiğini bilmediğini söyle,” dedi Paul, “ve ben de annenin sütçüyle olan ilişkisini merak etmeye başlayacağım.”

Yaşlı adam gözlerini ona dikmişti. Adamın gözlerinde vahşice bir ışık vardı. Luke’a göre adam, bir sirk çığırtkanına benziyordu, gezici bir ilaç şovunda gösteri yapan bir dolandırıcı. Adam gülümsedi. Espri yoktu.

“Bugün Beyaz Sarayın havaya uçtuğunu gördün, öyle değil mi?”

Luke başıyla onayladı. “Oradaydım.”

“Tabii ki oradaydın. Öyle bir zamanda başka nerede olabilirdin ki? Sana bir hava aracı saldırısı gibi mi göründü? Veya başka bir şey gibi mi? Tekrar düşün. Belki de daha çok bir dizi patlama gibi görünmüştür, belki günler belki haftalar önce binaya yerleştirilen bombalar patlıyormuş gibi?”

Luke gözünde patlamaları tekrar canlanırdı, hepsini, Batı Kanadından Sırasütünlar boyunca Başkanlık Konutu’na kadar. Büyük bir patlama konutu parçalara ayırmış, büyük bir parçasını bahçeye fırlatmıştı. Helikopteri havadayken sallayan şok dalgasını tekrar hissetti.

Ama kim Beyaz Sarayın içine bomba koyabilirdi ki?

Orada çalışan herkes yüksek seviye güvenlik iznine sahipti, hizmetçisinden tamircisine, bulaşıkçısından, soğan doğrayan adama, basın sözcüsünden özel kalemine kadar herkes. Herkesin geçmişi ciddi bir şekilde araştırılmıştı. Eğer bomba yerleştirildiyse bu demek oluyor ki…

İçeriden. Çok derinden, ülkenin güvenlik biriminin içinden, haber alma servisinin içinden; o kadar ki bir grup patlayıcı uzmanını alıp, geçmişini silip onlara yeni kimlikler vererek Beyaz Saray’da iş bulmalarına yardım edebilecek bir derinlikten. Yakın denetime ihtiyaç duyulmayan işler, bu kişilere içeride istedikleri gibi gezebilecekleri özgürlükleri tanıyan işler, özellikle de geceleri koridorlarda istedikleri gibi gezebilecekleri türden.

Luke’un zihnindeki birtakım varsayımlar çökmeye başladı. Bütün gün, bir türlü organize olamayan bir grup ayak takımı teröriste odaklanmıştı. Asgari seviyede eğitimli kişilerdi ama vahşi ve akıllıydılar. Saklanıyorlar, kaçıyorlar ve asimetrik taktikler ile küçük oluşlarını, kendilerine oranla sonsuz güçteki bir düşmana karşı bir silah olarak kullanıyorlardı. Belki bu adamlar da yaptıklarının bu olduğuna inanmışlardı. Nükleer malzeme çalmış olabilirlerdi. Bir insansız hava aracını kullanmış ve hatta Beyaz Sarayın bir bölümünü havaya uçurmuş olabilirlerdi. Ancak yine de, bu grup büyük bir makinenin küçük bir dişlisiydi. Çok daha büyük bir güç, çok daha ileri ve karmaşık bir oluşum tarafından kullanılmışlardı.

Ali Nassar’ın dedikleri doğruydu. En başından beri bunun arkasında Amerikan hükümeti vardı.

Luke, omur iliği boyunca garip bir ısı hissinin yayıldığını hissetti. Sıcaklık, başına çıkmış ve omuzları ve kollarından geri aşağıya inmişti. Ellerine baktı, alev alacaklarını düşündü. Bir anlığına mide bulantısı hissetti. Bir saniyeliğine de olsa kusabileceğini düşündü. Burada, Paul’un önünde bunu yapmak istemiyordu.

“Nasıl durdurabilirim?” dedi Luke.

Paul başını salladı. “Arkadaşım, Operasyon Red Box’ı durduramazsın. Yolundan çekilirsin. Bu senin kavgan değil Luke. Eğer üzerine almaya çalışırsan kaybedersin. Öyle bir yenileceksin ki, gerçekleşirken muhteşem hissedebilirsin ama sonunda acınası bir durumda olmaya çok daha yakın olacaksın.”

“O zaman en azından bunu yapacak kadarını ver bana.”

Paul homurdandı ve sonra güldü. “Aptal. Kendini korumak gibi bir hünerin yok. Şu ikinci dünya savaşında içi bomba yüklü uçaklarla gemilere dalan Japon kamikaze pilotlara benziyorsun. Tabii senin durumunda uçak yerine bir oyuncak var.”

Yaşlı adam duraksadı ve Luke’un bu işin peşini bırakmayacağını gördü.

“Pekala. Ölmek için bir yol mu arıyorsun? David Delliger denilen adamla iletişime geç. Kendisi Savunma Bakanı, belki bilmiyorsundur. Başkan ile Yale’den oda arkadaşıdır. Bu olayın içinde olmasına imkan yok, ama çok ama çok yakınında, muhtemelen bilmeyerek. Sadece kanıtlanmış parçaları ona sunduğunda, onun için her şey netleşecektir. Belki onun da kendisini korumak gibi bir becerisi yoktur. Eğer öyleyse, ikiniz iyi bir ikili olursunuz.”

“Ya başkan?” dedi Luke.

Paul omzunu silkti. “Ne olmuş ona?”

“Şu an güvende, öyle değil mi?” diye bastırdı Luke. “Yerin on kat altında.”

Paul gülümsedi. “Gitmem gerekiyor. Yaşlı bir adam için dışarılarda olma vakti geçti. Geceleri bu parklar tehlikeli olabiliyor.”

“Başkan güvende,” diye ısrar etti Luke heyecanlı ve ümitsiz bir şekilde adamın kolunu tutarak; duymaya ihtiyacı vardı.

Paul yavaşça başını salladı ve Luke’un elini üzerinden aldı.

“Anlamıyorsun,” diye cevapladı Paul kısık ve çatal sesiyle, dönüp gümüş renkli sisin içine karışmadan önce. “Eğer bu gerçekten Operasyon Red Box ise, başkan zaten ölmüştür.”

35. Bölüm

Saat 20:53

Mount Weather Acil Operasyon Merkezi – Bluemont, Virjinya

Hevesli ve samimi bir genç kafasını odaya soktu.

“Sayın başkan? Yedi dakika içerisinde canlı yayındayız. Sizi yayından iki dakika önce sette hazır görmek isteriz.”

Thomas Hayes, giyinme odasına yerleştirilmiş deri berber koltuğunda oturuyordu. Odanın şekli ovaldi. Önündeki ayna ve uzun bir gardırop dışında duvarlar bomboştu. Özel Kalemi David Halstram’ın kanepede gevşemeye çalıştığını aynadan görebiliyordu.

Görünüşe göre David’in iki hızı vardı—Hızlı, ve Daha Hızlı. En sakin anlarda bile rahatlayamazdı. Bugün için ise sakin bir gün dışında her şey söylenebilirdi. Kurtlanmış gibi yerinde duramıyordu. Ayaklarından biriyle bastığı betonda makineli tüfek gibi ritim tutuyordu.

Başkan, konuşmasının son halini elinde tutuyordu. Başkan Hayes eski moda kağıtlardan yanaydı—dijital devrime tamamen uyum sağlamamıştı. David is aynı konuşmayı iPad’inden görebiliyordu.

İki genç adam Hayes üzerindeki son dokunuşları yapıyorlardı. Biri başkanın makyajını hiç yapılmamışçasına hafifletmeye çalışıyordu. Diğeri de saçını kabartmaya çalışıyor, derli toplu ama mükemmel olmayan bir şekle sokmaya çalışıyordu. Bugün neredeyse öldürülmüştü. Biraz da olsa rüzgarda savrulmuş görülmeliydi.

“O ne demek?” dedi genç adama. “Matematik problemi mi bu?”

“Beş dakikamız kaldı demek efendim.”

“Tamam. Orada olacağız.”

Adam dışarı çıktığında Başkan Hayes aynadan David’e baktı. “Şu cümle hakkında ne düşünüyorsun, büyüklük bizi bekliyor? Yazan kişi bunu metinde üç kere tekrarlamış. Kulağa bir hesap işletim ücreti olmayan bir banka hesabı reklamı gibi geliyor. Demek istediğim, bu kısımda ne yapacağım ki ben?”

Hayes tedirgindi, öyle olması da normaldi. Biraz sonra yayına çıkacak ve yüz yüze geldikleri bu kriz hakkında Amerikan halkına bir konuşma yapacaktı. Ülkedeki her yetişkin kişinin ve daha milyonların da ülke dışından onu göreceğini ve duyacağını ancak varsayabilirdi. Bütün kanallar onun konuşması için yayın akışlarını ayarlamıştı. Neredeyse bütün radyo kanalları da aynı şekilde. YouTube bile canlı yayın yapacaktı.

Hayatında yapacağı muhtemelen en önemli konuşmaydı ve bunca zamandır aklını meşgul eden bir sürü şey olmasa, haftalar önce işine son vereceği bir konuşma yazarı tarafından bir araya getirilmişti.

“Thomas,” dedi David, “sen hayatımda gördüğüm en iyi konuşmacısın. Hayır, John F. Kennedy veya Martin Luther King’i tanımadım, ama bu önemli de değil. Şu an hayatta olan kimse sana yaklaşamaz bile. Bugün biri seni öldürmeye çalıştı. Beyaz Saray’ı yok ettiler ve iki düzine insanı öldürdüler. Amerikan halkı senden bir şeyler duymak istiyor. Bence onlarla konuş. Kalbinden konuş. Onlara hitap et, önderlik et. İstersen bu konuşmayı bir rehber olarak al, istersen tamamen çöpe at. Daha önce önündeki kağıda bakmadan  konuşup bütün dinleyicileri gözyaşlarına boğduğuna şahit olmuştum.”

Hayes başını salladı. Konuşmayı içinden geldiği gibi, doğaçlama yapacağı fikri hoşuna gitmişti. Liderlik edeceğini düşünmek hoşuna gitmişti. Ve liderlik edeceğini düşündüğü an bir şeyin kaybolduğunu hissetti. Ürkme ve kaygı. Gitmişti. Bugünkü saldırı odaklanmasına sebep olmuştu. Özgüven hissetti. Tekrar lider olabileceğini hissetti. Ne milletvekilli meclisinin ne düşündüğünü,  ne de Bill Ryan gibi insanların ne yaptığını umursuyordu.

Thomas Hayes Amerika Birleşik Devletleri halkı tarafından onlara liderlik etmesi için seçilmişti. Ondan beklenen şey liderlik yapmasıydı.

“Sence Susan bu konuşma için gelecek mi?”

David başıyla onayladı. “Biliyorum ki gelecek. Bu akşamüstü onunla konuştum. Şu an senden pek hoşlanmıyor ama bunun onla pek alakası yok. Bunları daha sonra onarırız. Bu sırada o, işini yapmaya devam edecek. Konuşman bittiğinde, Amerika’nın en güçlü insanlarıyla görüşüp konuşacak ve herkes bir araya gelip kamera önünde birlik mesajları verirken o, oldukça görünür bir figür olarak en önlerde duracak.”

“Tamam David. Bugün olanlar için çok kötü hissediyorum. Gerçekten gönlünü almak isterim.”

David başını salladı. “Yapacaksın.”

Zamanı gelmişti, Hayes sandalyesinden kalktı, takım elbisesinin ceketini giydi ve odadan dışarı doğru yürüdü. David, yarım adım arkasında onula birlikte gidiyordu. Hayes yeraltı televizyon stüdyosuna girdi. Üzerinde Başkanın Arması olan kürsüsü yerden bir adım yüksekteydi, mavi halıyla döşenmişti. Etrafı kameralar ve ışıklarla doluydu.

Hayes iyi hissetti, enerjik hissetti, güçlü hissetti. Eskiden, ulusal derecesi bulunan kürek takımının kaptanıyken, yarış başlamadan hemen önce hissettiği o elektrik akımını şimdi de hissetmişti.

Televizyondaki oyun programlarının sunucuları gibi sahneye koşarak çıkma isteğine karşı çıktı.

Hemen arkasında, David’in telefonu çalmaya başladı. Özel kalemine dönüp baktı. David arayan kişinin ekranda görünen ismine bakıyordu. Kafasını kaldırdı.

“Luke Stone arıyor.”

Başkan omuz silkti. “Aç. Birkaç dakikamız var. Ve zaten bununla başa çıkabilirim. Daha önce milyonlarca defa yaptım.”

Kürsüye çıktı ve parlak ışıkların hepsine baktı.

*

Luke suyun hemen kenarında duruyordu. Babasının onu bıraktığı banktan tam olarak beş adım uzaklaşmıştı. Pek bir şey göremiyordu. Sis o kadar yoğundu ki arama yapabildiği için şanslıydı.

Telefon çaldı ve çaldı.

“Halstram,” dedi bir ses.

“David, Başkan Hayes ile görüşmeliyim.”

“Luke, üzgünüm. Sen ve ortağın bugün harika bir şey yaptınız. Ama başkan iki dakika içerisinde canlı yayına girecek. Eğer dilersen bana mesajını bırakabilirsin ve mümkün olan en kısa sürede iletirim, muhtemelen bir saat sonra. Dinle, televizyonu olan bir yere gidip şovu izlemelisin. Ondan bir bomba bekliyorum. Bize bir gol attılar, ama oyun bitmiş değil.”

“David, büyük bir sorunumuz var.”

“Biliyorum. Bugün oradaydım, hatırla? Çok çalışacağız ve bu pisliğin içinden çıkacağız. Ve inan bana, sen bunun büyük bir parçası olacaksın.”

Luke David Halstram gibi insanlarla, en azından telefonda, nasıl başa çıkacağını bilmiyordu. David genelde morarana kadar konuşur, ardından nefes almak için ara verir ve tekrar konuşmaya başlardı. Enerjik, hiperaktif ve muhtemelen oldukça akıllıydı. Kendini kesinlikle çok yetenekli görür ve başkalarının da onu dinleyip söylediklerini yapmaları gerektiğini düşünürdü. Luke’u dinlemesi için yeterince uzun süre susturmak oldukça zordu.

Sanki bir embesile laf anlatıyormuşçasına, yavaşça konuştu. “David, beni dinlemek zorundasın. Başkan’ın hayatı tehlikede.”

“O yüzden şu an yerin altındayız.”

“David…”

“Luke, dinle, şu an erişilebilir olmalıyım. Bırakmak istediğin spesifik bir mesajın yoksa beni…yaklaşık doksan dakika sonra tekrar araman gerek, tamam mı? Eğer ulaşamazsan bundan da yarım saat sonra tekrar dene.”

“Oradan çıkmak zorundasınız.”

“Tamam, Luke, bunu konuşuruz. Şimdi başlıyor. Gitmem gerek.”

Hat kapandı. Luke telefona bakakaldı. Telefonu nehre atma isteğiyle boğuştu. Bunun yerine arabasına yürümeye başladı. Bir dakika sonra ise koşmaya.

Şimdi, kırk saatlik uykusuzluktan sonra gerçekten Mount Weather’a kadar araba mı kullanacaktı?

Evet.

36. Bölüm

Burası dışında herhangi bir yerde olmayı nasıl da isterdi.

Mount Weather tesisinin ağzında akıllı telefonunu kulağına tutmuş, sigarasını içiyordu.

Onun sigara alışkanlığı, Amerikan halkının onun hayatı hakkında hiç öğrenmemesi gereken bir sırdı. Susan Hopkins arada bir sigara içmekten hoşlanırdı, bu yirmili yaşlarından önce bir süper model olduğu zamanlardan beri böyleydi. Özellikle stresli zamanlarda hiçbir şey sigara gibi olamazdı ve bu hayatının en stresli günüydü. Daha önce kimse onu öldürmeye çalışmamıştı.

Mini bir elbise giymişti, belki o gün için biraz fazla seksi olmuştu. Pentagon’un yakınındaki alışveriş merkezindeki Nordstrom mağazasından, üzerine oturtması için bir terziyle birlikte helikopterle getirtilmişti. David Halstram’ın fikriydi. Televizyondaki izleyiciler içindi, onu kolayca görebilmelerini için. Böylece, Thomas Hayes’in konuşması bittikten sonra dünyadaki kimse Susan Hopkins’in yerin altında bir tünelde Thomas Hayes’in her dediğini dikkatle dinlediğini gözünden kaçıramazdı. Bu iyi bir fikirdi. Ama aynı zamanda bu gece soğuk bir geceydi ve kıyafetinin kumaşı dağ havasını durduramıyordu.

Titredi. Gizli Servis’ten üç iri adam yakınında duruyordu. Başında dikilmişlerdi. Hiçbirinin ceketini teklif etmemesini umuyordu. Bu tarz bir centilmenlik onun midesini bulandırırdı.

Telefonun öbür ucunda konuşan Pierre’di.

“Tatlım,” dedi, “Senin oradan çıktığını görmek gerçekten çok hoşuma gider. Beni tedirgin ediyor. En yakınındaki kent havalimanına hemen bir uçak yollayabilirim. Bir saat içerisinde buraya dönüş yolunda olabilirsin. Güvenliği iki katına çıkardım. Elektrikli çitler çalışıyor. İçeriye anca küçük bir ordu girebilir. Herkese sadece birkaç haftalığına tatile ihtiyacın olduğunu, ardından geri döneceğini söyleyebilirsin. Havuz başında sinirlerimizi atarız. Masaj yaptırırız.”

Susan, Pierre’in otuz odalık malikanesinde, elektrikli çitlerin arkasına kapandığı fikrine gülümsedi. Kimi içeri girmekten alıkoymaya çalışıyordu ki, kardeşlik cemiyetinin şakacılarını mı? Çiti ve kapısı, ve sekiz (dört yerine) emekli polis detektifi biraz önce onu öldürmeye çalışan insanları yavaşlatamazdı bile.

Yüce Tanrı.

“Pierre…”

O konuşmaya devam etti. “Bitirmeme izin ver,” dedi.

Onunla geçirdiği eski zamanları düşündü. Vogue, Cosmo, Mademoiselle, Victoria’s Secret, ve hatta Sports Illustrated dergilerinin genç mastürbatör sayılarına çoktan çıkmıştı bile. Ama yaşlanıyordu. Bunu hissedebiliyordu, menajeri de aynısını söylüyordu. Kapak teklifleri artık gelmiyordu. Yirmi dört yaşındaydı.

Ardından Pierre ile tanıştı. Yirmi dokuz yaşında ve yeni kurduğu şirketinin halka açılışı onu kısa sürede milyarder yapmıştı. San Francisco’da büyümüştü ama ailesi Fransa’dandı. Güzel biriydi, ince bir yapısı ve büyük kahverengi gözleri vardı. Farları olan bir geyik gibi görünüyordu. Koyu renkli saçları yüzüne düşüyordu. O da arkasında saklanıyordu. Dayanılmaz derecede tatlıydı.

Kariyeri boyunca Susan yüklü miktarda para kazanmıştı, birkaç milyon dolar. Finansal olarak oldukça rahattı. Ama birdenbire para artık bir sorun olmaktan çıkmıştı. Birlikte dünyayı dolaşmışlardı. Paris, Madrid, Hong Kong, Londra… Her zaman beş yıldızlı otellerde ve bu otellerin en pahalı süitlerinde konaklamışlardı. Çarpıcı manzaralar hayatının sıradan bir parçası haline gelmişti, eskisinden de fazla bir şekilde. Alp’lerde kayak yapmışlardı, ve Aspen’de. Yunan adalarında güneşlenmişlerdi, ayrıca Bali ve Barbados’ta. Evlenmişler ve iki muhteşem çocukları olmuştu, ikiz kızlar. Ardından yıllar geçmeye başlamıştı ve bu sırada yavaş yavaş ayrı düşmüşlerdi.

Susan sıkılmıştı. Yapacak bir şey aramıştı. Politikaya girmişti. Sonunda ise Kaliforniya’dan Birleşik Devletler Senatörü olmak için seçime girmişti. Delice bir fikirdi ve ezici bir üstünlükle kazandığında herkesi şaşırtmıştı (kendisini de). Buradan sonra zamanının çoğunu bazen kızlarıyla, bazen onlarsız Washington’da geçirmişti. Pierre işiyle uğraşıyordu ve gittikçe daha sık bir şekilde Üçüncü Dünya ülkelerinde yardım çalışmaları düzenlemek için uğraşıyordu. Bazen birbirlerini görmedikleri aylar oluyordu.

Yaklaşık yedi sene önce Pierre, Susan'ı bir gece geç saatlerde aradı ve ona zaten bildiği bir şey itiraf etti. Pierre eşcinseldi ve bir ilişkisi vardı.

Yine de evli kalmışlardı. Çoğunlukla kızlar için, ama başka sebepleri de vardı. Her şeyden önce arkadaşlıkları çok iyiydi ve birbirlerine çok yakınlardı. Başka bir sebep de dünyanın geri kalanının onları birlikte sanması onlar için daha iyiydi ve işlerine geliyordu. Medyada güzel görünüyorlardı. Ve rahattı.

Susan iç geçirdi. Onun, Amerikan halkının bilmemesi gereken sırlarından biri daha.

Saatine baktı. Neredeyse dokuz olmuştu.

"Pierre," diye tekrarladı.

"Evet," dedi sonunda.

"Seni çok seviyorum."

"Ben de seni."

"Güzel. Söylediğin her şeyi tavsiye olarak alıyorum. Ve elimden geldiğince yakın zamanda buradan kurtulacağım. Ama şu an gidip başkanın konuşmasını yapmasını izlemek zorundayım.”

“Başkan hıyarın teki.”

Onayladı. “Biliyorum. Ama o bizim hıyarımız ve onu desteklemek zorundayım. Tamam mı?”

“Tamam.”

Telefonu kapattı ve sigarasının geri kalanını parmaklarının bir hareketiyle fırlattı. Onu çevreleyerek duran üç hantal deve bir göz attı. “Hadi gidelim çocuklar,” dedi. Bir dakika sonra hepsi birden asansöre binmişler, dünyanın derinliklerine doğru yola çıkmışlardı.

*

Kontrol odasından “Kırk saniye Bay Başkan,” diye bir ses geldi. “Işık yeşil yandığında yayındayız demektir.”

“Yeşil olana mı bakıyorum?” dedi Hayes.

“Sizi beş farklı açıdan görüyoruz efendim, ama evet. Yeşil olan gözlerinizin içine bakıyor olacak. Otuz saniye.”

David Halstram televizyon stüdyosunun arkasındaki yerini aldı, bütün sahneyi görebiliyordu. Başkan, kürsüde dimdik ayakta duruyor, bütün sakinliğiyle yeşil ışığı bekliyordu. Ona bakan minik amfi tiyatroda ülkenin en önemli ve nüfuzlu insanları oturuyordu.

Koltukları dolduran kitlenin çoğunu Kongre üyeleri ve Senatörler oluşturmuştu—bunların çoğu başkanın tarafındaki liberaller idi ama onun ezeli rakiplerinden de hatırı sayılı miktarda vardı. Devlet bakanı buradaydı, hazine ve eğitim bakanı da öyle. NASA, Ulusal Bilim Kurumu ve Ulusal Park Sistemi direktörleri bir sırada oturmuş, bu kurumların önde gelen tecrübeli personeli de onları çevrelemişti.

Halstram’ın kalbi hızla atıyordu. Heyecanlı olduğunu söylemek, durumu anlatmaya yetmezdi. Dünyanın yerçekimini aşmak üzere olan bir roketin içindeymiş gibi hissetti. O, bu gibi anlar için yaşıyordu.

Bu işi yapmak için doğmuştu. Alkol içmezdi ve hayatında hiç uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmamıştı. Kafeine de pek ihtiyaç duymazdı. Günün on sekiz saati boyunca göz kırpmadan çalışır, dört-beş saatliğine uyur, sonra kalıp hepsini tekrarladı. David’in yaşadığı hayata oranla kahvenin kazandırdığı hız neydi ki?

Başkan Thomas Hayes Amerikan tarihinin en önemli konuşmalarından birini yapmak üzereydi ve David Halstram, onun özel kalemi, sırdaşı, güvenilir danışmanı, 10 metre uzakta ayakta duruyordu.

“Yirmi saniye, Bay Başkan.”

David, bir anlığına rahatsızlık veren bir duygunun farkındalığına vardı. Luke Stone. Onu bu sabah ciddi bir şekilde araştırmışlardı. Tabii ki. Başkanın hayatını kurtarmıştı, ama… kiminle  uğraştıklarını bilmeleri gerekiyordu. Bu adamın dosyasında çok şey vardı. Her yerde delice kırmızı bayraklar sallanıyor, tehlike sinyalleri veriyordu. Çatışma ile ilgili sorunlar. Gücün şüpheli kullanımı. Yetkiyi kötüye kullanmak. Sahtecilik. Görünüşe göre bugün Batı Kanadı’na da sahte bir Yankee White izniyle girmişti. Bunu nasıl becerebildi? Eğer beceremeseydi ne olurdu?

“On saniye. İyi şanslar efendim.”

Şimdi ise tesisten çıkmalarını istiyordu. Tamam, David bu konuyu onunla konuşurdu. Belki yarın sabah…ne yapacaklardı ki? Kamp David’e mi gideceklerdi?

Başkan Hayes Kürsüde, dosdoğru kameraya bakıyordu.

Ses son bir kez daha geldi. “Yayına dört…”

“Üç…”

Hayes gülümsedi. Sahte, zoraki gibi görünüyordu ama sonra başka bir şeye dönüştü.

“İki…”

Kararlı bir görünüme büründü.

“Bir.”

“İyi akşamlar, sevgili Amerikalı vatandaşlarım,” diye başladı başkan, büyük ve özgüvenli bir gülümsemeyle. “Sizlere söylemek istediğim şudur ki—”

BAM!

Bir ışık parladı, saniyenin ufak bir bölümü boyunca David bunun, başkanın beklediği yeşil ışık olduğunu düşündü. Ama bu ışık yeşil değildi. Beyaz, devasa ve kör edici. Başkanın arkasından bir yerden gelmişti.

Başkanı tamamen yutmuştu.

David’in ayakları patlamanın gücüyle yerden kesildi. Savruldu ve üç metre arkasındaki duvara çarptı ve yere düştü. Her yer kararmıştı. Göremiyordu. Altındaki yeryüzü titredi.

Birdenbire, başka bir ışık parladı, bu seferki daha büyük ve yoğundu. Her şey sallanıyordu. Bütün tesis hareket ediyordu. Tavan üzerlerine çöktü. Bir duvar parçası belinin alt kısmı ve bacaklarının üzerine düşmüştü. Acıdı, ve daha sonra acı durdu.

David’in aklı hızlı çalışırdı. Bacaklarının ezildiğini anında anlamıştı ve çok yüksek ihtimalle belinin altının felç kaldığını da. Hissetmemesine rağmen muhtemelen kanaması olduğunu da tahmin edebiliyordu.

Etrafındaki bütün o karanlığın içinde, görünmez insanlar çığlık atıyorlardı.

Yerin on kat altındayım. Kimse beni kurtarmaya gelmeyecek.

