Kitabı oku: «Wszelkie Niezbędne Środki »

Jack Mars

Jack Mars jest zapalonym czytelnikiem i dozgonnym wielbicielem thrillerów. WSZELKIE NIEZBĘDNE ŚRODKI to debiutancka powieść Jacka. Jack z niecierpliwością czeka na Twoją opinię, więc odwiedź www.Jackmarsauthor.com i zapisz się do listy mailingowej, aby otrzymać darmową książkę i gadżety oraz dołączyć do grona fanów na Facebooku czy Twitterze i być na bieżąco!

Copyright © 2015 by Jack Mars. Wszystkie prawa zastrzeżone. Poza wyjątkami dopuszczonymi na mocy amerykańskiej ustawy o ochronie praw autorskich z 1976 roku (United States Copyright Act of 1976) żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, rozpowszechniana ani przekazywana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób, ani przechowywana w bazie danych lub systemie wyszukiwania informacji bez uprzedniej zgody autora. Niniejszy e-book jest przeznaczony wyłącznie do użytku osobistego. Niniejszy e-book nie może być odsprzedany lub odstąpiony innej osobie. Jeśli chcesz podzielić się tą książką z innym czytelnikiem, dokonaj zakupu dodatkowego egzemplarza dla każdego z nich. Jeśli czytasz tę książkę, ale jej nie zakupiłeś lub nie została ona zakupiona specjalnie dla Ciebie, powinieneś ją oddać i zakupić kopię dla siebie. Dziękujemy za poszanowanie ciężkiej pracy autora. Niniejsza książka jest utworem literackim. Wszystkie nazwy, postaci, przedsiębiorstwa, organizacje, miejsca i zdarzenia są wytworem wyobraźni autora lub są fikcyjne. Wszelkie podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Zdjęcie na okładce: Copyright wavebreakmedia i Michael Rosskothen, użyte w ramach licencji Shutterstock.com.

CZĘŚĆ PIERWSZA

Rozdział 1

5 czerwca, 1:15 rano

Hrabstwo Fairfax, Wirginia – przedmieścia Waszyngtonu, DC

Zadzwonił telefon.

Luke Stone leżał gdzieś pomiędzy snem a jawą. Obrazy rozbłyskiwały w jego umyśle. Była noc nad zalewaną strugami deszczu opustoszałą autostradą. Ktoś był ranny. Wrak samochodu. Z oddali szybko nadjeżdżał ambulans. Wyły syreny.

Otworzył oczy. Na szafce nocnej w ich ciemnej sypialni dzwonił telefon. Obok stał cyfrowy zegarek. Zerknął na czerwone cyfry.

– Jezu… – szepnął. Spał może pół godziny.

Jego żona, Rebecca, odezwała się zaspanym głosem: – Nie odbieraj.

Pukiel jej blond włosów wystawał spod koców. Delikatne niebieskie światło z nocnej lampki docierało z łazienki i oświetlało pokój.

Podniósł słuchawkę.

– Luke – odezwał się głos. Był to głos głęboki i gburowaty, z ledwo słyszalnym południowym akcentem. Luke znał ten głos aż za dobrze. Właścicielem głosu był Don Morris, jego były szef z Jednostki Szybkiego Reagowania.

Luke przeczesał włosy ręką. – Tak?

– Obudziłem cię? – zapytał Don.

– Jak myślisz?

– Nie dzwoniłbym do ciebie do domu, ale twoja komórka była wyłączona.

Luke odburknął: – To dlatego, że ją wyłączyłem.

– Mamy problem, Luke. Potrzebuję cię.

– Powiedz mi, co się dzieje.

Słuchał, co mówi do niego głos. Po chwili poczuł to dobrze znane uczucie – uczucie w żołądku, kiedy winda nagle zjeżdża o 50 pięter. Pewnie dlatego rzucił tę robotę. Nie dlatego, że często ledwo uchodził z życiem, nie dlatego, że jego syn szybko dorastał, ale właśnie dlatego, że nie lubił tego uczucia w żołądku.

To od wiedzy robiło mu się niedobrze. Wiedza go przytłaczała. Pomyślał o milionach ludzi wiodących gdzieś tam szczęśliwe życie, ogarniętych błogą niewiedzą o tym, co się dzieje. Zazdrościł im ich ignorancji.

– Kiedy to się stało? – zapytał.

– Jeszcze nic nie wiemy. Godzinę temu, może dwie. Szpital zauważył naruszenie zabezpieczeń jakieś 15 minut temu. Mają braki w personelu, więc na ten moment wygląda to na robotę kogoś z wewnątrz. Sytuacja może się zmienić, kiedy wkroczy lepszy wywiad. NYPD zgłupiało do reszty, z oczywistego powodu. Wezwali dwa tysiące posiłków, ale jak dla mnie, to nie wystarczy. Większość z nich nawet nie dotrze na miejsce przed końcem zmiany.

– Kto powiadomił NYPD? – zapytał Luke.

– Szpital.

– Kto powiadomił nas?

– Komendant policji.

– Powiadomił jeszcze kogoś?

– Nie. Tylko nas.

Luke pokiwał głową.

– Okej, dobrze. Utrzymajmy ten stan rzeczy. Policja musi zabezpieczyć miejsce zbrodni. Tylko niech nie przekraczają ogrodzenia. Nie chcemy, żeby na coś nadepnęli. Muszą też trzymać to z dala od mediów. Jeśli to się dostanie do gazet, będzie cyrk.

– Załatwione i załatwione.

Luke westchnął. – Załóżmy, że mają dwugodzinną przewagę. Niedobrze. Są kawał drogi przed nami. Mogą być wszędzie.

– Wiem. NYPD obserwuje mosty, tunele, metra, koleje podmiejskie. Sprawdza też dane z budek pobierających opłaty na autostradach, ale to jak szukanie igły w stogu siana. Nikt nie ma takiej siły roboczej, która by sobie z tym poradziła.

– Kiedy będziesz na miejscu? – zapytał Luke.

Don odpowiedział bez zastanowienia: – Teraz. A ty idziesz ze mną.

Luke ponownie spojrzał na zegarek. 1:23.

– Mogę być za pół godziny na lądowisku dla helikopterów.

– Już wysłałem samochód – powiedział Don. – Przed chwilą odebrałem meldunek od kierowcy. Będzie u ciebie w ciągu 10 minut.

Luke odłożył słuchawkę.

Na wpół rozbudzona Rebecca wsparła głowę na łokciu i przyglądała się Lukowi. Jej długie włosy opadały na ramiona, a gęste rzęsy skrywały błękitne oczy. Była chudsza na twarzy niż tego dnia, kiedy po raz pierwszy spotkali się w college'u. Mijający czas wyrzeźbił jej rysy troską i zmartwieniem.

Luke tego żałował. Paliła go myśl, że wykonywane przez niego zadania sprawiały jej ból. To był kolejny powód, dla którego odszedł z pracy.

Pamiętał, jaka była, kiedy byli młodzi – zawsze roześmiana, uśmiechnięta. Beztroska. Minęło mnóstwo czasu, od kiedy ostatnio widział ją taką. Liczył na to, że czas bez pracy załagodzi rany, ale postęp był powolny. Oczywiście, zdarzały się przebłyski prawdziwej Becci, ale były krótkotrwałe.

Wiedział, że nie wierzyła w całą sytuację. Nie wierzyła jemu. Czekała na ten telefon w środku nocy, na ten, który on będzie musiał odebrać. Czekała, aż odłoży słuchawkę, wstanie z łóżka i wyjdzie z domu.

To była dobra noc. Przez kilka godzin było tak jak za dawnych czasów.

A teraz to.

– Luke – zaczęła. Jej gniewne spojrzenie było nieprzyjemne. Wiedział, że to będzie trudna rozmowa.

Luke szybko wstał z łóżka, trochę dlatego, że wymagała tego sytuacja, a trochę dlatego, że chciał opuścić dom, zanim Becca pozbiera myśli. Wślizgnął się do łazienki, ochlapał twarz wodą i spojrzał na swoje odbicie w lustrze. Czuł się rozbudzony, ale jego oczy były zmęczone. Ciało miał muskularne i silne – dowód na to, że przez cały ten wolny czas cztery razy w tygodniu odwiedzał siłownię.

„39 lat” – pomyślał. – „Nieźle”.

Z górnej półki w garderobie zdjął metalową kasetkę i z pamięci wprowadził 10-cyfrową kombinację. Pokrywa odskoczyła. Wyjął 9-milimetrowego Glocka i wepchnął go do skórzanej kabury pod pachą. Przykucnął i przywiązał mały pistolet kalibru .25 do swojej lewej łydki. Podwójny uchwyt w kształcie kastetu.

– Myślałam, że miałeś już nie trzymać broni w domu.

Podniósł wzrok i zobaczył obserwującą go Beccę. Jej ciało było ciasno owinięte szlafrokiem, włosy związane, ręce skrzyżowane na piersiach. Na jej twarz wkradł się grymas, a w oczach było widać czujność. Nie było już zmysłowej kobiety sprzed kilku godzin. Już od dawna jej nie było.

Luke potrząsnął głową. – Nigdy tego nie powiedziałem.

Wstał i zaczął się ubierać. Wciągnął czarne spodnie cargo i wrzucił do kieszeni kilka zapasowych magazynków do Glocka. Nałożył obcisłą koszulę sportową i przymocował do niej broń, Nogi wsunął w buty ze stalowymi noskami. Zatrzasnął pudełko z bronią i wepchnął je z powrotem na półkę na samej górze szafy.

– A co, jeśli Gunner znajdzie to pudełko?

– Jest wysoko, gdzie ani go nie zobaczy, ani nie dosięgnie. Nawet jeśli przypadkiem spadnie, jest zamknięte na cyfrowy zamek. Tylko ja znam kod.

Na wieszaku wisiała torba na ubrania z przygotowaną odzieżą na dwa dni. Złapał ją. Na jednej z półek czekała podręczna torba, w której były spakowane podróżne przybory toaletowe, okulary do czytania, sterta batonów energetycznych i pół tuzina tabletek Dexedrine. Tę torbę też złapał.

– Zawsze gotów, prawda Luke? Masz swoje pudełko z bronią, swoje torby z ciuchami, swoje prochy i jesteś gotowy do drogi w każdej chwili, gdy tylko twój kraj cię potrzebuje. Mam rację?

Wziął głęboki oddech. – Nie rozumiem, co chcesz mi powiedzieć.

– Dlaczego nie powiesz: „Zdecydowałem, że nie jadę. Zdecydowałem, że moja żona i syn są ważniejsi niż praca. Chcę, żeby mój syn miał ojca, a moja żona nie musiała już więcej siedzieć nocami i zastanawiać się, czy żyję, czy nie i czy w ogóle wrócę”. Mógłbyś to zrobić?

W takich chwilach czuł, jak się od siebie oddalają. Niemal mógł to zobaczyć. Malejąca na horyzoncie maleńka postać Becci na rozległej pustyni. Chciał ją odzyskać. Pragnął tego rozpaczliwie, ale nie wiedział, jak to zrobić. Praca wzywała.

– Czy tatuś znowu wyjeżdża?

Obydwoje oblali się rumieńcem. To Gunner stał na górze trzech schodków prowadzących do jego pokoju. Na widok chłopca Luke na moment wstrzymał oddech. Gunner wyglądał jak Krzyś z książek o „Kubusiu Puchatku”. Jego blond włosy były potargane. Miał na sobie niebieskie spodenki od piżamy, które były pokryte wzorem w żółte księżyce i gwiazdki, oraz koszulkę z logiem „Walking Dead”.

– Chodź tu, potworze.

Luke odłożył torby, podszedł do chłopca i wziął go na ręce. Chłopczyk przytulił się do jego szyi.

– Ty jesteś potworem, tato. Nie ja.

– Dobrze, jestem potworem.

– Dokąd jedziesz?

– Muszę jechać do pracy. Na dzień, może na dwa. Wrócę jednak tak szybko, jak tylko będę mógł.

– Mama cię zostawi, tak jak powiedziała?

Luke trzymał Gunnera na odległość ramienia. Chłopiec rósł i Luke zdał sobie sprawę, że niedługo przyjdzie dzień, w którym nie będzie w stanie trzymać go w ten sposób. Ten dzień jednak jeszcze nie nadszedł.

– Posłuchaj mnie. Mama mnie nie zostawi i będziemy razem bardzo długo. Jasne?

– Dobrze, tato.

Wszedł po schodach i skierował się do swojego pokoju.

Kiedy zniknął, obydwoje wpatrywali się w siebie nawzajem. Dystans zdawał się zmniejszyć. Gunner był mostem między nimi.

– Luke…

Wziął ją za rękę. – Zanim coś powiesz, wysłuchaj mnie. Kocham ciebie i Gunnera ponad wszystko. Chcę być z wami codziennie, teraz i zawsze. Nie wyjeżdżam, bo tak mi się podoba. Wcale mi się nie podoba. Nienawidzę tego. Tylko ten telefon w nocy… Ludzkie życie jest w niebezpieczeństwie. Przez te wszystkie lata, kiedy się tym zajmowałem, ile razy wyszedłem w środku nocy? Zagrożenie drugiego stopnia zdarzyło się dokładnie dwa razy. Większość z nich była stopnia trzeciego.

Twarz Becci odrobinę złagodniała.

– Jaki stopień jest tym razem? – zapytała.

– Stopień pierwszy.

Rozdział 2

1:57 rano

McLean, Wirginia – główna siedziba Jednostki Szybkiego Reagowania

– Proszę pana? – powiedział ktoś – Proszę pana, jesteśmy na miejscu.

Luke nagle się ocknął. Usiadł. Był w samochodzie zaparkowanym przed lądowiskiem dla helikopterów. Padał drobny deszcz. Spojrzał na kierowcę – młody chłopak, obcięty na jeżyka, pewnie dopiero co wyszedł z wojska. Dzieciak się uśmiechał.

– Zdrzemnął się pan.

– Prawda – odpowiedział Luke. Znów poczuł na sobie ciężar zadania. Chciał być w domu, zasnąć przy Becce, a zamiast tego był tutaj. Chciał żyć w świecie, w którym mordercy nie kradną materiałów radioaktywnych. Chciał zasnąć i śnić o przyjemnych rzeczach. Na ten moment nie potrafił sobie nawet wyobrazić, czym mogłyby być te przyjemne rzeczy. Jego sen zatruwał nadmiar wiedzy.

Wysiadł z samochodu, pokazał strażnikowi identyfikator i przeszedł przez skaner.

Lśniący czarny helikopter, duży Bell 430, osiadł na placu i czekał z obracającymi się wirnikami. Luke, schylając się nisko, przemierzył mokry asfalt. Kiedy podszedł bliżej, silnik zmienił bieg. Byli gotowi do drogi. Drzwiczki od strony kabiny pasażerskiej uchyliły się i Luke wspiął się do środka.

Wewnątrz było już sześć osób, cztery w kabinie pasażerskiej i dwie w kokpicie. Don Morris siedział przy oknie. Miejsce naprzeciw niego było puste. Don wskazał na nie.

– Miło, że dołączyłeś, Luke. Usiądź. Przyłącz się do zabawy.

Śmigłowiec poderwał się ku niebu, a Luke szybko zapiał pasy bezpieczeństwa. Spojrzał na Dona. Zestarzał się, a jego przystrzyżone na flat-top włosy zdążyły już posiwieć. Kilkudniowy zarost był siwy. Nawet jego brwi były siwe. Nadal jednak wyglądał jak komandor oddziałów Delta Force, którym był. Jego ciało było silne, a twarz wyglądała jak granitowe urwisko – kamieniste wzniesienia i ostre uskoki. Oczy miał niczym dwa lasery. W kamiennym ręku trzymał niezapalone cygaro. Nie zapalił ani jednego od dziesięciu lat.

Kiedy helikopter nabrał wysokości, Don wskazał na pozostałych siedzących w kabinie pasażerskiej i szybko ich przedstawił. – Luke, jesteś na przegranej, ponieważ wszyscy tu obecni już wiedzą, kim jesteś, natomiast możliwe, że ty nie znasz jeszcze wszystkich. Znasz Trudy Wellington, oficera naukowego i agentkę wywiadu.

Luke skinął głową w kierunku pięknej młodej kobiety o ciemnych włosach i w dużych okrągłych okularach. Pracował z nią wiele razy. – Cześć, Trudy.

– Cześć, Luke.

– Dobrze, gołąbeczki, już wystarczy. Luke, to jest Mark Swann, nasz specjalista ds. technologii, który będzie z nami pracować podczas tego zadania. Razem z nim jest Ed Newsam – uzbrojenie i taktyka.

Luke skinął głową w kierunku mężczyzny. Swann był białym facetem z jasnymi włosami i w okularach, miał może 35, może 40 lat. Luke spotkał go dotąd raz czy dwa. Newsam był czarnym człowiekiem, którego Luke nigdy przedtem nie widział, miał około trzydziestki, łysy, krótko ostrzyżona broda, wyrzeźbiona sylwetka, szeroka klata, sześćdziesięciocentymetrowe wytatuowane pytony wyłaniały się spod białego podkoszulka. Wyglądał na takiego, który zgotowałby piekło w strzelaninie, nie wspominając już o walce ulicznej. Kiedy Don powiedział „uzbrojenie i taktyka”, miał na myśli „mięśnie”.

Helikopter wzniósł się na wysokość przelotową (Luke domyślał się, że byli gdzieś dziesięć tysięcy stóp nad ziemią), przeszedł do lotu poziomego i ruszył przed siebie. Przy 150 milach na godzinę wszystko wysychało. Z taką prędkością dotarcie do Nowego Jorku mogło zająć im bite półtorej godziny.

– Dobrze, Trudy – odezwał się Don. – Co dla nas masz?

W ciemnościach zaświecił smartpad, którego trzymała w rękach. Trudy patrzyła na ekran urządzenia, który oświetlał jej twarz i nadawał jej przeraźliwy, nieco demoniczny wygląd.

– Zacznę od początku – powiedziała.

– Słusznie.

Trudy zaczęła wyjaśniać sytuację: – Niecałą godzinę temu skontaktowała się z nami jednostka antyterrorystyczna nowojorskiej policji. W dzielnicy Upper East Side na Manhattanie znajduje się duży szpital o nazwie Center Medical Center. Jest tam przechowywana znaczna ilość materiałów radioaktywnych, zamknięta w specjalnym sejfie. Większość z nich to odpady powstałe w wyniku radioterapii chorych na raka, choć część jest pozostałością także innych zastosowań, takich jak badania rentgenowskie. Kilka godzin temu ktoś przeniknął do szpitala, złamał system zabezpieczeń i zabrał zmagazynowane tam odpady promieniotwórcze.

– Wiemy, ile tego było? – zapytał Luke.

Trudy zerknęła na tablet. – Co cztery tygodnie materiał był ładowany do ciężarówki i wywożony do odpowiednio zabezpieczonego obiektu w zachodniej Pensylwanii, zarządzanego wspólnie przez Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Departament Ochrony Środowiska Stanu Pensylwania. Następny transport był zaplanowany na pojutrze.

– A więc odpady promieniotwórcze z około 26 dni – powiedział Don. – Ile to jest?

– Szpital nie wie – odpowiedziała Trudy.

– Nie wie?

– Odpady są rejestrowane w bazie danych. Ten, kto ukradł odpady, włamał się do bazy i ją wyczyścił. Ilość odpadów w danym miesiącu jest uzależniona od grafiku leczenia i można na jego podstawie odtworzyć rejestr odpadów, ale zajmie to kilka godzin.

– Nie robią kopii zapasowej bazy danych? – zapytał Swann, sprzętowiec.

– Robią, ale kopia też została usunięta. Tak naprawdę wyczyszczone zostały dane z całego ubiegłego roku.

– Więc ktoś wie, jak pracują – powiedział Swann.

Luke wtrącił się: – Skąd wiemy, że to sytuacja zagrożenia, skoro nie wiemy nawet, co zostało ukradzione?

– Jest kilka powodów – odpowiedziała Trudy. – To więcej niż kradzież. To był dobrze przeprowadzony zaplanowany atak. Kamery monitorujące w strategicznych punktach szpitala zostały wyłączone. Te punkty to między innymi kilka wejść i wyjść, schody, windy towarowe, sejf i parking.

– Czy ktoś rozmawiał z ochroną? – zapytał Luke.

– Dwaj strażnicy, którzy obsługiwali monitoring, zostali znalezieni martwi w zamkniętej szafie ze sprzętem. Jeden ze strażników to Nathan Gold, pięćdziesięciosiedmioletni biały mężczyzna, rozwiedziony, troje dzieci. Druga osoba to Kitty Faulkner, trzydziestotrzyletnia czarna kobieta, niezamężna, jedno dziecko. Żadne z nich nie miało powiązań ze zorganizowaną przestępczością czy organizacjami eksternistycznymi. Gold pracował w szpitalu przez dwadzieścia trzy lata. Faulkner pracowała tam przez osiem lat. Z ich ciał zdjęto mundury. Zostali uduszeni, o czym świadczą przebarwienia na twarzy, opuchlizna, urazy szyi oraz ślady podwiązania wskazujące na śmierć w wyniku uduszenia lub podobnej techniki. Mogę pokazać zdjęcia.

Luke uniósł rękę. – Nie trzeba. Załóżmy na moment, że zrobił to mężczyzna. Czy mężczyzna mógł zabić panią ochroniarz i założyć jej mundur?

– Faulkner była wysoka – powiedziała Trudy. – Miała pięć stóp i dziesięć cali wysokości i była potężna. Jej mundur bez problemu pasowałby na mężczyznę.

– Czy to wszystko, co mamy?

Trudy mówiła dalej: – Nie. Obecnie w personelu brakuje jednego z pracowników szpitala, który miał w tym czasie zmianę. Jest nim Ken Bryant, jeden ze strażników. To dwudziestodziewięcioletni czarny mężczyzna, który spędził rok w areszcie tymczasowym w Rikers Island, a następnie trzydzieści miesięcy w zakładzie karnym Clinton w Dannemora w Nowym Jorku. Skazano go za kradzież i napaść. Zanim wyszedł, odbył sześciomiesięczny program resocjalizacyjny  i praktyki zawodowe. Pracował w szpitalu przez prawie cztery lata i cieszył się dobrą opinią. Brak problemów z frekwencją czy wykroczeń dyscyplinarnych.

– Jako strażnik ma dostęp do sejfu z niebezpiecznymi odpadami, może też znać praktyki z zakresu bezpieczeństwa oraz personel szpitala. Kiedyś miał kontakty z handlarzami narkotyków i z afrykańsko-amerykańskim gangiem więziennym, znanym jako Black Gangster Family. Handlarze narkotyków byli drobnymi dilerami ulicznymi w sąsiedztwie, gdzie dorastał. Prawdopodobnie związał się z gangiem dla własnego bezpieczeństwa.

– Myślisz, że może za tym stać gang więzienny albo uliczny?

Potrząsnęła głową. – W żadnym razie. Wspomniałam o powiązaniach Bryanta, ponieważ nadal nie mamy co do niego pewności. Otwarcie bazy danych i wyczyszczenie jej zawartości, a także włamanie się do systemu nadzoru wideo wymaga wiedzy technicznej, której na ogół nie zdobywa się na ulicy czy w więziennym gangu. Myślimy, że poziom wyrafinowania i skradzione materiały sugerują uśpioną komórkę terrorystyczną.

– Do czego mogą wykorzystać chemikalia? – zapytał Don.

– Od razu widać, że to broń radiologiczna – odpowiedziała Trudy.

– Brudna bomba – powiedział Luke.

– Bingo. Nie ma innego powodu, dla którego kradnie się odpady radioaktywne. Szpital nie wie, ile tego zostało skradzione, ale wie, co tam było – iryd-192, cez-137, tryt i fluor. Iryd jest wysoce radioaktywny, a ekspozycja na nadmierne dawki jego promieniowania może wywoływać poparzenia i choroby popromienne w ciągu kilku minut lub godzin. Eksperymenty wykazały, że mała dawka cezu-137 zabija psa ważącego 18 funtów w ciągu trzech tygodni. Fluor jest żrącym gazem, niebezpiecznym dla tkanek miękkich budujących m.in. oczy, skórę czy płuca. Jego bardzo małe stężenia powodują łzawienie. Bardzo duże stężenie wywołuje ogromne obrażenia płuc, powodując tym samym zatrzymanie oddechu i śmierć w ciągu kilku minut.

– Cudownie – powiedział Don.

– Wynikający z tego ważny wniosek – powiedziała Trudy – jest taki, że mowa o wysokich stężeniach. Jeśli jesteś terrorystą, w tym przypadku nie szukasz dużego obszaru rozprzestrzenienia. Będziesz chciał spakować bombę z materiałem radioaktywnym i klasycznymi materiałami wybuchowymi, takimi jak dynamit, po czym będzie ci zależeć na umieszczeniu tego w zamkniętej przestrzeni, najlepiej z mnóstwem ludzi w pobliżu. Zatłoczone metro albo stacja metra w godzinach szczytu. Węzły komunikacyjne takie jak Grand Central Terminal lub Penn Station. Duża pętla autobusowa lub lotnisko. Atrakcja turystyczna, taka jak Statua Wolności. Ograniczone przestrzenie maksymalizują stężenie promieniowania.

Luke wyobraził sobie wąskie, klaustrofobiczne schodki prowadzące na szczyt Statuy Wolności. Każdego dnia było tam mnóstwo ludzi, często też szkolnych wycieczek. Oczami wyobraźni zobaczył Liberty Island z tysiącami turystów i promy, na których ludzie tłoczyli się niczym na łodziach z uchodźcami z Haiti.

Później zobaczył perony na Grand Central Terminal o 7:30 rano, tak zatłoczone, że nie ma gdzie stanąć. Setki ludzi ustawiają się w kolejce na schodach, oczekują na pociąg, po czym peron na moment pustoszeje i przybywa na niego następna grupa dojeżdżających do pracy osób. Wyobraził sobie bombę wybuchającą w tym tłumie.

I wtedy gasną światła.

Przeszyła go fala wstrętu. Więcej ludzi niż w początkowej eksplozji, umarłoby w panice i zadeptałoby się nawzajem.

Trudy ciągnęła dalej: – Nasz problem polega na tym, że jest za dużo atrakcyjnych celów, które trzeba obserwować oraz fakt, że atak nie musi nastąpić w Nowym Jorku. Jeśli do kradzieży doszło trzy godziny temu, musimy wziąć pod uwagę obszar o promieniu co najmniej 150 mil. Teren ten obejmuje Nowy Jork i jego przedmieścia, Filadelfię oraz główne miasta w New Jersey, takie jak Newark, Jersey City i Trenton. Jeśli złodzieje pozostaną na wolności przez następną godzinę, trzeba będzie zwiększyć promień tak, aby sięgnął Bostonu i Baltimore. Ten region jest skupiskiem ludności. Przy tak dużym promieniu trzeba będzie obserwować dziesięć tysięcy potencjalnych celów miękkich. Nawet jeśli będą mierzyć w prestiżowe i znane obiekty, nadal jest to kwestia setek miejsc.

– Dobrze, Trudy – powiedział Luke. – Przedstawiłaś nam fakty. Teraz powiedz, jakie masz przeczucia.

Trudy wzruszyła ramionami. – Myślę, że możemy założyć, że jest to atak z wykorzystaniem brudnej bomby i że jest organizowany przez inny kraj lub ewentualnie przez niezależną grupę terrorystyczną jak ISIS czy Al-Ka’ida. Mogą być w to zamieszani Amerykanie lub Kanadyjczycy, ale kontrola operacyjna znajduje się gdzieś indziej. Na pewno nie jest to nasza rodzima grupa ekologów czy białych supremacjonistów.

– Dlaczego? Dlaczego zagraniczna? – zapytał Luke. Wiedział dlaczego, ale trzeba było powiedzieć to głośno, aby postępować krok po kroku i niczego nie przeoczyć.

– Lewicowcy spalili salony Hummera w środku nocy. Wbijają metalowe pręty w lasy do wycinki, po czym malują przekłute drzewa, więc nikt nie zostaje ranny. Nigdy nie zaatakowali zaludnionych obszarów ani nikogo nie zamordowali, a przy tym nienawidzą radioaktywności. Prawicowcy są bardziej brutalni, na co dowodem jest Oklahoma City, gdzie zaatakowali ludność cywilną oraz przedstawicieli rządu. Jednak żadna z tych grup raczej nie jest odpowiednio przeszkolona. Jest jeszcze jeden dobry powód wskazujący na to, że to najpewniej nie ich działanie.

– Jaki? – zapytał Luke.

– Iryd ma bardzo krótki okres połowicznego rozpadu – odpowiedziała Trudy. – Staje się w większości bezużyteczny w ciągu kilku dni. Ponadto, ktokolwiek go ukradł, musi działać szybko, zanim sam zachoruje na chorobę popromienną. Muzułmański święty miesiąc Ramadan zaczyna się dziś o zachodzie słońca. Dlatego uważam, że atak zbiegnie się z początkiem Ramadanu.

Luke niemal odetchnął z ulgą. Znał Trudy i pracował z nią od kilku lat. Zawsze była inteligenta, a jej zdolność interpretowania sytuacji była wyjątkowa. O wiele częściej miała rację, niż się myliła.

Spojrzał a zegarek. Była 3:15. Zachód słońca najpewniej nastąpi około ósmej wieczorem. Luke szybko obliczył w pamięci. – Więc myślisz, że mamy ponad szesnaście godzin, aby wytropić tych ludzi?

Szesnaście godzin. Szukanie igły w stogu siana to jedno. Jednak jeśli mają szesnaście godzin na zrobienie tego, przy czym mogą korzystać z zaawansowanej technologii i pomocy najlepszych ludzi, sprawa wygląda inaczej. To prawie przewyższało jego oczekiwania i nadzieje.

Trudy potrząsnęła głową. – Nie. Problem z Ramadanem jest taki, że owszem, zaczyna się o zachodzie, ale którym? W Teheranie zachód będzie o 20:24, czyli o 10:54 u nas. A co jeśli wybiorą międzynarodowy początek Ramadanu, np. w Malezji albo Indonezji? Powinniśmy prowadzić obserwację już o 7:24, co nawet ma sens, ponieważ jest to również początek porannych godzin szczytu.

Luke chrząknął i spojrzał przez okno na rozciągającą się pod nimi bezkresną oświetloną metropolię. Ponownie zerknął na zegarek. 3:20. Na horyzoncie rysowały się drapacze chmur dolnego Manhattanu, a wyżej dwa niebieskie światła przecinające niebo w miejscu, gdzie kiedyś stało World Trade Center. W ciągu trzech godzin stacje kolejowe i metro zaczną wypełniać się pasażerami dojeżdżającymi do pracy.

Gdzieś tam był ktoś, kto chciał uśmiercić tych wszystkich ludzi.

Rozdział 3

3:35 rano

Wschodnia część Manhattanu

– Wygląda jak szczury – powiedział Ed Newsam.

Śmigłowiec obniżył lot nad East River. Ciemna woda pod nimi płynęła szybko, a na jej powierzchni wznosiły się i opadały niewielkie fale. Luke zrozumiał, co Ed miał na myśli. Woda wyglądała jak tysiące szczurów przebiegające pod czarnym połyskującym kocem.

Zniżali się powoli do lądowiska dla helikopterów na 34 ulicy. Luke obserwował światła budynków po jego lewej, które wyglądały jak milion migoczących w nocy klejnotów. W momencie, kiedy tu dotarli, odczuł presję czasu. Jego serce zamarło. Był spokojny podczas całego lotu, bo co innego mógł zrobić? Jednak zegar tykał, a oni musieli się pospieszyć. Gdyby mógł, wyskoczyłby z helikoptera, zanim wylądują.

Gdy maszyna, podrzucając i trzęsąc pasażerami, w końcu wylądowała, wszyscy natychmiast odpięli pasy. Don szarpnął za drzwi. – Chodźmy – powiedział.

Klapa podmuchowa znajdowała się dwadzieścia jardów od lądowiska. Trzy SUV-y czekały tuż przy betonowych barierkach. Oddział nowojorskiego SRT wpadł do helikoptera i wyładował worki ze sprzętem. Jeden z mężczyzn wziął podręczny bagaż i torbę na ubrania Luke'a.

– Ostrożnie z tym – powiedział Luke. – Kiedy byłem tu poprzednio, zgubiliście moje torby. Nie będę miał czasu na wypad na zakupy.

Luke i Don wsiedli do pierwszego SUV-a, Trudy wślizgnęła się za nimi. Wnętrze SUV-a było rozsunięte, aby pasażerowie mogli usiąść naprzeciwko siebie. Luke i Don zajęli miejsca przodem do kierunku jazdy, Trudy tyłem. SUV ruszył, zanim zdążyli wygodnie usiąść. W ciągu minuty byli w wąskim kanionie FDR Drive i kierowali się na północ. Żółte taksówki mijały ich co chwilę niczym rój pszczół.

Nikt nic nie mówił. SUV sunął przed siebie wzdłuż betonowych krzywych, przejeżdżał przez tunele pod rozpadającymi się budynkami, uderzał silnie na wybojach. Luke czuł bicie własnego serca. To nie jazda przyspieszyła jego tętno. Zrobiły to przeczucia.

– Byłoby miło przyjechać tu dla przyjemności – powiedział Don. – Zatrzymać się w wymyślnym hotelu, obejrzeć występ na Broadwayu.

– Następnym razem – powiedział Luke.

SUV właśnie zjeżdżał z autostrady. To był zjazd z 96 ulicy. Kierowca ledwo zatrzymał się na czerwonym, po czym skręcił w lewo i pognał pustym bulwarem.

Luke patrzył, jak SUV wtacza się z łoskotem na okrągły podjazd do szpitala. Była spokojna noc. Zatrzymali się prosto przed jasno oświetloną izbą przyjęć. Czekał tam na nich mężczyzna w trzyczęściowym garniturze.

– Elegancik – powiedział Luke.

Don szturchnął Luka grubym palcem. – Hej, Luke, przygotowaliśmy dziś dla ciebie małe przyjęcie. Kiedy ostatni raz miałeś na sobie skafander?

Rozdział 4

4:11 rano

Podziemia Center Medical Center, Upper East Side

– Nie za ciasno – powiedział Luke z plastikowym termometrem w ustach.

Trudy przymocowała do nadgarstka Luke'a opaskę przenośnego ciśnieniomierza. Opaska mocno ścisnęła jego nadgarstek, po chwili ścisnęła jeszcze bardziej, po czym sapiąc, zaczęła stopniowo rozluźniać uścisk. Trudy oderwała rzep od opaski na nadgarstku i niemal identycznym ruchem wyciągnęła termometr z ust Luke'a.

– Jak to wygląda? – zapytał.

Spojrzała na wyniki. – Masz podwyższone ciśnienie krwi – powiedziała. – 138 na 85. Tętno spoczynkowe 97. Temperatura 100.4. Nie będę cię okłamywać, Luke. Mogłoby być lepiej.

– Miałem ostatnio trochę stresujących sytuacji – powiedział Luke.

Trudy wzruszyła ramionami. – Wyniki Dona są lepsze od twoich.

– Jasne, ale on bierze statyny.

Luke i Don siedzieli w bokserkach i podkoszulkach na drewnianej ławce. Byli w magazynie w piwnicy szpitala. Dookoła wisiały ciężkie winylowe zasłony ograniczające przestrzeń. Było zimno i wilgotno, a po plecach Luke'a przeszedł dreszcz. Opróżniony sejf znajdował się dwa piętra niżej.

Wokół kręciło się kilku ludzi z SRT z biura w Nowym Jorku. Ustawiali przed nimi rząd wyświetlaczy i laptopów oraz dwa składane tablety. Był wśród nich też facet w trzyczęściowym garniturze, który okazał się oficerem jednostki antyterrorystycznej NYPD.

Ed Newsam, wielki człowiek od broni i taktyki, którego Luke poznał w śmigłowcu, przedarł się przez winylowe zasłony wraz z dwoma agentami z SRT idącymi za nim i niosącymi przezroczyste pakunki zawierające coś jasnożółtego.

– Uwaga – powiedział głośno Newsam, przerywając rozmowę. Wskazał dwoma palcami na swoje oczy. – Don i Luke, patrzcie na mnie, proszę.

Newsam trzymał dwie butelki wody. – Wiem, że już przez to przechodziliście, ale podejdźmy do tego, jakby był to pierwszy raz, aby uniknąć błędów. Ci dwaj mężczyźni sprawdzą wasze skafandry i pomogą je wam założyć. Są to kombinezony stopnia A, wyprodukowane z solidnego winylu i zapewniające ochronę przed niebezpiecznymi materiałami. Jest w nich naprawdę gorąco, a to oznacza, że będziecie się w nich pocić. Więc zanim rozpoczniemy, musicie wypić tę wodę. Później docenicie, że to zrobiliście.

– Czy ktoś był na dole przed nami? – zapytał Luke.

– Dwaj strażnicy zeszli tam, kiedy odkryto naruszenie zabezpieczeń. Oświetlenie nie działa. Swann próbował je naprawić, ale bez skutku, więc jest tam ciemno. Strażnicy mieli latarki, ale kiedy zobaczyli, że sejf jest otwarty, a wokół leżą porozrzucane kanistry i beczki, wycofali się w pośpiechu.

– Narazili się na promieniowanie?

Newsam się uśmiechnął. – Trochę. Moja córka chce wykorzystać ich lako lampki nocne przez kilka dni. Nie mieli na sobie skafandrów, ale byli tam tylko przez trzy minuty. Wy będziecie tam dłużej.

– Będziesz widział to, co my?

– Wasze maski mają wmontowane wideokamery i światła LED. Będę widział to, co wy i będę to nagrywał.

Minęło dwadzieścia minut, zanim się ubrali. Luke był sfrustrowany. W kombinezonie było bardzo trudno się poruszać. Od stóp do głów był opakowany w winyl i już zaczęło robić mu się gorąco. Osłona na twarz była zaparowana. Czas zdawał się płynąć obok. Złodzieje uciekli już bardzo daleko.

Razem z Donem zjeżdżali powoli zgrzytającą windą towarową. Don trzymał licznik Geigera, który wyglądał jak mały akumulator samochodowy z uchwytem.

– Dobrze mnie słyszycie? – zapytał Newsam. Jego głos rozbrzmiał, jakby był w głowie Luke'a. Maski miały wmontowane głośniki i mikrofony.

– Tak – powiedział Luke.

– Słyszę cię – powiedział Don.

– Dobrze. Słyszę was obydwu głośno i wyraźnie. To bezpieczne połączenie. Tylko wy, ja i Swann zajmujący się obrazem wideo. Swann ma dostęp do cyfrowej mapy obiektu, a wasze skafandry są wyposażone w urządzenia lokacyjne. Swann widzi was na mapie i będzie wskazywał wam drogę od windy do sejfu. Jesteś tam, Swann?”

– Jestem – powiedział Swann.

Winda zatrzymała się z szarpnięciem.

– Kiedy otworzą się drzwi, wyjdźcie i skręćcie w lewo.

Dwaj mężczyźni przemieszczali się niezdarnie szerokim korytarzem, kierowani przez głos Swanna. Światła z ich hełmów oświetlały ściany i rzucały cienie w ciemnościach. Luke przypomniał sobie, jak kilka lat temu nurkował z akwalungiem w poszukiwaniu wraku statku.

W ciągu kilku sekund licznik Geigera zaczął trzeszczeć. Początkowo stuknięcia odzywały się w długich odstępach czasu, zupełnie jak powolne bicie serca.

– Mamy promieniowanie – powiedział Don.

– Widzimy. Bez obaw. Nie jest źle. To bardzo czuły sprzęt.

Trzaski licznika przyspieszyły i stały się głośniejsze.

Odezwał się głos Swanna: – Za kilka kroków skręćcie w prawo i zróbcie mniej więcej trzydzieści kroków korytarzem. Dojdziecie do dużego kwadratowego pomieszczenia. Po jego drugiej stronie znajduje się sejf.

Kiedy skręcili w prawo, licznik Geigera zaczął trzeszczeć jeszcze głośniej i szybciej. Trzaski zlały się w strumień tak, że trudno było odróżnić pojedyncze dźwięki.

– Newsam?

– Śmiało, panowie. Postarajmy się zrobić to w pięć minut.

Weszli do kwadratowego pomieszczenia. Panował tam istny bałagan. Kanistry, pudła i wielkie metalowe beczki leżały w nieładzie na podłodze. Niektóre były otwarte. Luke skierował światło na sejf po przeciwnej stronie. Ciężkie drzwi były otwarte.

– Widzicie to? – zapytał Luke. – Musiała przejść tędy Godzilla.

Ponownie dało się słyszeć głos Newsama. – Don! Don! Skieruj światło swojej kamery na ziemię, pięć kroków przed tobą. Tam. Trochę dalej. Co tam leży?

Luke odwrócił się do Dona i zaświecił w tym samym kierunku. W odległości dziesięciu kroków od nich, pośród porozrzucanych przedmiotów, leżało coś wyglądającego jak sterta szmat.

– To ciało – powiedział Don. – Cholera.

Luke podszedł i oświetlił zwłoki. To była potężna osoba, ubrana w coś, co wyglądało jak mundur strażnika. Luke uklęknął obok. Na podłodze była ciemna plama, przypominająca wyciek oleju z samochodu. Głowa leżała na boku, odwrócona w stronę Luke'a. Wszystko powyżej oczu zniknęło, czoło zapadło się w krater. Luke sięgnął za tył głowy, szukając mniejszego otworu. Wyczuł go nawet przez grube rękawice ochronne.

– Co masz, Luke?

– Ogromny mężczyzna, 18-30 lat, pochodzenia arabskiego, perskiego lub ewentualnie z obszaru śródziemnomorskiego. Jest tu mnóstwo krwi. Ma spójne rany wlotową i wylotową po strzale w tył głowy. Wygląda to na morderstwo. Mógł być innym strażnikiem lub jednym z podejrzanych, który pokłócił się ze swoimi kolegami.

– Luke – odezwał się Newsam – przy pasku z narzędziami masz mały cyfrowy skaner linii papilarnych. Spróbuj go wyciągnąć i pobrać odciski tego człowieka.

– Nie sądzę, aby było to możliwe – powiedział Luke.

– No dalej. Rękawice są niewygodne, ale wiem, gdzie jest skaner. Mogę cię do niego poprowadzić.

Luke nakierował swoją kamerę na prawą rękę ofiary. Każdy jego palec był poszarpanym kikutem kończącym się pod pierwszym knykciem. Spojrzał na drugą dłoń. Wyglądała tak samo.

– Zabrali jego odciski ze sobą – powiedział.

Rozdział 5

Luke i Don, ubrani z powrotem w codzienne ubrania, szli szybko szpitalnym korytarzem wraz z eleganckim oficerem z jednostki antyterrorystycznej NYPD. Luke nie pamiętał nawet imienia tego człowieka. W myślach nazywał go Trzyczęściowy. Luke był bliski wydaniu mu swoich rozkazów. Trzeba było działać, a żeby było to możliwe, miasto musiało z nimi współpracować.

Luke zawsze miał do tego tendencję do przejmowania dowodzenia. Zerknął na Dona, a ten wyraził zgodę, kiwając głową, To dlatego Don wezwał Luke'a – aby przejął dowodzenie. Don zawsze powtarzał, że Luke to urodzony rozgrywający.

– Chcę liczniki Geigera na każdym piętrze – powiedział Luke. – Gdzieś na uboczu. Nie wykryliśmy promieniowania do szóstego piętra w dół, ale jeśli zacznie się unosić, wszyscy muszą wyjść, i to szybko.

– W szpitalu są pacjenci podłączeni do respiratorów – powiedział Trzyczęściowy. – Mają trudności z poruszaniem.

– Prawda. Zacznijcie wdrażać plan ewakuacji.

– Dobrze.

Luke kontynuował: – Będzie nam potrzebny całe zespół zajmujący się niebezpiecznymi materiałami. Musimy jak najszybciej wyciągnąć stamtąd te zwłoki, bez względu na to, jak bardzo są skażone. Sprzątanie może zaczekać, aż będziemy mieć ciało.

– Rozumiem – powiedział Trzyczęściowy. – Przełożymy go do trumny z grafitem i przewieziemy do koronera w ciężarówce z osłoną przed promieniowaniem.

– Można to zrobić szybko?

– Oczywiście.

– Musimy znaleźć dopasowanie na podstawie uzębienia, DNA, blizn, tatuaży, śladów pooperacyjnych, lub czegokolwiek, co znajdziemy. Kiedy będziecie mieli dane, prześlijcie je do Trudy Wellington z naszego zespołu. Ona ma dostęp do baz danych, do których nie dostaną się wasi ludzie.

Luke wyciągnął telefon i wybrał numer. Odebrała przy pierwszym dzwonku.

– Trudy, gdzie jesteś?

– Jestem ze Swannem na Piątej Alei, z tyłu jednego z naszych samochodów, w drodze do centrum dowodzenia.

– Słuchaj, mam… – zerknął na Trzyczęściowego.  Jak masz na imię?

– Kurt. Kurt Myerson.

– Mam tu Kurta Myersona z NYPD. Jest z jednostką antyterrorystyczną. Wydobędą stamtąd ciało. Odbierzesz od niego informacje o uzębieniu, DNA i wszelkie inne dane identyfikujące. Kiedy je otrzymasz, ustal jego nazwisko, wiek, kraj pochodzenia, powiązania. Chcę wiedzieć o nim wszystko. Muszę wiedzieć, gdzie był i co robił przez ostanie pół roku. Potrzebuję tego na wczoraj.

– Jasne, Luke.

– Świetnie, dziękuję. Masz Kurta. Da ci swój numer.

Luke przekazał Kurtowi telefon. Chwilę po tym, jak we trzech przeszli przez podwójne drzwi, Kurt oddał telefon Luke'owi.

– Trudy? Jesteś jeszcze ze mną?

– Czy mogłabym być gdzieś indziej?

Luke kiwnął głową. – Dobrze. Jeszcze jedna rzecz. Monitoring na terenie szpitala jest wyłączony, ale w sąsiedztwie muszą być jakieś kamery. Kiedy dotrzesz do centrum dowodzenia, weź kilku naszych ludzi. Niech przeszukają teren w promieniu pięciu bloków od szpitala i wyciągną materiał wideo od, powiedzmy, 20:00 do 1:00. Chcę obejrzeć każdy firmowy lub dostawczy samochód, który przejeżdżał w pobliżu szpitala w tym czasie. Najważniejsze są małe furgony dostawcze, furgonetki z chlebem czy z hot-dogami, wszystko, co jechało tutejszymi ulicami. Wszystko to, co małe, wygodne i co może przewieźć ukryty ładunek. Mniejszy priorytet mają przyczepy ciągnikowe, autobusy czy maszyny budowlane, ale nie przegapcie ich. Najmniej ważne są samochody kempingowe, pickupy i SUV-y. Chcę mieć zdjęcia tablic rejestracyjnych i dane właściciela. Jeśli zauważycie podejrzany pojazd, poszukajcie więcej nagrań, na których został zarejestrowany lub rozszerzcie obszar poszukiwań i dowiedzcie się, dokąd pojechał.

– Luke – powiedziała – będę do tego potrzebować więcej niż kilku ludzi.

Luke zastanowił się nad tym przez dwie sekundy. – Dobrze, ściągnij ludzi z domów, każ im przyjechać do siedziby SRT i daj im dane tablic rejestracyjnych. Niech śledzą stamtąd właścicieli pojazdów.

– Rozumiem.

Rozłączyli się. Luke wrócił myślami do chwili obecnej i wpadł na nowy pomysł. Spojrzał na Kurta Myersona.

– Dobrze, Kurt. Teraz najważniejsze. Musimy zamknąć szpital. Trzeba zebrać i odizolować wszystkich, którzy pracowali na dzisiejszej zmianie. Ludzie będą gadać. Rozumiem to, ale musimy ukryć tę sprawę przed mediami tak długo, jak to możliwe. Jeśli to się wyda, będzie panika, policja odbierze dziesięć tysięcy telefonów z fałszywymi tropami, a te typki obejrzą przebieg całej sprawy w telewizji. Nie możemy na to pozwolić.

Przeszli przez następne podwójne drzwi i weszli do głównego holu szpitala. Cała fasada była szklana. Kilku ochroniarzy stało nieopodal zamkniętych drzwi frontowych.

Na zewnątrz rozgrywało się widowisko. Tłum reporterów napierał na barierki policyjne na chodniku. Paparazzi przywarli do okien i fotografowali wnętrze holu. Wozy transmisyjne były zaparkowane na ulicy w dziesięciu rzędach. W czasie, gdy Luke na to wszystko patrzył, trzech reporterów z różnych stacji TV filmowało ujęcia, stojąc bezpośrednio przed szpitalem.

– Coś mówiłeś?

Rozdział 6

5:10 rano

Wnętrze vana

Eldrick był chory.

Siedział na tylnym siedzeniu w vanie, obejmując podkurczone nogi i zastanawiał się, w co się wpakował. Będąc w więzieniu, spotkał się z wieloma patologiami, ale nie z czymś takim.

Siedzący przed nim Ezatullah rozmawiał przez telefon, krzycząc coś po persku. Rozmawiał już od kilku godzin. Słowa nic nie znaczyły dla Eldricka. Brzmiały jak bełkot. Naprawdę liczyło się to, że Ezatullah szkolił się w Londynie jako inżynier chemik, ale zamiast znaleźć sobie pracę, poszedł na wojnę. Miał trzydzieści kilka lat, szeroką bliznę wzdłuż policzka i, jeśli mu wierzyć, prowadził świętą wojnę w sześciu krajach – do Ameryki przybył w tym samym celu.

Wrzeszczał do słuchawki raz za razem, zanim nawiązał rozmowę. Kiedy w końcu ktoś zgłosił się po drugiej stronie, zaczął od wykrzyczenia kilku argumentów. Po kilku minutach uspokoił się i słuchał, po czym się rozłączył.

Eldrick był czerwony na twarzy. Miał gorączkę. Czuł, jak coś go wypala od wewnątrz. Jego serce waliło jak oszalałe. Nie wymiotował, ale robiło mu się niedobrze. Od dwóch godzin czekali w wyznaczonym miejscu przy waterfroncie w South Bronx. To miała być łatwa robota – ukraść materiały, jechać vanem przez dziesięć minut, spotkać się z kontaktami i odejść. Tyle że kontakty nigdy się nie pojawiły.

Teraz byli… gdzieś. Eldrick nie wiedział, gdzie. Na chwilę stracił przytomność. Przebudził się, ale wszystko przypominało niejasny sen. Byli na autostradzie. Momo prowadził, więc musiał wiedzieć, dokąd jechali. Ekspert w dziedzinie technologii, Momo, ze swoim chudym niewyrzeźbionym ciałem wyglądał na tego, kim był. Był tak młody, że na jego twarzy nie było ani jednej zmarszczki. Wyglądał, jakby nie mógł zapuścić brody, nawet gdyby chodziło o samego Allaha.

– Mamy nowe instrukcje – powiedział Ezatullah.

Eldrick jęknął, pragnąc umrzeć. Nie wiedział, że można czuć się tak chorym.

– Muszę wysiąść z tego vana – powiedział Eldrick.

– Zamknij się, Abdul!

Eldrick zapomniał – teraz nazywał się Abdul Malik. Czuł się dziwnie, kiedy ktoś nazywał go Abdul. On, Eldrick, przez większość swojego życia był dumnym czarnym mężczyzną, dumnym Amerykaninem. Czując się tak chorym, jak teraz, żałował, że to zmienił. Zmiana wyznania w więzieniu była najgłupszą rzeczą, jaką kiedykolwiek zrobił.

Cały ten syf był z tyłu. Było tego mnóstwo, we wszystkich rodzajach kanistrów i pudeł. Niektóre przeciekały i właśnie ich zabijały. Zabiły już Bibiego. Dureń otworzył kanister, kiedy byli jeszcze w sejfie. Był nadzwyczaj silny i wyrwał pokrywę. Dlaczego to zrobił? Eldrick przypomniał sobie Bibiego trzymającego kanister. „Tu nic nie ma” – powiedział. Potem przysunął sobie to do nosa.

W ciągu minuty zaczął kaszleć. Osunął się na kolana. Za chwilę był już na czterech, kaszląc.

– Mam coś w płucach – powiedział. – Nie mogę się tego pozbyć. – Zaczął łapać powietrze. Odgłos był okropny.

Ezatullah podszedł i strzelił mu w tył głowy.

– Uwierz mi, wyświadczyłem mu przysługę – powiedział.

Teraz van sunął przez tunel. Długi, wąski i ciemny tunel z pomarańczowymi światłami zwiększającymi się nad głową. Eldrickowi kręciło się w głowie od tych świateł.

– Muszę wysiąść z tego vana! – krzyknął. – Muszę wysiąść z tego vana! Muszę…

Ezatullah się odwrócił. Jego pistolet był wycelowany w głowę Eldricka.

– Cicho! Rozmawiam przez telefon.

Rozcięta twarz Ezatullaha byłą czerwona. Pocił się.

– Zabijesz mnie tak jak Bibiego?

– Ibrahim był moim przyjacielem – powiedział Ezatullah. – Zabiłem go z litości. Ciebie zabiję, żebyś się zamknął. – Przycisnął lufę do czoła Eldricka.

– Zastrzel mnie. Nie zależy mi. – Eldrick zamknął oczy.

Kiedy znów je otworzył, Ezatullah był odwrócony do niego plecami. Wciąż jechali tunelem. Światła było za dużo. Nagła fala nudności ogarnęła Eldricka i silny spazm targnął jego ciałem. Ścisnął mu się żołądek i poczuł kwas w gardle. Zgiął się w pół i zwymiotował na podłogę między własnymi butami.

Minęło kilka sekund. Fala smrodu uderzyła go w twarz i znów zebrało mu się na wymioty.

„Boże” – błagał bezgłośnie – „pozwól mi umrzeć”.

Rozdział 7

5:33 rano

Harlem Wschodni, dzielnica Manhattanu

Luke wstrzymał oddech. Nie przepadał za głośnymi dźwiękami, a właśnie nadchodziła piekielnie wielka fala hałasu.

Stał nieruchomo w ponurym świetle kamienicy w Harlem. W ręku miał broń, a plecami opierał się o ścianę. Ed Newsam stał prawie w takiej samej pozycji. Po obu stronach drzwi do mieszkania na końcu wąskiego korytarza stało pół tuzina członków ekipy SWAT, ubranych w hełmy i kamizelki kuloodporne.

W budynku panowała grobowa cisza. W powietrzu unosił się kurz. Chwilę wcześnie mały robot wsunął pod drzwiami maleńki obiektyw kamery, aby wykryć ewentualne ładunki wybuchowe po drugiej stronie. Czystko. Robot się wycofywał.

Dwóch ludzi ze SWAT podeszło z ciężkim taranem. Był to taran bujany i policjanci trzymali go z obu stron. Poruszali się bezszelestnie. Dowódca SWAT podniósł pięść i wystawił palec wskazujący.

To oznaczało jeden.

Palec środkowy. Dwa.

Palec serdeczny…

Dwaj mężczyźni cofnęli się i zamachnęli taranem. BUM!

Drzwi eksplodowały do wewnątrz, jak tylko odbił się od nich taran. Czterech pozostałych wpadło do środka i zaczęło krzyczeć: – Na ziemię! Na ziemię! Na ZIEMIĘ!

Gdzieś w korytarzu zaczęło płakać dziecko. Uchyliły się drzwi i pojawiły się w nich głowy, po czym szybko się schowały. To była jedna z cech tej okolicy. Czasem po prostu przychodzi policja i wyważa drzwi u sąsiada.

Luke i Ed odczekali trzydzieści sekund, aż SWAT zabezpieczy mieszkanie. Ciało leżało na podłodze w salonie, dokładnie tak jak Luke się tego spodziewał. Popatrzył na nie tylko przez chwilę.

– Teren czysty? – zwrócił się do dowódcy SWAT. Facet rzucił mu krótkie spojrzenie. Kiedy Luke dowodził tym zespołem, doszło do małego nieporozumienia. To byli ludzie z NYPD. Nie byli figurami szachowymi, które federalni mogą przesuwać, jak im się podoba, bo taki akurat mają kaprys. Chcieli, żeby Luke o tym wiedział. Luke to rozumiał, ale atak terrorystyczny trudno nazwać kaprysem.

– Teren czysty – powiedział dowódca. – To pewnie jest twój podejrzany.

– Dziękuję – odpowiedział Luke.

Mężczyzna wzruszył ramionami i odwrócił wzrok.

Ed uklęknął obok ciała i zdjął odciski z trzech palców ofiary.

– Co myślisz, Ed?

Wzruszył ramionami. – Załadowałem tu odciski Kena Bryanta z policyjnej bazy danych. Powinniśmy w ciągu kilku sekund wiedzieć, czy mamy dopasowanie. Tymczasem masz oczywiste ślady związania i obrzęk. Ciało jest jeszcze ciepłe. Już trochę zesztywniało, ale jeszcze nie całkowicie. Palce sinieją. Powiedziałbym, że tak jak strażnicy w szpitalu zmarł na skutek uduszenia, jakieś osiem do dwunastu godzin temu.

Spojrzał na Luke'a. W jego oczach pojawił się błysk. – Jeśli zdejmiesz mu majtki, będę mógł odczytać temperaturę z odbytu i trochę lepiej oszacować czas.

Luke uśmiechnął się i potrząsnął głową. – Nie, dzięki. Osiem do dwunastu godzin jest wystarczające. Powiedz mi tylko: czy to on?

Ed spojrzał na skaner. – Bryant? Tak, to on.

Luke wyciągnął telefon i wybrał numer Trudy. Po drugiej stronie linii zadzwonił jej telefon. Raz, dwa, trzy razy. Luke rozejrzał się po posępnym, niegościnnym mieszkaniu. Meble w salonie były stare, sofa miała rozerwaną tapicerkę i z jej oparć wychodziło wypełnienie. Na podłodze leżał wytarty dywan, a na stole były porozrzucane puste pudełka po jedzeniu na wynos i plastikowe sztućce. Na oknach były zaciągnięte ciężkie czarne zasłony.

Odezwał się głos Trudy, alarmujący, niemal śpiewny. – Luke – powiedziała – Ile minęło? Pół godziny?

– Chcę porozmawiać z tobą o zaginionym strażniku.

– Ken Bryant – powiedziała.

– Właśnie tak. Już nie jest zaginiony. Newsam i ja jesteśmy w jego mieszkaniu. Zidentyfikowaliśmy go. Zmarł osiem do dwunastu godzin temu. Uduszony tak jak ochroniarze.

– Okej – powiedziała.