Bir an öncesini düşündü, artık daha net anlıyordu. Işık başkanı yutmamıştı.

Onu yok etmişti.

Başkan—ve onunla birlikte yeraltında olan herkes—ölmüştü.

37. Bölüm

Saat 21:02

Washington, DC

“Ve şimdi…” dedi alçak bir ses. “Amerika Birleşik Devletleri Başkanı.”

Başkanın konuşması başlarken Luke, otoyola yeni bağlanmıştı. Luke’un hesabına göre başkanın konuşması aşağı yukarı bir saat sürer ve o bittiği sırada Luke da Mount Weather tesislerinin kapısına gelmiş olurdu.

Başkanın ilk kelimelerini duydu ve daha sonra radyo sessizliğe büründü.

Bir kadının sesi yayına girdi.

“Hm… görünüşe göre teknik sorunlar yaşıyoruz. Başkanın Mount Weather’daki sığınağıyla olan iletişimi kaybettik. Sorunu çözmeye çalışıyoruz. Bu sırada, sponsorlarımızdan birkaç söz.”

Luke bir başka kanalı tuşladı. Ama hikaye aynıydı.

Başka bir kanalı açtı. Bir rock şarkı çalıyordu.

Sonunda, adamın birinin sesi duyuldu.

“Bayanlar ve baylar, aldığımız duyuma göre Mount Weather hükümet tesisinde bir çeşit patlama yaşanmıştır. Şu an bu konuyla ilgili detaylı bilgiye sahip değiliz. Tesisle irtibata geçemiyoruz ancak, yetkililer olay yerine ulaşmak üzere. Bunun bir anlam taşımadığı konusunda sizi uyarmak—”

Luke radyoyu kapattı.

Luke bir anda hissizleşti. Afganistan’da, tepedeki o sabahı hatırladı. Soğuktu. Güneş doğmuştu ama sıcaklığı gelmiyordu. Yer kayalık ve sertti. Her yerde bedenler vardı. Zayıf, sakallı adamlar yerlere serilmiş, gözleri apaçık kalmış uzaklara bakıyorlardı.

Gecenin bir noktasında Luke, tişörtünü yırtmıştı. Göğsü kırmızıya boyanmıştı. O adamların kanı içinde kalmıştı. Hepsini doğramıştı. Bıçaklamış. Parçalamıştı. O öldürdükçe daha da fazlası geliyordu.

Martinez hemen yanında, siperin dibinde sırtüstü kalakalmıştı. Ağlıyordu. Bacaklarını oynatamıyordu. Bu ona yetmişti. Çıkıp gitmek istiyordu. “Stone,” dedi. “Hey, Stone. Hey! Öldür beni, adamım. Hadi öldür beni. Hey, Stone! Dinle beni dostum!”

Murphy, bir kayanın çıkıntısında oturmuş, boşluğa bakıyordu. Siper almaya çalışmıyordu bile.

Daha fazla düşman gelseydi Luke ne yapacağını bilmiyordu. Bu çocukların içinde birazcık olsun savaşacak takat kalmamıştı ve Luke’un elinde kalan en iyi silah bükülmüş bir süngüydü.

O sırada bir dizi siyah böcek belirdi uzakta, gökyüzünde. Onların ne olduğunu anında anlamıştı. Helikopterler. Ve hala sağ olduğunun farkındaydı. Bu konuda iyi veya kötü hissetmiyordu. Hiçbir şey hissetmiyordu.

Yanından yüz altmışla geçen bir ambulans kendine gelmesini sağladı. Ambulans batıya doğru sirenler ve ışıklarla yol alıyordu. Luke, otoyoldan bir sonraki çıkışta ayrıldı. İndiği rampanın hemen altında bir park yeri vardı. Luke içeri girdi ve durdu. Aracı park etmiş, ışıklarını kapatmıştı. Bağırırsa bir şeyler hissedebileceğini düşündü ve denedi.

Çığlık attı. Bunu uzun bir süre yaptı.

İşe yaramadı.

38. Bölüm

Saat 21:35

Fairfax ilçesi, Virjinya – Washington Banliyösü

Buzlu viski.

Ağzındayken verdiği soğuk hissi keskin bir incelik ve midesine ulaştığında da bir ateş yakıyordu. Luke kendi oturma odasındaki kanepede oturuyordu. Kapıdan gireli henüz dakikalar olmuştu. Saate baktı, geçmişi düşünüyordu. Tam olarak yirmi saattir buraya gelmemişti. Bir amaç uğruna, tam enerjiyle çıkmıştı. Bir felaketi önlemek için sıkı çalışmıştı, tekrar tekrar hayatını riske atmıştı ve ne için? Felaket yine de gerçekleşmişti.

Televizyonu açtı ve sessize aldı. Kanalları zaplıyor, görüntüleri izliyordu. Mount Weather, bu sabah oradaydı, yanıyordu. Hawaii’deki bir tatil köyünde başkanın karısı perişan halde, soru yağmuruna tutuluyordu. Kameralar karşısında gözlerinden yaşlar boşandı, yıkılmıştı. Birçok yerde kendiliğinden gelişen mum ışığı nöbetleri yapılmaya başlanmıştı. Yüz bin kişi Paris’te, yüz bin kişi de Londra’da. Kolombiya bölgesi (DC) ve Manhattan’da sokaklar bomboştu. Başkanın sevildiği bölgeler olan Filadelfiya, Detroit ve Los Angeles şehirlerinde insanlar ayaklanmıştı. Konuşan suratlar, kafalar, konuşuyor da konuşuyorlardı, bazıları gözü yaşlı ve içtendi, ve bazıları da kızgın mimikleri ve vücut dilleri sertti. Birileri ödemek zorundaydı, tabii ki. Her zaman bedel ödeyen birileri olmak zorundaydı.

Gösterimdeki haberler değişmişti. Bir yerlerde savaş uçakları kalkış yapıyorlardı. Orta Doğu’da hedefler bombalanıyordu. Amerikan donanması Basra Körfezi’ndeydi. Nükleer denizaltılar ise Kuzey denizindelerdi. Çinin kabine üyeleri Pekin’de. İranlı mollalar. Slogan atan kalabalıklar, sarıklı adamlar ve sandaletli adamlar AK-47’leri savuruyorlar, bebekleri öpüyor ve yukarı, Allah’a doğru kaldırıyorlardı. Antik kentin arka sokaklarında askerler göz yaşartıcı gaz atıyor, insanlar koşuyor ve karanlığın içinde eziliyorlardı. Adamın biri, bir çeşit hain, tozlu bir kent meydanında ölümüne taşlanıyordu.

Görüntüler peş peşe akıyordu. Amerikan Başkanı öldürülmüş ve bütün dünya çıldırmıştı. Neler yaşandığının önemini tam olarak kavrayabilmek imkansızdı.

Luke eğildi ve botlarının bağcıklarını açtığı gibi birer tekmeyle onları savurdu. Yirmi dört saatten önce haber alma dünyasından emekliye ayrılmak üzereydi. Son altı ay inanılmaz derecede keyifli geçmişti, birkaç derse öğretmen olarak girmiş, öğrencilerle birlikte basketbol maçları yapmış ve ailesiyle güzel vakitler geçirmişti. Belki de askerlik, casusluk ve kamikaze günleri sona ermişti.

Evde, etrafına bakındı. Burada harika bir hayat yaşamışlardı. Mimarlık dergilerinden fırlamış gibi görünen, yerden tavana kadar camları olan, güzel, modern bir evdi. Camdan bir kutu gibiydi. Kar yağdığı zaman, eskiden, çocukken herkeste olan kar kürelerinden biri gibi olurdu. Yılbaşı zamanlarını hayal etti—o müthiş güzellikteki çukur oturma odası ve köşedeki ağaç, yanan bir şömine, kar sanki dışarıdalarmış, etraflarına yağıyormuş gibiydi, ama içeridelerdi ve sıcak ve samimi bir ortam vardı.

Tanrım, ne kadar güzeldi.

Böyle bir evi devlet memuru maaşıyla asla karşılayamazdı. Becca da üniversite araştırmacısı maşıyla burayı asla karşılayamazdı. İkisi de bu evin altından kalkamazlardı. Ev, Becca’nın ailesinin parasıyla alınmıştı.

Bu, ona işi hakkında bilinmesi gereken her şeyi söylüyordu. Haftada iki gün veya hiç çalışıp çalışmaması önemli değildi. Sorunsuzlardı, muhtemelen hayatları boyunca öyle olacaklardı.

Karanlık bir düşünce sardı içini. Dünya süper güçleri arasında bir savaş çıksa, bunu durdurmak neredeyse imkansız olurdu. Olmasaydı bile, bu dev güçlerin birbirlerini kırıp kavga etmelerine pek tabii ki izin verebilirdi. Buna katılmak zorundaydı. Belki, yeterince zamanı olsaydı bütün bu meseleyi geride bırakabilir, zihninden çıkarabilirdi. En büyük kötülükler ve zulüm uzaklarda, başkalarının başına gelen şeyler olabilirdi.

Kahve masasının üzerinden telefonunu kaldırdı ve bir numara çevirdi.

Hatlar artık açıktı. Artık baz istasyonları kilitlenmiyordu. İnsanlar vazgeçmişti.

Telefon çaldı. Üçüncü çalışında açtı.

Sesi uykulu, yoğun geliyordu. “Merhaba?”

“Bebeğim?”

“Selam, bebek,” dedi.

“Merhaba. Ne yapıyorsun?”

“Ah, yoruldum, ben de erken yatayım dedim. Bütün gün Gunner’ın peşinde koştum. O yüzden seninle telefonu kapattıktan sonra vurdum kafayı, uyudum. Her şey nasıl geçti? Başkanın konuşmasını izledin mi?”

Luke derin bir nefes aldı. Becca, başkanın konuşmasından önce uykuya dalmıştı. Bu bilmediği anlamına geliyordu. Ona gerçekleri anlatacak kadar kendini toparlayamadı. Zamanı değildi.

“Yok be… Çok yorgundum. Erken yatarım diye düşündüm ve dosdoğru yatağa gittim. Ne televizyon, ne bilgisayar, hiçbir şeye bakmadım. Eminim kaçırdığım şeyler hakkında yarın bolca bilgilendirileceğim.”

“Akıllandın,” dedi.

Luke gülümsedi. “Tamam, tatlım. Uykuna devam et. Seni uyandırdığım için özür dilerim.”

Becca zaten uykuya dalmıştı bile. “Seni seviyorum.”

Kanepede oturmuş, bir anlığına kendine gülümsemişti. Viskisinden bir yudum daha aldı. Becca ve Gunner’ın etrafta koşuşturduğu ve şimdi de şehir dışındaki evin derin sessizliğinde uyuyor oldukları düşüncesi onu mutlu etmişti. Luke emekliliğin keyfine varacaktı, bunu gerçekten yapacaktı.

Sadece henüz değil.

Başka bir numara çevirdi.

Kelimeleri yutarak konuşan bir kadın sesi geldi “Wellington.”

“Trudy, ben Luke.”

“Luke, neredesin? Herkes çıldırmış durumda.”

“Evdeyim. Sen neredesin?”

“Ben karargahtayım, başka nerede olacağım ki? Luke, Kongre’nin yarısı Mount Weather’daydı. Başkan, yardımcıları, ve kalem müdürü. Başkan yardımcısı, devlet bakanı, hazine bakanı, eğitim bakanı. Hepsi oradaydı. Tesis yanıyor ve kimse söndüremiyor. Asansör boşluklarında alev fırtınası olmuş. Acil durum merdivenleri patlatılmış. İtfaiye alevlerin yanına inemiyor.”

“Ulaşılan herhangi biri olmuş mu?”

Trudy bir ses çıkardı. Neredeyse bir kahkahaya benziyordu. “Başkanın özel kalemi, David Halstram, aramayı becermiş. 911’i aramış, buna inanabiliyor musun. 911 konuşmasının kaydı var. Ben biraz önce dinledim. Hızlı konuşmasından dehşete düştüğü duyulabiliyor. Bacaklarının ezildiğini ve başkanın öldüğünden korktuğunu söylemiş. Senin, bu olaydan hemen önce aradığını ve başkanı oradan çıkarmaları gerektiğini söylediğini söyledi. O…” Trudy’nin sesi titredi… “seni dinlemeyi dilermiş, bunu söyledi.”

Luke bir şey söylemedi.

“Onu aradın mı?” dedi Trudy.

“Evet, aradım.”

“Nereden biliyordun? Olacakları nereden biliyordun?”

“Trudy, bunu sana söyleyemem.”

“Luke—”

Luke, Trudy’nin lafını kesti. “Dinle, benim için bir şey yapmanı istiyorum. Savunma bakanı hayatta mı? David Delliger?”

“Hayatta. Kendisi Site R’da”

“Ona direk bağlanan bir hatta ihtiyacım var. Ona ulaşmanın herhangi bir yolu.”

“Neden o? Onun yerine başkanla görüşmen gerekmez mi?”

Luke başını salladı. “Ortada başkan yok.”

“Henüz yok. Ama yeni başkan yemin için hazırlanıyor.... on dakika sonra.”

“David Delliger değilse kim? Kim hayatta ki başkan olacak?”

“Luke, bilmiyor musun? Bill Ryan, Meclis Başkanı.”

Luke bugün, gün içerisinde Mount Weather’da gördüğü bütün o milletvekilleri ve senatörleri düşündü. “Ryan? O nasıl hayatta kalmış?”

Trudy’nin sesinden emin olmadığı anlaşıldı. “Enayi şansı diyorlar. Mount Weather’a gitmemiş.”

Ryan, diye düşündü Luke, şaşkına dönmüştü. Şahinler içinde bir şahindi. Bu bir anlama gelebilirdi: savaşa giriyorlardı.

*

Saat 22:02, Site R – Blue Ridge Summit, Pensilvanya

Uyanamadığı bir kabustu.

Adı David Delliger’dı ve Birleşik Devletler Savunma Bakanı idi. Bu göreve, eski ve üniversiteden oda arkadaşı, Thomas Hayes, Birleşik Devletler Başkanı tarafından getirilmişti.

Delliger nereden bakarsan bak, bu pozisyon için sürpriz bir seçim olmuştu. Deniz Harp Akademisi’nde tarih profesörü ve hayatının büyük kısmını ara buluculuk yaparak geçirmiş bir avukattı. Bu işi almadan yıllar önce de, tarihi boyunca despot rejimi benimsemiş yeni demokrasilerde seçimleri denetleyen bir kurum olan Carter Center’a danışmanlık yapmıştı. Bu iş savaşmanın tam tersi idi.

Bu yüzden de liberal Hayes onu seçmişti. Thomas Hayes bir saattir ölüydü. Ve Mount Weather’daki yıkıntının içinde başka kimin ölü, kimin yaşıyor olduğunu söylemek mümkün değildi. Başkan yardımcısı kayıptı ve ölmüş kabul ediliyordu. Aşağıdaki bazı katlarda yangın hala devam ediyordu. Birçoğu kongre üyesi ve onların ailelerinden oluşan yüzlerce insan içeride sıkışmıştı.

Delliger da yerin altında, beton bir odadaydı, ama faciadan yüz kilometre kadar uzaktaydı. Odada onunla beraber neredeyse otuz kişi daha vardı. Odanın çirkinliğini kapatmak için beton duvarlardan mavi perdeler sarkıtılmıştı. Küçük bir kürsüde iki adam, bir kadın duruyordu. Fotoğrafçılar onları görüntülüyordu.

Kürsüdeki adamlardan biri kel ve kısaydı. Uzun bir cübbe giymişti. Adı Clarence Warren idi, Birleşik Devletler Baş Yargıcı. Kadının adı Karen Ryan idi. Yakasında kırmızı gül olan açık mavi bir takım giymişti. Elinde açık bir İncil tutuyordu. Uzun boylu, yakışıklı, koyu bir takım elbise ve kravat giymiş diğer adam ise sol elini İncil’in üzerine koymuştu. Sağ eli havadaydı. Bu ana kadar, adam yıllarca Kuzey Karolina milletvekilliği ve meclis başkanlığı yapmıştı.

“Ben, William Theodore Ryan,” dedi, “ Birleşik Devletler Başkanlığı görevini içtenlikle yapacağıma bütün benliğimle yemin ederim.”

“Ve elimden gelen en üst seviyede,” diye hatırlattı Yargıç Warren.

“Ve elimden gelen en üst seviyede,” dedi Ryan.

“Birleşik Devletler Anayasası’nı sürdürecek, koruyacak ve savunacağım.”

Ryan sözleri tekrar etti ve yerel bir gizli örgütün yeni birey alma seremonisinden daha gösterişli olmayan bi şekilde, biranda Amerika Birleşik Devletleri Başkanı oldu. Delliger şoktaydı. Evet, iyi bir arkadaşı ölmüştü. Thomas Hayes harika bir adamdı ve onun kaybı felaketti, hem Delliger, hem de daha önemlisi Amerikan vatandaşları için.

Ama daha fenası, hükümetteki en zorlu düşmanı, görevini devralmıştı. Daha bu sabah başkanı mahkemeye vermekle tehdit eden adam, şimdi başkan olmuştu.

Mantıklı değildi. Hem Beyaz Saray, hem de Mount Weather nasıl aynı günde saldırıya uğrayabilirdi? Neden hem başkan, hem de başkan yardımcısı aynı tesise tahliye edilmişti? Gizli Servis birlikte olduklarını anlar anlamaz, onları ayırmış olmalıydı.

Delliger olanları izlerken Ryan ve karısı Karren öpüştüler. Sonra bir süreliğine, Ryan kameralara komik mimikler yaptı ve odadaki birkaç kişi güldüler. Delliger onların kim olduğunu anlamak için etrafa baktı. Odadakilerin çoğunu tanıdı. Bunlar hükümetteki en fanatik savaş yanlılarıydı. Genelkurmay üyeleri, CIA direktörü ve savunmacılarla yakın bağları olan milletvekilleri. Savunma ve petrol sanayisi lobicileri.

Hepsi buraya nasıl toplanmıştı? Hayır, daha iyi bir soru, kendisi nasıl onlarla beraber buradaydı? Onların arasında bir yabancıydı. Savunma bakanıydı, ama bu göreve bir barış yanlısı tarafından, savaşı önlemek için sahip olduğu her gücü kullanacak bir adam tarafından getirilmişti. Şimdi ölü olan bir adam tarafından.

Burası bir ordu sığınağıydı. O insanlar, burada evlerinde hissediyorlardı. David Delliger’ın, ordu geçmişine rağmen, kendini daha çok evinde hissedeceği yer…

…ki orası az önce yerle bir edilmişti, sivil sığınaktı.

Delliger tuhaf bir şeyler hissediyordu. Bir saniyeliğine sanki odadaki herkesin suratı eciş bücüş olmuştu. Herkes gülümsüyordu. Amerika tarihindeki en büyük felaket az önce gerçekleşmişti, ve herkes gülümsüyordu. Neden gülümsemesinlerdi ki? Artık işin başında onlar vardı.

Delliger odaya tekrar baktı. Kimse ona dikkat etmiyordu. Neden etsinler? Ölü bir başkanın savunma bakanıydı. Onlar için bir şakaydı, düşmüş bir rejimin parçasıydı.

Kürsüde, Ryan tekrar ciddileşmişti. Yüzünü kalabalığa döndü.

“Kimse benim olduğum şekilde başkan olmak istemezdi. Ama burada durup bu işi istemezmişim gibi yapmayacağım. İstedim ve hala istiyorum. İstiyorum çünkü Amerika’nın yeniden dört dörtlük olmasını istiyorum. Thomas Hayes harika bir adamdı ama aynı zamanda zayıftı. Düşmanlarımıza karşı dik duramadı ve sonunda en ağır bedeli ödedi. O politikalar, zayıflık politikaları artık bitti.”

Kalabalık neşelendi. Birisi uzun bir ıslık çaldı. Uzun süren bir alkış koptu. Ryan, sessizliğin sağlanması için elini kaldırdı.

“Bu gece tüm Amerikalılara, bunun yanında tüm dünya vatandaşlarına sesleniyorum. Söyleyeceklerim geçtiğimiz gün ve aylarda terörden zarar görmüş herkese umut ışığı olacak. Onlara savaşa gittiğimizi söylüyorum, ve saldıracağız ve bu hain saldırıların tarafları diz çökene kadar da durmayacağız. Ve hatta sonra da durmayacağız. Sarayları ve kuleleri ateşler içinde yanana, insanları sokaklara dökülene kadar durmayacağız. Ve hatta sonra da durmayacağız.”

Kalabalık o kadar sessizleşmişti ki, Ryan durmak zorunda kaldı. Devam etmenin bir anlamı yoktu. Kimse onu duyamazdı.

Bekledi. Ses yavaşça kesildi. Ryan, Delliger’a baktı.

“Kaybettiklerimizin öcünü alacağız.” dedi. “Sevdiklerimizin öcünü alacağız. Ve İran bir daha dünyaya güç gösterisi yapamayacak hale gelene dek durmayacağız. Biz doyurmadan karınlarını doyuramayacak, biz giydirmeden giyinemeyecek hale gelene kadar durmayacağız. Sonunda, yas tutmak ve hatırlamak için zaman gelecek. Ama henüz değil. Şimdi zaman, intikam zamanı.”

Kalabalık tekrar neşelendi ve Delliger’ın cebindeki telefon titredi. Çıkardı ve baktı. Bir mesajı vardı. Bu onun şahsi telefonuydu. Çok az mesaj alırdı. Açtı.

Adım Luke Stone. Başkanın neden öldüğünü biliyorum. Benimle buluş.

39. Bölüm

Saat 22:47

Davis Memorial Hastanesi – Bethesda, Maryland

Üç adam, odasına gölge gibi girdiler.

Sessizlerdi, neredeyse çıtları çıkmıyordu. Koridordayken ışıkları

söndürmüşlerdi. Böylece Ed Newsam’ın odasının kapısını aralayıp karanlık odasından içeri girdiklerinde ışık seviyesinde hiçbir değişiklik olmamıştı.

Çok bir şey fark etmezdi. Ed Newsam uykuya inanmıyordu. Böyle bir zamanda asla. Çatlamış kalçası ve kurşun yaraları için güçlü, morfin bazlı bir ağrı kesici vermişlerdi. Ağrı kesici onu uyuturdu. Ed acıya inanıyordu. Acı inanmak için oldukça gerçekti. Ağrı kesiciyi reddetmedi. Aldı. Hemşire odayı terk eder etmez de yatağın altına sakladı.

Reddedebilirdi de, ama medikal kayıtlarına ilacı aldığının geçmesini istedi.

Sanırım bilinçaltında bir yerde böyle bir ziyaretin gelebileceğini biliyordu. Bunlar gibi adamlar buraya gelmeden önce kayıtlara bakarlardı.

Ed baygındı. Ed ağrı kesicinin etkisindeydi. Ed bir güzel istirahat ediyordu.

Kendinden geçmiş gibi derin bir nefes aldı. Gözleri incecik açıktı. Birçok insan böyle uyurdu. Elleri çarşafın altındaydı. Sağ elinde bir Beretta M9 tutuyordu. Şarjörü tam doluydu. Haznede bir mermi, ateşlenmeye hazırdı.

Adamlar yatağa yaklaştı. Koyu renkli kazak, koyu renkli pantolon ve bir tek gözlerini açıkta bırakan başlıklar giyiyorlardı.

Doktor olmadıklarını rahatça söyleyebilirdi.

Adamlardan ikisi sağında, biri solundaydı. Adamlardan biri, bir şırınga çıkardı. Yarı aydınlık odada, Ed, adamın onu tutup kapağını açışını izledi. Ucundan birkaç damla sıvı fışkırdı. Diğer iki adama baktı ve kafasını salladı.

Diğer iki adam hızlı hareket etti. Ama Ed daha hızlıydı. Yatağın iki yanına fırlayıp Ed’in kollarını tutmaya çalıştılar. Sağındaki adam hareket etmeden hemen önce, bir anda, silahını çıkardı. Silahı suratına dayadı. Silahın ağzı adamın suratından iki santim uzaktaydı.

BAM!

Kapalı odanın içinde, silahtan çıkan ses sağır ediciydi. Silahtan çıkan ışık yüzünden Ed’in gözünde yıldızlar belirmişti.

Adamın kafası çatlamıştı. Kan, kemik ve beyin parçaları odanın diğer tarafına doğru sıçradı. Adam, hastane yatağına doğru düştü.  Ed, silahıyla onu itti, ceset yere düşmüştü.

Silahını yukarı doğrulttu. Elinde şırınga tutan adamın göğsünün ortasına hedef aldı. Adam, maskenin arkasındaki gözleri kocaman açılmış, iki eli de havada bekliyordu. Şırınga hala sağ elindeydi.

BAM!

Silahın namlusu adamdan otuz santimetre kadar uzaktaydı. Kurşun, kalbini ve ciğerlerinin yarısını patlatmıştı. Adam bir çukura düşer gibi yere düştü.

Üçüncü adam odanın diğer tarafına doğru geri gitmişti. O kadar şaşkındı ki, kapıya doğru kaçmayı bile denememişti. Eğer hemen harekete geçseydi, kaçmış olabilirdi. Şimdi köşede, Ed’den üç metre uzaktaydı. Ed, silahını direk üst gövdesine doğrulttu. Adam pencereye baktı. Sekizinci kattalardı, Ed yangın merdiveni olmadığını hatırladı.

“Güzel silah, değil mi?” dedi Ed. “Adı Alice. Ona sormak istediğin bir şey var mı?”

Adam elini kaldırdı. “Hey. Büyük bir hata yapıyorsun.”

“Hayır, hatayı sen yaptın orospu çocuğu. Beni öldürmek mi istiyorsun? Buraya gelip doz aşımı olmuş gibi yapmayacaksın. Eğer beni öldürmek istiyorsan, buraya gelip hemen öldürsen iyi edersin.” Kafasını salladı ve sesini alçalttı. “Aksi halde sana neler olacağını görürsün.”

Hastanede bir yerde alarmlar ötüyordu. Güvenlik bir dakika içinde burada olurdu.

“Kimsin sen?” dedi Ed.

Adam maskesinin arkasından gülümsedi. “Bunu sana asla söylemeyeceğimi biliyorsun.”

Ed keskin nişancıydı. Hep zinde tuttuğu yeteneklerinden biri de buydu. 3 metre uzaklıktan, istediği her şeyi vurabilirdi. Hedefini değiştirdi ve adamı sağ bacağından, dizinin hemen üzerinden vurdu.

BAM!

Ed, adamın yediği kurşunun etkilerini biliyordu. Oradaki büyük kemiği un ufak etmişti. Parçalara ayırmıştı.

Bir kurşun sekerek, bu sırada enerjisinin çoğunu kaybederek Ed’in bacağına isabet edip, pelvisini çatlattığında doktorlar yapması gerekenleri Ed’e anlatmışlardı. Tedavi yatak istirahati, ağrı kesiciler ve fizik tedavi idi. Önce yürüteç sonra da koltuk değnekleri kullanması gerekebilirdi. Sekiz hafta içerisinde hala ağrıları olsa da, yeterince iyileşmiş olurdu. Altı ay içerisinde de sanki o darbeyi hiç almamış gibi olacaktı.

Aksine, şimdi yerde çığlık atan adam bir daha asla normal bir şekilde yürüyemeyecekti. Tabii o da Ed yaşamasına izin verirse.

Ed, yatağın yanındaki korkuluğu indirdi. Sandalyenin yanında, hastanenin verdiği yürüteç vardı, arka bacakları tekerlekliydi. Ed yürüteci kendine çekti, ve yatağın kenarında kendini ayağa kaldırdı. Hissettiği acı yüzünden dişlerini sıkıyordu.

Tanrım. Eğer yaşlanınca böyle olacaksa, asla yaşlanacak kadar yaşamak istemiyordu.

Köşede, yere yığılmış adama baktı. Ed diğer iki cesedi aşmak için, kana basmamaya dikkat ederek, yürüteci kullandı. Cilalı yer kan içerisinde yüzüyordu. Yaralı adama doğru ilerledi.

“Çok zamanımız yok.” dedi. “Bakalım bir dakika içinde seni konuşturabilecek miyiz.”

40. Bölüm

Saat 23:05

Fairfax ilçesi, Virjinya – Washington Banliyösü

Luke sürükleniyordu.

Telefon çalıyordu.

Uzandığı kanepede aniden uyandı. David Delliger’in aramasını beklerken bir tane daha içmişti. Sonra uyuyakaldı. Arayan Delliger olmalıydı.

Telefonu açtı.

“Alo?”

“Luke? Ben Ed Newsam. Uyandırdım mı?”

Luke’un kafası karıştı. “Hayır. Saat kaç? Hayır, uyandırmadın. Ed. Nasılsın? Yarın seni görmeye gelmeyi düşünüyordum. Sana çiçek getireceğim. Sandviç de ister misin? Şöyle güzel bir tane, hastane yemeği değil.”

“Hiç zahmet etme” dedi Ed. “Sabah buradan ayrılıyorum. Dinle, bir problemimiz var. Demin üç adam beni öldürmeye çalıştı.”

Luke doğruldu. “Ne? Neredesin sen?”

“Hala hastanedeyim. Neredeyse 10 tane polis var. Şimdi beni bir başka odaya alacaklar, kapıya da muhafız koyacaklar.”

“Katiller nerede?”

Duraksadı. “Ah, buradalar, yerde. Beceremediler. Birine kim olduğunu sordum ama çok konuşkan değildi. Gerçekten, yapabileceğim bir şey yoktu. Ortaya çıktı ki hemşire bankosundaki hemşireyi de öldürüp, sıranın altına saklamışlar. Buraya yüzlerinde maskelerle geldiler. Tahmin etmek zorunda olsaydım, kim oldukları açık bir biçimde geri dönmeyeceklerini söylerdim. Hortlakları diyorum. Hayaletler.”

Luke elini saçlarının arasından geçirdi. “Hepsini öldürdün mü?”

“Evet. Yaptım.”

Uzun bir sessizlik oldu.

“Kendine dikkat etmek zorundasın Luke. Bu yüzden aradım. Başkan ile ilgili şu şey… hepsi yanlış. Ve bu adamlar kesinlikle İranlı gibi gözükmüyorlar. Daha çok San Diego’dan gelmiş sörfçüler gibiler. Eğer beni öldürebilselerdi, senin peşine düşeceklerdi.”

Luke televizyonu kapattı, sonra sehpaya doğru eğildi ve ışıkları söndürdü. Çömeldi ve mutfağa doğru koştu. O ışığı da kapattı. Duvardaki ışık anahtarlarının üzerindeki sönük turuncu ve salondaki pikabın üzerindeki kırmızı LED ışık haricinde, birinci kat şimdi tamamen karanlıktı. Luke yemek odasına doğru süründü.

“Luke? Orada mısın?”

“Evet. Buradayım.”

“Ne yapıyorsun?”

“Hiç, dostum. İyiyim.”

Luke yemek odasının mavi halısını bir köşesinden tutup sardı. Altında ahşap zemine gömülmüş menteşeli bir gizli kapı vardı. Luke telefonu kulağıyla boynu arasına yerleştirdi ve anahtarlığını çıkardı. Gizli kapının içine saklanmış sağda ve solda küçük kilitler vardı. Kilitlere uyan küçük gümüş anahtarları buldu, deliklerine yerleştirdi ve kapının kilidini açtı.

“Benimle konuşacak mısın ?” dedi Ed.

“Hazırlanıyorum şimdi Ed. Sanırım kapatsam iyi olur.”

“İyi fikir. İyi şanslar dostum.”

“İpucu için teşekkürler.”

Luke telefonu sıkıştırdığı yerden serbest bırakarak yere düşmesine izin verdi. Gizli kapıyı açtı ve uzun metal bir kutuyu tutup çıkardı. Bir oyuncak sandığı daha. Luke onları evin her yerine gizlemişti. Kodu ezbere girdi ve kutuyu açtı. Bu kutu çoğundan daha büyüktü.

Bir M16 tüfek. Bir Remington 870 pompalı tüfek. Birkaç tane daha tabanca. Bir av bıçağı. Üç el bombası. Çeşitli mühimmat kutuları, silahlar için bolca mermi. Elini bombalara doğru uzattı. Evi havaya uçurmamak elinden geleni yapacaktı. Belki korkudan, belki açlıktan hafifçe titreyen elleriyle silahları doldurmaya başladı.

Telefon tekrar çaldı. Bu kez ekrana baktı. Arayan numara kapalıydı. İç çekti. Her kim arıyorsa, konuşabilirdi. David Delliger ya da bir gece pazarlamacısı olmasını umarak telefonu açtı.

“Luke? Ben Don Morris.”

Luke 9 milimetrelik mermileri şarjöre doldurdu, parmakları hızlıydı ve otomatik hareket ediyordu. Düşündüğü gibi, yapbozun bir parçası gürültülü bir biçimde yerine oturdu. Don, neler olduğu hakkında bir şeyler biliyordu. Tabii ki biliyordu. O ve yeni başkan birlikte balığa çıkarlardı.

“Selam Don. Eski Meclis Başkanı nereden tanıyorsun?”

“Citadel’deyken birlikteydik Don. Uzun yıllar önce. Mezuniyetten sonra ben gerçek orduya katıldım, Bill ise hukuk fakültesine gitti.”

“Anlıyorum.”

“Luke, konuşmamız gerek.”

“Peki.” Luke bir şarjörü doldurdu ve yanına koydu. Diğerini doldurmaya başladı. “Ama eğer konuşacaksak, dürüst olalım, olur mu?”

“Anlaştık.” dedi Don.

“Neden sen başlamıyorsun?”

Don konuşmaya başlamadan önce duraksadı. “Tamam… Bugün olanlar, senin için şimdiye dek açıklığa kavuşmuştur diye düşünüyorum.”

“Çok açık Don. Hatta aradığın için artık daha da açık.”

“Sevindim Luke. Böylece ayak yapmak zorunda kalmayacağız. Direk olarak konuya girebiliriz. Sen, izleri olan, yaşlı bir savaşçısın, aynı benim gibi. Böyle olması gerektiğinin farkında olmalısın. Bu ülkenin iyiliği için. Bu çocuklarımızın ve torunlarımızın geleceği için. Düşmanlarımızın bize tüm dünyanın gözü önünde amirlik taslamasına izin veremeyiz. Bahsi geçen adan bütün kaleyi bir kere dahi ateş etmeden teslim edebilirdi. Ve bütün bunlar geride kaldı.”

Luke şarjörü doldurmayı bitirdi. Üçüncüyü doldurmaya başladı.

“Şimdi ne olacak” dedi.

“Her şeyi yoluna koyacağız. Onların yerine birkaç kişi koyacağız ve herkese kim sorumlu olduğunu hatırlatacağız.”

“Sonra? Devlet ne olacak?”

“Geçen sefer olan şey. Başkan Ryan bu dönem görevine devam edecek, yani 3 yıl daha. Tekrar seçimlere katılır, ya da katılmaz. Bence katılacak, ama bu ona kalmış. Bir sonraki başkanın kim olacağına halk karar verecek. Hiçbir şey değişmedi Luke. Anayasa hala yürürlükte. Tek yaptığımız reset butonuna basmak.”

“Tüm sivil devletin başı kesildi.” dedi Luke.

“Öyleyse, düzeltiriz.”

“İkinci bir şans Don, değil mi? Aynı çocukluğumuzda olduğu gibi.”

“Tabii. Eğer istersen, ikinci bir şans.”

“Senin ikinci şansın için şimdiye kadar kaç kişi öldü söyler misin?”

Sessizlik oldu.

“Don?”

“Nüfusun yüzde birinin yüzde birinin yüzde biri, Luke. 350 milyon kişiden 350si. Bu bir tahmin ama büyük olasılıkla tutarlı bir tahmin. Sabah göreceğiz. Düşünürsen çok da büyük bir bedel değil.”

Luke karanlıkta süründü. Sol tarafına bir koltuk altı kılıfını omuzundan geçirdi, sonra da sağ tarafına. M16’yı arkasına bağlardı. El bombalarını kargo pantolonunun ceplerine koyacak, tabancayı da kolunda taşıyacak ve ilk önce onu ateşleyecekti.

Oturma odasına baktı. Tavandan yere kadar uzanan pencereler şimdi çok saçma geliyordu. Kelimenin tam anlamıyla bir cam evde yaşıyordu. Bu evi savunmanın hiç bir yolu yoktu. Muhtemelen ilk ateş altında kaldığında burayı terk etmesi gerekecekti.

“Luke?”

“Dinliyorum Don.”

“Soracağın bir şey var mı?”

“Elbette. İşte bir tanesi. Neden gecenin bu saatinde tüm bunların bir parçası olmam için beni uyandırdın? Altı aydır kapıdan içeri adımımı bile atmadım. On vakanın birinde bile çalışmadım.”

Don güldü ve o yavaş Güneyli aksanıyla kelimeler ağzından ağır ağır döküldü. “Benim hatam. Sen gördüğüm en iyi çalışanlardan birisin ama fark ediyorum ki yavaşlamış ve körelmişsin. Ve dün gece de biraz yavaştın ama çabuk alıştın. Seni hafife aldım, hepsi bu. İranlı’nın yaklaştığı kadar yaklaşmalı ve orada durmalıydın.”

“Yani Beyaz Saray patladığında suçu İranlıların üzerine atabilecek miyiz?”

“Evet. Bu kadar basit.”

“Peki ya Begley? Ona ne olacak?”

Don tekrar güldü. “Ron Begley, iki eliyle kendi kıçını bulamaz.”

“Yani onun bu işle alakası yoktu?”

“Ah, hayır.”

Luke az kalsın gülecekti. Anlaşılmıştı. Zavallı Ron Begley, neden olduğunu bile anlamadan Ali Nassar’ın haklarını koruyordu. Muhtemelen diplomatik dokunulmazlığın kutsallığını koruduğunu zannediyordu. Eğer biz saygı göstermezsek, onlar hiç göstermezler. Veya belki de sadece Luke’un sinirini bozmaya çalışıyordu.

“Neden beni arıyorsun Don?”

“Tamam oğlum, sadede gelelim o zaman. Tutuklanman için bir emir daha çıkarıldı. Önceki başkanın personel şefi ölmeden önce Mount Weather’ı aramayı başarmış. Yaşanan felaketle senin de ilgin olduğunu söylemiş. Bununla ilgili sorgulamaya alınacaksın. Ayrıca bu sabah Baltimore’da gerçekleşen cinayet? Yeniden gündemde. Bütün süreçte teröristlerle iş birliğinde olduğun gözüküyor. Başkanın sonunu sen hazırladın. Baltimore’daki oyalanman, arkanda iz bırakmamak uğruna partnerlerinden birini öldürdüğün içindi. Ve izini sürebildiğimiz deniz aşırı bir banka hesabı bulduk. İçinde iki milyon dolardan fazlası var.”

Luke gülümsedi.

“Bence bundan daha iyisini yapabilirsin.” dedi Luke. “Sahte bir hesaba benim adıma para yatırmak.”

“Bence bu yeterli.” dedi Don.

“Ya Ali Nassar?” diye sordu Luke.

“Senin efendin mi? Bir saat kadar önce öldü. İntihar etti. Evinin balkonundan atladı. 50 kat, inanabiliyor musun? Allahtan üçüncü kattaki beton bir çıkıntıya çarptı da yoldan geçen kimse zarar görmedi.”

Luke omzunu silkti. Ali Nassar’ı pek de sevdiği söylenemezdi. Nassar ne yaptığını zannediyorduysa, saçmalıyordu. Öleceğini bilmesi gerekiyordu. Eğer bilmiyorduysa göründüğünden daha aptal olmalıydı. “İşime gelir,” dedi Luke. “Biri daha yoldan çekildi.”

“Kesinlikle.”

“Sanırım şimdi de benim olaysız bir şekilde teslim olmamı bekliyorsun.”

“İstiyorum, evet.”

“Pek sanmıyorum.”

“Luke…”

Luke yemek odasında bulunduğu yerden, güney ve batıyı gören pencereleri görebiliyordu. Ev inişli çıkışlı çimenlik bir tepeciğin üzerindeydi. Yükseklik, görüş açısını genişletiyordu. Sessiz bir mahalleydi. Bütün sakinler arabalarını ya garajlarının önündeki yola ya da garajlarına park etmişlerdi.

Güneye doğru, hemen yan köşede, işaretsiz iki ekip otosu burun buruna park etmişti. Hızlı arabalardı, polislerin uyuşturucu kaçakçılarından el koyduklarına benziyorlardı. Camları filmliydi. Pusuya yatmış, bekleyen örümceklere benziyorlardı. Batıya doğru, pencerenin kuzeydeki en uzak köşesinden, yan sokağa park etmiş siyah bir kamyonet görebiliyordu. Baktığı yerden tüm görebildiği buydu. Muhtemelen göremedikleri de vardı.

“Madem benim için emir çıktı,” dedi Luke,  “Niye birkaç polis göndermedin? Etrafta tek gördüğüm casuslar.”

Don güldü. “Peki, tamam. Emir biraz fazla olmuş olabilir. Gelip bizle konuşmanı istiyoruz diyelim.”

Tabii ki. İşin içinde polis falan yoktu. Eğer Luke çıkıp teslim olsaydı, ondan hemen kurtulacaklardı. Kara bir kuyuya atılacak ve kendisinden bir daha haber alınamayacaktı.

Buna izin vermeyecekti.

“Ortalığı kan gölüne çevireceğime yemin ederim Don. Eğer peşimden gelirsen, Dışarıdaki bütün adamları, on tane, yirmi tane, otuz tane, hepsini evimin bahçesine gömerim. Bu çok fazla dul ve yetim demek. Deneyelim istersen.”

Don’un sesi kısıktı. “Luke, beni çok dikkatli dinlemeni istiyorum. Bu sana söylemek zorunda olduğum en önemli şey. Dinliyor musun? Duyuyor musun beni?”

“Dinliyorum.” dedi Luke.

“Oğlunu ve karını aldılar.”

“Ne?”

“Hiçbir şey seni endişelendirmez Luke. Hiçbir zaman endişelendirmedi. Bir vitrin süsüydün, dev bir dramadaki figürandın. Bu sabah seni uzaklaştırdığımda eğer ki evine gitmiş olsaydın, yaşananların hiçbiri yaşanmayacaktı. Ama sen eve gitmedin, bunun sonucunda Rebecca ve Gunner’ı büyük riske attın. İyiler ve onlara zarar gelmedi ama beni dinlemek zorundasın. Eğer şimdi çıkarsan, yaptığın her ne ise, onu bırakıp, ellerini kaldırıp evden çıkarsan, her şey yoluna girecek. Eğer ki bu saçmalığa devam etmekte ısrar edersen…” Durdu. “Neler olacağını bilmiyorum.”

“Don, sen ne diyorsun?”

“Bu senin davan değil Luke, ya da benim. Bu bizi aşan bir şey.”

“Don, eğer ki aileme zarar verirsen…”

“Ben değil. Ailene asla zarar vermeyeceğimi biliyorsun. Onları kendi ailem gibi severim. Ben sadece elçiyim. Bunu unutma.”

“Don-”

“Senin seçimin Luke.”

“Don!”

Telefon kesildi.

41. Bölüm

Saat 23:15

Queen Anne’s İlçesi, Maryland – Chesapeake Koyu Batı Kıyısı

Rebecca yatakta yüzüstü yatmış, karanlığa dalmıştı. Yanındaki sehpanın üzerindeki telefon çalmaya başladı. Baktı. Ekranı yattığı yerden görebiliyordu. Luke arıyordu. Ama hareket edemiyordu. Bu onu ele verirdi. Biliyordu, evinde birisi vardı.

Orada, yüreği ağzında, donmuş gibi kımıldamadan yatıyordu. Ayak sesleriyle uyanmıştı, ağır gövdeleri dikkatlice hareket ediyordu. Bu ev çok, çok eskiydi, döşemeler çatlaktı. Üzerinde birazcık bile çatlak olmayan tek bir döşeme bulamazdınız.

İşte gene sesler geliyordu. Merdivenlerden aşağı doğru sessiz olmaya çalışan, kaçamak, ağır bir adım. Başka biri daha, oturma odasının oradan geliyordu. Aşağıda en az iki kişi vardı. Yatak odasının penceresinin altından, dışarıdaki çimlere basan başka ayak sesleri de duydu. Evin dışında birileri dolanıyordu.

Birden bire fark etti. Biraz zaman almıştı çünkü sesleri duymadan önce uyuyordu. Gunner da onunla birlikte, evdeydi.

Aman tanrım. Onu dışarı çıkarmalıydı.

Ne yapabilirdi? Luke silahlarını kilitli tutuyordu. Gunner bir gün yalnızken onları bulamasın diye, bunu yapmasını o istemişti.

Ayağını nereye bastığına dikkat ederek yataktan çıktı. Geceliğini hızla çekip çıkardı. Gündüz giydiği kot ve gömleği giydi. Kafasında bir plan oluşmaya başlamıştı. Gunner’ın odasına gidecek, onu sessizce uyandıracak ve odasının penceresini açacaktı. İkisi de pencereden dışarı çıkacak ve odanın dışındaki hafif eğimli çatıyı sessizce geçeceklerdi. Eğer kimse onları fark etmezse, çatı oluğundan aşağı doğru inecek, ve çeyrek mil ötedeki en yakın komşuya doğru hızla koşacaklardı.

İşte bu kadardı. Bütün plan buydu.

Yukarı baktı ve nefes nefese kaldı. Walking Dead tişörtünü ve pijamasını giymiş Gunner içeri girdi. Gözlerini ovuşturdu.

“Anne? Bir şeyler duydun mu?”

Gunner’ın tam arkasından, karanlığın içinden yaklaşan, çok uzun boylu bir adamdı. Çok belirgin bir adem elması vardı. Suratı düz ve boştu. Gözlerinde hiç ifade yoktu. Gözleri ölüydü. Ona sırıttı.

“Merhaba Bayan Stone.” dedi, “Sizi uyandırdık mı?”

Gunner çığlık attı, hemen arkasındaki derin sesten korkmuştu. Annesi koştu. Becca onu arkasına çekti. Sanki nefesi boğazında kalmıştı. Nefes alırken çıkan ses bir lokomotifinkine benziyordu. Sonra aklına garip bir şey geldi.

“Bir şey yok, küçük kız,” dedi adam. “Seni incitmeyeceğiz. Şimdilik.”

Bu şey Luke ile ilgiliydi. Muhtemelen gördüğü korkunç şeyler yüzünden hep paranoyakça davranırdı. Haftalarca ülkeden gittiği zamanların birinde, ona kendisini nasıl savunması gerektiğini öğretmişti. Ama gösterdiği şey kick box ya da karate değildi. Kimseyi tokatlamayı ya da yumruklamayı öğretmemişti.

Hayır. Eve, canlı gibi görünen, ağır ve anatomik olarak insan vücuduna uygun mankenleri getirmişti. Luke ona parmaklarını göz yuvalarına sokarak, gözlerini nasıl oyacağını öğretmişti. Nasıl burunlarını ısırarak koparacağını öğretmişti. Koparmak! Dibine kadar koparmayı, dişlerini en derine kadar geçirip, burnu suratından ayırmayı. Testislerini sıkıştırmayı değil, ezmeyi öğretmişti. Birinin ağzından boğazına kadar elini sokmayı öğretmişti. Ona başka bir insana nasıl kalıcı olarak zarar vereceğini göstermişti, özellikle kendinden büyük ve güçlü olanlara.

Luke’un bunları anlatırkenki neşeli gülümsemesini hatırladı. “Eğer gün gelir de savaşman gerekirse, o zaman karşındaki kişiye zarar vermek zorundasın. Ne az, ne çok. Öyle zarar vermelisin ki, ayağa kalkıp aynısını ve hatta daha kötüsünü sana yapamasın.”

Yapmalı mıydı? Bu adama zarar vermeli miydi? Yalnız başına olsa, yapmazdı. Ama Gunner vardı.

Adam ona doğru yürüdü. Çok yaklaştı. Üzerinde bot, haki renk pantolon ve tişört vardı. Vücudunu onun vücuduna doğru bastırdı ama elleriyle dokunmuyordu. Göğsü hafifçe suratına dokundu. Vücut sıcaklığını hissedebiliyordu. Elini onun arkasındaki duvara dayadı. Vücudu kadını geriye doğru itti.

“Hoşuna gitti mi?” dedi. Derin bir nefes aldı. “Kocanı hiç özlemeyeceğine söz verebilirim.”

Gunner ,arkasında durduğu yerden, tiz bir ses çıkardı.

Becca, Luke’un ona öğrettiği gibi çığlık attı. Çığlık enerjisini salıvermişti. İki elini de adamın testislerine doğru hızla götürdü. Pantolonun üstünden ikisini de kavradı ve sıkabildiği kadar kuvvetle sıktı. Öldürürcesine sıkıyordu. Sonra onları koparmaya çalıştı.

Adamın gözleri şok içinde fal taşı gibi açılmıştı. Nefessiz kaldı ve gürültülü bir biçimde yere yığıldı. Ağzı açık kalmış, acı acı bağırıyordu. Elleri kasığındaydı. Pantolonu kan aktıkça lekeleniyor, renk değiştiriyordu. Ona zarar vermişti. Ona çok kötü zarar vermişti.

Gunner’a döndü. “Hadi! Buradan çıkmalıyız.”

42. Bölüm

Saat 23:17

Fairfax ilçesi, Virjinya – Washington Banliyösü

“Merhaba, ben Becca. Şu anda size cevap veremiyorum. Sinyal sesinden sonra mesaj bırakın, en kısa zamanda sizi arayacağım.”

Luke telefonu kapattı. Mesaj bırakmanın hiçbir anlamı yoktu.

Merdivenlerden aşağı indi. Evin tamamlanmış bir yarı bodrum katı vardı. Komşunun ve kendi evinin arasında, tepeciğin altında bir çıkışa açılıyordu. Bu kapı korunmasız bir kapıydı ve başta Luke’un oraya yönelmesinin sebebi buydu. Luke karanlığın içinde, komşu eve bakarak, kapıya doğru çömeldi. Bu ev, aklına bir şey getirdi.

Soru şuydu; bunu yapmaya cesaret edebilecek miydi?

Kariyeri boyunca, gücü yettiğince, Becca ve Gunner’ı işinin gerçekliklerinden korumak için elinden geleni yapmıştı. Becca onun yaptığı işin ne olduğunu biliyordu, ama bunun nelere mal olabileceğinin pek de farkında değildi. Gunner kendince olan bitenin daha çok farkındaydı. Babasının James Bond olduğunu düşünüyordu.

Luke homurdandı. Asıl anlamayanın kendisi olduğuna dair bir sezgi, bir şimşek çaktı. Bunca yıl, iyi bir ajan gibi, bölünmüştü. Böyle düşünmesi gerektiğini öğretmişlerdi. Bir tarafta işin ve işin gereği yaptığın her şey. Öğrenip hızlıca unuttuğun sırlar, tanıştığın insanlar ya da tutukladıkların veya öldürdüklerin. Diğer tarafta ise gerçek hayatın. İkisini tutabildiğin kadar uzak tutuyorsun.

Ama bu bir yalandı. İş, pis ve tehlikeliydi. Luke rutin olarak dünyadaki en kötü insanlarla baş etti. Ama onlar ev ve iş hayatı arasına keyfi sınırlar çekmiyorlardı. Onlar için hepsi aynıydı. Her hedef meşruydu.

Bunu şimdiye kadar nasıl görememişti? Ya da nasıl görmezden gelmişti?

Aklında çok kötü bir düşünce vardı, düşünmek istemiyordu. Bunu uzun zamandır yapıyordu. İnsanlar kaçırıldıklarında, muhtemelen öldürülürlerdi. Onları serbest bırakmak tehlikeliydi. Çok fazla şey bilirlerdi. Çok fazla şey görürlerdi. Onları öldürmek daha kolay ve zekice olurdu.

Bu iş, yaşamak için öldüren bir sürü insanla doluydu. Onlar için, öldürmek hiçbir şeydi. Sabah birini öldürüp, öğlen Applebee’s’de 10 dolara yemek yiyebilirlerdi.

Luke boğazını yalayıp geçen çığlığı bastırmak için dişlerini sıktı. Bu kendini bile şaşırtsa da, aniden ağlamaya başladı. Ama canı yanıyordu. Canı çok yanıyordu ve daha yeni başlıyordu. Bunu biliyordu. Ne kadar kötü olacağını biliyordu. Bunu daha önce çok kere görmüştü. Masum insanlar bu hayattan koparılıp alınmıştı. Hayatta kalanlar ise gölge gibi, boş, yaşayan ölüler. Hıçkırıklara boğuldu.

Telefonu öttü. Karısı olduğunu umarak kafasını eğip telefonuna baktı. O değildi. David Delliger’dandı.

Buluşabiliriz. Annapolis?

Tamam. Kararını vermişti.

Bodrum katının kapısının karşısındaki kapı, komşusu Mort’un evininkiydi. Mort, ellilerinin ortasında, bekar, eğlenceli bir adamdı. Kumarhane sektöründe lobicilik yapıyordu. Las Vegas’taki yerleşik kumarhane endüstrisinde değil. saçma sapan, eski at yarışı parkurlarını, slot makinesi merkezleri ve insan yapımı göllerde gezen, iç karartıcı, sıkıcı "nehir teknelerinin" demirledikleri yerlere çeviren hiçliğin ortasında, Indiana’daki şu garip kumarhane endüstrisi,

Mort’un idare merkezi burada, Washington’daydı fakat meclis üyelerine para yedirmek için tüm ülkede dolaşıp duruyordu. Çok fazla evde olmazdı.

Luke, bu gece olduğu gibi, Mort’un ne zaman evde olup ne zaman olmadığını içerideki otomatik ışıkların yanıp sönme anından anlardı. Işıklar iki gecedir tam olarak aynı saatte yanıp sönmüştü. Bu sistem bir hırsızı asla kandıramayacak olsa da, herhalde Mort’un içini rahatlatıyordu, ki bu Mort gibi adamlar için zaten daha önemliydi.