– Chcę, żebyś uzyskała dostęp do jego konta bankowego. Najpewniej otrzymywał bezpośrednie wynagrodzenie za pracę w szpitalu. Zacznij od tego, a później rób, co do ciebie należy.

– Hm, będzie mi potrzebny nakaz.

Luke przerwał. Rozumiał jej wahanie. Trudy była dobrą funkcjonariuszką. Była też młoda i ambitna. Łamanie prawa zniszczyło wiele dobrze zapowiadających się karier. Jednak nie każdą. Czasem łamanie zasad prowadziło do szybkiego awansu. Wszystko zależało od tego, jakie prawa zostały złamane i do czego to doprowadziło.

– Jest z tobą Swann, prawda? – zapytał.

– Tak.

– Więc nie potrzebujesz nakazu.

Nie odpowiedziała.

– Trudy?

– Jestem.

– Nie możemy czekać na nakaz. Stawką jest ludzkie życie.

– Czy Bryant to podejrzany w tej sprawie?

– Osoba istotna dla śledztwa. Tak czy inaczej, nie żyje. Nie łamiemy za bardzo jego praw.

– Mam rację, że jest to twój rozkaz, Luke?

– To bezpośredni rozkaz – odpowiedział. – Jestem za to odpowiedzialny. Jeśli chcesz posunąć się tak daleko, wiedz, że zależy od tego, czy zachowasz swoje stanowisko. Rób, co mówię albo będę zmuszony wszcząć postępowanie dyscyplinarne. Zrozumiano?

Jej głos był rozdrażniony, prawie jak u dziecka. – W porządku.

– Dobrze. Kiedy wejdziesz na jego konto, poszukaj wszystkiego, co niecodzienne. Pieniądze, których nie powinno tam być. Duże wpłaty lub wypłaty. Przelewy. Jeśli ma powiązane konta oszczędnościowe lub inwestycyjne, przyjrzyj się im. Mówimy o byłym więźniu, który pracował jako ochroniarz. Nie powinien mieć zbyt dużo pieniędzy. Jeśli ma, chcę wiedzieć, skąd pochodzą.

– Dobrze, Luke.

Zawahał się. – Jak idzie z tablicami rejestracyjnymi?

– Pracujemy tak szybko, jak tylko możemy – odpowiedziała. – Mamy nagrania z nocnych kamer na Piątej Alei i 96 ulicy, a także z Piątej Alei i 94 ulicy oraz kilka innych z sąsiedztwa. Tropimy 198 pojazdów, w tym 46 z wysokim priorytetem. Centrala powinna przysłać mi wstępny raport za jakieś piętnaście minut.

Luke zerknął na zegarek. Mieli coraz mniej czasu. – Świetnie, dobra robota. Będziemy tam najszybciej jak to możliwe.

– Luke?

– Tak?

– Mówią o tym we wszystkich wiadomościach. Mają tutaj trzy przekazy na żywo na wielkich tablicach. To dla nich najważniejszy temat.

Kiwnął głową. – Domyśliłem się.

Mówiła dalej: – Burmistrz ma wygłosić przemówienie o 6 rano. Wygląda na to, że poprosi wszystkich o pozostanie w domach.

– Wszystkich?

– Chce, żeby cały personel, który nie jest niezbędny, trzymał się z dala od Manhattanu. Wszyscy pracownicy biurowi. Ekipy sprzątające i sprzedawcy. Uczniowie i nauczyciele. Zamierza zasugerować, żeby pięć milionów ludzi wzięło dzień wolny.

Luke zakrył usta dłonią. Wziął oddech. – To powinno wpłynąć na morale – powiedział. – Jeśli wszyscy w Nowym Jorku zostaną w domach, terroryści mogą uderzyć po prostu w Filadelfię.

Rozdział 8

5:45 rano

Baltimore, Maryland – południowa część tunelu Fort McHenry

Eldrick stał samotnie, dziesięć jardów od vana. Przed chwilą znów zwymiotował. Teraz w większości były to tylko mimowolne mdłości bez wymiotów i krew. Krew go martwiła. Nadal majaczył, miał gorączkę i był czerwony na twarzy, ale w jego żołądku już prawie nic nie zostało, więc nudności prawie zupełnie zniknęły. Najlepsze było to, że wreszcie wydostał się z vana.

Gdzieś na brudnym horyzoncie niebo zaczęło się rozjaśniać i przybrało chorobliwie żółty kolor. Tu na dole, na ziemi, nadal było ciemno. Zaparkowali na opuszczonym parkingu obok ponurego waterfrontu. Nad ich głowami na wysokości dwudziestu pięter przebiegała autostrada. Nieopodal stał porzucony murowany budynek przemysłowy z dwoma kominami. Czarne otwory w miejscu wybitych okien wyglądały jak martwe oczy. Budynek otaczał drut kolczasty, na którym co trzydzieści stóp wisiały znaki WSTĘP WZBRONIONY. W ogrodzeniu była widoczna dziura. Teren wokół budynku był zarośnięty krzakami i wysoką trawą.

Patrzył na Ezatullaha i Momo. Ezatullah zerwał jedną z dużych naklejek magnetycznych z napisem Dun-Rite Laundry Services, przyniósł ją nad wodę i rzucił na drugi brzeg. Wrócił i zerwał drugą, przyklejoną z drugiej strony. Eldrickowi nigdy nie przyszło na myśl, że znaki można zdjąć. W międzyczasie Momo klęcząc ze śrubokrętem przed furgonem, zdemontował tablicę rejestracyjną i zakładał nową. Chwilę później przeszedł na tył samochodu i zrobił to samo z tylną tablicą.

Ezatullah wykonał gest w kierunku pojazdu. – Voilà! – powiedział. – Zupełnie inny samochód. Złap mnie, Wujku Samie.

Twarz Ezatullaha była jasnoczerwona i spocona. Jego oddech zdawał się świszczeć, a oczy nabiegły krwią.

Eldrick rozejrzał się po okolicy. Stan fizyczny Ezatullaha nasunął mu pewną myśl, która zaświeciła w jego umyśle niczym błyskawica, po czym natychmiast zniknęła. To był najbezpieczniejszy sposób myślenia. Ludzie potrafią odczytać myśli, patrząc w oczy.

– Gdzie jesteśmy? – zapytał.

– Baltimore – odpowiedział Ezatullah. – Kolejne z twoich wspaniałych amerykańskich miast. I miłe miejsce do życia, jak mniemam. Niski poziom przestępczości, piękno przyrody, a mieszkańcy są zdrowi i bogaci. Każdy by tak chciał.

W nocy Eldrick majaczył. Kilka razy stracił przytomność. Stracił też poczucie czasu i nie wiedział, gdzie są. Nie miał też pojęcia, dlaczego przyjechali tak daleko.

– Baltimore? Dlaczego tu jesteśmy?

Ezatullah wzruszył ramionami. – Jesteśmy w drodze do naszego nowego celu.

– Cel jest tutaj?

Teraz Ezatullah się uśmiechnął. Uśmiech zdawał się nie pasować do jego przeżartej promieniowaniem twarzy. Wyglądał jak uosobienie śmierci. Wyciągnął drżącą rękę i przyjaźnie poklepał Eldricka po ramieniu.

– Przepraszam, byłem na ciebie zły, bracie. Dobrze się spisałeś. Dostarczyłeś wszystko zgodnie z obietnicą. Jeśli Allah pozwoli, życzę ci, żebyś tego dnia znalazł się w Raju. Jednak nie z mojej ręki.

Eldrick gapił się na niego.

Ezatullah potrząsnął głową. – Nie. Nie Baltimore. Podróżujemy na południe, aby zadać cios, który uszczęśliwi ludzkość cierpiącą na całym świecie. Wejdziemy do legowiska samego diabła i utniemy bestii łeb własnymi rękoma. – Jego ramiona pokryły się gęsią skórką. Zauważył, że jego własny podkoszulek był wilgotny od potu. Nie podobało mu się to, co usłyszał. Jeśli kierowali się na południe i byli w Baltimore, następnym miastem był…

– Waszyngton – powiedział.

– Tak.

Ezatullah znów się uśmiechnął. Tym razem uśmiech był pełen chwały, zupełnie jak u świętego stojącego u bram Nieba, gotowego, aby przez nie przejść.

– Zabij głowę, a ciało umrze.

Eldrick widział to w oczach Ezatullaha. Mężczyzna stracił rozum. Być może była to choroba, a może coś innego, ale bez wątpienia nie myślał trzeźwo. Od początku planowali ukraść materiały i porzucić furgon w South Bronx. To była niebezpieczna robota, bardzo trudna wykonania, ale oni to zrobili. Ktokolwiek był odpowiedzialny za resztę, zmienił plany, albo od samego początku kłamał. Teraz jechali do Waszyngtonu radioaktywnym vanem.

Po co?

Ezatullah był doświadczonym dżihadystą. Musiał zdawać sobie sprawę z tego, że jego cel był nieosiągalny. Wyobraził sobie furgon cały usiany dziurami po kulach, stojący trzy jardy od Białego Domu, Pentagonu czy ogrodzenia Kapitolu.

To nie była misja samobójcza. To w ogóle nie była misja. To było oświadczenie polityczne.

– Nie martw się – powiedział Ezatullah. – Bądź szczęśliwy. Zostałeś wybrany, aby dostąpić największego zaszczytu. Zrobimy to, nawet jeśli teraz nie potrafisz sobie tego wyobrazić. Zrozumiesz w odpowiednim czasie. – Odwrócił się i przesunął boczne drzwi furgonu.

Eldrick zerknął na Momo. Kończył z tylną tablicą rejestracyjną. Momo przez chwilę nic nie mówił. Pewnie nie czuł się najlepiej.

Eldrick zrobił krok w tył. A później jeszcze jeden. Ezatullah był zajęty czymś w vanie, odwrócony plecami. Najśmieszniejsze w tej sytuacji było to, że drugi taki moment może już nigdy nie nadejść. Eldrick stał na środku rozległego otwartego parkingu i nikt na niego nie patrzył.

W liceum Eldricka była bieżnia. Wtedy nieźle biegał. Pamiętał tłumy w 168th Street Armory na Manhattanie, wyniki na wielkiej tablicy, rozbrzmiewający gwizdek. Pamiętał zdenerwowanie tuż przed wyścigiem, zawrotną szybkość na nowej bieżni, walczące o pozycję czarne smukłe buty Gazelle, odpychanie się, łokcie uniesione wysoko, poruszanie się tak szybko, jakby to był sen.

Przez te wszystkie lata Eldrick nigdy nie biegł tak szybko, jak tamtego dnia. Może, skupiając całą energię i stawiając wszystko na jedną kartę, mógłby teraz osiągnąć tę prędkość. Nie ma sensu się wahać, a nawet zastanawiać się zbyt długo.

Odwrócił się i wystartował.

Chwilę później usłyszał za sobą głos Momo.

– EZA!

A później coś po persku.

Opuszczony budynek stał naprzeciwko. Choroba przybrała na sile. Zwymiotował, krew pochlapała jego koszulkę, ale nie przestawał biec. Brakowało mu tchu.

Usłyszał kliknięcie podobne do odgłosu wydawanego przez zszywacz. Dźwięk odbił się słabo od ścian. Ezatullah strzelał, a jakżeby inaczej. Jego broń miała tłumik.

Ostre ukłucie przeszyło szyję Eldricka. Upadając na chodnik, zdarł sobie skórę na ramionach. Ułamek sekundy później rozległ się następny strzał. Eldrick podniósł się i biegł dalej. Ogrodzenie było zaraz obok. Skręcił w stronę dziury.

Jego ciało przeszyło kolejne ukłucie. Upadł i doczołgał się do ogrodzenia. Wszystkie siły zdawały się odpłynąć z jego nóg. Wisiał tam, mocno zaciskając dłonie na ogniwach łańcucha.

– Ruchy – wychrypiał. – Ruchy.

Padł na kolana, na siłę odsunął rozszarpane ogrodzenie i przeczołgał się przez otwór. Znalazł się w głębokiej trawie. Wstał, potknął się o coś, czego nie widział i stoczył się z nasypu. Nie próbował przestać się toczyć. Dał się ponieść impetowi na sam dół.

Zatrzymał się, z trudem łapiąc oddech. Ból w plecach był nieprawdopodobny. Twarz miał całą ubłoconą. Było mokro i błotniście. Znalazł się nad brzegiem rzeki. Mógł sturlać się do wody, gdyby tylko chciał. Zamiast tego wczołgał się głębiej w zarośla. Słońce jeszcze nie wzeszło. Jeśli tu zostanie, bez ruchu, bezszelestnie, jest niewielka szansa…

Dotknął dłonią klatki piersiowej. Jego palce pokryły się krwią.

*

Ezatullah stał przy dziurze w ogrodzeniu. Świat wirował wokół niego. Kręciło mu się w głowie na samą myśl o pogoni za Eldrickiem.

Trzymał za łańcuch ogrodzenia, opierając na nim ciężar swojego ciała. Zbierało mu się na wymioty. W krzakach było tak ciemno, że spędziłby pewnie godzinę, szukając go tam. Jeśli dostał się do dużego opuszczonego budynku, mogą go nigdy nie znaleźć.

Moahmmar stał obok. Zgięty w pół, opierał ręce o kolana i oddychał ciężko. – Powinniśmy tam wejść? – zapytał.

Ezatullah potrząsnął głową. – Nie mamy czasu. Postrzeliłem go dwa razy. Jeśli choroba go nie wykończy, zrobią to kule. Niech umrze tam sam. Być może Allah zaopiekuje się tym tchórzem. Mam taką nadzieję. Tak czy inaczej, musimy kontynuować bez niego.

Odwrócił się i ruszył z powrotem w kierunku furgonu. Zdawało się, że stoi zaparkowany w oddali. Był zmęczony, był chory, ale stawiał stopę przed stopą. Każdy krok przybliżał go do bram Raju.

Rozdział 9

6:05 rano

Połączone Centrum ds. Zwalczania Terroryzmu – Midtown Manhattan

– Luke, najlepsze, co możesz zrobić w tej sytuacji, to zebrać swoich ludzi i wrócić do Waszyngtonu – powiedział mężczyzna w garniturze.

Luke stał w środku wirującego chaosu w głównej sali centrum dowodzenia. Nastał już dzień i słabe światło przedostawało się przez okna na wysokości drugiego piętra. Czas mijał zbyt szybko, a centrum dowodzenia było potrzebne jak dziura w moście.

Przestrzeń zajmowało dwustu ludzi. Było co najmniej czterdzieści stacji roboczych, przy niektórych z nich przed pięcioma ekranami komputerów siedziały po dwie lub trzy osoby. Ekrany wyświetlały cyfrowe mapy Manhattanu, Bronxu, Brooklynu, przekazywane na żywo wideo z widokiem na wjazd do tuneli Holland i Lincoln, a także zdjęcia policyjne arabskich terrorystów przebywających w kraju.

W tej chili trzy ekrany pokazywały burmistrza DeAngelo – przy jego sześciu stopach i trzech calach wzrostu asystenci zdawali się niżsi niż w rzeczywistości – który stał przy mikrofonie i przemawiał do odważnych nowojorczyków, zachęcając ich, aby zostali w domach i przytulili swoje dzieci. Czytał przygotowane wcześniej przemówienie.

Jego głos płynął z umieszczonych w pokoju głośników.

– W najgorszym razie – mówił burmistrz – początkowy wybuch zabije wielu ludzi i wywoła panikę na najbliższym obszarze. Narażenie na promieniowanie zrodzi terror rozciągający się na cały region, a prawdopodobnie także na resztę kraju. Wiele osób wystawionych na pierwszy atak może zachorować, a niektóre z nich umrą. Koszty oczyszczania będą olbrzymie, a dodatkowo ciążyć będzie psychiczna i ekonomiczna cena. Atak z wykorzystaniem brudnej bomby na główną stację metra w Nowym Jorku sparaliżuje komunikację na kilka najbliższych dni.

– Ładnie – odezwał się Luke. – Ciekawe, kto mu to napisał.

Rozejrzał się po pokoju. Wszyscy w nim obecni walczyli o pozycję. Roiło się tam od liter alfabetu. NYPD, FBI, NSA, ATF, DEP, nawet CIA. Do licha ciężkiego, nawet DEA tu było. Luke nie był pewien, co może łączyć kradzież radioaktywnych odpadów z przestępstwem narkotykowym.

Ed Newsam poszedł szukać w tłumie personelu SRT.

– Luke, czy mnie słyszysz?

Luke przestał krążyć myślami i wrócił do omawianej sprawy.  Stał z Ronem Begleyem z Departamentu Bezpieczeństwa. Ron był łysiejącym mężczyzną, bliskim sześćdziesiątki. Miał duży okrągły brzuch i małe pulchne paluszki. Luke znał jego historię. Był urzędasem, człowiekiem należącym do świata rządowej biurokracji. 11 września prowadził w Departamencie Skarbu zespół analizujący uchylanie się od płacenia podatków i schemat Ponziego. Kiedy utworzono Departament Bezpieczeństwa, prześlizgnął się do wydziału walki z terroryzmem. Nigdy w swoim życiu nikogo nie zaaresztował ani nie strzelał rozzłoszczony z broni.

– Powiedziałeś, że mam iść do domu.

– Tutaj wchodzisz nam pod nogi, Luke. Kurt Myerson zadzwonił do swojego szefa z NYPD i powiedział mu, że jesteś w szpitalu i traktujesz ludzi jak swoich osobistych służących. I że dowodziłeś oddziałem SWAT. Naprawdę? Oddział SWAT? Słuchaj, to ich boisko. To ty powinieneś słuchać ich rozkazów. Takie są zasady.

– Ron, NYPD nas wezwało. Myślałem, że to dlatego, że nas potrzebowali. Ludzie wiedzą, jak pracujemy.

– Kowboje – powiedział Begley. – Pracujecie jak kowboje na rodeo.

– Don Morris wyciągnął mnie z łóżka, żebym tu przyjechał. Możesz z nim porozmawiać…

Begley wzruszył ramionami. Na jego twarzy pojawił się cień uśmiechu. – Don został odesłany. Złapał śmigłowiec dwadzieścia minut temu. Proponuję ci zrobić to samo.

– Co?

– To prawda. Przydzielono mu inne zadanie. Wezwali go, żeby zbadał sytuację w Pentagonie. To sprawa najwyższej wagi. Zakładam, że nie mogli znaleźć stażystów, którzy by to zrobili, więc ściągnęli Dona.

Begley zniżył głos, ale Luke nadal słyszał go bez problemu. – Mała rada. Co zostało Donowi trzy lata przed emeryturą? Don to przedstawiciel ginącego gatunku. Jest dinozaurem tak jak SRT. Obaj o tym wiemy. Wszystkie te małe tajne agencje wewnątrz agencji odchodzą w zapomnienie. Konsolidujemy i centralizujemy, Luke. To, czego teraz potrzebujemy, to analiza opierająca się na danych. Właśnie w ten sposób będziemy rozwiązywać sprawy w przyszłości. W taki sposób złapiemy dziś tych terrorystów. Nie potrzebujemy już macho-superszpiegów i starzejących się komandosów zjeżdżających po ścianach budynków. Po prostu nie. To koniec rozgrywek bohaterów. Właściwie jest to trochę niedorzeczne, jakby się nad tym zastanowić.

– Świetnie – powiedział Luke. – Wezmę tę radę do serca.

– Myślałem, że uczysz w college'u – powiedział Begley. – Historia, nauki polityczne, tego typu rzeczy.

Luke skinął głową. – To prawda.

Begley położył mięsistą dłoń na ramieniu Luke’a. – Powinieneś przy tym zostać.

Luke strząsnął dłoń i zniknął w tłumie, szukając swoich ludzi.

*

– Co mamy? – zapytał Luke.

Jego zespół zainstalował się w odosobnionym biurze. Przynieśli kilka wolnych biurek i zbudowali własną stację dowodzenia z laptopami i nawigacją satelitarną. Byli tam Trudy, Ed Newsam i kilka innych osób. Swann zaszył się w kącie ze swoimi trzema laptopami.

– Odesłali Dona – powiedziała Trudy.

– Wiem. Rozmawiałaś z nim?

Kiwnęła głową. – Dwadzieścia minut temu. Za chwilę miał wylądować. Powiedział, żebyśmy pracowali nad sprawą, dopóki osobiście nas nie odwoła. Mamy uprzejmie ignorować wszystkich pozostałych.

– Brzmi dobrze. Więc, na czym stoimy?

Miała poważny wyraz twarzy. – Idziemy szybko do przodu. Zawęziliśmy to do sześciu pojazdów najwyższego priorytetu. Wszystkie przejeżdżały zeszłej nocy obok szpitala i wiąże się z nimi kilka faktów, które są dziwne albo się nie zgadzają.

– Podaj mi przykład.

– Dobrze. Jeden z nich to furgon do sprzedaży jedzenia zarejestrowany na byłego rosyjskiego spadochroniarza. Prześledziliśmy jego trasę na nagraniach z monitoringu i można śmiało powiedzieć, że przez całą noc krążył po ulicach Manhattanu, sprzedając hot-dogi i Pepsi prostytutkom, alfonsom i klientów burdeli.

– Gdzie jest teraz?

– Zaparkował przy 11. Ave, na południe od Jacob Javits Convention Center. Od jakiegoś czasu się stamtąd nie ruszył. Domyślamy się, że śpi.

– Dobrze, wygląda na to, że stał się celem niższego rzędu. Przekaż jego dane do NYPD, tak na wszelki wypadek. Mogą go wykurzyć i przetrząsnąć jego furgonetkę, a tym samym dowiedzieć się, co jeszcze sprzedaje. Następny.

Trudy przejrzała swoją listę. Minivan robiący za pojazd Uber, prowadzony przez byłego zniesławionego fizyka nuklearnego. 40-tonowa przyczepa rolnicza z roszczeniami ubezpieczeniowymi dotyczącymi zdemolowania w wypadku i przeznaczona do rozbiórki. Furgon dostawczy komercyjnej pralni, jeżdżący na tablicach rejestracyjnych niezwiązanej firmy układającej podłogi na Long Island. Ambulans, którego kradzież zgłoszono trzy lata temu.

– Kradziony ambulans? – zareagował Luke. – To brzmi jak trop.

Trudy wzruszyła ramionami. – Zazwyczaj wiąże się to z nielegalnym handlem organami. Zbierają żniwo od ledwie co zmarłych pacjentów. Muszą szybko pobrać organy, spakować je i wynieść ze szpitala. Na ogół nikt nie przygląda się zbyt długo ambulansowi stojącemu na szpitalnym parkingu.

– Być może tej nocy nie czekali na organy. Wiemy, gdzie są?

Potrząsnęła głową. – Nie. Jedyne współrzędne, jakie mamy, są rosyjskie. To nadal bardziej jest sztuka niż nauka. Kamery monitorujące nie są zamontowane wszędzie, a brakuje ich zwłaszcza poza granicami Manhattanu. Widzisz ciężarówkę mijającą kamerę, ale możesz już nigdy więcej jej nie zobaczyć. Możesz też znaleźć ją na nagraniu z innej kamery oddalonej o dziesięć bloków czy pięć mil. Przyczepa rolnicza kierowała się do Nowego Jorku mostem George'a Washingtona, ale ją zgubiliśmy. Furgonetka z pralni jechała mostem 13th Street Bridge do południowego Bronxu, po czym zniknęła. Teraz śledzimy je innymi sposobami. Skontaktowaliśmy się z firmą przewozową, Uber, firmą kładącą posadzki oraz z pralnią. Niedługo powinniśmy się czegoś o nich dowiedzieć. Do tego w siedzibie jest ośmiu moich ludzi, którzy przedzierają się przez godziny materiału wideo w poszukiwaniu ambulansu.

– Dobrze. Informuj mnie. Co z kontem bankowym?

Twarz Trudy była niczym kamień. – Zapytaj o to Swanna.

– Jasne.

Ruszył w kierunku małego bunkru Swanna w kącie.

– Luke?

Zatrzymał się. – Tak?

Jej wzrok biegał po pokoju. – Możemy porozmawiać? Na osobności?

*

– Zwolnisz mnie, bo nie złamałam dla Ciebie prawa?

– Trudy, nie zwolnię cię. Jak mogłaś tak pomyśleć?

– Tak powiedziałeś, Luke.

Stali w małym pomieszczeniu gospodarczym. Były tam dwa puste biurka i jedno małe okienko. Dywan był nowy, a ściany zupełnie białe. W rogu pod sufitem zamontowana była mała kamera.

Wyglądało na to, że z pokoju nikt nigdy nie korzystał. Centrum dowodzenia otwarto niespełna rok temu.

Duże oczy Trudy patrzyły na niego uważnie.

Luke westchnął. – Dawałem ci wymówkę. Myślałem, że to zrozumiesz. Jeśli wpadłabyś w kłopoty, mogłabyś zrzucić winę na mnie. Robiłaś tylko to, co ci kazałem. Bałaś się, że stracisz pracę, jeśli nie wykonasz moich rozkazów.

Zrobiła krok w jego stronę. Ograniczona przestrzeń w pokoju sprawiła, że poczuł zapach jej szamponu i wody kolońskiej, której często używała. Kombinacja zapachów w jakiś sposób podziałała na jego kolana. Poczuł lekko wyczuwalne drżenie.

– Nie możesz nawet dać mi bezpośredniego rozkazu. Już nie pracujesz w SRT.

– Jestem na urlopie.

Zrobiła następny mały krok w jego stronę. Jej oczy skupiły się na nim jak dwa lasery. Była w tych oczach inteligencja. I ciepło.

– Dlaczego? Przeze mnie?

Potrząsnął głową. – Nie. Miałem moje powody. Nie byłaś jednym z nich.

– Bracia Marshall?

Wzruszył ramionami. – Po zabiciu dwóch ludzi jednej nocy pojawia się dobry moment na zrobienie sobie przerwy. Kto wie, może nawet przemyślisz swoje postępowanie.

– Próbujesz powiedzieć, że nigdy nic do mnie nie czułeś? – zapytała.

Spojrzał na nią, zaskoczony pytaniem. Zawsze odczuwał, że Trudy z nim flirtuje, ale nigdy nie połknął przynęty. Kilka razy, kiedy upił się na przyjęciu albo pokłócił z żoną, zdarzyło mu się podejść bliżej. Jednak myśl o jego żonie i synu zawsze zawracała go znad skraju zrobienia czegoś głupiego.

– Trudy, pracujemy razem – powiedział stanowczo – i jestem żonaty.

Podeszła jeszcze bliżej.

– Nie szukam małżeństwa, Luke – powiedziała łagodnie, nachylając się na odległość kilku centymetrów.

Przylgnęła do niego. Nie oderwał ramion od swojego tułowia. Poczuł od niej ciepło i to stare niekontrolowane pragnienie, które pojawiało się, kiedy była blisko, podekscytowanie, energię… pożądanie. Sięgnęła, aby położyć dłonie na jego klatce piersiowej i kiedy tylko dotknęła jego koszuli, wiedział, że musi działać teraz albo kompletnie się jej poddać.

Ostatnim aktem najwyższej samodyscypliny, Luke odsunął się i delikatnie odepchnął jej ręce.

– Przepraszam, Trudy – powiedział ochrypłym głosem. – Zależy mi na tobie. Naprawdę. To jednak nie jest dobry pomysł.

Uniosła brwi, ale zanim zdążyła coś odpowiedzieć, czyjaś pięść mocno uderzyła w drewniane drzwi.

– Luke? Jesteś tam? – Był to głos Newsama. – Powinieneś wyjść i na to spojrzeć. Swann coś znalazł.

Spojrzeli na siebie. Na myśl o swojej żonie Luke czuł nieopisane poczucie winy, mimo że nic nie zrobił. Odsunął się, zanim zdążyło wydarzyć się coś więcej i nie mógł przestać myśleć o tym, jak mogłoby to wpłynąć na ich relacje w pracy.

A co najgorsze, musiał przyznać sam przed sobą, że gdzieś tam w głębi wcale nie chciał opuszczać pokoju.

*

Swann siedział przed trzema monitorami ustawionymi na długim stole. Ze swoimi okularami i przerzedzającymi się włosami przypominał Luke'owi fizyka z centrum kontroli lotów NASA. Luke stał za nim z Newsamem i Trudy. We troje zawisnęli nad wąskimi barkami Swanna.

– To jest rachunek oszczędnościowy Kena Bryanta – powiedział Swann, przesuwając kursor po środkowym monitorze. Luke chłonął wszystkie szczegóły: wpłaty, wypłaty, saldo, zakres dat od 28 kwietnia do 27 maja.

– Jak bezpieczne jest to połączenie? – zapytał Luke. Rozejrzał się po pokoju i wyjrzał przez drzwi. Główny pokój centrum dowodzenia był zaraz na drugim końcu korytarza.

– To? – zapytał Swann i wzruszył ramionami. – Jest niezależne od centrum dowodzenia. Podłączyłem się do naszej własnej wieży i satelitów. Jest zaszyfrowane przez naszych ludzi. Zakładam, że CIA lub NSA może mieć kogoś próbującego to złamać, ale po co? Jesteśmy w tym samym zespole, prawda? Nie martwiłbym się o to. Zamiast tego, skupiłbym się na koncie bankowym. Widzicie coś zabawnego?”

– Ma na koncie ponad 24 000 dolarów – powiedział Luke.

– Właśnie – powiedział Swann. – Strażnik uzbierał całkiem niezła sumkę. Ciekawe. A teraz cofnijmy się o miesiąc. 28 maja do 27 kwietnia. Saldo wzrasta aż do 37 000 dolarów, a on zaczyna wydawać pieniądze. Są tu przelewy z anonimowego konta. 5 000 dolarów, później 4 000 dolarów, później, cóż, zapomnijmy o całym problemie z raportowaniem do IRS… Najbardziej podoba mi się 20 000 dolarów.

– Okej – powiedział Luke.

– Wróćmy się o kolejny miesiąc. Koniec lutego do końca marca. Jego początkowe saldo to 1 129 dolarów. Na koniec miesiąca wynosi ponad 9 000 dolarów. Wracamy o jeszcze jeden miesiąc, koniec stycznia do końca lutego, ale jego saldo nie sięga 2 000 dolarów. Jeśli cofnąć się od tego momentu o trzy lata, widać, że jego saldo rzadko kiedy przekraczało 1 500 dolarów. Był facetem żyjącym z miesiąca na miesiąc, który nagle w marcu zaczął otrzymywać duże przelewy.

– Kto je przysyłał?

Swann uśmiechnął się i uniósł palec. – Teraz najlepsza część. Przelewy pochodzą z małego zagranicznego banku specjalizującego się w obsłudze anonimowych kont. Nazywają się Royal Heritage Bank i mają siedzibę w Wielkim Kanionie.

– Możesz się włamać? – zapytał Luke. Kątem oka zauważył pełen dezaprobaty wzrok Trudy.

– Nie muszę – powiedział Swann. – Royal Heritage należy do cennego nabytku CIA nazwiskiem Grigor Svetlana. Jest Ukraińcem i służył kiedyś w Armii Czerwonej. Wdał się w problemy z Rosjanami dwadzieścia lat temu, kiedy trochę starej sowieckiej broni zniknęło i pojawiło się na czarnym rynku w Afryce Zachodniej. Nie mówię o pistoletach. Mówię o pociskach przeciwlotniczych, przeciwpancernych i o kilku rakietach samosterujących latających na niskim pułapie. Rosjanie byli gotowi go za to powiesić. Nie miał się gdzie podziać, więc zwrócił się do nas. Mam znajomego w Langley, od którego wiem, że konta w Royal Heritage Bank są dalekie od bycia anonimowymi i tak naprawdę są łatwo dostępne dla amerykańskiego wywiadu. Oczywiście większość klientów Royal Heritage nie jest tego świadoma.

– Więc wiesz, do kogo należy konto, z którego przelewano pieniądze.

– Wiem.

– Dobrze, Swann – powiedział Luke. – Wiem, że jesteś bardzo sprytny. Teraz przejdź do sedna.

Swann wskazał na monitory. – Bryant był właścicielem konta, z którego robiono przelewy. To jest konto widoczne na ekranie po lewej. Jak widzicie, w tej chwili jest na nim 209 000 dolarów. Wysyłał po trochu stąd czy stamtąd z kilku kont na swój lokalny rachunek oszczędnościowy, pewnie na swój własny użytek. Cofając się o kilka miesięcy, zauważamy, że zagraniczne konto Bryanta zostało utworzone 3 marca i zasilone kwotą 250 000 dolarów przelanych z innego konta w Royal Heritage, które jest wyświetlone tutaj, na prawym monitorze.

Luke spojrzał na konto po prawej. Jego saldo wynosiło ponad czterdzieści cztery miliony dolarów.

– Ktoś ubił dobry interes, zatrudniając Bryanta – powiedział.

– Otóż to! – odpowiedział Swann.

– Kto to jest?

– To ten człowiek.

Na ekranie wyświetlił się dowód tożsamości ze zdjęciem. Przedstawiało mężczyznę w średnim wieku z częściowo posiwiałymi ciemnymi włosami. – To jest Ali Nassar. 57 lat, Irańczyk. Urodził się w Teheranie we wpływowej i zamożnej rodzinie. Studiował w London School of Economics, a później na wydziale prawniczym na Harvardzie. Wrócił do domu i zdobył następny stopień prawniczy, tym razem na Uniwersytecie Teherańskim. W rezultacie miał praktykę w dziedzinie prawa zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Iranie. Przez większość swojej kariery uczestniczył w międzynarodowych negocjacjach handlowych. Mieszka tu, w Nowym Jorku i obecnie jest irańskim dyplomatą w Organizacji Narodów Zjednoczonych. Ma pełny immunitet dyplomatyczny.

Luke pogładził podbródek. Wyczuł kilkudniowy zarost. Zaczynało ogarniać go zmęczenie. – Mówiąc wprost, Nassar zapłacił Kenowi Bryantowi, prawdopodobnie za dostęp do szpitala, a także za informacje o zabezpieczeniach i sposobie ich obejścia.

– Przypuszczalnie, tak.

– Więc prowadzi organizację terrorystyczną w Nowym Jorku, jest współwinny kradzieży niebezpiecznych substancji i co najmniej czterech zabójstw, a przy tym nie może być oskarżony na mocy amerykańskiego prawa?

– Właśnie tak to wygląda.

– Dobrze. Masz otwarte to konto, prawda? Sprawdźmy, dokąd jeszcze wysyłał pieniądze.

– To mi zajmie chwilę.

– Nie ma problemu. Mam coś do załatwienia w międzyczasie.

Luke zerknął na Eda Newsama. Miał surowy wyraz twarzy, a jego wzrok był płaski i pusty.

– To co, Ed? Masz ochotę na przejażdżkę ze mną? Może powinniśmy złożyć wizytę panu Alemu Nassarowi.

Newsam się uśmiechnął, ale wyglądał, jakby jeszcze bardziej spochmurniał.

– Brzmi nieźle.

Rozdział 10

6:20 rano

Congressional Wellness Center – Waszyngton, DC

Znalezienie tego nie było łatwe.

Jeremy Spencer stał przed zamkniętymi szarymi stalowymi drzwiami w piwnicach biurowca Rayburn House. Drzwi były schowane w rogu podziemnego parkingu. Tylko nieliczni wiedzieli, że to miejsce istnieje. Jeszcze mniej osób wiedziało, gdzie się znajduje. Czuł się głupio, ale mimo to zapukał do drzwi.

Ktoś otworzył mu drzwi domofonem. Pociągnął za klamkę i poczuł w żołądku dobrze znane uczucie niepewności. Wiedział, że kongresowa siłownia była niedostępna dla każdego z wyjątkiem członków Kongresu Stanów Zjednoczonych. A jednak, mimo że naruszało to wieloletnie procedury, zaproszono go do środka.

To był najważniejszy dzień w jego młodym życiu. Przed trzema laty przyjechał do Waszyngtonu i piął się coraz wyżej.

Siedem lat temu był wieśniakiem parkującym przyczepy w północnej części Nowego Jorku. Następnie otrzymał pełne stypendium na Uniwersytecie Stanowym w Nowym Jorku w Binghamton. Zamiast wyluzować i korzystać z darmowej podwózki, został przewodniczącym kampusu Republikanie i komentatorem w gazetce szkolnej. Niedługo potem pisał dla Breitbart i Drudge. Teraz, co później mogło wyglądać na głęboki oddech, był reporterem Newsmax, specjalizującym się w dostarczaniu informacji na temat Kapitolu.

Siłownia była mało oryginalna. Jej wyposażenie ograniczało się do kilku urządzeń do treningu cardio, luster i paru wolnych ciężarów na stelażu. Na bieżni ćwiczył starszy mężczyzna ze słuchawkami w uszach, ubrany w spodnie od dresu i podkoszulek. Jeremy wszedł do cichej szatni. Skręcił za rogiem i stanął naprzeciwko człowieka, z którym miał się spotkać.

Mężczyzna był wysoki, siwy i po pięćdziesiątce. Stał przed otwartą szafką, więc Jeremy widział go z profilu. Jego plecy były proste, szczęka wystająca. Miał na sobie mokry od potu T-shirt i spodenki. Barki, ramiona, klatka piersiowa, nogi, całe jego ciało było muskularne i wyrzeźbione. Wyglądał jak przywódca ludzi.

Nazywał się William Ryan i od dziewięciu kadencji był reprezentantem z Karoliny Północnej oraz spikerem Izby Reprezentantów. Jeremy wiedział o nim wszystko. Jego rodzina była bogata od pokoleń i posiadała plantacje tytoniu jeszcze sprzed czasów Rewolucji. Jego prapradziadek był Senatorem Stanów Zjednoczonych podczas Rekonstrukcji USA. Pierwszy w swojej klasie został absolwentem uczelni Citadel. Był czarujący, łaskawy, a jego sposób sprawowania władzy budził zaufanie i wrażenie tak pełnych uprawnień, że mało kto w partii ośmielał mu się sprzeciwić.

– Czy pan spiker?

Ryan odwrócił się, zobaczył Jeremy'ego i błysnął jasnym uśmiechem. Na jego ciemnoniebieskim T-shircie widniały białe i czerwone litery układające się w napis DUMNY AMERYKANIN. Wyciągnął rękę na powitanie. – Przepraszam – powiedział – jeszcze jestem spocony.

– Żaden problem, proszę pana.

– Dobrze – powiedział Ryan – dajmy spokój z tym „panem”. Prywatnie mów mi Bill. Jeśli to dla ciebie niekomfortowe, zwracaj się do mnie, używając mojego tytułu. Chcę, żebyś coś wiedział. Poprosiłem o ciebie i daję ci wyłączność. Możliwe, że dziś wieczorem będę musiał wziąć udział w konferencji ze wszystkimi mediami. Jeszcze nie wiem. Jednak do tego czasu, przez cały dzień, moje przemyślenia dotyczące tego kryzysu będą podpisane twoim nazwiskiem. Jak ci się podoba?

– Bardzo – powiedział Jeremy. – To zaszczyt. Tylko dlaczego ja?

Ryan zniżył głos. – Dobry z ciebie dzieciak. Od dawna obserwuję twoje postępy. Chciałbym dać ci radę. Całkowicie nieoficjalnie. Po dzisiejszym dniu przestaniesz być psem bojowym. Jesteś doświadczonym dziennikarzem. Chcę, żebyś opublikował słowo w słowo wszystko, co powiem, ale dopiero jutro, chcę, żeby twój materiał stał się trochę bardziej… dopracowany, że tak powiem. Newsmax'owi niczego nie brakuje, ale za rok widzę cię w „Washington Post”. To tam cię potrzebujemy i tak się stanie. Przedtem jednak ludzie muszą uwierzyć, jak dojrzały jesteś i że dorosłeś do roli tak zwanego uczciwego i zrównoważonego mainstreamowego reportera. Nie jest istotne, czy rzeczywiście tak jest, czy nie. Ważne jest, jak cię postrzegają. Rozumiesz, co mam na myśli?

– Myślę, że tak – powiedział Jeremy. Krew pulsowała mu w uszach. Słowa były podniecające i przerażające jednocześnie.

– Wszyscy potrzebujemy przyjaciół na wysokich stanowiskach – powiedział spiker. – Ja też. A teraz odpalaj.

Jeremy wyjął telefon. – Nagrywanie włączone od… teraz. Proszę pana, czy jest pan świadom masowej kradzieży radioaktywnego materiału, która miała miejsce w Nowy Jorku tej nocy?

– Jestem więcej niż świadom – odrzekł Ryan. – Tak jak wszyscy Amerykanie jestem tym głęboko zaniepokojony. Moi asystenci obudzili mnie o 4 rano i przekazali mi tę wiadomość. Wszyscy jesteśmy w dobrym kontakcie z wywiadem i dokładnie przyglądamy się całej sytuacji. Jak dobrze wiesz, pracowałem nad deklaracją kongresową dotyczącą wypowiedzenia wojny Iranowi, którą za każdym razem odrzucał prezydent i jego partia. Jesteśmy w sytuacji, w której Iran okupuje naszych sojuszników, suwerenny naród iracki, a nasz własny personel musi przechodzić przez irańskie punkty kontrolne, aby dostać się do ambasady lub ją opuścić. Nie wierzę, że nastąpiła seria tak poniżających zdarzeń od czasów kryzysu z zakładnikami w Iranie w 1979 roku.

– Czy wierzy pan, że za tą kradzieżą stoi Iran?

– Przede wszystkim nazwijmy to po imieniu. Bez względu na to, czy bomba wybuchnie, czy nie, jest to atak terrorystyczny na amerykańskiej ziemi. Co najmniej dwóch ochroniarzy zostało zamordowanych, a wielkie miasto Nowy Jork żyje w strachu. Po drugie, nie mamy jeszcze wystarczających informacji, aby wskazać, kim są terroryści. Wiemy jednak, że słaba pozycja na światowej scenie zachęca do tego typu ataków. Musimy pokazać naszą prawdziwą siłę i musimy kroczyć razem, jako państwo, z prawej i z lewej, aby się obronić. Zapraszam prezydenta, aby do nas dołączył.

– Co według pana powinien zrobić prezydent?

– Musi przynajmniej ogłosić ogólnokrajowy stan zagrożenia. Powinien przydzielić tymczasowe szczególne uprawnienia do egzekwowania prawa, dopóki nie wytropimy tych ludzi.  Te uprawnienia powinny zawierać nadzór bez nakazu, jak również losowe przeszukania i zatrzymania na wszystkich stacjach kolejowych, przystankach autobusowych, lotniskach, w szkołach, na placach publicznych, w centrach handlowych i innych miejscach użytku publicznego. Musi także działać szybko, aby zabezpieczyć całą resztę radioaktywnych substancji na terenie całych Stanów Zjednoczonych.

Jeremy wpatrywał się w dzikie oczy Ryana. Dostrzegł w nich ogień tak duży, że był niemal gotów odwrócić się i wyjść.

– I najważniejsze. Jeśli okaże się, że napastnicy są z Iranu, lub sponsorowani przez Iran, wtedy będzie musiał albo wypowiedzieć wojnę, albo zejść z drogi i pozwolić nam to zrobić. Jeśli to rzeczywiście jest irański atak, a w świetle takiej informacji prezydent nadal będzie udaremniał nasze wysiłki mające na celu zapewnienie ochrony naszemu krajowi i naszym sojusznikom na Środkowym Wschodzie… Co nam wtedy zostanie? Osobiście zainicjuję procedury usunięcia go z urzędu.

Rozdział 11

6:43 rano

Siedemdziesiąta piąta ulica, blisko Parku Avenue – Manhattan

Luke siedział z Edem Newsamem z tyłu jednego z SUV-ów należących do agencji. Znajdowali się naprzeciwko cichej otoczonej drzewami ulicy od strony wymyślnego nowoczesnego wieżowca z podwójnymi szklanymi drzwiami i stojącym przy wejściu portierem w białych rękawiczkach. Widzieli jak, portier otworzył drzwi szczupłej blondynce w białym kostiumie, prowadzącej psa. Nienawidził takich budynków.

– Cóż, w tym mieście jest co najmniej jedna osoba, która najwyraźniej nie zbyt przejmuje się atakiem terrorystycznym – powiedział Luke.

Ed osunął się na fotel. Wyglądał na wpółprzytomnego. Beżowe spodnie cargo i biały T-shirt oraz jego ostre rysy, głowa jak kula bilardowa i krótko przycięty zarost sprawiały, że ani trochę nie wyglądał na agenta federalnego. Z pewnością nie wyglądał też na kogoś, kogo wpuszczono by do tego budynku.

Luke'a irytowała sama myśl o immunitecie dyplomatycznym Alego Nassara. Miał nadzieję, że Nassar nie będzie sprawiał dużych problemów. Luke nie miał cierpliwości do negocjacji.

Zadzwonił telefon Luke'a. Spojrzał na wyświetlacz i odebrał.

– Trudy – powiedział – w czym mogę pomóc?

– Luke, właśnie otrzymaliśmy nowe informacje – powiedziała. – Ciało, które ty i Don znaleźliście w szpitalu.

– Słucham.

– Trzydziestojednoletni Ibrahim Abdulraman. Libijczyk, urodzony w Trypolis w ubogiej rodzinie. Bardzo niski poziom lub brak formalnej edukacji. Dołączył do armii w wieku osiemnastu lat. Niedługo potem został przeniesiony do więzienia Abu Salim, gdzie pracował przez kilka lat. Był zamieszany w łamanie praw człowiek w więzieniu, w tym w tortury i morderstwo politycznych przeciwników rządu. W marcu 2011, kiedy reżim zaczął chylić się ku upadkowi, pospiesznie opuścił kraj. Najwyraźniej wyczuł niebezpieczeństwo. Rok później pojawił się w Londynie jako ochroniarz młodego saudyjskiego księcia.

Ramiona Luke'a opadły. – Hmm. Libijski oprawca pracujący dla saudyjskiego księcia? W takim razie, kto skończył martwy podczas kradzieży radioaktywnego materiału w Nowym Jorku? Kim naprawdę był ten człowiek?

– Nie miał powiązań eksternistycznych i wygląda na to, że nie miał też silnych przekonań politycznych. Nigdy nie był elitarnym żołnierzem i prawdopodobnie nie przeszedł żadnego szkolenia specjalistycznego. Jak dla mnie był oportunistą, siłą fizyczną do wynajęcia. Zniknął z Londynu dziesięć miesięcy temu.

– Dobrze, podaj mi jeszcze raz jego nazwisko.

– Ibrahim Abdulraman. Ale, Luke? Musisz wiedzieć coś jeszcze.

– Mów.

– Nie znalazłam sama tych informacji. Są na wielkiej tablicy w głównej sali. Ten facet, Myerson z NYPD nie przekazał mi identyfikatorów, kiedy je zdobył i przeprowadził śledztwo na własną rękę. Informacje zostały podane do wiadomości wszystkim oprócz nas. Próbują nas wyeliminować.

Luke spojrzał na Eda i przewrócił oczami. Ostatnią rzeczą, jakiej chciał, było wdanie się w idiotyczną rywalizację między agencjami. – W porządku, cóż…

– Posłuchaj, Luke. Trochę się o ciebie martwię. Tracisz tu przyjaciół i wątpię, czy międzynarodowy incydent cokolwiek tu pomoże. Dlaczego nie przekażemy dalej szczegółów transakcji bankowych i nie pozwolimy Ojczyźnie działać? Możemy przeprosić za hackowanie i powiedzieć, że byliśmy nadgorliwi. Jeśli zobaczysz się teraz z dyplomatą, narazisz się na problemy.

– Trudy, już tu jestem.

– Luke…

– Trudy, rozłączam się.

– Próbuję ci pomóc – powiedziała.

Rozłączył się i spojrzał na Eda.

– Gotowy?

Ed prawie wcale się nie ruszył. Wskazał na budynek.

– Jestem do tego stworzony.

*

– Mogę panom w czymś pomóc? – zapytał mężczyzna, kiedy weszli.

Pod sufitem w przedniej części holu wisiał połyskujący żyrandol. Po prawej była sofa i kilka designerskich krzeseł. Przy lewej ścianie ustawiono długą ladę, za którą stał następny portier. Miał telefon, komputer i morze ekranów. Miał też mały telewizorek, na którym włączony był kanał z wiadomościami.

Mężczyzna wyglądał na jakieś czterdzieści pięć lat. Jego oczy były czerwone i z widocznymi naczynkami, ale niekoniecznie przekrwione. Włosy miał zaczesane do tyłu i wyglądał, jakby właśnie wyszedł spod prysznica. Luke pomyślał, że pewnie pracuje tu już od tak dawna, że mógłby pić przez całą noc i pracować przez sen. Najpewniej znał z widzenia każdego, kto kiedykolwiek pojawił się w tym budynku i doskonale wiedział, że Luke i Ed nie należą do grona stałych bywalców.

– Ali Nassar – powiedział Luke.

Mężczyzna podniósł słuchawkę telefonu. – Pan Nassar. Apartament na najwyższym piętrze. Kogo mam zapowiedzieć?

Nie mówiąc ani słowa, Ed prześlizgnął się nad ladą i nacisnął widełki telefonu, przez który rozmawiali mężczyźni. Ed był duży i silny jak lew, ale jego ruchy były płynne i pełne wdzięku niczym u gazeli.

– Nie możesz nikogo zapowiedzieć – powiedział Luke. Pokazał portierowi odznakę. Ed zrobił to samo. – Federalni agenci. Musimy zadać panu Nassarowi kilka pytań.

– Obawiam się, że w tej chwili to niemożliwe. Pan Nassar nie przyjmuje rozmów przed 8 rano.

– Więc dlaczego rozmawiałeś przez telefon? – zapytał Newsam.

Luke zerknął na Eda. To była sprytna odpowiedź. Ed nie był osobą, która dołączyłaby do klubu dyskusyjnego, ale wyglądało na to, że nieźle by sobie radził.

– Oglądałeś wiadomości? – zapytał Luke. – Jestem pewien, że słyszałeś o zaginięciu odpadów radioaktywnych. Mamy powód, aby uważać, że pan Nassar może wiedzieć coś na ten temat.

Mężczyzna patrzył prosto przed siebie. Luke uśmiechnął się. Właśnie zatruł studnię Nassara. Ten portier był węzłem komunikacyjnym. Nim nastanie nowy dzień, każdy w tym budynku będzie wiedział, że rząd podejrzewa Nassara o działalność terrorystyczną.

– Przepraszam, proszę pana – zaczął mężczyzna.

– Nie musisz przepraszać – powiedział Luke. – Wystarczy, że udzielisz nam dostępu do piętra z apartamentami. Jeśli nie, zostaniesz w tej chwili aresztowany za utrudnianie pracy policji i wyprowadzony stąd w kajdankach. Jestem pewien, że tego nie chcesz. Ja też tego nie chcę. Więc proszę o klucze lub kod, lub cokolwiek, co jest potrzebne, a później będziesz mógł wrócić do swoich zajęć. Miej też na uwadze, że jeśli będziesz majstrować przy windzie, kiedy do niej wsiądziemy, aresztuję cię nie tylko za utrudnianie. Usłyszysz zarzut współuczestniczenia w czterech morderstwach i kradzieży materiału radioaktywnego. Sędzia ustali kaucję w wysokości dziesięciu milionów dolarów, a ty będziesz pokutować w Rikers Island w oczekiwaniu na proces przez następne dwanaście miesięcy. Czy to brzmi atrakcyjnie dla ciebie… – Luke zerknął na identyfikator mężczyzny.

– John?

*

– Naprawdę zamierzałeś aresztować tego mężczyznę? – zapytał Ed.

Szklana winda przesuwała się okrągłym szklanym szybem w południowo-zachodnim rogu budynku. W miarę jak się wznosili, widok najpierw zapierał dech w piersiach, po czym stał się odurzający. Po chwili im oczom ukazała się rozległa panorama z Empire State Building dokładnie naprzeciwko nich i budynkiem ONZ po lewej. W oddali w porannym słońcu połyskiwał rząd samolotów na podejściu do lotniska LaGuardia.

Luke się uśmiechnął. – Aresztować go za co?

Ed zachichotał. Winda przesuwała się w górę i w górę.

– Człowieku, jestem zmęczony. Właśnie się kładłem, kiedy Don do mnie zadzwonił.

– Wiem – powiedział Luke – ja też.

Ed potrząsnął głową. – Od jakiegoś czasu nie bawiłem się w tę całodobową robotę. Nie tęsknię za tym.

Winda dotarła na ostatnie piętro. Rozległ się przyjemny dźwięk i drzwi się rozsunęły.

Wyszli na szeroki korytarz z wypolerowanymi kamiennymi płytami na podłodze. Jakieś dziesięć jardów przed nimi stało dwóch mężczyzn. To byli duzi faceci w garniturach, ciemnoskórzy, pewnie Persowie, a może jakiejś innej narodowości. Pilnowali podwójnych drzwi. Luke się tym nie przejmował.

– Wygląda na to, że nasz portier ich uprzedził.

Jeden z mężczyzn pomachał ręką. – Nie! Musicie zawrócić. Nie możecie tu wejść.

– Agenci federalni – powiedział Luke. Szedł z Edem w ich kierunku.

– Nie! Nie macie tu jurysdykcji. Nie zezwalamy na wejście.

– Chyba nie będę sobie zaprzątał głowy pokazywaniem im odznaki – powiedział Luke.

– No – odparł Ed – nie ma powodu.

– Na mój znak, dobrze?

– Pewnie.

Luke odczekał chwilę.

– Teraz.

Byli pięć stóp od mężczyzn. Luke rzucił się na jednego z nich i wymierzył pierwszy cios. Zdziwił się, jak jego własna pięść zdawała się wolno poruszać. Mężczyzna był o pięć cali wyższy od Luke'a. Miał bary szerokie jak skrzydła wielkiego ptaszyska. Z łatwością zablokował uderzenie i złapał Luke'a za nadgarstek. Był silny. Przyciągnął do siebie Luke'a.

Luke podniósł kolano do pachwin, ale mężczyzna zablokował ten ruch swoją nogą i przyłożył wielką dłoń do gardła Luke’a. Jego palce zacisnęły się niczym szpony orła wbijające się w ciało ofiary.

Swoją wolną ręką, lewą ręką, Luke dźgnął go w oczy. Palec wskazujący i środkowy, po jednym na każde oko. Nie było to bezpośrednie uderzenie, ale zadziałało. Mężczyzna puścił Luke'a i zrobił krok w tył. Oczy mu łzawiły. Mrugnął i potrząsnął głową, po czym się uśmiechnął.

Zanosiło się na walkę.

Nagle, niczym duch, pojawił się Newsam. Złapał głowę mężczyzny obiema rękoma i uderzył nią o ścianę. To była bezwzględna brutalność. Niektórzy ludzie uderzają głową przeciwnika o ścianę. Ed zrobił to, jakby próbował przebić nią ścianę.

Łup!

Twarz mężczyzny się skrzywiła.

Łup!

Jego szczęka się poluzowała.

Łup!

Jego oczy się wywróciły.

Luke podniósł rękę. – Ed! Dobrze, chyba wystarczy. Już po nim. Pozwól mu ochłonąć. Ta podłoga wygląda na marmurową.

Zerknął na drugiego ochroniarza. Leżał już na ziemi z zamkniętymi oczami, otwartymi ustami i z głową opartą o ścianę. Ed szybko się z nimi uporał. Luke miał w tym niewiele udziału.

Wyciągnął z kieszeni kilka plastikowych opasek, uklęknął przy swoim ochroniarzu i związał mu nogi w kostkach. Ścisnął je mocno jak u świń na konkurs. Prędzej czy później ktoś przyjdzie i ich rozwiąże. Jednak najpewniej przez godzinę nie będą mieli czucia w stopach.

Ed robił to samo drugiemu ochroniarzowi.

– Trochę zardzewiałeś, Luke – powiedział.

– Ja? Niee, nikt nie oczekiwał, że będę walczył. Zatrudnili mnie z uwagi na mój mózg. – Nadal czuł ucisk w miejscu, gdzie mężczyzna chwycił go za gardło. Jutro będzie boleć.

Ed potrząsnął głową. – Byłem w Delta Force tak jak ty. Dołączyłem dwa lata po operacji Stanley Combat Outpost w Nurestanie. Ludzie nadal o tym mówili. O tym, jak zrzucili was i musieliście przejąć panowanie. Rano tylko troje ludzi nadal walczyło. Byłeś jednym z nich, prawda?

Luke chrząknął. – Nie jestem świadom istnienia…

– Nie pleć bzdur – odparł Ed. – Upoważniony czy nie, znam historię.

Luke nauczył się wieść życie w hermetycznym schowku. Rzadko mówił o incydencie w pierwszej bazie wojskowej. To było lata temu we wschodnim kącie Afganistanu tak odległym, że samo pojawienie się tam oddziałów miało coś oznaczać. To była zamierzchła przeszłość. Nawet jego żona o tym nie wiedziała.

Jednak Ed był w Delta, więc.... niech będzie.

– Tak – odparł – byłem tam. Zawiodła nas tam zła inteligencja i przerodziło się to w najgorszą noc w moim życiu – Wskazał na dwóch mężczyzn leżących na podłodze.

– To trochę jak w odcinku „Happy Days”. Straciliśmy dziewięciu dobrych ludzi. Tuż przed świtem, skończyła nam się amunicja. – Luke pokręcił głową. – Zrobiło się źle. Większość z nas była do tej pory martwa. Zrobiliśmy to we trzech… Nie wiem, czy naprawdę wróciliśmy. Martinez jest sparaliżowany od pasa w dół. O ile mi wiadomo, Murphy jest bezdomny i często wraca na oddział psychiatryczny w Wirginii.

– A Ty?

– Do dziś śnią mi się koszmary.

Ed związywał nadgarstki ochroniarza. – Znałem chłopaka, który opracowywał raport po tym, jak uprzątnięto teren. Mówił, że naliczyli 167 ciał na tym wzgórzu, nie licząc naszych ludzi. W obwodzie było 21 wrogów, którzy zginęli w wyniku walki wręcz.

Luke spojrzał na niego. – Czemu mi to mówisz?

Ed wzruszył ramionami. – Trochę zardzewiałeś. Możesz się do tego przyznać bez wstydu. Możesz być sprytny. Możesz być mały. Jednak nadal jesteś też mięśniami tak jak ja.

Luke głośno się zaśmiał. – Dobrze, zardzewiałem. Ale kogo nazywasz małym? – Śmiejąc się, spojrzał na olbrzymią sylwetkę Eda.

Ed też się zaśmiał. Przeszukiwał kieszenie ochroniarzy. Po chwili znalazł to, czego szukał. Kartę do zamka cyfrowego zamontowanego na ścianie obok podwójnych drzwi.

– Może wejdziemy do środka?

– Proszę przodem – powiedział Ed.

Rozdział 12

– Nie wolno tu wchodzić! – krzyknął mężczyzna – Wynocha! Wynocha z mojego domu!