Mort çok para kazanmıştı. O kadar çok kazanmıştı ki, geçen yıl evine ek bir bölüm inşa ettirmişti. İlave kısım büyüktü. Ve gösterişliydi. Farklı mimari stillerin birleşmesinden oluşan, Mort’un gösterişli kolonyalının bir yanında büyüyen, post modern bir tümör gibiydi. İlave yapının, arazinin Luke’a ait olan kısmına taşmasına ramak kalmıştı. Luke Mort’u seviyordu, gerçekten, ama o yapı çirkindi. Haddini aşıyordu.

Ve Mort evde değildi.

Luke, bodrumunu kapısını çömeldiği yerden araladı. Mort’un evi yakındı, bu mesafeden orayı tutturmak kolaydı. Luke el bombalarından birinin pinini çekti ve Mort’un evine doğru fırlattı. Bomba iki kez sekti ve duvarın karşısına mükemmel bir biçimde yerleşti.

Luke kendini korumaya aldı ve yere kapaklandı.

BOOM!

Işık ve ses, karanlığı delip geçti. Birkaç saniye sonra Luke ayağa kalktı ve kapının yanına geri döndü. Bomba, Mort’un evinin bir tarafında bir delik oluşturmuştu.  Deliğin yıkık kenarlarının etrafında küçük çapta bir yangın başlamıştı.

Luke bu sefer kapıyı sonuna kadar açtı, dışarı adımını attı, etrafta tetikçiler olmadığını umarak ikinci el bombasının da pinini çekti ve bir beyzbol topu gibi duvardaki deliğin tam ortasından içeri fırlattı. İçeriyi alt üst etmişti.

Bu sefer, ışık biraz farklıydı, ses ise basıktı. Luke dışarı baktı. Mort’un ek binasının bir tarafı içine çökmüştü. İki evin arasındaki çimenliğin üzeri moloz doluydu. İçten bir yangın başlıyordu. Mobilyalar, evraklar, halılar ve bütün saçma eşyalar yanmaya başladığında burası sıcak ve güzel bir hal alacaktı.

Bir tane daha? Elbette. Bir tanesi daha, bu işi hallederdi. Luke dışarı adımını attı ve yanan evin içine son bombayı fırlattı. Siren sesleri gelmeye başlamıştı bile. Polis ekipleri, itfaiye, ambulans, hepsi birkaç dakika içinde burada olmuş olurlardı. Bütün komşular sabahlık ve terlikleriyle kapılarının önüne inmeye başladıklarında olay yeri tamamlanacaktı. Etrafta bu kadar insan varken birini ortadan kaybetmek o kadar da kolay olmasa gerekti.

Son bomba Mort’un evine çarparken, Luke da yukarı kata geri dönmüştü. Pencereden dışarı baktı. Yanan közler her yerde uçuşuyor, kırmızılı turunculu parlaklığın üzerinden siyah dumanlar gökyüzüne doğru yükseliyordu.

Koyu renkli ekip otomobilleri çalıştı ve sessizce uzaklaştılar. Kamyonet zaten gitmişti. Luke için de gitme zamanı gelmişti. Yanan eve tekrar baktı. Kafasını salladı.

“Beni affet Mort.”

43. Bölüm

Saat 23:19

Queen Anne’s İlçesi, Maryland – Chesapeake Koyu Batı Kıyısı

Uzun boylu adamın işi tamamdı. Yerde, kıvranarak can çekişiyordu.

Ayağa kalkamayacaktı.

Becca, Gunner’ın elini tuttu. Onu pencereye doğru itti ve penceredeki teli dışarı doğru itti. Tel çatırdadı ve düşerek kiremitlerin üzerinden kayıp gitti. Arkasından, merdivenlerden kuvvetli ayak sesleri geliyordu.

Gunner’ın önünde diz çöktü. “ Tatlım, pencereden dışarı tırman, diğer tarafa doğru dikkatlice koş ve su borusundan aşağı in. Aynı yangın tatbikatlarında yaptığımız gibi, tamam mı? Ben hemen arkandayım. Ayağın yere değer değmez koşmaya başla. Thompson’ların evine doğru koşabildiğin kadar hızlı koş. Tamam mı?”

Thompson’ları düşündü, en az 85 yaşında, yaşlı bir çiftti.

“O adam kimdi anne?”

“Bilmiyorum. Fark etmez. Git şimdi.”

Gunner önce kafasını camdan dışarı çıkardı, atladı ve koştu.

Şimdi sıra ondaydı. Kapıya doğru baktı. İki adam daha odaya yaklaşıyor ve ona doğru koşuyorlardı. Pencereye doğru atladı. Kaygan kiremitleri elleriyle kavradı ama adamlardan biri bacağını yakalamıştı. Vücudunun üç çeyreği çatıdaydı fakat bir çeyreği hala odanın içindeydi. Adam şimdi iki bacağını birden yakalamıştı. Onu içeri çekmeye başladılar.

Atabildiği kadar hızlı, deli gibi tekme atmaya başladı.

Kontrolsüzce “Aahh! Ahh!” diye bağırdığını fark etti.

Bacakları serbest kaldı ve çatıya doğru geri döndü. Artık tamamen hafif eğimli çatının üzerindeydi. Bir saniye içinde, adamlardan biri camdan dışarı atladı. Yanındaydı. Çatının bittiği yere kadar yuvarlandılar. Adam onu tutmaya çalıştı, ama o, adamın gözlerine tırnaklarını geçirdi. Ondan kaçmak için diğer tarafa yuvarlanmak istedi ama çok uzağa gitmişti, çatının kenarından düştü. Beton girişe düşüşünü ve çıkardığı gürültüyü duydu.

Atladı ve koşmaya başladı. Başka bir adam çatıya tırmanıyordu. İleride, Gunner su borusunun yanına varmıştı. Çatının kenarına oturmuştu, bacakları aşağıya sallanıyordu. Boruyu kavradı, kendini aşağıya itti, sola doğru döne döne gözden kayboldu.

Becca da çatının kenarına ulaştı.

Gunner borudan aşağı kaymış, çimen zemine ulaşmış, kıçının üstüne oturmuştu. Bir saniye sonra, hala yerdeydi.

“Ayağa kalk Gunner. Koş.”

Ayağa kalktı, döndü ve tepelikten aşağı Thompson’ların evine doğru koşmaya başladı.

Becca arkasına baktı. Bir adam ona doğru yaklaşıyordu. Arkasında, bir adam daha pencereden dışarı doğru çıkıyordu. Aşağıda, solunda, başka bir adamın daha köşeyi dönüp onun olduğu tarafa doğru geldiğini gördü.

Tutunarak inecek vakit yoktu. Arkasını döndü ve atladı.

Hızlı düşmüştü, bileğinde keskin bir acı hissetti. Omzunun üzerinden ileri doğru yuvarlandı, aksayarak ayağa kalktı ve her şeye rağmen koşmaya başladı. Attığı her adım bacağından yukarı bir acı dalgası olarak yayılıyordu. Koşmaya devam etti. İlerisinde Gunner koşuyordu, kolları ve bacakları şişiyordu. Ona yetişiyordu.

“Koş Runner!” diye bağırdı. “Koş!”

Arkasından adamların ayak seslerini duydu. Nefes alıp vermelerini duyabiliyordu. Koştu ve koştu. Önündeki çim zeminde gölgelerini görebiliyordu. Yakına ve daha yakına geldiler ve gölgeleri onunkiyle birleşti. Kolları ona değiyordu. Onlarla mücadele ediyordu.

“Hayır!”

Adamlardan biri üzerine doğru atladı. Vücudunun ağırlığını hissedebiliyordu. Yere çarptılar ve çimin üzerinde kaymaya başladılar. Ondan kurtulmaya çalışıyor, onu tırmalıyordu. Başka bir adam geldi, sonra bir tane daha. Onu tuttular.

İki başka adam da, Gunner’ın peşinden koştu.

“Koş!” diye haykırdı. “Koş!”

Neler olduğunu görmek için boynunu çevirdi. Yüzlerce metre ötede, Gunner, Thompson’ların evine neredeyse varmıştı. Evin ışıkları yanıyordu. Verandanın ışığı yanmıştı. Kapı açıldığında Gunner merdivenleri çıkıyordu.

İki adam hemen arkasındaydı. Koşmayı bırakıp verandaya doğru yürümeye başladılar. Yavaşça merdivenleri çıktılar.

Becca, Bay ve Bayan Thompson’ın silüetlerinden, kapının önünde durduklarını görebiliyordu. Aniden bir ışık parladı, sonra bir tane daha. Namlu alevi, ama Becca hiç ses duymamıştı. Çok yakınlardı, ama hiç silah sesi gelmemişti.

Bay ve Bayan Thompson yere düştü. Adamlar işlerini bitirene dek, bir alev daha çıktı, sonra bir tane daha.

“Hayır, olamaz.” dedi Becca.

Adamlar Gunner ile birlikte geri dönüyorlardı. Onu aralarına almış, birer bileğinden tutuyorlardı.

Becca’nın başında ise bir adam vardı. Kötü bir tıraşı vardı ve nefesi kötü kokuyordu.

“Olanları gördün mü?” dedi. “Gördün mü? Bunu sen yaptın, biz değil. Olaysız bir biçimde bizimle gelseydin, bu olanlar hiç yaşanmayacaktı.”

Yapacak hiçbir şey kalmamıştı. Becca, adamın suratına tükürdü.

44. Bölüm

Saat 23:27

Mount Weather Acil Operasyon Merkezi – Bluemont

Chuck Berg diğer bir patlama onu kendine getirene dek, saatlerce yarı baygın kaldı. Patlamanın sesi sanki uzaktan gelen bir gök gürültüsü gibi derindi. Havada, dalganın okyanusta yarattığına benzer bir etki yaratmıştı. Uzun süre su altında yüzmüş sonra yüzeye çıkmış gibi görünüyordu.

Gözlerini açmayı başarabildi. 37 yaşındaydı ve neredeyse 20 yıldır Gizli Servis’teydi. İki sene masa başında çalışmış, dokuz sene de gelişmiş bir güvenlik takımında rol almıştı. Altı ay önce ömrü boyunca en çok isteyebileceği pozisyonlardan biriyle ödüllendirilmiş, başkan yardımcısının şahsi koruması olmuştu. Şu anda çok da iyi bir iş gibi gelmiyordu.

Chuck, hatırladıklarını kafasında bir araya getirmeye çalıştı. Asansörden çıkmış, televizyon stüdyosuna doğru dar bir koridordan geçiyorlardı. Birkaç dakika geç kalmışlardı, hızlı yürüyorlardı. Başkan yardımcısının arkasındaydı. Smith ve Erickson adlı iki adam ise önlerindeydi.

Önlerindeki çelik kapı aniden içeri doğru patlamıştı. Erickson orada ölmüştü. Smith koridorun diğer tarafına doğru döndü. Chuck’ın suratı, parçalanmış kapıdan gelen alevlerle aydınlandı. Alevlerin parlak sarı ve turuncusunda bir gölgenin sendelediğini gördü. Bu Smith idi, bir meşale gibi yanıyordu. Sadece bir saniyeliğine çığlık attı, sonra sesi kesildi ve kendini kaybedip düştü. Berg, Smith’i alevleri solurken gördü. Boğazı parçalandı, çığlığı daha başlamadan bitmişti.

Chuck, başkan yardımcısını tuttu ve yere bastırdı.

Bir şok dalgası, koridoru yalayıp geçti. Sanki tüm tesis titredi. Bir şey, Berg’in kafasına isabet etmişti. Tamam, öldüm. Tamam. diye düşündüğünü hatırladı.

Ama ölmemişti. Hala orada, aynı koridordaydı, karanlığın içinde, başkan yardımcısının üzerindeydi. Kafası çok acıyordu. Elini kafasına götürdü ve geniş, yapış yapış, üzerinde kanlar kurumuş bir kesik fark etti. Üzerine bastırdı. Çatlamış bir kafatasına ne kadar dokunursan, o kadar acırdı. Öyle olmadı.

Yaşıyordu ve hareket edebiliyormuş gibiydi. Bu da bitirmesi gereken bir işi var demekti.

“Bayan Hopkins?” dedi. Kendisiyle karşılaştırdığında o kadar küçüktü, üzerinde yatıyor olmak garip geldi.

“Hanımefendi, duyuyor musunuz?”

“Bana Susan de.” dedi. Sesi şaşırtıcı bir şekilde güçlü geliyordu. “Bu hanımefendi saçmalıklarından nefret ediyorum.”

“Yaralı mısınız?”

“Canım acıyor.” dedi. “Ama ne kadar kötü bilmiyorum.”

“Kollarınızı ve bacaklarınızı hareket ettirebiliyor musunuz?”

Chuck’ın altında kıpırdandı. “Evet. Ama sağ kolum çok acıyor.” Sesi titriyordu. “Yüzüm çok acıyor. Sanırım yandım.”

Chuck kafasını salladı. “Tamam.” Şöyle bir düşündü. Kol ve bacaklarını oynatabiliyordu, bu da demek ki önemli sinirleri hasar almamıştı. Uzun süredir burada bu şekilde duruyorlardı. İç organ hasarları ya da ciddi yanıklar meydana gelse şimdiye çoktan ölmüş olurdu. Yaraları, canını yakıyor da olsa, muhtemelen hayati tehlike arz etmiyordu.

“Hanımefendi, birazdan ayağa kalkabiliyor musunuz diye bakacağız, ama hemen değil. Üzerinizden kalkıp ileri doğru sürünüp sonra hemen geri geleceğim. Hiç kıpırdamanızı istemiyorum. Tam burada, tam bu pozisyonda kalmanızı istiyorum. Burası çok karanlık ve nerede olduğunuzu bilmeliyim. Anlıyor musunuz? Lütfen evet ya da hayır deyin.”

“Evet” dedi. Sesi küçük bir kız gibi çıkmıştı. “Anlıyorum.”

Koridorda yılan gibi ilerleyerek, onu arkasında bıraktı. Asansörlerin tam karşısında, camın arkasında, bir acil durum kiti olduğunu fark etti. Koridorun bu tarafına el değmemiş olsaydı, daha hızlı hareket edebilirdi. Önündeki her şeye dokunarak, keskin uçlu ya da düşmüş olabilecek şeyleri arayarak, yavaşça ilerledi. Çok fazla moloz vardı. Duvarı da yokluyordu. Bir süre sonra, eli duvardaki deliğe değdi, bu sayede asansöre ulaştığını anladı.

Chuck dizlerinin üzerine yükseldi. Yerden bir metre kadar yukarıda, hava kokuşmuş ve dumanlıydı. Geri yere çömeldi.

“Bayan Hopkins?” diye seslendi. “Hala orada mısınız?”

“Buradayım, evet.”

“Yerde kalmaya devam edin lütfen. Ne olursa olsun ayağa kalkmayın, tamam mı?”

“Tamam.”

Chuck derin bir nefes aldı ve ayağa kalktı. Dizleri çıkmıştı. Cam kutuyu bulana dek ellerini duvarda gezdirdi. Nasıl açacağıyla ilgili hiçbir fikri yoktu, o yüzden yumruklayabildiği kadar hızla yumrukladı. Kırılabilir camdı, anında tuzla buz oldu.

Kutu derindi. Ellerini kutunun içinde gezdirdi, eline tanıdık şeyler geliyordu. Solunum maskeleri vardı. Bunlar lazım olabilirdi. Bir silah vardı, bu şartlar altında gereksizdi. Kayışla duvara sabitlenmiş bir fener buldu. Düğümü açtı, feneri dışarı çıkardı ve yaktı. Çalışıyordu.

Allah’ım. Işık.

Hızlıca su ve bir sürü hazır yemek buldu. Bir ilk yardım seti. Bir el baltası ve çakı. Nefessiz kalmadan önce yere düştü.

Duvara yaslandı. Yaşıyorlardı ve erzakları vardı.  Hareket halindeydiler ve artık bir sonraki adımlarını düşünmenin vaktiydi. Tesis saldırıya uğramıştı. Bu zırhlı bir binaydı, yani dışarıdan gelecek her türlü bomba saldırısına dayanıklı olmalıydı. Bu da saldırı içeriden yapıldı demekti. Ve bu da demekti ki Chuck buradan çıkmanın bir yolunu bulmalıydı.

Ama…

Dikkatli olmalıydı. Yaklaşık on yıl önce, ilk sahaya çıktığında onu, emekli olmak üzere olan, Walt Brenna isimli, yaşlı bir ajanla eşleştirmişlerdi. Walt’ın komik bir tarafı vardı. Diğer ajanlar onun aksinin teki olduğunu söylüyordu. Chuck’a, onu dinlememesini söylemişlerdi. O ise Walt’la çok zaman geçirmişti. Bazı günler onu dinlemekten başka yapacak bir şeyi kalmıyordu.

Walt “beyaz üzeri beyaz” dediği bir konsepte kafayı takmıştı.

“Sana bu işin Müslüman teröristleri ya da Rus suikastçıları ya da benzerlerini yakalamak olduğunu söyleyecekler” demişti Walt. “Aslında öyle değil. Bu adamların Birleşik Devletler’in başkanına yaklaşabileceklerine inanıyor musun? Bir daha düşün. Bizim tüm yaptığımız beyaz üzeri beyaz atakları etkisiz hale getirmek”

Chuck Berg, Walt’ın saçmalamalarını büyük bir kuşkuyla dinliyordu. Ama söyledikleri yıllar boyunca aklında kalmıştı, zaman zaman onu düşündürüyordu. Walt Brenna’ya göre, beyaz üzeri beyaz saldırı, devletin kendine saldırısıydı. Kennedy suikastları bunun bir örneğiydi. 1981’de Ronald Reagan’a yapılan suikast girişimi de öyle.

Walt Brenna, Reagan hakkında şöyle demişti;

“Başkan yardımcısı, bu görevinden hemen önce CIA direktörlüğü yapıyordu. Başkanı öldürmeye çalışan adamın babası, CIA’in paravan kuruluşu olan World Vision’ın başındaydı. Başkan yardımcısının ailesi sözde suikastçının ailesiyle dosttu. Başkan yardımcısının kardeşiyle suikastçının kardeşi, cinayet sırasında öğlen yemeği için sözleşmişlerdi. Gazetelerde bundan çok az bahsediliyordu. Hiç araştırılmamıştı. Neden? Çünkü suikastçı deliydi ve tek bilmemiz gereken buydu öyle mi? Hayır. Çünkü beyaz üzeri beyaz oyunun bir parçasıydı. Bunu yapmak onların işi, durdurmak ise bizim. Saldırı ve savunma, hepsi bu.”

Seneler geçtikçe, Chuck Servis’te tek böyle düşünen kişinin Walt olmadığını öğrendi. Kimse açıkça konuşmuyordu ama bunla ilgili dedikodular duymuştu. Beyaz üzeri beyazı nasıl tanımlardın? Böyle bir olay olmadan önce neye benzerdi?

Chuck kafasını salladı. İşte tam olarak böyle gözükürdü. Beyaz saraya yapılan bir saldırıdan sadece saatler sonra, güvenli bir binada bomba patlıyordu. Beyaz saraydaki patlamalar da binanın içinde gerçekleşmişti, en azından hatırı sayılır bir kısmı. Dışarıdan kimse her iki binaya da girip bomba yerleştiremezdi, hele ikisine birden hiç yerleştiremezdi.  Bunu yapabilecek olanlar, askeriye, istihbarat teşkilatı ya da Gizli Servis’in kendisiydi.

El fenerinin yardımıyla, yere çöktü ve emekleyerek başkan yardımcısına doğru ilerledi. Hiç kıpırdamamıştı.

“Hanımefendi? Eğer yapabilirseniz, şimdi oturabilirsiniz. Gıda, su ve ilk yardım seti buldum. Dışarı çıkarken bu maskeleri giymemiz gerekecek, size nasıl yapıldığını göstereceğim. Başta hantal ve hareketlerinizi kısıtlıyor gibi gelebilir, ama inanın alışacaksınız.”

Yavaşça oturur pozisyona geçti. Kolundaki acı yüzünden yüzünü buruşturdu. Yüzünün derisi yer yer kalkmıştı. Cildinde yaralar ve renk değişimi olmasına rağmen, Berg yanıklarının yüzeysel olduğunu düşünüyordu. Eğer durumu sadece göründüğü kadar ciddiyse, Chuck onun çok şanslı olduğunu düşünürdü.

“Birilerini aramamalı mıyız?” dedi.

Chuck kafasını salladı. “Hayır. Kimseyi arayamayız. Düşmanımızın kim olduğunu bilmiyoruz. Şimdilik sessizce hareket edeceğiz.”

Söylediklerini düşünüp “Peki.” dedi.

“Şimdi, buradan çıkmak çok kolay olmayabilir.” dedi Chuck. “Tırmanmamız gerekebilir, bu korkutucu ve can yakıcı olabilir. Bu yüzden sizden benim için bir şey yapmanızı isteyeceğim. İçinize dönmenizi ve olabildiğiniz kadar güçlü olmanızı isteyeceğim. İçinizdeki güçlü kişiyi bulun. Orada olduğunu biliyorum. Onu bulabilir misiniz?”

Kadın ona bakıyordu, ve birden gözleri daha güçlü bakmaya başladı. “Dostum, ben daha genç bir kızken moda endüstrisindeyim, etrafım yırtıcı hayvanlarla doluydu. New York’ta, Paris’te, Milan’da tek başıma yaşıyordum ve on altı yaşındaydım. Her şeye göğüs gerebilecek kadar güçlüyüm.”

Chuck başını salladı. Tam olarak duymak istediği buydu.

45. Bölüm

Saat 23:57

Birleşik Devletler Deniz Harp Akademisi – Annapolis, Maryland

Buluşmak için tuhaf  bir yerdi.

Luke simsiyah giyinmişti. Siyah eldivenler takıyordu. Cebine siyah bir başlık tıkıştırmıştı.

Navy Marine Corps Memorial Stadyumu’nun koyu renkli futbol sahası karşısındaydı. Uçsuz bucaksız, boş oturaklar önünde yükseliyordu. Üst sıradaki oturaklarda kocaman harflerle GO NAVY yazıyordu. Yazı geceleri beyaz görünüyordu ama gündüz koyu mavi üzerine sarıyla yazılı olduğunu o biliyordu.

Tereddütlüydü, sayı çizgisinin gölgesinde biraz oyalandı. Herhangi bir hareket görecek mi diye, stadyumun tepesindeki karanlık yayın kulübesini seyretti. Eğer bir keskin nişancı varsa, orada olmalıydı.

Bir adam sahanın karşısından, yanına doğru yürüdü. Adamın silueti gittikçe netleşiyordu. Uzun boyluydu, iriydi, üzerinde bir yük taşıyormuş gibi yürüyordu. Uzun bir pardösü giyiyordu. Hala ona doğru geliyordu, Luke artık pardösünün altındaki koyu renkli takımı ve hatta etli suratının aldığı şekilleri seçebiliyordu.

Rampanın yarattığı gölgenin karanlığına girmişti.

Luke yavaşça kıpırdadı. “Bakanım?”

Adam irkildi. Belli ki Luke’un orada olduğunu görmemişti. Gözleri hemen Luke’un elindeki siyah mat Glock’a kaydı. Luke adamı rahatlatmak için silahı şimdilik kılıfına kaldırdı.

“Evet” dedi adam. “Ben Dave Delliger.”

“Ben Luke Stone.”

“Kim olduğunu biliyorum. Bugün başkanla telefonda görüştüm. Sen onun hayatını kurtaran adamsın.”

“Geçici olarak,” dedi Luke.

“Evet.”

“Olaylar böyle geliştiği için üzgünüm.”

Delliger kafasını salladı. “Ben de.”

“Bunu sormaktan nefret ediyorum efendim ama, buraya gelirken takip edilmiş olabilir misiniz?”

Delliger tekrar kafasını salladı. “Her şey olabilir.  İki saat önce Site R’da başkanın yemin törenine katıldım. Buraya donanma helikopteriyle geldim. Site R buradan 160 kilometre ötede, dağların arasında. Bu karanlıkta, bozuk gece görüşümle buraya tek başıma gelmem yarın sabahı bulurdu.”

Luke, duvara doğru geriledi. Bu yanlış cevaptı. Umduğu cevap kesinlikle bu değildi.

“Endişelenme.” dedi Delliger. “Anormal hiçbir şey yok. Benden şüphelenmeleri için bir neden yok. Burası benim mezun olduğum okul ve burada senelerce ders verdim. Kampuste hala bir ofisim ve bir yatak odam var. Donanma buna izin veriyor çünkü benimle gurur duyuyorlar. Burada demirbaş gibi bir şeyim. Site R’dakilere bir deliğin dibinde ölmektense, burada ölmeyi tercih edeceğimi söyledim.”

“Başkan Hayes’le bir zamanlar Yale’de oda arkadaşı olduğunuzu öğrendiğimde etkilenmiştim.” dedi Luke.

“Hukuk fakültesi,” dedi Delliger. “Evet, ve herkesin söylediği gibi birbirimizin en yakın arkadaşıydık. Ama o daha sonra, ben askerliğimi yaptıktan sonraydı.” Kollarını uzattı ve etrafını gösterdi. “Burası benim gerçek evim.”

“Başkan Hayes öldürüldü.” dedi Luke.

“Biliyorum. Hükümet darbesiydi. Bill Ryan yemin ederken oradaydım. Emin ol herkes halinden memnundu. Şimdi İran’a savaş ilan edeceğiz. Ryan hala açıklamadıysa, bu gece açıklayacak. Neden bugünü beklediler? Kongre üyelerinin çoğu da zaten öldüğüne göre, ilan etmek için onlara sormanın bir anlamı olmayacak. Ruslar bu işe ne diyecek çok merak ediyorum.”

“Bunu durdurabiliriz.” dedi Luke.

“Neyi, savaşı mı?

“Darbeyi.”

“Bildiğim kadarıyla zaman sadece ileri doğru işliyor Bay Stone. Zaten olmuş bir şeyi durduramazsın.”

Luke sessizdi.

“Başkan ve başkan yardımcısı öldü.” dedi Delliger. “ Sırada Bill Ryan ve Ed Graves var, ikisi de sertlik yanlısı, ikisi de canlı. Sonra tüm varisler yok olmuş olacak. Hepsi Mount Weather’dalardı. Diyelim ki bu mümkün, olanları durdursan ve Bill Ryan’ın ayağını kaydırsan bile, yerine kimi getirirdin? Tacın meşru varisi kim?”

“Bilmiyorum” diye itiraf etti Luke.

Her şeyi daha olmadan önce nasıl durduracağını bütün gün o kadar çok düşünmüştü ki, olup bittiğini henüz idrak edebiliyordu. Olayın gerçek boyutunu şimdi şimdi anlıyordu. Don, Luke’a onun sadece bir vitrin süsü olduğunu söylemişti, ama bu doğru değildi. Önlerindeki küçük bir engeldi..

Luke, bir saniyeliğine Paul ile olan buluşmasını düşündü.

Paul, Luke’u uçak gemisine doğru oyuncak uçakla dalan bir kamikazeye benzetmişti. Harika gözükebilirdi ama aslında zavallıcaydı.

“Ben de bilmiyorum.” dedi Delliger. “Ama çok da fark etmez, değil mi? Her yerde adamları var. Tüm bu olanlarda kimlerin parmağı var tahmin edebiliyor musun? Bu işin ne kadar ciddi olduğunun farkında değil misin? Hadi diyelim, tüm olanları bir şekilde geri alabildin, kime güvenebileceksin? Her departmandan, her bürodan komplocuların kökünü kazıman gerekirdi. Bu hükümet, kurtlar tarafından delik deşik edilmiş bir ceset.”

Durdu. “Keşke tüm bunları beş yıl önce bilseydim. Pozisyonu asla kabul etmezdim. Thomas’a teklifinden onur duyduğumu söyleyerek teşekkür eder, kibarca reddeder, kendi işime devam ederdim. Savunma Bakanı? Bu bir şaka. Benimle dalga geçtiler. Benim yetkim falan yoktu.”

“Delil bulabiliriz,” dedi Luke. “Dava açabiliriz. Herhangi bir şey, başlangıç için, medyaya sunabileceğimiz bir şey. Sen hala içeridesin.”

Delliger yavaşça kafasını salladı. “Başkan Ryan’ın yarın sabah ilk iş istifamı beklediği hakkında bilgilendirildim. Eğer istifa edersem, görev boyunca verdiğim hizmet için bana halka açık bir şekilde teşekkür edecek. Eğer etmezsem, yetersiz olduğum gerekçesiyle beni kovacak. Seçim benim.”

Luke düşünceliydi. “Neden benimle buluşmayı kabul ettin?”

Delliger omuzlarını silkti. “İyi bir adam olduğunu düşünüyorum. Cesur olduğun da çok açık. Eğer hala çok geç değilse, bu işten sıyrılman gerektiğini düşündüğümü söylemek istedim. Bırak gitsin. Bir ihtimal peşinden gelmezler. Yaşamak güzel Bay Stone. Ve muhtemelen kazanamayacağın savaşlara girmekten fazlasını hak ediyor.

Luke derin bir nefes aldı. En azından kendisi için artık çok geç olduğunu anlatmanın bir anlamı yoktu.

“Sizin yapacağınız da bu mu?” dedi, “Çekip gitmek?”

Delliger gülümsedi. Kederli ve pişman bir gülümsemeydi. “Şimdi ofisime gidip, istifa mektubumu hazırlayacağım. Yarın da eski hayatıma geri döneceğim. Hiç fena bir bahçıvan sayılmam biliyor musun? Yıllardır mahrum kaldığım, en sevdiğim hobim. Hiç zamanım olmadı. Çoktan haziran geldi, biliyorum bu sene için biraz geciktim. Ama ülkenin bu kısmında üreme mevsimi uzun ve affedici.

Luke başını salladı. “Peki. Güle güle Bay Delliger.”

“Hoşçakalın Bay Stone. Kararınız ne olursa olsun, iyi şanslar.”

Delliger arkasını döndü ve gene sahanın karşı tarafına doğru yürümeye başladı. Luke, duvarın arkasında kaldı. Delliger’ın giderek küçülüşünü izledi. Orta sahaya yaklaştığında, tek el silah sesi duyuldu.

BOM.

Stadyumun oturakları ve çevrenin ağaçlıklı yollarında yankılandı.

Luke gözleriyle, ateş eden kişiyi bulmak için, tüm stadyumu taradı. Hiç parlama görmemişti, baskılanmış olanını bile, yani yayın kulübesinden ateş edilmemişti. Öyle olsa görürdü. Uzaktan ateş edilmiş olabileceğini fark etti. En iyi nişancılar bu atışı iki bin metreden hatta daha uzaktan bile yapmış olabilirlerdi. Dünya üzerindeki en iyi nişancılardan bazıları Birleşik Devletler ordusu tarafından yetiştirilmişti.

Sahanın karşı tarafına gözlerini dikti. Delliger’ın bedeni, orada, sahanın ortasına yığılmıştı. Silahı susturma gereği bile hissetmediklerini fark etti. Yapabilirlerdi, ve yapmadılar.

Luke cebindeki başlığı çıkardı ve kafasına taktı. Görünen tek şey, gözleriydi. Beton duvara sürünerek protokol bölümünden geçti. Birkaç saniye içinde gölgelere karışarak yok oldu.

46. Bölüm

6 Haziran

Saat 00:03

Yolda

Etrafı karanlıktı.

Adam gecenin karanlığında kamyonu sürüyordu, uzun yol şoförüydü. Güney Karolina’da, Florence’deydi, eyaletin bu kısmında çok az çıkış vardı ve birbirinden uzaktalardı. Karanlık otoyol, farlarının göz kamaştırıcı ışığıyla uzayıp gidiyordu. Hiç durmadan Florida’ya kadar gitmeyi planlıyordu, ya da o kadar uzağa gidebilirse, belki Jacksonville, belki de St. Augustine.

Korkunç bir gün geçirmişti, belki de hatırlayabildiklerinin içinde en kötüsü. Ama hayat devam ediyordu. Everglades limanındaki yük gemilerine ulaştırmak üzere bir kamyon dolusu konserve Virginia domuz ürünü taşıyordu. Kendi kendilerine gidemezlerdi.

Bir sigara yaktı ve radyoyu açtı. Kamyoncunun adını ilk kez bugün duyduğu biri yeni başkan olarak ilan edilmişti. Bir duyuru yapacaktı.

Kamyoncu iç çekti. Umarım bunu da patlatmazlar diye düşündü. Sonra başkan konuşmaya başladı.

“Sevgili Amerikalılar,” dedi.

“Dün, yani 5 Haziran’da, Amerika Birleşik Devletleri’ne İran İslam Cumhuriyeti’nin gizli ajanları ve provokatörleri tarafından aniden ve kasten saldırılmıştır. Birleşik Devletler bu milletle barış içerisindeydi, ve hükümeti ile Orta Doğu’da barışın sağlanması için görüşmeler yapılıyordu.

“Hatta İran’a ait pilotsuz bir hava taşıtı Beyaz Saray’a çarpmadan 24 saat önce, Birleşmiş Milletler İran elçisi, Birleşmiş Milletler elçimize son Amerikan mesajına resmi cevabını iletmişti. Ve bu cevap hali hazırdaki diplomatik görüşmelere devam etmenin bir anlamı olmadığını iletse de, hiçbir savaş ya da silahlı eylem iması ya tehdidi içermiyordu.

“Siz de fark edeceksiniz ki saldırının niteliği, bunun, kasten günler, haftalar ve hatta aylar önce planlandığını açıkça göstermektedir. Arada geçen zamanda, İran hükümeti, Birleşik Devletleri yalan beyan ve ifadeler kullanarak uzlaşma vadi ile kasten kandırmak istemiştir.

“Bu geceki saldırı, eski başkan, başkan yardımcısı ve birçok hükümet üyesinin toplandığı Mount Weather Acil Operasyon Merkezi’ne ciddi zarar vermiştir. Üzülerek açıklıyorum ki birçok vatandaşımız hayatını kaybetmiştir. Kesin sayı şu anda bilinmese de, en az 300 Amerikalının hayatını kaybetmiş olduğunu düşünüyoruz.

“Dolayısıyla İran, Amerikan topraklarındaki sürpriz bu saldırıyı üstlenmiştir. Dünün ve bugünün gerçekleri kendilerini göstermektedir. Birleşik Devletler halkı çoktan kanaatlerini oluşturmuş ve hayatlarına ve ulusal güvenliğimize olan etkisini çok iyi anlamışlardır.

“Ordunun ve donanmanın başkumandanı olarak, güvenliğimiz için tüm tedbirlerin alınmasını emrettim. Önceden planlanmış bu saldırının üstesinden gelmek ne kadar zaman alırsa alsın, mutlak zafer Amerikan halkının olacaktır. Sadece kendimizi olabilecek en iyi şekilde savunacağımızı değil, aynı zamanda böyle bir hainliğin bir daha bizi tehlike altına atamayacağını iddia ederken tüm halkın iradesine tercüman olduğuma inanıyorum.

“Düşmanlıklar vardır. Halkımızın, bölgemizin ve menfaatlerimizin tehlike altında olmalarına göz yummayız. Silahlı kuvvetlerimizin gücüne ve halkımızın kararlılığına olan güvenimizle, tanrının da yardımıyla, beklenen zaferi kazanacağız. Bu sebeple sizi bilgilendiririm ki, sebepsiz ve alçak 5 Haziran saldırılarından sonra, Birleşik Devletler ve İran arasında savaş durumu hasıldır.”

47. Bölüm

***

Saat 00:35

Queen Anne’s İlçesi, Maryland – Chesapeake Koyu Batı Kıyısı

Luke eve vardığında geç kaldığının farkındaydı.

Karanlıktı. Su kaynaklarının yakınlığı sanki havaya elektrik katıyordu.

Başta arabasını eve 100 metre kadar uzakta park etti. Farlarını söndürdü, sonra bekledi ve izledi. Yolda kimse yoktu. Sol tarafında ileride bir evden televizyon ışıkları geliyordu. Daha yakında, 400 metre kadar ileride, Thompson’ların evi karanlıktı.

O kadar çok korkuyordu ki, kusacakmış gibi hissediyordu. Başından beri hatalar yapmıştı ve muhtemelen şimdi bedelini Gunner ve Becca hayatlarıyla ödüyorlardı. İşinin teşkil ettiği riskleri Becca’ya çok önceden anlatması gerekirdi. Onu bırak – Becca’ya ya da herhangi başka birine en başından hiç bulaşmamalıydı.

Arabayı tepeden aşağı, eve doğru saldı. Becca’nın Volvo’su oradaydı. Onun yanına park etti. Dışarı çıktı ve kapısını kontrol etti. Gizlenmeye çalışmıyordu. Ailesini öldürmelerindense, onu almaya gelmeleri daha iyiydi. Keşke bu takası yapabileceği zaman yapsaydı. Bunun bir yalan olduğunu biliyordu, ama…

Araba kilitli değildi, Becca burada kapısını hiç kilitlemezdi zaten. Arabanın içinde hiçbir şey yoktu. Bagajı açtı ve karşılaşabileceği şeylere karşı kendini hazırladı. Hiçbir şey yoktu. Kriko, somun anahtarı, pompa ve iki tenis raketi.

Eve doğru yürüdü. Kapı kilitli değildi. İçeri girdi.

Kimse yoktu.

Eski evin boşluğunu hissedebiliyordu. Banyonun ışığı yanıyor, oturma odasına gölgesi vuruyordu. Odadaki sehpa kırılmıştı, sanki üzerine biri düşmüş gibiydi. Gördüğü tek boğuşma, çırpınma izi buydu.

Bir an durdu, nefesini tutup etrafa baktı ve dinledi.

Ses yoktu. Hem de hiç.

Nefesi uzun ve sessiz bir inilti olarak çıktı. Tamam. Buraya kadar gelmişti. Kendine gelip, duygularını bastırıp, evin geri kalanını kolaçan etmeliydi. Eğer içeride birileri varsa, ölmüşlerdi.

Çok özür dilerim Becca.

Birkaç dakika olduğu yerde kaldı. Arka pencereden dışarıda, uzakta, karanlık suyun üzerinde bir bot gidiyordu. Botu göremiyordu bile. Orada olduğunu sadece kıçındaki kırmızı seyir fenerine bakarak söyleyebiliyordu.

Aramaya başladı. Evin geri kalanını kontrol etmek için, odalara doğru yürüdü. Etrafında belli belirsiz gölgeler göründü. Yatak odalarına girdi. Banyoyu ve giyinme dolabını kontrol etti. Becca orada değildi. Ona her ne yaptılarsa, bedenini arkalarında bırakmamışlardı.

Gunner’ın odasına gitti. Yatağın üzerinde gerçek boyutlarına uygun bir zombi posteri vardı. Korkutucuydu. Bir anlığına orada bir adamın durduğunu düşündü. Yırtık kıyafetler içindeki kanlı zombi ağzından pıhtılar damlatarak onu suçluyordu:

Çocuğu sen öldürdün. Sen yaptın.

Luke’un kendini savunmak için söyleyebileceği hiçbir şey yoktu.

Keskin bir acı kapladı. Bugün katlandığı vahşetle bunun hiçbir alakası yoktu. Bu ayrılığın acısıydı, onların içinde bulunduğu durumla ilgili acizliğinin acısıydı. Koparılıp alınmışlardı ve onları geri getirmenin hiçbir yolu yoktu.

Aklından düşünceler çok hızlı geçiyordu. Nefes alamıyordu.

Don’u arayabilirdi. Yalvarabilirdi. Bu küçük düşürücü ve iğrenç olurdu. Eski zamanların hatırına tek bir imkansız iyilik. Luke onların yerinde olmak için her şeyi yapar, her şeyini verirdi. Ama Don bunu asla kabul etmezdi. Don’u biliyordu. Eğer Don bir ültimatom veriyorsa, bu, o işin sonu gelmiş demekti. Geri dönüş yoktu. Allah kahretsin. Muhtemelen Don istese bile olanları durduramazdı. Büyük ihtimalle ailesini kaçıran kişilerle hiçbir iletişimi yoktu, onlar ise zaten tek başlarına çalışıyorlardı. Harekete geçtikten sonra, onlara verilen görevi tamamlıyor ve kimseyle iletişime geçmiyorlardı.

Becca ve Gunner muhtemelen çoktan ölmüştü.

Luke tekrar ağlamak üzereydi. Bu normaldi. Ağlamaması için hiçbir sebep yoktu. Ve yapacak hiçbir şey kalmamıştı.

Telefonu çaldı. Açtı.

Konuşan bir kadın sesiydi. “Luke?”

“Trudy.”

“Luke, başkan yardımcısı yaşıyor.”

Luke üç saniye içerisinde Gunner’ın odasından çıkmış, merdivenlerden aşağı iniyordu. Sonra kapıdan dışarı çıktı ve karanlığın içinde hızla arabasına yürüdü. İçgüdüseldi. Vücudu bunu aklından önce biliyordu. Başkan yardımcısı Susan Hopkins ve onun temsil ettiği her şey ailesini kurtarmak için tek şansıydı.

“Anlat.” dedi Luke.

“ECHELON” dedi Trudy. “Herhangi bir yaşam bulgusu arıyordu, cep telefonları, e-posta adresleri, tabletler, Mount Weather’daki insanlara ait tüm iletişim araçlarından. 10 dakika kadar önce, bir sinyal aldı, Charles Berg adında bir Gizli Servis ajanı, Susan Hopkins için oluşturulan güvenlik biriminin üyelerinden. Sistem NSA ana merkezindeki Real Time Regional Gateway’i uyardı, ve Berg’in yaptığı bir aramayı görüntülediler.”

Luke arabayı çalıştırdı, yürüttü ve gaz pedalına tüm gücüyle yüklendi. Lastikler yola değdikçe tiz bir ses çıkarıyordu.

“Dinliyorum” dedi.

“Berg, Walter Brenna adında emekli bir Gizli Servis ajanını aramış. Eskiden birlikte çalışıyorlarmış. Sonuç olarak Hopkins, Berg ile birlikte, yaralanmış ama yaşıyor, ve Berg onu Washington’a getiriyor. Bunu başka hiç kimseye söylememeye niyetli. Anlaşılan, Brenna Gizli Servis’e katılmadan önce Deniz Piyade Teşkilatı’nda doktor imiş. 30 yıl önceden bahsediyorum. Berg, Birleşik Devletler başkan yardımcısını, doğu banliyölerindeki Brenna’nın evine götürüyor ve orada tedavi etmeye çalışacaklar. Sonra da saklayacaklar.”

“Yaraları ne kadar ciddi?”

“Belli değil. Konuşmaları bir dakika önce sona erdi.”

“Brenna nerede yaşıyor?”

“Hmm.. Şurada yazıyordu. Arama sabit bir hatta yapılmıştı. Üçüncü sokak, 1307 numara, Bowie, Maryland’de yaşıyor.”

Luke adresi çoktan GPS aletinin ekranına girmeye başlamıştı bile. Alet rotayı çizerken onu seyretti. 30 dakika uzaklıktaydı, gazlarsa daha yakın.

“Berg ve başkan yardımcısı şu anda neredeler?”

“O konuda da kesin bir bilgimiz yok. Berg’in telefonu Doğu Virjinya’da bir tali yolda hareket etmeyi kesti. Aramalar cevapsız kalıyor. Çeşitli organizasyonlardan ajanlar oraya doğru harekete geçtiler fakat yaklaşık 200 metrelik bir alan içerisindeki yerini belirleyebiliyorlar. Uydu verilerine göre yolun bir yanı yeşillik ve odunluk. Etrafta hiç park etmiş bir araba görünmüyor. Sanıyoruz ki Berg, Brenna’yı bir kez aradı ve telefonu yoldan geçtiği bir yere attı. Berg’in kullandığı arabanın ne olduğunu kimse bilmiyor.”

Luke başını salladı. Adam zekiydi. İnsanların takip ediyor olabileceğini biliyordu. Bilmediği tek şey kaç kişinin izliyor olabileceği ve bunun ne kadar ciddi olabileceğiydi.

“Don bu olanlardan haberdar mı?”

“O kısmı çok garip. Biliyor. Bilgi gelir gelmez buradan hızlıca çıkıp gitti. Don kendisi gibi davranmıyor.”

“Benimle ilgili bir şey söyledi mi?”

“Seninle konuştuğunu söyledi. Tartışmışsınız. Yatacağını söylemişsin. Seni rahatsız etmememizi söyledi, ama sanırım uyumayacağını bilecek kadar iyi tanıyorum seni. Seni hiçbir uyurken gördüğümü düşünmüyorum.”

“Trudy, Don beni öldürmeye çalışıyor.”

Kelimeler ağzından farkında olmadan dökülmüştü. Çok da pişman sayılmazdı. Bu gerçekti, ve Trudy cesur bir kadındı. Onu gerçeklerden koruyamazdı. Telefonda uzun bir sessizlik oldu.

Luke, Chesapeake Koyu Köprüsü tabelasını hızla geçti. Sekiz kilometre. 10 dakika içerisinde David Delliger’ın ölü bedeniyle tekrar yakınlaşmış olacaktı.

“Trudy?”

“Luke, sen ne diyorsun?”

“Eğer anlatırsam, senin de hayatın tehlikeye girer.”

“Anlat” dedi.

Böylece anlattı. Sonunda, daha büyük bir sessizlik olmuştu. Luke hızlı gidiyordu, saatte yaklaşık 150 km, köprüye çıkmak için rampayı tırmanıyordu. Yollar boştu. Hiç polis de görmemişti.

“Bana inanıyor musun?” dedi.

“Neye inanacağımı bilmiyorum Luke. Don ve Bill Ryan’ın Citadel’den arkadaş olduklarını biliyorum. Aileleriyle birlikte tatile çıkarlardı.”

“Trudy, karımı ve oğlumu aldılar.”

“Ne?”

Onu da anlattı. Sesini sert tuttu. Gerçeklere ve yalnızca bildiklerine odaklandı. Ağlamadı. Bağırmadı.

“Bu bir darbeydi.” dedi Luke. Orduda ve istihbarat bürosunda savaş isteyen insanlar var. Muhtemelen savunma anlaşması tarafları da. Don bu işin içindeydi. Belki yalnızca oyuncu konumundaydı, ama yine de içindeydi.”

Trudy’nin sesi titriyordu. “Yarım saat önce Bill Ryan, İran’a savaş ilan etti. Hemen arkasından tüm radyo televizyon yayın araçlarının şalteri attı. ECHELON, tüm dinlenen istasyonlar, Fairbanks, Menwith Hill, Japonya’daki Misawa Hava Kuvvetleri Üssü, ve diğerleri… Rus kanalını dinliyorlar. Rusya henüz açıklamadı ama İran’a yapılacak her saldırı Rusya’ya yapılmış gibi davranacaklar. Füzelerini hazırlıyorlar. Don’un, bunların olmasını istemesine inanamıyorum.

“Yapmanı istediğim şey şu,” dedi Luke. “Swann’a…. Swann hala orada mı?”

“Swann hiç eve gitmez.” dedi.

“Swann’a Don’un bilgisayarına erişmesini söyle. Don’un saldırıyı önceden bildiğine dair herhangi bir kanıt bulmaya çalışın. E-posta, dosya, her neyse. Saldırıları Don planlamadı, ama onlardan haberdardı.”

“Bulsak bile ne işimize yarayacak ki?”

“Ryan’ı ya da bu işin arkasında her kim varsa onu dava etmemiz konusunda bizi yönlendirecektir. Eğer Don ile ilgili bir şeyler bulursak, sonra belki Ryan, sonra diğeri, sonra diğerleri. Onları domino taşları gibi devirebiliriz. Eğer başkan yardımcısını canlı tutabilirsek, Ryan’ı geri adım atmaya zorlayabiliriz. Eğer bu gerçekleşirse, artık pozisyonu tarafından korunamayacaktır da. Eğer ki herhangi bir kanıtımız olursa, bu çok işimize yarar.”

“Tamam Luke. Bakalım Swann neler bulabiliyor.”

“Bir şeyler bulacağına eminim.” dedi Luke. “Bulur bulmaz beni ara.”

“Başka bir şey var mı?”

“Evet. Ed Newsam’ı ara ve giyinmesini söyle. Böyle bir zamanda yatamaz.”

“Sen ne yapacaksın?”

“Ben mi? Başkan yardımcısını kurtaracağım, tabii hala çok geç değilse.”

48. Bölüm

08:56 (Moskova Saati)

Stratejik Komuta ve Kontrol Merkezi – Moskova, Rusya

Savunma bakanının yardımcısı, 29 yaşındaki, Yuri Grachev, kontrol merkezinin koridorlarında, büyük durum odasına doğru çabuk çabuk yürüyordu. Durumun ciddiyetini kavradıkça, ayak sesleri boş koridorda daha çok yankılanıyordu. En kötü senaryo başlarına gelmişti. Bir felaket gerçekleşmek üzereydi.

Kimsenin açıklamadığı bir sebepten, geçen kırk beş dakikada bakanın siyah nükleer bavulu, Cheget’i, Yuri’nin sağ bileğine kelepçelenmişti. Bavul eskiydi, ağırdı ve yürürken Yuri’yi sola doğru eğilmek zorunda bırakıyordu. Çantanın içinde füzeleri Batıya doğru fırlatacak kodlar ve mekanizmalar vardı.

Yuri bu korkunç şeyin ona değmesini istemiyordu. Eve, karısına ve küçük oğluna gitmek istiyordu. Çoğunlukla ağlamak istiyordu. Bütün vücudunun titrediğini hissediyordu. İfadesiz suratı her an parçalanabilirdi.

Dört saat önce Amerikan hükümeti darbe ile düşürülmüştü. Bir saat önce Amerikan başkanı radyo ve televizyonlarda belirip, İran’a savaş ilan etmişti. Rusya hükümet çevrelerinde, yeni başkan savaş tellallığı yapıp köşelerinde saklanan elit kesimin yüzü, deli bir adam olarak tanınmıştı. İstediği güce ulaşması ancak en kötü senaryoda olabilirdi.

Darbe ve savaş ilanı, Rusya’da uzun süredir faal olmayan bir protokol serisini tetiklemişti. Protokoller çeşitli isimlerle biliniyordu, ama insanların en çok kullandığı “Dead Hand” idi.

Dead Hand, Rus savunma sistemlerini yüksek alarm seviyesine getirmiş ve füze istasyonlarına, uçaklara ve denizaltılara yarı bağımsız karar alma yetkisi vermişti. Emri merkezsizleştirmişti.

Böylelikle, Amerika’nın ilk sürpriz saldırısının Moskova’daki merkez üssüne zarar vermesi durumunda, Rus savunmasının karşı hücuma geçebilmesini sağlıyordu. Eğer ki iletişim ağları zarar görür, normal olmayan sismik işaretler ya da radar dalgaları okunursa, yerel komutanlar ve hatta izole sığınaklar bile herhangi bir saldırı halinde kendi kararlarını verip nükleer silahları misilleyebileceklerdi.

Ama sistem çalışmadı. Yirmi yıldan uzun süredir, neredeyse Yuri’nin bütün hayatı süresince, gittikçe bozulmuştu. O zamandan beri, görüntüleme uydularının 12sinden 8i, okyanusu boylamıştı. Yerine yenisi konulmadı.

Uzakta bulunan istasyonlarla iletişim her zaman sorunluydu. Her zaman normal olmayan sismik işaretler oluyordu, herhangi bir anda dünyada küçük ve hatta büyük depremler oluyordu. En kötüsü de, radar düzenli olarak füze atışlarını yanlış tanımlıyordu. Başkanlıktaki kimse bunu itiraf etmezdi, ama doğrusu buydu.

Yuri, üç sene önce, Swedes bilimsel bir çalışma için yörüngeye bir füze yolladığında, kendisi de kontrol merkezindeydi. Erken uyarı sistemi, onu, Kuzey Atlantik’te mevzilenmiş bir Amerikan denizaltısından ateşlenen füzeyle karıştırmıştı.

Nükleer bavul (Allahtan o zamanlar Yuri’nin bileğinde değildi) alarm sesi çıkarmaya başlamıştı. Savaş istasyonlarına alarm gönderiyordu, evet, ama aynı zamanda duyulabilir bir ses çıkarıyor, çirkin bir cırlamayla her şeyi ilan ediyordu.

Rusya’nın kalbindeki füze ambarları savaşa hazır olduklarını raporlamışlardı. Eğer roket Amerika’nın ilk hamlesiyse, muhtemelen 9 dakika içinde etkisini gösterirdi. Rusya’nın müdahale kapasitesini sıfırlayacak elektromanyetik bir sinyal silahı mıydı? Daha büyük saldırılar bunu takip edecek miydi?

Kimse bilmiyordu. Genel Kurmay nefeslerini tutmuş bekliyorlardı. Uzun dakikalar geçmişti. Sekizinci dakikada, bir radar istasyonu roketin dünya atmosferini terk ettiğini raporladı. Belli belirsiz bir neşe kaplamıştı. On birinci dakikada radar istasyonu roketin normal orbital seyrinde olduğunu raporladı.

Ondan sonra kimse neşelenmemişti. Herkes işine geri dönmüştü.

O zamanlar Dead Hand aktif değildi. Savaş istasyonları emirleri merkezden alıyorlardı. Ama bugün Dead Hand aktif durumda. Bir yanlışlık, bozuk bir iletişim sistemi, kabloları kemiren bir fare nükleer kararları belki sarhoş, yorgun, sıkılmış belki deli, dalgın insanların eline bırakabilirdi.

Amerikalılar kimsenin ummadığı bir şey yapmıştı. Tehlikeli bir komplo, Washington’daki hükümete el koymuştu ve bir sonraki hareketleri tahmin edilemiyordu. Onlara cevaben, Rusya, güvenilmez ve sağlam olmayan, bütün dünyayı riske atabilecek bir sistemi devreye sokmuştu.