Stali w szerokim otwartym salonie. Daleko w kącie stał biały fortepian buduarowy, a z okien na całą ścianę rozciągał się spektakularny widok. Do pokoju przedostawało się poranne światło. W pobliżu stała nowoczesna biała sofa, stół i dodatkowe krzesła zsunięte wokół olbrzymiego płaskiego telewizora wiszącego na ścianie. Na przeciwległej ścianie wisiał ogromny, wysoki na dziesięć stóp obraz przedstawiający szalone mazaje i krople w jasnych kolorach. Luke znał się trochę na sztuce. Domyślał się, że był to Jackson Pollock.

– Tak, przeszliśmy już przez to wszystko z facetami w holu – powiedział Luke. – Nie możemy tu być, a jednak… jesteśmy.

Mężczyzna nie był wysoki. Był gruby i przysadzisty. Miał na sobie biały miękki szlafrok i mierzył do nich z dużego karabinu. Broń przypominała stary karabin Browning safari Luke'a, najpewniej ładowany nabojami .270 Winchester. Ta rzecz mogłaby zdjąć jelenia z odległości czterystu jardów.

Luke przesunął się na prawo, Ed na lewo. Mężczyzna kierował broń raz w jedną stronę, raz w drugą, niezdecydowany do kogo mierzyć.

– Ali Nassar?

– Kto pyta?

– Nazywam się Luke Stone. To jest Ed Newsam. Jesteśmy agentami federalnymi.

Luke i Ed otaczali mężczyznę, podchodząc bliżej.

– Jestem dyplomatą związanym z Organizacją Narodów Zjednoczonych. Nie macie tu jurysdykcji.

– Chcemy tylko zadać kilka pytań.

– Wezwałem policję. Będą tu lada chwila.

– Skoro tak, czemu nie odłożysz broni? Słuchaj, to stary karabin. Masz w nim zamek czterotaktowy. Jeśli strzelisz, nie zdążysz przygotować się do następnego strzału.

– Więc zabiję ciebie, a tamtemu pozwolę żyć.

Wymierzył w kierunku Luke'a, ale ten cały czas przemieszczał się wzdłuż ściany. Podniósł ręce, aby pokazać, że jest bezbronny. W swoim dotychczasowym życiu widział tak wiele wycelowanych w niego luf, że już dawno stracił rachubę. Mimo wszystko nie czuł się najlepiej wobec tej tutaj. Ali Nassar nie wyglądał na strzelca wyborowego, ale jeśli uda mu się oddać strzał, z pewnością zrobi w czymś wielką dziurę.

– Na twoim miejscu zabiłbym tego wielkiego mężczyznę, o tam. Bo trudno opisać, co ci zrobi, jeśli mnie zabijesz. Lubi mnie.

Nassar się nie wahał. – Nie. Zabiję ciebie.

Ed był już w odległości dziesięciu stóp od mężczyzny. Pokonał dystans w mgnieniu oka. Odepchnął lufę w górę w tej samej chwili, kiedy Nassar pociągnął za spust.

BUM!

Przestrzeń apartamentu wypełnił głośny wystrzał, a kula zrobiła otwór w białym suficie.

Ed jednym ruchem wyrwał broń, uderzył Nassara w szczękę i posadził go na jednym z dodatkowych krzeseł.

– Dobrze, usiądźmy. Ostrożnie, proszę.

Nassar nie wyszedł jeszcze ze wstrząsu po uderzeniu. Minęło kilka sekund, zanim odzyskał wzrok. Przyłożył pulchną dłoń do czerwonej plamy rosnącej na jego szczęce.

Ed pokazał Luke'owi karabin. – Co ty na to? – Był bogato zdobiony, z magazynkiem wysadzanym perłami i wypolerowaną lufą. Najpewniej jeszcze przed kilkoma minutami wisiał gdzieś na ścianie.

Luke przeniósł swoją uwagę na mężczyznę siedzącego na krześle. Zaczął od początku.

– Ali Nassar?

Mężczyzna wydął wargi. W złości wyglądał tak samo, jak Gunner, syn Luke'a, kiedy miał cztery lata.

Kiwnął głową. – Bez wątpienia.

Luke i Ed podeszli szybko, nie tracąc czasu.

– Nie możecie mi tego zrobić – powiedział Nassar.

Luke zerknął na zegarek. Była 7 rano. Gliny mogły pojawić się w każdej chwili.

Przenieśli go do biura tuż przy głównym salonie. Zdjęli mu szlafrok. Zdjęli mu kapcie. Został w samej białej bieliźnie. Wystawał tylko jego wielki brzuch napięty niczym werbel. Posadzili go w fotelu, do którego przywiązali go za nadgarstki i kostki.

W biurze stało biurko ze staromodnym komputerem stacjonarnym z bazą i oddzielnym monitorem. Procesor był w środku solidnej stalowej skrzynki przytwierdzonej do kamiennej podłogi. Nie było żadnego widocznego otwarcia, zamka, drzwiczek. Nie było niczego. Żeby dostać się do dysku twardego, spawacz musiałby rozciąć skrzynkę. Nie było na to czasu.

Luke i Ed stanęli nad Nassarem.

– Masz anonimowe konto w Royal Heritage Bank na Wielkim Kajmanie – powiedział Luke. – 3 marca przelałeś 250 000 dolarów na konto należące do Kena Bryanta. Zeszłej nocy Ken Bryant został uduszony w apartamencie w Harlem.

– Nie wiem, o czym mówisz.

– Jesteś pracodawcą niejakiego Ibrahima Abdulramana, który zmarł dziś rano w podziemiach Center Medical Center. Został postrzelony w głowę, kiedy kradł materiał radioaktywny.

Na moment na twarzy Nassara pojawił się cień reakcji.

– Nie znam tego człowieka.

Luke wziął głęboki oddech. Normalnie miałby kilka godzin na przesłuchanie tego typu podejrzanego. Dziś miał kilka minut. To oznaczało, że musi użyć małej sztuczki.

– Dlaczego twój komputer jest przykręcony do podłogi?

Nassar wzruszył ramionami. Zaczynał odzyskiwać pewność siebie. Luke niemal widział, jak to uczucie napływa z powrotem. Ten człowiek wierzył w siebie. Myślał, że uniemożliwi im działanie, grając na zwłokę.

– Jest tam mnóstwo poufnych dokumentów. Mam klientów zaangażowanych w transakcje biznesowe dotyczące własności intelektualnej. Jestem także, jak już mówiłem, dyplomatą należącym do ONZ. Od czasu do czasu otrzymuję informacje, które są… Jakby to nazwać? Sklasyfikowane. Piastuję te stanowiska, ponieważ jestem znany z mojej dyskrecji.

– Możliwe – powiedział Luke – ale będziesz musiał podać mi hasło, żebym mógł sam to zobaczyć.

– Obawiam się, że to nie możliwe.

Ed roześmiał się za plecami Nassara. Brzmiało to jak chrząknięcie.

– Możesz być zaskoczony, kiedy dowiesz się, co jest możliwe – odparł Luke. – Prawda jest taka, że skorzystamy z tego komputera. A ty dasz nam hasło. Są na to dwa sposoby: łatwy i trudny. Wybór należy do ciebie.

– Nic mi nie zrobicie – powiedział Nassar. – Już macie wielkie kłopoty.

Luke spojrzał na Eda. Ed przesunął się i uklęknął przy prawym boku Nassara. Złapał prawą rękę Nassara w swoje dwie silne dłonie.

Luke i Ed spotkali się po raz pierwszy ubiegłej nocy, ale już zaczęli rozumieć się bez słów. Zupełnie jakby czytali sobie w myślach. Luke doświadczał tego już wcześniej, zazwyczaj z ludźmi, z którymi przeprowadzał specjalne operacje w takich jednostkach jak Delta. Jednak rozwinięcie takich relacji na ogół zabierało więcej czasu.

– Grasz na tym fortepianie? – zapytał Luke.

Nassar przytaknął. – Zostałem klasycznie wykształcony. Kiedy byłem młody, dawałem koncerty fortepianowe. Nadal zdarza mi się grać w wolnych chwilach.

Luke przykucnął i tym samym jego oczy znalazły się na tej samej wysokości co Nassara.

– Za chwilę Ed zacznie łamać ci palce. Utrudni to grę na fortepianie. I będzie bolało, pewnie całkiem mocno. Nie jestem pewien, czy jest to rodzaj bólu, do którego przywykł taki człowiek jak ty.

– Nie zrobicie tego.

– Za pierwszym razem policzę do trzech. To da ci chwilę na zdecydowanie, co chcesz zrobić. W przeciwieństwie do ciebie ostrzegamy ludzi, zanim ich skrzywdzimy. Nie kradniemy materiału radioaktywnego i nie zamierzamy zabić milionów niewinnych ludzi. Cholera, w porównaniu do tego, jak krzywdzisz innych, łatwo się z tego wyliżesz. Jednak następnym razem nie będzie ostrzeżeń. Spojrzę tylko na Eda, a on złamie ci następny palec. Rozumiesz?

– Wylecisz za to z roboty – powiedział Nassar.

– Jeden.

– Jesteś małym człowieczkiem bez żadnej władzy. Pożałujesz, że tu przyszedłeś.

– Dwa.

– Nie ośmielisz się!

– Trzy.

Ed złamał mały palec Nassara na wysokości drugiego knykcia. Zrobił to szybko i z niewielkim wysiłkiem. Luke usłyszał ciche chrupnięcie tuż przed krzykiem Nassara. Mały palec był wygięty na bok. Było coś niemal obscenicznego w tym kącie.

Luke ujął Nassara za podbródek i uniósł jego głowę. Mężczyzna zgrzytał zębami, był czerwony na twarzy i z trudem łapał powietrze. Tylko jego wzrok był ostry.

– To był tylko mały palec – powiedział Luke. – Następny jest kciuk. Kciuki bolą o wiele bardziej niż małe palce. Kciuki są też ważniejsze.

– Bydlaki. Nic wam nie powiem.

Luke spojrzał na Eda. Miał kamienną twarz. Wzruszył ramionami i złamał kciuk. Tym razem chrupnięcie było głośniejsze.

Luke wstał i pozwolił mężczyźnie przez chwilę się wydzierać. Jego wrzaski rozsadzały bębenki. Słyszał, jak dźwięk odbija się echem po całym apartamencie, niczym w horrorze. Może powinni poszukać ręcznika w kuchni i użyć go jako knebla.

Rozejrzał się po pokoju. Nie lubił takich rzeczy. To były tortury, wiedział o tym. Tyle że palce mężczyzny się zagoją. Jeśli brudna bomba wybuchnie w metrze, wiele osób zginie. Ci, którzy przeżyją, zachorują. Nikogo nie będzie można wyleczyć. Mając do wyboru te dwie opcje, palce mężczyzny i martwych ludzi w metrze, łatwo było podjąć decyzję.

Nassar płakał. Jasna wydzielina płynęła z jednego z jego nozdrzy. Oddychał jak szaleniec. Brzmiało to jak uch-uch-uch-uch.

– Spójrz na mnie – powiedział Luke.

Mężczyzna zrobił, co mu kazano. Jego wzrok już nie był srogi.

– Widzę, że kciuk przykuł twoją uwagę, więc jako następny wybierzemy lewy kciuk. Później zajmiemy się zębami. Ed?

Ed przeszedł na lewą stronę mężczyzny.

– Kahlil Gibran – wysapał Nassar.

– Co? Nie słyszałem.

– Kahlil podkreślnik Gibran. To jest hasło.

– Tak jak ten autor? – zapytał Luke.

– Tak.

– „Cóż to znaczy pracować z miłością?” – Ed zacytował Gibrana.

Luke się uśmiechnął. – „To odzież tkać nicią z własnego serca wysnutą, jakby umiłowanemu miała za szatę posłużyć”. Mam taki napis na ścianie w kuchni. Lubię takie rzeczy. Domyślam się, że jesteśmy trojgiem niepoprawnych romantyków.

Luke podszedł do komputera i przesunął palcem po touchpadzie. Wyświetlił się komunikat z prośbą o podanie hasła. Wpisał wyrazy.

Kahlil_Gibran

Pojawił się pulpit. Na tapecie były przykryte śniegiem góry na tle żółtozielonych łąk.

– Wygląda na to, że mamy już wszystko, co trzeba. Dzięki, Ali.

Luke wyciągnął z kieszeni na udzie swoich cargo spodni zewnętrzny dysk twardy, który dostał od Swanna. Podłączył go do portu USB. Dysk zewnętrzny miał olbrzymią pojemność. Cała zawartość komputera dyplomaty powinna bez problemu się na nim zmieścić. Później będą się martwić o złamanie szyfrów.

Zaczął kopiować pliki. Na ekranie wyświetlił się pusty poziomy pasek, który po chwili zaczął wypełniać się od lewej zielonym kolorem. Trzy procent, cztery procent, pięć procent. Pod paskiem szalała burza nazw plików, wyświetlających się i znikających w miarę jak kolejne pliki były kopiowane na docelowy dysk.

Osiem procent. Dziewięć procent.

Za drzwiami głównego pokoju dało się słyszeć nagłe poruszenie. Drzwi otworzyły się z hukiem. Policja! – ktoś krzyknął. – Rzuć broń! Na ziemię!

Przemieszczali się przez apartament, wywracając wszystko i kąpiąc w drzwi. Brzmiało to, jakby było ich mnóstwo. Wpadną tu lada chwila.

– Policja! Na ziemię! Na ziemię! Padnij!

Luke zerknął na poziomy pasek. Wyglądał, jakby utknął na dwunastu procentach.

Nassar gapił się na Luke'a. Miał zapuchnięte powieki i łzawił. Trzęsły mu się usta. Był czerwony na twarzy, ale jego prawie nagie ciało było zlane potem. Ani trochę nie wyglądał na mściwego czy triumfującego.

Rozdział 13

7:05 rano

Baltimore, Maryland – południowa część tunelu Fort McHenry

Eldrick Thomas obudził się ze snu.

We śnie był w małej chatce wysoko w górach. Powietrze było czyste i zimne. Wiedział, że śni, ponieważ nigdy wcześniej nie był w takiej chatce. Wewnątrz, w kamiennym kominku, palił się ogień. Od ognia biło ciepło, więc trzymał dłonie nad płomieniami. Z pokoju obok dochodził głos jego babci. Śpiewała starą kościelną pieśń. Miała piękny głos.

Otworzył oczy na światło dzienne.

Wszystko go bolało. Dotknął swojej klatki piersiowej. Była lepka od krwi, ale postrzały go nie zabiły. Był chory na chorobę popromienną. Pamiętał o tym. Rozejrzał się dookoła. Leżał w błocie, otoczony przez gęste krzewy. Po jego lewej znajdowało się mnóstwo wody, rzeka albo jakaś przystań. Gdzieś niedaleko było słychać szum autostrady.

Ezatullah go gonił. Tylko że to było… dawno temu. Już na pewno stąd poszedł.

– No dalej, człowieku – wychrypiał. – Musisz się ruszyć.

Byłoby łatwo po prostu tu zostać. Jednak jeśli tak zrobi, umrze. Nie chciał umrzeć. Już nie chciał być dżihadystą. Chciał po prostu żyć. Nawet jeśli miał spędzić resztę życia w więzieniu, nie byłoby źle. Więzienie było w porządku. Nie było tak złe, jak twierdzą ludzie.

Spróbował wstać, ale nie czuł nóg. Kompletny brak czucia. Przekręcił się na brzuch. Ból przeszył jego ciało niczym impuls elektryczny. Oddalił się w ciemną głębię. Czas mijał. Po chwili wrócił. Nadal tu był.

Zaczął się czołgać, chwytając rękoma za brud i błoto i w ten sposób się przesuwając. Podciągnął się na wzgórze. Na to samo wzgórze, z którego spadł zeszłej nocy. Na wzgórze, które prawdopodobnie uratowało mu życie. Płakał z bólu, ale się nie zatrzymywał. Miał gdzieś ból, chciał tylko wspiąć się na wzgórze.

Minęło dużo czasu. Leżał twarzą w błocie. Krzewy były tutaj nieco mnie gęste. Rozejrzał się. Był teraz nad rzeką. Dziura w płocie była dokładnie naprzeciw niego. Poczołgał się w jej stronę.

Zaklinował się w płocie, kiedy się przez niego przeciskał. Krzyknął z bólu.

Niedaleko dwóch starych czarnych mężczyzn siedziało na białych wiadrach. Eldrick widział ich wyjątkowo wyraźnie. Jeszcze nigdy nie widział nikogo tak dokładnie. Mieli wędki, pudła wędkarskie i wielkie białe wiadro. Obok stała duża niebieska chłodziarka na kółkach. Były też białe papierowe torby i styropianowe tacki śniadaniowe z McDonalda. Za nimi stał stary zardzewiały Oldsmobile.

Żyli w raju.

„Boże, proszę, pozwól mi być nimi”.

Kiedy krzyknął, mężczyźni podbiegli do niego.

– Nie dotykajcie mnie! – krzyknął. – Jestem skażony.

Rozdział 14

7:09 rano

Biały Dom – Waszyngton, DC

Thomas Hayes, prezydent Stanów Zjednoczonych, stał w luźnych spodniach i koszuli sportowej przy kuchennym blacie w kuchni rodzinnej w Białym Domu. Zdejmował skórkę z banana i czekał, aż zaparzy się kawa. Kiedy był sam, wolał przyjść tu po cichu i zrobić sobie proste śniadanie. Nie nałożył jeszcze nawet krawata. Był na boso. I w otoczeniu ciemnych myśli.

„Ci ludzie zjedzą mnie żywcem”

Myśl była intruzem w jego głowie i w ostatnich dniach pojawiała się coraz częściej. Kiedyś był największym optymistą, jakiego znał. Od swoich pierwszych dni zawsze zbierał najwięcej pochwał i wszędzie czuł się jak u siebie. Najlepszy w klasie w liceum, kapitan drużyny wioślarskiej, przewodniczący samorządu studenckiego. Summa cum laude na Yale, summa cum laude na Stanford. stypendysta Fulbrighta. Prezydent Senatu stanu Pensylwania. Gubernator Pensylwanii.

Zawsze wierzył, że potrafi znaleźć dobre rozwiązanie każdego problemu. Zawsze wierzył w siłę jego przywództwa. Co więcej, zawsze wierzył we wrodzoną dobroć ludzi. Te sprawy przestały być prawdą. Pięć lat w biurze pokonało cały jego optymizm.

Mógł pracować do późna. Radził sobie z różnymi departamentami i bezkresną biurokracją. Do niedawna był na przyzwoitych warunkach w Pentagonie. Mógł żyć z Secret Service nieodstępującym go na krok przez 24 godziny na dobę i wtrącającym się w każdy aspekt jego życia.

Radził sobie nawet z mediami i ich prostackimi atakami. Mógł żyć z tym, jak szydzili z jego „wychowania country club” oraz z tym że był „zamożnym liberałem”, który ponoć nie umiał nawiązać kontaktu ze zwykłymi ludźmi. Problemem nie były media.

Problemem była Izba Reprezentantów. Byli niedojrzali. Kretyni. Sadyści. Banda wandali zdecydowanych zdemontować go i wyrzucić, kawałek po kawałku. Zupełnie jakby Dom był kongresem studentów gimnazjum, ale takim, w którym dzieci wybrały na przedstawicieli najgorszych młodocianych przestępców w szkole.

Główny nurt Republikanów był hordą szalejących średniowiecznych barbarzyńców, a Partię Herbacianą tworzyli rzucający bomby anarchiści. Tymczasem, bliżej domu, lider mniejszości w Izbie Reprezentantów dążył tylko do własnej przyszłości w Gabinecie Owalnym i wcale nie ukrywał, że najchętniej wepchnąłby obecnego prezydenta pod koła autobusu. Demokraci z Blue Dog byli dwulicowymi zdrajcami – w jednej chwili wylewni i nieszczerzy prowincjusze, a już za chwilę wściekli biali ludzie psioczący na Arabów, imigrantów i przestępczość miejską. Każdego ranka Thomas Hayes budził się umocniony w przekonaniu, że krąg jego przyjaciół i sprzymierzeńców maleje z godziny na godzinę.

– Słyszysz mnie, Thomas?

Hayes podniósł wzrok.

David Halstram, szef sztabu Białego Domu, stał przed nim w pełni ubrany i wyglądający jak zawsze – obudzony, energiczny, w pełni żyw, walczący i gotów na więcej. David miał 34 lata i pracował tu dopiero od dziewięciu miesięcy. Dajmy mu czas.

– Kiedy to się zaczęło? – zapytał Hayes.

– Jakieś dwadzieścia minut temu – odpowiedział David. – Jest już hitem na portalach społecznościowych, a stacje telewizyjne przepychają się, żeby zebrać gości do debat w porannych programach. Ta sprawa nie ucichnie szybko. Będąc między spikerem Ryanem, kryzysem irańskim a terrorystami w Nowym Jorku, jesteśmy teraz w bardzo złym położeniu.

Hayes zacisnął prawą dłoń w pięść. W swoim życiu uderzył dwóch ludzi, nie mniej, nie więcej. Oba przypadki wydarzyły się dawno temu, kiedy był uczniakiem. Teraz chciał, żeby Reprezentant Bill Ryan został jego numerem trzy.

– Mieliśmy zaplanowany lunch na jutro – powiedział. – Myślałem, że może będzie to krok naprzód. Nie liczę, że rozwiążemy wszystkie problemy na jednym spotkaniu, ale…

David pomachał dłonią, jakby odganiał ten pomysł. – Zapędził nas w kozi róg. Musisz przyznać, że było to dość sprytne posunięcie. W zasadzie domaga się usunięcia cię z urzędu, bo nie wywołałeś trzeciej wojny światowej. I robi to z miłym reporterem na takim portalu jak Newsmax, gdzie nie będzie żadnych krytycznych komentarzy sprzeciwu, żadnej równowagi w samym artykule, a całość będzie mogła być przez cały dzień udostępniana na Twitterze i na blogach konserwatystów wzajemnie powielających swoje opinie. Nie musi nawet nic więcej mówić. Maszyna już ruszyła i sama się napędza. Tymczasem musimy zachować się jak dorośli. Musimy zwołać konferencję prasową poświęconą zagrożeniu atakiem terrorystycznym i ewentualności, że za wszystkim stoi Iran. Trzeba odpowiedzieć na pytania o to, czy jest fala wsparcia dla odebrania ci urzędu i o to, co robimy, aby zabezpieczyć materiały radioaktywne w całym kraju.

– Co robimy?

– Z materiałami radioaktywnymi?

– Tak.

David wzruszył ramionami. – To zależy od tego, co masz na myśli. Reguły są takie, że odpady radioaktywne są dobrze zabezpieczane, ale w rzeczywistości nie zawsze tak jest. Niech będzie, obsługa większości z nich jest wystarczająco dobra. Są miejsca, takie jak Center Medical Center, które są naprawdę dobre w zarządzaniu odpadami i usuwaniu ich w bezpieczny sposób. Jednak nawet oni przewożą to wszystko w hermetycznych ciężarówkach bez obstawy, korzystając z dróg publicznych. Są też szpitale, które przechowują radioaktywne śmieci razem z niebezpiecznymi materiałami biologicznymi. Jest nawet kilka szpitali, szczególnie na południu, które najwyraźniej wyrzucają to razem ze zwykłymi śmieciami. Nie żartuję. I nie każ mi mówić o broni nuklearnej. Z założenia wszystkie zużyte pręty paliwowe miały być przewożone do zabezpieczonych magazynów, ale to nigdy nie nastąpiło. Nigdy nie zbudowano tych magazynów. Większość zużytych prętów paliwowych w Stanach Zjednoczonych, już od wczesnych lat siedemdziesiątych, jest magazynowana w miejscach, gdzie stoją reaktory, w których ich używano. Są też dowody sugerujące, że blisko dziewięćdziesiąt procent reaktorów w kraju przecieka, niektóre prosto do sąsiednich wód gruntowych.

Prezydent Hayes wpatrywał się w szefa sztabu. – Dlaczego ja o tym nie wiem?

– Cóż, formalnie wiesz. Zostałeś poinformowany, ale do tej pory nigdy nie była to sprawa o wysokim priorytecie.

– Kiedy zostałem poinformowany?

– Mam podać daty?

– Chcę dat, personelu, zawartości raportu. Tak.

Davidowi opadły ramiona. Zrobił pauzę, po czym powiedział. – Thomas, mogę to dla ciebie zrobić. A co potem? Zamierzasz przeczytać ponownie raport Komisji Dozoru Jądrowego sprzed trzech lat? Myślę, że mamy teraz ważniejsze sprawy na głowie. Mamy trwający kryzys na Środkowym Wschodzie i werble wojenne w mediach i na korytarzach Kongresu. Skradziono materiał radioaktywny i nad Nowym Jorkiem zawisła groźba ataku terrorystycznego. Tracimy prawe skrzydło w naszej własnej partii. Równie dobrze mogą masowo przejść na drugą stronę dziś po południu. A drugi najbardziej wpływowy człowiek w Waszyngtonie właśnie zaapelował o usunięcie cię z urzędu. Stoimy na wyspie, wokół której podnosi się poziom wody. Musimy poczynić kroki i musimy to zrobić dzisiaj.

Hayes nigdy nie czuł się tak zagubiony. To było za dużo. Jego żona i córki były na wakacjach na Hawajach. Lepiej dla nich. Wolałby być tam razem z nimi.

Sięgnął w kierunku Davida Halstrama, jakby ten człowiek był kołem ratunkowym rzuconym mu na środku wzburzonego morza.

– Co robimy?

– Przyjmujemy postawę obronną – odpowiedział David. – Twój gabinet jest nadal silny. Są gotowi cię wesprzeć. Pozwoliłem sobie umówić spotkanie na przedpołudnie. Zbierzemy wszystkie wielkie umysły i zbudujemy zwarty front. Kate Hoelscher z Ministerstwa Skarbu. Marcus Jones z Departamentu Stanu. Dave Delliger z Obrony nie może tu być z oczywistych powodów, ale zadzwoni do nas na bezpiecznej linii. A Susan Hopkins właśnie tu leci z Wybrzeża Zachodniego.

– Susan – zaczął Hayes.

Nawet jej nazwisko nie chciało przejść mu przez gardło. Przez ponad pół dekady robił wszystko, co w jego mocy, aby odsunąć się od swojego kandydata na wiceprezydenta. Cała sprawa z Susan, jej prawdziwa natura, wprawiała go w zakłopotanie. Zaczęła karierę jako modelka. Kiedy w wieku dwudziestu czterech lat przeszła na emeryturę, wyszła za milionera, który dorobił się na technologii. Kiedy jej dzieci osiągnęły wiek szkolny, wkroczyła w świat polityki dzięki fortunie jej męża.

Ludzie ją uwielbiali, bo była piękna. Była szczupłą, zdrową i entuzjastyczną kobietą wchodzącą w wiek średni. Kobiece magazyny opublikowały ostatnio zdjęcie, na którym Susan uprawiała jogging w jasnopomarańczowych spodniach do jogi i tank topie. Była przyzwoitym mówcą. Była też nie do zatrzymania w przecinaniu wstęg i na konkursach kulinarnych. Zajmowała się szerzeniem świadomości na temat raka piersi (zupełnie jakby jakimś cudem ludzie jeszcze nie zdawali sobie sprawy z raka piersi), a także promowaniem aktywności fizycznej przez całe życie i walką z otyłością u dzieci.

Eleanor Roosevelt to ona nie była.

David uniósł dłoń. – Wiem, wiem. Myślisz, że Susan jest płytka, ale nigdy nie dałeś jej szansy. Thomas, ona pełni też drugą kadencję jako senator Kalifornii. Jest pierwszą w historii Stanów Zjednoczonych kobietą na stanowisku wiceprezydenta. To nie byle jakie osiągnięcia. Jest inteligentna i dobrze radzi sobie w kontaktach z ludźmi. A przede wszystkim, jest po twojej stronie. Na twoim statku potrzebna jest teraz każda para rąk i wierzę, że ona może ci pomóc.

– Co może zrobić? Nie organizujemy konkursu piękności.

David wzruszył ramionami. – Twoje poparcie w ostatnich sondażach wynosiło 12%. To są dane sprzed trzech dni, jeszcze przed ostatnią katastrofą. Za tydzień możesz mieć już tylko jednocyfrowe poparcie. Twój wróg Bill Ryan radzi sobie niewiele lepiej. Ma 17%, głównie dlatego, że nie może przepchnąć deklaracji wojny. Pewnie jego poparcie na chwilę skoczy przez to, że stawia cię w stan oskarżenia.

– Dobrze. Ludzie nie są zadowoleni z rządu.

David uniósł palec. – W większości, owszem. Z wyjątkiem Susan. Sprawa Iranu w ogóle jej nie tknęła. Jej ogólne poparcie to 62% i ma solidną pozycję wśród wszystkich kobiet z wyjątkiem prawicy religijnej. Liberalni i niezależni mężczyźni ją adorują. Jest najpopularniejszym politykiem w Ameryce i możliwe, że pożyczy ci trochę swojej popularności.

– Jak?

– Będzie tutaj, w Białym Domu, będzie pracować u twego boku przy najbardziej naglącym problemie, z jakim zmaga się kraj i zostanie to uwiecznione na zdjęciach. Pomogą wspólne publiczne wystąpienia i to, że będzie dosłownie spoglądać na ciebie na podium, zupełnie jakbyś był jej bohaterem.

– Jezu, David.

– Odrzucasz to na własne ryzyko, Thomas. To jest nasze położenie. Rozmawiałem z nią, zanim tutaj wszedłem. Była wtedy na pokładzie samolotu. Rozumie, o co toczy się gra i jest gotowa na takie rzeczy. Jest gotowa przyjąć także wszystkie oświadczenia, jakie złożymy, a następnie rozmawiać o nich w programach telewizyjnych z gadającymi głowami oraz na terenie całego kraju.

Hayes pogładził podbródek. – Muszę tylko zdecydować, czy chcę to zrobić.

David pokręcił głową. – Czas na decyzje dotyczące Susan dawno minął. Potrzebujemy jej, a prawda jest taka, że nie traktowałeś jej za dobrze. Szczerze mówiąc, powinieneś się cieszyć, że ona nadal chce z tobą rozmawiać.

Rozdział 15

7:12 rano.

Apartament Alego Nassara

– Na ziemię! Nie ruszać się!

Luke leżał twarzą do kamiennej posadzki w biurze Nassara. Zabrali jego broń z kabury pod pachą. But policjanta naciskał na tył jego szyi. Sam policjant był tęgi, ważył ponad dwieście funtów. Jego masa mogła złamać szyję Luke’a, jeśli tylko mężczyzna postanowiłby to zrobić.

Jedną ręką Luke uniósł swoją odznakę nad głowę. – Agenci federalni! – krzyknął, starając się, aby jego głos brzmiał tak samo głośno jak policjantów.

– FBI! FBI! – Ed krzyczał za nim. To był ten niebezpieczny moment, kiedy dobrzy ludzie często przypadkiem strzelają do innych dobrych ludzi.

Ktoś wyrwał Luke'owi odznakę. Szorstkie ręce wykręciły jego ręce do tyłu i ciasno skuły. Poczuł zimne ukąszenie stali na nadgarstkach. Nie próbował stawiać oporu. W pozostałych pokojach apartamentu policjanci nadal wywracali wszystko do góry nogami, wrzeszcząc i pokrzykując.

– Stone, co ty robisz?

Luke znał ten głos. Odwrócił głowę, żeby zobaczyć, do kogo ten głos należy. W otoczeniu umundurowanych policjantów stał nad nim Ron Begley z Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Spojrzenie, jakim obdarzył Luke'a prawdopodobnie miało przekazać obrzydzenie, a może litość. Begley nosił długi prochowiec. Ze swoim wielkim brzuszyskiem i w tym płaszczu wyglądał jak wykreowana przez telewizyjnego producenta postać irlandzkiego detektywa-alkoholika. Stał nad nim z Trzyczęściowym, oficerem jednostki antyterrorystycznej z NYPD, tym, który nie lubi być traktowany jak służący. Minęła chwila, zanim Luke przypomniał sobie jego nazwisko. Myerson. Kurt Myerson.

W pewnym sensie Luke cieszył się, że ich widzi.

– Mężczyzna na krześle zarządzał jednostką terrorystyczną znajdującą się tu, w Nowym Jorku. Mamy dowód wiążący go z grupą, która zeszłej nocy ukradła materiał radioaktywny z Center.

Begley przykucnął przy głowie Luke’a.– Ten mężczyzna nie jest już na krześle. Właśnie go uwolniliśmy. Zapewne wiesz, że jest to dyplomata irański należący do Organizacji Narodów Zjednoczonych, prawda?

– Immunitet dyplomatyczny to przykrywka – powiedział Luke. – To dzięki niemu mógł…

– Stoimy na skraju wojny z Iranem, Stone. To w większości prawda. Jednak rozpoczynanie wojny nie należy do twoich obowiązków. – Begley przerwał. Wyglądało na to, że kucanie utrudnia mu oddychanie, ale nie zmienił pozycji.

– Potrafisz sobie wyobrazić, ile gnoju się przez to poleje? Stany Zjednoczone Ameryki będą musiały oficjalnie przeprosić Iran. Wszystko tylko dlatego, że postanowiłeś wtargnąć do domu dyplomaty, rozebrać go do majtek i przesłuchać go w sposób, który na pierwszy rzut oka spełnia międzynarodowe kryteria tortur. Prezydent zakrztusi się swoimi płatkami Wheaties, kiedy o tym usłyszy. A nikczemny agent z zakonspirowanej jednostki FBI, o której nikt nigdy nie słyszał, będzie non stop na całodobowych nagłówkach, na wypadek, gdyby w kraju został jeszcze ktoś, kto myśli, że rządowi szpiedzy nie wymykają się spod kontroli.

– Ron, posłuchaj.

– Już wszystko od ciebie słyszałem, Stone. Co dobrego z tego wynika? Poprzewracało ci się w głowie. W tej chwili moi ludzie kontaktują się z Donem Morrisem. Ponieważ wygląda na to, że jest on jedyną osobą, której słuchasz, osobiście odbierze ci zadanie. Na ten monet daleko ci do dbania o bezpieczeństwo pracy. Ten mężczyzna z pewnością skieruje sprawę do sądu i jeśli to zrobi, sądzę, że na trochę cię zamkną. Nikt cię nie obroni. Nikt się za tobą nie wstawi.

Begley zniżył głos. – Będę z tobą szczery. Ludzie już wątpią w słuszność decyzji Dona o sprowadzeniu cię tutaj. Jednostka Szybkiego Reagowania to oczko w głowie Dona, prawda? Wszystko może się rozpaść i rozwiać w cztery strony świata szybciej, niż kiedykolwiek myślałem. Wyświadczyłeś mi dzisiaj przysługę.

Begley wstał. – Rozkujcie ich – powiedział do kogoś obok. – A później wyprowadźcie ich stąd. Prosto do windy i na ulicę. Żadnego przystawania, plotkowania, ani patrzenia na boki. Jeśli sprawią jakiekolwiek problemy, zastrzelcie obydwu.

– Proszę pana?

Begley wzruszył ramionami. – Taki mały żarcik.

Dwóch mężczyzn posadziło Luke'a na pięty. Zdążył zauważyć jak Begley i Myerson opuszczają pokój. Policjanci rozkuli Luke'a, po czym oddali mu jego broń i odznakę. Ed Newsam stał po jego lewej i przechodził przez to samo.

Luke zerknął na komputer. Jego zewnętrzny dysk twardy nadal był do niego podłączony, a poziomy pasek zrobił się prawie cały zielony. Transfer plików był prawie zakończony. Luke porozumiał się z Edem. Brwi Eda uniosły się na ułamek sekundy.

– Dalej – powiedział policjant – wychodzimy.

Ed wyszedł pierwszy, Luke za nim. Szerokie plecy Eda przesłoniły widok Luke'owi. Zrobili dwa kroki na zewnątrz pokoju. Po prawej Ali Nassar siedział na jednym z krzeseł. Z powrotem był w miękkim szlafroku. Rozmawiał przez telefon. Policjantka wstrzyknęła znieczulenie miejscowe w jego rękę i natychmiast zaczęła wkładać jego palce do tymczasowych szyn. Nassar przesadnie krzywił się z bólu.

Nagle Ed upadł na ziemię. Jego głowa uderzyła o podłogę z głuchym odgłosem. Jego oczy się wywróciły, pokazując białka. Gwałtowne drgawki przeszły po jego ciele. Jego głowa i ramiona się trzęsły. W ciągu kilku sekund z jego ust zaczęła cieknąć biała piana.

– O Jezu – powiedział Luke i klęknął przy Edzie.

Begley się odwrócił. – Odsuń się, Stone!

Luke wstał i cofnął się z rękami w górze. Policjanci wbiegli do środka.

– Co z nim? – zapytał Begley.

– Ma zaburzenia napadowe. Doznał poważnego urazu głowy, kiedy jechał Humvee, który został bezpośrednio trafiony w Afganistanie. Niewielkie obrażenia mózgu czy zaburzenie fal mózgowych. Nie jestem pewien. Trzeba tylko pilnować, żeby jego drogi oddechowe się nie zatkały. Powinno mu przejść w ciągu kilku minut.

– Wysyłacie na misję agenta, który ma drgawki?

– Nie ja podejmuję decyzje, Ron.

– Dobra, odsuń się. Oni wiedzą, co robić. Zajmą się tym.

Luke zrobił rok w tył. I jeszcze jeden. Wokół Eda zebrali się policjanci. Po kilku sekundach Begley wrócił do rozmowy z Myersonem. Luke powoli odpływał w tył, tak jakby stał nieruchomo. Wycofał się do biura, rzucił się do komputera, odpiął swój dysk twardy i wrzucił go z powrotem do kieszeni spodni cargo. Wziął z biurka niebieski długopis.

Odwrócił się. W drzwiach stał gliniarz.

Luke uniósł długopis. – Prawie zapomniałem długopisu.

Policjant wskazał na drzwi. – Chodźmy.

W głównym pokoju Ed przestał toczyć pianę z ust. Leżał na boku i prawie się nie ruszał. Powoli otwierał oczy. Kilku policjantów pomogło mu usiąść. Jeszcze raz zamrugał oczami. Wyglądał, jakby nie wiedział, gdzie jest.

– W porządku? – ktoś zapytał. – Mocno uderzyłeś się w głowę.

Ed wziął głęboki oddech. Było jasne, że jest zawstydzony, będąc bezbronnym w otoczeniu tych wszystkich napakowanych gliniarzy. – Nie wiem, człowieku. Stres. Brak snu. To dzieje się tylko, kiedy jestem wyczerpany.

Luke rozejrzał się po pokoju. Po prawej Nassar już wyłączył telefon. Stał i rozmawiał z policjantką, która przed chwilą opatrywała mu palce. Luke jednym susem znalazł się obok niego.

– Stone!

Luke wyciągnął rękę do Nassara, jakby chciał uścisnąć mu dłoń. Nassar, z ponurą miną, zignorował ten gest. Luke sięgnął dalej, złapał go za szlafrok i przyciągnął do siebie. Ich twarze znalazły się tak blisko siebie, że mogliby się pocałować.

– Wiem, co zrobiłeś – powiedział Luke – i zniszczę się za to.

– Po południu będziesz już bezrobotny – odparł Nassar. – Zadbam o to.

Nagle zaroiło się od policjantów, którzy ich rozdzielili. Tęgi funkcjonariusz chwycił Luke'a oburącz i gwałtownie obrócił.

– Dość! – krzyknął Begley. – Zabrać stąd tych klownów!

Zjeżdżali windą w otoczeniu policjantów. Było cicho i każdy obserwował szybko malejące numery.

– Jesteś cały? – zapytał Luke.

Ed wzruszył ramionami. – Jestem zmęczony. Nie przytrafiło mi się to już od kilku lat. Nieźle mnie wymęczyli. Nadal cały się trzęsę.

Policjanci puścili ich wolno na ulicy. Szli obok siebie wzdłuż zadrzewionej alejki, kierując się do SUV-a. Luke nie odezwał się, dopóki nie znaleźli się w odległości pięćdziesięciu jardów od funkcjonariuszy.

– Drgawki? – zapytał. – Nigdy w życiu nie miałeś drgawek.

Ed się uśmiechnął. – Mogę mieć drgawki na poczekaniu. Jednak, żeby zadziałały, trzeba je dobrze sprzedać.

– Sprzedałeś je, bez wątpienia. Kiedy usłyszałem, jak uderzasz głową o podłogę, nawet ja zwątpiłem. Przysięgam, że ziemia zadrżała mi pod stopami.

– Racja. Dobrze, że mam twardą głowę. Zawsze mam przy sobie kilka pigułek, żeby zwiększyć wrażenie. A tobie jak poszło?

Luke wzruszył ramionami. – Mam dysk. A ta ostatnia zagrywka? Konfrontacja z Nassarem? To stara sztuczka kieszonkowców – Sięgnął do kieszeni swoich spodni cargo i wyciągnął z niej nowy smartfon w białym etui. – Zabrałem mu telefon z kieszeni jego szlafroka.

Rozdział 16

7:20 rano

Site R – Blue Ridge Summit, Pensylwania

– Panowie, proszę o ciszę. Zaczynamy.

Czternastu mężczyzn zebrało się w cichej sali głęboko pod powierzchnią ziemi. W pomieszczeniu wiało pustką, ponieważ nie było tam nic prócz stojącego na środku dużego stołu konferencyjnego, mokrej betonowej posadzki oraz ścian i sufitu z okrągłych kamieni. W uchwytach sufitowych zamontowano lampy LED. Przez kilka małych otworów wentylacyjnych wpadało natlenione powietrze. Kompletny brak okien sprawiał, że sala robiła wrażenie martwego zaułka w jaskini, czym tak naprawdę była. Osoba chora na klaustrofobię nie wytrzymałaby tu pięciu minut.

W pomieszczeniu nie było żadnego sprzętu do odtwarzania ani do nagrywania. Domofon podłączony do systemu komunikacji całego obiektu został odłączony wieki temu. W ścianie był wbudowany stary interaktywny ekran projekcyjny, który potrafił jednocześnie wyświetlać mapę zarówno świata, jak i Stanów Zjednoczonych. Można było go używać do ustalenia rozmieszczenia oddziałów wojskowych, floty powietrznej, a nawet wyrzutni pocisków. Teoretycznie urządzenie nadal było sprawne, ale ta teoria nie została potwierdzona. Nikt nie włączył tego urządzenia od 1998 roku.

Sala znajdowała się za grubymi podwójnymi stalowymi drzwiami na końcu metalowego pomostu, który kołysał się trzy kondygnacje nad mroczną i przepastną salą dowodzenia, obsługiwaną dwadzieścia cztery godziny na dobę przez personel wojskowy. To była najgłębiej położona część rozległego centrum, który został otwarty w 1953 roku i wytrzymał powtarzające się bezpośrednie ataki z czasów sowieckich atomowych rakiet balistycznych.

Dziesięciu mężczyzn zasiadło na wyściełanych krzesłach wkoło stołu konferencyjnego. Byli to przedstawiciele różnych organizacji wywiadowczych i oddziałów wojsk amerykańskich, którzy przeprowadzali akcje zarówno tradycyjne, jak i specjalne. Pozostali czterej mężczyźni usiedli przy jednej ze ścian na składanych krzesłach. Reprezentowali cztery obszerne gałęzie przemysłu cywilnego: wydobycie węgla, ropy i gazu ziemnego, bankowość i finanse oraz lotnictwo i obrona.

Grupa działa w tajemnicy nawet przed sobą. Nikt w pokoju nie miał na sobie żadnych identyfikatorów. Nie było tabliczek z nazwiskami, żadnych oznak stopni, odznaczeń czy medali. Oczywiście nie było też mundurów. Wszyscy mieli na sobie koszule sportowe i luźne spodnie. Pomimo że większość z nich znała się nawzajem do pewnego stopnia, dwóch z nich było obcych i ich przynależność była niejasna dla reszty grupy.

Czterogwiazdkowy generał o siwych włosach, niegdyś dowódca Zielonych Beretów, stanął u szczytu stołu. Potarł starą wyblakniętą bliznę na czole.

– Każdy z was mnie zna – zaczął. – Wiecie, jaką mam tutaj rolę, więc przejdę od razu do rzeczy. W ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin sytuacja rozwinęła się szybciej, niż ktokolwiek się tego spodziewał. W odpowiedzi na te wydarzenia, a także w celu zapewnienia ciągłości działań w razie poważnego ataku lub dezorganizacji, zaktualizowaliśmy plan ewakuacji dla wszystkich wysoko postawionych cywilnych pracowników rządowych. Plany te zostały wdrożone o godzinie zero sześć zero zero, godzinę i dwadzieścia minut temu. Będą obowiązywać do odwołania. Proszę o ostrożność, ponieważ różnią się od poprzednich planów.

Zerknął na kartkę leżącą przed nim na stole.

– Podczas ataku lub dezorganizacji prezydent Thomas Hayes i wiceprezydent Susan Hopkins zostaną przewiezieni helikopterem do zabezpieczonego cywilnego ośrodka Mount Weather, niedaleko Bluemont w Wirginii. W razie śmierci prezydenta Hayesa wiceprezydent Hopkins jest druga w linii sukcesji i złoży przysięgę w Mount Weather. Członkowie gabinetu, czyli sekretarz skarbu, sekretarz stanu i sekretarz edukacji zostaną ewakuowani do Mount Weather także helikopterem lub konwojem wojskowym, w zależności od okoliczności i dostępności sił powietrznych. Te osobistości reprezentują odpowiednio numer pięć, sześć i osiem w linii sukcesji.

Ponownie zerknął w notatki.

– Jeśli dojdzie do ataku, spiker Izby Reprezentantów zostanie przewieziony helikopterem tutaj, do Site R. Spikerem jest obecnie William Ryan z Karoliny Północnej. W razie śmierci prezydenta i wiceprezydenta spiker Ryan jest numerem trzy w linii sukcesji i złoży przysięgę tutaj, jako nasz gość.

Rozejrzał się po pokoju, nawiązując kontakt wzrokowy z każdym kolejnym uczestnikiem spotkania.

– W razie ataku lub dezorganizacji przewodniczący pro tempore Senatu wsiądzie w Joint Base Andrews na pokład samolotu Dowództwa Łączności Sił Powietrznych o kryptonimie Straż Nocna. Na czas kryzysu maszyna pozostanie na wysokości czterdziestu tysięcy stóp razem z eskortą myśliwców. W mało prawdopodobnym przypadku śmierci prezydenta, wiceprezydenta i spikera Izby, przewodniczący senatu jest numerem cztery w linii sukcesji i złoży przysięgę na pokładzie samolotu. Przewodniczącym pro tempore Senatu jest senator Edward Graves z Kansas, obecny przewodniczący Komisji Sił Zbrojnych Kongresu.

Ktoś podniósł rękę. Generał rozpoznał mężczyzną znacznie starszego od siebie, byłego admirała Marynarki Wojennej, wiekowego dowódcę Piechoty Morskiej, którą prowadził przez cały ten obłęd w przyczółku pusańskim na początku wojny koreańskiej. Z tym wydarzeniem związana była wyjątkowa fotografia, której nigdy nie zniesiono klauzuli tajności, ale którą generał widział. Przedstawiała admirała w wieku dziewiętnastu lat. Stał z dzikim spojrzeniem półnagi w błotnistym rowie, a jego twarz i górna część ciała ociekały ciemnoczerwoną krwią zabitych komunistów.

– Tak?

– Nie wspomniał pan o sekretarzu obrony. Normalnie byłby pod opieką Sił Powietrznych.

Generał wzruszył ramionami. – sekretarz obrony przyjedzie tutaj.

– Czy spodziewa się pan, że może to spowodować jakiś problem?

Generał wziął do ręki notatki i zaczął ostrożnie rozrywać je na wąskie paski. – Nie przewidujemy – powiedział – żadnych problemów.

Rozdział 17

7:40 rano

Połączone Centrum ds. Zwalczania Terroryzmu – Midtown Manhattan

– Skąd, u diabła, Begley wiedział, gdzie jesteśmy?

Luke stał u wejścia do małego pokoiku SRT robiącym za centrum dowodzenia. Było tam kilku ludzi z biura w Nowym Jorku oraz Trudy i Swann. Patrzyli na niego oczami wielkimi jak talerze. Ktoś w pokoju udawał niewinnego. To, bardziej niż wszystko inne, rozzłościło Luke.

– Co? – odezwała się Trudy.

– Begley. Pojawił się z policją w apartamencie Irańczyka. Nikt go nie wezwał. Po prostu się pojawił. Jak to zrobił?

Swann potrząsnął głową. Wskazał na urządzenia. – To jest zaszyfrowane. Korzystam z mojej własnej sieci. Nie ma możliwości, żeby ludzie Begleya złamali kod w tak krótkim czasie, w jakim tu jesteśmy.

– Trudy?

Uniosła ręce do góry, jakby wyciągnął pistolet w jej stronę. – Mowy nie ma, Luke. Nawet o tym nie myśl. Gardzę Begleyem. Myślisz, że chcę go na ciebie nasłać?

Ed prześlizgnął się obok niego do pokoju. – Myślę, że powinieneś się skupić, człowieku. Nie ma sensu szukać dziury w całym. Nie wierzę, że ktokolwiek z tu obecnych cię zdradził.

Luke skinął głową. Ed miał rację. – W porządku. – Podszedł do Swanna i wyjął zawartość swojej kieszeni na biurko. – Skopiowałem zawartość dysku twardego jego komputera. To jest jego telefon. Chcę, żebyś wyciągnął z niego dane, a później zniszczył telefon i sprawił, że zniknie. Zrób to najpierw.

Swann wzruszył ramionami. – I tak będą wiedzieć. To iPhone. Śledząc jego lokalizację, dotrą prosto do nas. Pewnie już to zrobili.

– Nic nie szkodzi – powiedział Luke. – Nie pozwól, żeby było to w naszych rękach, kiedy po to przyjdą. Dobrze?

– Dobrze, Luke.

Luke zerknął na drzwi, będąc na wpół pewnym, że zobaczy tam Begleya. – Co znalazłeś na koncie bankowym?

– Dużo. Ali Nassar jest zapracowanym człowiekiem. Na jego koncie jest chyba tona przelewów. Pieniądze wpływają, wypływają. Genewa, Nassau, Teheran, Paryż, Waszyngton. Większość transakcji jest anonimowa i niemożliwa do śledzenia. No dobra, nie niemożliwa, ale zabrałoby to więcej czasu, niż możemy na to przeznaczyć.

– Cokolwiek ciekawego, co możemy zobaczyć?

– Jest coś. Ponad sześć miesięcy temu Nassar przelał przeszło osiem milionów dolarów dla czegoś o nazwie Chińska Korporacja Nauk i Technologii Kosmicznych, czyli do przedsiębiorstwa należącego do chińskiego rządu. Budują dość wysokiej klasy wojskowe bezzałogowe pojazdy latające. Ich drony mogą przewozić pociski ziemia-powietrze i ładunki bombowe, nadzorować, przekazywać dane satelitarne, co tylko chcesz. A Chiny sprzedają je za psie pieniądze ludziom, którzy raczej nie powinni ich mieć. Na myśl przychodzi Korea Północna. Afrykańscy dyktatorzy. Podmioty niepaństwowe. Wydajność ich drona CH-3A jest podobna jak naszego MQ-9 Reaper, ale kosztuje niecały milion dolarów. Widzisz to?

Luke widział. – Czy można załadować brudną bombę na pokład tego czegoś i powiedzmy… rozbić to o coś?

Swann zacisnął usta. – Może. Tylko miej na uwadze, że dronem o dużej ładowności może być trudno sterować na obszarze, takim jak Manhattan, gdzie jest mnóstwo wysokich budynków. To nie są przydomowe hobbystyczne drony. One są duże. W zależności od modelu rozpiętość ich skrzydeł może sięgać od ośmiu do dziesięciu metrów. Te drony potrzebują miejsca do manewrowania. Startują, latają i lądują tak jak samoloty. Mogą się wznieść na trzy mile, ale jeśli wzniesiesz się tak wysoko, kontrola lotów złapie cię na swoich radarach w ciągu minuty.

Luke stuknął w dysk twardy z plikami Nassara. – Zobacz, czy jest tu coś na ten temat.

– Przed czy po rozprawieniu się z telefonem?

– Najpierw telefon, ale działaj szybko.

Swann westchnął. – Jeszcze nigdy nikt w tej pracy nie kazał mi działać wolno. Odpocznij, Swann. Nie spiesz się i zajmij się zadaniem. To są słowa, których nigdy nie słyszałem.

– Myślę, że jeśli chcesz usłyszeć te magiczne słowa, lepiej przenieś się do sektora prywatnego.

Swann się skrzywił. – Co? I pracować pięć razy więcej za te same pieniądze? Mowy nie ma.

– Luke? – odezwała się Trudy.

Odwrócił się w jej kierunku. Miała szeroko otwarte oczy, a w wyciągniętym w jego stronę ręku trzymała telefon.

– To Don – powiedziała. – Do ciebie.

Rozdział 18

Luke przyłożył telefon do ucha i wyszedł na korytarz. Dochodził do niego szum rozmów w głównej sali dowodzenia. Nie chciał odbierać tego połączenia. Częściowo dlatego, że nie chciał wracać do domu. Nie teraz. Nie po tym wszystkim, co wydarzyło się tego ranka. Nie, kiedy stawka była tak duża. Choć był jeszcze jeden o wiele większy powód.

Luke pamiętał dzień, w którym poznał Dona. Luke był wtedy dwudziestosiedmioletnim kapitanem w armii. Zdobył ten stopień pół roku wcześniej i dopiero co przyjęto go do Delta Force, elitarnej jednostki do zadań specjalnych i walki z terroryzmem. To był jego pierwszy dzień i był zdenerwowany. Don był jego nowym oficerem dowodzącym, od którego właśnie usłyszał kilka instrukcji i przy którego biurku spokojnie stał.

– Tak jest, panie pułkowniku – odpowiedział Luke w pewnym momencie.

Don westchnął ciężko. – Synu, powiedzmy to sobie jasno. Już nie jesteś w regularnej armii. To jest Delta Force. Od teraz żyjemy razem, walczymy razem, a któregoś dnia być może umrzemy razem. Więc mów mi Don albo Morris. Możesz mi mówić niedorozwój. Nie dbam o to. Z tym że są dwie nazwy, jakich nie możesz użyć: pan i pułkownik. Zachowaj je dla ludzi z innych oddziałów. Zrozumiano?

– Tak… – Luke zawiesił głos, zanim znów powiedział „pan”. – Don.

Don się uśmiechnął. – Dobrze. Niedorozwój przyjdzie z czasem.

Lata później, kiedy Don opuścił Delta, aby uformować Jednostkę Szybkiego Reagowania, Luke był jednym z jego pierwszych pracowników.

– Don? – powiedział teraz.

– Luke. Jak się trzymasz?

– Dobrze. Mam się dobrze. Jak poszła odprawa?

– Jeszcze nie poszła. Wysiedliśmy z helikoptera dopiero dziesięć minut temu. Wygląda na to, że będę na miejscu, zanim cokolwiek się wydarzy. Wiesz, jak to działa. Pospiesz się i zaczekaj.

– Prawda – odparł Luke.

– Myślę, że chcą wysłać mnie na zieloną trawkę – powiedział Don.

Luke potaknął. – Tak, wiem.

– Chwilę przedtem wezwał mnie dyrektor. Szef Rona Begleya z Bezpieczeństwa Wewnętrznego do niego zadzwonił. Wiem wszystko o dyplomacie.

– Don, trochę mnie poniosło. Jeśli stracisz przez to SRT, będę się źle z tym czuł. Jednak nie żałuję tego, co zrobiłem.

– Spokojnie, synu. Myślisz, że po co wezwałem cię wczoraj w nocy? Żebyś przyjechał i grał według zasad? Jeśli na tym by mi zależało, pozwoliłbym ci spać. Mamy w rządzie mnóstwo takich gości. Więcej niż potrzebujemy. Nie, nie martwię się tym. Nie spodziewałem się niczego mniej po tobie.

– Begley wiedział, gdzie jestem – powiedział Luke. – Wmaszerował tam z całym zastępem policjantów.

– Oczywiście, że tak. Mieliśmy przez jakiś czas wewnętrzny wyciek. Sześć miesięcy, może dłużej.

Luke przeczesał włosy palcami. Przeciek był złą wiadomością. Przemierzył wzrokiem korytarz. Na drugim końcu, obok fontanny, zebrała się grupka agentów, którzy szeptali coś do siebie. Jeden z nich spojrzał w jego stronę i zakrył usta dłonią, żeby nie było wiadomo, co mówi.

Luke był coraz bardziej zmęczony. Musiał szybko znaleźć swój bagaż podręczny. Zbliżał się czas na coś, co postawi go na nogi.

– Kto to jest? – zapytał.

Don nie był chętny do udzielenia odpowiedzi na to pytanie. – Luke…

– No dalej, Don. Jestem dużym chłopcem. Wezmę to na klatę.

– Jeszcze tego ostatecznie nie ustaliłem. Mam jednak pewne podejrzenia. Zły omen wisiał nad SRT od miesięcy. Mamy kilku ludzi, którzy z chęcią jako pierwsi opuściliby nasz statek, zanim zdąży zatonąć.

– Nazwij jednego z nich.

– Trudy Wellington.

– Don…

Don mu przerwał. – Racja. Wiem, co chcesz powiedzieć. Jest naszym najlepszym agentem. Masz rację. I spałeś z nią przez jakiś czas. Wiem o wszystkim. Ja też. Teraz tego żałuję. Jak Margaret się kiedyś dowie, zabije mnie. Jest jednak coś jeszcze. Powiedziałem Trudy kilka rzeczy, których nie powinienem. Pogaduszki do poduszki. Zakładam, że wiesz, jak to działa. Obawiam się, że zrobiłem z SRT otwartą księgę dla postronnych. Wierz mi, czuję się naprawdę głupio.

Luke nie odpowiedział. Nie widział, co mógłby powiedzieć.

– Luke, czuję się staro.

– Don…

– Mogą być inni – ciągnął dalej Don – oprócz Trudy. Sprawy wyszły na jaw tak, że nawet ona o tym nie wiedziała. Każdego tygodnia z centrum dowodzenia wymiatamy pluskwy. Szyfrujemy całą naszą komunikację. Nasza sieć jest zablokowana. A mimo to…

Zawiesił głos.

– SRT stało się gniazdem żmij. Nie ma już nikogo, komu mogę ufać. Wiesz co? Wezwałem cię ubiegłej nocy trochę dlatego, żebyśmy mogli znów stanąć ramię w ramię. Chciałem poczuć się jak za dawnych czasów. Żebyśmy mogli polecieć i dokopać złym facetom ostatni raz.