Dead Hand, başarısız olduğunda ölümcül sonuçlara yol açabilecek, caydırıcı bir silahtı. Her iki durumda da zarar verici olacaktı. Bir zamanlar, Sovyetler Birliği’nin ihtişamlı günlerinde, iletişim ve uyarı sistemleri sağlam ve modernken, iyi bir fikir olabilirdi.

Ama şimdi, berbat bir fikirdi. Ve gerçek olmuştu.

49. Bölüm

Saat 01:03

Bowie, Maryland – Washington Doğu Banliyöleri

Luke 30 metre öteye park etti. Ev, iki arabalık bir garajın üzerinde yükselen bir çiftlik eviydi. Evdeki neredeyse tüm ışıklar yanıyordu. Garajdaki bölmelerden biri açıktı ve aydınlıktı. Sanki evde Noel havası vardı.

Açık garaj bölmesinde hiçbir şey yoktu, sadece duvarda asılı birkaç alet, bir çöp kutusu, köşede bir çift tırmık ve kürek. Luke, Brenna’nın kendi arabasını Chuck geldiğinde direk içeri girebilmesi için buradan kaldırdığını tahmin etti. Kimle uğraştıklarının farkında değillerdi.

Luke gökyüzüne baktı. Bulutlarla kaplı bir geceydi. Her şeyin riskli olduğunu düşününce, bir drone gelip evi vurup yok etse, şaşırmazdı. Bunu yaparlar ve yıldırım düştüğünü iddia ederlerdi. Sadece onlar gelmeden önce Susan Hopkins’in gelmesini beklerlerdi.

Kazanan her şeyi alırdı.

Luke’un telefonu çaldı. Baktı ve cevapladı.

“Ed.”

“Luke, hala yaşıyor olmana sevindim.”

“Ben de. Uyarın için teşekkürler. Hayatımı kurtardı.”

“Trudy aramamı söyledi. Ailenin kayıp olduğunu iletti. Bu doğru mu?”

“Doğru.” dedi Luke. “Evet.”

“Çekilecek misin?”

“Sanırım bunun için çok geç. En iyisi daha ileri gidebilmem olurdu.”

“Sana bir şeyi rahatlıkla söylemek istiyorum,” dedi Ed. “Bir keresinde bir adamı öldürürken, bir hafta canlı tutmuştum. Özel bir meseleydi, işle alakası yok. Gene yaparım. Eğer biri ailene zarar verirse, bunu senin için yaparım. Söz.”

Luke yutkundu. Ed’in teklifini kabul edeceği gün gelebilirdi.

“Teşekkürler.”

“Senin için ne yapabilirim?”

“Bir arkadaşım var.” dedi Luke. “Iraklı bir doktor, E sokakta, baş adli tabibin ofisinde çalışıyor. Adı Ashwal Nadoori. Bir süre önce ülke içinde onun için kimliğimi açık etmiştim. Götünü kurtarmıştı. Bana borçlu. Kapattığımızda, onu aramanı istiyorum. Tamam mı?”

“Anlaşıldı.”

“Ona bir iyilik istediğimi söyle. Kesin olmayan ibareler kullanma. Seçme şansı yok. Benim için gerekirse çölü dizlerinin üstünde yürüyerek geçeceğini söylemişti. Öyle bir şey. Bunu ona hatırlat. Bana borcunu ödeyebileceği tek şansı bu. Sonra git ve buluş… Yürüyebiliyor musun?”

“Hayır. Pek sayılmaz. Ama topallayabiliyorum.”

“O zaman ofisine topalla. Oraya gittiğinde beri ara, ama şu an kullandığın telefonu kullanma. Birinin telefonunu çal. Bu gece bütün aramalara cevap vereceğim. Eğer tanımadığım bir numaradan çağrı alırsam, sen olduğunu bileceğim. O zamana kadar ben de başka bir telefon bulacağım. İki çalıntı telefonla görüşmeyi yaparız. Ashwal’a yapması gerekenleri o zaman anlatırım. Yapılmasını istediğim şeyle ilgili bana yardım etmek gerekebilir. Onu biraz zorlaman gerekebilir.”

“Tamamdır Luke. Zorlama konusunda hiç fena değilimdir.”

Luke telefonu kapattı ve arabadan çıktı. Bagajından metal bir kutu ve yeşil bir sırt çantası çıkardı. Etraf karanlıktı, ön kapıya doğru ilerledi. Mahallenin uyumadığı önsezisine kapıldı. Böyle bir gecede kim uyuyabilirdi ki? Etrafında düzinelerce insan olduğunu düşündü, uyanık ama yatakta uzanan, belki sevdikleriyle sessizce konuşanlar, belki ağlayanlar, belki dua edenler.

Bir keskin nişancı orada bir yerde konumlandıysa, anında vurulabilirdi. Kendini hazırladı ama gelen bir şey olmadı.

Merdivenleri tırmandı ve zili çaldı. Tüm ev müzikle çınladı. Birkaç saniye geçmişti. Luke çantalarını yere koydu. Arkasına döndü ve karanlığa baktı. Evlerin arkasında evler, sokakların arkasında sokaklar, ana yola kadar genişliyordu. Birçok insan, bu gece muhtemelen hayatlarının en kötü gecesiydi. Luke da o insanlardan biriydi.

Arkasını dönük olduğu kapı açıldı. Döndü ve karşısında bir adam dikiliyordu. Beyaz saçlı, kırışık suratlı, uzun boylu bir adamdı. 65 yaşında hala haftada beş gün spor salonuna giden, hiç sigara içmemiş adamlara benziyordu. Ateş etmek için pozisyon aldı. Elinde büyük bir silah vardı. Tabancanın ucu Luke’un suratındaydı.

“Yardımcı olabilir miyim?” dedi adam.

Luke ellerini havaya kaldırdı. Ani hareket etmiyordu, durduk yere vurulmanın bir anlamı yoktu. Yavaş ve sakin sakin konuştu. “Walter Brenna, benim adım Luke Stone. FBI Özel Müdahale Timi ile birlikte çalışıyorum. İyi adamlardan biriyim.”

“Adımı nereden biliyorsun?”

“Walter, herkes -gerçekten herkes- senin adını bilir. Kim olduğunu ve ne yapmaya çalıştığını biliyorlar. İşe yaramayacağını söylemeye geldim. Kötü olanlar Chuck Berg ile yaptığın kısa konuşmadan haberdar olmuşlar, ve biz konuştukça buraya yaklaşıyorlar, tabii hala gelmedilerse. Onları engelleyemeyeceksin.”

Brenna güldü. “Sen mi engelleyeceksin?”

“Afganistan, Iran, Yemen ve ayrıca Kongo Demokratik Cumhuriyeti’nde Delta Force operatörlüğü yaptım. Kimsenin Kongo’da olduğumuzdan bile haberi yoktu, anlıyor musun?”

Brenna kafasını salladı. “Anlıyorum. Ama bu umursadığım ya da sana inandığım anlamına gelmiyor.”

Luke kafasıyla işaret etti. “Şu kutuyu ve çantayı görüyor musun? Silahla dolular. Onları nasıl kullanacağımı biliyorum. Onayla öldürdüğüm kişi sayısı yüzü geçtiğinde saymayı bıraktım. Bu geceyi ölmeden tamamlamak istiyorsan, ya da başkan yardımcısının bu geceyi ölmeden tamamlamasını istiyorsan, beni içeri almalısın.”

Brenna oyun oynamak istiyordu. “Almazsam nolur?”

Luke omuzlarını silkti. “Burada bekleyeceğim. Chuck geldiğinde ona başkan yardımcısının benimle geldiğini söyleyeceğim. Eğer karşı gelirse onu öldüreceğim. Sonuç olarak benimle gelecek. Ne olursa olsun can güvenliğinin korunması gerekiyor. Chuck umrumda değil, sen de.”

“Onu nereye götürmeyi düşünüyorsun?”

“Birkaç arkadaşımın yanına. Bir doktor bizi bekliyor, bir de eski bir Delta operatörü daha var. Benim partnerim. Tabii ki sebepleri vardı ama geçtiğimiz 12 saatte altı adam öldürdü. Üç tanesi devlet tetikçisiydi. En son ne zaman birini öldürdün Walter?”

Brenna ona dik dik bakıyordu.

“Bu meselenin üstesinden hiç adam öldürmeden gelebileceğine mi inanıyorsun? Eğer öyleyse, tekrar düşünmelisin.”

Elindeki tabanca titredi.

“Ben kapıyı çaldım Walter. Onlar böyle yapmayacaklar.”

Brenna silahını indirdi. “İçeri gel.”

Luke çantalarını aldı ve eve girdi. Dar bir koridorda Brenna’yı takip etti. Eski bir mutfaktan geçtiler. Luke aniden ipleri eline aldı ve Brenna Luke’un aksiyonunu kabul etti.

“Evde kadın var mı?” dedi Luke. “Çocuk?”

Brenna kafasını salladı. “Ben boşandım. Karım Meksika’ya gitti. Kızım Kaliforniya’da yaşıyor.”

“Güzel.”

Brenna Luke’u penceresiz, çıplak bir odaya soktu. Ortada tahta bir masa vardı. Masanın üzerinde tıbbi malzemeler vardı; neşterler, makas, antiseptik, bandaj, turnike. “Bu oda çift çelik takviyeli. Aldatıcı bir konumda, evin duvarlarından birkaç metre içeride. Dışarıdan yerini göremezsin.

Luke kafasını salladı. “Hayır. Kızıl ötesi ısı arayıcıları kullanacaklar. Afganistan’da buna benzer gözlüklerimiz vardı. Isı işaretlerini direk olarak duvarlardan görebiliyorsun. Buraya ateş açacaklar, biz de sıkışıp kalacağız.”

Luke bir elini kaldırdı. “Dinle Walter. Bunu sevimlilik yaparak kazanamayız. Bildikleri bütün numaraları kullanacaklar. Kanun ya da kural yok. Anlaşma yok. Tehlikede çok şey var. Vurduklarında, çok sağlam vuracaklar. Buna hazırlıklı olmalıyız. Buranın tamamını ateşe vermeye tereddüt bile etmeyecekler, sonra da herkese gaz borusunun patladığını söyleyecekler. Şahsen ben sokakta, silahlı çatışma sırasında ölmeyi tercih ederim.”

Luke çantalarını masaya koydu. Adam belli ki böyle şeylere meraklıydı şu “kıyamet bekçisi” cinsinden, bu panik odası gibi gülünç yerler inşa eden ve kopacak kıyamette hayatta kalmak için konserve yiyecek depolayan. Luke’a göre değildi, ama hiç hazırlıklı olmamaktan da iyiydi.

“Başka neyin var?” dedi Luke. “Bana güzel bir şeyler ver.”

“Tamam” dedi Brenna. “Yedek parça zırhlarla tamamen yeniden yapılmış bir GMC Suburban’ım var. Garajda. Bir şeye benzemiyor ama kapıları, gövdesi, içi, süspansiyonu, motoru, hepsi çelik plakalarla, balistik naylonla ya da Kevlar ile kaplı. Tekerler, patlasa da yol alabilenlerle değiştirildi; patladıktan sonra 100 kilometre daha yol alabiliyorsun. Camlar beş santimetre kalınlığında transparan polikarbon ve kurşundan. Ağırlığı çok fazla, normal bir Suburban’dan yaklaşık 900 kilogram daha ağır. Motoru yükseltilmiş, v şeklinde, 8 silindirli ve ön tampon ve ızgara dayanaklı çelik; bu şeyi tuğla bir duvara bile sürebilirsin.”

Luke gülümsedi. “Güzel. Ve bunu bana söylemek istemedin.”

Brenna kafasını salladı. “O arabaya yüz bin dolar harcadım.”

“Kullanmak için daha iyi bir zaman olamazdı.” dedi Luke. “Göster bana.”

Brenna’nın evinden garaja doğru yürüdüler. Luke Brenna’nın girmesini engelledi. Açık garaj kapısından gelebilecek muhtemel nişancılara dikkat ederek, mutfak kapısının yanında durdular. Siyah Suburban karşılarında duruyordu. Brenna haklıydı. Tipik bir eski model cip gibi gözüküyordu. Belki camlar normalden biraz daha koyuydu. Belki olması gerekenden daha çok parlıyordu. Ya da belki hepsi Luke’un hayal gücüydü.

“İçinde yakıt var mı?” dedi Luke.

“Elbette”

“Bunu ödünç almam gerekecek.”

Brenna kafasını salladı. “Anladım. Belki ben de senle gelirim.”

“İyi fikir. Gizli Servis’ten eski arkadaşların var mı, hala sağlam olan ve güvenebileceğini bildiğin biri?”

“Birkaç tane var. Evet.”

“Onlara ihtiyacımız var.” dedi Luke. “Hala devletten emekli maaşı alıyorlar değil mi? Belki de kendilerini son kez ateşe atabilirler.”

Hemen sonra, sokaktan kocaman bir motorun gürültüsü geldi. Hızlı geliyordu. Birden bire ortaya çıktı, Brenna’nın evinin önündeki yola çılgın gibi hızlıca döndü, garaj kapısına doğru savruldu. Ön tekeri duvara vuruncaya dek patinaj yaptı. Sürücü motoru düşürmemeyi başardı.

Luke, bunun saldırının başlangıcı olduğunu düşünerek silahını çekti.

Brenna garaj kapısına koştu. Sıçradı, kordonlardan birini yakaladı ve kapıyı hızlıca aşağı doğru çekti. Yerdeki ağır tokaya kancayı geçirerek kapıyı kilitledi.

Motordaki adam koyu renkli kaskını çıkardı. Arkasında bir kadın vardı, beline sarılmıştı. Luke yakından baktı. Aslında sarılıyor sayılamazdı. Bilekleri adamın gövdesinin etrafına kelepçelenmişti. Ayrıca iki deri kayışla da adamın vücuduna bağlanmıştı. Brenna bir bıçak çıkardı ve hızlıca bağları kesmeye başladı.

Bilekleri serbest kalır kalmaz, kadının sol kolu yanına düştü. Kaskını çıkarmak için sağ kolunu kullandı. Kısa, sarı saçları neredeyse omuzlarına değiyordu. Suratı is lekesiydi. Çenesi kilitlenmişti. Yüzünün sol tarafı soyulmuş gibi kıpkırmızıydı. Mavi gözleri, yorgunluğuyla çelişiyordu.

Susan Hopkins garajda etrafına bakındı. Luke’u gördü.

“Stone? Burada ne yapıyorsun?”

“Sizin yaptığınızı.” dedi Luke. “Ülkemi geri almaya çalışıyorum. İyi misiniz?”

“Canım yanıyor ama iyiyim.”

Adam motorun ayağını açtı ve indi. Çok uzun boyluydu. Yüzü yorgundu, ama vücut dili zinde, ve gözleri tetikteydi.

“Charles Berg?” dedi Luke.

Adam kafasını salladı. “Bana Chuck de,” dedi. Başkan yardımcısı dayanıklı ve güçlüydü. zor bir gece geçirdik, ama dayandı. En az onlar kadar güçlü.”

“Çünkü o başkan,” dedi Luke, ve bu gerçeğin ilk kez farkına varıyordu. “Başkan yardımcısı değil.” Ona baktı. Küçüktü. Bunu aşamıyordu. Süper modellerin her zaman uzun olmaları gerektiğini düşünüyordu. Aynı zamanda güzeldi, dünyevi olmayan bir güzelliği vardı. Yüzündeki yanık, her nasılsa, güzelliğine güzellik katmıştı. Ona bir saat boyunca bakabilirmiş gibi hissetti.

Bir saati yoktu. Beş dakikası bile olmayabilirdi.

“Susan, sen Birleşik Devletler’in başkanısın. Herkesin bunu hatırlamasını sağlamaya çalışalım. Bunun işe yarayacağına inanıyorum. Şimdi buradan çıkmamız lazım.”

Luke’un telefonu çalmaya başladı. Baktı. Numarayı tanımıyordu. Arayan Ed’di.

“Walter, bu soru saçma olabilir ama, hiç kullanmadığın fazladan bir cep telefonun olma ihtimali var mı?”

Brenna kafasını salladı. “Beş ya da altı tane kontörlü hattım var. Kayıt altına alınmasını istemediğim acil aramalar yapmam gerekirse diye hazır tutuyordum. Daha önce bir tanesini kullandım, sonra da yok ettim.”

Adam büyük ikramiye gibiydi. “Biraz paranoyaksın, değil mi?” dedi Luke.

Brenna omuz silki. “Bu durumda beni suçlayamazsın, değil mi?”

Luke telefonunu açtı. “Ed? Arkadaşım yanında mı? Güzel. Seni geri arayacağım.”

50. Bölüm

Saat 01:43

Baş Adli Tabibin Ofisi – Washington, DC

Ashwal Nadoori telefonu kapattı.

Düşünceli bir şekilde masasında oturdu. Karşısında büyük siyah bir adam, tekerlekli sandalyede oturuyordu. Adamın görünüşü ve nasıl bir adam olduğu, Ashwal’a kötü anılarını hatırlatıyordu.

“Sana ne istediğini söyledi mi?” dedi adam.

“Ashwal kafasını salladı. Ceset istiyor, tercihen bozulmamış. Bir kadın, kırklarının sonunda, sarı saçlı. Ölmeden önce sağlıklı olan biri.”

“Bunu yapabilir misin?”

Ashwal omzunu silkti. “Burası büyük bir yer. Bir sürü beden var. Anlatılana uyan bir beden bulabileceğimize eminim.”

Bir zamanlar önce, başka bir hayatta, Ashwal doktordu. Amerika’da, Irak’ta aldığı eğitimi kabul etmediler, bu yüzden şimdi sadece tıbbi asistandı. Bu devasa morgda çalışıyor, bedenleri işleme tabi tutuyor, otopsilere yardımcı oluyor, ona söylenen şey her ne ise, onu yapıyordu. Çok hoş bir iş olmayabilirdi, ama kendince huzurlu tarafları vardı.

İnsanlar çoktan ölüydü. Yaşam için bir çaba yoktu. Acı yoktu ve ölüm korkusu yoktu. Olabilecek en kötü şey, çoktan olmuştu. Olacakları engellemek için çabalamaya gerek yoktu, kaçınılmaz son değilmiş gibi davranmaya gerek yoktu.

Ashwal’ın karnına bir ağrı girmişti. Bir ceset çalmak, işini riske atmak demekti. Bu düzgün bir işti. Eli sıkıydı, ve iş ona fatura giderlerinden fazlasını getiriyordu. İki kızıyla birlikte mütevazı bir evde yaşıyordu. Hiçbir şeyleri eksik değildi. Elindeki şeyleri kaybetmek çok yazık olurdu.

Ama başka seçeneği var mıydı? Ashwal Bahá'í idi. Güzel iman, mutlak huzur, birlik ve tanrıyı anlama arzusu demekti. Ashwal dinini seviyordu. Diniyle ilgili her şeyi seviyordu. Ama çoğu Müslüman sevmiyordu. Bahá'í’nin din inkarı olduğunu düşünüyorlardı. Aykırılık, sapkınlık olduğunu düşünüyorlardı. Büyük çoğunluk ölümle cezalandırılması gerektiğine inanıyordu.

Çocukken, ailesi İran’dan Bahá'ílere yapılan işkenceler yüzünden kaçmıştı. O zamanlar İran ile can düşmanı olan Irak’a taşınmışlardı. Irak, Bahá'ílere çoğunlukla karışmayan bir deli tarafından yönetiliyordu. Ashwal büyümüş, çok çalışmış ve doktor olmuş, ünvanının kaymağını yiyor, imtiyazlarından faydalanıyordu. Ama deli adam düşürüldü ve birden bire Bahá'í olmak güvensiz hale geldi.

Bir gece Müslüman aşırıcılar gelip karısını aldı. Bazıları muhtemelen eski hastaları ya da komşularıydılar. Fark etmiyordu. Onu bir daha hiç görmedi. On yıl sonra, şimdi bile, yüzünü ya da adını bile hatırlamaya cesaret edemiyordu. Basitçe “karısı” olduğunu düşünüyor ve gerisinin önünü kesiyordu. Onun hakkında düşünmeye katlanamıyordu.

Karısı alındığında, ona yardım edecek kimse olmadığını düşünmeye katlanamıyordu. Toplum artık işlevsel değildi. En kötü eğilimler serbest bırakılmıştı. Sokaktan geçerken insanlar ona bakıyor ya da gülüyorlardı.

İki hafta sonra, gece, başka bir grup geldi, bir düzine adam. Bunlar farklıydı, tanıdık gelmediler. Siyah başlıklar giyiyorlardı. Bir kamyonetin arkasında, onu ve kızlarını çöle götürdüler. Üçünü de kumun üzerinde yürüttüler. Bir çukurun ağzında zorla diz çöktürüldüler. Kızları ağlıyordu. Ashwal ağlayamıyordu. Onları rahatlatacak hale gelemiyordu. Hissizleşmişti. Bir bakıma, bunun olmasını istiyordu, bunun getireceği rahatlamayı istiyordu.

Aniden ateş açıldı. Otomatik ateş.

Ashwal, başta öldüğünü düşündü. Ama yanılıyordu. Adamlardan biri, diğerlerini öldürüyordu. On saniyeden kısa sürmüştü. Ses, sağır ediciydi. Bittiğinde, adamlardan üçü hala canlıydı, sürünüyor, kaçmaya çalışıyorlardı. Adam sakince her üçünün de yanına gitti ve kafalarının arkasından tabancayla vurdu. Ashwal her seferinde geri çekildi.

Adam başlığını çıkardı. Tüm suratı sakalla kaplı bir mücahitti. Teni, çöl güneşi yüzünden koyulaşmıştı. Ama saçları batılı gibi, açıktı, neredeyse sarıydı. Ashwal’a doğru yürüdü ve elini uzattı.

“Ayağa kalk.” dedi. Sesi sertti. İçinde şefkat yoktu. Emirler vermek için yetiştirilmiş bir adamın sesiydi.

“Yaşamak istiyorsan benimle gel.”

Adamın adı Luke Stone’du. Ashwal’a az önce ölü bir beden çalmasını söyleyen kişiyle aynı kişiydi. Seçim şansı yoktu. Ashwal, ona bunu niye istediğini bile sormadı. Luke Stone onun ve kızlarının hayatını kurtarmıştı. Hayatları, bütün işlerden daha değerliydi.

Luke Stone’un telefonda en son söylediği şey, daha önce veremediyse bile, kararını vermesini sağlamıştı.

“Ailemi aldılar.” dedi.

Ashwal tekerlekli sandalyedeki siyahi adama baktı. “Arkaya gidip ne bulabileceğimize bakalım mı?”

51. Bölüm

Saat 01:50

Bowie, Maryland – Washington Doğu Banliyöleri

Araç konvoyu, gecenin içinden hızla buraya gelmek için hızla ilerlemişti.

Çoğu cip ve benzeri olan bir düzineden fazla araç vardı. Hepsi siyahtı, üzerlerinde hiçbir işaret yoktu. Sonuncusu ise, mevcut olayla bir alakası olmayan, içine mahkumların bindirildiği, bir çeşit hapishane arabasıydı. Araçlar, evden iki bina öteye sessizce park ettiler. Mahalle banliyöde bir çıkmaz sokağa kuruluydu. En azından sokaklar tek yöndü. İki cip girişte burun buruna park etmişti.

20 kişilik saldırı ekibi, evi çevrelemişlerdi.

Sekizi önden yaklaştı, yanlardan da beşer kişi. İki kişi, ekip liderleri, geride, arabaların arkasına çömelmişlerdi. Bulundukları yeri gözlem ve emir noktası olarak kullanabilirlerdi. Adamların hepsi Kevlar vücut giysileri ve başlıkları giyiyorlardı. Tüm başlıkların dahili telsizi vardı.

Sekiz kişilik ekip iki arabalık garajın önüne sessizce konuşlanmışlardı. En öndeki adam, bir ya da iki manevrada ön kapıyı kırıp geçecek,  yaklaşık 15 kilogramlık bir şahmerdan taşıyordu. Hepsinin birer sersemletici el bombası Plan ön kapıyı geçtikten sonra sersemletici bombaları içeri fırlatmaktı. Eğer her şey yolunda giderse, bombalar ve çıkardıkları ışık evdekileri sersemletip etkisiz hale getirecek ya da evden kaçmalarına sebep olacak, o zaman da ekibin geri kalanı dışarıda onları yakalayacaktı.

Sıradaki üçüncü kişi, Rafer adında genç bir adamdı, gözlerine akan terleri sildi. Doğrusunu söylemek gerekirse, kaygılıydı.

Bağırsaklarında garip bir his vardı, daha önce ateşli çatışma sırasında da olduğu gibi, ishal olacakmış hissi. Pantolonunu kirletmesi an meselesiydi. Gülümsedi. Bozuk bağırsaklar onun totemiydi. Irak ve Afganistan’da üç tur göreve gitmiş, savaşta burnu bile kanamamıştı.

Kes şunu. Dikkatini ver.

Aklını başına topladı. Sıra, garaj kapısına doğru meyillenmişti. Ön kapının basamakları sağda 3 metre ilerideydi. Hızlı olmalıydı. Aklında canlandırdı. BAM! Kapı yıkıldı, sersemletici bombaları fırlattılar. Onunki ikincisiydi. Geri çekilip, patlamaları bekleyip, içeri gireceklerdi.

Yakından bir yerden, ses geliyordu.

Susturulmuştu, ama araba motoru gibi ses çıkarıyordu. Ve tam olarak garajın diğer kapısının arkasından geliyor gibiydi.

Önündeki adam, Rafer’e baktı. Gözleri büyüdü. İkisi birden dönüp kapıya baktılar.

* * *

Walter Brenna’nın kapalı garajındaki Suburban’ın şoför koltuğunda Luke oturuyordu. Yanında Brenna, arkada ise Susan Hopkins ve Charles Berg. Brenna M1’ini yanına almıştı, dizlerinin yanında duruyordu. Chuck’ın dokuz milimetre Beretta’sı vardı. Susan’ın silahı yoktu. Luke onların babası gibiydi. Sanki küçük bir aileydiler.

Elleri direksiyonu kavramıştı. cipin içinde neredeyse sessizlik hakimdi. Garajın köşesinde küçük bir monitör vardı. Garajın dışında olup biteni gösteriyordu. Adamlar dışarıdaydı, özel silahlar ve taktikler timi gibi giyinmişlerdi. Luke’un, kim olduklarına ya da kimi temsil ettiklerini düşündüklerine dair hiçbir fikri yoktu.

Darbe olduğunu biliyorlar mıydı? Gerçek başkanın burada olduğunu biliyorlar mıydı? Belki de sadece birkaç teröristi indireceklerini sanıyorlardı.

Kafasını salladı. Fark etmezdi. Evi vurmak üzereydiler, bu da onların kötü adamlar oldukları anlamına geliyordu.

“Bu onlara sürpriz olacak.” dedi sessizce. “Yani avantaj bizde. Ama bununla bitmeyecek.”

“Adamları öldürmeyi mi planlıyorsun?” dedi Susan.

“Evet.”

Anahtarı deliğinde çevirdi ve motor çalışmaya başladı. Artık geri dönüş yoktu.

Arabayı vitese taktı ve derin bir nefes aldı.

“Hazır mısınız?”