Luke wziął głęboki oddech. Miał wrażenie, że ta rozmowa może ciągnąć się jeszcze godzinę, a on nie zdoła powiedzieć ani jednego słowa.

– Teraz część, na którą czekałeś – powiedział Don. – Wiesz, że nie mam tu nic do powiedzenia. To rozkaz z góry.

Głos Dona się zmienił. Nagle brzmiał, jakby czytał z przygotowanych notatek. – Luke, jesteś podejrzany o popełnienie wielu wykroczeń w trakcie wykonywania swoich obowiązków. W związku z powyższym zostajesz oficjalnie zwolniony ze służby dla Jednostki Szybkiego Reagowania ze skutkiem natychmiastowym. Zostajesz wprowadzony w stan zawieszenia administracyjnego w oczekiwaniu na wynik dochodzenia w sprawie twoich działań. Możesz zostać wezwany do złożenia zeznań. Twoja pensja i świadczenia pozostaną w tym czasie nienaruszone, ale jest to warunkowe i zależy od pełnej współpracy przy dochodzeniu.

Luke w końcu doszedł do głosu. – Byłem na urlopie – powiedział.

– Byłeś najlepszym śledczym, najlepszym antyterrorystą i jednym z najlepszych żołnierzy, z jakim kiedykolwiek pracowałem – powiedział Don. – Proszę, przekaż swoją odznakę i służbową broń Trudy. Będzie ci potrzebne pozwolenie na broń, jeśli takową posiadasz.

– Posiadam – powiedział Luke.

– Przepraszam cię za to, Luke. Naprawdę.

Połączenie zostało zakończone. Chwilę później Luke nie mógł sobie przypomnieć, jak się rozłączył. Mógł po prostu odłożyć słuchawkę. Przez moment stał na korytarzu, nadal trzymając telefon przy uchu. W końcu wrócił do pokoju. Zdawało mu się, że nogi odmawiają mu posłuszeństwa. W ogóle nie miał w nich czucia.

Trudy tam była. Patrzyła na niego.

– Co powiedział Don?

Toczyła się w nim wojna emocji, którą musiał opanować. Nie chciał być takim człowiekiem. Zazdrosnym. Wściekłym. Zranionym. A jednak był. Był takim człowiekiem. Był żonaty, a mimo to czuł się zraniony przez tę kobietę. Myślał, że coś ich łączyło. Jednak myśl, że tylko nim manewrowała… Myśl, że była też z Donem, może nawet w tym samym czasie… Z kim jeszcze była? Komu przekazywała sekrety agencji? Potrzebował czasu, żeby to wszystko przetrawić.

Luke udał, że się uśmiecha i ten uśmiech, sam z siebie, przywrócił mu trochę sił. Był prawie prawdziwy. – Don powiedział, żebyśmy jeszcze trochę wytrzymali i pracowali dalej. Chcą mnie zawiesić, ale postanowił z nimi walczyć. Wiesz, jaki jest Don. To uparty stary lis.

– Tak zrobił? – odezwała się – Zdecydował walczyć z nimi o twoje zawieszenie?

Z jej twarzy można było wszystko wyczytać. Nie uwierzyła w ani jedno słowo.

– Taa – odparł Luke. – Zmienił zdanie na temat całej sprawy, kiedy rozmawialiśmy. Wie, że to zła decyzja. Don i ja znamy się od dawna i nie zamierza tak po prostu pozwolić, żeby ta historia tak się skończyła. Więc nadal jestem w grze, a przynajmniej na razie. Co dla mnie masz?

Zawahała się. – Cóż…

Luke pstryknął palcami. – Trudy, zostaliśmy przyparci do muru. Musimy być czujni. Vany, ciężarówki, co się stało z tym wszystkim?”

Wzięła do ręki swój smartpad. – Jest postęp. Lokalna policja przetrząsnęła ciężarówkę z hot dogami. Miałeś rację. Rosjanin prowadził restaurację z pełnym zakresem usług dla alfonsów i prostytutek. Hot dogi, włoskie kiełbaski, chipsy ziemniaczane, Red Bull, Pepsi, Mountain Dew. Ponadto oxycontin, metamfetamina, tabletki ekstazy, środki uspokajające, diazepam… do wyboru, do koloru. Znaleźli go z dwiema prostytutkami na materacu z tyłu ciężarówki. Nie ekscytuj się. Wszyscy troje spali tam w ubraniach.

– Co jeszcze?

– Kradziony ambulans pojawił się na parkingu hurtowni mięsa w Newarku w New Jersey. Wkroczyła policja z Newarku. Koszmar. Hurtowania służyła też jako magazyn ludzkich organów, w większości były to wątroby i nerki. W pomieszczeniu na tyłach znaleziono dwie pary płuc, przechowywane w zapieczętowanych plastikowych kopułach i podtrzymywane przy życiu. Aparatura pompowała natlenione powietrze do płuc i płuca oddychały. Jeden z policjantów opisał to jako – zerknęła na swój tablet – „gigantyczne różowe mięsne skrzydła”.

– A co z furgonem z pralni?

– Jak dotąd nic. Zadzwoniliśmy do firmy, Dun-Rite Laundry Services. Właściciel był na miejscu. Wyszedł na zewnątrz i policzył swoje furgonetki.  Powiedział, że żadnej nie brakuje. Dwadzieścia jeden pojazdów. Powiedział też, że korzysta tylko z unowocześnionych vanów i że kupił całą flotę zmodyfikowanych furgonów do sprzedaży chleba. Nie używają małych samochodów dostawczych, takich jak ten, który znaleźliśmy na nagraniu z kamery. Zaproponował, żebyśmy wysłali kogoś i sami się rozejrzeli.

– Wysłaliśmy?

Kiwnęła głową. – Nasz agent jest już w drodze.

– Więc ktoś skopiował logo jego firmy i przykleił je na swojego vana.

– Tak. Dun-Rite ma podpisany kontrakt z Center. Więc stojący na szpitalnym parkingu pojazd z tym logiem raczej nie wzbudzi niczyich podejrzeń.

– Musimy znaleźć ten furgon – powiedział Luke.

– Szukamy, Luke.

– Szukajcie dokładniej.

Odszedł od niej. Jego ruch był gwałtowny i dawał zbyt dużo do zrozumienia. Wiedziała już wszystko, co chciała. Podszedł do biurka Swanna, nadal pracującego z trzema monitorami jednocześnie.

– Co masz, Swann?

– Sprawa się komplikuje – powiedział Swann. – Ali Nassar ma cały folder poświęcony technologii dronów. Są tam pliki PDF z kolorowymi broszurami oraz setki zdjęć i nagrań z lotu ptaka. Są też arkusze kalkulacyjne z porównaniami specyfikacji, ładowności, prędkości, uzbrojenia, wysokości lotu. Albo kupuje drony, albo pisze o nim pracę semestralną.

– A co z telefonem?

– Swann kiwnął głową. – Telefon. Historia połączeń została w całości wyczyszczona. Ma zainstalowaną aplikację, która czyści rejestr automatycznie. Możemy go odzyskać, ale musielibyśmy iść do jego dostawcy usług telekomunikacyjnych z gwarancją.

– Nie możesz tego zhakować?

– Mógłbym, ale po co? Zajmie mi to dwanaście godzin, a do tego czasu zdąży wydarzyć się wszystko, co ma się wydarzyć. Tak czy inaczej, mamy bardziej palący problem. Wczoraj tuż po północy, Nassar kupił bilet na lot w jedną stronę do Wenezueli. Wylot jest dziś o 14:30, połączenie bezpośrednie z Nowego Jorku do Caracas, klasa biznesowa. Karta pokładowa była w jego telefonie. Jej dodatkowa kopia oraz rachunek były na dysku twardym jego komputera.

– Wenezuela? – zdziwił się Luke.

Swann wzruszył ramionami. – Nie mamy umowy o ekstradycji z Wenezuelą.

– Jasne, ale dlaczego nie wraca do domu, do Iranu?

Swann się odwrócił. Jego oczy wytrzeszczyły się za okularami. – Co, jeśli atak się nie powiedzie? Ostatnio słyszałem, że w Iranie nadal mają plutony egzekucyjne. To nadaje zupełnie inne znaczenie byciu wylanym za niekompetencję.

– Najistotniejsze jest to, że opuszcza kraj – powiedział Luke.

– Zgadza się. Wyjeżdża dzisiaj.

– I kupił bilet mniej więcej w tym samym czasie, kiedy ktoś kradł radioaktywny materiał.

Swann kiwnął głową. – Domyślam się, że kupił go zaraz po tym, jak dowiedział się, że z powodzeniem opróżnili sejf.

– Mamy go – powiedział Luke. Klepnął Swanna po ramieniu. – Dobra robota.

Luke odwrócił się. W drzwiach stał Begley. Otaczało go dwóch wielkich facetów w garniturach. Luke rozejrzał się po pokoju. Ed Newsam stał w kącie pokoju przy oknie, obserwując ulicę i pijąc z butelki sok pomarańczowy. Trudy równocześnie korzystała z tabletu i telefonu. Para lokalnych agentów SRT siedziała przy biurkach, pochłonięta pisaniem na laptopach.

– Stone, co ty tu robisz? – odezwał się Begley. W pokoju zapadła cisza. Wszyscy na niego spojrzeli.

Luke się uśmiechnął. – Ron, choć raz cieszę się, że cię widzę. Mamy przełom. Ali Nassar przelał ćwierć miliona dolarów z konta w zagranicznym banku do Kena Bryanta, martwego strażnika z Center. Nassar wydaje miliony dolarów na drony wojskowe. A ubiegłej nocy, kiedy złodzieje włamali się do Center, zarezerwował na dzisiejszy wieczór bilet na samolot do Wenezueli.

Begley pokręcił głową. – Nic z tego nie robi na mnie wrażenia.

– Musimy go sprowadzić. Nie możemy pozwolić, żeby opuścił kraj. Jeśli dotrze do Wenezueli, trudno będzie ściągnąć go z powrotem.

Begley spojrzał na Eda. – Drgawki, Newsam? Bardzo śmieszne. Sprawdziłem twoje akta. Nigdy nie miałeś zaburzeń napadowych. Nie byłeś nawet ranny w Afganistanie.

Ed nieznacznie się poruszył. Uniósł palec wskazujący. – Poprawka. Byłem ranny dwukrotnie. Połamane żebra, wstrząs mózgu i złamane ramię, kiedy nasz Humvee uderzył w IED i dachował. Chłopak obok mnie stracił nogę. – Wzruszył ramionami. – Innym razem, strzał w łydkę. Kula rozerwała mi pokaźny kawał ciała. Musieli wyciąć mięso z mojego tyłka, żeby odbudować mięśnie. Do dzisiaj fragment z pupy ma inny odcień skóry niż pozostała część nogi.  Widać linię, wzdłuż której doczepili ten fragment. Chcesz popatrzeć?

Begley nic nie odpowiedział.

– Tak czy inaczej, jak dla mnie to brzmi jak odniesienie ran. Mam dwa Purpurowe Serca, więc domyślam się, że Wuj Sam zgodziłby się ze mną.

– Miałem na myśli, że nigdy nie miałeś urazu mózgu.

Ed wyjrzał przez okno. – To co innego.

– Begley, czy ty mnie słuchasz? – wtrącił się Luke. – Mamy człowieka, który finansował komórkę terrorystyczną. Znamy też ich plan realizacji. To atak dronem. Oznacza to, że jest duża szansa, że atak nie nastąpi tutaj. Na Manhattanie nie ma wystarczająco dużo miejsca na latanie takim dronem, o jakim mówimy. Jesteśmy świadkami ściśle ukierunkowanego ataku, który ma polegać na dostarczeniu dronem brudnej bomby do zamkniętej przestrzeni. A przy tym dron prawdopodobnie będzie leciał nisko, poniżej zasięgu radarów.

Begley się uśmiechnął. – Nie masz pojęcia, o czym mówisz, Stone. Moglibyśmy się z tego pośmiać, gdybyś nie podchodził do tego tak poważnie. Mamy informacje, których potrzebujemy. Znamy ich cele. Ibrahim Abdulraman, pamiętasz go? Człowiek bez odcisków palców? Jego kuzynowi zdarzyło się siedzieć w więzieniu w Egipcie. Jest przesłuchiwany już ponad godzinę.

– Torturujecie go – powiedział Stone.

– Nie różni się to zbytnio od tego, co ty zrobiłeś, prawda?

– Różni się – odparł Stone. – Złamaliśmy palce mężczyźnie, żeby zdobyć hasło do komputera, które można było natychmiast zweryfikować.

– Są trzy potencjalne cele – powiedział Begley. – Wybór zależy od dyskrecji zamachowców oraz od warunków panujących w miejscu docelowym. Pierwszy cel to piętro restauracyjne w podziemiach Grand Central Terminal w porze lunchu. Zawsze jest tam mnóstwo ludzi. Uważamy, że jest to najprawdopodobniejszy scenariusz. Mamy ludzi z licznikami Geigera przy wszystkich wejściach do terminalu.

Luke pokręcił głową. – Nie możesz w to ufać. W Egipcie podtapiają ludzi. Wiesz, o tym. Porażają ich prądem. Wieszają ich za nadgarstki. Wbijają w nich żelazne pręty. Człowiek powie cokolwiek, byle to zatrzymać.

Begley ciągnął dalej, ignorując go. – Drugi najbardziej możliwy cel to pociąg PATH z Hoboken do Manhattanu. Te pociągi są zatłoczone i przez długi czas jadą pod rzeką Hudson. Ta sama sytuacja. Mamy liczniki Geigera przy wszystkich wejściach po obu stronach rzeki. Trzeci cel wiąże się z wypadkiem samochodowym w Midtown Tunnel i wybuchem bomby po zatrzymaniu komunikacji. Sprawdzamy wszystkie samochody po obu stronach tunelu, ale jest to najmniej prawdopodobny cel. Jest o wiele za dużo czynników wpływających na możliwość przeprowadzenia takiego ataku. Rozumiesz, o co mi chodzi? Mamy wszystko pod kontrolą.

– Mylisz się, Begley. Nie możesz wierzyć w informacje, które uzyskałeś poprzez torturowanie.

– Nie, to ty jesteś w błędzie. Wiesz, dlaczego podałem ci cele? Tylko po to, żebyś dostrzegł, jak bardzo się mylisz. Gonisz za złudzeniami. Zostałeś w tyle, a w dodatku jesteś zawieszony. Więc wracaj do domu i pozwól dorosłym zająć się sprawą, dobrze?

Begley odwrócił się do dwóch mężczyzn stojących po jego obu stronach. – Chcę, żeby ten mężczyzna oraz tamten przy oknie zostali wyprowadzeni z budynku. Dajcie im trzy minuty na zebranie rzeczy osobistych, po czym zabierzcie ich stąd.

Begley wyszedł, pozostawiając za sobą ciszę.

Luke stał na środku pokoju, gapiąc się na dwóch ludzi, którzy mieli go wyprowadzić. Mężczyźni obserwowali go z kamiennymi twarzami. Luke rozejrzał się po pokoju. Wszyscy na niego patrzyli.

Rozdział 19

8:19 rano

Wschodni Manhattan

– Chyba już nie jesteśmy ważni – powiedział Ed Newsam.

Czarny SUV był zaparkowany tuż za betonowymi barierkami lądowiska dla helikopterów na 34 ulicy, w tym samego miejscu, do którego przyjechali blisko pięć godzin temu. W pobliżu szumiał poranny ruch uliczny na FDR Drive. Śmigłowca nie było na płycie lądowiska, więc siedzieli na tylnych siedzeniach SUV-a i czekali. W końcu nad rzeką pojawił się wielki biały Sikorsky, helikopter biznesowy.

Kiedy wylądował, wygramoliła się z niego grupa skandalicznie wyglądających młodych ludzi. Jeden mężczyzna ubrany był w obcisłe czarne dżinsy i nie miał na sobie koszuli. Jego włosy były niebieskie i ułożone w kolce, a cała jego wychudzona górna część ciała była pokryta tatuażami. Inny bardzo chudy człowiek miał na sobie garnitur w elektryzująco niebieskim kolorze i pasujący do tego melonik. Trzy kobiety, które z nimi wysiadły, były niczym prostytutki sprzed dwóch dekad, ubrane w minispódniczki i wiązane na szyi bluzki bez pleców, a na nogach miały pięciocalowe szpilki. Wyglądali na pijanych.

Za młodymi ludźmi szli dwaj ogromni starsi mężczyźni, jeden biały i jeden czarny, obaj zupełnie łysi. Byli konwencjonalne ubrani w czarne podkoszulki i niebieskie dżinsy.

Wsiedli do białej ekskluzywnej limuzyny. W mgnieniu oka limuzyna włączyła się do ruchu i zniknęła. Śmigłowca też już nie było. Dotknął ziemi, wypluł ich i ponownie się wzniósł.

– Martwisz się? – zapytał Luke.

Newsam zapadł się w fotelu jak zawsze w czasie wolnym od pracy. – O co?

Luke wzruszył ramionami. – Nie wiem. Utratą pracy?

Newsam się uśmiechnął. – Myślę, że mnie nie zwolnią. To polityka, wiesz? Ktoś z góry chroni Alego Nassara, to wszystko. Słuchaj, mamy odpowiednią osobę. Obaj, o tym wiemy. Jeśli dziś wybuchnie brudna bomba, nie daj Boże, polecą głowy, ale nie nasze. Kilkoro ludzi umrze w nalotach na Środkowym Wschodzie. Ali Nassar zostanie znaleziony martwy w bocznej uliczce w Caracas. Żadne z tych wydarzeń nie trafi do gazet. Ty i ja w tajemnicy dostaniemy premie, które będą miały pomóc nam trzymać gęby na kłódkę. Nigdy nic z tego nie zrozumiemy, w dużej mierze dlatego, że nie ma to sensu. A osoba pociągająca za sznurki będzie taka jak przedtem.

Luke mruknął. Cyniczne rozmowy były powszechne wśród agentów wywiadu. Nie było to coś, w co Luke dawał się wciągnąć. Zawsze starał się uprościć sprawę. My byliśmy ci dobrzy. Tam byli ci źli. Ten światopogląd był ochronną zasłoną, którą się owinął. Musiał przyznać, że tego ranka jego podejście było wystawiane na próbę.

– A co jeśli bomba nie wybuchnie?

Uśmiech Eda się rozszerzył. – Pewnie powiedzą, że napadliśmy na miłego człowieka, który chciał tylko zmienić świat na lepsze. Co to za różnica? Widziałeś te dzieciaki przed chwilą? Kto wie, może to gwiazdy rocka albo telewizji?. Moje córki pewnie od razu by ich rozpoznały. Widziałeś przy nich tych wielkich facetów? Ochrona osobista. Trochę się tym zajmowałem, kiedy po raz pierwszy wróciłem do Stanów. Godziny były paskudne, bo te dzieciaki są jak wilkołaki. Wychodzą tylko nocą. Za to zarobki są dobre. Zrobiłbym to znów, gdybym musiał. Mężczyzna taki jak ja, który nie rdzewieje, ma szerokie możliwości w świecie.

Zadzwonił telefon Luke’a. Zerknął na numer. To była Becca.

– To moja żona. Odbiorę.

– Śmiało – odparł Ed. – Utnę sobie drzemkę.

– Cześć, kotku – powiedział Luke, kiedy dotknął zielonego przycisku. Starał się, żeby jego głos zabrzmiał radośnie, bardziej dla jej dobra niż jego.

– Luke?

– No – powiedział – hej.

– Kochanie, dobrze cię słyszeć – powiedziała. – Martwiłam się o ciebie, ale nie chciałam dzwonić. Mówią o tym wszystkie stacje w telewizji. To twoje zadanie, prawda? Skradziony materiał jądrowy?

– Tak, zgadza się.

– Jak idzie?

– Nie biorę w tym udziału od dwudziestu minut. Właściwie, jestem w drodze do domu.

– Cieszę się, że to słyszę. To dobrze czy źle?

– Można to nazwać walką o własną pozycję w pracy. Bez względu na to miło będzie wrócić i zakończyć tę noc. A co u ciebie?

– Cóż, Gunner i ja zdecydowaliśmy wziąć dzień wolny i spędzić razem czas. W nocy miał duże problemy, żeby z powrotem zasnąć, zresztą ja też. Chcemy, żebyś był tu z nami, Luke. Chcemy, żebyś rzucił tę idiotyczną pracę raz na zawsze. Więc pomyślałam, że skoro Gunner przez cały rok opuścił łącznie cztery dni szkoły, a i ja mam dużo urlopu do wykorzystania, to czemu nie zadzwonić?

– Pewnie – powiedział Luke. – Czemu nie? Co planujecie robić?

– Jedziemy do centrum. Chciałam pójść do Muzeum Powietrza i Przestrzeni, a on oczywiście chciał iść do Muzeum Szpiegów.

Luke się uśmiechnął. – No ba.

– Jednak teraz przez cały ten terror zwątpiłam. Podobno podwojono wszędzie ochronę, szczególnie w obiektach turystycznych. To trochę przerażające. Więc dałam mu pospać jeszcze godzinę, a sama w tym czasie próbuję wymyślić nam inne zajęcie. Pewnie zjemy późne śniadanie, a potem… co? Pójść na film? Wątpię, żeby terroryści zaatakowali podmiejskie kino o poranku. Prawda?

Teraz prawie się roześmiał. – Ach… tak. Nie wydaje mi się, żeby zadawali sobie tyle trudu, gdyby to był ich cel.

– Może później pójdziemy do krytej ścianki wspinaczkowej, a potem zjemy kraby w cieście na lunch.

– Brzmi jak udany dzień.

– Mamy na ciebie zaczekać? – zapytała.

– Bardzo bym chciał. Tylko że czekam na helikopter. Nie umiem przewidzieć, kiedy wrócę. Poza tym nie spałem od dwudziestu czterech godzin.

Kiedy skończyli rozmawiać, Luke zamknął oczy i pozwolił sobie na drzemkę. Czy Ed chrapał obok niego? Tak to brzmiało. Luke wyobraził sobie swoją przyszłość. Skończył się semestr na college'u. Uczył w kilku dodatkowych klasach i czerpał z tego przyjemność. Wyobrażał sobie, że może robić coś więcej, na przykład zrobić magistra i złapać gdzieś pełną profesurę. Dla kogoś takiego jak on, byłego komandosa sił specjalnych 75th Rangers i Delta Force z doświadczeniem bojowym nabytym podczas operacji na całym świecie, byłego agenta FBI do walki z terroryzmem, znalazłoby się dobre miejsce.

Wyobraził sobie nadchodzące lato. On i Becca mieli mały domek w zatoce Chesapeake. Ten dom należał do ich rodziny od pokoleń. Był w przepięknej lokalizacji, na urwisku z widokiem na wodę. Otulające urwisko chwiejne schody prowadziły do przystani i zatoczki do pływania. Latem Luke trzymał tam starą motorówkę. Gunner był już w wieku, kiedy Luke mógł nauczyć go kilku rzeczy. Może w tym roku pozwoli mu pojeździć na nartach wodnych. Może nauczy go pływać łodzią.

Luke wykreował obraz w swoim umyśle. Siedzieli w trójkę przy stole na tylnym patio domku letniego, podczas gdy nad wodą słońce chyliło się ku zachodowi. Był to koniec długiego dnia spędzonego na pływaniu i na łodzi. Jedli duszone małże, na stole stała otwarta butelka schłodzonego białego wina. Widział dokładnie wszystkie szczegóły. Kiedy siedzieli i śmiali się, spokój rozdarła syrena przeciwlotnicza. Jej przeraźliwe wycie to wznosiło się, to opadało.

Otworzył oczy. Jego telefon dzwonił.

– Odbierzesz? – zapytał Ed Newsam – Czy ja mam to zrobić?

Luke odebrał, nie patrząc na numer na wyświetlaczu.

– Stone – powiedział.

– Luke, tu Trudy. Posłuchaj, wiem, że mnie okłamałeś. Wiem, że jesteś zawieszony. Nie ma teraz czasu na rozmowę o tym.

– Dobrze.

– Właśnie pojawiło się trochę informacji. Wiszą teraz na wielkiej tablicy. Jakieś czterdzieści minut temu do szpitala Baltimore Memorial Hospital trafił człowiek w stanie krytycznym. Ma ostre zatrucie wywołane promieniowaniem i co najmniej dwie rany postrzałowe na plecach. Znalazło go dwóch rybaków pod wiaduktem autostrady wzdłuż nabrzeża Baltimore.

– Kto to jest?

– Nazywa się Eldrick Thomas. Znany także jako LT i jako Abdul Malik. Dwudziestoośmioletni Afroamerykanin. Urodzony i wychowany w dzielnicy Brownsville na Brooklynie. Ma pokaźną kartotekę z kilkoma karami pozbawienia wolności w ciągu ostatnich dziesięciu lat. Napaść, rabunek z bronią w ręku, posiadanie broni. Jeszcze jeden krok i będzie siedzieć przez bardzo długi czas.

– Dobra, jest niegrzecznym chłopcem.

– A co ważniejsze, dwukrotnie przebywał w więzieniu z Kenem Bryantem. Raz przez pięć miesięcy w Rikers Island i raz przez prawie dwa lata w zakładzie karnym Clinton. Był związany z tym samym gangiem więziennym co Bryant, Black Gangster Family. W więzieniu zmienił wyznanie z chrześcijaństwa na islam i przyjął imię Abdul Malik. Ma na koncie trzy wykroczenia dyscyplinarne, podczas których wybuchły bójki spowodowane tym, że nawracał innych więźniów, kierując się zwłaszcza potrzebą szerzenia dżihadu w granicach Stanów Zjednoczonych. Przez jeden z tych wybryków na miesiąc wylądował w izolatce.

W Luke'u budziła się czujność. Spojrzał na Eda. Ed odczytał mowę ciała Luke’a i usiadł wyprostowany.

– A teraz niespodzianka – powiedziała Trudy. – Eldrick Thomas i Ken Bryant byli przyjaciółmi w więzieniu. Byli do siebie tak podobni z wyglądu, że inni więźniowie oraz strażnicy często wołali na nich Bliźniaki. Patrzę na ich zdjęcia policyjne na ekranie komputera Swanna. Mogli być braćmi. Prawdę mówiąc, na upartego można było się pomylić i uznać ich za tego samego człowieka.

– Dlaczego jest w Baltimore? – zapytał Luke.

– Nie wiadomo.

– Czy ktoś z nim rozmawiał?

– Nie. Kiedy go przywieziono, był nieprzytomny. W tej chwili jest w sali operacyjnej, gdzie usuwają z jego ciała kule. Jest pod narkozą.

– Przeżyje?

– Lekarze przewidują, że przeżyje operacje. Co będzie dalej, można się tylko się domyślać.

– Czemu mi o tym mówisz?

Prawie zobaczył jej uśmiech po drugiej stronie linii telefonicznej. – Pomyślałam sobie, że może chciałbyś wiedzieć.

– Kto kieruje moim śmigłowcem? – zapytał Luke.

– Rachel i Jacob – odpowiedziała Trudy. – Wybrałam ich specjalnie dla ciebie.

– Sojusznicy – powiedział Luke.

– Zgadza się.

Rozłączyli się. Luke spojrzał na wodę. Nadlatywał czarny śmigłowiec Bell. Leciał po nich. Luke sięgnął do torby podręcznej, która leżała przy jego nogach i zaczął ją przetrząsać w poszukiwaniu Dexedrinu. Znalazł go i pokazał buteleczkę Edowi.

– Tabsy Dexedrinu – powiedział Ed. – Jechałem na nich w Afganistanie. Bierz je wystarczająco długo, a cię zabiją. Wiesz, jak to jest.

Luke kiwnął głową.

– Wiem.

Otworzył butelkę i ostrożnie wysypał dwie pigułki na swoja dłoń. Połowa każdej z nich była rudobrązowa, druga połowa była przezroczysta.

– Wygląda na to, że jeśli chcemy, możemy dostać jeszcze jedną szansę. Piszesz się na złamanie jeszcze kilku przepisów dziś rano?

Ed wyjął kapsułkę spomiędzy palców Luke’a. Wrzucił sobie ją do ust i połknął. Spojrzał na zegarek.

– Myślę, że znajdę jeszcze trochę czasu.

Rozdział 20

Godzina zero

Między życiem a śmiercią

Dryfował, przysłuchując się dźwiękom.

Grała muzyka. Jakiegoś rodzaju cicha muzyka klasyczna ze skrzypcami i pianinem. Ludzie zebrani wokół niego mówili coś mechanicznymi głosami.

– Nożyczki. Skalpel. Ssak. Powiedziałem: ssak! Nie możesz tego bardziej oczyścić?

– Już, doktorze.

Po chwili: – Miał szczęście. Cal w lewo i przecięłoby aortę. Umarłby w ciągu kilku minut.

Eldricka nie interesowali ani lekarze, ani ciało na stole. Był ponad nimi wszystkimi i rzucił okiem na to, co z takim wysiłkiem próbowali ratować. Przypominało mu to martwego psa leżącego przy drodze. Nie wyglądało to na coś wartego ratowania.

Odwrócił się i przez drzwi na korytarz zobaczył swoją babcię w pokoju obok, stojącą przy piecu i mieszającą w garnku. Coś bardzo ładnie pachniało.

– LT, rusz tu swój tyłek.

Przybiegł. Było popołudnie, słońce lśniło za oknami ich mieszkania, a on chciał iść do parku zagrać w piłkę. Jednak zapach obiadu był tak silny, że przyprawił go o dreszcz oczekiwania. To były szczęśliwe chwile, zanim wszystko poszło nie tak.

– Odrobiłeś zadanie domowe, słonko?

– Tak, babciu.

– Nie okłamałbyś mnie, prawda?

Uśmiechnął się.

Odwróciła się do niego z poważnym wyrazem twarzy. – Zrobiłeś coś bardzo złego, mam rację?

Mimo wszystko nie był już dzieckiem. Był dorosłym człowiekiem, a ona była drobną staruszką, którą stała się, zanim zabrał ją rak piersi.

Kiwnął głową. – Zrobiłem coś złego.

– Możesz to naprawić?

Potrząsnął głową. – Nie wiem, czy jeszcze kiedyś cokolwiek będzie w porządku.

9:30 rano

Johns Hopkins Bayview Medical Center – Baltimore, Maryland

– Nadchodzi kilku z nich – powiedział Luke.

Wraz z Edem stał w szpitalnym korytarzu, jakieś dwadzieścia jardów od drzwi z napisem APTEKA. Kilka chwil wcześniej, Luke próbował je otworzyć. Były zamknięte. W ich kierunku szło dwóch mężczyzn w niebieskiej odzieży medycznej i białych fartuchach. Rozmawiali i śmiali się z czegoś.

W każdym narożniku były zamontowane kamery monitorujące. Nie miało to znaczenia. Luke zamierzał działać szybko. Już i tak miał kłopoty. Zrobienie sobie kolejnego nie robiło większej różnicy.

– Wybaczcie, panowie – odezwał się Luke. – Jesteście lekarzami?

– Tak, jesteśmy – odpowiedział jeden z mężczyzn, szczupły, w średnim wieku, w okularach w drucianych oprawkach. – Jak możemy pomóc?

Luke przysunął się do niego z wyjętą bronią, którą przycisnął mu do brzucha. Nisko, daleko poza polem widzenia kamer. Życzliwie położył mu dłoń na ramieniu. – Ani słowa, żaden z was.

Ed podszedł bliżej do drugiego mężczyzny. Luke widział broń w ręku Eda. Przycisnął ją do lędźwi drugiego lekarza.

– Nic wam nie będzie, jeśli zrobicie dokładnie to, co powiem.

Pierwszy lekarz, jeszcze przed chwilą tak pewny siebie, dygotał. – Ja… – zaczął. Nie mógł wykrztusić z siebie słowa.

– Żaden problem – powiedział Luke. – Nic nie mów. Otwórz drzwi do apteki. To wszystko, czego od ciebie potrzebuję. Otwórz drzwi i wejdź ze mną na kilka minut.

Drugi lekarz był spokojniejszy. Był łysiejący i nosił okulary z grubymi szkłami, toporniejsze niż jego kolegi. – W porządku. Jeśli potrzebujecie proszków, nie ma sprawy. Damy wam, czego chcecie. Tylko że wszędzie jest monitoring. Nie odejdziecie zbyt daleko.

Luke się uśmiechnął. – Nie idziemy daleko.

Odwrócili się całą grupą i podeszli do drzwi. Drugi lekarz przeciągnął swoją kartę przez czytnik, który mignął zieloną lampką. Luke otworzył drzwi. W pokoju było mnóstwo zamkniętych szafeczek.

– Czego potrzebujecie? – zapytał lekarz.

– Ritalin – odpowiedział Luke. – Dwa zastrzyki.

– Ritalin? – zapytał mężczyzna.

– Tak. Pospiesz się, mam mało czasu.

Lekarz przerwał. – Proszę pana, nie odurzy się pan Ritalinem. Jeśli ma pan deficyt uwagi, może pan łatwo dostać ten lek na receptę. Nie trzeba zadawać sobie tyle trudu. Są programy, które pomogą panu finansowo. A poza tym, Ritalin nie wpływa korzystnie na…

Luke pokręcił głową. – Nie jesteśmy już w szkole, doktorze. Załóżmy po prostu, że ja wiem, co robię, ale ty tego nie wiesz. Zgoda?

Doktor wzruszył ramionami. – Jak sobie chcesz. – Otworzył szafkę, pokazał Luke'owi butelkę i przygotował zastrzyki. Kiedy pracował, Ed położył na blacie cztery plastikowe opaski. Otworzył szufladę i znalazł w niej kilka małych ręczników do rąk oraz trochę taśmy chirurgicznej. Położył wszystko obok opasek.

Doktor skończył przygotowywać zastrzyki i podał strzykawki nad blatem.

– Bardzo dobrze – powiedział Luke. – Dziękuję. Teraz chciałbym, żebyście zrobili jeszcze jedną rzecz, zanim wyjdziemy.

– W porządku – powiedział doktor.

– Zdejmijcie ubrania – polecił Luke. – Obydwaj.

*

Luke i Ed, ubrani w fartuchy i rękawiczki chirurgiczne, przeszli przez tłum policjantów stojących przed drzwiami do pokoju Eldricka Thomasa. Zatrzymali się i zanim weszli, założyli maski chirurgiczne.

Do drzwi był przymocowany żółtoczarny trójkątny znak. UWAGA: RYZYKO PROMIENIOWANIA.

Poniżej był jeszcze jeden znak. Widniał przy nim wykaz poleceń.

A. Wizyty ograniczone do 1 godziny dziennie. Pacjenta nie mogą odwiedzać kobiety w ciąży ani osoby poniżej 18 roku życia.

B. Odwiedzający powinni pozostać w odległości 6 stóp od pacjenta.

C. Odwiedzający muszą nałożyć na siebie rękawiczki i fartuchy ochronne oraz ochraniacze na buty. Odwiedzający nie mogą wnosić do pokoju żadnych przedmiotów.

D. Odwiedzający nie mogą palić, jeść ani pić podczas pobytu w pokoju pacjenta.

Jeden z policjantów dotknął ramienia Luke'a. – Kiedy można się spodziewać, że się obudzi?

Luke odwrócił się do niego z poważnym lekarskim wyrazem twarzy. – Miałeś chyba na myśli, czy się obudzi. Robimy, co w naszej mocy. Musicie jeszcze trochę zaczekać.

Weszli do pokoju. Thomas leżał płasko na szpitalnym łóżku, pogrążony we śnie. Losowe obszary na jego twarzy i szyi miały kolor głębokiej ciemnej czerwieni. Jego nadgarstki i kostki były przywiązane do metalowych poręczy elastycznymi plastikowymi kajdankami. Różne urządzenia monitorowały parametry jego funkcji życiowych Dwaj policjanci w maskach i rękawiczkach chirurgicznych stali w rogu pokoju, tak daleko, jak tylko pozwalały na to ściany.

– Panowie, możecie dać nam i pacjentowi kilka minut? – odezwał się Ed.

– Nie możemy opuszczać pokoju – odpowiedział jeden z policjantów.

Ed powiedział magiczne słowa, które zapoczątkowałyby biurokratyczne przepychanki, gdyby pacjent nie był radioaktywny. – Przepraszam, ale wasza obecność utrudnia zapewnianie opieki medycznej. – Uśmiechnął się. – Tak czy inaczej, jest przywiązany do łóżka. Nigdzie nie pójdzie. Po prostu dajcie nam minutę, dobrze?

Policjanci wyszli, prawdopodobnie szczęśliwi, że mogą się stamtąd wydostać.

Luke podszedł prosto do Thomasa. Zdjął zabezpieczenie ze strzykawki, przekręcił lewą rękę Thomasa, znalazł grubą żyłę na jego łokciu i zrobił zastrzyk.

– Ritalin, co? – powiedział Ed.

Luke wzruszył ramionami. – Natychmiast wybudza ludzi ze znieczulenia ogólnego. Niekoniecznie jest akceptowany przez Agencję Żywności i Leków, ale działa jak urok.

Zrobił krok w tył. – Nie powinno to długo trwać.

Minęła minuta, a później następna. W połowie trzeciej minuty Luke'owi wydawało się, że zobaczył delikatne mrugnięcie powieki.

– Eldrick – powiedział – obudź się.

Oczy Eldricka powoli się otworzyły. Mrugnął. Biło od niego ogromne zmęczenie. Wyglądał jakby miał sto lat.

– Boli mnie w piersiach – powiedział głosem niewiele głośniejszym od szeptu. Rozejrzał się powoli, nie ruszając głową. – Gdzie jestem?

Luke potrząsnął głową. – To nieważne, gdzie jesteś. Ubiegłej nocy byłeś w Nowym Jorku. Ukradłeś materiał radioaktywny z Center Medical Center. Współpracowali z tobą Ken Bryant i Ibrahim Abdulraman. Oboje zostali zamordowani. To samo spotkało dwóch strażników.

Na twarzy mężczyzny malowała się powracająca pamięć. Nie poruszał się prawie żaden jego mięsień. Wyglądał na tak słabego, jakby mógł umrzeć w każdej chwili. Jednak jego wzrok był trzeźwy. – Gliny? – zapytał.

Luke skinął głową. – Musimy wiedzieć, gdzie i kiedy wybuchnie bomba.

Eldrick Thomas zerknął na Eda. Wskazał głową w kierunku Luke'a. – Ej, bracie. Zabierz stąd tę białą demoniczną świnię.

Wolno zamknął oczy, po czym znów je otworzył. – Potem powiem ci wszystko, co wiem.

*

Luke czekał na korytarzu, pięćdziesiąt jardów od muru z policjantów. Nie minęło dużo czasu, a Ed wyszedł z pokoju. Szedł pospiesznie.

– Dalej, człowieku. Idziemy.

Luke szedł szybko, starając się dotrzymać kroku Edowi. – Co jest?

– Myślę, że miał atak serca – powiedział Ed. – Może Ritalin to było dla niego za dużo. Nie wiem. Włączyłem alarm, zanim wyszedłem.

– Powiedział cokolwiek?

– Taa. Powiedział.

– Co takiego?

– Nie wiem, czy mogę w to wierzyć.

Luke się zatrzymał. Ed też.

– Nie możemy się zatrzymywać – powiedział Ed.

Luke potrząsnął głową. – Co jest celem?

Nad ich głowami z interkomu szpitalnego popłynął głos. Damski, opanowany, pozbawiony emocji, niemal automatyczny głos. „Kod niebieski, kod niebieski. Trzecie piętro, pokój 318. Kod niebieski…”. Grupa oszalałych lekarzy i reszta personelu przebiegła obok nich korytarzem, obijając się o ich ramiona.

– Niedługo zacznie się Ramadan w Iranie. 20:24, czyli 10:54 tutaj – Zerknął na zegarek. – To za niecałą godzinę.

– Gdzie – nalegał Luke.

Ed spojrzał ponuro. Po raz pierwszy Luke zobaczył rozpacz na twarzy Eda.

– Biały Dom.

Rozdział 21

10:01 rano

Przestrzeń powietrzna pomiędzy Baltimore a Waszyngtonem DC

Piloci byli dobrzy jak diabli.

Helikopter leciał nisko i szybko. Krajobraz przewijający się pod nimi był tak blisko, że niemal można było go dotknąć. Luke prawie tego nie dostrzegał. Krzyczał do telefonu. Ciągle tracił sygnał. Skuteczność przekazywania połączenia z jednej wieży komórkowej do drugiej przy prędkości ponad stu mil na godzinę była wątpliwa.

– Musimy ewakuować Biały Dom – powiedział. – Trudy! Słyszysz mnie?

Jej głos przedarł się przez głuchą ciszę. – Luke, jest nakaz aresztowania. Ciebie i Eda. Właśnie przyszedł.

– Czemu? Przez lekarzy? Nie skrzywdziliśmy ich.

Zapadła cisza. Połączenie się przerwało.

– Trudy? Trudy! Niech to szlag!

Spojrzał na Eda.

– Powiedział mi, że byli w furgonie Dun-Rite Laundry – odezwał się Ed. – Logo było zrobione z naklejek magnetycznych. Zdjęli je w Baltimore i zmienili tablice rejestracyjne. W pobliżu miejsca, gdzie znaleziono Thomasa, mogą być kamery monitorujące. Mogliby w ten sposób zlokalizować ten furgon.

Zadzwonił telefon Luke'a. Odebrał.

– Trudy.

– Luke, zanim znowu coś powiesz, pozwól mi wyjaśnić. Eldrick Thomas nie żyje. Miał rozległy atak serca. Ty i Ed jesteście na nagraniach monitoringu. Na filmie wyraźnie widać, że dajesz Thomasowi jakiś zastrzyk.

– Ritalin, żeby go obudzić – powiedział Luke.

– Ed nachylił się nisko nad Thomasem tuż przed jego śmiercią.

– Trudy, Thomas przekazywał Edowi informacje. Rozumiesz? Eldrick Thomas nie jest teraz najważniejszy. Celem ataku jest Biały Dom. Wszystkie dowody wskazują na atak dronem. Byli w furgonie Dun-Rite Laundry. Zmienili oznaczenia. Musimy znaleźć ten furgon i wyprowadzić wszystkich z Białego Domu. Teraz.

W słuchawce kolejny raz zapadła cisza.

– Nie zamierzają… Luke? Luke?

– Jestem.

– Obserwują Grand Central i stację Hoboken PATH. Zamknęli Midtown Tunnel. Rozmawiałam z Ronem Begleyem. Nie wierzy, że chodzi o Biały Dom. Myślą, że zabiliście Eldricka Thomasa. Nakaz aresztowania jest za morderstwo.

– Co? Dlaczego miałbym zabić Eldricka Thomasa?

Połączenie znów się zerwało.

Luke spojrzał na Eda. – Powiemy pilotom, żeby nadali to przez radio.

Ed pokręcił głową. – Niedobrze. Nikt nam nie uwierzy. A jeśli powiemy pilotom, żeby nadali to przez radio, będą wiedzieć, gdzie jesteśmy. Nie. Musimy zrobić to sami. I musimy zrobić to po cichu.

Luke podszedł do kabiny pilota i wetknął głowę do środka.

Znał tę dwójkę: Rachel i Jacob. Byli jego starymi przyjaciółmi i latali ze sobą od lat. Obydwoje byli kiedyś w SOAR, amerykańskim 160. pułku lotniczym operacji specjalnych. Luke i Ed kiedyś często latali z takimi ludźmi. 160. SOAR był jak Delta Force wśród pilotów śmigłowców.

Nie było nikogo twardszego niż Rachel. Nie dołącza się do elitarnej grupy amerykańskich pilotów do zadań specjalnych, będąc kobietą. Trzeba sobie wywalczyć drogę. To było idealne rozwiązanie dla Rachel – w czasie wolnym od pracy oddawała się walkom w klatce. Tymczasem Jacob był nieruchomy niczym głaz. Jego spokój w obliczu zagrożenia był legendarny, niemal surrealistyczny. Jego hobby była medytacja w położonych wysoko w górach odosobnionych miejscach. Obydwoje mogli być świadomi, że Luke jest zawieszony. Mogli wiedzieć nawet, że wydano nakaz jego aresztowania. Jednak wiedzieli też, że Luke był w Delta, a oni sami nie mieli w zwyczaju zadawać za dużo pytań.

– Jak blisko możecie nas podwieźć do Białego Domu? – zapytał Luke.

– Masz randkę w porze lunchu? – zapytała Rachel.

Luke wzruszył ramionami. – Daj spokój.

– Lądowisko dla helikopterów South Capitol Street – powiedział Jacob. – To lądowisko policji metropolitalnej DC, zamknięte dla ruchu zewnętrznego, ale znam ich. Mogę nas tam wcisnąć. To mniej więcej trzy mile od Białego Domu.

– Potrzebuję samochodu SRT, który będzie na nas czekał – powiedział Luke. – Bez kierowcy, samo auto. Dobrze?

– Jasne – powiedziała Rachel. Rzuciła mu krótkie spojrzenie.

– Później wam wszystko wyjaśnię – powiedział.

Luke wrócił do ładowni. Ed stał przy drzwiach towarowych.

Luke krzyknął do niego: – Trzy mile od Białego Domu jest lądowisko i będzie tam czekać samochód, który możemy prowadzić.

Ed kiwnął głową. – Brzmi dobrze.

Telefon znów zadzwonił. Luke spojrzał na ID dzwoniącego. Nie miał ochoty na kolejne rozmowy o nakazach aresztowania czy o tym, kto, w co wierzy. Tym razem, kiedy odebrał, prawie wcale się do niej odzywał.

– Trudy, daj Marka Swanna do telefonu.

Rozdział 22

10:23 rano

Waszyngton, DC

– Nigdy tego nie zrobimy.

Luke włączył się do przedpołudniowego ruchu drogowego i prowadził firmowy SUV w kierunku Białego Domu. Co chwilę musieli się zatrzymywać. Czas uciekał.

Telefon miał przymocowany do ucha. Dzwonił i dzwonił. W końcu się połączył. Trzeci albo czwarty raz z rzędu dodzwonił się do jej poczty głosowej. Pamiętał, że planowała razem z Gunnerem pójść do kina.

Jej głos był energiczny i czysty. Wyobraził sobie ją: piękna, uśmiechnięta, optymistyczna i pełna życia. „Cześć, tu Becca. Nie mogę teraz odebrać. Zostaw wiadomość po sygnale, a oddzwonię, jak tylko będę mogła”.

– Becca! – powiedział. Wziął oddech. Nie chciał jej zaniepokoić. – Chcę, żebyś coś dla mnie zrobiła. Nie mam czasu, żeby to teraz wyjaśnić. Kiedy dostaniesz tę wiadomość, jedź prosto do naszego domku na plaży. Nie wracaj do domu. Nie zatrzymuj się, żeby cokolwiek zabrać. Po prostu dostań się na autostradę i jedź. Jeśli czegoś potrzebujesz, zawsze możesz kupić to na miejscu. Spotkam się tam z tobą najszybciej jak to możliwe. – Zamilkł. – Bardzo kocham was obydwoje. Zrób to dla mnie. Nie wahaj się. Po prostu ruszaj, jak tylko to odsłuchasz.

Rozłączył się. Obok niego, Ed siedział prosto, jakby połknął kij. Na jego czole nabrzmiała gruba żyła. Pocił się.

– Musimy jakoś ominąć ten korek – powiedział Luke.

Ed sięgnął do schowka na rękawiczki i wyciągnął z niego syrenę alarmową z diodami LED. Zamontował ją na desce rozdzielczej, włączył i uderzył w jej włącznik. Na zewnątrz wrzask syreny był nieprawdopodobnie głośny.

EO-EO-EO-EO

– Jedź! – powiedział Ed.

Luke wcisnął się między nieustannie jadące samochody i przydusił klakson. Nacisnął pedał gazu, pognał do najbliższego skrzyżowania, po czym skręcił z powrotem na swój pas. Nacisnął jeszcze mocniej i samochód wystrzelił niczym rakieta.

– Do przodu! Jedź! – krzyczał Ed.

Przed nimi czekające na zielone światło samochody zjechały na prawo i stłoczyły się jak stado zwierząt. Luke przemknął przez skrzyżowanie z prędkością siedemdziesięciu mil na godzinę.

Zadzwonił telefon.

– Swann?

Głos był trochę nosowy. – Luke, tu Don Morris.

– Don, nie mogę zajmować tej linii.

– Synu, co ty robisz? Powiedziano mi, że zabiłeś człowieka w szpitalu w Baltimore.

Luke pokręcił głową. – Nikogo nie zabiłem. Zamierzają zaatakować Biały Dom. To o to przez cały czas chodziło.

– To nieprawda, Luke. Dziesięć minut temu aresztowani dwoje arabskich dzieciaków, jednego w Grand Central i jednego w Hoboken. Obydwoje mieli bomby szybkowarowe w swoich plecakach. NSA ustala ich tożsamość i powiązania.

– Bomby w szybkowarach nie są brudnymi bombami! – powiedział Luke. Usłyszał piskliwy ton we własnym głosie. Brzmiał jak szaleniec. Prawie nie spał od dwudziestu czterech godzin. Wiedział o tym. Jego percepcja mogła być spowolniona – ale aż tak? Zerknął na prędkościomierz. Mknęli miejskimi ulicami osiemdziesiąt pięć mil na godzinę.

– Szybkowary były tylko przykrywką – powiedział Don. – Bomby nawet nie były działające. Zamachowcy wysłali te dzieci, żeby sprawdzić naszą reakcję. Teraz wiedzą, że ich cele są zagrożone.

Luke próbował mówić wolno, żeby mogli poprowadzić racjonalną rozmowę. Zależało mu na tym, żeby Don zrozumiał, że to, co Luke myśli jest do bólu oczywiste. – Don, rozmawialiśmy z Eldrickiem Thomasem. Był jednym ze złodziei. Nie zabiliśmy go. Zmarł w wyniku zatrucia radioaktywnego. Powiedział nam, że celem jest Biały Dom.

– Luke, wiem, kim był. Z naszych informacji wywiadowczych wynika, że Eldrick Thomas był przede wszystkim profesjonalnym oszustem. Zabawił się twoim kosztem, to wszystko. To właśnie robią oszuści. Oszukują ludzi do samego końca. Mówi ci, że to Biały Dom. Zwiększa się poziom bezpieczeństwa, a wszyscy myślą, że on współpracuje. Jeśli przeżyje, być może dostanie łagodniejszą karę. Ten człowiek przez całe swoje życie to siedział w więzieniu, to z niego wychodził. Mimo to wie, że celem jest Biały Dom. Myślisz, że ludzie, którzy za tym stoją, powierzyliby tego typu informację pomniejszemu chuliganowi?

Luke nie odezwał się ani słowem.

– Jeszcze możesz to odwołać – powiedział Don. – Wracaj do siedziby głównej. Spotkam się tu z tobą. Skoro mówisz, że go nie zabiłeś, wierzę ci. Zrobię wszystko, byle cię chronić. Wciągniemy w to psychiatrę. Powie, że odezwał się twój zespół stresu pourazowego. Dekompensacja psychotyczna. Twoje osiągnięcia wojskowe to potwierdzą. Być może zostaniesz przez kilka dni na obserwacji, ale cię wypuszczą.

Luke nie mógł uwierzyć własnym uszom.

– Nie mogę zajmować tej linii – powiedział.

– Do reszty postradałeś rozum, Luke. Jeśli pójdziesz dalej, będziesz zdany tylko na siebie.

Odezwał się sygnał drugiego przychodzącego połączeni.

– Dom, muszę kończyć.

– Luke! Nie waż się rozłączać.

Przed nimi było już widać bramę do Białego Domu. Ed wyłączył syrenę i światło alarmowe. Luke zmniejszył prędkość. Wziął telefon do ręki, żeby spojrzeć na wyświetlacz. Osobą, która próbowała się dodzwonić, był Swann.

Luke przełączył rozmowę. – Swann. Mamy pozwolenie od Secret Service?

Swann się zawahał. – Tak myślę.

– Tak myślisz?

– Obydwaj macie zarzut morderstwa, Luke. Daj odetchnąć. Taa, wygląda na to, że macie pozwolenie Yankee White, Kategoria Pierwsza. Możecie pracować bezpośrednio z prezydentem i wiceprezydentem. Tyle że jest fałszywe. W ciągu trzydziestu sekund baza danych Secret Service może znaleźć nawiązanie w bazie ściganych przestępców i znowu was wyrzuci. Ktoś może to sprawdzić i wyda się, że pozwolenie zostało przydzielone pięć minut temu. Nie mogę niczego zagwarantować. W najlepszym przypadku macie 50% szans. Kiedy będziecie na miejscu?

– Już tu jesteśmy. Wjeżdżamy na podjazd.

– Cóż, w takim razie dobrze. Chyba będziemy mieli okazję przekonać się, jak dobry jestem.

Luke się rozłączył. Przełączył rozmowę z powrotem do Dona.

– Don?

Głucha cisza.

Otoczona betonowym ogrodzeniem stróżówka była tuż przed nimi. Wisiał zarówno znak STOP, jak i ZAKAZ WSTĘPU. Czterech mężczyzn w garniturach wałęsało się przy wejściu.  UWAGA, mówił kolejny znak. TEREN PRYWATNY. NIEUPOWAŻNIONYM WSTĘP WZBRONIONY.

Luke odwrócił się do Eda. Twarz Eda była mokra i błyszcząca od potu.

– Gotowy? – zapytał Luke.

– Gotów na wszystko.

Luke poczuł strużkę potu pod koszulą. Właśnie mieli podstępem dostać się do Białego Domu. Dojdą na fałszywym pozwoleniu tak daleko, jak się da, a przez resztę drogi przedrą się na siłę. Zamierzali przeorganizować cały aparat bezpieczeństwa Secret Service i ewakuować prezydenta na własną rękę. Oni, dwóch facetów z różnych agencji, którzy dwie godziny temu zostali zawieszeni. A powodem tego wszystkiego były słowa martwego kryminalisty, który równie dobrze mógł zmyślać.

Przez moment Luke prawie zgodził się z punktem widzenia Dona. Z zewnątrz musiało to wyglądać absurdalnie.

Kiedy przy lewym ramieniu Luke’a pojawił się strażnik, uświadomił sobie, że dojechał do samego wejścia na autopilocie. Odrętwiały, podał mężczyźnie identyfikator swój i Eda. Mężczyzna odszedł, ale po minucie wrócił.

– Przepraszam – powiedział. – Oba zostały odrzucone. Nie macie pozwolenia.

– Może to znak – powiedział Ed.

– Proszę sprawdzić je jeszcze raz – odezwał się Luke.

Brama przed nimi się otworzyła. Strażnik ponownie się pojawił.

– Przepraszam za nieporozumienie – powiedział. – Pewnie był błąd w systemie.

Luke przejechał wolno przez bramę do Białego Domu.

*

Swann był dobry. Był bardzo, bardzo dobry.

Dostali się do Zachodniego Skrzydła, przeszli przez weryfikację tożsamości, a później szybko pokonali korytarz z kolumnami w stylu greckim. Odgłos ich kroków odbijał się głośnym echem od marmurowej posadzki. Skręcili w prawo i stanęli naprzeciw wejścia do Gabinetu Owalnego.

Przed drzwiami stało dwóch ludzi z Secret Service.

– Witajcie, panowie – odezwał się jeden z nich. – Dalej nie pójdziecie.

Luke pokazał swoja odznakę. – FBI. Mamy certyfikat bezpieczeństwa Yankee White. Musimy porozmawiać z prezydentem Hayesem.

– Prezydent jest na spotkaniu.

– Chciałby usłyszeć, co mamy mu do powiedzenia.

Mężczyzna pokręcił głową. – Nic nam o tym nie wiadomo. Musicie poczekać, aż to sprawdzimy.

Ed się nie wahał. Uderzył pierwszego mężczyznę w gardło, po czym odwrócił się i przydusił łokciem szczękę drugiego. Pierwszy osunął się na ziemię, trzymając się za gardło. Ed przykucnął, uderzył jego głową o kamienną podłogę i w mgnieniu oka znów stał. Drugi mężczyzna sięgał po broń, kiedy Ed uderzył go w twarz. Stracił przytomność, zanim upadł.

Luke i Ed wpadli przez drzwi do Gabinetu Owalnego.

Po drugiej stronie pokoju zobaczyli prezydenta, a także panią wiceprezydent. Przyglądali się w skupieniu czemuś, co wyglądało na olbrzymią mapę rozłożoną na biurku prezydenta. Z trzech okien za nimi rozciągał się widok na Ogród Różany. Jakiś mężczyzna robił zdjęcia. Niedaleko stał młody człowiek z przerzedzającymi się włosami. Oprócz nich w pomieszczeniu znajdowało się jeszcze sześciu innych ludzi.

Kiedy Luke i Ed weszli, prezydent stanął wyprostowany. Był bardzo wysoki.

Czterech agentów Secret Service wyciągnęło broń.

– Stać! Na ziemię!

Na środku pokoju leżał dywan w kremowym kolorze i z okrągłą Pieczęcią Prezydenta. Luke stanął na nim i uniósł ręce.

– FBI – powiedział. – Mam ważną wiadomość dla prezydenta.

Ktoś związał go od tyłu, a jego policzek znalazł się na dywanie. Ręce miał boleśnie wykręcone do tyłu. Na jego twarzy stała stopa jednego z mężczyzn. Kilka stóp dalej Ed znalazł się w tej samej pozycji.

– FBI! – krzyczał Luke. – Agenci federalni.

Mieli jego odznakę i identyfikator. Wyciągnęli broń z jego kabury. Poczuł, jak podwijają mu nogawki i zabierają zapasowy pistolet i nóż.

– Co tu się dzieje? – zapytał prezydent.

Trzech mężczyzn przytrzymywało Luke'a. Silne ramię blokowało jego szyję. Ruch sprawiał ból. Trudno było mówić. – Panie prezydencie, nazywam się Stone i jestem agentem Jednostki Szybkiego Reagowania FBI. To jest agent Newsam. Jest pan w niebezpieczeństwie. Mamy wiarygodne informacje sugerujące, że planowany jest zamach na Biały Dom z użyciem brudnej bomby. Atak ma nastąpić wraz ze startem Ramadanu w Teheranie, za niecałe piętnaście minut.

Prezydent Hayes podszedł bliżej. Jego sylwetka górowała nad Lukiem.

– To nie jest prawda – odezwał się damski głos.

Luke przekręcił szyję na tyle, że zobaczył Susan Hopkins, panią wiceprezydent. Była bardzo ładna – jak doświadczona prezenterka telewizyjna. Miała na sobie szary żakiet w prążki, a jej krótkie blond włosy były obcięte na boba. – Właśnie otrzymaliśmy raport, że w Nowym Jorku została zneutralizowana próba ataku.

– Nie ma czasu, żeby wszystko wyjaśnić – powiedział Luke. – Musimy ewakuować cały budynek, a zostało już bardzo mało czasu. Jeśli się mylimy, będzie wielki wstyd. Biały Dom nastraszono bombą i ewakuowano bez powodu. Jednak jeśli to wy się mylicie… Nie chcę nawet o tym myśleć.

Wszyscy patrzyli na prezydenta. Był człowiekiem przyzwyczajonym do podejmowania trudnych decyzji. Milczał przez kilka sekund.

– Wyprowadzić wszystkich – powiedział. – Zainicjować protokół ewakuacji całego personelu. Dziesięć minut od teraz. Nie chcę widzieć w budynku ani jednej osoby.

Rozdział 23

10:50 rano

Podziemia Białego Domu

Zjeżdżali windą głęboko do wnętrza ziemi. Było ich dziesięcioro: prezydent, wiceprezydent, młody szef administracji prezydenckiej, Ed, Luke i pięciu agentów Secret Service. Jeden z agentów trzymał czarną skórzaną teczkę, która dla bezpieczeństwa była przypięta do jego nadgarstka metalowym zapięciem. Gdzieś nad nimi rozbrzmiewał alarm.

– Jak bardzo jesteś tego pewien? – zapytał prezydent.

Twarz Luke’a była czerwona od podrażnień. Plecy i bok szyi były obolałe. Czuł, jak puchną miejsca, w które został uderzony. Z ust leciała mu krew.

– Niczego nie jestem pewien, panie prezydencie.

– Jeśli się mylisz, będziesz mieć duże kłopoty.

– Myślę, że nie jest pan świadomy zakresu tych kłopotów.

Drzwi windy się otworzyły. Wyszli do słabo oświetlonego pomieszczenia i wtopili się w półmrok. Dwie czarne limuzyny stały tuż przed windą. Luke wsiadł do drugiego samochodu razem z Edem, panią wiceprezydent i dwoma agentami Secret Service.

Twarz Eda była w okropnym stanie. Jego prawe oko było zapuchnięte i na wpół zamknięte. Powieka była przecięta i sączyła się z niej krew.

Samochód mknął przez tunel, mijając żółte światła zwiększające się nad ich głowami.

– Po części mam nadzieję, że się mylisz – powiedziała Susan Hopkins.

– Ja też – odpowiedział Luke. – Ponad wszystko.

Na odległym końcu tunelu wsiedli do następnej windy. Dojechali na poziom lądowiska dla helikopterów, gdzie obracając wirnikami, czekał już na nich duży szary Sikorsky. Kiedy wszyscy wsiedli, helikopter wystartował.

Kiedy się wznosili, Luke zauważył, że wystartowali z zalesionego terenu około pół mili odległości od Białego Domu. Unosili się nad ziemią. Prezydent patrzył na budynek. Luke też.

– Jeśli coś miało się wydarzyć, powinno to być mniej więcej teraz – powiedział prezydent. – Mam rację?

Luke zerknął na zegarek. – Jest 10:53.

– Brudna bomba zazwyczaj jest mała – powiedział Ed. – Z tej odległości możemy nic nie zobaczyć.

– To może być atak dronem – powiedział Luke. – Jeśli tak, możemy…

Jego wypowiedź nagle się urwała, kiedy Gabinet Owalny eksplodował.

Błysk czerwonego i żółtego światła pojawił się za wysokimi oknami. Szkło się rozprysło. Ściany zdawały się wybrzuszyć, po czym runęły na łąkę.

Kolejna silna eksplozja zniszczyła Skrzydło Zachodnie.

Na ich oczach zawalił się dach.

Seria wybuchów przeszła przez Kolumnadę w kierunku Rezydencji w centrum. Wszyscy patrzyli, jak płomienie pożerają jeden z ocalałych symboli Stanów Zjednoczonych. Potężna eksplozja, największa z dotychczasowych, rozerwała Rezydencję. Ogromny kawał muru wzniósł się wysoko, nakrywając swój jeden koniec drugim. Luke obserwował, jak ten łuk rozpada się w powietrzu.

Nagle zatrzęsło helikopterem. Maszyna opadła nieznacznie, zanim pilot ją opanował i ponownie zaczął ją wznosić.

– To fala uderzeniowa – powiedział Luke. – Nic nam nie jest.

Helikopter skręcił i skierował się na zachód. Lecieli pogrążeni w ciszy, wymieniając oszołomione spojrzenia. Luke spojrzał na poranioną twarz Eda. Wyglądał jak bokser, który właśnie przegrał walkę. Nikt nie miał nic więcej do powiedzenia.

Za nimi płonął Biały Dom.

CZĘŚĆ DRUGA

Rozdział 24

11:15 rano

Centrum Działań Kryzysowych Mount Weather – Bluemont, Wirginia

– Broń? – powiedział mężczyzna do Luke'a.

Dwudziestu ludzi z Secret Service było na pokładzie helikoptera, który właśnie zbliżał się do lądowania. Działając sprawnie i efektywnie, odseparowali Luke'a i Eda od głównej grupy i ponaglali prezydenta oraz panią wiceprezydent w kierunku ziejącej pustką paszczy tunelu. Wejście było wysokie na dwa piętra i obramowane blachą falistą.

Na niebie śmigłowce bojowe zaroiły się niczym ważki. Helikopter wiozący prezydenta eskortowało dziesięć innych maszyn.

Luke i Ed stali w odosobnieniu na asfalcie dwadzieścia stóp dalej. Byli ogrodzeni drutem kolczastym. Secret Service brutalnie ich przeszukiwał. Dwóch mężczyzn trzymało go za ramiona, kiedy inny przetrząsali jego ubrania. Ubrania falujące od powiewu wytwarzanego przez wirniki śmigłowca.

– Broń? – powiedział ponownie mężczyzna.

Luke błądził we mgle. Biały Dom został wysadzony. Gabinet Owalny, a później Skrzydło Zachodnie, Kolumnada, cała droga do Rezydencji Prezydenckiej. Spodziewał się… czegoś. Jednak nie tego, czego był świadkiem. Był teraz zbyt zmęczony, żeby odnaleźć sens tego wszystkiego.

Dotarło do niego, że nie skontaktował się z Beccą. Będzie się o niego martwić. Miał nadzieję, że dojechała do ich domku wypoczynkowego. Stał na wschodnim wybrzeżu Maryland. Było cicho, bezpiecznie. Waszyngton i jego przedmieścia za moment pogrąża się w chaosie.

– Muszę zadzwonić do żony – powiedział.

Stojący przed nim agent Secret Service gwałtownie dźgnął Luke'a w brzuch. Zaskoczyło go to na tyle, że wrócił myślami do chwili obecnej. Zauważył ostre spojrzenie mężczyzny.

– Czy ukrywasz broń? – mężczyzna ponownie zapytał.

– Nie wiem. Zrewidowano mnie w Gabinecie Owalnym. Myślę, że wtedy wszystko mi zabrano.

– Kim jesteś?

To było łatwe. – Agent Luke Stone, Jednostka Szybkiego Reagowania FBI.

– Gdzie twój identyfikator?

– Nie wiem. Zapytaj znajomych. Zabrali wszystko. Słuchaj, naprawdę muszę zadzwonić, ale nie mam telefonu.

– Możesz zadzwonić, kiedy odpowiesz na nasze pytania.

Luke się rozejrzał. Było jasno i słonecznie, ale wyczerpanie i wydarzenia ostatnich godzin zmówiły się i przesłoniły jego spojrzenie szarymi chmurami. Nad ich głowami śmigłowce rzucały cienie na ziemię niczym krążące sępy. Przy wejściu do obiektu prezydent odwrócił się i wracał pieszo. Był tak wysoki, że łatwo było go dostrzec pośród tłumu.

Człowiek z Secret Service pstryknął palcami przed twarzą Luke'a. – Czy ty mnie słuchasz?

Luke potrząsnął głową. – Przepraszam. Słuchajcie, chłopaki. Miałem długi dzień. Pozwólcie mi tylko zadzwonić do żony, a później powiem wam wszystko, co wiem.

Mężczyzna go spoliczkował. To było mocne piekące uderzenie, która miało zwrócić jego uwagę. Poskutkowało aż za bardzo. Luke spróbował oswobodzić swoje ramiona. W następnej sekundzie leżał na ziemi, twarzą do chropowatej powierzchni czarnego asfaltu. Trzymało go dwóch mężczyzn. Po jego lewej stronie Ed także leżał na ziemi.

Luke obserwował z perspektywy robaka, jak prezydent nadchodzi szybkim krokiem, ze wszystkich stron otoczony przez agentów Secret Service, z lewej, z prawej, z przodu, z tyłu. Zatrzymał się w odległości dziesięć stóp.

– Panowie! – powiedział rozkazującym tonem. – Pozwólcie tym ludziom wstać. Są ze mną.

Wkrótce Luke stał w środku korytarza prowadzącego do budynku Mount Weather. Wokół niego kręcił się tłum ludzi, z których wielu było ubranych w niebieskie mundury wojskowe. Wejście było dosłownie gigantycznym tunelem biegnącym do granitowej ściany góry. Trzy piętra wyżej w łuk układał się kamienny sufit. Prezydent gdzieś zniknął.

Luke znów podniósł telefon.

„Cześć, tu Becca. Nie mogę teraz odebrać. Zostaw wiadomość po sygnale, a oddzwonię, jak tylko będę mogła”.

Luke chciał rzucić telefonem o cementową podłogę.

– Jasna cholera! Czemu ona nie odbiera?

Znał powód, a jakże. Telefon nawet nie dzwonił – połączenie było od razu przekazywane na pocztę głosową. Wieże komórkowe były przeciążone. W całym regionie miliony ludzi w tym samym czasie próbowały się do siebie dodzwonić.

Ed stał niedaleko, także próbując zadzwonić.

– Masz sygnał? – zapytał Luke.

Ed pokręcił głową.

Luke przełączył się na swój tryb szefowania. – Posłuchaj, za minutę zabiorą mnie na dół. Musisz jakoś skontaktować się z Trudy i Swannem. Musimy dostać w nasze ręce Alego Nassara. Jeśli NYPD go nie aresztuje, będziemy musieli wysłać do niego naszych ludzi. Zatrzymaj go, spraw, żeby zniknął i zabierz go w bezpieczne miejsce. Pod żadnym pozorem nie możemy pozwolić mu na opuszczenie kraju. I nie możemy liczyć na żadną pomoc ze strony Rona Begleya.

Ed kiwnął głową. – W porządku. Mam się skontaktować z Donem?

Luke wzruszył ramionami. – Tak, jeśli ci się uda.

– Co mam mu powiedzieć?

Luke nie wiedział, jak odpowiedzieć na to pytanie. Don był jednym z jego mentorów, ale był też kimś więcej. Don był dla niego jak ojciec. Z drugiej strony ten człowiek go dzisiaj zawiesił i zasugerował Luke'owi poddanie się terapii w szpitalu psychiatrycznym. W obu tych przypadkach Don się mylił.

Dwie pary dużych drzwi rozsunęły się w ścianie dwadzieścia stóp dalej. Grupa ludzi wraz z Lukiem zaczęła przemieszczać się w kierunku wejścia.

– Powiedz mu, że my i prezydent żyjemy.

– A potem? – zapytał Ed.

Luke znów wzruszył ramionami. – Kiedy to wszystko poukładasz, idź coś przegryźć. – Wskazał w kierunku windy. – To nie powinno długo zająć.

Winda towarowe była ogromna, wysoka na dwa piętra. Zmieściło się w niej dwudziestu ludzi. Kiedy powoli sunęła w dół, za metalową bramą przesuwała się rzeźbiona skała. Na bramie przyczepiony był żółty znak z czarnym napisem: UWAGA – NIE WYCHYLAĆ SIĘ. Winda zjeżdżała przez dłuższą chwilę, nurkując coraz głębiej i głębiej pod powierzchnię.

Luke popatrzył na ludzi wokół niego. Mężczyźni w garniturach. Mężczyźni w mundurach. Każdy czysty i schudnie ubrany, każdy naelektryzowany strachem i determinacją. Dla kontrastu Luke czuł się obdarty, brudny i wykończony.

Z windy przeszli do wąskiego korytarza. Przemieszczali się całą grupą, aż dotarli do jasno oświetlonego pokoju dowodzenia. Dwie ściany pokryte były płaskimi wyświetlaczami, przy czym każdy z nich mógł obsługiwać tuzin albo więcej otwartych okien, każde z odrębnymi obrazami i danymi. Ekrany były włączone i mała ekipa techników, stojąc przy konsoli dotykowej, wczytywała obrazy i nagrania. Jeden film przedstawiał płonący Biały Dom, otoczony przez wozy strażackie. Kilka innych pokazywało płonące meczety. Na niektórych widać było uliczne zamieszki oraz śpiewających ludzi i mężczyzn z brodami strzelających w niebo z karabinów AK-47.

Jedna krótka scena przykuła uwagę Luke’a. Było to kilkusekundowe nagranie z kamery przy frontowym wejściu do Skrzydła Zachodniego. Ciemna szybko przemieszczająca się plama wyłoniła się z prawego narożnika ekranu, po czym wpadła przez drzwi do holu. Chwilę później eksplozja zmiotła przednią część holu na łąkę i podjazd za rogiem. Wideo automatycznie odtwarzało się raz po razie w zwolnionym tempie. Nawet w spowolnieniu nie dało się powiedzieć, czym był zamazany obiekt.

Młody mężczyzna w jasnobrązowym garniturze chwycił Luke'a za łokieć i zaprowadził w głąb pokoju. Przed nim dwunastu ludzi siedziało na krzesłach z wysokim oparciem ustawionych wokół długiego stołu. Kolejne trzydzieści albo więcej osób – asystenci, personel, stratedzy, Bóg jeden wie, kim byli ci wszyscy ludzie – stali przy ścianach. Prezydent stał u szczytu stołu. Pani wiceprezydent, niższa od niego o głowę, stała obok niego.

– Oto i on – powiedział prezydent Thomas Hayes, wskazując na Luke'a otwartą dłonią. Jego zęby były śnieżnobiałe i idealne. Luke przez chwilę pomyślał, że przypomina prezentera teleturnieju zapraszającego publiczność zgromadzoną w studiu do spojrzenia na Bramkę nr 3.

– Możesz jeszcze raz powiedzieć, jak się nazywasz? – odezwał się prezydent.

Pięćdziesiąt twarzy zwróciło się w kierunku Luke'a. Czując na sobie spojrzenie pięćdziesięciu par oczu, poczuł się jeszcze nędzniej niż przed chwilą. – Stone – powiedział. – Nazywam się Luke Stone, Jednostka Szybkiego Reagowania FBI.

Prezydent kiwnął głową. – To jest człowiek, który uratował nam życie.

Luke usiadł przy stole konferencyjnym. Zatonął w miękkim skórzanym krześle. Asystent postawił przed nim owinięte w plastikową folię duńskie ciasto z jabłkami. Ktoś inny przyniósł mu kawę w styropianowym kubku. Luke wlał do kawy zawartość pojemniczka ze śmietanką. W świetle z górnych lamp fluorescencyjnych kawa zmieniła kolor na zielony.

Obiekt był zaprojektowany tak, aby umożliwić przeżycie wojny nuklearnej. Jedzenie, które serwowali, również było przygotowane na taką sytuację.

Ubrany na niebiesko podpułkownik armii stał przed centralnym ekranem. Wskazywał na zdjęcia czerwonym wskaźnikiem laserowym. – Mniej więcej o 10:54 rano czasu wschodniego, Biały Dom został zaatakowany licznymi ładunkami wybuchowymi, w tym co najmniej jedną bombą radiologiczną zawierającą jeszcze nieznane nam składniki. Skrzydło Zachodnie, włącznie z Gabinetem Owalnym, zostało całkowicie zniszczone. Kolumnada i Rezydencja Prezydencka zostały częściowo uszkodzone. Skrzydło Wschodnie nie zostało zaatakowane, ale odnotowano w nim drugorzędne uszkodzenia, które spowodowała siła rażenia oraz dym i woda.

– Jakieś informacje na temat ofiar wypadku? – zapytał prezydent.

Podpułkownik kiwnął głową. – Jak dotąd potwierdzono siedemnaście zgonów. Czterdzieści trzy osoby zostały ranne, w tym stan kilku jest krytyczny. Osiem osób zaginęło. Podczas wstępnej reakcji co najmniej dwa tuziny strażaków i innych pracowników służb ratunkowych było narażone na promieniowanie, którego skalę poznamy w ciągu najbliższych dni. Od około 11:24 rano, wszystkie okoliczne służby ratownicze są zobligowane nosić kombinezony chroniące przed niebezpiecznymi materiałami Stopnia Pierwszego. Jak łatwo sobie wyobrazić, znacznie spowalnia to gaszenie ognia i szukanie ocalałych.

W pokoju panowała prawie całkowita cisza. Mężczyzna cicho odkaszlnął, po czym kontynuował.

– Atak dał początek powszechnej panice. Ustaliliśmy strefę zapobiegania rozprzestrzenianiu się promieniowania o promieniu pół mili z Białym Domem w centrum. Na wspomnianym obszarze może przebywać tylko uprawniony personel. Choć obecnie przy granicach tego terenu nie występuje żadne mierzalne promieniowanie, dosłownie wszyscy w mieście jednocześnie próbują się ewakuować. Tymczasem sieć metra w Waszyngtonie i okolicach została zamknięta. Główne ulice i ważniejsze drogi są zamknięte dla wszystkich z wyłączeniem służb specjalnych, co przyczynia się do powstawania korków na drugorzędnych drogach.

– Te efekty przelewają się poza granice regionu. Zawieszono działalność sieci Amtrak z Waszyngtonu do Bostonu, a ponadto na czas przeprowadzania kontroli stanu zabezpieczeń zamknięte są wszystkie lotniska w regionie. Oprócz tego w kilkunastu miastach zaatakowane zostały meczety i z minuty na minutę napływają doniesienia o kolejnych atakach. Wygląda na to, że Amerykanie wierzą, że atak został przeprowadzony przez muzułmanów, więc ludzie w odwecie palą meczety i atakują muzułmanów.

– To byli muzułmanie – powiedział Luke.

Mężczyzna przerwał. – Słucham?

Luke wzruszył ramionami. – To byli muzułmanie. Ludzie, którzy przeprowadzili atak.

Mówca spojrzał na prezydenta, który tylko kiwnął głową.

– Czy możesz wyjaśnić to oświadczenie, agencie Stone?

– Jest tak jasne, jak tylko może być – powiedział Luke. – Moja jednostka została wezwana późno w nocy do zbadania kradzieży materiału radioaktywnego przechowywanego w szpitalu w Nowym Jorku. Jestem pewien, że tego ranka wszyscy słyszeliście w wiadomościach o kradzieży. Zdołaliśmy wytropić jednostkę terrorystyczną składającą się z dwóch Amerykanów i jednego Libijczyka, kierowaną przez irańskiego dyplomatę należącego do stałego przedstawicielstwa Iranu w ONZ. Widzi pan nagranie na ekranie C, to z zamazanym obiektem uderzającym w Skrzydło Zachodnie? To albo szybko lecący dron, albo pocisk wystrzelony z drona. Mężczyzna, o którym mówię, przy użyciu anonimowego konta bankowego na Wielkim Kajmanie zapłacił miliony dolarów za drony wojskowe z Chin.

Susan Hopkins siedziała naprzeciw Luke'a po drugiej stronie stołu. Wpatrywała się w niego. Luke domyślał się, co ludzie w niej lubią. Wyglądała dokładnie na osobę, jaką była – modelka pretendująca do stanowiska wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych. Na żywo była jeszcze ładniejsza niż w telewizji.

– To fakt czy domysły? – zapytała.

– Wszystko, co powiedziałem to fakty – odpowiedział Luke. – Mój partner i ja przesłuchaliśmy dyplomatę tego rana, ale był chroniony przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego z powodów, których nie znam. Zostaliśmy siłą usunięci z miejsca zdarzenia, zanim dowiedzieliśmy się czegoś więcej.

Uśmiechnęła się i pokręciła głową. – Czy to ten przypadek tortur? Poinformowano mnie o takim zajściu dziś rano, kiedy leciałam z Los Angeles. Gdyby nie wydarzyły się te wszystkie inne rzeczy, prawdopodobnie byłaby to teraz jedna z najważniejszych wiadomości w Ameryce.

Albo to była wrogość w jej tonie, albo kawa, ale cokolwiek to było, spowodowało, że Luke zaczął odnajdywać drogę w otaczającej go mgle. Mniej niż godzinę temu, uratował tej kobiecie życie. Bycie lekkomyślnym to jedno, ale…

– Przesłuchaliśmy go – powiedział. – Ociągał się, kiedy stawką było ludzkie życie. Włączając w to, jak się okazało, życie pani, życie prezydenta i życia wszystkich osób przebywających w Białym Domu. Proszę mi wierzyć, kiedy mówię, że biorąc pod uwagę okoliczności, byliśmy dla niego łagodni. Jeśli miałbym kryształową kulę, posunąłbym się dalej.

Skinęła głową. – Trzeba mieć odwagę, żeby się do tego przyznać, będąc świadomym, jak w dzisiejszych czasach krytykowane są tortury. Sporo odwagi wymaga też rzucenie oskarżenia, że atak przeprowadzili muzułmanie, mimo że tak naprawdę nic jeszcze nie wiemy. Prawda jest taka, że przy obecnych stosunkach międzynarodowych uznanie Irańczyków za winnych to więcej niż tylko odwaga i śmiałość. To niebezpieczny i pochopny ruch.

– Powiedziałem, że Irańczyk to zorganizował. Kupił drony. Zapłacił ludziom zamieszanym w sprawę. Podtrzymuję to.

– Czy nie widzisz, że jesteśmy na skraju wojny z Iranem, a wśród członków Kongresu są osoby, które chcą postawić prezydenta w stan oskarżenia, jeśli nie pójdziemy na wojnę? Czy nie widzisz także tego, że wojna z Iranem najpewniej doprowadzi do wojny z Rosją?

Luke pokręcił głową. – To nie mój wydział. Po prostu mówię, co wiem.

W pokoju wybuchł szmer rozmów.

Prezydent uniósł ręce. – Dobrze, dobrze. – Spojrzał bezpośrednio na Luke'a. – Powiedz nam jasno. Nie oznacza to, że będziemy postępować zgodnie z twoją opinią, ale osobiście chciałbym ją poznać. Czy wierzysz w to, że za atakiem stoi irański rząd?

– Nie igram w ten sposób z losem – powiedział Luke. – Wiem tylko, że atak zorganizował Irańczyk. Wiem, że jest dyplomatą należącym do misji ONZ. Oprócz tego wiem, że nadal żyje i przebywa na amerykańskim terytorium.

Prezydent rozejrzał się po pokoju. – Pozwolę sobie powtórzyć: nie opieramy się na informacjach agenta Stone'a. Chciałbym jednak, aby kontynuował zbieranie danych, a postępy opisywał w raportach dla tej grupy, nawet jeśli wyniki są kontrowersyjne.

– To może być dla mnie trudne do zrobienia – powiedział Luke.

– Dlaczego?

Tym razem Luke wzruszył ramionami. – Dziś rano zostałem zawieszony. Zostałem objęty dochodzeniem w sprawie domniemanych zbrodni, które popełniłem podczas pracy nad tą sprawą.

Podpułkownik przyglądał się Luke'owi. – Czy to wszystko?

Luke pokręcił głową. – W Baltimore jest też nakaz aresztowania mnie.

– Za co?

– Za morderstwo.

W pokoju zapanowała cisza. Wszystkie oczy znów zwróciły się na Luke'a.

– Miałem dziś dużo pracy – powiedział.

Rozdział 25

– Jak poszło? – zapytał Ed.

Stali na skraju lądowiska dla helikopterów, obserwując tłum ludzi wysiadających ze śmigłowca, który właśnie wylądował i biegnących do wejścia Mount Weather, żeby się schronić. Luke rozpoznał wśród nich Reprezentanta Stanów Zjednoczonych z Vermontu.

Wzruszył ramionami. – Powiedziałem im, co wiem. Powiedzieli mi, że bardzo dziękują, ale wolą wierzyć w coś innego.

– Nic dziwnego – powiedział Ed.

– Nie chcą rozpoczynać wojny z Iranem – dodał Luke.

Ed wzruszył ramionami. – Nie będę ich winić. Wojna jest piekłem.

Sygnalista na lądowisku zamachał do Luke'a i Eda pomarańczowymi pałeczkami, dając im zielone światło. Schylili się i pobiegli w kierunku helikoptera. Przy wejściu było tylko jedno aktywne lądowisko i śmigłowce przylatywały tam i odlatywały stamtąd co dwie minuty albo i częściej.

Jak tylko Luke i Ed wsiedli do środka, maszyna znów się wzniosła. Ed szarpnięciem zamknął drzwi, kiedy byli już jakieś dwadzieścia stóp nad ziemią. Luke wcisnął się w fotel i zapiął pas bezpieczeństwa. Byli sami w maszynie skonstruowanej do przewożenia ośmiu pasażerów. Wielu ludzi z obszarów rządu cywilnego wylatywało z Waszyngtonu i kierowało się do Mount Weather. Niezbyt wiele osób leciało z powrotem do miasta.

Zerknął na zegarek. Była 12:35. Ponad jedenaście godzin, od kiedy zadzwonił do niego Don. Trzydzieści godzin, od kiedy obudził się wczoraj rano. Podliczając wszystkie drzemki, które sobie uciął, prawdopodobnie nie przespał wczoraj nawet trzydziestu minut.

Wznieśli się ponad rozległy kompleks bunkrów. Widok oddalał się coraz bardziej i wkrótce widzieli już tylko zieleń drzew i niskie chropowate góry. Niebo było czarne od helikopterów oczekujących na swoją kolej na lądowanie. Na wschód na niebie widać było niemal nieprzerwany rząd helikopterów, ciągnący się aż po horyzont. Luke spojrzał na ziemię. Na dole była autostrada. Na pasie prowadzącym na zachód tłoczyły się pojazdy, zderzak przy zderzaku. Na wschodnim pasie z oddali nadjeżdżała garstka samochodów.

– To będzie dobra noc dla moteli w Wirginii Zachodniej – powiedział Ed.

– Pensylwania, Maryland, Karolina Północna – powiedział Luke. – Tam pewnie nie będzie wolnego pokoju w promieniu dwustu mil.

Ed kiwnął głową. – A wielu ludzi będzie spać w samochodach.

Luke zerknął na twarz Eda. Przemył ją, więc chociaż była czysta. Secret Service sponiewierał go jeszcze bardziej niż Luke'a. Może to była zapłata za pobicie ich dwóch agentów przed Gabinetem Owalnym. Może to dlatego, że był czarny. Trudno powiedzieć. Większa część jego oka była teraz spuchnięta i zamknięta. Miał kilka ciemnych guzów na linii szczęki, które przemieniały się w pokaźne siniaki. Wyglądał na zmęczonego. Wycieńczonego.

– Ech, wyglądasz paskudnie.

Ed wzruszył ramionami. – Powinieneś zobaczyć tego drugiego.

– Złożysz wniosek o odszkodowanie?

Ed pokręcił głową. Uśmiechnął się. – Nie, najpewniej pozwę tylko ciebie za lekkomyślne spowodowanie zagrożenia. Jak tam twoje ubezpieczenie od odpowiedzialności? Aktualne?

Luke się roześmiał. – Powodzenia. A przy okazji, już nie jesteśmy zawieszeni.

Ed uniósł brwi. – Byłem zawieszony?

– Nie wiem. Może byłeś. Może nie byłeś. Grunt, że teraz nie jesteś. A ponadto masz nowego szefa.

– Czyżby? Kto to?

Luke spojrzał na autostradę w dole. Korek ciągnął się tak daleko, jak sięga wzrok. – Prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki – odpowiedział.

Rozdział 26

1:15 po południu

McLean, Wirginia – centrum dowodzenia Jednostki Szybkiego Reagowania

Luke nigdy wcześniej nie przyglądał się zdjęciom Dona Morrisa. Ściany w jego biurze były nimi obwieszone. Z drugiej strony Luke nigdy nie stał w biurze Dona, nie mając nic do roboty. Don zazwyczaj już tam był, kiedy Luke przechodził przez drzwi.

Zdjęcia były niesamowite. Jedno z nich przedstawiało o wiele młodszego Dona, stojącego z Arnoldem Schwarzeneggerem i demonstrującego aktorowi wielki granatnik MK-19. Na nowszym zdjęciu Don prezentował ruch z jujitsu na Marku Wahlbergu. Wahlberg był odwrócony – jego nogi były w powietrzu, a głowa zbliżała się do maty. Luke wiedział, że Hollywood czasem konsultował się z Donem, dzięki czemu ich celuloidowe atrapy wydawały się prawie rzeczywiste.

Było tam tego więcej. Tu Don, otrzymujący coś wyglądającego jak Brązowa Gwiazda od Jimmy'ego Cartera. Tu Don i Ronald Reagan ściskający sobie dłonie. Tu Don i Bill Clinton. Tam Don w ojcowskim geście otaczający ramieniem Susan Hopkins. A tam Don stojący nad rzeką ze spikerem Izby Reprezentantów, obydwaj wyposażeni w sprzęt dla wędkarzy muchowych. Jeszcze na innym zdjęciu Don zwracający się do komisji Kongresu.

Luke zorientował się, że ktoś za nim stoi.

– Witaj, synu – powiedział Don.

– Witaj, Don. Świetne zdjęcia. – Luke odwrócił twarz w jego kierunku. – Dużo podróżujesz, co?

Don przeszedł przez pokój. Miał na sobie koszule sportową i luźne spodnie. Jego ruchy były swobodne, ale wzrok miał ostry. Usiadł za dużym biurkiem i wskazał na stojące naprzeciw niego krzesło.

– Usiądź. Rozluźnij się.

Luke tak zrobił.

– Polityka… – zaczął Don – to wojna innymi środkami. Nawiązywanie kontaktów w dużej mierze składa się na sposób, w jaki utrzymuję tutaj porządek. Nasi ludzie robią świetną robotę, ale jeśli wielkie osobistości o tym nie wiedzą, zostajemy bez pracy.  Dla księgowych jesteśmy wersem w raporcie, ważnym mniej więcej tyle, co wpis oznaczony Rozmaitości.

– Okej – powiedział Luke.

– Widzę, że wziąłeś prysznic – odparł Don. – Odświeżyłeś się trochę?

Luke potaknął. Prysznice tutaj były pierwszej klasy. Ponadto trzymał w swojej szafce dwie zmiany ubrań, nawet kiedy tu nie przebywał. Nie czuł się dobrze w stu procentach, ale przynajmniej o wiele lepiej niż wcześniej.

– Mało dziś brakowało, nie?

– Myślę, że czasem brakowało mniej – powiedział Luke.

Don się uśmiechnął. – W każdym razie cieszę się, że przeżyłeś.

Luke odwzajemnił uśmiech. – Ja też.

– Nadal jesteśmy partnerami? – zapytał Don.

Luke nie był pewien, jak odpowiedzieć na to pytanie. Pracowali razem od bardzo dawna. Do dziś Luke ani razu nie zastanawiał się, czy Don go wspiera. Dziś zdarzyło się to dwukrotnie. I w obu przypadkach instynkt zawiódł Dona. Parł w jednym kierunku, podczas gdy krążek z całą prędkością ślizgał się w inną stronę. Jeśli Luke posłuchałby Dona, zginąłby prezydent, pani wiceprezydent i wielu innych ludzi.

To była głęboka zmiana, zupełnie jakby widzieć górę lodową wielkości Kentucky oddalającą się od Antarktydy i zanurzającą się w oceanie. Bycie świadkiem to była poważna sprawa, ale konsekwencje tego były jeszcze większe.

Może Don mimo wszystko się starzał. Może widział, jak Jednostka Szybkiego Reagowania, organizacja, którą budował przez dziesięć lat, rozpada się i był tym przerażony. Może jej upadek spowodował, że odczuł powiew swojej śmiertelności. Może to przesłaniało jego osąd. Luke chciał w to wierzyć.

– Zawsze będziemy partnerami – powiedział Luke.

– Dobrze – odpowiedział Don. – Teraz słuchaj, nadal jesteś w zawieszeniu. Nie udało mi się ani odrobinę zmienić ich zdania. Myślę, że to odwołają, ale to może zająć dzień lub dwa, więc zamierzam odesłać cię do domu. Nie masz nic przeciwko?

– Don…

– Nie martwiłbym się o to, synu. W każdym razie byłeś na urlopie. Po wszystkim, co zrobiłeś, zasługujesz na kilka dni wolnego. Do diabła, wyglądasz jak coś, co przywlekł tu kot.

– Mam nowe rozkazy, Don.

Don miał srogi wyraz twarzy. – Z czyjego upoważnienia?

Luke spojrzał mu prosto w oczy. – Prezydenta. Polecił mi kontynuować dochodzenie, które prowadziliśmy dziś rano, a następnie złożyć raport dla zespołu bezpieczeństwa w Mount Weather. Chciałbym zrobić to tutaj z ludźmi z SRT, ale powiedział, że w razie problemów oddadzą mi do dyspozycji zasoby Secret Service.

Don się uśmiechnął, ale jego spojrzenie się nie zmieniło. Luke poczuł małe ukłucie. SRT balansowało na krawędzi, a teraz prezydent zabierał agentów Dona. Nawet jeśli tak było, Don musiał zachować się jak mężczyzna. Nie chodziło tu o ego czy o budżet agencji. Chodziło o wykonanie zadania.

Don spojrzał na blat biurka. – Cóż, skoro prezydent tak polecił, nie mogę się sprzeciwić. Dyrektor FBI również nie może. Dopóki nie usłyszę nic innego, bierz wszystko, czego potrzebujesz.

*

Głowa Trudy Wellington pojawiła się na ekranie płaskiego ściennego monitora.

Luke, Ed Newsam, Don Morris i sześciu członków Jednostki Szybkiego Reagowania siedzieli w sali konferencyjnej. Na długim czarnym blacie stołu leżało prawdziwe jedzenie – kanapki z delikatesów znajdujących się niecałą milę od centrum dowodzenia. Luke jadł pumpernikiel z wołowiną i sałatą.

Zerknął na Eda. Też był po prysznicu i przebrany. Miał teraz na sobie czarny kombinezon SRT. Przy oku trzymał zimny opatrunek. Pochłonął już dwie kanapki i miał przed sobą ogromny kubek z kawą. Kubek był czarny i widniał na nim czerwony napis: PALIWO ODRZUTOWE. Ed był czujny, potężny i groźny – zupełnie inny człowiek niż ten sprzed pół godziny. Poza rozerwaną twarzą i opuchniętym okiem był dokładnie tym samym mężczyzną, którego Luke poznał tego rana.

– Czy wszyscy dobrze mnie słyszą? – zapytała Trudy.

– Dobrze cię słyszymy – odparł Don.

– Czy z wideo wszystko w porządku?

– Jak dla mnie wygląda dobrze. Czy jest tam Swann?

– Jest tuż za mną. Wygenerował to połączenie.

– Dobrze – powiedział Don. – Co dla nas masz?

– Prawdę mówiąc, mamy chaos – odpowiedziała Trudy. – Zmobilizowano Gwardię Narodową. Przeszukiwany jest każdy samochód na każdym moście czy tunelu na Manhattanie. Wszędzie tworzą się korki. Lawety przewożą zaparkowane samochody, aby utworzyć dodatkowe pasy ruchu dla służb ratowniczych. Policja nałożyła blokady na linie kolejowe i metro. Na każdej stacji otwarte jest jedno wejście oraz wyjście i przeszukiwany jest każdy, kto chce wejść. Otwierana jest każda torba. Kolejki ciągną się przez kilka przecznic. Tłumy na Times Square stały się tak duże, że policja zamknęła tamtejszą stację metra i oczyściła plac. Co najmniej dziesięć tysięcy ludzi zmierza na północ w kierunku Central Parku. Otrzymujemy raporty o szerzących się na tym obszarze aktach wandalizmu, w większości sprowadzających się do rozbitych okien sklepowych.

– Co jeszcze? – zapytał Don.

– Kiedy teraz rozmawiamy, setki tysięcy ludzi jedzie przez Brooklyn, Manhattan, Williamsburg oraz przez wychodzące z Manhattanu mosty 59 ulicy, George'a Washingtona i 138 ulicy. Wygląda to jak drugi 11 września. W większości ludzie są spokojni, ale nie chcę nawet myśleć, jakby wyglądało to miejsce, gdyby to tam nastąpił atak.

– Cokolwiek na temat furgonu z pralni? – zapytał Luke. Nie wiemy, jaki materiał radioaktywny został użyty do ataku na Biały Dom. Dopóki nie znajdziemy tego furgonu, wciąż będzie istniała możliwość nastąpienia drugiego ataku.

– Mamy trop – odpowiedziała Trudy. – Eldrick Thomas, pamiętacie go? Został znaleziony na parkingu przy porcie Baltimore. Ten parking znajduje się tuż przy wyjeździe z I-95. To popularna miejscówka wśród handlarzy narkotyków i prostytutek, więc policja z Baltimore zamontowała kamery monitorujące po obu stronach podjazdu prowadzącego na parking. Dolna kamera, która jest dokładnie przy wjeździe na parking, była wyłączona, prawdopodobnie przez ludzi, których miała monitorować. Kamera u góry nadal działa. Swann, czy możesz załadować te nagrania?

Obraz na ekranie podzielił się na dwie części. Po lewej stronie Trudy oglądała się za siebie, patrząc na coś poza zasięgiem kamery. Po prawej stronie pojawił się ziarnisty materiał filmowy. Było na nim widać cztery pasy ruchu przy światłach stopu. Droga była pusta.

– Dostaliśmy to zaledwie pół godziny temu – powiedziała Trudy. – Z jakiegoś powodu departament policji z Baltimore PD bardzo niechętnie oddał te materiały. Przez chwilę myślałam, że będziemy z tym szli do sądu federalnego.

Na nagraniu pojawił się biały furgon dostawczy. Logo na jednym z jego boków było wyraźne. Dun-Rite Laundry Services. Pojazd skręcił w prawo, dzięki czemu był widoczny na wprost.

– Dobrze, Swann, zatrzymaj tutaj – powiedziała Trudy. – Widać tablice rejestracyjne. Jest duże ziarno, ale poradziliśmy sobie z tym. Komercyjne tablice rejestracyjne z Nowego Jorku. AN1-2NL. Te same tablice były na furgonie, kiedy pierwszy raz zarejestrowały go kamery w okolicy Center Medical Center. Teraz patrzcie, jak wyjeżdża.

Nagranie przeskoczyło do przodu i furgon zniknął. Za moment pojawił się z powrotem, tym razem tyłem do kamery. Luke dostrzegł pomarańczową plamę w miejscu tablic rejestracyjnych.

– To obraz zarejestrowany dwadzieścia minut później – powiedziała Trudy. – Widzicie tablice? To prywatne tablice z Nowego Jorku 10G-4PQ. Teraz patrzcie, jak furgon skręca w lewo, kierując się z powrotem na autostradę. Widzicie to? Zniknęło logo pralni. Bardzo sprytne.

– Więc co z tym robimy?

– Rozesłano listy gończe do straży gminnej w promieniu trzystu mil. Helikoptery policji stanowej Maryland i Wirginii zajęły pozycje w powietrzu i na podstawie stałych obrazów z tych nagrań sprawdzają każdy biały furgon na drodze.

– Co, jeśli zaparkowali go gdzieś w garażu? – zapytał Ed.

Trudy pokręciła głową. – To nie ma znaczenia. Nagrania z ośmiu godzin wstecz z każdej kamery monitorującej ruch drogowy w Maryland i Wirginii zostały przekazane do firmy w Indiach. W tej chwili czterystu ludzi w Delhi przegląda zarejestrowany ruch w jednym celu: sprawdzić wszystkie białe furgony i znaleźć ten z pomarańczowymi tablicami rejestracyjnymi z Nowego Jorku o numerze 10G-4PQ. Premie dla pracowników są uzależnione od tego, jak szybko go znajdą, a nie od liczby godzin spędzonych w pracy. Niedługo ktoś znajdzie ten furgon, a kiedy to nastąpi, będzie bardzo łatwo prześledzić wszystkie mijane przez niego światła, aż do chwili kiedy się zatrzyma.

– Ktokolwiek jest w tym furgonie, będzie zdesperowany – powiedział Luke. – Do tej pory stracili już dwóch ludzi. Jeśli zorientują się, że jesteśmy coraz bliżej, mogą się nawet wysadzić. Kiedy ktoś znajdzie ten furgon, chcę nas, to znaczy SRT, na miejscu zdarzenia. Musimy mieć tych ludzi żywych.

– Zrobimy, co tylko można – powiedziała Trudy – ale musimy pozostać w kontakcie z innymi. W posiadaniu tych informacji jest ponad pięćdziesiąt jednostek policji i tuzin agencji wywiadowczych. Jeśli zachowamy to dla siebie, ryzykujemy, że nigdy ich nie znajdziemy.

– Rozumiem – powiedział Luke – ale jeśli weźmiemy Ptaszynę, będziemy mogli polecieć wszędzie i dość szybko wylądować prawie w każdym miejscu. Wystarczy, że dacie nam znać.

– Nie ma sprawy.

– Co z Ali Nassarem?

– O tym musisz porozmawiać ze Swannem.

Trudy zniknęła i pojawiła się twarz Marka Swanna. – Luke, wysłaliśmy trzech ludzi, żeby wyciągnąć Nassara z jego apartamentu. Niestety dotarli na miejsce kilka minut za późno. Kiedy przyjechali, Nassar właśnie wychodził w towarzystwie ochroniarzy z irańskiej misji. Byli uzbrojeni i obnosili się z bronią. Nie chcieliśmy ryzykować strzelaniny na ulicy i szczerze mówiąc, naszych ludzi było mniej i byli gorzej uzbrojeni.

– Dokąd poszli?

– To było przed atakiem na Biały Dom, więc ulice nie były zatłoczone. Pojechali do śródmieścia i zabrali Nassara do misji irańskiej na Trzeciej Alei. Wejście do tego miejsca jest pilnie strzeżone. Żeby wejść tam i go stamtąd wyciągnąć, byłaby potrzebna armia i kilka ofiar. Nie chcemy wybuchu wojny, więc nie zrobimy tego, a nawet gdybyśmy zrobili, pewnie znaleźlibyśmy go martwego.

– Szlag by to – odezwał się Luke.

– Bez nerwów – odparł Swann. – Na przestrzeni lat CIA udało się zainstalować w tym budynku ponad dwieście urządzeń podsłuchowych. Jedenaście z nich nadal jest aktywne. To duży budynek, ale głos Nassara został uchwycony na co najmniej dwóch przekaźnikach. Było dużo kłótni, kiedy go przyprowadzono. Wszystko jest po persku, więc mamy z tego niewiele pożytku, ale tłumacze CIA i moi znajomi z Langley rzucili światło na to, o czym jest tam mowa. Planują wywieźć go z kraju, prawdopodobnie już dzisiaj.

– Jak zamierzają to zrobić? Wszystkie lotniska są wyłączone.

Swann uniósł palec. – Wszystkie lotniska komercyjne są zamknięte. Prywatne loty nadal się odbywają. Na lotnisku Kennedy znajduje się prywatny odrzutowiec gotowy do lotu. Irańska misja znajduje się kilka bloków od Midtown Tunnel. Kiedy tylko ruch uliczny się przerzedzi, wystarczy pojechać prosto przeze tunel do Van Wyck Expressway, a później do Kennedy.

– Możemy go aresztować, kiedy się pokaże?

Swann wzruszył ramionami. – NYPD i Bezpieczeństwo Wewnętrzne nie współpracują. Myślę, że Begley jest wściekły, że miałeś rację i sam się zniszczy, próbując się zemścić. Moglibyśmy sami zatrzymać Nassara, jeśli mielibyśmy zamiar walczyć o niego i jeśli nie pojawi się w przebraniu lub zapakowany do bagażnika samochodu.

– Chcę, żeby każde wyjście z tej misji było obserwowane – powiedział Luke. – Nie możemy pozwolić mu uciec, nawet jeśli oznacza to, że my…

– Luke? Luke? – ponownie odezwał się głos Trudy, ale nie było widać jej twarzy. – Luke, właśnie otrzymaliśmy informacje dotyczące tego furgonu. Znaleziono go. Śledzili go do złomowiska w Northeast, DC. Zaparkował tam. W ciągu trzydziestu sekund będziemy mieć zdjęcia satelitarne.

Luke już był na nogach. Zerknął na krzesło Eda Newsama. Nie było tam Newsama. Luke spojrzał na wejście do sali konferencyjnej. Ed stał w drzwiach, trzymając je otwarte.

– Czekam na ciebie – powiedział Ed.

Luke rozejrzał się po pokoju. Don siedział na swoim miejscu, patrząc prosto przed siebie.

– Don?

Kiwnął głową.

– Idź.

Rozdział 27

1:45 po południu

Ivy City – północno-wschodni Waszyngton, DC

Mężczyzna był duchem.

Nie miał nazwiska. Nie miał rodziny. Nie miał dowodu osobistego. Gdyby miał odciski palców, nie znaleziono by ich w żadnej bazie przestępców ani w żadnej bazie wojskowej. Miał przeszłość, oczywiście, że miał, ale to teraz prawie wcale nie miało znaczenia. Zerwał z przeszłością, po czym odsunął się od człowieka, którym kiedyś był. Teraz żył w pewnego rodzaju niekończącej się teraźniejszości. Teraźniejszość miała swoje zalety.

Leżał na brzuchu na dachu opuszczonego trzypiętrowego budynku. On i jego karabin dalekiego zasięgu THOR M408. Dla niego był to Potężny THOR, z którym tworzył jedność. On dawał temu życie. To było jego źródłem kreatywnej ekspresji.

Cały dach był zasypany porzuconymi śmieciami. Ubrania, pudła, stara mikrofalówka, roztrzaskany czarno-biały telewizor. Był tam zardzewiały kosz na zakupy, a także układ napędowy od tego, co prawdopodobnie kiedyś było pickupem. Jak i po co ktoś to tutaj przytaszczył…

Nie było warto się nad tym zastanawiać.

Ten rozpadający się budynek został niedawno opuszczony. Prawdopodobnie siłą. Do tego ranka stanowił dom dla ośmiu uzależnionych od heroiny i co noc służył im jako schronienie. Ich poplamione materace, porzucone ubrania, brudne igły i żałosne pamiątki walały się w całym domu. Bezmyślne graffiti upstrzyło ściany i schody. Mężczyzna przeszedł obok tego wszystkiego w drodze na dach. Było to dość spektakularne.

Narkomani zostali po cichu wyłapani i usunięci przed świtem. Mężczyzna nie miał pojęcia, co ich czekało i niewiele go to interesowało. Stali na drodze, więc zostali usunięci. Prawdopodobnie wszystkim wyjdzie to na lepsze, także im, jeśli zostaną zabici.

Mężczyzna wziął głęboki oddech i na kilka sekund zamknął oczy. Kiedy znów je otworzył, ponownie skupił wzrok na celu. Leżał pod pozostałościami po starej zielonej markizie, jakiej ludzie używają czasem do zakrycia straganu przed deszczem. Jedyne, co było widać z zewnątrz to olbrzymi tłumik jego karabinu. Tak, był bardzo pewny, że nikt go tam nie widzi. I nikt nie usłyszy, kiedy strzeli.

Wyzerował celownik na przód drzwi od strony pasażera białego furgonu zaparkowanego na złomowisku dwie aleje stąd. Celownik był tak wydajny, że drzwi furgonu wyglądały, jakby były w odległości zaledwie kilku cali. Mężczyzna wolałby strzelić teraz, ale przez oślepiające światło trudno było dostrzec cokolwiek przez szyby. Tak czy inaczej, rozkazano mu zaczekać, aż obiekt otworzy drzwi i wyjdzie.

Do tego sprowadzało się zadanie. Zaczekać, aż otworzą się drzwi i człowiek wyjdzie. Strzelić raz w jego głowę. Rozłożyć Potężnego THOR-a. Wyślizgnąć się spod markizy i zejść schodami na ulicę. Nieokreślony samochód będzie czekał na niego przed budynkiem. Wsiąść od strony pasażera i pozwolić komuś wywieźć się daleko stąd.

Było coś jeszcze, coś o pijanym włóczędze, który później przybłęda się na rupieciarnię, żeby sobie ulżyć i usunąć wszystkie telefony oraz identyfikowalne urządzenia komunikacyjne. To już nie była jego sprawa i nic nie wiedział o włóczędze. Ulice dookoła były pełne obdartych włóczęgów pijanych od wina czy piwa. To mógł być każdy z nich.

Mężczyzna na dachu nie był włóczęgą. Miał na sobie brązowy uniform konserwatora i opuszczając budynek, będzie trzymać w ręku skrzynkę z narzędziami. Nikt mu się nie przyjrzy. Zostanie uznany za przedstawiciela nieobecnego właściciela nieruchomości, który przyszedł naprawić kilka drobnych problemów w budynku.

Do tego czasu czekał. I obserwował drzwi furgonu.

*

Nic już nie miało sensu.

Ezatullah Sadeh siedział na przednim siedzeniu pasażera w białym furgonie. Właśnie obudził się z rozgorączkowanego snu wypełnionego koszmarnymi wizjami. Jego ciało i ubrania były mokre od potu.

Drżał, mimo że wiedział, że dzień jest ciepły. Wcześniej tego dnia wymiotował, ale wyglądało na to, że nudności się skończyły. Zerknął na telefon i zorientował się, że było już późne popołudnie. Zobaczył też, że nie było do niego żadnych wiadomości.

Pewność siebie, którą odczuwał dziś rano, dawno temu wyparowała. Zastąpiła ją dezorientacja. Zaparkowali na brudnym parkingu zarośniętym chwastami i wypełnionym zdezelowanymi samochodami i śmieciami. Za bramą złomowiska były slumsy. Typowe amerykańskie betonowe nieużytki, ciasno stłoczone ponure sklepiki, tłumy kobiet niosących plastikowe torby i czekające przy wiatach autobusowych, pijani mężczyźni na każdym rogu ulicy, trzymający butelki z piwem w brązowych papierowych torebkach. Słyszał dźwięki dochodzące z sąsiedztwa: szum pojazdów, muzykę, krzyki i śmiechy.

Ostatnie instrukcje, jakie otrzymał, mówiły, że ma przyjechać na ten parking. To było wcześnie rano, w Baltimore, tuż przed tym, jak stracili tego o imieniu Eldrick. Ezatullah nigdy do końca nie uwierzył w nawrócenie Eldricka do Allaha i nie mógł się zdobyć na zwracanie się do tego człowieka jego muzułmańskim imieniem, Malik. Wtedy wydawało się hańbą, że Eldrick spanikował i uciekł zaledwie kilka kroków od chwały. Jednak teraz…

Teraz Ezatullah nie był pewien.

Kiedy tu dotarli, brama była zamknięta. Nikt im nie powiedział, że będzie otwarta. Musieli przeciąć mosiężny łańcuch nożycami do cięcia prętów. Obydwaj, on i Mohammar, byli wtedy tak słabi, że ledwo sobie z tym poradzili. Wjechali na teren, zaparkowali furgon między dwoma wrakami i czekali. Minęło już tyle godzin, a oni nadal czekali.

Niech będzie, technicznie rzecz biorąc, „oni” nie czekali. Rano Mohammar zmarł. Ezatullah stracił poczucie czasu, ale w pewnym momencie po wschodzie słońca odwrócił się, żeby powiedzieć coś do Mohammara. Tyle że Mohammar już nie słuchał. Zmarł, siedząc prosto w fotelu kierowcy. Był ostatnim z nich. Zakładając, że Eldrick zmarł w tamtych zaroślach, wszyscy ludzie Ezatullaha zginęli. Cała jego jednostka.

Ezatullah wysłał do ich zwierzchników SMS-a z informacją o śmierci Mohammara, ale oczywiście nie było żadnej odpowiedzi. Westchnął na myśl o tym. Miał nadzieję, że ofiara Mohammara spodobała się Allahowi. Mohammar nie miał jeszcze nawet dwudziestu lat i mimo że był bardzo inteligentny, pod wieloma względami był jak dziecko.

Ezatullah z frustracją uderzył w deskę rozdzielczą. Uderzenie było słabe. Jego imię oznaczało „Chwała Bogu”, a ta operacja miała być jego wielkim testamentem, publicznym wyznaniem wiary. To już nigdy nie dojdzie do skutku.

Atak odbył się bez ich udziału. W telefonie czytał wiadomości o wysadzeniu Białego Domu. To sugerowało, że on i jego grupa przez cały czas byli zwodzeni. Nikt nigdy nawet nie zamierzał zlecić im przeprowadzenia tego ataku. Zostali przywiedzeni do tego martwego zaułka i porzuceni. Trudno było o tym wszystkim myśleć. Ezatullah uważał się za wartościowego współpracownika. Zamiast tego okazał się zwykłym pionkiem, którego wykorzystano i wyrzucono.

A atak, choć spektakularny, okazał się porażką. Zginęła garstka niewiele znaczących ludzi, a prezydent wyszedł z tego bez szwanku. Powinni zaufać Ezatullahowi. Wykonałby to zadanie tak, jak miało zostać wykonane. Pokręcił głową nad głupotą tej sytuacji.

Nagle jego telefon odebrał wiadomość.

„Jesteśmy dumni. Wykonałeś wszystko prawidłowo i z czasem stanie się to dla ciebie jasne. Na ulicy czeka na ciebie zielony samochód. Chodź teraz. Mujahideen”.

Ezatullah gapił się na wiadomość. Po tylu godzinach oczekiwania niemal nie mógł w to uwierzyć. Jeśli to była prawda, nie zdradzili go. Teraz kiedy zadanie zostało wykonane, wysłali kogoś, żeby go uratował i zabrał do domu.

Zawahał się. Czy odważy się im zaufać?

Zorientował się, że było to możliwe. Oczywiście jego przełożeni nie mówią mu o wszystkich aspektach ataku. Nie mógł zobaczyć pełnego obrazu. To była niebezpieczna i trudna operacja, w którą musiało być zaangażowanych wiele osób. Trzeba było chronić innych. Jeśli Ezatullah zostałby złapany, nawet na torturach CIA, mógłby powiedzieć tylko to, co wiedział. Nie widział, od kogo otrzymał pieniądze. Nie wiedział, skąd otrzymał instrukcje. Miał cel, ale został on kilkukrotnie zmieniony z nieznanego mu powodu.

– Wstawaj – powiedział do siebie. – Wstawaj i idź do nich.

Mógł od tego uciec. Musiał tylko otworzyć drzwi i dowlec się na ulicę. Był chory, owszem, ale nadal można go było wyleczyć. To były Stany Zjednoczone. W porównaniu do tego, co było dostępne w innych krajach, nawet klinika przy tajemniczej bocznej alejce, w której pracują lekarze z czarnej listy, okazałaby się placówką olśniewającą nowoczesnością.

Dobrze. A zatem zostało postanowione. Będzie żył, aby walczyć innego dnia. Jego wielkie wyznanie zostanie złożone kiedy indziej na innym polu walki.

Odblokował drzwi i popchnął je. Zdziwił się, jak łatwo ustąpiły. Pewnie miał więcej siły, niż się spodziewał. Po raz ostatni spojrzał na Mohammara.

– Żegnaj przyjacielu – powiedział. – Byłeś dzielny.

Gdzieś nieopodal wyły syreny. Zbliżały się. Pewnie były inne ataki albo był to zwyczajny dzień w tej okolicy. Ezatullah przekręcił swoje ciało i wysunął się z vana. Stopami uderzył w brud parkingu i zorientował się, że nogi mu się chwilą, ale jest w stanie na nich ustać. Zrobił niepewny krok, a później następny. Chwała Allahowi, nadal mógł chodzić.

Zatrzasnął za sobą drzwi vana i wziął głęboki oddech. Ostatnią rzeczą, jaką zobaczył, było błękitne niebo i jasne światło słoneczne ciepłego czerwcowego dnia.

Rozdział 28

Nazywali go Ptaszyna. Czasem nazywali go Latające Jajo.

Był to helikopter MH-6 – szybki i lekki, bardzo zwrotny, z tych, które nie potrzebowały zbyt dużo miejsca do lądowania. Można było wylądować tym na małym dachu czy na wąskiej drodze w zatłoczonej okolicy. Śmigłowiec był uwielbiany przez jednostki do zadań specjalnych i Don nabył jednego, kiedy utworzył Jednostkę Szybkiego Reagowania.

Leciał nisko nad ulicą, tuż nad plątaniną przewodów elektrycznych. Luke i Ed siedzieli na drewnianych ławkach po bokach, a ich nogi wisiały w powietrzu. Obok złomowiska pilot zlokalizował dwupiętrowy budynek z wyjściem pożarowym. Posadził maszynę i obydwaj mężczyźni wysiedli, stając prosto na dachu. Trzy sekundy później śmigłowiec znów był w powietrzu.

Po minucie Luke i Ed szli przez zakurzony parking w kierunku furgonu. Na miejscu było mnóstwo policjantów. Siedem albo osiem radiowozów policji metropolitalnej, świecąc lampami, stało zaparkowane na ulicy i chodniku. Były tam też dwa wozy strażackie. Na parking wprowadzono zarówno ciężarówkę do przewozu niebezpiecznych materiałów, jak i pojazd saperski, a na bramie zawieszono żółtą taśmę policyjną.

W oddalonym rogu parkingu mężczyźni w kompletnych skafandrach przeszukiwali furgon. Wszystkie drzwi były otwarte. Ciało leżało na ziemi obok kałuży krwi przy drzwiach od strony pasażera. Na fotelu kierowcy leżało drugie ciało.

Pięćdziesiąt jardów od vana stanął przed nimi policjant.

– Dalej nie pójdziecie.

Luke pokazał mu swoją odznakę. – Agent Stone, Jednostka Szybkiego Reagowania FBI – powiedział, mimo że nie był pewien, dla kogo teraz pracuje. W każdym razie nadal miał odznakę. To wystarczyło.

Policjant kiwnął głową. – Domyśliłem się, że jesteście kimś ważnym. Niewiele osób przybywa na miejsce zbrodni, lądując helikopterami na dachach budynków. Stąd zaczyna się obszar, na którym możecie być narażeni na promieniowanie. Jeśli chcecie iść dalej, musicie nałożyć skafandry.

Luke nie chciał spędzić dwudziestu minut na zakładaniu skafandra. Wskazał w kierunku mężczyzn przy furgonie. – Wiesz, co się tu wydarzyło?