“Çok ağır bir arabadır.” dedi Brenna. “İyice yüklenmen gerek.”

Luke gaza abandı.

Lastikler garajın beton zemininde çınladı, Suburban ileri doğru atıldı, kapıya çarptı, paramparça ederek yere indirdi. Cip, gecenin içine atılmıştı. Bir şeylere çarparak etrafa sıçratmışlardı, kapı parçaları, kasis, adamlar, Luke bilmiyordu ve umurunda da değildi.

Sağında ve sonunda siyah giyinmiş adamlar koşturuyordu.

Gazdan ayağını hiç çekmeden sola döndü. Adamlar çömeldi ve ateş etmeye başladı, arabanın yan tarafı kurşun yağmuruna tutulmuştu.

TA-TA-TA-TA-TA

Susan çığlık atıyordu.

“Susan!” dedi Luke. “Başını, Chuck’ın kucağına kadar, aşağı eğ. Camların ne kadar dayanacağını bilmiyoruz. Kırıldıklarında kafanın orada olmasını istemiyorum.”

Cip hız kazanmıştı. Luke ivmeyi hissedebiliyordu.

İki blok ötede, iki koyu renkli cip burun buruna, sokağın ortasına, park etmişti. Arkalarında adamlar pozisyon almış bekliyorlardı. Luke silahlarının namlusundan çıkan alevi görebiliyordu. Çoktan ateş etmeye başlamışlardı.

“Nereye gidiyoruz Walter?”

“İleri. Tek çıkış yolu o.”

“Camların ne kadar dayanacağını az sonra anlayacağız sanırım.”

Luke gaza, tekrar, sonuna kadar abandı. Arabaların gittikçe yaklaşışını izledi. Yakın, daha yakın. Bir düzine siyah giyinmiş adam silahlarını ateşlediler. Mermiler, ön cama böcek gibi yağdı.

İki adam ciplerin tamponuna uzanmış, hala ateş ediyordu.

“Hadi bakalım!”

BOOM!

Suburban, iki cipin arasına çarptı, metal metali kesiyordu. Aniden aralarını açtı, kaydırdı, oyuncak gibi etrafa saçtı. İki tetikçiyi altına aldı ve ezdi.

Suburban açıkça yavaşlamıştı.

Luke gaz pedalına yeniden yüklendi. Araba hızlanarak ilerledi.

Arka cama ateş ediliyordu. Susan gene çığlık attı, ama bu sefer o kadar yüksek sesli değildi. Sonra menzillerinden çıktılar, hızlı gidiyorlardı. Luke dikiz aynasına baktı. Adamlar koşuyor, ciplere biniyorlardı.

“Tamam,” dedi Luke. “Hiç fena gitmedi. Otoyol girişi nerede?”

“İleride,” dedi Luke. “Bir buçuk kilometre sonra sağda.”

Araba, sessiz şehri yarıp geçiyordu. Luke otoban girişindeki keskin dönüşü almak için oldukça yavaşladı. Şehre doğru batı yönünde, nerede trafiksiz, 4 şeritli yola bağlandılar.

Araba hala hızlanıyordu. Dijital gösterge önce 120yi gösteriyordu, sonra 140, sonra 160. Araba ileri doğru atıldı, sürüşü kolaylaşıyordu. Bir anlığına, gülümsedi. Suburban karşı tarafın ulaşamayacağı kadar hızlı yok olmuştu.

Arkalarında ilk takip araçları belirdi. Luke, dikiz aynasından farlarını görebiliyordu. Bu arabayla onlardan daha hızlı gidebilir miydi? Sanmıyordu.

Arabaya daha da yüklendi. 160 ile gidiyordu.

Şimdi 180.

Arabanın içi sessizdi. Kimse neşeli değildi. Kimse savaş naraları atmıyordu. Daha hiçbir şey başaramamışlardı, başarmaya yakın bile değillerdi. Herkes bunu anlamış olmalıydı.

Gerilerinde, arabalar sinyal veriyor ve yaklaşıyorlardı. Luke tekrar dikiz aynasına baktı. Kırmızı ve mavi ışıklar yanıyor, hızlı geliyorlardı.

“Az sonra bir sürü eşlikçimiz olacak.” dedi.

Arkalarında, takip araçları yaklaşıyordu. Bir giriş rampası geçtiler. Üç büyük siyah cip daha aralarına katılmış, yanlarına gelmiş, otobanda hızla ilerliyordu. İki yüz metre ileride de, iki tanesi yavaşlayıp, neredeyse durdular. Stop lambaları karanlıkta parlıyordu.

“Stone!” dedi Chuck Berg. “Bizi sıkıştıracaklar.”

“Görüyorum.”

Susan’ın kafası karışmıştı. “Vazgeçsek ne olur?”

“Bizi öldürürler.” dedi Brenna.

“Buna emin miyiz? Yani bu çok saçma. Beni burada görüp, sonra da vuracaklar mı?”

Brenna omuzlarını silkti. “Bunu gerçekten öğrenmek istiyor musun?”

Üç beş kilometrede bir, normalde eyalet polislerinin park edip radarla trafiği kontrol ettiği ya da öylece dönüp gittiği, dönüş noktaları geçiyorlardı. Az sonra bir tane daha geçeceklerdi.

Luke’un sol tarafına bir cip yaklaştı. Bir nişancı arka camdan dışarı uzandı. “Eğilin!” diye bağırdı Luke.

Adam Suburban’ın arkasına ateş ediyordu. Mermiler yağıyordu. Susan çığlık attı. Arka cam çatladı ama kırılmadı. Luke, direksiyonu sertçe sola çevirdi. Zırhlı arabaları, siyah cipe çarptı ve beton duvara doğru sürükledi. Araba sıkıştı, lastikleri parçalandı ve sonra da ters döndü. Suburban gitmeye devam ediyordu.

Luke arkasını dönüp ona baktı. “Susan, sana eğilmeni söyledim. Canın istediğinde değil. Hep. Umurlarında değiliz. Sana ateş ediyorlar. Nerede olduğunu onlara belli etmemeni tercih ederdim.”

Cipler tarafından çevrelenmişlerdi. Üç tane önde, bir tane yanda, iki de arkalarında. Öndeki üç tanesi yavaşladılar, sonra daha da yavaşladılar. Etraflarında geçecek yer yoktu. Arka ışıkları, frene basıp çektikçe, renk değiştiriyordu. Luke hız göstergesine baktı. 100. 90. 80. 70. Hızla yavaşlıyordu. Sıkıştırılmışlardı. Buradan çıkış yoktu.

“Şimdi pek de rağbet görmeyen bir şey yapacağım,” dedi Luke. “Oylamaya açardım ama benden başka kimsenin buna olumlu bakacağına inanmıyorum.”

“Nedir?” dedi Brenna.

Bir sonraki dönüş noktası yaklaşıyordu.

“Bu,” dedi Luke, ve direksiyona tekrar sertçe çevirdi.

Suburban, dönüş noktasına doğru direksiyonu kırdı, bozuk yolun üzerinden atlayarak, otoyolun batıya doğru giden şeritlerinin arasındaydı. Ama doğuya doğru hareket ediyordu.

Karşısında yüzlerce araba farı vardı.

“Tanrım!”

Luke kararlı bir şekilde farların arasına daldı. Gaza yüklendi.

Trafiği yararak gidiyorlar, arabalar yaprak gibi sağa sola saçılıyordu.

Sol taraflarından bir traktör römorku geçti. Bütün araba rüzgarıyla sarsıldı.

“Luke!” diye bağırdı Susan. “Dur!”

Suburban, trafiğin içinde hızlanıyordu. Arabalar dönüyordu. Farları neredeyse kör ediciydi. Arkasına bakacak vakti yoktu. İki eliyle direksiyonu kavrayıp, tam konsantrasyon, gözünü yola kilitledi.

Uzun bir yoldu, sürüyle araba geliyordu. Luke, bir teknenin dalgaları kestiği gibi, trafiği yarıyordu. Kendine güven hissi belirginleşmişti –  o kıpıp kıpır, canlı, Dexy aldığı zamanlardaki his. Dikkatli olmalıydı. Aşırı kendine güven, öldürebilirdi.

Yanlarından geçen araçlar onlara doğru ateşlenmiş birer mermi gibiydi

“Bizimle birlikte başka dönen oldu mu?” dedi Luke.

Brenna arkasına baktı.

“Hayır. Kimse o kadar delirmemiş.”

“Güzel.”

Luke en sola kadar önüne gelen her şeye çarparak ilerledi ve bir sonraki giriş rampasında otoyolu hızla terk etti.

52. Bölüm

Saat 02:21

Baş Adli Tabibin Ofisi – Washington, DC

Luke, kollarının arasında M4 tüfeği ile binanın duvarına dayanmış, Ed Newsam’ı gördü.

Bina dört katlı, önü camdı. Beyaz Saray’ın çevresindeki, bir kilometre radyasyon tahliye bölgesinin hemen dışındaydı. Sokaklar tamamen terk edilmişti. İnsanların çoğu bir kilometrenin yeterli olmadığını düşünmüş olmalıydı.

Luke arabanın kaldırıma doğru kayıp, durmasına izin verdi.

“Şimdi ne olacak?” dedi Susan.

“Şimdi dışarı çıkıyorsun. Ed, Chuck ve Walter’la birlikte bu binanın içinde kalıyorsun. Ne olursa olsun, kim gelirse gelsin, onlarla kal. Ed’e olabildiğin kadar yakın ol. Chuck ve Walter da çok iyiler ama Ed bir ölüm makinesi. Tamam mı?”

“Tamam.”

“O zaman bunu hızlıca halledelim.”

Luke arabadan çıktı. Radyatörden duman çıkıyordu. Bütün kapılan kurşun delikleriyle bezenmişti. Dört lastikten üçü parçalanmıştı. Sonuç alarak araba çok iyi dayanmıştı. Luke’un bunlardan bir tane alması gerekti.

“Eleştirilmişsin, ha?” dedi Ed.

Luke gülümsedi. “Orada olmalıydın.”

Arkasında, diğerleri de yukarı çıkıyordu.

“Ed, başkanı hatırlıyorsun değil mi?”

“Tabii ki.”

Ed bina girişinin kapısını itti. Kaldırma gücü çok azdı, bunu yapmak için vücut ağırlığını kullanması gerekti. Ana girişe geldiler. Ashwal, tekerlekli sandalye ile oradaydı. Koyu renk tenli, saçları seyrek, gözlüklü bir adamdı. Luke onu görmeyeli yıllar geçmişti. Tekerlekli sandalyeye bağlı, kısa sarı saçlı ölü bir kadın vardı.  Beyaz, baharlık bir kazak ve kumaş pantolon giyiyordu. Derisi gri ve gevşemişti, ama onun dışında onu uyuyor sanabilirdin.

“Ashwal,” dedi Luke.

Adam ona baktı. “Luke.”

Luke iki eliyle Susan’ı gösterdi. “Ashwal, bu Susan Hopkins, Birleşik Devletler’in başkanı. Yaralı. Onu muayene etmeni ve burada elinde ne varsa onlarla yaralarını tedavi etmeni istiyorum. Onu hastaneye götüremeyiz. Birileri onu öldürmeye çalışıyor.”

Ashwal Susan’a baktı. Gözlerinde yavaşça bir şeyler belirdi.

“Ben artık doktor değilim.”

“Bu gece öylesin.”

Ashwal kafasını salladı, suratı ciddiydi. “Peki.”

Susan cesede bakıyordu.

“Bu, ben miyim?” dedi.

“Evet.”

“Onunla ne yapacaksın?”

Luke omuzlarını silkti. “Onu öldüreceğim.”

53. Bölüm

Saat 02:30

Washington, DC sokakları

Bu arabayı arıyor olmalılardı. Yapılacak en kolay şey, bulmalarına yardım etmek olurdu.

Luke Suburban’ın içinde, yalnızdı. Brenna’nın M1 Garand tüfeği ön koltukta, yanındaydı. Yüksek güçlü, .30-06 zır delici yangın delici mermi ile sekiz atışlık şarjörü doluydu. On şarjör daha, koltuğun önünde, yerde duruyordu.

Arka koltukta, Susan’ın oturduğu yerde, ceset oturuyordu. Emniyet kemeri  bedeni dik tutuyordu. Arabanın hareketiyle, kafası oynuyordu.

Luke, Capitol ve National Mall’ın yanındaki boş sokaklarda yavaşça ilerledi. Radyasyon depolama alanının hemen yanındaydı. Kolombiya eyalet polisleri buralarda bir yerde yolları kesmiş olmalıydı.

İşte oradalardı, sağ tarafında bir sokakta ışıkları parlıyordu. Kesişim noktasını geçti ve arabayı kaldırıma çekti. Çevrede ne bir araba ne de insan vardı.

Polisler iyi insanlardı. Bir başlangıçlardı. Fakat Luke’un ihtiyacı olan kötü adamlardı. Polislerin olan biten hakkında hiçbir fikri yoktu. Bu araba onlara hiçbir şey ifade etmeyebilirdi. Bir dakikalığına bunu düşünerek oturdu. Onlara, otoyolda, şu an nerede olduğu hakkında en ufak bir fikirleri olmayacak kadar izini kaybettirmiş olabilir miydi? Sanmıyordu.

Cep telefonu hala yanındaydı. Atmamasının saçma olduğunu biliyordu ama çok küçük bir ihtimal olduğunu bilmesine rağmen Becca’dan bir mesaj ya da çağrı gelmesini umuyordu. Telefonunu çıkardı ve karanlıktaki korkutucu parlaklığına baktı.

“Allah kahretsin!” dedi. Hızla Becca’nın numarasını çevirdi.

Telefonu kapalıydı. Çalmadı bile.

“Merhaba, ben Becca. Şu anda aramanızı…”

Telefonu kapattı. Bir kaç dakika hiçbir şey düşünmemeye çalışarak sessizce bekledi. Onu belki bulurlardı, belki bulmazlardı. Bulmazlarsa, gidip kendisinin onları bulması gerekecekti. Gözlerini kapattı ve derin derin nefes aldı. Sürücü koltuğuna gömülmüştü.

Gittikçe artan bir ses duyuyordu. Büyük bir helikopterin çıkardığı gürültüydü. Pek bir şey ifade etmemişti. Washington’da, havada bir helikopter olmasının ve hatta askeri bir uçak olmasının bile milyonlarca sebebi olabilirdi. Oturdu ve ön camdan dışarı baktı. Önündeki geniş bulvarı rahatça görebiliyordu.

Helikopter dosdoğru yaklaşıyordu. Yavaş ve alçaktan uçuyordu. Birkaç saniye sonra, tanıdık bir şeye benzemeye başladı.

Burada, şehrin ortasında, düşündüğü şey olamazdı.

Ama öyleydi…

…bir Apaçi silahlı helikopteri.

“Hayır, olamaz.”

Luke arabayı vitese taktı ve gaza bastı. Direksiyonu sertçe sola çevirdi ve sokağın ortasında sesli bir u dönüşü yaptı.

Helikopter, mini silahını ateşledi.

30 milimetre mermiler cipin tavanına yağdı ve arabanın zırhını deldi.

Luke korkuyordu ama sürmeye devam etti. Sert bir sola dönüş daha yaptı ve ara sokağa girdi. Helikopter arkasından geçmişti.

İleride, dört sokak polisi beton bir bariyerin önünde duruyorlardı. Helikopter dikkatlerini çekmişti, gökyüzüne bakıyorlardı. İki polis arabası, iki yana park etmişti, ışıkları yanıyordu. Luke derin bir nefes aldı.

Gerçek polisler! Şu anda teslim olmayı tercih edeceği herhangi bir grup düşünemiyordu. 100 metre kadar ileride, gaza abandı. Suburban hızlandı. Polislere doğru ivmelendi.

Dördü de dağıldılar.

Üç saniye sonra, beton bariyeri ortadan ayırarak aştı ve iki parçasını kendiyle birlikte sürükledi. Patinaj çekerek durdu, birkaç metre geriledi, sonra parçaların etrafından dolanarak ilerledi.

Arkasında, polisler araçlarına binmişti. Saniyeler sonra tanıdık siren, inlemeye başladı.

Luke, Independence Sokağı’na doğru sola döndü. Helikopteri kontrol etmek için yukarı baktı. Duyabiliyor, ama göremiyordu. Suburban’ın isabet aldığı yerlerinden dumanlar çıkıyordu. Onları çok hafife almıştı. Apaçi? Bu arabayı yok edeceklerdi ve kimin ne bildiği umurlarında değildi.

Suburban’ı gidebileceği en yüksek hıza zorladı. Biraz güç kaybetmişti, daha 130’a ulaşamadan maksimum hızına ulaştı. Alışveriş merkezinin güneyinde, Independence boyunca hızla ilerledi. Gel git havzası solundaydı. Trafik ışıkları suyun üzerinde parıldıyordu.

Arkasında, polisler hızla geliyordu.

Apaçi aniden sağında belirdi. Dört kat yukarıdaydı. Mini-silahı tekrar ateşlediler. Mermiler isabet etti. Matkap sesi çıkarıyorlardı. Sağ taraftaki yan pencere patlamış, camlar cesedin üzerine saçılmıştı. Luke ayağını gazdan hiç çekmeden, arabayı deli gibi çevirdi. Yolun ortasından hızla geçti. İleride, solda, ışıklı Lincon anıtını görebiliyordu.

Helikopter tekrar yakınına gelmişti. Mini-silahı kullanmaktan vazgeçmişlerdi. Onun yerine roketlerini ateşlemeye başlamışlardı. Helikopterin sağ yanından bir dizi roket fırlatıldı. Üç, dört, beş.

İlerisinde, yol kırmızı ve sarı tonlarına bürünmüş, patlıyordu. BOM… BOM… BOOM.

Sertçe sola döndü. Cip zincir bariyerlere çarptı ve çimenliğe fırladı. Luke oturduğu yerde savruldu. Elleri sıkıca direksiyonu tutuyordu. Ayağını gazdan çok az çekmişti.

Daha çok roket geliyordu. Bir tanesi bir dizi kiraz çiçeği ağacını vurdu. Etrafında küçük patlama tepecikleri oluşmuştu.

Araba tam arkasından bir darbe aldı.

Luke arabanın arkasının havalandığını hissedebiliyordu. Kapısını iterek açtı ve kendini dışarı attı.

Çimene düştü ve sola doğru yuvarlandı. Arabanın arka tekerlekleri yere indi ve araba yokuş aşağı, suya doğru gitmeye başladı.

Luke bir diğer roketin fırlatıldığını parıltısından fark etti. Havayı delerek geçti, cipin zırhını aştı ve arabanın içine saplandı. Alevler çıkmaya başladıktan hemen sonar, araba havaya uçtu.

BOOOOOOOM.

Luke yere kapandı ve başını korumaya aldı, arabanın ağır zırhı etrafa uçuşuyordu. Bir an sonra, dönüp baktı. Araba hala aşağı doğru kırmızı ve turuncu alevler içinde kayıyordu. Arabanın içinde, kırk yaşlarında, kimliksiz, isimsiz bir kadın yanıyordu. Luke, onun siluetini görebiliyordu.

Araba, alevler içinde, su kenarına doğru kaydı. Gel git havzasının kenarı yamaçtı. Araba kenardan içeri doğru ilerledi. Tamamen suya düşmeden önce, bir süre, olduğu yerde, yarısı suyun içinde yarısı dışında, asılı kaldı. Batarken bile yanıyordu.

Helikopter yön değiştirip uzaklaştı. Saniyeler sonra, artık gök yüzünde uzak ve karanlık bir gölgeydi.

Luke, derin nefes alıp vererek, çimenlerin üzerinde yatıyordu. Sirenleri öten bir hükümet polis arabası tam önünde kayarak durdu. Biri siyahi, biri beyaz iki polis arabadan indi. Silahlarını çekip, el fenerleriyle yaklaştılar.

“Buraya kadarmış. Eller yukarı.”

Luke söyleneni yaptı. Üzerini aradılar. Ellerini arkasına çekip, bileklerinden sıkıca kelepçelediler.

“Sessiz kalma hakkına sahipsin.” dedi polislerden biri.

54. Bölüm

Saat 03:23

Belediye Tutuk Evi – Washington, DC

Her şey beyazdı.

Duvarlar ve yer beyazdı. Tepe ışıkları parlak ve beyazdı. Kayarak açılan ve arkasından çınlayarak kapanan, elektronik, sürgülü metal kapılar beyaza boyalıydı.

Luke’un işlemlerini yapıp yarım düzine adamla birlikte nezarethaneye koydular. Oda büyüktü. Beyazdı ve her tarafında kirli el izleri vardı. Zemin beyazdı ama binlerce çift ayakkabı tabanı ile temas ettikten sonra kirli griye dönmüştü. Duvarlardan birinde pisuar ve tuvalet vardı. Zemin belirli belirsiz, ortaya doğru meyilliydi, ortada açık, yuvarlak bir gider vardı.

Kirli, beyaz bir bank hücrenin duvarlarının neredeyse yarısını çevreliyordu. Luke, diğer adamlar onu izlerken, birkaç dakika boyunca hücreyi adımladı. Odadaki tek beyaz, oydu. Bundan rahatsız olmuyordu. Diğer adamların pek de farkında değildi. Sadece burada kapana kısılmıştı. Eylemsizdi. Buna dayanamıyordu.

Dışarıda bir yerde, Becca ve Gunner kötü adamların elindeydi. Luke kendini kandırıyor olabilirdi, ama içinde bir hiç onların hala hayatta olduğunu söylüyordu. Eğer öyleyse, buradan çıkıp, onları bulmalıydı. Onları tekrar bulana dek, asla, asla durmamalıydı. Ve onları kaçıran adamların tanrı yardımcısı olsundu.

Hayır. Bu yanlıştı. Onlara kimse yardım edemeyecekti.

Eğer ki kıllarına zarar geldiyse…

Buraya sıkıştığı için, içindeki öfkenin köpürmeye başladığını hissetti. Başkan yardımcısı, arabadaki kovalamaca, olanların hepsi kafasını meşgul etmişti. Ama şimdi zihnini dağıtacak hiçbir şey yoktu.

Bir de tabii ki Susan Hopkins vardı. Onu; Ed, Brenna ve Berg ile bırakmıştı. Yetenekli adamlardı, özellikle Ed. Ama Luke eğer ölmediyse, orada olmalıydı.

Çığlık atmak istedi.

Banka doğru yürüdü ve oturdu. Bir dakika içerisinde, bir adam bankın diğer ucundan kalkıp Luke’a doğru sallanarak ilerledi. İri, genç bir adamdı, kaslı vücuduna Chicago Bulls forması giymişti. Kafasında karmakarışık bir kıvırcık saç kümesi vardı. Gülümsedi, ön dişlerinden biri altındı.

Luke’un önünde diz çöktü.

“Selam dostum, iyi misin?”

Hücrede, adamlar arasında sessiz kıkırdamalar vardı.

Luke adama baktı. “Başkan bu gece öldü. Dostum.”

Adam kafasını salladı. “Duydum. Sanırım çok ilgilenmiyorum. O adama hiç oy vermemiştim.”

Luke omuzunu silkti. “Yardımcı olabilir miyim?”

Adam çenesini oynattı. “Botlarını gördüm. Güzeller.”

Şimdi Luke kafasını sallıyordu. Ayağına ve giydiği deri botlara baktı. “Haklısın. Güzeller. Geçen Noel’de, karım almıştı.”

“Markası ne?”

“Ferragamo. Bunlara altı yüz dolar civarında ödemiş olmalı. Karım bana güzel şeyler almayı sever. Benim asla para verip kendime almayacağımı bilir.”

“Onlar bana ver.” dedi genç adam.

Luke kafasını salladı. “Bunu yapamam. Manevi değeri var. Zaten ayağına olacaklarını da sanmam.”

“Onları istiyorum.”

Luke etrafına baktı. Bütün gözler üzerindeydi. Bunun bir başkası için ne kadar yoğun ve korkutucu olabileceğini tahmin edebiliyordu.

“Gidip otursan daha iyi olacak,” dedi Luke. “Keyfim pek de yerinde sayılmaz.”

Çocuğun gözleri öfkeyle parladı, “O ayakkabıları bana ver.”

Luke gözlerini devirdi. “İstiyor musun? Al o zaman.”

Çocuk kafasını salladı ve gülümsedi. Hücredekilere bakış attı. Kıkırdamalar kahkahalara dönüşmüştü. İri, zorlu haydut, beyaz adamın ayakkabılarını çalacaktı. Eğildi ve Luke’un ayağına uzandı.

Luke bir saniyeliğine duraksadı sonra çocuğun ağzına tekme attı. Yıldırım çarpması gibiydi. Kafası geriye düştü. Dişleri havaya uçtu, en az üç tanesi. Bir tanesi öndeki, altın olandı. Çocuk geriye doğru düştü. Dizlerinin üzerinde eğilerek, elini ağzının üzerine kapattı.

Luke iç geçirdi. Ayağa kalktı, çocuğun arkasına doğru bir adım attı ve ensesine, tam omurganın, kafatasına bağlandığı yere yumruğu patlattı. Çocuk, kirli yere çöktü. Gözleri kapandı. Birkaç saniye içinde, kendini kaybetti. Sonra da garip bir horlama sesi çıkarmaya başladı.

Luke hücrede etrafına bakındı. Önceden de pek iyi hissetmiyordu. Sadece küçük ayakkabı hırsızı her şeyi daha da kötü yapmıştı. Eğer istedikleri buysa, Luke buradaki herkesi dövebilir, neredeyse öldürebilirdi.

“Benimle uğraşan bir sonraki kişi, bütün dişlerini kaybeder.” dedi herkesin duyabileceği bir sesle.

Hepsi ağzı açık bakakaldılar. Deminki kana susamış gözleri, şimdi başka bir duyguyla kaplıydı, korku.

55. Bölüm

Saat 05:45

Birleşik Devletler Donanma Rasathanesi – Washington, DC

Adı William Theodore Ryan idi.

Toprak soylusu bir ailenin torununun, torununun, torunuydu. İnsanları, nesillerden beri, gururlu suç ortakları ve isyankarlardı. İşte şimdi, Amerika Birleşik Devletleri başkanıydı.

Daha önce hiç olmadığı kadar yorgundu. Geçen gece çok az uyumuştu. Gün ağarmadan önce Site R’den Washington’a dönmek konusunda ısrarcı olmuştu. Yeraltında kalmanın bir anlamı yoktu, değil mi? Tehlike bitmişti. Ayrıca bu Amerikan halkına ne kadar cesur olduğunu kanıtlayacaktı. Üç yüz milyondan fazla insan yabancı saldırılara karşı korunmasız bir şekilde hayatına devam ederken, yeraltında bir delikte saklanmayacaktı.

Bu düşünce onu gülümsetti.

Başkan yardımcısı resmi konutunun, üst kattaki çalışma odasının oturma alanında oturuyordu. Camdan dışarıda, cılız bir ışık bulutların arasında süzülüyordu. Evin kendisi çok güzeldi, büyük, beyaz, yan duvarları ve rasathanenin sevimli, inişli çıkışlı zeminindeki küçük kule ile bir Queen Anne’di. 1800lerde yapılmıştı ve nesillerdir başkan yardımcılarına ev sahipliği yapıyordu. Şimdi ise, onarılana kadar, Beyaz Saray’ın yerine geçecekti.