Policjant się uśmiechnął. – Słyszałem to i owo.

– Jak umarli?

Policjant wskazał palcem. – Ten na ziemi został postrzelony w głowę. Broń dużego kalibru, strzał z daleka. Kula wyrwała spory fragment jego mózgu i czaszki. Facet miał szczęście – prawdopodobnie nie było mu dane dowiedzieć się, kto do niego strzelił.

– Ktoś go zastrzelił? – zapytał Ed.

– Gdybyś podszedł odrobinę bliżej, nie zadawałbyś mi takiego pytania. Na ziemi jest sałaka z mózgu. Wygląda, jakby ktoś upuścił talerz z guacamole.

– Nie zastrzelił się sam?

Policjant wzruszył ramionami. – Wiem tylko tyle, co usłyszałem od balistyków. Zrobili jakieś pomiary i będą generować model komputerowy, ale po pierwszych oględzinach uznali, że na jednym z pobliskich dachów był strzelec.

Luke rozejrzał się po okolicy. Było to skupisko dwu- i trzypiętrowych budynków, warsztatów mechanicznych i magazynów. Były tam sklepy monopolowe, realizacja czeków i lokale z szyldami SKUP ZŁOTA. Odwrócił się i wlepił wzrok w mężczyznę.

– Mówisz, że zastrzelił go snajper? Kto oprócz policji mógł wysłać snajpera na jeden z tych budynków?

Policjant uniósł ręce. – Słuchaj, ja tu tylko pracuję. Mogę ci jednak powiedzieć, że to nie byliśmy my. Rozkazano nam zatrzymać tych ludzi żywych, o ile to możliwe, ale kiedy pierwszy z naszych śmigłowców przybył na miejsce, ten facet na ziemi już nie żył.

– A co z drugim?

– Kierowca? Wygląda na to, że zabiła go choroba popromienna albo że wziął jakieś prochy. Nie ma żadnych widocznych ran postrzałowych ani kłutych. Żadnej krwi. Po prostu siedzi tam za kierownicą, tak jakby zaparkował furgon i umarł. Będą musieli zrobić mu badania toksykologiczne, ale to trochę potrwa. Przez to całe promieniowanie mienie kilka godzin, zanim chociaż wydobędą stamtąd ciała.

– Mają przy sobie jakiś sprzęt? – zapytał Ed. – Telefony, tablety, laptopy?

Policjant pokręcił głową. – Niczego nie znaleziono. Zabawne, prawda? Dwóch facetów na misji, którzy nie mogą skontaktować się ze swoją bazą?

– Zdjęto im odciski palców? – zapytał Luke.

Policjant kiwnął głową. – Tak, DNA też. To jedna z pierwszych rzeczy, jaką zrobili ludzie od niebezpiecznych materiałów.

– Dzięki.

Luke i Ed odeszli z powrotem w kierunku budynku, na którym wylądował helikopter. – Tego się obawiałem – powiedział Luke. – Poza Ali Nassarem, ci dwaj byli jedynym tropem prowadzącym do tego, kto zaatakował Biały Dom. Najwyraźniej to nie oni to zrobili.

– Co myślisz? – zapytał Ed. – Cała ta sprawa z radioaktywnością była tylko przykrywką?

– Możliwe. Albo planem awaryjnym, który nie wypalił. Nie wiem.

Luke wyciągnął swój telefon satelitarny. On i Trudy przerzucili się teraz na takie telefony. Złe warunki atmosferyczne mogły im przeszkodzić, ale za to nie musieli się przejmować problemami z komunikacją, takimi jak ten, który uderzył w Wybrzeże Zachodnie.

Czekał, aż telefon przywita się z satelitą i zwróci jej lokalizację. Biip… Biip… Biip… Zawsze był trochę nieufny wobec telefonów satelitarnych. Wiedział, że to głupie, ale była to pozostałość z czasów, kiedy drony mogły za pomocą połączenia satelitarnego śledzić cele na ziemi. W tamtych czasach człowiek z telefonem satelitarnym był wielką czerwoną kropką przyciągającą wzrok na tarczy. Teraz to prawie nie miało znaczenia. Najnowsze drony potrafiły zlokalizować cel na podstawie sygnału z telefonów komórkowych, laptopów, nadajników GPS, niemal wszystkiego.

– Halo? – odezwał się głos. To była Trudy. Jej głos brzmiał, jakby dochodził z dna puszki. – Luke?

– Trudy. Słuchaj. Jesteśmy w miejscu, gdzie stoi van. Jest tu dwóch podejrzanych, obydwaj nie żyją. Policjant powiedział mi, że pobrano ich DNA i odciski palców. Skontaktuj się, z kim możesz, żeby dostać się do tego kręgu. Kiedy zostanie ustalona ich tożsamość, chcę ją znać.

– Nie ma sprawy, Luke. Ale posłuchaj. Swann otrzymuje informacje z irańskiej misji niemal w czasie rzeczywistym. Zabierają dzisiaj Ali Nassara na lotnisko. Chcą go wywieźć z kraju. Wszystko wskazuje na to, że odrzutowiec czeka na niego gotowy do startu o 15:30.

Luke spojrzał na zegarek. Była 14:05.

–– Jezu. Możemy go zatrzymać?

– Rozmawiałam o tym z Ronem Begleyem – odpowiedziała. – Roześmiał się. Powiedział, że Bezpieczeństwo Wewnętrzne tego nie tknie. Z ich informacji wynika, że ten człowiek jest dyplomatą i nie ma nic wspólnego z atakami. Nie ma dowodu na to, że był w Iranie i nie chcą ryzykować spowodowania dziś kolejnego międzynarodowego incydentu.

– Do diabła! – krzyknął Luke. Nassar był ostatnim człowiekiem związanym z atakiem i Ron Begley zamierzał puścić go wolno. – Co to ma znaczyć… Co z lokalną policją?

– Bez szans – odpowiedziała. – Już powiedzieli, że jeśli Bezpieczeństwo Wewnętrzne go nie chce, oni nie mają jurysdykcji. I że są przeciążeni. Praktycznie wszystkie jednostki policyjne zostały zmobilizowane do strzeżenia każdego dworca i każdego miejsca publicznego. Ali Nassar jest twoją obsesją, Luke. Nikt inny się nim nie przejmuje.

– Niech tak będzie – powiedział Luke. – Sam go powstrzymam.

– Stamtąd? – zapytała.

Luke potrząsnął głową i zorientował się, że ona go nie widzi. – Nie. Wracamy do Nowego Jorku. Jeśli wciśniemy gaz do dechy, powinniśmy być tam na czas. Chcę, żeby poinformowano mnie natychmiast, kiedy Nassar opuści budynek.

– Cóż, jest jeszcze kilka rzeczy, o których powinieneś wiedzieć – odparła Trudy. – Planują jechać na lotnisko uzbrojonym konwojem z SUV-ów.

– Nie zrobiłbym tego w żaden inny sposób – odpowiedział Luke. – Upewnij się, że nasi ludzie wiedzą, jak wygląda Nassar. Dajcie mi znać, jeśli wyjedzie więcej niż jeden konwój, a także przekażcie mi, w którym z konwojów najprawdopodobniej siedzi. Jeśli potrzebujecie podstępem zatrzymać ciężarówki, żeby zobaczyć, kto jest w środku, zróbcie to. Nieistotne jak, może być nawet fałszywy punkt kontrolny, Powiedz Swannowi, żeby wysłał w niebo swoje zabawkowe drony i przygotował się do śledzenia kilku konwojów. Niech sprawdzi, jak blisko może podlecieć z kamerami.

– Luke, jest coś jeszcze. Nassar ma pięcioletnią córkę. Matka jest Libijką i mieszka tutaj, w Nowym Jorku. Obie opuszczają kraj razem z nim. Prawdopodobnie będą w jego samochodzie.

Luke nic nie odpowiedział. Ścisnęło go w żołądku na myśl o tej małej dziewczynce w samochodzie. Dlaczego zawsze coś musi być? Dlaczego nigdy nic nie może być proste?

Obok niego Ed wzywał z powrotem śmigłowiec. Chwilę później Luke dostrzegł go na horyzoncie. Czarny insekt w oddali, szybko się zbliżający, rosnący z sekundy na sekundę. On i Ed ruszyli w kierunku schodów pożarowych, którymi poprzednio zeszli.

– Nie bądź brutalny – powiedziała Trudy. – To mam na myśli.

– Nigdy nie jestem brutalny.

– Nie?

Luke się uśmiechnął. – Nie. Takie rzeczy zostawiam Edowi.

Rozdział 29

2:35 po południu

Centrum Działań Kryzysowych Mount Weather – Bluemont, Wirginia

Spotkanie to był jeden wielki chaos. Miało się skończyć już ponad godzinę temu.

Thomas Hayes próbował zapanować nad krnąbrnym tłumem przerażonych ludzi. Nic nie działało. Na ogół byli to inteligentni, sprytni, twórczy ludzie, którzy w normalnych okolicznościach byli najlepsi i najbystrzejsi. Jednak strach uwięził ich kreatywność i dusił ich inicjatywę. Nie mogli nawet uzmysłowić sobie, gdzie się znajdują. Hayes nie mógł uwierzyć, jak zdezorganizowana była ewakuacja.

Asystent składał raport. – Panie prezydencie, mniej więcej o 12:30 samolot Dowództwa Łączności Sił Powietrznych o kryptonimie Straż Nocna wystartował z Joint Base Andrews i skierował się na zachód. Obecnie leci nad wschodnią częścią Missouri na wysokości czterdziestu tysięcy stóp.

Hayes spojrzał na blade twarze ludzi wokół stołu konferencyjnego.

– Kto na to zezwolił?

Nikt się nie odezwał. Straż Nocna miała startować tylko w przypadku wojny nuklearnej. Wiązało się to z kodami rakietowymi.

Hayes rozejrzał się po pokoju. Agent Secret Service stał przy drzwiach ze skórzaną aktówką. Była przywiązana do jego nadgarstka stalowym sznurem. Hayes wiedział, że w środku była aluminiowa walizka ZERO Halliburton. Mruknął coś jakby z zadowoleniem. ZERO Halliburton, wieloletni wykonawca prezydenckich czarnych teczek z kodami nuklearnymi, był teraz spółką całkowicie zależną od japońskiego producenta bagażu. Tradycje są zabawne.

Hayes spojrzał na asystenta. – Synu, czy bierzemy udział w wojnie, o której wiemy?

– Nie, panie prezydencie.

– Dobrze, więc kto, u diabła, jest na pokładzie samolotu?

– W samolocie jest senator Edward Graves z Kansas oraz kilku urzędników z Pentagonu, panie prezydencie.

Thomasowi Hayesowi opadły ramiona. Ed Graves był przewodniczącym Komitetu Sił Zbrojnych i jednym z najgłupszych członków obu izb Kongresu. Miał tyle rozumu co pniak po ściętym drzewie. Nigdy nie doświadczył wojny, ani nawet potyczki granicznej. Biorąc pod uwagę fakt, że Straż Nocna to samolot zaprojektowany jako miejsce, gdzie prezydent może zarządzić odwetowy atak jądrowy, Ed Graves stawał się zagrożeniem. Do diabła, pewnie myśli, że samo przebywanie na pokładzie tego samolotu czyni go prezydentem.

Hayes zwrócił się do wszystkich zebranych: – Czy ktoś może wyświadczyć mi przysługę i sprowadzić go na dół? Proszę? St. Louis, Kansas City, cokolwiek, co jest najbliżej. Powiedzcie mu, że ja tak powiedziałem.

Hayes potarł czoło. Był zmęczony i bolała go głowa.

David Halstram stał w rogu pomieszczenia. Wkroczył do akcji, kiedy zobaczył, w jakim stanie jest Hayes.

– Dobrze, słuchajcie mnie wszyscy. Zróbmy to. Zróbmy pół godzinną przerwę. Skorzystajcie z toalety, napijcie się kawy, zrelaksujcie się, róbcie, co chcecie. – Zerknął na zegarek. – To oznacza, że wracamy tu za dziesięć trzecia. Wiecie co? Zróbmy czterdzieści minut przerwy i wróćmy dokładnie o godzinie trzeciej. To są poważne problemy, dobrze o tym wiem, ale one nigdzie nie uciekną. Za czterdzieści minut nadal będą tu na nas czekać.

– Dziękuję, David – powiedział Hayes. – To dobry pomysł.

Susan Hopkins uniosła dłoń. Wyglądała, jakby pokazywała znak STOP. – Thomas, czy mogę coś powiedzieć?

– Susan, wolałbym nie.

– Thomas, myślę, że to ważne i nie jestem pewna, czy może to zaczekać do piętnastej.

Hayes tracił cierpliwość. Mógłby spoliczkować każdego, kto by się teraz odezwał. Tylko że była wiceprezydentem, a sama absurdalność ich relacji tylko pogarszała sprawę. Słowa wyrwały się z jego ust, zanim zdążył je zatrzymać.

– To nie konkurs gotowania, Susan. Nie organizujemy też pokazów mody. Co jest tak ważne, że nie może zaczekać?

Nie odezwała się. Jej twarz oblała się żywym rumieńcem. Nie mówiąc ani słowa, wstała i wyszła z pokoju.

Rozdział 30

3:15 po południu

Na niebie – okręg Queens, Nowy Jork

Helikopter leciał nad Staten Island, przez Verrazano-Narrows i kierował się do Brooklynu. Teraz przemieszczał się na wschód wzdłuż wybrzeża oceanu, lecąc szybko i nisko. Wkrótce skieruje się w lewo i poleci na północ wzdłuż Van Wyck Expressway.

Luke i Ed siedzieli skuleni w niewielkiej ładowni. Jeszcze w New Jersey wzięli następną dawkę Dexedrine'u. Lek zaczynał działać.

To był długi i brutalny dzień. Luke był na nogach od bardzo dawna. Był duszony, strzelano do niego, zastawiano mu drogę, deptano go, bito, kopano i, ach, prawda, niemal został rozerwany na kawałki. Został zawieszony i oskarżony o morderstwo. Jednak kiedy Dexedrine zaczął działać, poczuł przypływ kontrolowanego optymizmu. Przecież uratowali dziś prezydenta Stanów Zjednoczonych. To chyba ma jakieś znaczenie.

Helikopter był maleńki. Gdyby wyciągnął rękę, sięgnąłby obu pilotów. Wetknął swoją głowę między nich. To był Jacob i Rachel, ci sami piloci co rano.

– Jak tam, dzieciaki, gotowi lecieć tym drobiazgiem? – krzyknął.

Za nim Ed siedział przy otwartych drzwiach towarowych i ładował magazynek na trzydzieści naboi do karabinu szturmowego M4. Miał przed sobą jeszcze pokaźny stos.

– Chyba właśnie to robimy? – odparła Rachel.

Luke lubił Rachel. Miała ciemne kasztanowe włosy i była muskularna niczym Rózia Nitowaczka ze starych plakatów. Nic dziwnego. Uprawiała przecież mieszankę stylów walki. Duże ramiona, duże nogi, pewnie nie raz zgotowała piekło w metalowej klatce.

– Ed mógłby robić to, co wy – powiedział Luke – ale potrzebuję go z M4. Miałem na myśli to, czy jesteście gotowi lecieć tak, jak uczono was w Armii Stanów Zjednoczonych? To może być trochę trudne zadanie.

– Jesteśmy gotowi, Luke – powiedział Jacob. Był prawie zupełnym przeciwieństwem Rachel. Wysoki i szczupły. Wcale nie przypominał typowego żołnierza elitarnego. Siły specjalne mogłyby zainteresować się jego wyglądem. Pewnie nikt by go nie zatrudnił, nie Delta, nie SOAR, nie Rangers, ani nie SEALS. Jedyne, co za nim przemawiało, oprócz jego wyjątkowego spokoju, było to, że prawdopodobnie był jednym z dziesięciu najlepszych pilotów helikoptera na świecie.

Rachel kiwnęła głową. – Wiesz, że jesteśmy gotowi.

– Dobrze. Jest konwój SUV-ów jadący na lotnisko Kennedy. Nie dojedzie do celu. A to dlatego, że go zatrzymamy.

– Jakie mamy wsparcie? – zapytał Jacob.

– Swann operuje kilkoma małymi dronami, które wykrywają dla nas cel. Powinien mieć też kilka naszych samochodów. Poza tym macie mnie i tego wielkiego faceta z wielkim karabinem, tam z tyłu.

– Co zamierzasz zrobić?

Luke się uśmiechnął. – Jestem główną cheerleaderką. Nie wyłączajcie intercomu i słuchajcie moich krzyków.

– Hej, Luke – krzyknęła Rachel. – Kiedy opuszczałam SOAR, mój dowódca zapytał mnie, co zamierzam robić przez resztę życia. Wiesz, co odpowiedziałam? Powiedziałam mu, że zamierzam pracować dla SRT. Wiesz czemu? Bo był tam Luke Stone. Przez te wszystkie lata kierowania śmigłowcami nie miałam okazji umrzeć w jednym z nich. Mam nadzieję, że Luke mi to umożliwi.

– Moja krew – powiedział Luke.

– Nawiasem mówiąc – odezwał się Jacob – to jest obszar pełen cywilów.

Luke kiwnął głową. – I to właśnie dlatego zrobimy to bez oddawania choćby jednego strzału.

Chwilę później telefon satelitarny Luke’a zaczął pikać. Odebrał i przyłożył telefon do ucha.

– Swann? Co nowego?

– Obserwujemy ich. Opuścili budynek jakieś piętnaście minut temu.

– I?

– Nie wiedzą, że ich słyszymy – powiedział Swann. – Z tego, co mi wiadomo. Wyjechał jeden konwój. Jedzie duży czarny Lincoln Navigator z dwoma Range Roverami po bokach. Na dziewięćdziesiąt procent Nassar siedzi w Lincolnie. Pojechali prosto przez Midtown Tunnel i zatrzymali się przy tamtejszym punkcie kontrolnym. Policjanci sprawdzili ich papiery i puścili wolno. Złapałem ich dronami po drugiej stronie. Teraz ich obserwuję. Właśnie wjechali na Van Wyck i kierują się na południe do lotniska. Dwa nasze SUV-y jadą za nimi w odległości mili.

– Nikt więcej nie wyszedł z budynku? – Luke krzyknął do słuchawki.

– Nadal jest tam naszych dwóch agentów – powiedział Swann. – jak dotąd nikt więcej nie wyszedł. Naprawdę myślę, że to jest to. Nie wiedzą, że ich podsłuchaliśmy ani że się zbliżamy. Wcale nie próbowali nas zmylić.

– To nam wystarczy – powiedział Luke. Przyjrzał się jezdni pod nimi. Śmigłowiec leciał na północ, dokładnie zachodnią stroną autostrady. Konwój jechał na południe. Powinni minąć się lada moment. Ruch był znacznie mniejszy i samochody przemieszczały się w dobrym tempie. Wszyscy, którzy byli jeszcze w drodze, starali się jak najszybciej dojechać do domów, zanim nastąpi koniec świata.

– Co zrobisz? – zapytał Swann.

– Każemy im zjechać na pobocze – powiedział Luke. Tak samo, jak policja robi z piratami drogowymi. Na mój znak, każ SUV-om podjechać z włączonymi światłami i syrenami. Obniżymy lot i wycelujemy spluwy w złych facetów. Myślę, że to powinno załatwić sprawę.

– Dobrze – powiedział Swann. – Jesteśmy w pogotowiu.

Na oczach Luke'a na jezdni pojawił się najpierw biały Range Rover, a tuż za nim czarny Navigator. Drugi Range Rover zamykał konwój. Jechali szybko. Śmigłowiec przeleciał obok nich. Luke stuknął Rachel w hełm.

– Widzicie to?

– Widzieliśmy – odpowiedziała Rachel.

– To nasi podejrzani – powiedział Luke. – Obróćcie ten drobiazg.

Śmigłowiec obrócił się, zatrzymując się na boku i skierował się na południe.

– Swann, daj mi te SUV-y.

– Zaraz tam będą – powiedział Swann.

Pod nimi dwa czarne SUV-y jadące w odległości około mili nagle obudziły się do życia. Czerwone i niebieskie światła rozbłysły na ich przednich szybach. Kierowcy gwałtownie przyspieszyli i w ciągu kilku sekund oba samochody jechały z prędkością stu mil na godzinę.

Śmigłowiec był szybszy.

Luke spojrzał na Newsama. – Broń gotowa?

Ed pokazał cień uśmiechu. Poklepał lufę. – Ten zabytek? Znamy się nie od dziś. – Nałożył żółte przyciemniane okulary strzeleckie. Na czubku jego głowy siedziała para nauszników. Odsunął drzwi towarowe, aż mógł usiąść na zewnętrznej ławce. Przywiązał się do niej.

Obserwowali, jak SUV-y doganiają konwój. Brakowało już tylko kilku mil. Kierowcy dwóch Range Roverów i dużego Navigatora zauważyli zbliżające się światła i zjechali na nieutwardzone pobocze. Pojazdy SRT zaparkowały zaraz za nimi. Trzy stopy na prawo warczał cywilny sznur samochodów.

– To było łatwe – krzyknął do wewnątrz Newsam.

– Ta – odparł Luke. – Za łatwe.

Śmigłowiec obniżył lot. Wkrótce unosili się na wysokości zaledwie pięćdziesięciu stóp, trzydzieści jardów przed samochodem prowadzącym.

– Swann, nie chcemy nikogo innego, tylko Nassara. Jeśli jest w tym Navigatorze, niech twoi chłopcy po prostu go stamtąd wyciągną i odjadą.

– Przyjąłem, Luke.

Dwaj ludzie z SRT podeszli do samochodów z obu stron. Szli szybko z rozpostartymi ramionami. Kierowali się do środkowego samochodu, czarnego Lincolna. Mężczyzna od strony pobocza uderzył w drzwi. Nic się nie wydarzyło. Nikt nie wysiadł.

Luke klepnął Eda. – Celuj w nich! Nie podoba mi się to. Dwóch ludzi to za mało.

Newsam uniósł broń i westchnął. – Zrozumiałem.

– Swann! Wyślij dwóch następnych ludzi do tego samochodu.

Bez ostrzeżenia otworzyły się tylne drzwi prowadzącego Range Rovera. Pojawił się w nich jakiś człowiek, strzelając z pistoletu. Luke nawet z tej odległości słyszał ohydny jazgot Uzi. Pierwszy z ludzi SRT padł na ziemię pod gradobiciem kul. Drugi agent zrobił unik i rzucił się z powrotem w kierunku samochodów agencji.

– Mamy rannego! – krzyknął Swann. – Mamy rannego! Jezu, Trudy, dzwoń na 911. Potrzebny jest ambulans. Jasna cholera.

Mężczyzna z Range Rovera podszedł spokojnie w kierunku rannego agenta. Odrzucił na bok swoje Uzi. Zwisało na jego plecach w kaburze pod pachę. Ze swojej lekkiej kurtki wyciągnął pistolet i wycelował w głowę agenta.

– Ed! – odezwał się Luke. – Nie pozwól, żeby to się stało.

Nagły odgłos strzałów z M4 niemal rozdarł powietrze tuż przy głowie Luke'a. Odskoczył, dzwoniło mu w uszach. Ciałem Newsama targał odrzut broni, jego mięśnie nabrzmiały, twarz przybrała pusty wyraz.

Był pochłonięty strzelaniem. Sznur kul dosięgnął Range Rovera. Eksplodowała lewa przednia opona i rozbiła się przednia szyba. Mężczyzna z pistoletem gwałtownie się ruszył i w następnej sekundzie rzucił się na ziemię obok człowieka, którego przed chwilą zamierzał zabić. Ranny agent zaczął czołgać się w dół do rowu melioracyjnego.

– Twój człowiek się rusza, Swann. Żyje. Ściągnij tu kogoś, żeby go osłaniał.

Pierwszy Range Rover się odłączył. Zaczął się wycofywać, ale gęsty obłok wydostał się z jego chłodnicy. Z tyłu, Navigator gwałtownie wjechał na jezdnię, drugi Range Rover jechał zaraz za nim. Oba samochody włączyły się do ruchu. Przyspieszały. Jeden z SUV-ów pojechał za nimi.

Navigator pojawił się dokładnie pod nimi. Helikopter unosił się nad drogą, jego drzwi towarowe były szeroko otwarte. Ed siedział na zewnętrznej ławce. Nadjeżdżał Range Rover. Luke zbyt późno zauważył pistolety maszynowe wystające z obu tylnych okien.

– Uwaga! Będą strzelać!

Wokół, niczym rój wściekłych os, rozpętała się strzelanina. Luke zanurkował na podłogę. Coś wycięło ostrą ścieżkę w poprzek jego ramienia. Najpierw nacięcie, później piekący ból. Sypał się metal. Sypało się szkło. Ed Newsam krzyknął.

Luke przyczołgał się do niego. Złapał go pod ramionami i przeciągnął w głąb śmigłowca.

Zęby Eda były zaciśnięte w bólu. Jego oczy były dzikie i wściekłe. Oddychał bardzo szybko. – Dostałem – powiedział. – Boli jak diabli.

– Gdzie?

– Nie wiem. Wszędzie.

Z intercomu dobiegł głos. To był Jacob. – Luke, straciliśmy prawą część przedniej szyby. Strzały zaraz wpadną do środka – mówił spokojnym głosem, jakby opisywał spokojny weekend w domu.

– Czy ktoś jest ranny? – krzyknął Luke.

– Ach, wszędzie jest pełno szkła, ale chyba nic nam nie jest. Szyba raczej się nie utrzyma, na pewno nie, jeśli przyspieszymy.

– Ed oberwał – powiedział Luke.

– Przykro mi. Jak bardzo?

– Nie wiem. – Luke wyjął nóż i zaczął rozcinać kombinezon Eda. Pod spodem była czarna ocieplana odzież. Kamizelka kuloodporna. To była niespodzianka. Luke nie pomyślał, żeby to nałożyć. Dotknął ubrań.

– Nie jest ci gorąco w tym wszystkim?

Ed wzruszył ramionami. Jego oczy łzawiły z bólu.

– Stylowo – powiedział z trudem.

– Taa. Raczej brak stylu. Choć pewnie uratowało ci to życie.

Luke sięgnął pod kamizelką. Nic jej nie przedziurawiło. Przesuwał dłońmi po ciele Eda. Jego prawie ramię i bark były w strzępach. Duży fragment prawego uda był rozerwany. Ucierpiała też prawa część miednicy. Kombinezon był w tym miejscu rozerwany i poplamiony krwią. Kiedy Luke dotknął tego miejsca, Ed znów krzyknął.

– Dobra – powiedział Luke – coś jest złamane.

– Słyszałeś mnie przed chwilą? – Powiedział Ed przez zaciśnięte zęby. – Brzmiałem jak dziewczyna.

– Wiem – odpowiedział Luke. – Też mi wstyd przez ciebie. Szczególnie dlatego, że przeżyjesz, a ja będę opowiadać wszystkim o tym krzyku do końca moich dni.

Helikopter obrócił się i skierował się na południe, podążając za samochodami. Luke wstał i wyciągnął apteczkę ze ściany. Przykląkł przy Edzie i natychmiast zaczął odkażać rany. Całe ciało Eda skurczyło się, kiedy tylko środek dezynfekujący zetknął się ze skórą.

– To boli – powiedział Ed. – Bardzo.

Luke nie chciał sobie wyobrażać, jak duży musi być ten ból, skoro nawet mężczyzna taki jak Ed Newsam mówi, że bardzo boli. – Wiem – powiedział – dam ci tabletkę. Zmniejszy ból, ale jednocześnie wyłączy cię z gry.

Ed pokręcił głową.

– Pomóż mi tylko wydostać się stąd. Nadal mogę trzymać broń. Przywiążę się przy drzwiach. Nic mi nie będzie. Nie wypadnę.

– Ed… – Luke zerknął na drzwi. Lecieli szybko i nisko. Autostrada była tuż pod nimi. Będąc tak blisko podłogi, nie widział, gdzie są samochody. Wystawił głowę przed drzwi i spojrzał na drogę.

Górna część męskiego ciała wystawała przez okno od strony pasażera w Range Roverze, celując w nich z pistoletu maszynowego.

– Jezu.

Luke zanurkował z powrotem, kiedy więcej kul rozrywało metal. On i Ed byli oko w oko na podłodze. Luke wspiął się z powrotem na kolana. – Nie będę się z tobą kłócić, Ed. Nie mam teraz czasu.

Ed silnie potrząsnął głową. – To się nie kłóć.

Kolejna porcja ognia z broni maszynowej uderzyła w śmigłowiec. Więcej szkła sypnęło się z przedniej części śmigłowca.

– Luke, sprzęt nam wysiada. Nie możemy tak nadstawiać się na ostrzał. Lada chwila stracimy tego ptaka.

– Manewrujcie – krzyknął Luke.

Śmigłowiec szarpnął gwałtownie. Wzniósł się raptownie i mocno przechylił na lewo. Luke upadł na bok. Przywarł do podłogi, chwytając się metalowych stelaży. Nadleciała następna porcja naboi, ale tym razem zabrzmiała jakby w oddali.

Odezwał się alarm w kokpicie.

BIIP, BIIP, BIIP…

Głos Jacoba powiedział: – Luke, mamy problem. Trafili w wirnik. Kolebie się. Widziałem to już kiedyś. Nie utrzyma się. Albo wylądujemy, albo się rozbijemy, ale musimy schodzić.

– Jak dużo mamy czasu?

– Dziewięćdziesiąt sekund. Może. Im dłużej zaczekamy, tym mocniej uderzymy.

Luke’owi opadły ramiona. Czy to naprawdę się działo? Irańczykom naprawdę uda się w ten sposób uciec? Co oni sobie myślą, chcą po prostu wystrzelać sobie drogę do lotniska, wskoczyć do samolotu i odlecieć?

Luke znów się podniósł. Spojrzał przez kokpit. Przednia szyba zniknęła. Matowy szklany koc się zawalił. Kiedy Luke patrzył, Rachel chwyciła to wszystko przez rękawiczki i przepchnęła na bok. Jacob drżącymi rękami trzymał drążek.

Klepnął Jacoba w hełm.

– Zawiśnij prosto nad Navigatorem! – krzyknął. – Daj mi dwie sekundy, żeby się wydostać i wyląduj gdzieś.

BIIP, BIIP, BIIP…

Luke, chcąc nie chcąc, oparł Eda na zewnętrznej ławce. Nie miał wyboru.

– Wiesz, co robić?

Ed kiwnął głową. Jego twarz prawie straciła kolor. Nagle wydał się bardzo zmęczony. – Myślę, że zwariowałeś, ale tak, wiem.

– Powiedz mi.

– Jak tylko wylądujesz, odrywamy się i odlatujemy, a ja wybijam przednią szybę.

– Świetnie – powiedział Luke. – Tylko nie zabij kierowcy.

– Zrobię, co mogę.

Byli na wysokości pięciuset stóp i ćwierć mili na zachód poza zasięgiem strzałów z Range Rovera. Niebezpiecznie będzie, kiedy znów znajdą się w ich zasięgu. Luke śledził, jak w oddali i znacznie pod nimi przemieszczają się samochody. W pewnym momencie na drodze pojawił się radiowóz z włączonym sygnałem świetlnym. Milę dalej pojawiły się dwa następne.

Wrzasnął do Jacoba: – Gotowi na twój znak!

Śmigłowiec gwałtownie przechylił się w lewo i ruszył w dół. Znaleźli się przed samochodami. Zmniejszyli wysokość o sto stóp w ciągu kilku sekund. Zbliżali się bardzo szybko. Trzysta stóp. Dwieście stóp. Strzelec wychylił się przez okno Range Rovera. Wycelował w śmigłowiec.

– Przyłóż temu draniowi – krzyknął Luke.

Ed nie zwlekał i znów odezwała się jego broń. Drzwi Range Rovera zapadły się do środka, jakby ktoś niewidzialną ręką zgniótł puszkę po piwie. Głowa mężczyzny zniknęła za rozpryskującą się fontanną krwi. Upuścił pistolet, osunął się i wycofał. Broń stukała o jezdnię.

– Strzał w dziesiątkę. Teraz mnie wysadź.

Śmigłowiec opadł szybko, lecąc wzdłuż pobocza. Obrócił się i ustawił bokiem do drzwi Navigatora. Luke wdrapał się na stopień za Edem. Śmigłowiec był już zupełnie nisko i odbił się od dachu Navigatora. Znalazł się na wysokości trzech stóp i znów się obniżył.

Nadszedł czas.

Luke skoczył.

Rozdział 31

Luke upadł na ręce i kolana i chwycił się bagażnika na dachu samochodu.

Kierowca musiał usłyszeć, że Luke uderzył w dach. Lincoln zaczął jechać slalomem, skręcając gwałtownie i próbując zrzucić Luke'a. Luke trzymał się bagażnika z całej siły, a dolna część jego ciała przetaczała się z boku na bok.

Helikopter wyrwał do przodu i obrócił się w lewo. Skręcił gwałtownie i pojawił się dokładnie na ich drodze. Ed był w drzwiach, bokiem do nich. Luke schował głowę, jak tylko z broni Eda rozbłysła latarnia strzałów.

Grad kul rozbił się o przednią część samochodu. Luke przeczołgał się do przodu. Prawa strona przedniej szyby wpadła do środka pojazdu. Pochylił się i wepchnął resztę szkła. Gdzieś z wnętrza dobiegł krzyk kobiety. Dziecko płakało.

Połowa szyby wpadła do samochodu. Luke przerzucił swoje ciało, wyrzucił przed siebie nogi i wślizgnął się na siedzenie obok kierowcy. Wylądował na kolanach martwego mężczyzny. Kierowca niezdarnym ruchem sięgnął po broń. Wycelował w kierunku Luke’a, ale ten chwycił go za nadgarstek i uderzył o deskę rozdzielczą.

Mężczyzna upuścił broń, nie oddając strzału. Upadła między jego nogami i znalazła się na podłodze po stronie kierowcy. Odwrócił wzrok od drogi i sięgnął na dół w jej kierunku. Luke wyciągnął własną broń.

Nagle rozległ się strzał z tylnego siedzenia. Dźwięk był oszałamiający w ograniczonej przestrzeni pojazdu.

BUM.

Z tyłu rozległy się krzyki. Luke się skulił, a głowa zmarłego eksplodowała.

Luke’owi dzwoniło w uszach. Spojrzał do tyłu między siedzeniami. Był tam Ali Nassar, kobieta i mała dziewczynka. Wszyscy troje mieli szeroko otwarte oczy, byli przerażeni, zszokowani. Dziewczynka siedziała pośrodku. Za nimi, w trzecim rzędzie, był wielki facet z bronią.

Mężczyzna przykucnął za głową dziewczynki. Wysunął pistolet nad jej ramieniem. Tuż przy jej twarzy.

To była szansa, żeby to zakończyć. Żeby wyjść z tego cało. Żeby dorwać Nassara.

Jednak Luke nie potrafił strzelić. Nie mógł ryzykować. Nie, kiedy była tam ta dziewczynka.

– Ali! – krzyknął Luke. – Łap broń! Zatrzymaj go!

Ali Nassar patrzył na Luke'a tępym wzrokiem.

BUM. Mężczyzna znów strzelił.

Dziewczynka krzyknęła, a raczej wrzasnęła. Wszyscy na tylnych siedzeniach krzyknęli.

Kula trafiła w tułów martwego mężczyzny. Za chwile te kule zaczną przedzierać się przez fotel zmarłego i jego ciało.

Kierowca znalazł swój pistolet.

Nie pozostawało nic innego do zrobienia. Luke odwrócił własną broń. Trzymał lufę w dłoni i zamachnął się uchwytem. Uderzył nim w głowę kierowcy niczym młotkiem.

Raz. Dwa. Trzy razy.

Schylił się, kiedy przestrzeń w samochodzie rozerwał kolejny strzał.

BUM.

Plastikowa deska rozdzielcza się rozbiła i wszędzie latały jej odłamki. Luke poczuł, jak wgryzają się w jego ciało.

Samochód szarpnął w lewo, wypadając z autostrady na pobocze. Kierowca opadł nieprzytomny na kierownicę. Pojazd zjechał po trawiastym nasypie. Przechylił się na lewą stronę i kołysał się, kołysał się… na dwóch kołach. Luke sięgnął w kierunku kierownicy.

Za późno. Samochód przewrócił się na bok. Luke uderzył głową o deskę rozdzielczą. Samochód przetoczył się na dach. Zderzył się z sufitem z prędkością przyprawiającą o mdłości. Wylądował na plecach. Siła uderzenia odebrała mu oddech.

Dookoła wystrzeliły poduszki powietrzne.

Samochód znów się przetoczył. Luke czuł się jak sponiewierana lalka. Spadł z sufitu. Ostatnią rzeczą, jaką poczuł, było uderzenie głową o kierownicę. Później była już tylko ciemność.

Rozdział 32

Ed Newsam obserwował całe zajście z Ptaszyny.

Navigator przetoczył się dwa razy i zatrzymał na prawym boku na mocno ubitej glebie obok autostrady. Wszystkie opony odpadły. Brakowało przedniej szyby. Z kilku miejsc pojazdu wydobywał się dym.

Drugi Range Rover wjechał na nieutwardzone pobocze. Wyskoczyło z niego trzech mężczyzn, którzy zbiegli po trawiastym nasypie z bronią w ręku, celując w zrujnowany Navigator.

Śmigłowiec leciał szybko, trzymając się pobocza z lewej strony. Ed próbował wziąć na muszkę jednego z mężczyzn, ale bezskutecznie. Helikopterem trzęsło. Mimo wszystko wystrzelił serię. Dwóch mężczyzn zanurkowało w trawę. Trzeci nadal biegł.

– Mayday, mayday – odezwał się Jacob. – Przyjąć pozycje awaryjne.

Ed był przywiązany do ławki skórzanymi pasami. Nie było to bezpieczne. Nieustający ból rozdzierał jego prawe biodro. Na całym ciele czuł ostre ukłucia bólu i rozdarcia. Spojrzał przez drzwi do ładowni, gdzie zwisały jego pasy bezpieczeństwa. Nie był w stanie przywiązać się nimi na czas. Wsunął broń przez drzwi i z całej siły objął ławkę. To była jego pozycja ochronna.

Ziemia szybko się zbliżała. Jeśli śmigłowiec będzie dachować, poleci w powietrze. Nie utrzyma się. Będzie leciał dokładnie tamtędy, gdzie obracają się ostrza wirników. Potrząsnął głową. Niedobrze.

Świat powiększał się z zawrotną prędkością. Byli dwadzieścia stóp nad ziemią.

Jacob odezwał się, jakby zamawiał pizzę: – Zderzenie za trzy, dwie…

Ed chwycił ławkę mocniej niż kiedykolwiek. Zamknął oczy.

„Proszę, nie dachuj. Proszę, nie dachuj, Proszę, nie”.

*

Minęło kilka sekund, zanim Luke odzyskał ostrość widzenia.

Nadal był na przednim siedzeniu. Mocno uderzył czołem o kierownicę i niemal oślepł z bólu. Poduszki powietrzne były już płaskie, ale biały kurz nadal unosił się w powietrzu. Leżał z głową na nogach kierowcy. Jego własne nogi leżały na zmarłym na siedzeniu pasażera. Obydwaj mężczyźni mieli zapięte pasy bezpieczeństwa. Lukiem rzucało po pojeździe, a oni prawie wcale się nie ruszyli.

Luke sięgnął pod fotel kierowcy i błądził dłonią po podłodze wokół stóp mężczyzny. Znalazł jego broń i podniósł ją. 9-milimetrowy Glock. Nieźle. Dobrze leżał mu w doni. Dźwignął się do pozycji siedzącej. Z przodu pojazdu leżało mnóstwo odłamków szkła bezpiecznego z przedniej szyby. Kierowca nadal siedział nieprzytomny z głową zwieszoną nad pasem bezpieczeństwa.

Na zewnątrz samochodu dwaj mężczyźni podchodzili ostrożnie, przyczajeni i z wyciągniętymi Uzi.

Luke zerknął na tylne siedzenie. Ali Nassar i jego mała rodzina byli żywi i obudzeni, może trochę oszołomieni. Nassar miał duży biały gips na prawym ręku.

Mała dziewczynka była urocza. Jej czarne włosy były związane jasnozieloną gumką. Miała duże brązowe oczy. Kobieta była szczupła i eteryczna. Luke pomyślał, że wygląda jak jedna z tych kobiet, które spędzają dni na czytaniu o najnowszych trendach mody z Paryża i Mediolanu oraz o ploteczkach na temat brytyjskiej rodziny królewskiej. Pewnie obudziła się rano, myśląc, że wszystko już widziała i zrobiła.

Już nie. Teraz siedziała, patrząc przed siebie. Luke wiele razy widział ludzi w tym stanie. Kobieta była w szoku.

Przesunął oparcie fotela kierowcy i przecisnął się do tyłu pojazdu. Przemieszczał się zgięty nisko na wypadek, gdyby zbliżający się do samochodu strzelcy stracili dyscyplinę. Przepchnął się głęboko, aż znalazł się obok stóp dziewczynki.

– Jesteś szaleńcem – powiedział Nassar.

Luke go zignorował. Zamiast tego spojrzał na dziewczynkę i na wnętrze za nią.

Mężczyzna z tyłu musiał mocno oberwać. Był albo nieprzytomny, albo martwy.

– Jak masz na imię? – zapytał Luke.

Dziewczynka była przerażona, ale zdobyła się na odpowiedź. – Sofia.

– Cicho, dziecko! Nie rozmawiaj z nim!

– Sofia, jakie śliczne imię dla ślicznej dziewczynki. Dobrze, Sofia, chcę, żebyś coś dla mnie zrobiła. To jest naprawdę bardzo łatwe. Chcę, żebyś odpięła swoje pasy bezpieczeństwa i podeszła do mnie.

Nassar zaczął odpinać własne pasy. – Ani się waż…

Luke wycelował w jego głowę. – Ani słowa więcej.

– Nie rób mu krzywdy – powiedziała Sofia. Po jej policzkach potoczyły się łzy.

– Nic mu nie zrobię, Sofia, ale musisz do mnie podejść.

Dziewczynka zrobiła dokładnie, co powiedział. Odpięła pasy i podeszła do Luke'a wdzięcznie jak małe zwierzątko. Objął ją delikatnie ramieniem, jakby była jego własnym dzieckiem.

Na zewnątrz widać było strzelców. Obydwaj byli po tej samej stronie pojazdu, po lewej. Celowali w okna. Tylna szyba była stłuczona. Brakowało tylko tego, żeby któremuś z nich puściły nerwy. Z samochodu zrobiłaby się krwawa łaźnia.

– Wystarczy! – krzyknął do mężczyzn. – Jest tu kobieta i dziecko. Jeśli strzelicie, zabijecie nas wszystkich.

Nie zależało im. Jeden z mężczyzn odepchnął Uzi na plecy. Wyjął pistolet i wycelował przez otwór, po szybie.

BUM!

Szkło rozprysło się, kiedy strzelił.

Dziewczynka krzyknęła w objęciach Luke'a, a on zobaczył ślad po kuli na skórzanym fotelu, zaledwie cal od jej głowy. Całe szczęście – nie trafili. Wiedział, że następnym razem mogła nie mieć tyle szczęścia. O dziwo, Luke zorientował się, że bardziej martwi się o dziewczynkę niż o siebie.

Więc kiedy jeden z nich znów uniósł broń i podszedł bliżej, mrugając w ciemnościach, Luke najpierw pomyślał o dziewczynce. Mógł strzelić. Mógł zastrzelić ich obu. Nie mógł jednak ryzykować. Z troski o nią.

BUM!

Luke złapał ją, obrócił i zakrył własnym ciałem na ułamek sekundy, zanim padł strzał.

Poczuł rozdzierający ból, gdy kula drasnęła jego ramię. Wiedział z doświadczenia, że była to rana powierzchowna. Mała cena za uratowanie jej życia.

Jej matka piskliwie krzyknęła, a Nassar zaczął wrzeszczeć: – PRZESTAŃCIE STRZELAĆ, SZAJBUSY!

Luke usłyszał, jak wznoszą broń i domyślił się, że w końcu go dostrzegli. Wiedział, że to była jego ostatnia szansa.

Obrócił się, przyklęknął na jednym kolanie i strzelił dwa razy. Wiedział, że muszą być idealne, bo w przeciwnym razie zginie. Nie będzie miał czasu strzelić po raz trzeci.

BUM. BUM.

Nie było żadnego ruchu, zupełnie jakby wszyscy znieruchomieli. W końcu zapadła cisza. Luke wyjrzał na zewnątrz i zobaczył dwóch mężczyzn, obu martwych, obu ze śladami po idealnym strzale w głowę.

Odetchnął z ulgą.

– Psychol z ciebie! – powtórzył Nassar drżącym głosem.

Luke odwrócił się w jego stronę, pochylił się nad nim i chwycił go za koszulę, rzucając mu groźne spojrzenie.

– Niech wyjdą – powiedział. – Obie, dziewczynka i twoja żona. Daleko stąd. Zaraz pojawi się tu więcej ludzi i ktoś może je skrzywdzić. Od teraz to sprawa między nami.

Nassar kiwnął głową w stronę żony, ale ona wydała tylko głębokie gardłowe jęknięcie.

– ALI! – krzyknął Luke i przyłożył pistolet do jego głowy – JUŻ!

Kobieta zaczęła lamentować, a wraz z nią rozpłakała się dziewczynka.

Nassar przechylił się w ich stronę, złapał kobietę za ramiona i potrząsając nią silnie, powiedział: – Irina! Uspokój się. Bierz Sofię i wychodź.

Kobieta odpięła pasy bezpieczeństwa i wysiadła razem z dziewczynką. Oddaliły się pospiesznie o trzydzieści jardów. Pięćdziesiąt. Przez chwilę Luke obserwował, jak biegną. Wziął głęboki oddech. Zastanawiał się, czy gdyby kiedyś miał córkę, byłaby taka jak ona.

Nassar ruszył się z zamiarem opuszczenia samochodu. Za późno. Luke złapał go za koszulę i popchnął z powrotem na fotel. Zatrzasnął drzwi i przyłożył pistolet do głowy Nassara.

Nassar wpatrywał się w Luke'a zawziętym wzrokiem.

– Teraz ty posłuchaj – powiedział Luke. – Chcę wiedzieć wszystko. Dla kogo pracujesz. Jak to zrobiłeś. Kiedy to się zaczęło. Co było później. Wszystko, rozumiesz? Jeśli tylko poczuję zapach kłamstwa, przysięgam na Boga, że cię zabiję.

– Jeśli mnie zastrzelisz, obiecuję, że to będzie ostatnia rzecz, jaką zrobisz w swoim życiu.

– Mów! Będę liczyć do trzech. Tak jak ostatnio. Pamiętasz, jak to szło? Jednak tym razem, na trzy wyleci twój mózg.

– Postradałeś zmysły! Wiesz? Postradałeś zmysły! Postradałeś…

– Raz – powiedział Luke.

Za oknami pojawili się mężczyźni w mundurach zbiegający po wzgórzu. Gliny. Gliny z Nowego Jorku, policja stanowa, rzeka policjantów. Byli z nimi mężczyźni w garniturach, pewnie ludzie z SRT. Za chwilę ich otoczą.

Kończył mu się czas.

– Dwa…

Nassar tego nie wytrzymał. – Stój! Powiem ci, co chcesz wiedzieć.

– Kto to zrobił? – zapytał Luke. – Dla kogo pracujesz? Dla Iranu?

Nassarowi opadły ramiona. Jakby uleciała z niego cała siła i resztka życia. Wzruszył ramionami.

– Pracuję dla ciebie.

Rozdział 33

4:50 po południu

116 dzielnicowy komisariat – Queens, Nowy Jork

Minęła ponad godzina, zanim sprawdzono tożsamość Ali Nassara i sprowadzono go z powrotem na dół.

Kiedy czekał, Luke rozmawiał z Beccą przez telefon.

– Cudowny z ciebie mężczyzna.

Luke przycisnął czoło do ponurej ściany w piwnicach komisariatu i słuchał melodyjnego głosu swojej żony. Komisariat był obskurnym miejscem. Lampy fluorescencyjne na suficie świeciły zbyt jasno. Wszędzie rozbrzmiewało echo głosów i kroków. Ktoś w korytarzu się roześmiał, rechocząc wściekle.

– Nie czuję się jakoś cudownie – powiedział.

– Ale taki jesteś. Uratowałeś dziś prezydenta. To cud.

Luke westchnął. Nie czuł się jak bohater. I wcale nie wyglądało to jak cud – to był koszmar, który jeszcze się nie skończył.

– Jesteś zmęczony, Luke. To dlatego jesteś przygnębiony. Kiedy ostatnio spałeś? Ponad trzydzieści godzin temu? Słuchaj, Gunner i ja naprawdę jesteśmy z ciebie dumni. Kiedy wrócisz do DC, może jedź do domu i porządnie się wyśpij, a później do nas przyjedź. Teraz jest tu przepięknie. Zostaniemy tu na kilka dni, wyłączymy zegarki i będziemy razem. Co ty na to?

– Świetny pomysł.

– Bardzo cię kocham – powiedziała.

Luke też kochał Beccę i chciał ją zobaczyć. Chciał spędzić kilka spokojnych dni w domku wypoczynkowym z nią i z Gunnerem. Jednak choć bardzo tego chciał, nie wiedział co zrobić, żeby stało się to możliwe.

Nie mógł jej nic powiedzieć. Wiedziała tylko, że po spotkaniu z prezydentem, poleciał z powrotem do Nowego Jorku, żeby zbadać następny trop. Nie powiedział nic o ataku z helikoptera. Nie powiedział o lądowaniu na dachu samochodu pędzącego sto mil na godzinę. Nie powiedział o zabiciu dwóch mężczyzn. Nie powiedział jej, że ta sprawa wydaje się nie mieć końca.

Młody detektyw z rzedniejącą czupryną, krzywo zawiązanym krawatem i podwiniętymi rękawami, szedł korytarzem w kierunku Luke'a.

– Agent Stone?

Luke potaknął.

– Zaraz zacznie się przesłuchanie.

Luke skończył rozmowę z Beccą i poszedł za detektywem do sali obserwacyjnej. Pomieszczenie było słabo oświetlone i przebywało w nim sześciu ludzi. Luke z ulgą powitał ten półmrok po pobycie w ostro oświetlonym korytarzu.

Detektyw przedstawił Luke'a trzem mężczyznom w garniturach i krawatach.

– Pewnie chcesz poznać tych ludzi. To jest agent Stone z FBI, to są agenci Stern, Smith i Wallace.

– Jesteśmy z Bezpieczeństwa Wewnętrznego – powiedział jeden z nich, ściskając dłoń Luke'a.

– Begley was tu przysłał? – zapytał Luke.

Uśmiech mężczyzny zelżał nieco na sile.

– Begley?

– Tak. Ron Begley. – Luke uformował z dłoni kształt piłki do koszykówki. – Pulchny facet? Prowadzi tam jednostkę, nie pytajcie jaką. Dziś rano mieliśmy małe nieporozumienie dotyczące tego, czy Ali Nassar jest wart pościgu, czy nie. Myślę, że zmienił zdanie.

Trzech mężczyzn wybuchło śmiechem. – Nie pracujemy dla Rona Begleya.

– Tym lepiej dla was. Na pewno jesteście dzięki temu szczęśliwsi.

Po drugiej stronie olbrzymiego fałszywego okna Ali Nassar siedział przy metalowym stole. Sączył kawę z białego kubka. Jego kostki były przypięte kajdankami do nóg stołu, które z kolei były przytwierdzone do podłogi. Nie robiło to żadnej różnicy. Ali Nassar nie wyglądał na kogoś, kto się dokądś wybiera.

Jego włosy i ubranie były w nieładzie. Koszula była rozdarta, pognieciona i rozpięta aż do brzucha. Włosy sterczały we wszystkie strony. Pod oczami miał czarne półksiężyce. Usta miał otwarte, a jego ręka trzęsła się za każdym razem, kiedy unosił kubek z kawą.

Wisiał nad nim detektyw z NYPD. Wielki, krzepki, rudowłosy Irlandczyk. Kiedy Nassar zaczął mówić, w sali obserwacyjnej zapadła cisza.

– Gdzie moja córka i jej matka? – zapytał.

Funkcjonariusz potrząsnął głową. – Nic im nie jest. Nie musisz się o nie martwić. Odwieźliśmy je z powrotem do irańskiej misji. Nic nie zrobiły. Nie mają pojęcia, co się dzieje. Nikt się nimi nie interesuje.

Nassar kiwnął głową. – Dobrze.

– Racja – odparł policjant. – To dobrze. Są bezpieczne. A teraz przestań na chwilę o nich myśleć. Chcę porozmawiać o tobie.

Tym razem Nassar potrząsnął głową. – Nie macie prawa mnie tu trzymać. Chcę rozmawiać z adwokatem.

Policjant się uśmiechnął. Był zrelaksowany. Luke rozpoznał w nim człowieka, który każdego dnia słyszy prośby o adwokata i który nauczył się sobie z tym radzić.

– Dlaczego? – zapytał. – Masz coś jeszcze do ukrycia? Już rozmawiałeś z agentem FBI w samochodzie.

– Przyłożył mi pistolet do głowy.

Policjant wzruszył ramionami. – Może to zrobił, a może nie. Pierwsze słyszę. Nie było mnie tam, więc skąd mogę wiedzieć?

– Trzymanie mnie tutaj jest wbrew prawu – powiedział Nassar.

– Ali, coś ci powiem. Tak naprawdę nie trzymamy cię tutaj. W tym właśnie rzecz. Nie jesteś aresztowany. Moglibyśmy cię aresztować, gdybyśmy tylko chcieli. Jesteś przypięty do tej metalowej nogi dla własnego bezpieczeństwa. Na tutejszych korytarzach roi się od brutalnych kryminalistów. Czasem się uwalniają. Wierz mi, w tym pokoju jest bezpieczniej. Jednak jeśli chcesz wyjść, możesz to zrobić w każdej chwili.

Nassar wyglądał, jakby chciał coś powiedzieć. Zawahał się, być może oczekiwał podstępu.

Policjant uniósł umięśnioną rękę. – Teraz pozwól, że wyjaśnię, dlaczego opuszczenie tego pokoju to zły pomysł – powiedział. – Jesteś w coś zamieszany. W coś złego. Obaj to wiemy, więc nie ma sensu udawać. Słyszałem, że wysadziłeś Biały Dom. Nie wiem, czy w to wierzę.

– Nie zrobiłem tego – odpowiedział Nassar.

Policjant wskazał na niego palcem. – Racja. W to wierzę. Wierzę, że tego nie zrobiłeś. Wygląda jednak na to, że wiesz, kto to zrobił.  Gdybym był tymi ludźmi, wiesz, co chciałbym teraz zrobić? Doprowadzić wszystko do końca. Jak myślisz, jak długo pożyje człowiek taki jak ty, który wyjdzie tymi drzwiami? Jeśli będzie miał szczęście, może dwanaście godzin? Osobiście wątpię, czy tyle wytrzymasz.

Nassar wpatrywał się w niego.

– Twoi przyjaciele z irańskiej misji? – powiedział policjant. Pokręcił głową. – Nie wydaje mi się, że po ciebie wrócą. Stracili dziś czterech ludzi, próbując przewieźć cię na lotnisko. Ponosisz za to odpowiedzialność. Skompromitowałeś ich. Myślę, że jeśli wrócą, to po to, żeby umieścić kulę dokładnie tutaj.

Policjant stuknął w czoło Nassara.

Nassar potrząsnął głową. – Nie byli zamieszani. Nie mają powodu, by mnie zabić.

– Wiem. To samo powiedziałeś agentowi FBI. – Policjant spojrzał na notatki na tablicy. – Powiedziałeś mu, że pracujesz dla agencji amerykańskiego rządu o nazwie Czerwone Pudełko. Myślisz, że irański rząd cię nie zabije, jeśli dowie się, że pracujesz dla Amerykanów? Daj spokój, wyglądasz na bardziej inteligentnego.

Oczy Nassara na chwilę się rozszerzyły.

Policjant kiwnął głową. – No. Jesteś wystarczająco sprytny. Teraz rozumiesz. Nie zostało ci już wielu przyjaciół, Ali.

Luke na moment wrócił myślami do samochodu. Dookoła stali policjanci. – Pracuję dla ciebie – powiedział Nassar. A później powiedział o Czerwonym Pudełku. Luke słabo to pamiętał. Wyskoczył z helikoptera. Wylądował na samochodzie. Kilka sekund wcześniej strzelił dwóm ludziom w głowę. Każdy byłby tym wstrząśnięty. W tamtym momencie z trudem przychodziło mu przetwarzanie tego, co Nassar do niego mówił.

Teraz kiedy ich obserwował, Nassar i policjant patrzyli na siebie przez dłuższą chwilę.

– Chcę, żebyś o czymś wiedział – powiedział policjant. – Dobrze wiem, przez co przechodzisz. Mam młodszego brata. Jakieś piętnaście lat temu wpakował się w coś tak jak ty teraz. Zrobił to przez pomyłkę, tak jak ty, i wszystko spadło na jego głowę. Okazało się, że z baru w Bronksie wywoził broń do Irlandzkiej Armii Republikańskiej. Mówię mu: „Mikey, głupi jesteś. Nie jesteś Irlandczykiem. Jesteś Amerykaninem”. Jednak do tej pory wszyscy zaczęli go ścigać. Był poszukiwany przez amerykański rząd. Był poszukiwany przez angielski rząd. A jeśli jego kumple z IRA by go znaleźli, wrzuciliby go do rzeki. Musieli. Co innego można zrobić? Pozwolić mu mówić?

Kilku policjantów w sali obserwacyjnej wybuchnęło śmiechem, Luke zerknął na nich.

– Ten facet i jego młodszy brat – powiedział jeden z nich. – Mój brat gwałciciel. Mój brat podpalacz. Mój brat terrorysta. Chcesz znać prawdę? On ma trzy siostry, wszystkie starsze od niego.

W sali przesłuchań odezwał się Ali Nassar: – Myślę, że moja sytuacja jest zła.

Policjant kiwnął głową. – Powiedziałbym nawet, że twoja sytuacja jest bardzo zła. Ale mogę ci pomóc. Musisz tylko powiedzieć mi, co się dzieje.

Wyglądało na to, że Nassar podjął decyzję. Pokręcił głową. – Czerwone Pudełko nie jest agencją. To program, operacja. Operacja Czerwone Pudełko. Nie znałem ich zamiarów. Wiedziałem, co ode mnie chcą i tyle. Chcieli, żebym kupił kilka dronów z Chin. Powiedzieli, żebym opłacił kilku dżihadystów, ludzi, którzy chcą popełnić samobójstwo w imię Boga. Wysłałem pieniądze z zagranicznych kont, które dla mnie utworzyli. To nie było moje konto. Nie wynająłem tych ludzi. Jeszcze dwa dni temu nie byłem nawet świadomy tego, co zamierzają zrobić.

– Powtarzasz oni, oni, oni – powiedział policjant. – Możesz być trochę dokładniejszy? Kim są?

Ali Nassar westchnął. – Centralna Agencja Wywiadowcza. Oto kto mnie zatrudnił. Człowiek, którego znam z waszego CIA.

Niemal bezgłośny jęk przeszedł przez pokój i Luke poczuł, jak jego tułów przeszywa ostry wstrząs. Poczuł się, jakby jego ciało zostało wbite na pal. Rozejrzał się po ludziach przebywających z nim w pomieszczeniu. Wszyscy – policjanci, agenci Bezpieczeństwa Wewnętrznego – wszyscy mieli zdziwione twarze. Słychać było cichy szmer przytłumionych rozmów. CIA wynajęło Nassara, żeby pomóc w ataku na Biały Dom? CIA?

Cały świat Luke’a zakręcił mu się pod nogami. Wyglądało na to, że to prawda. Luke zawsze umiał rozpoznać, czy ktoś kłamie i Nassar nie kłamał. Albo CIA go zatrudniło, albo on autentycznie w to wierzył.  Luke, ledwo trzymając się na nogach, zastanawiał się, czy to może być prawda. Jeśli tak, będzie musiał inaczej spojrzeć na każdą osobę w jego otoczeniu. Komu będzie mógł zaufać?

– To było rok temu – powiedział Nassar. – Odwiedził mnie w moim pokoju hotelowym w Londynie. Początkowo nazwał to Operacja Czerwone Pudełko. Później, miesiąc później, przyszedł do mnie i powiedział, że popełnił błąd, że to nie była Operacja Czerwone Pudełko. Że nigdy więcej nie wolno nam mówić o Operacji Czerwone Pudełko. Nie wolno nam nigdy nawet wymawiać tych słów. Jednak ja to pamiętam. Jestem pewien, że to jest nazwa, ale nie wiem, co oznacza. Więc jeśli chcecie się czegoś dowiedzieć o Operacji Czerwone Pudełko, nie pytajcie mnie więcej. Lepiej zapytajcie dyrektora CIA.

– Kto jest za niego odpowiedzialny? – zapytał Luke. – Czy ktoś będzie sprawować nad nim opiekę?

Jeden z ludzi z Bezpieczeństwa Wewnętrznego podniósł rękę. – Kiedy NYPD z nim skończy, przekaże go w nasze ręce.

Luke skinął głową. – Dobrze. Nie wypuśćcie go z rąk.

Ruszył w kierunku drzwi.

– Dokąd idziesz? – zapytał jeden z mężczyzn.

Luke nawet się nie odwrócił.

– Wracam do Waszyngtonu. Muszę z kimś porozmawiać.

Rozdział 34

8:33 po południu

Waszyngton, DC

Mężczyzna nie spotkał się z nim aż po zmroku.

Luke czekał w samotności na zadrzewionej ścieżce nad brzegiem rzeki Potomak. Słońce dopiero co zaszło, ale zrobiło się zupełnie ciemno. Gęsta zimna mgła od jakiegoś czasu sunęła się nieprzerwanie od strony rzeki. Wiła się wokół niego. Nikt nie mógł go zobaczyć. Mógł być każdym. Mógł być martwym człowiekiem. Mógł przestać istnieć. Mógł być ostatnią osobą na Ziemi. To było przyjemne uczucie.

Ścigał się z powrotem do Waszyngtonu, tylko po to, żeby skończyć, czekając. Od dawna był wyczerpany i kiedy stawka była tak duża, czekanie go nudziło. Ten człowiek zawsze kazał mu czekać. Zawsze tak było i będzie.

Luke rozmawiał przez telefon z Edem Newsamem dziesięć minut temu. Newsam był w szpitalu. Jacob i Rachel zdołali przeprowadzić lądowanie awaryjne na środku pustego boiska drużyny Little League Baseball. Newsam miał złamane biodro i był nieźle poprzeszywany kulami, ale miał niedługo wydobrzeć. Trzeba czegoś więcej niż Uzi, żeby zabić kogoś takiego jak Newsam. Jednak był wycofany ze służby i to trochę martwiło Luke'a.

Było jeszcze dużo do zrobienia.

– Miałeś dzień pełen wrażeń – odezwał się czyjś głos.

Luke podniósł wzrok. Wysoki starszy mężczyzna w długim skórzanym płaszczu stał obok niego, trzymając na smyczy małego szaro-brązowego psa. Włosy mężczyzny były tak białe, że niemal rozjaśniały dopiero co zapadły mrok. Nie podszedł bezpośrednio do Luke'a, tylko usiadł na drugim końcu ławki. Obniżył ciało powoli, jakby z pewnym trudem i pogłaskał psa chudą dłonią. Jakby za sprawą magicznej sztuczki, w jednej z jego dłoni pojawił się biszkopt, którym nakarmił psa. Uśmiechnął się na myśl o swojej własnej zręczności.

– Ładny pies – powiedział Luke. – Jaka to rasa?

– Kundel – odparł mężczyzna. – Myślę, że musi być w połowie szczurem. Wziąłem go ze schroniska. Zostały mu wtedy 24 godziny do komory gazowej. Jak mógłbym pójść do hodowcy, kiedy w celi śmierci jest tyle zagubionych duszyczek? To niedorzeczne.

– Jak mam się do ciebie zwracać? – zapytał Luke.

– Wystarczy Paul – odpowiedział mężczyzna.

To było zabawne. Paul, Wes, Steve. Mężczyzna zawsze korzystał z jakichś nieokreślonych imion. Kiedy Luke był młody, wybór imienia padał na Henry albo Hank. Był człowiekiem bez imienia, człowiekiem bez kraju. Co można powiedzieć o człowieku, który był szpiegiem na Zimnej Wojnie, który sprzedał sekrety własnego kraju Sowietom, a później zmienił stronę i sprzedał sekrety Sowietów Brytyjczykom i Izraelitom? Luke niewiele o tym wiedział. Prawdopodobnie było tego o wiele więcej.

Na pewno można powiedzieć, że miał szczęście, skoro nadal żył. Można też powiedzieć, że niesamowite było to, że mieszka w Waszyngtonie, tuż pod nosami ludzi, którzy najchętniej by go zabili albo pozbyli się go raz na zawsze. Być może zdrada miała datę ważności. Kiedy minął określony czas, może nikt się nią już nie przejmował. Może wszyscy ludzie, którzy kiedyś się nią przejmowali, już nie żyli.

Luke kiwnął głową. – Dobrze, Paul. Dzięki, że przyszedłeś. Chcę ci powiedzieć, że spotkałem się z kimś dziś po południu. W Nowym Jorku.

Stary mężczyzna się roześmiał. – O rany, no pewnie. Wszystko już o tym słyszałem. Domyślam się, spadłem na niego nieco nieproszony. Spadłeś z nieba, mówiąc dokładniej.

Luke gapił się w mgłę. Była gęsta niczym zupa.

– Powiedział parę rzeczy, których nie rozumiem.

– Bycie sprytnym to nie to samo co bycie bystrym – powiedział mężczyzna. – Niektórzy ludzie, choć są bardzo sprytni, wolno łapią niektóre rzeczy.

– Albo rozumiem, co powiedział, ale nie mogę w to uwierzyć.

– Co to było?

– Operacja Czerwone Pudełko – powiedział Luke. – To mi powiedział.

Stary mężczyzna nic nie powiedział. Patrzył przed siebie. Jeszcze przed chwilą jego dłonie głaskały psa. Teraz były nieruchome.

Luke kontynuował: – Powiedział, żeby zapytać o to dyrektora CIA. Cóż, nie mogę się skontaktować z dyrektorem CIA. Ale mogę się skontaktować z tobą.

Usta mężczyzny otworzyły się, po czym znów zamknęły.

– Opowiedz mi – powiedział Luke.

Mężczyzna po raz pierwszy spojrzał na Luke'a. Jego twarz była jak pomarszczony pergamin. Jego oczy były głęboko osadzone i bladoniebieskie. To były oczy znające jeszcze kilka sekretów. To były oczy bez krzty litości.

– Od dawna nie słyszałem tych słów – powiedział. – Nie radzę ci ponownie ich wymawiać. Nigdy nie wiadomo, kto słucha, nawet w miejscu takim jak to.

– W porządku.

– Domyślam się, że zadałeś mu pytanie, które zmusiło go do wypowiedzenia tej frazy. Jakie to było pytanie?

– Zapytałem go – powiedział Luke – dla kogo pracuje.

Stary mężczyzna westchnął przeciągle. Brzmiało to, jakby powietrze powolnie schodziło z opony, dopóki nie zejdzie w całości. Nagle mężczyzna wstał. Jego ruchy były szybkie i pozbawione słabości widocznej jeszcze kilka chwil wcześniej.

– Miło się z tobą rozmawiało – powiedział mężczyzna. – Pewnie jeszcze się kiedyś spotkamy.

W dłoni Luke'a pojawił się pistolet, jakby za sprawą magicznej sztuczki, lepszej niż ta z biszkoptem dla psa. To był inny pistolet niż ten, który miał wcześniej tego dnia. Ten miał na lufie ośmiocalowy tłumik. Był dłuższy niż sama broń. Luke od niechcenia wycelował w brzuch mężczyzny.

– Znasz ten tłumik? – powiedział. – Nazywa się Iluzja. To nowość, a ty wypadłeś z gry na jakiś czas, więc być może go nie znasz. Można spokojnie powiedzieć, że działa dobrze, nawet bardzo dobrze. Noc jak ta z taką mgłą? Broń wystrzeli i będzie to brzmiało, jakby ktoś kichnął. Nie będzie to głośne kichnięcie. Ciche kichnięcie jak w balecie. – Uśmiechnął się. – W SRT mamy wszystkie najlepsze zabawki.

Na twarzy mężczyzny pojawił się cień uśmiechu. – Lubię spotkania z tobą.

– Opowiedz mi – powtórzył Luke.

Mężczyzna wzruszył ramionami. – Powinieneś wracać do domu, do swojej uroczej żony i przystojnego syna. Ta sprawa nie powinna cię interesować. Nawet jeśli cię interesuje, nic nie możesz zrobić.

– Czym jest Operacja Czerwone Pudełko?

Zdawało się, że stary mężczyzna skrzywił się na tę nazwę.

Luke odczekał kilka sekund, ale nic nie wskazywało na to, żeby mężczyzna był gotów mówić. – Podaj mi jeden powód, dla którego nie powinienem pociągnąć za spust.

Mężczyzna mrugnął. – Zabij mnie – powiedział wolno – a nie będziesz mógł skorzystać z mojej wiedzy przy następnych sprawach.

Luke pokręcił głową. – Nie ma żadnych przyszłych spraw – powiedział. – Jeśli ta nie zostanie rozwiązana, nie ma przyszłości dla żadnego z nas.

Luke rzucił gniewne spojrzenie. – Czym jest Operacja Czerwone Pudełko?

Mężczyzna pokręcił głową. – Twoja sytuacja wymknęła się spod kontroli. Stałeś się niebezpieczny dla siebie i innych, a najgorsze jest to, że nawet nie zdajesz sobie z tego sprawy. Nie wypowiem tych słów. Operacja, o której wspomniałeś, została opracowana, aby przyspieszyć sukcesję prezydenta. Przygotowano ją na przypadek, gdy prezydent musi opuścić swój gabinet, ale nie ma czasu, żeby czekać na następne wybory.

– Dziś rano padły groźby dotyczące usunięcia prezydenta z urzędu – powiedział Luke. – Mówili o tym w radiu. – Stwierdzenie zabrzmiało dziwnie, kiedy tylko zostało wypowiedziane. Usuwanie prezydenta z urzędu i atak terrorystyczny na Biały Dom… Dwie sprawy nie pasowały do siebie. Luke był byt zmęczony. Trudno było znaleźć sens w tym wszystkim.

– Szybsze niż usuwanie z urzędu – powiedział Paul – I pewniejsze. Pomyśl o nagłej zmianie. Pomyśl o 1963. To operacja zarezerwowana na dzień, w którym lojalność prezydenta przestanie być niekwestionowana. Także na czas, kiedy wydarzenia są za duże lub zbyt delikatne dla człowieka w biurze. To na dzień, w którym trzeba działać.

– Kto o tym decyduje? – zapytał Luke.

Paul wzruszył ramionami. Znów się uśmiechnął – Decydują ludzie, którzy dowodzą.

Luke gapił się na niego.

– Jeśli powiesz mi, że nie wiesz, kto tak naprawdę dowodzi – powiedział Paul – zacznę się zastanawiać nad relacją twojej matki z mleczarzem.

Stary człowiek patrzył na niego. W jego oczach była jakaś dziwna iskra. Dla Luke'a wyglądał jak naganiacz na festynie albo kanciarz podróżujący z trupą odstawiającą medyczne pokazy. Mężczyzna się uśmiechnął. W uśmiechu nie było ani cienia radości.

– Widziałeś, jak wysadzono dziś Biały Dom, prawda?

Luke kiwnął głową. – Byłem tam.

– Oczywiście, że byłeś. Gdzie indziej mógłbyś być w takiej chwili? Czy to wyglądało, jakby zaatakował was dron? A może coś innego? Zastanów się. Pewnie wyglądało to raczej na serię detonacji, bomb umieszczonych w budynku kilka dni, a może nawet kilka tygodni wcześniej?

Oczami wyobraźni Luke ponownie zobaczył eksplozje, cały ich rząd biegnący od Skrzydła Zachodniego, przez Kolumnadę, aż do Rezydencji. Potężny wybuch rozerwał Rezydencję na kawałki, wyrzucając ogromny jej fragment wysoko w powietrze. Znów poczuł falę uderzeniową, tę, która próbowała zmieść z nieba ich helikopter.

Tylko jak ktoś umieścił bomby w Białym Domu?

Każdy, kto tam pracuje, podlega procedurom bezpieczeństwa o wysokim standardzie – od pokojówki i konserwatorów, przez pomywaczy i ludzi obierających cebulę, aż po sekretarza prasowego i szefa personelu Białego Domu. Każdy jest sprawdzany. Jeśli zamontowano bomby, to oznacza, że…

Robota kogoś z wewnątrz. Wszystko było wewnątrz, wewnątrz aparatu bezpieczeństwa, wewnątrz społeczności wywiadowczej, wystarczająco głęboko, żeby zebrać grupę ekspertów od materiałów wybuchowych, wymazać ich przeszłość, dać im nowe tożsamości i pracę w Białym Domu. Pracę bez ścisłego nadzoru, pracę dającą swobodę włóczenia się po korytarzach, szczególnie w nocy, gdy wokół nie ma żywego ducha.

Luke'owi ciąg zdarzeń zaczął układać się w całość. Przez cały dzień skupiał się tylko na bandzie terrorystów. Prawie nie byli wyszkoleni, ale ich posunięcia były brutalne i sprytne. Ukrywali się, uciekali, przeprowadzali działania asymetryczne, korzystając ze swoich niewielkich rozmiarów jak z broni przeciwko znacznie potężniejszemu wrogowi. Może ci ludzie nawet wierzyli w to, co robili. Może i wykradli materiał radioaktywny. Może i wysłali drona i nawet wysadzili część Białego Domu. Mimo to, byli tylko małym trybikiem w maszynie. Zostali wykorzystani przez coś znacznie większego, coś znacznie bardziej wyrafinowanego.

To, co powiedział, Ali Nassar było prawdą. Przez cały czas stał za tym amerykański rząd.

Luke poczuł dziwne ciepło wędrujące wzdłuż jego kręgosłupa. Podeszło do czubka głowy i zaczęło schodzić wzdłuż barków i ramion. Spojrzał na dłonie, w połowie oczekując, że zobaczy, jak stają w płomieniach. Poczuł falę nudności. Przez chwilę był pewien, że zaraz zwymiotuje. Nie chciał, żeby tak się stało, nie tutaj, nie przy Paulu.

– Jak mogę to zatrzymać? – zapytał Luke.

Paul potrząsnął głową. – Mój przyjacielu, nie zatrzymasz Operacji Czerwone Pudełko. Nie ma o czym mówić. To nie twoja wojna, Luke. Jeśli będzie próbował zrobić z tego swoją wojnę, przegrasz. Przegrasz w sposób, który prawdopodobnie przez jakiś czas będzie wyglądał spektakularnie, ale pod koniec zrobi się raczej patetyczny.

– Więc pozwól mi to zrobić.

Paul mruknął, a później się roześmiał. – Głupiec z ciebie. Nie masz za grosz instynktu samozachowawczego. Jesteś jak jeden z tych japońskich pilotów kamikaze z czasów II wojny światowej, który leci swoim samolotem wypełnionym bombami prosto w bok lotniskowca. Tyle że w tym wypadku samolot, którym lecisz to gumowa zabawka do kąpieli.

Stary mężczyzna przerwał na moment, zastanawiając się i licząc na to, że Luke zechce się wycofać.

– Dobrze. Chcesz umrzeć? Skontaktuj się z człowiekiem o nazwisku David Delliger. Na wypadek, gdybyś nie wiedział – jest sekretarzem obrony. On i prezydent byli współlokatorami, studiując na Yale. Nie ma takiej możliwości, żeby brał w tym udział, ale jest bardzo, bardzo bliski, choć pewnie nie zdaje sobie z tego sprawy. Fragmenty ułożą się dla niego w całość dopiero po fakcie, ale poskłada je w głowie. Być może on także nie ma instynktu samozachowawczego. Jeśli tak jest, stworzycie idealną parę.

– Co z prezydentem? – zapytał Luke.

Paul wzruszył ramionami. – Co z nim?

– Jest teraz bezpieczny, prawda? – Luke naciskał. – Przebywa dziesięć pięter pod ziemią.

Paul się uśmiechnął. – Muszę już iść. Robi się późno i stary człowiek nie powinien przebywać o tej porze na zewnątrz. Nocami w parkach może być niebezpiecznie.

– Prezydent jest bezpieczny. – Naciskał Luke, łapiąc go za ramiona i czekając z przejęciem, aż usłyszy to od niego.

Paul powoli potrząsnął głową i odsunął rękę Luke'a.

– Nie rozumiesz – odpowiedział Paul zachrypłym głosem, zanim odwrócił się na pięcie i rozpłynął w srebro szarej mgle. – Jeśli to naprawdę jest Operacja Czerwone Pudełko, prezydent już nie żyje.

Rozdział 35

8:53 po południu

Centrum Działań Kryzysowych Mount Weather – Bluemont, Wirginia

Poważny młody człowiek wetknął głowę przez drzwi.

– Panie prezydencie? Wyruszamy za siedem minut. Chcielibyśmy, żeby był pan na miejscu dwie minuty wcześniej.

Thomas Hayes siedział na skórzanym fotelu fryzjerskim zamontowanym w jego garderobie. Pokój miał owalny kształt. Ściany były gołe, nie licząc lustra naprzeciwko i toaletki. W odbiciu lustra widział swojego szefa sztabu, Davida Halstrama, próbującego zrelaksować się na sofie.

Wyglądało na to, że David zna tylko dwie prędkości: Działaj i Działaj Szybciej. Nie potrafił zrelaksować się nawet w najspokojniejszych okolicznościach. Dziś nic się nie działo i panował tylko spokój. Cały czas się wiercił. Jeden z jego butów stukał o cementową podłogę z prędkością pocisków wyrzucanym z broni maszynowej.

Prezydent trzymał w dłoni ostateczną wersję notatek swojej przemowy. Staromodny papier dla prezydenta Hayesa – nigdy nie przyzwyczaił się w pełni do cyfrowej rewolucji. David miał tę samą przemowę na iPadzie.

Dwie młode kobiety robiły ostatnie poprawki w wyglądzie Hayesa. Jedna wygładzała jego makijaż tak, żeby wyglądało, jakby nie był umalowany. Druga układała jego włosy tak, żeby fryzura była schludna i reprezentatywna, ale żeby nie była idealna. Niemal został dziś zamordowany. Powinien być choć trochę potargany.

– Co to znaczy? – powiedział do młodego mężczyzny w drzwiach. – Czy to zadanie matematyczne?

– To oznacza, że zostało jeszcze pięć minut, panie prezydencie.

– Dobrze. Będę.

Kiedy mężczyzna wyszedł, prezydent Hayes znów spojrzał w lustro na Davida. – Co myślisz o tym sformułowaniu, którego użył na koniec, czeka nas świetność? Powtarza to trzykrotnie. Brzmi jak slogan reklamowy konta bankowego bez opłat. Chodzi mi o to, że co ja niby mam z tym zrobić?

Hayes był poddenerwowany i nie było w tym nic dziwnego. Za chwilę wejdzie na antenę i będzie na żywo mówić do Amerykanów o kryzysie, w którego obliczu stanęli. Mógł się tylko domyślać, że prawie wszyscy dorośli obywatele kraju i setki milionów za granicą zobaczą go i usłyszą. Każda stacja telewizyjna właśnie przygotowywała się do transmisji. To samo robiła prawie każda stacja radiowa. YouTube miało nadawać to na żywo.

To było największe przemówienie, jakie prawdopodobnie kiedykolwiek wygłosi, a zostało sklecone dziś po południu przez głównego redaktora przemówień, którego Hayes zwolniłby kilka tygodni wcześniej, gdyby tylko nie miał tylu spraw na głowie.

– Thomas – powiedział David – jesteś najlepszym mówcą, jakiego kiedykolwiek poznałem. Nie byłem przy Johnie F. Kennedym czy Martinie Luther Kingu, ale to nie ma znaczenia. Nikt, kto nadal żyje, nie jest nawet bliski dorównaniu tobie. Ktoś próbował cię dziś zabić. Zniszczyli Biały Dom i zabili prawie dwa tuziny osób. Amerykanie chcą cię usłyszeć. Mam na myśli, żebyś do nich mówił. Mów to, co podpowiada ci serce. Porusz ich i prowadź ich. Jeśli chcesz, skorzystaj z tej przemowy jak z przewodnika, albo wyrzuć to wszystko i improwizuj. Widziałem, jak przemawiałeś bez przygotowania i doprowadziłeś wszystkich do łez.

Hayes kiwnął głową. Spodobał mu się pomysł z improwizacją. Kiedy pomyślał o prowadzeniu, zauważył, czego brakowało. Poczucia strachu, lęku, przed oderwaniem od całości, tak jak rozrywa się słodko-słony cukierek. Tego brakowało. Dzisiejszy atak zajął wszystkie jego myśli. Czuł się pewny. Czuł, że znów może zostać przywódcą. Przestał dbać o to, co myśli Izba Reprezentantów, czy o to, co zrobili ludzie tacy jak Bill Ryan.

Thomas Hayes został wybrany, aby poprowadzić obywateli Stanów Zjednoczonych Ameryki. Prowadzenie było tym, co zamierzał robić.

– Myślisz, że Susan się pojawi?

David kiwnął głową. – Wiem, że tak. Rozmawiałem z nią dziś po południu. Nie darzy cię teraz wielkim uczuciem, ale to nie ma żadnego znaczenia. Później was pogodzimy. Do tego czasu będzie wykonywała, co do niej należy. Kiedy skończysz przemawiać i zaczniesz pozdrawiać i gawędzić z najbardziej wpływowymi ludźmi w Ameryce, a wszyscy zaczną się zbierać przed kamerami, aby pokazać jedność, ona też będzie z przodu i to bardzo, bardzo widoczna.

– Dobrze, David. Źle się czuję z tym, co dziś zrobiłem. Naprawdę chcę to naprawić.

David kiwnął głową. – Naprawisz.

Kiedy nadszedł czas, Hayes wstał z fotela, poprawił marynarkę na ramionach i stanowczym krokiem wyszedł z pokoju. David mu towarzyszył, idąc pół kroku za nim. Hayes wszedł do podziemnego studia telewizyjnego. Jego podium, z pieczęcią prezydencką, stało na scenie wysokiej na jedną stopę, wyściełanej niebieskim dywanem. Dookoła stały kamery i reflektory.

Hayes czuł się dobrze, czuł się pełen energii, czuł przypływ siły. Znów poczuł ten wzrost energii elektrycznej, który pojawiał się tuż przed wyścigiem, kiedy był jeszcze kapitanem drużyny wioślarskiej zajmującej miejsce w krajowym rankingu.

Musiał się powstrzymać, żeby nie wbiec na scenę jak gospodarz teleturnieju.

Usłyszał za sobą dźwięk telefonu Davida. Obejrzał się na szefa sztabu. David patrzył na ID rozmówcy. Podniósł wzrok.

– To Luke Stone.

Prezydent wzruszył ramionami. – Odbierz. Mamy jeszcze kilka minut. Zresztą, poradzę sobie. Robiłem to milion rady.

Wszedł na podium i rozejrzał się po jasno oświetlonym pomieszczeniu.

*

Luke stał nad brzegiem wody. Odszedł dokładnie pięć kroków od ławki, gdzie przed chwilą siedział jego ojciec. Prawie nic nie widział. Mgła była tak gęsta, że cudem nawiązał połączenie.

Telefon dzwonił i dzwonił.

– Halstram – odezwał się głos.

– David, muszę porozmawiać z prezydentem Hayesem.

– Luke, wybacz. Ty i twój partner zrobiliście dziś coś niesamowitego. Prezydent za dwie minuty będzie przemawiać na żywo na antenie. Jeśli chcesz, możesz zostawić mi wiadomość, ja przekażę mu ją, jak tylko się to skończy, czyli pewnie za godzinę. Posłuchaj, powinieneś pójść gdzieś, gdzie jest telewizor i oglądać przemówienie. Czuję, że zrobi duże wrażenie. Wbili nam jeden punkt, ale jeszcze nie wypadliśmy z gry, nic podobnego.

– David, mamy duży problem.

– Wiem. Byłem tam dzisiaj, pamiętasz? Będziemy ciężko pracować i wygrzebiemy się z tego. Uwierz mi, będziecie tego dużą częścią.

Luke nie umiał radzić sobie z ludźmi takimi jak David Halstram, a przynajmniej nie przez telefon. David mówił dużo i szybko, przerywał na moment, żeby wziąć oddech, po czym znów zaczynał mówić. Był energiczny, impulsywny i pewnie bardzo inteligentny. Oczywiście był przekonany o swoich możliwościach, także o tym, że ludzie powinni go słuchać i robić to, co mówi. Trudno było spowolnić go na tyle długo, żeby posłuchał.

Gdyby Luke był tam osobiście, mógłby przyłożyć służbowy koniec jego pistoletu do czoła Davida i złapać go za jego przerzedzającą się czuprynę. Albo, gdyby czuł się wypoczęty, mógłby po prostu wymierzyć cios karate w jego obojczyk. Każda z tych rzeczy przyciągnęła by uwagę Davida. Tyle że co zrobić przez telefon? To było trudne.

Mówił powoli jak do idioty. – David, musisz mnie wysłuchać. Życie prezydenta jest w niebezpieczeństwie.

– Dlatego jesteśmy teraz pod ziemią.

– David…

– Luke, słuchaj, jestem tu potrzebny. Jeśli nie masz konkretnej wiadomości, którą chcesz zostawić, zadzwoń do mnie za… jakieś dziewięćdziesiąt minut, dobrze? Jeśli nie odbiorę, spróbuj za następne pół godziny.

– Musicie stamtąd uciekać.

– Dobrze, Luke, porozmawiamy o tym. Właśnie się zaczyna. Muszę iść.

Połączenie zostało przerwane. Luke gapił się na telefon. Poczuł chęć, żeby wyrzucić urządzenie do rzeki. Zamiast tego poszedł do samochodu. Po minucie zaczął biec.

Czy naprawdę zamierzał jechać do Mount Weather, teraz, po prawie czterdziestu godzinach bez snu?

Tak.

Rozdział 36

Wiele by oddała, żeby być wszędzie, byle nie tutaj.

Stała przed paszczą budynku Mount Weather, paląc papierosa i trzymając smartfona przy uchu.

Palenie było jedną z tajemnic, o których Amerykanie mieli się nigdy nie dowiedzieć. Susan Hopkins lubiła palić od czasu do czasu i robiła to od kiedy została nastoletnią supermodelką. Szczególnie w stresujących chwilach nic nie mogło się temu równać, a dziś był prawdopodobnie najbardziej stresujący dzień w jej życiu. Nigdy wcześniej nikt nie próbował jej zamordować.

Miała na sobie czerwoną sukienkę z obcisłą górą i rozkloszowaną spódnicą, która być może była odrobinę zbyt seksowna na taką okazję jak dziś. Wstąpili po nią do Nordstrom, znajdującym w centrum handlowym niedaleko Pentagonu, razem z krawcową, która zrobiła kilka poprawek. To był pomysł Davida Halstrama. Chodziło mu o to, żeby ludzie oglądający wystąpienie w telewizji szybko ją zauważyli. Dzięki temu, po przemówieniu Thomasa, nikt na świecie nie przeoczy faktu, że Susan Hopkins była w tunelu głęboko pod ziemią i łapała każde słowo prezydenta. To był dobry pomysł. Jednak była też zimna noc i powietrze w górach z łatwością przenikało przez materiał sukienki.

Drżała. Trzech wielkich facetów z Secret Service stało zaraz obok. Przerastali ją o głowę. Miała nadzieję, że żaden z nich nie zaproponuje jej swojej kurtki. Od tego typu rycerskości chciało jej się rzygać.

Pierre mówił do niej po drugiej stronie połączenia telefonicznego.

– Kochanie – powiedział – naprawdę chciałbym, żebyś się stamtąd wyrwała. Zaczyna mnie to denerwować. Mogę wysłać samolot do dowolnego miejskiego lotniska, które jest najbliżej ciebie. Możesz być w drodze powrotnej w ciągu godziny. Podwoiłem ochronę. Ogrodzenie elektryczne jest włączone. Potrzeba małej armii, żeby się przedostać. Możesz powiedzieć wszystkim, że potrzebujesz kilku tygodni na drobną reorganizację. Zrelaksujesz się na basenie. Zażyjesz masażu.

Susan uśmiechnęła się na myśl, że Pierre zaszył się w swoim trzydziestopokojowym dworku, bezpieczny za elektrycznym ogrodzeniem. Kogo on próbuje powstrzymać, bractwo żartownisiów? Jego ogrodzenie, cała brama wjazdowa i ośmiu (zamiast czterech) emerytowanych detektywów nawet nie spowolniłoby tych, którzy omal jej dzisiaj nie zabili.

Dobry Boże.

– Pierre…

Nie przestawał mówić. – Pozwól mi dokończyć – powiedział.

Pomyślała o tym, jaki był na początku. Miała już za sobą „Vogue”, „Cosmo”, „Mademoiselle”, „Victoria’s Secret”, nawet wydanie „Sports Illustrated” dla młodocianych onanistów. Jednak zaczynała się starzeć. Czuła to i jej agent też jej to uświadamiał. Przestały napływać prośby o sesje na okładki. Miała dwadzieścia cztery lata.

I wtedy spotkała Pierre'a. Miał dwadzieścia dziewięć lat i jego pierwsza oferta publiczna firmy, z którą dopiero co rozpoczął działalność, w błyskawicznym tempie zmieniła go w miliardera. Dorastał w San Francisco, ale jego rodzina pochodziła z Francji. Miał piękne szczupłe ciało i duże brązowe oczy. Wyglądał jak jeleń w świetle reflektorów. Jego ciemne włosy zawsze przysłaniały jego twarz. Ukrywał się pod nimi. To było bezlitośnie urocze.

W swojej karierze zarobiła dużo pieniędzy, kilka milionów dolarów. Finansowo czuła się bardzo, bardzo komfortowo. Jednak nagle pieniądze przestały mieć znaczenie. Zjeździli razem cały świat. Paryż, Madryt, Hongkong, Londyn… Zawsze zatrzymywali się w pięciogwiazdkowych hotelach i zawsze w najdroższych pokojach. Zachwycające widoki stały się tłem jej życia, jeszcze bardziej niż wcześniej. Zjeżdżali na nartach w Alpach i w Aspen. Opalali się na plażach na greckich wyspach, ale także na Bali i Barbados. Pobrali się i mieli dzieci, dwie cudowne bliźniaczki. Wtedy lata zaczęły mijać, a oni powoli oddalali się od siebie.

Susan się znudziła. Szukała jakiegoś zajęcia. Weszła do świata polityki. W końcu zaczęła ubiegać się o stanowisko senatora Stanów Zjednoczonych z Kalifornii. To był szalony pomysł i zaskoczyła wszystkich (w tym siebie), wygrywając przytłaczającą większością głosów. Po tym wydarzeniu większość czasu zaczęła spędzać w Waszyngtonie, czasem z dziewczynkami, czasem sama. Pierre zarządzał swoją firmą oraz stopniowo rozszerzał działalność charytatywną w krajach Trzeciego Świata. Bywało, że nie widzieli się całymi miesiącami.

Jakieś siedem lat temu Pierre zadzwonił do niej późno w nocy i wyznał coś, o czym powinna do tej pory wiedzieć. Był gejem i pozostawał w związku.

Nie rozwiedli się. W większości z uwagi na dziewczynki, ale nie tylko. Inny powód był taki, że byli najlepszymi przyjaciółmi. Kolejny powód był taki, że lepiej było dla nich obojga, żeby świat nadal myślał, że są razem. Tworzyli razem zgraną medialną parę. To było wygodne.

Westchnęła. To był po prostu kolejny sekret z tych sekretów, o których Amerykanie nie mogli się dowiedzieć.

Spojrzała na zegarek. Była prawie dziewiąta.

– Pierre – powtórzyła.

– Tak – odpowiedział w końcu.

– Bardzo cię kocham.

– Ja ciebie też.

– Dobrze. Wezmę pod uwagę wszystko, co powiedziałeś. Wyjadę stąd najszybciej, jak będę mogła. Teraz muszę iść oglądać przemówienie prezydenta.

– Prezydent to kretyn.

Kiwnęła głową. – Wiem. Mimo wszystko, to nasz kretyn i musimy go wspierać. Dobrze?

– Dobrze.

Rozłączyła się i dopaliła papierosa. Spojrzała na trzech niezdarnych olbrzymów, którzy ją otaczali. – Chodźmy, chłopcy – powiedziała. Minutę później wszyscy jechali windą, zjeżdżając do wnętrza ziemi.

*

– Czterdzieści sekund, panie prezydencie – odezwał się głos z reżyserki. – Kiedy zapali się zielona lampka, będzie pan na wizji.

– Czy zielony jest przede mną? – zapytał Hayes.

– Kamery są ustawione pod pięcioma kontami, ale tak. Zielony jest dokładnie naprzeciw pana. Trzydzieści sekund.

David Halstram ustawił się w tyle studia telewizyjnego, skąd miał widok na całą scenę. Prezydent stał na podium, zupełnie spokojny, oczekując na sygnał rozpoczęcia. W małym amfiteatrze przed nim siedziało kilku najważniejszych i najbardziej wpływowych ludzi w kraju.

Kongresmeni i senatorzy po obu stronach przejścia stanowili większość publiczności – głównie liberałowie, tacy sami jak prezydent, ale też mnóstwo lojalnej opozycji. Był tam sekretarz stanu, sekretarz skarbu, a także sekretarz edukacji. Dyrektor NASA, Narodowa Fundacja Naukowa i Służba Parków Narodowych siedzieli w rzędzie w otoczeniu ich kadry kierowniczej.

Serce Halstrama zaczęło szybciej bić. Powiedzieć, że był podekscytowany to o wiele za mało, zęby opisać jego stan umysłu. Czuł się, jakby był na statku kosmicznym przyspieszającym przez pole grawitacyjne Ziemi. To właśnie dla takich momentów żył.

Był stworzony do tej pracy. Nie pił alkoholu i nigdy nie zażywał narkotyków. Prawie nie potrzebował kofeiny. Bez mrugnięcia okiem pracował osiemnaście godzin dziennie, spał cztery czy pięć godzin, po czym wstawał i robił wszystko od początku. Jakiego kopa mogła dać kawa w porównaniu z życiem, jakie wiódł David?

Prezydent Thomas Hayes właśnie miał wygłosić jedno z najważniejszych przemówień w historii Ameryki, a David Halstram, szef administracji prezydenckiej, jego zaufany doradca, stał trzydzieści stóp dalej.

– Dwadzieścia sekund, panie prezydencie.

W świadomości Davida pojawiło się krótkie zaburzenie. Luke Stone. Sprawdzili go dziś po południu. Oczywiście, że sprawdzili. Uratował życie prezydentowi, ale… Człowiek musi wiedzieć, z kim się zadaje. W jego historii dużo się działo. Czerwone flagi powiewały jak szalone. Stres bojowy. Budzące wątpliwość używanie siły. Nadużycie władzy. Fałszerstwa. Wyglądało na to, że dostał się dziś do Skrzydła Zachodniego dzięki fałszywemu certyfikatowi bezpieczeństwa Yankee White. Jak mu się to udało? Co by się stało, gdyby mu się to nie udało?

– Dziesięć sekund. Powodzenia, panie prezydencie.

Teraz chciał opuścić budynek. Dobrze, David z nim o tym porozmawia. Może rano, mogliby… Pojechać do Camp David?

Na podium Hayes patrzył prosto w kamerę.

Głos zabrzmiał po raz ostatni: – Wchodzimy za cztery…

– Trzy…

Hayes się uśmiechnął. Było to sztucznie, wymuszone, ale zaczęło przemieniać się w coś innego.

– Dwa…

Zaczęło przybierać wyraz determinacji.

– Jeden.

– Dobry wieczór, moi rodacy, Amerykanie – zaczął prezydent, uśmiechając się szeroko i pewnie. – Jestem tu, aby powiedzieć wam…

BUM!

Rozbłysło światło i przez ułamek sekundy David myślał, że to zielony sygnał świetlny, na który czekał prezydent. Jednak to światło nie było zielone. Było białe, olbrzymie i oślepiające. Jego źródło było gdzieś za prezydentem.

Połknęło prezydenta w całości.

Siła światła była tak duże, że David stracił równowagę. Uniesiony przez podmuch uderzył w ścianę dziesięć stóp za nim i upadł na ziemię. Zrobiło się ciemno. Nic nie widział. Ziemia się trzęsła.

Nagle rozbłysło następne światło, większe, jeszcze bardziej intensywne. Wszystko dudniło. Cały budynek się ruszał. Sufit nad nim się załamał. David usłyszał, jak sufit się zapada, a po chwili także poczuł. Ogromna bryła muru spadła na jego dolną część pleców i nogi. Bolało, po czym przestało.

David miał bardzo bystry umysł. Natychmiast zrozumiał, że jego nogi zostały zmiażdżone, po czym, co było wielce prawdopodobne, został sparaliżowany od pasa w dół. Podejrzewał, że choć nic nie czuje, najpewniej traci krew.

W taczającej ich ciemności, niewidzialni ludzie krzyczeli.

„Jestem dziesięć pięter pod ziemią. Nikt mnie nie uratuje”.

Przypomniał sobie zdarzenia z ostatnich sekund. To pierwsze oślepiające światło. Widział to teraz wyraźniej niż przed chwilą. Światło nie pochłonęło prezydenta.

Ono go wymazało.

Prezydent – i pewnie każda osoba w podziemiach – był martwy.

Rozdział 37

9:02 wieczorem

Waszyngton, DC

– A teraz… – powiedział cichy głos – Prezydent Stanów Zjednoczonych.

Luke wtapiał się w ruch na autostradzie, kiedy zaczynało się przemówienie prezydenta. Luke myślał, że jeśli prezydent będzie przemawiał przez godzinę, zanim przemówienie się skończy, będzie przekraczał bramę do Mount Weather.

Usłyszał pierwsze słowa prezydenta, po czym w radiu zapadła głucha cisza.

Odezwał się damski głos.

– Och… wygląda na to, że mamy problemy techniczne. Straciliśmy łączność z bunkrem prezydenckim w Mount Weather. Pracujemy nad rozwiązaniem tego problemu. W międzyczasie posłuchajmy kilku słów od naszych sponsorów.

Luke zmienił stację. Ta sama historia.

Zmienił na kolejną. Grali rockową piosenkę.

W końcu na antenie zabrzmiał męski głos.

– Panie i panowie, otrzymaliśmy informacje, że w budynku rządowym Mount Weather nastąpił jakiegoś rodzaju eksplozja. Nie znamy jeszcze żadnych szczegółów. Nie ma kontaktu z budynkiem, ale pierwsi respondenci docierają już na miejsce zdarzenia. Prosimy zwrócić uwagę, że to nie oznacza…

Luke wyłączył radio.

Przez moment Luke nie odczuwał nic. Był odrętwiały. Przypomniał sobie poranek na tym wzgórzu w Afganistanie, na którym był dawno temu. Było zimno. Słońce wzeszło, ale nie dawało ani odrobiny ciepła. Ziemia była wyboista i twarda. Wszędzie leżały ciała. Chudzi mężczyźni z brodami gapili się szeroko otwartymi oczami, leżąc na ziemi.

W którymś momencie w nocy Luke zdarł z siebie koszulkę. Jego klatka była cała czerwona. Ociekał ich krwią. Posiekał ich. Zadźgał ich. Pociął ich. Im więcej zabijał, tym więcej wrogów nadchodziło.

Martinez leżał na plecach, nisko w okopie. Płakał. Nie mógł ruszać nogami. Miał dość. Chciał się stamtąd wydostać. – Ej, Stone, ej! Zabij mnie, co? Po prostu mnie zabij. Ej, Stone! Słuchasz ty mnie?

Murphy siedział na wystającej skale i gapił się w przestrzeń. Nawet nie próbował się ukryć.

Stone nie wiedział, co zrobi, jeśli przyjdą następni wrogowie. Nie wyglądało na to, żeby którykolwiek z tych chłopaków czuł jeszcze ducha walki, a jedyną nadającą się do użycia bronią był wygięty bagnet, którego Stone trzymał w ręku.

Kiedy się rozglądał, daleko na niebie pojawił się sznur czarnych insektów. Natychmiast zrozumiał, czym były. Helikoptery. Wtedy dotarło do niego, że nadal żyje. Nie czuł się z tym dobrze ani źle. Nic nie czuł.

Tak jak teraz.

Otrząsnął się ze wspomnień, kiedy po jego lewej z prędkością stu mil na godzinę przejechała z rykiem karetka, która z błyskającymi światłami i włączoną syreną kierowała się na zachód, błyskająca światłami, z włączoną syreną. Luke zjechał z autostrady na najbliższym zjeździe. Na końcu podjazdu był podmiejski parking. Luke zatrzymał się na nim.

Zostawił samochód i wyłączył reflektory. Pomyślał, że może jeśli krzyknie, to coś poczuje, więc spróbował.

Krzyknął. Zrobił to po raz pierwszy od bardzo dawna.

Nic nie poczuł.

Rozdział 38

9:35 wieczorem

Hrabstwo Fairfax, Wirginia – przedmieścia Waszyngtonu, DC

Whisky z lodem.

Było coś kunsztownego w tym, jak chłód w ustach przerodził się w żar, kiedy płyn dotarł do jego żołądka.

Luke siedział na sofie w jego własnym salonie. Niedawno przyszedł. Zerknął na zegar, zastanawiając się. Nie był tu od niemal dwudziestu godzin. Wyszedł stąd świadomie i pełen energii. Ciężko pracował, aby zapobiec tragedii, kilka razy ryzykował własne życie, i po co? Tragedia i tak się wydarzyła.

Włączył telewizor i wyciszył dźwięk. Przełączał szybko kanały, patrząc na zmieniające się obrazy. Mount Weather, gdzie dziś był, stało w płomieniach. Zrozpaczona Pierwsza Dama udziela wywiadu w hotelu na Hawajach. Załamała się i płakała przed kamerami. Spontaniczne czuwania przy świecach w wielu miejscach. Setki tysięcy ludzi w Paryżu, setki tysięcy w Londynie. Opuszczone ulice DC i Manhattanu. Zamieszki w Detroit, Los Angeles i Filadelfii, czyli tam, gdzie prezydent był uwielbiany. Gadające głowy mówiły, mówiły, mówiły, niektóre ze łzami w oczach i szczere, inne złe i gestykulujące zaciekle. Ktoś musiał za to zapłacić, a jakże. Zawsze jest być ktoś, kto musi zapłacić.

Zmienił się temat wiadomości. Gdzieś rozbiły się myśliwce. Na Środkowym Wschodzie zrzucano bomby. Atomowe okręty podwodne na Morzu Północnym. Amerykańska flota w Zatoce Perskiej. Prezydent Rosji na konferencji prasowej. Członkowie chińskiego rządu w Pekinie. Irańscy mułłowie. Śpiewające tłumy, mężczyźni w turbanach i sandałach wymachujący karabinami AK-47, całujący dzieci i wznoszący je ku Bogu. Zamieszki w bocznych uliczkach starożytnego miasta, żołnierze rozpylający gaz łzawiący, biegnący ludzie deptani w ciemnościach.  Człowiek, jakiś zdrajca, ukamienowany w zakurzonym mieście.

Wszystko to płynęło obraz za obrazem. Prezydent Ameryki został zamordowany, a cały świat oszalał. Trudno było pojąć ogrom tego, co się stało.

Luke sięgnął na dół, rozwiązał buty i odrzucił je kopnięciem. Oparł się na sofie. Mniej niż dwadzieścia cztery godziny temu był na skraju odejścia ze świata wywiadu. Przez ostatnie sześć miesięcy było prawie nieprawdopodobnie przyjemnie – uczenie w kilku klasach, gra w koszykówkę z jego studentami, odpoczynek tutaj, z rodziną. Może jego dni jako żołnierza, szpiega i kamikaze naprawdę się skończyły.

Rozejrzał się po domu. Świetnie im się tu mieszkało. To był piękny dom, nowoczesny, z oknami od podłogi do sufitu, jak na zdjęciu z czasopisma o architekturze. To było jak szklane pudełko. Zimą, gdy padał śnieg, dom był niczym jedna z tych starych kul śnieżnych, które ludzie mieli, kiedy był dzieckiem. Wyobraził sobie czas świąt Bożego Narodzenia – siedzieli w tym przepięknym salonie, choinka w rogu, drwa palące się w kominku, śnieg padający wszędzie dookoła, jakby byli na zewnątrz, podczas gdy byli w ciepłym i przytulnym wnętrzu.

Boże, to było miłe.

Nigdy nie mógłby sobie pozwolić na utrzymanie tego miejsca za swoją rządową pensję. Becca nigdy nie mogłaby sobie na to pozwolić z jej pensją naukowca na uniwersytecie. Razem też nie mogliby sobie pozwolić na to miejsce. Kupili je za pieniądze jej rodziny.

To wyjaśniało mu wszystko, co musiał wiedzieć o tej pracy. Nie było ważne, czy przepracuje dwa dni w tygodniu, czy już nigdy nie będzie pracował. Byli ustawieni, prawdopodobnie na całe życie.

Zawładnęły nim czarne myśli. Jeśli wojna wybuchnie między potężnymi stronami, zatrzymanie jej będzie prawie niemożliwe. Nawet jeśli, być może mógłby pozwolić tym gigantycznym siłom walczyć między sobą. Nie musiał w tym uczestniczyć. Może, gdyby minęło dość czasu, mógłby zapomnieć o wszystkim. Najgorszym okrucieństwem mogłoby być coś, co zdarzyło się innym ludziom, gdzieś daleko stąd.

Wziął telefon ze stolika do kawy i wybrał numer.

Linia była wolna. Wieże komórkowe nie były już przeciążone. Ludzie się poddali.

Telefon zadzwonił. Odebrała przy trzecim sygnale.

Miała zaspany głos. – H…lo?

– Słonko?

– Cześć, kotku – powiedziała.

– Cześć. Co u ciebie?

– Ach, byłam zmęczona, więc postanowiłam wcześniej się położyć. Zajmowałam się Gunnerem przez cały dzień. Poszłam spać, zaraz po rozmowie z tobą. Jak poszło? Oglądałeś prezydenta?

Luke wziął głęboki oddech. Poszła spać, zanim zaczęło się wystąpienie prezydenta. To oznaczało, że nic nie wiedziała. Nie umiał się zdobyć na to, żeby jej powiedzieć. Nie teraz.

– Niee, byłem zmęczony. Zdecydowałem zrobić sobie wolne i wyłączyłem wszystko. Żadnej telewizji, żadnego komputera, nic. Jestem pewien, że jutro dowiem się wszystkiego od innych.

– Zaczynasz mówić rozsądnie – powiedziała.

Luke się uśmiechnął. – Dobrze, kochanie. Idź spać. Przepraszam, że cię obudziłem.

Prawdę mówiąc, już zasypiała z powrotem. – Kocham cię.

Przez moment siedział na sofie i uśmiechał się do siebie. Wziął kolejny łyk whisky. Cieszyło go, że Becca i Gunner byli zajęci przez cały dzień, a teraz śpią w cichym domku wypoczynkowym. Luke zamierzał cieszyć się z emerytury, naprawdę tego chciał.

Tyle że jeszcze nie teraz.

Wybrał następny numer.

Usłyszał szorstki damski głos. – Wellington.

– Trudy, tu Luke.

– Luke, gdzie jesteś? Wszystko się pogmatwało.

– Jestem w domu. A ty gdzie jesteś?

– Jestem w centrum dowodzenia, gdzie, u diabła, mogłabym być? Luke, połowa Kongresu była w Mount Weather. Prezydent, jego personel i szef sztabu. Wiceprezydent, sekretarz stanu, sekretarz skarbu, sekretarz edukacji. Wszyscy są tam na dole. Cały obiekt się pali i nikt nie może go ugasić. W szybach windowych wybuchła burza ognia. Schody przeciwpożarowe wyleciały w powietrze. Strażacy nie mogą się dostać na dół.

– Jest jakikolwiek kontakt z nimi?

Wydała z siebie jakiś odgłos. Brzmiał prawie jak śmiech. – Szef administracji prezydenckiej zdołał zadzwonić. Na 911. Możesz w to uwierzyć? Jest nagranie dyspozytora 911. Słyszałam to przed chwilą. Był przerażony, mówił bardzo szybko. Mówił, że jego nogi zostały przygwożdżone i że martwi się, że prezydent może nie żyć. Powiedział, że zadzwoniłeś do niego chwilę przed tym zdarzeniem i powiedziałeś, żeby wyprowadzić prezydenta. On… – Trudy mówiła drżącym głosem – powiedział, że żałuje, że cię nie posłuchał.

Luke nic nie odpowiedział.

– Dzwoniłeś do niego? – zapytała Trudy.

– Tak, dzwoniłem.

– Skąd wiedziałeś? Skąd wiedziałeś, co się stanie?

– Trudy, nie mogę ci tego powiedzieć.

– Luke…

Przerwał jej: – Posłuchaj, musisz coś dla mnie zrobić. Czy sekretarz obrony żyje? David Delliger?

– Żyje. Jest w Site R.

– Potrzebuję jego numer. Muszę się z nim jakoś skontaktować.

– Czemu z nim? Nie lepiej porozmawiać z prezydentem?

Luke potrząsnął głową. – Nie ma prezydenta.

– Jeszcze nie. Nowy zostanie zaprzysiężony w ciągu… dziesięciu minut.

– Kto to będzie, jeśli nie Delliger? Kto jeszcze żyje, żeby mógł zostać prezydentem?

– Luke, nie wiesz? Bill Ryan, spiker Izby Reprezentantów.

Luke przypomniał sobie, jak widział dzisiaj różnych reprezentantów i senatorów zbierających się w Mount Weather. – Ryan? Jak przeżył?

Trudy odezwała się niepewnie: – Mówią, że to był los szczęścia. Nie przyjechał do Mount Weather.

„Ryan” – pomyślał zdumiony Luke. Jastrząb wśród jastrzębi. To oznaczało tylko jedno: idą na wojnę.

*

10:02 wieczorem, Site R – Blue Ridge Summit, Pensylwania

To był koszmar, z którego nie mógł się obudzić.

Nazywał się David Delliger i był sekretarzem obrony Stanów Zjednoczonych. Na to stanowisko wyznaczył go jego wieloletni przyjaciel i współlokator, Thomas Hayes, były Prezydent Stanów Zjednoczonych.

Delliger był zaskoczony tym wyborem, pod każdym względem. Był profesorem wykładającym historię w Akademii Marynarki Wojennej oraz adwokatem, który spędził większość swojej kariery jako mediator osób trzecich. Lata przed objęciem tej posady, konsultował się z Carter Center, monitorując nowe demokratyczne wybory w krajach z długą historią despotycznej władzy. Ta praca była przeciwieństwem prowadzenia wojny.

To był powód, dla którego liberalny Hayes go wybrał. Teraz, Thomas Hayes nie żył od godziny. Obecnie nie sposób było powiedzieć, kto jeszcze żył, a kto zmarł pod gruzami Mount Weather. Wiceprezydent zaginęła i podejrzewano, że nie żyje. Ogień wciąż trawił kilka pięter pod ziemią. Setki ludzi zostały uwięzione w środku, w tym wielu członków Kongresu i co najmniej kilka osób z ich rodzin.

Delliger stał w betonowym pomieszczeniu, również głęboko pod ziemią, ale w odległości około sześćdziesięciu mil od tragedii. Razem z nim w pomieszczeniu znajdowało się jakieś trzydzieści osób. Niebieska zasłona zakrywała betonowe ściany i maskowała brzydką prostotę tego miejsca. Na małym podwyższeniu stało dwóch mężczyzn i kobieta. Fotoreporterzy robili im zdjęcia.

Jeden z mężczyzn na podium był niski i łysy. Miał na sobie długą szatę. Był to Clarence Warren, Prezes Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych. Kobieta nazywała się Karen Ryan. Była ubrana w jasnoniebieski żakiet, do którego klapy przypięto czerwoną różę. W rękach trzymała otwartą Biblię. Wysoki przystojny mężczyzna w ciemnoniebieskim garniturze i pod krawatem stał, trzymając lewą dłoń na Biblii. Prawą dłoń miał uniesioną. Przez wiele lat, aż do dzisiaj, był reprezentantem z Karoliny Północnej i spikerem Izby Reprezentantów.

– Ja, William Theodore Ryan – powiedział – ślubuję uroczyście urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych wiernie sprawować.

– Oraz ze wszystkich swych sił – wskazywał słowa sędzia Warren.

– Oraz ze wszystkich swych sił – powiedział Ryan.

– Konstytucji Stanów Zjednoczonych dochować, strzec i bronić.

Ryan powtórzył treść przysięgi i z mniejszym patosem niż przy wprowadzaniu nowych osób do lokalnych Loży Łosia, nagle został prezydentem Stanów Zjednoczonych. Delliger doznał pewnego rodzaju szoku. Tak, jego stary dobry przyjaciel nie żył. Thomas Hayes był wspaniałym człowiekiem i jego strata była tragedią, osobistą dla Delligera, ale i jeszcze większą Amerykanów.

Jednak jeszcze gorsze było to, że jeden z najpotężniejszych wrogów prezydenta właśnie zajął jego miejsce. Ten sam człowiek, który jeszcze dziś rano groził prezydentowi usunięciem go ze stanowiska, sam właśnie został prezydentem.

To było absurdalne. Jak to możliwe, że zarówno Biały Dom, jak i Mount Weather zostały zniszczone tego samego dnia? Dlaczego prezydent i wiceprezydent zostali ewakuowani do tego samego obiektu? Powinni zostać rozdzieleni, jak tylko Secret Service zorientował się, że są razem.

Delliger patrzył, jak Ryan i jego żona, Karen, wymieniają całusy, po czym Ryan stroi miny do kamery i kilka osób w pokoju wybucha śmiechem. Delliger rozejrzał się, żeby zobaczyć, kto jest w pokoju. Znał wielu z nich. To były najbardziej zapatrzone w wojnie jastrzębie w rządzie. Członkowie Kolegium Połączonych Szefów Sztabów. Dyrektor CIA. Kongresmeni pozostający w bliskich relacjach z organizacjami zajmującymi się bezpieczeństwem. Lobbyści z sektora obrony oraz z przemysłu naftowego.

Skąd oni wszyscy się tu wzięli? Nie, ważniejsze było, jak on się tu znalazł. Był jak kosmita, jak outsider. Był sekretarzem obrony, ale został wybrany przez gołębia, przez człowieka, który robił wszystko, aby uniknąć wojny. Przez człowieka, który nie żył.

To był bunkier wojskowy. Ci ludzie czuli się tu jak w domu. David Delliger, nawet ze swoim doświadczeniem wojskowym, lepiej czułby się w bunkrze cywilnym, czyli w miejscu…

…które właśnie zostało zniszczone.

Delligera owładnęło dziwne uczucie. Przez moment twarze ludzi w tłumie zdawały mu się powykrzywiane jak w gabinecie luster. Wszyscy się uśmiechali. Największa tragedia w dziejach Ameryki wydarzyła się zaledwie godzinę temu, a ludzie tutaj się uśmiechali. Dlaczego mieliby się nie uśmiechać? To oni teraz dowodzili.

Delliger znów rozejrzał się po pokoju. Nikt nie zwracał na niego uwagi. Po co? Był sekretarzem obrony zmarłego prezydenta. Był im niepotrzebny, był częścią reżimu, którą zamietli pod dywan.

Na podium Ryan znów był poważny. Otaczał wzrokiem zebranych.

– Nikt nie chce zostać prezydentem w taki sposób, w jaki ja zostałem. Nie będę jednak stać tutaj i udawać, że nie chcę tej posady. Chciałem jej i nadal chcę. Chcę jej, ponieważ pragnę, aby Amerykanie znów byli wielcy. Thomas Hayes pod wieloma względami był wspaniałym człowiekiem, ale był także słaby. Nie potrafił być twardy wobec naszych wrogów, wskutek czego zapłacił najwyższą cenę. Ta polityka, polityka słabości, kończy się właśnie teraz.

Rozległ się aplauz. Ktoś zagwizdał przeciągle i głośno. Oklaski się przedłużały. Ryan uniósł dłonie, prosząc o ciszę.

– Dziś wieczorem zwrócę się do Amerykanów, a co za tym idzie, do ludzi całego świata. To, co im powiem, ożywi nadzieję tych, którzy byli nękani przez wydarzenia minionego dnia i minionych kilku miesięcy. Powiem im, że wyruszamy na wojnę, że zastosujemy strategię ofensywną i nie spoczniemy dopóty, dopóki sprawcy tej straszliwej zbrodni nie padną na kolana. I nawet wtedy, nie spoczniemy. Nie spoczniemy, dopóki ich pałace i wieże nie zostaną strawione przez ogień, a ich ludzie nie wybiegną z krzykiem na ulice. Nawet wtedy nie spoczniemy.