Karşısındaki kanepede Kansas senatörü Edward Graves oturuyordu. Bugün, ileriki saatlerde, Ed, 72 yaşında, modern Amerika tarihindeki en yaşlı başkan yardımcısı olacaktı. Ed Graves bir ordu uzmanıydı, kendini bildi bileli Kongre’nin Silahlı Kuvvetler Komitesi’nin başkanlığını yapıyordu. Ed, yaklaşık yirmi yıldır, Ryan’ın mentorluğunu yapıyordu.

Aralarında siyah bir hoparlörlü telefon duruyordu. Genel kurmay başkanlığından bir müsteşar Orta Doğu’daki gelişmelerden bahsetmeden önce, cızırdadı. Ortalık gergindi ama iyi gidiyordu.

“Efendim,” dedi ses “emrettiğiniz gibi, iki Amerikan F-118 savaş uçağı İran hava sahasına yerel saat ile 1:45’te yani yarım saat önce giriş yaptı.”

“Durum?” dedi Bill Ryan.

“İki dakika içerisinde üç İran jetiyle karşılaştılar ve yolları kesildi, uçakların eski Rus savaş uçaklarından olduğunu düşünüyoruz. Kısa bir hava muharebesinden sonra, F118’ler İran jetlerini imha ettiler. Radar en az bir düzine daha İran uçağının yaklaştığını haber verdi, bu sebeple F118’ler Türk hava sahasına geri çekildiler. İranlılar da sınırdan geri döndüler.”

“Peki.” dedi Ryan. “Başka?”

“Biri Japonya, diğeri Alaska’da iki dinleme istasyonunun raporuna göre, Doğu Sibirya’daki yarım düzine kadar Rus füze ambarı son yirmi dakika içinde savaş durumuna geçmişler. Füzelerin ana hedefleri, batı kıyısındaki, Seattle, Portland ve San Francisco gibi belli başlı metropolitanlar. Hedeflerini belirlemiş ve kilitlenmişler.”

“Tanrım. Bunu niye yapıyorlar?”

“Emin değiliz efendim. Zamanlamaya bakarsak İran hava sahasının ihlali ile ilgili diyebiliriz ama kulağımıza gelenlere göre Rus Merkezi Komutasında meydana gelen bazı karışıklıklardan dolayı da olabilir.”

Ryan, Ed’e baktı. Alakasız olduğu işlere burunlarını sokmak Rusların tipik özelliğiydi. Ne yapacaklardı, nükleer savaş mı başlatacaklardı? Ama itiraf etmeliydi ki bu gerilim tırmandırma politikasının neşelendirici tarafları da vardı. Sadece sekiz saattir başkandı.

Ryan, telefondaki sese, “ O Rus ambarlarını hedefleyen füzelerimiz var mı?”

“Evet efendim, var.”

“Öyleyse hepsini savaş durumuna geçirin ve Rusya’nın bundan haberdar olduğuna emin olun. Hadlerini bilmek zorundalar. Onlara silahlarımızı gösterirsek, belki durumun ciddiyetini kavrarlar.”

Hattın ucundaki ses tereddütlüydü; “Peki efendim.”

“Başka bir şey?”

“Şimdilik yok efendim.”

Ryan telefonu kapattı. Oda çok sessizdi. Ed Graves’e baktı.

“Düşüncelerin?”

Ed elini dizine koydu. Elleri, yaşlı ağaç gövdesi gibi, boğumlu ve benekliydi. Ed’in suratı kırışıktı. Burnu yumru gibiydi ve çatlak kan damarlarıyla doluydu. Ama güzleri lazer ışını gibiydi.

“Bu salakça,” dedi “sınıra iki uçak göndermek. Niye onları sınıyoruz? Onların ne yapabileceğini de, bizim ne yapabileceğimizi de biliyoruz. Önce onlar bize saldırdı değil mi? Başkanımızı öldürdüler.”

Ed, burada, abartılı bir şekilde göz kırpmıştı. Bill onun adına neredeyse utanmıştı.

“Eğer bu doğruysa, onları vurmalıyız, hem de sağlam vurmalıyız. Misilleme yapmalıyız. Basra Körfezi’nde beşinci filomuz var. Hürmüz boğazındaki İran silahlarını çıkaralım. Oraya mayın döşemelerine izin vermek istemeyiz. Sadece çıkaralım. Poof. Sonra bombacıları Tahran’a gönder. Oraya ulaşabilmeleri için gerekli tüm savaş mürettebatını sağla. Ben olsam, bunların hepsini bugün yapardım.”

Bill kafasını salladı. “Tahran’a ulaşmak için savaşmaları gerekecek.”

Ed omuzunu silkti. “Bizim çocuklar en iyileri. Ve zaten, onlara bu yüzden para ödemiyor muyuz? Savaş? Şehir merkezinde bir ya da iki hafta ağır bombalama ve bence İran problemi kökten çözülecek.”

“Peki ya Ruslar?”

Ed Graves bunun hakkında biraz düşünür gibi yaptı. En sonunda omuzunu silkti ve, “Siktir et Rusları.” dedi.

Ağır meşe kapı çalınıyordu.

“İçeri gel.”

Kapı açıldı. Genç bir yardımcı içeri girdi. Adı Ben’di, birkaç yıldır Ryan için çalışıyordu. Genel olarak enerjik bir çocuktu, ama bugün içi heyecan kaplıydı. Bütün ekip yükselmişti.

“Senin için ne yapabilirim Ben?”

“Efendim, dün gece patlayıp gel git havzasına düşen cipteki kadının kimliği saptandı. Bunla ilgili bir şey öğrendiğimde size iletmemi istemiştiniz.”

“Evet, istemiştim. Nedir?”

“Dental kayıtları Liza Redeemer isimli bir kadın olduğunu söylüyor.”

Bunlar Bill Ryan’ın duymak istediği şeyler değildi. “Redeemer?”

“Evet efendim. 33 yaşında bir evsizmiş. Uzun bir akıl hastalığı geçmişi var, şizofreni, bipolar bozukluk gibi. 18 yaşına girdiğinde Elizabeth Reid olan adını yasal olarak değiştirmiş. O arabanın içinde ne yaptığıyla ilgili hiçbir bilgi yok.”

Ryan kafasını salladı. “Peki. Teşekkürler.”

Yardımcı dışarı çıktığında, Ryan tekrar Ed Graves’e baktı.

“Don Morris ile konuşmamız lazım.”

56. Bölüm

Saat 07:15

Belediye Tutuk Evi – Washington, DC

“Nasıl uyudun?”

“Bebek gibi. Altı başka adamla birlikte cezaevindeydim. İyi adamlardı. Ne kadar masum adamın cezaevlerinde olduğuyla ilgili hiçbir fikrim yoktu.”

Luke, gözaltı merkezinden, günışığına çıktı. Dışarısı aydınlıktı. Elleri hala kelepçeliydi. Don Morris tarafından çıkarılmıştı. O, Don ve Luke’un tanımadığı iki ajan basamakları indi ve sokağa park etmiş yeni model, siyah bir sedan araca doğru ilerlediler.

“Buna dolap çevirmek denir. Arabada seninle olan kadının Susan Hopkins olmadığını anlamak için dental kayıtlarına bakmak zorunda kaldılar. Ve bu bir saat önce oldu. Hala kim olduğunu bilmiyorlar.”

“Ah?” dedi Luke. “Susan olduğuna yemin etmem gerekirdi.”

Don durdu. Luke’a baktı. “Saçmalamayı kes Stone. Pek neşeli bir günümde değilim, senin de olacağını sanmıyorum. Konuşacaksın ve Susan’ın nerede olduğunu bize söyleyeceksin. Bunun farkındasın değil mi? Ah, biliyorum. Luke Stone yenilmezdir. Ondan bu bilgiyi almak günler sürebilir. Şahsen ben böyle düşünmüyorum. Hemen konuşacağını düşünüyorum. Eğer unuttuysan diye söylüyorum, elimizde bir koz var.”

“Asla aileme zarar vermeyeceğini söylemiştin.”

Don gülümsedi. “Vermeyeceğim. Ailen yaşıyor ve gayet iyiler. Bunu bilmelisin. Ama Susan nerede bilmeliyiz.”

“Don, Susan Amerika Birleşik Devletleri’nin başkanıdır.”

Kafasını salladı. “Buna sen karar veremezsin Stone.”

“Hayır. Anayasa karar veriyor.”

Don bir ses çıkardı. Öksürük gibi bir şeydi. Yanındaki iki ajana baktı. “Ajan Stone ve beni biraz yalnız bırakabilir misiniz?” dedi.

İki adam yaklaşık otuz metre uzaklaştılar. Park etmiş bir arabanın yanında durup, Luke ve Don’a baktılar. Başka bir şey yapıyormuş gibi davranmak yerine, izliyorlardı. Luke, elleri ve ayakları bağlıyken de Don’u öldürebileceğinin farkında olduklarını varsaydı.

Don, siyah sedana yaslandı. “Oğlum, ne yapıyorsun?”

Luke ona baktı. Luke’u uzun zamandır tanımasına rağmen, tanıyamamıştı. “Sen ne yapıyorsun Don? Ne yapıyorsun? Bir darbe olmasına yardım eden ben değildim.”

Don kafasını salladı. “Luke, adına ne dersen de, çoktan olan oldu. Her şey ileriye doğru işliyor, geriye değil. Sevsen de sevmesen de, Bill Ryan Amerika Birleşik Devletleri’nin başkanı. Ailen tehlikede, ama ölmediler ve incitilmediler. Onları geri alabilirsin. Sadece iş birliği yapman gerekiyor. Direnç göstermene inanamıyorum. Elinde hiçbir şey yok.”

“Bu işten senin çıkarın ne Don? Eminim bunu yalnızca Bill Ryan eski okul arkadaşın diye yapmıyorsun.”

Don kafasını salladı. “Peki. Haklı bir soru. Eğer doğru olanı yapmanı sağlayacaksa, cevaplayacağım. Amerika’nın güçsüz olmasından bıktım. Amerika’nın tereddütlü olmasından bıktım. Bir ordu adamı olarak, benim öğretimde böyle şeyler yok ve açıkçası DNA’mda da yok. Buna dayanamıyorum. Ve Özel Müdahale Timi’ni ayakta tutmak için gerekli kaynakların sağlanması için her yıl yalvarmaktan bıktım. İyi iş çıkarıyorduk, gördün, parçası oldun ve her şey boşa gitmek üzereydi.”

Luke anlamaya başlamıştı. “Yani Bill Ryan sana ÖMT için istediğin bütçeyi veriyor?”

Don kafasını salladı. “Hayır. Bill Ryan sadece paravan kişi, eminim sen de farkındasındır. Başka güçler var. Ve Amerika’yı iyileştirmek istiyorlar, aynı benim istediğim gibi, aynı senin isteyeceğin gibi. Bu öğleden sonra, Bill savunma bakanı adayının ben olduğumu açıklayacak.”

Luke ona baktı. Bir gece önce kendisinden elli metre ileride, David Delliger’ın Deniz Harp Akademisi stadyumunda kafasına sıkılan kurşunu hatırladı.

“Bu işi istediğine emin misin? Dün gece eski bakanla birlikteydim. Görev süresi biraz ani sonlandı.”

Don gülümsedi. “Don bu iş için pek uygun sayılmazdı. Ordu adamıydı ama savaşçı değildi. Şimdilerde bir savaşçıya ihtiyaç var. Eminim bunu herkesten iyi sen anlarsın.”

“Don, eğer İran’la savaşa girersek, Ruslar…”

Don elini kaldırdı. “Luke bana Ruslar hakkında ders vermeye kalkma. Senin altında bez bağlıyken ben Rusları öldürüyordum. Rusların ne yapacağını biliyorum. Hiçbir şey, o kadar. Duracak ve izleyecekler. Şimdi bana Susan nerede onu söyle lütfen.”

Luke hiçbir şey söylemedi.

“Rebecca ve Gunner bugün ölecek Luke. Olacak olan bu. Ve senin kendin dışında suçlayacak kimsen olmayacak.”

Luke kafasını çevirdi; “Sen bir vatan hainisin Don.”

Sokağın başında, Luke’un baktığı tarafta garip şeyler oluyordu. İki ajan bu tarafa doğru hızla yürüyordu. Arkalarında, takım elbiseli ve güneş gözlüklü bir takım adam onları takip ediyordu. Luke yedi kişi olduklarını saydı. Luke döndü ve diğer tarafa baktı. Belki de başka bir yere gidiyorlardı.

Hayır. Yarım düzinesi de diğer taraftan yaklaşıyorlardı. Luke, Don’un yanındaki ajanlara baktı. Aniden sıvıştılar. Bir tanesi sokağa fırladı. Daha sokağın ortasına gelmişti ki, bir araba çarptı. Araba tiz bir ses çıkarıp, durdu. Ajan yuvarlandı ve düştü. Adamlardan üçü ona doğru koştu, silahlarını çektiler.

Diğer ajan otoparka doğru bir patikaya koştu. Adamlardan beşi onu kovalıyordu.

Adamlardan üçü bir taraftan, ikisi diğer taraftan Luke ve Don’a yaklaşıyordu. Silahlarını çektiler. Adamlardan biri kimliğini çıkardı.

“Gizli Servis.” dedi.

Yüzü yere gelecek şekilde Don’u yere yatırdılar. Silahlarını aldılar ve kelepçelediler.

“Suçlamalar nedir?” dedi Don.

“Nereden başlayayım?” dedi adam. “Vatan hainliği. İç terör. Cinayet. Adam kaçırma. Suikast. Başlangıç için yeterli sanırım.”

Luke’un bileklerini serbest bıraktılar. Hissi geri kazanabilmek için masaj yaptı. “Bazıları idam cezasıyla sonuçlanacak suçlar gibi.”

Gizli Servis’teki adam başını salladı. “Öyleler.”

“Oğlum ve karım kaçırıldı. Bu adam nerede olduklarını biliyor.”

Luke Don’a baktı.

“Yerinde olsam,” dedi “Hemen konuşmaya başlardım.”

57. Bölüm

Saat 07:45

Birleşik Devletler Donanma Rasathanesi – Washington, DC

Başkan yardımcısı resmi konutunun önündeki özel yolda, siyah bir cip durdu.

Arka kapı açıldı ve Susan Hopkins dışarı çıktı. Iraklı doktor, gece kolunu ve bileğini sarmıştı. Suratındaki yaralar onun yetilerinin dışındaydı, yalnızca uyuyabilmesi için ağrı kesici krem sürmüştü.

Güvenlik açısından bir problem olmayacağından emin olduktan sonra, yani ancak on beş dakika önce Pierre ile konuşmuştu. Pierre ağlamıştı, kendisi de neredeyse ağlayacaktı. Kızlarla hala konuşmamıştı.

Büyük beyaz eve doğru yürüdü, tüm vücudu zırhla kaplıydı. Chuck Berg ve Walter Brenna da onunla birlikte yürüdü.

Ev çok güzeldi ve daha önce gözüne hiç bu sabahki kadar güzel görünmemişti. Bu evi seviyordu. Beş yıldır burası onun evi olmuştu.

İçeri girdiler.

Kimisi orduya ait mavi üniforma giymiş, kimisi takım elbiseli bir düzine kadar adam içeri girerlerken gözlerini onlara dikti. Birkaçını tanıyordu. Gizli Servis ajanıydılar. Hepsi Ryan’ın adamıydı.

Susan’a sanki hayalet görmüş gibi bakakaldılar. Bir tanesi Chuck Berg’in elini sıktı. Grubun içinde fısıldaşmalar başlamıştı.

“Yardım edebilir miyim?” dedi üniformalı adamlardan biri.

“William Ryan ile görüşmek için geldim.

“Kim geldi diyeyim?”

“Adım Susan Hopkins, Birleşik Devletler’in başkanıyım.

Girişe daha fazla insan toplanmıştı. Çoğu mavi üniformalı, uzun boylu, ceketlerinin altında silahları olan adamlardı. Üzerinde hizmetçi kıyafeti olan ufak tefek bir kadın içeri girmişti. Susan onu tanıyordu. Adı Esmeralda’ydı ama herkes ona Esa diyordu, yirmi yılı aşkındır bu evde çalışıyordu. Kafası karışmış gözüküyordu. Susan’a sanki, inanların bazen başına üşütüğü Hristiyan mucizelerinden biriymiş gibi bakıyordu. Taş bir duvarın üstündeki, ağlayan Meryem Ana heykeli olabilirdi.

“Bayan Hopkins?” dedi Esa, “Yaşıyorsunuz.”

Sanki rüyadaymış gibi Susan’a doğru yürüdü. İki kadın sarıldılar. Başta biraz tereddüt ettiler ama sonra Susan Esa’yı yanına çekti. Susan aniden ağlamaya başladı. Şu an, burada, bu kadınla olmak ona çok ama çok iyi hissettirmişti.

“Evet.” dedi. “Yaşıyorum.”

Gözlerini kapattı ve sarılmaya devam etti.

“Sen başkan değilsin.” dedi gür bir ses.

Susan, Esa’yı bıraktı. Büyük mermer merdivenlerden yaklaşan kişi William Ryan’dan başkası değildi. Zinde ve canlı, fit ve enerjik, olduğundan genç gözüküyordu. “Başkan benim. Dün gece görev yemini ettim. Birleşik Devletler Baş Yargıcı tarafından atandım.”

Merdivenlerin sonuna geldi ve direk Susan’a doğru ilerledi. Çok uzun boyluydu. Susan’a yukarıdan bakıyordu. Susan da ona baktı. Chuck Berg sağındaydı. Walter Brenna ise solundaydı.

“Susan,” dedi Ryan. “Seni görmek güzeldi. Ama buraya terk etmeni istemek zorundayım. Gergin ve baskı altında bir yirmi dört saat geçirdiğin çok açık. Eminim ki görev yemini edecek bir ruh durumunda değilsin.”

Bu sırada, oldukça fazla sayıda ordu mensubu ve Gizli Servis ajanı girişte toplanmış durumdaydı.

Ryan yanındaki birkaç askere işaret ederek, “Bayan Hopkins’e kapıya kadar eşlik eder misiniz lütfen? Yapacak işlerimiz var.”

Susan, Ryan’ı işaret ederek “Bu adamı tutuklayın. Vatan hainliği ve başkan Thomas Hayes ve üç yüzden fazla diğer insanın cinayetinden.”

Bir anlığına, bundan sonra ne olacağı ile ilgili hiçbir fikri yoktu. Herkes duruyor ve bakıyordu. Zaman akıyordu. Üç saniye, dört saniye.

Beş.

Chuck Berg ileri doğru bir adım attı. Kemerinden bir çift çelik kelepçe çıkardı.

Ryan’a doğru ilerledi. “Sessiz kalma hakkına sahipsiniz.”

Ordudan bir adam önüne geçti. Chuck adamı itti. Birdenbire herkes birbirini itmeye başladı. İri adamlar ileri geri gittikçe, Susan aralarında sıkışıyordu. Sonra aniden bir acı hissetti.

Biri ayağına basmıştı.

Gizli Servis ajanlarının sayısı, ordudakilerin sayısını üçe bir geçiyordu. Tüm Gizli Servis ajanları işlerinin gereğini yaptılar.

Sonunda, onlarla mücadele edecek bir tek Ryan kalmıştı. Kaçmak için eğildi, ama eğildiği yer, aşağısıydı. Saniyeler içinde, suratı cilalı parke zemine bakacak şekilde iki Gizli Servis ajanı tarafından bastırılıyordu.

Ajanlar, Ryan’ı ayağa kaldırdılar. Suratı sinirden kıpkırmızı olmuştu. Susan’a baktı ve ön kapıya doğru yönlendirildi.

“Birleşik Devletler’in başkanı benim!” diye bağırdı.

Susan kovarcasına elini salladı.

“Defol evimden,” dedi.

**

Pierre ve kızlar onu görmek için yanına uçuyorlardı. Bunun düşüncesi bile ona umut ve mutluluk veriyordu. Buna biraz ihtiyacı vardı.

Bu durumda başkan olmak normalden zorlu bir görev olacaktı. Thomas Hayes’e yapılan komplo çok derinlere yayılmıştı. Bu karmaşada kimin, hükümetin hangi kollarının bu işin içinde olduğunu tahmin etmek imkansızdı. Yakın gelecekte, kendine karşı içten gelecek tehdit seviyesi, en üsttü. Her dışarı çıktığında zırhını giyiyor olmalıydı.

Problem şuydu ki, Orta Doğu öyle bir gecede geri çekilmeyecekti, ama belki de bu konuda biraz yol almış sayılabilirdi. Bugün Rusya başkanı ile kısaca görüşmüştü. Bir çevirmen aracılığı ile ona, hala yaşıyor olduğu için çok memnun olduğunu iletmişti. İran ile olan problemleri çözmek için birlikte çalışabilecekleri konusunda garanti vermişti.

Ama ufukta daha karanlık problemler vardı. Öğleden sonra, ofisinde iki ziyaretçi ile birlikte oturuyordu.

“Özel Müdahale Timi’ne bütçe ayırmayı sürdürmeyi düşünüyorum.” dedi.  “Ama FBI’ın çatısı altından çıkarmayı düşünüyorum.”

Luke Stone, pencerenin yanında dikilmiş, dışarı, rasathanenin zeminine bakıyordu. “Neyin çatısı altına koymayı düşünüyorsun?”

Omuzunu silkti. “Gizli Servis’in bir kolu olabilir. Ya da kendisi tekil bir organizasyon olur ve raporlamalarını direk olarak başkana yapar.”

“Kulağa iyi geliyor.” Dedi Ed Newsam. Tekerlekli sandalyede oturuyordu, kötü durumda olan ayağını masanın üzerine kaldırmıştı. Ellinde henüz yakmadığı bir puro vardı. “Bu fikri sevdim.”

Stone onlara döndü. “Düne kadar, süresiz şekilde görevden uzaklaştırılmıştım. Özel Müdahale timinde hala çalışıp çalışmadığımı bile bilmiyordum.”

“Bu komik.” dedi Susan. “Seni müdür falan yapmalıydım. Senin hakkında yanıldım Stone. Bunu söylüyorum. Geçtiğimiz yirmi dört saatte, benim hayatımı tekrar tekrar kurtardın.”

Stone başını salladı. “Karımı ve oğlumu bulmalıyım. Sahne değişti ve artık onlara ihtiyaçları yok. Geçen her dakika…”

Susan kafasını salladı. “Biliyorum. Tüm kaynaklar onları bulmak için çalışıyor. Onları bulacağımıza söz veriyorum. Ama ÖMT’den öylece gitmene izin veremem. Şu an güvenebileceğim bir avuç insan var, ve siz ikiniz o listenin başındasınız.”

Ofisin kapısına yürüdü ve dışarı baktı. Chuck Berg ve bir başka ajan kapının dışında üç metre kadar ileridelerdi. Sessizce kapıyı kapattı.

Stone ve Newsam’a döndü.

“Aslında sizin için bir başka acil görevim var. Yarım saat önce haberim oldu. Maalesef düşmanlarımız bizi zayıflamış gördükleri için bunu avantajlarına kullanmak istiyorlar. Önümüzdeki kırk sekiz saat çok önemli.”

Stone ve Newsam birbirlerine bakıyorlardı.

“Hadi beyler. Size ihtiyacım var.”

“Neler olduğunu öğrenebilecek miyiz?”

Kafasını salladı. “Size söyleyeceğim ama önce evet dediğinizi duymak istiyorum.”

Bir süre geçmişti.

“Evet.”

***

Luke rasathanenin düzgün zemininde otoparka doğru yürüdü. Yanında, Ed Newsam, büyük ve güçlü kollarıyla iterek, tekerlekli sandalyesini sürüyordu.

“Şu şeyden inmeyi düşünüyor musun” dedi Luke. “Tembellik ediyormuşsun gibi geliyor, fizik tedaviye falan gidemez misin?”

“Stone, sadece dün geceden beri bunu kullanıyorum.”

Luke omuzunu silkti. “Tamam da bu konudaki hislerimi engelleyemem. Bir aydır falan onun üzerindeymişsin gibi geliyor.”

Luke’un telefonu çaldı. “Trudy. Herhangi bir haberin var mı? Don’un bilgisayarında bir şeyler bulundu mu?”

Trudy’nin sesi neşeli ve enerjik geliyordu. Muhtemelen yaklaşık kırk sekiz saattir uyumuyordu. Muhtemelen geçen süre içinde eve bile gitmemişti ve muhtemelen yirminci fincan sade kahvesini içiyordu. Ama kazanmak üzere oldukları bir şey vardı, kazanmak kötü bile olsa, insanın içindeki ritmi dışarı çıkarıyordu.

“Swann sonunda Don’un dosyalarındaki şifreyi kırmayı başardı. Luke, tüm olanları en başından beri biliyormuş. Başından beri oyunun içindeymiş. Hatta başlangıçtan önce de. Bill Ryan ile, daha Thomas Hayes bile başkan olmadan once yönetime el koymak hakkında e-posta ile konuşmuşlar.

“Tam birini tanıdığını düşünürsün ki,” dedi Luke.

“Onu herkesten iyi tanıdığımı düşünürdüm.” dedi Trudy.

Luke bu söylediğini duymamış gibi yaptı. Trudy ve Ryan’ın karışık bir geçmişi vardı. Bu konuya şimdi girmek istemiyordu.

“Başka?” dedi Luke.

“Luke, Don konuştu. CIA gizli evinin adresini verdi. Orayı işleten kişiler hayaletler. Herhangi bir resmi kayıtları yok. Don karın ve oğlunun orada olabileceğini düşünüyor.”

Luke yürümeyi bıraktı. Kalbi göğsünde atıyordu.

“Ne?”

İçgüdüsel olarak eli, ceketinin cebindeki silahına gitti. Ed Newsam’a baktı. Ed de ona bakıyordu. Luke’un vücut dilinden olanları anlamıştı. Ed’in de eli kendi silahlarına gitti.

“Gizli evin adresi bende var. Ajanları oraya gönderiyoruz. Uyarı olmadan içeri dalacaklar. Eğer ailen oradaysa, onları güvenle çıkarmak için ajanlar ellerinden geleni yapacaklar.”

“Trudy, bana adresi ver.”

“Oraya gidemezsin Luke. Objektif davranamazsın. Operasyonu zorlaştıracaksın. Ve herkesi tehlikeye atacaksın.”

“Trudy…”

“Luke…”

“Trudy, bana adresi söyle.”

Uzun bir sessizlik oldu. Becca ve Gunner’ı kaybetme olasılığının verdiği korkuyla tüm vücudu yanıp tutuşuyordu.

“Söyle” diye yalvardı.

Uzun bir sessizlik daha oldu.

Sonra söyledi.

Yaş sınırı:
16+
Litres'teki yayın tarihi:
10 eylül 2019
Hacim:
290 s. 1 illüstrasyon
ISBN:
9781632916419
İndirme biçimi:
Serideki Birinci kitap "bir Luke Stone Gerilim Romanı"
Serinin tüm kitapları