Tym razem aplauz był tak głośny, że Ryan musiał przerwać przemówienie. Nie było sensu mówić więcej. Nikt by go nie słyszał.

Czekał. Okrzyki powoli słabły. Ryan patrzył prosto na Delligera.

– Pomścimy nasze straty – powiedział – i naszych ukochanych. Nie spoczniemy, dopóki Iran nie będzie mógł ponownie wykorzystać swojej siły przeciwko światu. Nie spoczniemy, dopóki nie będą mogli się pożywić bez naszej pomocy i dopóki nie będą mieli w co się odziać bez naszej pomocy. W końcu nadejdzie czas na żałobę i pamięć. Jednak nie teraz. Teraz jest czas na zemstę!

Kiedy rozległ się kolejny aplauz, telefon w kieszeni Delligera zaczął wibrować. Wyjął go i spojrzał na wyświetlacz. Dostał wiadomość tekstową. To był jego prywatny telefon. Rzadko dostawał wiadomości. Otworzył.

„Nazywam się Luke Stone. Wiem, czemu prezydent nie żyje. Spotkajmy się”.

Rozdział 39

10:47 wieczorem

Davis Memorial Hospital – Bethesda, Maryland

Trzech mężczyzn weszło do pokoju niczym cienie.

Zachowywali się cicho, prawie bezszelestnie. Wyłączyli światła na jednym z korytarzy, więc kiedy uchylili drzwi do pokoju Eda Newsama i wślizgnęli się do środka, oświetlenie prawie się nie zmieniło.

Nie miało to znaczenia. Ed Newsam nie wierzył w sen. Nie w chwilach takich jak ta. Na rany po kulach i złamane biodro dostał silny środek przeciwbólowy na bazie morfiny. Lek przeciwbólowy pozwoliłby mu zasnąć. Ed wierzył w ból. Ból był zbyt rzeczywisty, żeby w niego nie wierzyć. Nie odmówił przyjęcia leku. Schował go w dłoni. Kiedy pielęgniarka wyszła, wsunął go pod materac.

Mógł odmówić leku, ale chciał, żeby wpisali go na jego kartę choroby. Podświadomie spodziewał się wizyty takiej jak ta. Tacy ludzie jak ci, zanim tu przyjdą, sprawdzą kartę Eda.

Ed był pokonany. Był na lekach przeciwbólowych i korzystał z zasłużonego wypoczynku.

Oddychał głęboko, tak jak oddycha człowiek w Nibylandii. Oczy miał uchylone tylko odrobinę. Wiele osób śpi w ten sposób. Jego dłonie były pod prześcieradłem. W prawym ręku trzymał Berettę M9. Magazynek był w pełni naładowany. Gotowy do akcji.

Mężczyźni podeszli do łóżka. Mieli na sobie ciemne swetry, ciemne spodnie i czarne maski, które ukrywały wszystko z wyjątkiem oczu.

Można było śmiało powiedzieć, że nie są lekarzami.

Dwóch stało po prawej stronie, trzeci po lewej. Jeden z nich wyciągnął strzykawkę. W półmroku Ed dostrzegł, jak unosi ją i zdejmuje zatyczkę. Rozprysła się odrobina płynu. Spojrzał na dwóch pozostałych mężczyzn i kiwnął głową.

Ci dwaj ruszali się szybko, ale Ed był szybszy. Rzucili się na łóżko i próbowali unieruchomić mu ramiona. Wyciągnął broń moment przed tym, jak trzeci mężczyzna zdążył się ruszyć. Skierował lufę prosto w jego twarz. Lufa była o cal od czoła mężczyzny.

BAM!

Hałas w ograniczonej przestrzeni pokoju był ogłuszający. Od rozbłysku z lufy Ed zobaczył gwiazdy przed oczami.

Głowa mężczyzny się rozpadła. Krew, kości i mózg bryznęły w tył po pokoju. Mężczyzna opadł na poręcz szpitalnego łóżka. Ed odepchnął go bronią i zwłoki upadły na podłogę.

Zakręcił pistoletem i skierował go prosto w mężczyznę ze strzykawką. Mężczyzna trzymał obie ręce w górze, a zza maski patrzyły jego szeroko otwarte oczy. W prawej dłoni nadal trzymał strzykawkę.

BAM!

Lufa była w odległości stopy od klatki piersiowej mężczyzny. Strzał wypchnął mu przez plecy jego serce i połowę płuc. Mężczyzna upadł na ziemię, jakby otworzyła się pod nim ukryta zapadnia.

Trzeci mężczyzna cofnął się w głąb pokoju. Był tak zaskoczony, że nie nawet próbował podbiec do drzwi. Jeśli zrobiłby to wcześniej, miałby szansę. Teraz stał w kącie dziesięć stóp od Eda. Ed wycelował w jego ciało. Mężczyzna zerknął na okno. Ed przypomniał sobie, że są na ósmym piętrze, bez schodów przeciwpożarowych. Powodzenia.

– Fajna spluwa, co? – odezwał się Ed. – Nazywam ją Alice. Chcesz ją o coś zapytać?

Facet uniósł obie ręce. – Hej, myślę, że popełniasz duży błąd.

– Nie, to ty popełniłeś błąd, skurwielu. Chcesz mnie zabić? Nie przychodź tu i nie pozoruj przedawkowania. Jeśli chcesz mnie zabić, lepiej chodź tu i zrób to, teraz. – Pokręcił głową i zniżył głos. – W przeciwnym razie zobaczysz, co przytrafi się tobie.

Gdzieś w szpitalu włączył się alarm. Za chwilę wpadnie tu ochrona.

– Kim jesteś? – zapytał Ed.

Mężczyzna uśmiechnął się pod maską. – Wiesz, że nigdy ci tego nie powiem.

Ed był strzelcem wyborowym. To była kolejna umiejętność, którą pielęgnował. Z odległości dziesięciu stóp mógł strzelić, w co tylko chciał. Zmienił cel i strzelił w prawą nogę mężczyzny, tuż nad kolanem.

BANG.

Ed wiedział, co zrobił jego strzał. Rozdrobnił dużą kość. Rozwalił ją na kawałki.

Lekarze powiedzieli Edowi, że prawa część jego biodra pękła prawdopodobnie od kuli, która odbiła się rykoszetem i zdążyła już wytracić większość energii. Najlepszym lekarstwem był odpoczynek, leki przeciwbólowe i fizykoterapia. Przez jakiś czas miał poruszać się, korzystając z chodzika, a później chodzić o kulach. Po ośmiu tygodniach nadal będzie odczuwać ból, ale jego ciało będzie już prawie jak nowe. Po sześciu miesiącach będzie czuć się, jak gdyby nic się nie wydarzyło.

W przeciwieństwie do niego mężczyzna wydzierający się teraz na podłodze już nigdy nie będzie normalnie chodził. Gdyby Ed darował mu życie.

Ed opuścił poręcz po jednej stronie łóżka. Obok krzesła stał szpitalny chodzik z kołami z tyłu i połówkami tenisowych piłeczek na końcu obu rączek. Ed przyciągnął go do siebie i spróbował stanąć przy łóżku. Zacisnął zęby z bólu.

Jezu. Jeśli tak będzie na starość, to on nie chce brać w tym udziału.

Spojrzał na mężczyznę powykrzywianego na podłodze w rogu pokoju. Ed, wspierając się na chodziku, pokuśtykał pomiędzy dwoma ciałami, starając się nie poślizgnąć na krwi. Wypolerowana podłoga była cała nią zalana. Kierował się do rannego mężczyzny.

– Nie mamy dużo czasu – powiedział. – Sprawdźmy, czy potrafię wyciągnąć z ciebie nazwisko w ciągu minuty.

Rozdział 40

11:05 wieczorem

Hrabstwo Fairfax, Wirginia – przedmieścia Waszyngtonu, DC

Luke dryfował.

Telefon dzwonił.

Przebudził się, leżąc wyciągnięty na sofie. Wypił następnego drinka w oczekiwaniu na telefon od Davida Delligera. Wtedy musiał zapaść w sen. Teraz na pewno dzwonił Delliger.

Odebrał.

– Halo?

– Luke? Tu Ed Newsam. Obudziłem cię?

Luke był zdezorientowany. – Nie. Która godzina? Nie, nie obudziłeś mnie. Ed. Jak się masz? Planowałem odwiedzić cię jutro. Przyniosę ci kwiaty. Chcesz kanapkę? Taką prawdziwą, lepszą niż szpitalne jedzenie.

– Nie trzeba – powiedział Ed. – Wychodzę dziś rano. Słuchaj, mamy problem. Trzech facetów próbowało mnie zabić.

Luke usiadł. – Co? Gdzie jesteś?

– Jeszcze w szpitalu. Jest tu ze mną z dziesięciu policjantów. Przeniosą mnie do innego pokoju i ustawią straże przy drzwiach.

– Gdzie zabójcy?

Nastąpiła pauza. – Ehm, leżą tu na podłodze. Nie zrobili tego. Próbowałem wyciągnąć tożsamość od jednego z nich, ale nie był zbyt rozmowny. Naprawdę nie mogłem nic zrobić. Okazuje się, że zabili pielęgniarkę w dyżurce i wepchnęli ją pod biurko. Przyszli tu w maskach. Zakładam, że nikt ich nie zidentyfikuje. Powiedziałbym, że to zjawy. Duchy.

Luke zmierzwił włosy. – Zabiłeś ich wszystkich?

– Tak.

Na linii przez długi czas panowała cisza.

– Musisz na siebie uważać, Luke. Dzwonię, żeby cię ostrzec. Ta sprawa z prezydentem… Wszystko jest nie tak. Ci faceci z całą pewnością nie wyglądają na Irańczyków. Wyglądają raczej jak surferzy z San Diego. Jeśli napadli mnie, przyjdą też po ciebie.

Luke raptownie wyłączył telewizor, po czym oparł się o stół i wyłączył światło. Pochylił się nisko i pobiegł do kuchni. Tam też wyłączył światło. Zostawił tylko blade pomarańczowe czujniki włączników na ścianach i światełko LED od stereo w salonie, więc na parterze zapanował mrok. Luke wpełzł do jadalni.

– Luke? Jesteś tam?

– No. Jestem.

– Co robisz?

– W sumie, nic. Wszystko w porządku.

Luke chwycił róg niebieskiego dywanu w jadalni i podwinął go. W drewnianą podłogę pod nim wmontowana była klapa na zawiasach. Luke przycisnął barkiem telefon do ucha i wyciągnął brelok z kluczami. Po lewej i prawej stronie drzwiczek zamontowane były maleńkie zamki. Znalazł mały srebrny klucz, który pasował do każdego z tych zamków i otworzył je wszystkie.

– Będziesz ze mną rozmawiać? – zapytał Ed.

– Szykuję się, Ed. Chyba powinieneś się rozłączyć.

– To chyba dobry pomysł. Powodzenia, bracie.

– Dzięki za wskazówkę.

Luke przestał przytrzymywać telefon i pozwolił, żeby spadł na ziemię. Otworzył drzwiczki i wyciągnął spod podłogi długie metalowe pudło. Kolejne pudełko z zabawkami. Luke trzymał je w różnych miejscach w domu. Wklepał kod z pamięci i otworzył wieko. To było jedno z największych pudeł.

Karabin M16. Strzelba Remington 870. Parę innych pistoletów. Nóż myśliwski. Trzy granaty. Różne pudełka z amunicją, mnóstwo nabojów. Przesunął dłonią po granatach. Spróbuje, naprawdę spróbuje, nie wysadzić domu. Lekko drżącymi rękoma – może ze strachu, może z głodu – zaczął ładować broń.

Telefon znów zadzwonił. Tym razem spojrzał na wyświetlacz. Numer zastrzeżony. Westchnął. To mógł być każdy. Odebrał, mając nadzieję, że to David Delliger albo jakiś konsultant z całodobowej obsługi klienta.

– Luke? Tu Don Morris.

Luke wciskał dziewięciomilimetrowe naboje do pustego magazynku. Jego palce poruszały się szybko i automatycznie. Nagle fragment układanki z hukiem wpadł na swoje miejsce. Don musiał wiedzieć, co się szykuje. Oczywiście, że wiedział. On i nowy prezydent organizowali sobie wspólne wypady na wędkarstwo muchowe.

– Witaj, Don. Jak poznałeś byłego spikera?

– Studiowaliśmy razem na Citadel, Luke. Wiele lat temu. Po ukończeniu studiów dołączyłem do prawdziwego wojska, a Bill poszedł do szkoły prawniczej.

– Rozumiem.

– Luke, musimy porozmawiać.

– Dobrze. – Luke napełnił magazynek i odłożył go. Wziął następny. – Ale jeśli mamy rozmawiać, bądźmy ze sobą szczerzy, zgadzasz się?

– Tak będzie sprawiedliwie – powiedział Don.

– To może zaczniesz?

Don przez chwilę milczał. – Więc… Zakładam, że jak dotąd to, co się dziś wydarzyło, jest dla ciebie jasne.

– Rzekłbym, że jest krystalicznie czyste, Don. Kiedy zadzwoniłeś, nagle stało się jeszcze bardziej jasne.

– Cieszę się, Luke. Nie będziemy musieli udawać, że sobie pomagamy. Przejdźmy od razu do rzeczy. Masz blizny ze starych wojen tak jak ja. Zrozum, że to musiało się stać. To dla dobra kraju. Dla przyszłości naszych dzieci. Nie możemy pozwolić, żeby nasi wrogowie pomiatali nami na oczach całego świata. Człowiek, o którym mowa, poddałby się, zanim padłby chociaż jeden strzał. To wszystko.

Luke napełnił kolejny magazynek. Zaczął ładować trzeci.

– Co teraz będzie?

– Poukładamy parę spraw. Umieścimy kilka osób tam, gdzie ich miejsce i znajdziemy wszystkich, którzy są za coś odpowiedzialni.

– A potem? Co stanie się z rządem?

– To samo, co stało się ostatnio. Prezydent Ryan będzie sprawował rządy do końca obecnej kadencji, czyli w tym przypadku jeszcze przez trzy lata. Ponownie wystartuje w wyborach albo nie. Domyślam się, że tak, ale to zależy od niego. Ludzie zdecydują, kto będzie następnym prezydentem. Nic się nie zmieniło, Luke. Nadal obowiązuje nas Konstytucja. Wcisnęliśmy tylko przycisk resetowania.

– Cały rząd cywilny został pozbawiony głowy – powiedział Luke.

– Więc naprawimy to.

– Taka mała poprawka, co, Don? Tak jak wtedy, kiedy wszyscy byliśmy dziećmi?

– Pewnie. Poprawka, skoro tak to nazywasz.

– Ile osób już zmarło dla waszej poprawki?

Zapadła cisza.

– Don?

– Luke, powiedziałbym, że około jeden procent jednego procenta z jednego procenta populacji. Trzysta pięćdziesiąt osób z łącznej liczby trzystu pięćdziesięciu milionów ludzi. Tak w przybliżeniu, ale raczej trafnie. Rano będziemy wiedzieć więcej. Nie jest to bardzo wysoka cena, jakby się nad tym zastanowić.

Luke kucał w ciemnościach. Po omacku założył kaburę pod pachę, jedną z lewej strony, drugą z prawej. Przymocuje M16 do pleców. Granaty włoży do kieszeni w spodniach cargo. W rękach będzie miał strzelbę i to z niej jako pierwszej będzie strzelać.

Zajrzał do salonu. Te okna na całe ściany wyglądały teraz wyjątkowo nierozsądnie. Mieszkał niemal dosłownie w szklanym domu. Nie było możliwości, żeby obronić to miejsce. Będzie musiał się stąd wydostać, najpewniej pod gradobiciem pocisków.

– Luke?

– Słucham cię, Don.

– Masz jakieś pytania?

– Pewnie. Na przykład takie: dlaczego obudziłeś mnie w środku nocy, żebym stał się częścią tego wszystkiego? Od sześciu miesięcy nie pojawiłem się w pracy. Od dziesięciu nie miałem żadnej sprawy.

Don się roześmiał, po czym słowa z powolnym południowym akcentem zaczęły płynąć z jego ust, niczym syrop. – To był mój błąd, nic poza tym. Jesteś jednym z najlepszych ludzi, jakich kiedykolwiek widziałem, ale myślałem, że po tak długim czasie spoczynku będziesz powolny i w nie najlepszej formie. No i byłeś trochę ospały wczoraj w nocy, ale szybko się rozruszałeś. Nie doceniałem cię, to wszystko. Miałeś dojść tam, gdzie Irańczycy i tam się zatrzymać.

– Więc kiedy Biały Dom wyleciał w powietrze, mogliśmy po prostu obwinić Irańczyków?

– Tak. To mogło być takie proste.

– A Begley? Co z nim?

Don znów się roześmiał. – Ron Begley jest ciemny jak tabaka w rogu.

– Więc on nie był w to zamieszany?

– Och, nie, Boże, uchowaj.

Tym razem Luke prawie się roześmiał. Teraz zrozumiał. Biedny Ron Begley przez cały czas bronił praw Ali Nassara z powodów, których nawet nie rozumiał. Pewnie myślał, że chroni świętości jego immunitetu dyplomatycznego. „Jeśli nie będziemy szanować tego tutaj, oni nie będą szanować tego tam”. Albo po prostu chciał dać się Luke'owi we znaki.

– Czemu do mnie dzwonisz, Don?

– Teraz przechodzimy do sedna, synu. Pojawił się kolejny nakaz aresztowania ciebie. Szef sztabu byłego prezydenta zdołał zadzwonić z Mount Weather, zanim zmarł. Wplątał cię w tragedię. Zostaniesz przesłuchany w tej sprawie. Jest jeszcze kwestia porannego morderstwa w Baltimore. Wszystko wróciło. Wygląda na to, że przez cały czas byłeś w zmowie z terrorystami. Doprowadziłeś do upadku prezydenta. Te igraszki w Baltimore służyły temu, żebyś mógł zabić swojego partnera i zatrzeć ślady. Znaleźliśmy też zagraniczne konto, które prowadzi do ciebie. Są na nim ponad dwa miliony.

Luke się uśmiechnął.

– Chyba stać cię na więcej? – powiedział Luke. – Tylko przelałeś pieniądze na fałszywe konto na moje nazwisko.

– Myślę, że to wystarczy – odparł Don.

– A Ali Nassar? – zapytał Luke.

– Twój skarbnik? Umarł jakąś godzinę temu. Sam się zabił. Wyskoczył z balkonu swojego apartamentu. Pięćdziesiąte piętro, wyobrażasz to sobie? Na szczęście uderzył w betonowy nawis na trzecim piętrze. Żaden z przechodniów nie został ranny.

Luke wzruszył ramionami. Nie należał do fanów Ali Nassara. Cokolwiek Nassar myślał, że robi, musiał wiedzieć, że postępuje źle. Musiał wiedzieć też, że jego własna śmierć była wysoce prawdopodobna. Jeśli nie zdawał sobie z tego sprawy, oznaczało to, że był głupszy, niż na to wyglądał. – To wygodne – powiedział Luke. – Kolejny gryzie ziemię.

– W rzeczy samej.

– A teraz, jak mniemam, chcesz, żebym się spokojnie poddał?

– Chciałbym, owszem.

– Nikła szansa, prawda?

– Luke…

Z kryjówki w jadalni Luke widział olbrzymie południowe i zachodnie okna w salonie. Dom stał na małym zaokrąglonym trawiastym pagórku. Wysokość zwiększała pole widzenia. To była cicha okolica. Większość mieszkańców parkowała na własnych podjazdach albo w garażach.

Na najbliższym zakręcie na południe zderzak przy zderzaku stały dwa nieoznakowane radiowozy. To były szybkie samochody, mniej więcej takie, jakie rząd konfiskuje od dilerów narkotyków. Ich okna były ciemne. Wyglądały jak pająki, które przyczaiły się tam i czekały. Na zachodzie daleko w północnym rogu okien dostrzegł czarny furgon zaparkowany na następnej ulicy. To wszystko, co widział ze swojej pozycji. Z pewnością było ich więcej.

– Skoro jest nakaz aresztowania – powiedział Luke – czemu po prostu nie przyślecie po mnie kilku funkcjonariuszy? Widzę tu tylko zjawy.

Don się roześmiał. – Ach, cóż… Nakaz to mocne słowo. Powiedzmy, że chcielibyśmy z tobą porozmawiać.

Oczywiście. Policja nie była w to zamieszana. Jeśli Luke poddałby się teraz i wyszedł, po prostu by się go pozbyli. Wpadłby w czarną dziurę i na zawsze zniknął bez śladu.

Coś takiego nie będzie miało miejsca.

– Mogę obiecać ci rzeź, Don. Jeśli przyjdziecie po mnie, wyrzucę wszystkich ludzi z mojego domu, a dziesięciu, dwudziestu, czy trzydziestu poślę do piachu. To mnóstwo wdów i sierot. Możesz sprawdzić moje umiejętności.

Don powiedział cicho: – Luke, posłuchaj mnie uważnie. To najważniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek ci powiedziałem. Słuchasz? Słyszysz mnie?

– Słucham – powiedział Luke.

– Mają twoją żonę i syna.

– Co?

– Żadna z tych rzeczy cię nie obchodzi, Luke. Nigdy cię nie obchodziła. Byłeś dekoracją witryny sklepowej, epizodystą w o wiele większej produkcji. Gdybyś wrócił do domu, kiedy cię zawiesiłem dziś rano, żadne z tych zdarzeń nie miałoby miejsca. Jednak nie pojechałeś do domu i w rezultacie wystawiłeś Rebeccę i Gunnera na olbrzymie niebezpieczeństwo.  Mają się dobrze i nie stała im się żadna krzywda, ale musisz mnie słuchać. Jeśli zrezygnujesz, po prostu przerwiesz to, co robisz, wyjdziesz teraz z domu z uniesionymi rękoma, wszystko będzie dobrze. Jeśli będziesz dalej to ciągnąć… to będzie bezmyślność… – zawiesił głos – Nie wiem, co się wydarzy.

– Don, o czym ty mówisz?

– Ta bitwa nie jest twoja ani moja. To się dzieje wyżej.

– Don, jeśli skrzywdzisz moją rodzinę…

– To nie ja. Wiesz, że nigdy bym ich nie skrzywdził. Kocham ich jak własną rodzinę. Ja tylko przekazuję wiadomość. Proszę, pamiętaj o tym.

– Don…

– Wybór należy do ciebie, Luke.

– Don!

Połączenie zostało przerwane.

Rozdział 41

11:15 wieczorem

Hrabstwo Queen Anne’s, Maryland – wschodnie wybrzeże zatoki Chesapeake

Rebecca, leżąc na wznak na łóżku, wpatrywała się w ciemność. Na końcu stołu obok niej odezwał się telefon. Spojrzała na niego. Z tej odległości widziała nazwę dzwoniącego. To był Luke. Ona jednak nie mogła się ruszyć. Zdradziłoby ją to. Wiedziała, że ktoś obcy był w jej domu.

Leżała nieruchomo z sercem walącym jak oszalałe. Obudziły ją ich kroki na parterze. Stąpające ostrożnie ciężkie ciała. To był stary, bardzo stary dom ze skrzypiącymi deskami podłogowymi. Prawie nie było miejsca, w którym podłoga nie trzeszczała choć trochę.

Znowu. Ciężkie kroki na dole, próbujące być cichymi, próbujące nie zmącić ciszy. Następny krok odezwał się najpierw z salonu. Co najmniej dwie osoby były na parterze. Przez okno w sypialni słyszała więcej kroków szeleszczących w trawie na podwórku. Ludzie kręcili się wokół domu.

W końcu sobie uświadomiła. Trwało to chwilę, ponieważ jeszcze spała, kiedy odezwały się pierwsze kroki. Gunner był z nią tu, w domu.

O Boże. Musi go wydostać.

Co mogła zrobić? Luke trzymał broń zamkniętą. Wymusiła to na nim, żeby Gunner nigdy tego nie znalazł, będąc sam w domu.

Wyślizgnęła się z łóżka, uważając, gdzie stawia stopy. Pośpiesznie ściągnęła przez głowę koszulę nocną. Wciągnęła te same jeansy i koszulkę, które miała na sobie w dzień. W jej głowie zaczął układać się plan. Pójdzie do pokoju Gunnera, obudzi go po cichutku i otworzy okno. Obydwoje wespną się i bezszelestnie przejdą przez spadzisty dach na zewnątrz jego sypialni. Jeśli nikt ich nie zobaczy, będą mogli zejść po pionowej rynnie, a później rzucić się szaleńczym biegiem do najbliższego sąsiedniego domu, stojącego ćwierć mili stąd.

To tyle. To był cały plan.

Uniosła wzrok i westchnęła. Gunner wszedł do pokoju ubrany w swoja koszulkę z logiem „Walking Dead” i spodenki od piżamy. Przecierał oczy,

– Mamo? Słyszałaś coś?

Z ciemności tuż za Gunnerem wyłonił się bardzo wysoki mężczyzna. Wzrok przyciągało wydatne jabłko Adama. Jego twarz była matowa i obojętna, a jej wyraz zdawał się nie sięgać oczu. Oczy były martwe. Uśmiechał się do niej.

Jego głos był miły. Mówił rozbawionym tonem.

– Witam panią, pani Stone – powiedział. – Obudziłem was?

Gunner krzyknął, wystraszony głębokim głosem, który odezwał się tuż za nim. Podbiegł do niej. Becca schowała go za sobą. Oddech uwiązł jej w gardle. Brzmiała jak lokomotywa. Nagle naszła ją dziwna myśl.

– Nic się nie stało, młoda damo – powiedział mężczyzna. – Nie skrzywdzimy was. Jeszcze.

Pomyślała o Luke'u. Był takim paranoikiem, pewnie przez okropności, które widział. Swego czasu, kiedy jeszcze na wiele tygodni wyjeżdżał do pracy za granicę, nauczył ją, jak się bronić. Jednak to, co jej pokazał, nie było jak kickboxing czy karate. Nie nauczył jej przerzucać czy bić kogokolwiek.

Nie. Przyniósł do domu te bardzo rzeczywiste ciężkie manekiny z prawidłowo odwzorowaną anatomią. Nauczył ją, jak wydłubać ich oczy, wkładając palce głęboko do oczodołów. Nauczył ją, jak odgryźć im nos. Odgryźć! Wystarczy tylko głęboko zatopić zęby i oderwać nos tuż przy twarzy. Nauczył ją, jak zgnieść (nie ścisnąć – zgnieść) ich jądra. Nauczył ją, jak wpakować komuś rękę przez usta i sięgnąć jego gardła. Pokazał jej, jak trwale uszkodzić innego człowieka, szczególnie takiego, który jest większy i silniejszy od niej.

Pamiętała promienny uśmiech Luke'a, kiedy o tym mówił. „Gdy nadchodzi czas, kiedy nie pozostaje nic innego jak walczyć, musisz zranić drugą osobę. I nie tylko trochę. Nie wystarczy bardzo. Musisz zranić ją tak bardzo, żeby nie mogła wstać i zranić ciebie tak samo, albo jeszcze bardziej”.

Czy potrafiła to zrobić? Czy potrafiła zranić tego człowieka? Zostawiona sama sobie, pewnie nie. Jednak był tu Gunner.

Mężczyzna podszedł do niej. Bardzo blisko. Miał buty za kostkę, spodnie khaki i podkoszulek. Przycisnął ją swoim ciałem, ale nie dotknął jej dłońmi. Jego klatka delikatnie dotykała jej twarzy. Czuła jego ciepło. Oparł dłonie o ścianę za jej plecami. Ciało mężczyzny pchało ją do tyłu.

– Podoba ci się? – powiedział. Oddychał głęboko. – Zapewniam cię, że ani trochę nie będziesz tęsknić za swoim mężem.

Chowający się za nią Gunner wydał z siebie dźwięk przypominający zwierzęcy pisk.

Becca krzyknęła, dokładnie tak jak nauczył ją Luke. Krzyk wyzwolił jej energię. Wbiła obie ręce w krocze napastnika. Złapała jego jądra przez spodnie i ścisnęła najmocniej, jak umiała. To był uchwyt śmierci. Potem spróbowała oderwać je od jego ciała.

Oczy mężczyzny rozszerzyły się z szoku. Zaczął z trudem łapać powietrze i upadł na podłogę. Jego usta wykrzywił niemy okrzyk, a ręce powędrowały w kierunku pachwin. Na spodniach pojawiła się krew. Becca go zraniła. Bardzo mocno.

Odwróciła się do Gunnera. – Chodź! Musimy uciekać.

Rozdział 42

11:17 wieczorem

Hrabstwo Fairfax, Wirginia – przedmieścia Waszyngtonu, DC

„Cześć, tu Becca. Nie mogę teraz odebrać. Zostaw wiadomość po sygnale, a oddzwonię, jak tylko będę mogła”.

Luke się rozłączył. Zostawianie wiadomości nie miało sensu.

Przeniósł się piętro niżej. W domu była wykończona półpiwnica, z której można było wyjść u stóp pagórka pomiędzy ich domem a sąsiednim. Te drzwi były słabym punktem i początkowo Luke przyszedł tutaj właśnie z tego powodu. Przyczaił się przy drzwiach i w prawie całkowitych ciemnościach popatrzył na dom sąsiadów. Wpadł mu do głowy pewien pomysł.

Pytanie brzmiało: czy odważy się go zrealizować?

Przez całą swoją karierę robił wszystko, co w jego mocy, aby uchronić Beccę i Gunnera przed prawdziwym obliczem jego pracy. Becca wiedziała, czym się zajmuje, ale nie była świadoma, co to tak naprawdę oznaczało. Gunner, na swój sposób, był bliżej prawdy. Myślał, że jego tata to James Bond.

Luke mruknął. Zrozumiał, doznał olśnienia – to on był osobą, która nie rozumiała. Przez te wszystkie lata szufladkował wszystko jak dobry agent. Właśnie takiego myślenia cię uczą. Z jednej strony masz pracę i wszystko, co robisz, uznajesz za część swojej pracy. Tajemnice, które poznałeś i o których szybko zapominasz, ludzie, których spotkałeś, aresztowałeś albo zabiłeś. Z drugiej strony masz swoje prawdziwe życie. Starasz się rozgraniczać te dwie strefy jak tylko to możliwe.

Tyle że, to było kłamstwo. Robota była niebezpieczna i brudna. Luke regularnie miał styczność z najgorszymi ludźmi chodzącymi po ziemi. Nie szkicowali arbitralnych różnic między życiem zawodowym a życiem rodzinnym. Dla nich wszystko było jednym i tym samym. To było uczciwa gra.

Jak mógł do tej pory tego nie zauważyć? A może widział to, ale przez cały czas ignorował?

W jego głowie czaiła się jedna myśl, o której nie chciał myśleć. Unikał jej od dawna. Większość porwanych ludzi umiera. Wypuszczenie ich było niebezpieczne. Za dużo wiedzieli. Za dużo widzieli. Łatwiej i mądrzej było ich po prostu zabić.

Biznes był pełen ludzi, którzy zabijając, zarabiali na życie. To nic dla nich nie znaczyło. Mogli zabić kogoś rano i pójść do Applebee zjeść lunch za dziesięć dolarów.

Luke zacisnął zęby, by powstrzymać krzyk formujący się w jego gardle. Nagle zaczął płakać, co zaskoczyło nawet jego samego. Jedna to bolało. Bolało tak bardzo, choć jeszcze nie zdążyło się na dobre zacząć. Wiedział to. Wiedział, jak źle się to skończy. Widział to wiele razy. Niewinni ludzie, którym wyrwano życie, których wymazano. Ci, którym udało się przeżyć, byli jak cienie, puści, żywi i martwi zarazem. Jego ciałem wstrząsnął szloch.

Telefon zasygnalizował wiadomość. Zerknął na niego, mając nadzieję, że to od niej. Nadawcą był David Delliger.

„Spotkam się z tobą. Annapolis?”

Dobrze. Już wiedział, co robić.

Naprzeciw drzwi od piwnicy stał dom, w którym mieszał ich sąsiad, pan Mort. Był to zabawny facet po pięćdziesiątce, samotny. Lobbysta z branży hazardowej. Nie chodziło o sieć kasyn w Las Vegas, ale o dziwaczną sieć, za której sprawą domy z automatami do gier pojawiały się na starych torach wyścigowych dla zaprzęgów konnych i na ponurych statkach rzecznych zacumowanych na sztucznych jeziorach na środku Pustkowi w Indianie.

Mort pracował dla siedziby głównej tutaj, w Waszyngtonie, ale wiele czasu spędzał, latając po kraju i wkupując się w łaski ustawodawców stanowych. W domu pojawiał się niezbyt często.

Tak jak dziś. Luke zawsze wiedział, kiedy Mort był poza domem, dzięki odstępom czasowym automatycznego oświetlenia wewnątrz jego domu. Świeciło się konsekwentnie przez cały dzień. Żaden złodziej by się na to nie nabrał, ale prawdopodobnie dawało Mortowi spokój ducha, który był najważniejszy dla człowieka takiego jak Mort.

Mort zarabiał mnóstwo pieniędzy. Tak dużo, że w ubiegłym roku wybudował przybudówkę. Była olbrzymia. I krzykliwa. To była postmodernistyczna narośl, mieszanka różnych stylów architektonicznych, wyrastająca z boku dostojnego kolonialnego domu Morta. Do ustalonej wysokości budynków od strony nieruchomości Luke'a brakowało jej zaledwie kilku cali. Luke lubił Morta, naprawdę go lubił, ale ta przybudówka była nieznośna. Przekraczała granice.

A Morta nie było w domu.

Luke, nadal kucając, uchylił do połowy drzwi piwnicy. Dom Morta był blisko, na rzut kamieniem. Luke odbezpieczył jeden z granatów i rzucił go w dół małego wzgórza w kierunku domu Morta. Granat odbił się dwa razy i zatrzymał się przy samej ścianie.

Luke cofnął się i rzucił się na podłogę.

BUM!

Błysk i huk rozdarły ciemność. Po kilku sekundach Luke wstał i wrócił do drzwi. Granat wyrwał dziurę w bocznej ścianie domu Morta. Wzdłuż wyszarpanej krawędzi otworu pojawiły się płomienie.

Luke otworzył drzwi na oścież, wyszedł, próbując dostrzec, czy w okolicy nie ma snajperów, po czym odbezpieczył drugi granat i rzucił nim jak piłką do baseballu dokładnie w sam środek płonącej dziury. Znów zanurkował do piwnicy.

Tym razem światło było inne, a dźwięk był przytłumiony. Luke się rozejrzał. Ściana przybudówki była zapadnięta. Wszędzie na trawie pomiędzy obydwoma domami leżało pełno gruzów. Pożar rozszalał się na dobre. Kiedy zajmą się meble, papiery, dywany i wszystkie inne graty, zrobi się tam ciepło i przytulnie.

Jeszcze jednego? Pewnie. Następny załatwi sprawę. Luke wyszedł i rzucił ostatni granat do płonącego budynku. W oddali było już słychać syreny. Lokalna policja, straż pożarna, karetki – będą tu lada chwila. Kiedy wszyscy sąsiedzi wyjdą na trawniki w swoich szlafrokach i kapciach, zrobi się niezłe widowisko. Trudno będzie sprawić, żeby ktoś po cichu zniknął na oczach tak wielu mieszkańców.

Luke wrócił po schodach na górę, kiedy ostateczny wybuch zatrząsł domem Morta. Wyjrzał przez okna. Nad czerwono pomarańczową łuną wznosił się w niebo czarny dym, a wszędzie wokół unosiły się rozżarzone odłamki.

Dwa ciemne radiowozy zaczęły się po cichu wycofywać. Furgon już gdzieś odjechał. Nadszedł czas i na Luke'a. Ponownie spojrzał na palący się odm. Potrząsnął głową.

– Wybacz, Mort.

Rozdział 43

11:19 wieczorem

Hrabstwo Queen Anne’s, Maryland – wschodnie wybrzeże zatoki Chesapeake

Było już po wysokim mężczyźnie. Leżał na podłodze, zwijając się z bólu.

Już nie próbował wstawać.

Becca złapała Gunnera za rękę. Pociągnęła go ze sobą do okna i wypchnęła moskitierę, która stukając, zsunęła się po dachówkach. Ciężkie kroki zadudniły na schodach.

Przykucnęła przed Gunnerem. – Kochanie, zejdź po ścianie, przebiegnij na drugą stronę, ostrożnie i zejdź po rynnie. Tak jak robiliśmy na ćwiczeniach przeciwpożarowych, dobrze? Będę zaraz za tobą. Kiedy staniesz na trawniku, biegnij. Biegnij do domu Thompsonów, najszybciej jak tylko potrafisz. Dobrze?

Pomyślała o Thompsonach, parze starszych osób, którzy mieli już osiemdziesiąt pięć lat, jeśli nie więcej.

– Kim jest ten pan, mamo?

– Nie wiem. To nieistotne. Teraz biegnij!

Gunner wystawił głowę przez okno, wyszedł na dach i pobiegł.

Teraz nadeszła jej kolej. Spojrzała na drzwi. Dwóch kolejnych ludzi wpadło do pokoju i biegło w jej stronę. Rzuciła się do okna. W pośpiechu chwyciła się dachówek, ale jeden z mężczyzn złapał ją za nogę. W trzech czwartych była już na dachu, ale jedna czwarta jej ciała nadal była w pokoju. Facet trzymał ją już za obie nogi i zaczął wciągać z powrotem do środka.

Kopała szaleńczo, najmocniej jak umiała.

Słyszała swoje własne okrzyki – Aach! Iha!

Uwolniła się i potoczyła w tył. Była już u dołu niskiego pochyłego dachu. Chwilę później jeden z mężczyzn wyskoczył z okna. Już był obok niej. Stoczyli się razem do końca dachu. Próbował ją unieruchomić, ale zaczęła drapać i rzuciła się na jego oczy. Odsunął się od niej i potoczył daleko, aż wypadł za krawędź. Usłyszała, jak upadł na betonowy chodnik.

Skoczyła na równe nogi i zaczęła biec. Po dachu wspinał się już kolejny mężczyzna. Przed sobą widziała, jak Gunner dobiegł do rynny. Złapał się jej, oderwał od dachu, przerzucił ciało w lewo i zniknął.

Becca dotarła do krawędzi.

Gunner zsunął się po rynnie, wylądował na trawie i przewrócił się na pupę. Minęła chwila, ale nadal siedział na ziemi.

– Wstań, Gunner! Biegnij!

Dźwignął się na nóżki, odwrócił i zbiegł pagórkiem w kierunku domu Thompsonów.

Becca obejrzała się za siebie. Mężczyzna przemieszczał się po dachu i był coraz bliżej. Za nim następny wyłaził przez okno. Na trawniku poniżej i po lewej grupa ludzi właśnie mijała róg domu i biegła w jej stronę.

Nie było czasu, żeby schodzić po ścianie. Odwróciła się i skoczyła.

Uderzyła mocno i poczuła ostry ból w kostce. Przetoczyła się przez bark, wstała i oddaliła się, utykając. Z każdym krokiem odczuwała kolejną falę bólu w nodze. Nie zatrzymywała się. Widziała, jak przed nią Gunner biegnie, machając rękami i nogami. Doganiała go.

– Biegnij, Gunner! – krzyknęła – Biegnij!

Za sobą słyszała dudnienie męskich stóp i sapanie. Biegła i biegła. Widziała ich cienie na trawie przed sobą. Byli coraz bliżej i bliżej, aż znaleźli się obok. Dosięgnęły ją ramiona. Odepchnęła je.

– Nie!

Jeden z nich rzucił się na nią. Poczuła ciężar jego ciała. Runęli na ziemię i przejechali po śliskiej trawie. Walczyła z nim, drapiąc i szarpiąc. Nadbiegł jednak następny, a za nim jeszcze jeden. Nie pozwoli jej wstać.

Dwóch pobiegło za chłopcem.

–Biegnij! – wrzasnęła – Biegnij!

Przekręciła głowę, żeby widzieć, co się dzieje. Sto jardów dalej Gunner prawie dobiegł do Thompsonów. Wewnątrz domu zrobiło się jasno. Na werandzie też zapaliło się światło. Kiedy Gunner wskoczył na schodki, ktoś właśnie otwierał drzwi.

Dwóch facetów było tuż za nim. Przestali biec i podeszli do werandy. Wspięli się powoli na schodki.

Becca dostrzegła pana i panią Thompson, stojących w drzwiach w świetle lamp. Wtem nastąpił rozbłysk, a po nim następny. Lufy karabinów błyskały, ale Becca nic nie słyszała. Choć była tak blisko, nie słyszała strzałów.

Pan i pani Thompson upadli na podłogę. Pojawił się następny błysk, po nim kolejny, kiedy mężczyzna ponownie do nich strzelił.

– Och, nie – powiedziała Becca.

Mężczyźni odwrócili się i ruszyli w kierunku Gunnera. Zaszli mu drogę z obu stron i złapali za nadgarstki.

Leżał na niej mężczyzna. Był nieogolony, a jego oddech pachniał kawą.

– Widziałaś? – powiedział. – Widziałaś? Ty to zrobiłaś, nie my. Jeśli byłabyś posłuszna, to by się nigdy nie wydarzyło.

Nie pozostało nic innego do zrobienia. Becca splunęła mu w twarz.

Rozdział 44

11:27 wieczorem.

Centrum Działań Kryzysowych Mount Weather – Bluemont, Wirginia

Chuck Berg od kilku godzin co chwilę tracił przytomność, aż obudziła go kolejna eksplozja. Jej głęboki odgłos przypominał odległy grzmot. Powietrze poruszyło się jak fale na oceanie. Czuł się, jakby przez dłuższy czas znajdował się pod wodą i w końcu wypłynął na powierzchnię.

Przełamał barierę i otworzył oczy. Trzydziestosiedmiolatek, Chuck, należał do Secret Service od ponad dwunastu lat. Dwa z nich spędził za biurkiem, a przez dziewięć – jako członek zespołu ds. wzmożonego bezpieczeństwa. Sześć miesięcy temu awansował na godne pozazdroszczenia stanowisko osobistego ochroniarza wiceprezydenta. W tym momencie nie bardzo wiedział, czego można mu było zazdrościć.

Chuck pozbierał w myślach wszystko, co zdołał sobie przypomnieć. Wysiedli z windy i szli wąskim korytarzem do studia telewizyjnego. Mieli kilka minut spóźnienia, więc szli szybko. Podążał za panią wiceprezydent. Dwóch ludzi, Smith i Erickson, szli przed nią.

Nagle jakaś siła wysadziła do wewnątrz stalowe drzwi przed nimi. Erickson zmarł natychmiast. Smith odwrócił się, żeby wrócić korytarzem. Jego twarz oświetlał blask płomieni wydostających się przez rozerwane drzwi. Zobaczył cień zataczający się w jasnopomarańczowych i żółtych płomieniach. To był Smith, płonący niczym pochodnia. Wydał tylko krótki okrzyk, po czym zamilkł i upadł. Berg oczami wyobraźni zobaczył, jak Smith wdycha ogień. Jego gardło pękło, a krzyk został przerwany prawie, zanim się zaczął.

Chuck osłonił panią wiceprezydent i nie pozwalał jej się podnieść.

Fala uderzeniowa przeszła przez korytarz. Cały budynek zdawał się trząść. Coś uderzyło Berga w głowę. Pamiętał, że myślał: „Dobrze, już umarłem. Dobrze”.

Ale nie umarł. Wciąż tu był, w tym samym korytarzu, w ciemnościach, na pani wiceprezydent. Ból głowy był ogromny. Przesunął dłonią po skórze głowy i wyczuł szeroki płat lepki od zaschniętej krwi. Przydusił. Roztrzaskana czaszka powinna zaboleć mocniej, jeśli uciśnie. Nie zabolała.

Żył i wyglądało na to, że jest sprawny. To oznaczało, że ma zadanie do wykonania.

– Pani Hopkins? – powiedział. Była tak drobna, że czuł się dziwnie, leżąc na niej.

– Słyszy mnie pani?

– Mów mi Susan – odezwała się zaskakująco silnym głosem. – Nie znoszę tego całego paniowania.

– Jesteś ranna?

– Boli mnie – odpowiedziała – ale nie wiem, jak bardzo jest to poważne.

– Możesz ruszać rękami i nogami?

Poruszyła się pod nim. – Tak, ale bardzo boli mnie prawa ręka. – powiedziała drżącym głosem. – Boli mnie skóra na twarzy. Pewnie jestem poparzona.

Chuck kiwnął głową. – Dobrze. – Szybko przeanalizował sytuację. Mogła ruszać kończynami, więc żaden ważny nerw nie został zerwany. Leżeli tu już bardzo długo. Obrażenia wewnętrzne lub poważne poparzenia zdążyłyby ją do tej pory zabić. Więc jej rany, choć bolesne, prawdopodobnie nie zagrażały życiu.

– Proszę pani, za chwilę sprawdzimy, czy może pani wstać, ale jeszcze nie teraz. Odczołgam się tylko na minutkę i zaraz wracam. Chciałbym, żeby pani się nie ruszała. Proszę zostać dokładnie tu, gdzie pani jest i dokładnie w takiej pozycji. Jest bardzo ciemno i potrzebuję, żeby została pani w tym samym miejscu. Rozumie pani? Proszę powiedzieć tak lub nie.

– Tak – odpowiedziała głosem małej dziewczynki. – Rozumiem.

Zostawił ją, poruszając się korytarzem jak wąż. Zauważył apteczkę w szklanej szafce zaraz przed drzwiami windy. Jeśli ta część korytarza pozostała nienaruszona, będzie można z niej skorzystać. Poruszał się powoli, dotykając wszystkiego przed sobą, uważając na ostre przedmioty i ewentualne odłamki. Było mnóstwo gruzów. Dotykał także ścian. Po pewnym czasie wyczuł w ścianie nacięcie, które oznajmiło mu, że dotarł do windy.

Chuck ostrożnie uklęknął. Powietrze na wysokości trzech stóp było cuchnące i zadymione. Z powrotem nisko się pochylił.

– Pani Hopkins? – krzyknął. – Jest pani tam?

– Jestem, wszystko w porządku.

– Proszę zostać, gdzie pani jest. Pod żadnym pozorem, proszę nie wstawać, dobrze?

– Dobrze.

Chuck wziął głęboki oddech i wstał. Strzyknęło mu w kolanach. Błądził dłońmi po ścianie, dopóki nie natrafił na szklaną szafkę. Nie miał pojęcia, jak ją otworzyć, więc uderzył z całej siły. Okazało się, że to szkło cukrowe, które natychmiast rozsypało się na kawałki.

Skrzynka była głęboka. Sięgnął do środka, próbując wyczuć znajome kształty. Znalazł tam maseczki przeciwpyłowe. Przydadzą się. Była też broń – niepotrzebna, leżała tam na wszelki wypadek. Znalazł latarkę przymocowaną paskiem do ściany.  Odpiął ją i włączył. Działała.

„O Boże. Światło”

Szybko znalazł jeszcze wodę i zestaw posiłków gotowych do spożycia. Apteczka pierwszej pomocy. Siekiera i narzędzie uniwersalne. Rzucił się na podłogę, zanim zabrakło mu tchu.

Oparł się o ścianę. Żyli i mieli zaopatrzenie. Szli naprzód i trzeba było pomyśleć, co dalej. Budynek został zaatakowany. Był umocniony, więc powinien przetrwać zrzucenie pocisku czy bomby. To sugerowało, że atak nastąpił z dołu. A to z kolei mówiło Chuckowi, że musi znaleźć drogę na powierzchnię.

Ale…

Musi być ostrożny. Prawie dekadę temu, kiedy po raz pierwszy wysłano go w teren, pracował razem ze starszym agentem, człowiekiem o nazwisku Walt Brenna, który za kilka miesięcy miał przejść na emeryturę. Walt miał ciekawe podejście do siebie samego. Inni agenci uznawali go za mruka. Powiedzieli Chuckowi, żeby go nie słuchał. Tylko że spędzał z Waltem bardzo dużo czasu. Bywały dni, kiedy nie dawało się go nie słuchać.

Walt miał obsesję na punkcie tak zwanej koncepcji „Biało na Białym”.

– Powiedzą ci, że ta praca polega na zachowaniu ostrożności wobec islamskich terrorystów, rosyjskich zabójców czy kogo tylko trzeba – rzekłby Walt. – Jednak to nie o to chodzi. Myślisz, że ci ludzie zdołają przeniknąć do otoczenia Prezydenta Stanów Zjednoczonych? Pomyśl jeszcze raz. Nasze zadanie polega przede wszystkim na zneutralizowaniu ataku Białego na Białym.

Chuck Berg brał wywody Walta z dużym przymrużeniem oka. Jednak przez lata przylgnęły do niego i czasem się nad nimi zastanawiał. Dla Walta Brenny atak Biały na Białym następował wtedy, gdy rząd atakuje sam siebie. Zabójstwo Kennedy'ego było jednym z takich przykładów. Tak samo próba zamordowania Ronalda Reagana w 1981 roku.

Walt Brenna o Reaganie mawiał:

– Wiceprezydent, pierwszy w linii sukcesji, były Dyrektor CIA. Ojciec człowieka, który próbował zabić prezydenta, jest głową World Vision, czołowej grupy CIA. Rodzina wiceprezydenta przyjaźni się z rodziną niedoszłego zabójcy. Brat wiceprezydenta i brat zabójcy mają wspólnie zjeść obiad w czasie, kiedy przeprowadzany jest atak. Niewiele z tych informacji trafia do gazet. Żadna z tych spraw nie zostaje nawet zbadana. Dlaczego? Bo zabójca jest szaleńcem i to wszystko, co o nim wiemy? Nie. Bo Białe na Białym to akceptowalna część gry. Oni to robią, my to udaremniamy. Ofensywa i defensywa, nic więcej.

Po latach Chuck zorientował się, że Walt nie był jedyną osobą w Service, która myślała w ten sposób. Nikt nie mówił o tym otwarcie, ale słyszał, jak ludzie o tym szeptali. Jak można zidentyfikować Białe na Białym? Jak wygląda sytuacja, kiedy szykuje się taki atak?

Chuck kiwnął głową sam do swoich myśli. Tak to wygląda. Bomba wybucha wewnątrz zabezpieczonego budynku na kilka godzin po ataku na Biały Dom. Eksplozje w Białym Domu również miały źródła wewnątrz budynku, a przynajmniej większość z nich. Nikt z zewnątrz nie mógłby umieścić bomb w żadnym z tych miejsc, a na pewno nie w obu. Jedyne osoby, które były w stanie to zrobić, należały do wojska, wywiadu lub do samego Secret Service.

Oświetlając sobie drogę latarką i nie wstając, szybko wrócił kaczym chodem do pani wiceprezydent. Nie ruszyła się ani o centymetr.

– Proszę pani? Może pani teraz usiąść, jeśli jest pani w stanie. Mam jedzenie, wodę i apteczkę pierwszej pomocy. Kiedy ruszymy, musimy mieć na sobie te maski. Pokażę pani, jak ją nałożyć. Na początku może to być trochę kłopotliwe i niewygodne, ale obiecuję, że się pani do tego przyzwyczai.

Powoli uniosła się do pozycji siedzącej. Skrzywiła się z bólu. Skóra na jej twarzy częściowo odpadała. Berg domyślał się, że jest to poparzenie powierzchowne, ale mogą zostać po nim blizny lub przebarwienia. Jeśli to najgorsze, co się jej przytrafiło, można powiedzieć, że miała szczęście.

– Nie powinniśmy się z kimś skontaktować? – zapytała.

Pokręcił głową. – Nie. Nie możemy. Nie wiemy, kim jest wróg. Na razie będziemy działać w tajemnicy.

Zastanowiła się nad jego słowami. – Dobrze.

– Droga na powierzchnię może być trudna – powiedział Chuck. – Możliwe, że będziemy musieli się wspinać, co może być przerażające i bolesne. W związku z tym mam prośbę. Proszę spojrzeć w głąb siebie i być tak twardą, jak tylko pani potrafi. Proszę znaleźć w sobie tę silną siebie. Wiem, że tam jest. Potrafi ją pani znaleźć?

Kiedy kobieta spojrzała na niego, jej wzrok nagle się wyostrzył. – Kolego, jako mała dziewczynka należałam do świata mody, gdzie otaczały mnie drapieżniki. W wieku szesnastu lat sama Mieszkałam w Nowym Jorku, Paryżu i Mediolanie. Twardszym nie można być.

Chuck skinął głową. Właśnie to chciał usłyszeć.

Rozdział 45

11:57 wieczorem

Akademia Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych – Annapolis, Maryland

To było dziwne miejsce na spotkanie.

Luke był ubrany cały na czarno. Czarne rękawiczki. Czarna maska wepchnięta do kieszeni.

Przed nim rozciągało się ciemne boisko do footballu należące do Navy Marine Corps Memorial Stadium. Widział wznoszące się ku niebu puste trybuny. W górnym rzędzie widniał olbrzymi napis DALEJ FLOTO. Nocą litery wyglądały na białe, ale wiedział, że w świetle dziennym tworzą żółty napis na granatowym tle.

Trzymał się na uboczu, pozostając w cieniu na skraju łagodnie pochylonej rampy, po której widzowie mogą przedostać się na stadion. Obserwował pogrążoną w półmroku budkę transmisyjną w oczekiwaniu na najdrobniejszy ruch. Gdyby był snajperem, właśnie tam by się zaszył.

Mężczyzna szedł w jego kierunku przez boisko. Stopniowo był coraz bardziej widoczny. Wysoki, krępy, szedł, jakby niósł na sobie więcej kilogramów, niż aktualnie miał. Miał na sobie długi płaszcz. Był coraz bliżej i teraz Luke widział też ciemny garnitur pod płaszczem i delikatne, prawie nalane rysy twarzy.

Wszedł w cień rzucany przez rampę.

Luke poruszył się nieznacznie. – Pan sekretarz?

Mężczyzna przez chwilę wytężał wzrok. Było oczywiste, że nie widział Luke'a. Jego wzrok błyskawicznie padł na czarnego matowego Glocka, którego Luke trzymał w ręku. Widząc to, Luke odłożył go do kabury, aby uspokoić mężczyznę.

– Tak – odpowiedział sekretarz. – Nazywam się Dave Delliger.

– Luke Stone.

– Wiem, kim jesteś. Rozmawiałem dziś z prezydentem. Uratowałeś mu dziś życie.

– Na chwilę – powiedział Luke.

– Tak.

– Przykro mi, że sprawy tak się potoczyły.

Delliger kiwnął głową. – Mnie też.

– Wolałbym o to nie pytać, ale czy istnieje możliwość, że ktoś śledził pana w drodze na spotkanie ze mną?

Delliger ponownie kiwnął głową. – Jest duża szansa. Dwie godziny temu uczestniczyłem w ceremonii zaprzysiężenia nowego prezydenta w Site R. Przywiózł mnie tutaj helikopter wojskowy. Site R jest sto mil stąd, w górach. Nastałby ranek, zanim dotarłbym tu w tych ciemnościach i z moim pogarszającym się wzrokiem.

Luke cofnął się do ściany. To była zła odpowiedź. Na pewno nie taka, jaką chciał usłyszeć.

– Bez obaw – powiedział Delliger. – Nie dzieje się nic niezwykłego. Nie mają powodów, by mnie o coś podejrzewać. To moja alma mater, uczyłem tu przez wiele lat. Nadal mam tu biuro i sypialnię w kampusie. W Marynarce pozwalają na to, bo są ze mnie tacy dumni. Można mnie śmiało nazwać zadomowionym gościem. Powiedziałem ludziom w Site R, że jeśli mamy wszyscy umrzeć, wolę to zrobić tutaj niż w dziurze w ziemi.

– Byłem pod wrażeniem – powiedział Luke – że kiedyś dzielił pan pokój z prezydentem, studiując na Yale.

– Szkoła prawnicza – powiedział Delliger. – To prawda. Ludzie mieli rację, mówiąc, że byliśmy najlepszymi współlokatorami. Było to jednak później, po tym, jak wykonywałem moje wojskowe obowiązki. – Uniósł ręce i wskazał na otoczenie. – Tu jest mój prawdziwy dom.

– Prezydent Hayes został zamordowany – powiedział Luke.

– Wiem. To był coup d’état. Widziałem na własne oczy, jak Bill Ryan składa przysięgę. Uwierz mi, że wszyscy świetnie się bawili. Teraz będziemy mieć wojnę z Iranem. Ryan zamierza ją wypowiedzieć dziś w nocy, jeśli jeszcze tego nie zrobił. Po co czekać na „Today Show”? Poza tym skoro większość członków Kongresu nie żyje, nie ma sensu prosić ich o ogłoszenie tego. Zastanawia mnie, co o tym wszystkim pomyślą Rosjanie.

– Możemy to zatrzymać – powiedział Luke.

– Co, wojnę?

– Zamach.

– Panie Stone, z tego, co wiadomo, czas płynie tylko do przodu. Nie można zatrzymać czegoś, co już się wydarzyło.

Luke milczał.

– Prezydent i wiceprezydent nie żyją – powiedział Delliger. – Dwie następne osoby w linii sukcesji to Bill Ryan i Ed Graves. Obaj są jastrzębiami, obaj żyją. Po nich cała linia sukcesji nie istnieje. Wszyscy byli w Mount Weather. Jeśli zamierza pan to powstrzymać, zakładając, że to w ogóle możliwe, i obalić Billa Ryana, kto zajmie jego miejsce? Kto w tej sytuacji jest prawowitym następcą tronu?

– Nie wiem – przyznał Luke.

Przez cały dzień był skupiony na próbie zapobiegnięcia temu wszystkiemu i nie dotarło jeszcze do niego, że jest już po wszystkim. Dopiero zaczynał rozumieć skalę całej operacji. Don powiedział mu, że był tylko dekoracją w oknie wystawowym, ale to nie prawda. Nie był dekoracją. Był muchą na przedniej szybie.

Na moment sięgnął pamięcią do dzisiejszego spotkania z Paulem.

Paul porównał Luke'a do kamikaze wlatującego zabawkowym samolotem prosto w lotniskowiec. Miało to wyglądać spektakularnie, ale w rzeczywistości być patetyczne.

– Też nie wiem – powiedział Delliger – ale to niewiele zmienia, prawda? Ich ludzie są wszędzie. Umie pan sobie wyobrazić, kto może być w to zamieszany? Jak wysoko to sięga? Jeśli nawet dałoby się to odwrócić, komu można zaufać? Trzeba byłoby wykorzenić konspiratorów z każdej agencji. Ten rząd to zwłoki przeżarte przez robaki.

Zawiesił głos. – Żałuję, że nie wiedziałem o tym pięć lat temu. Nigdy nie przyjąłbym tego stanowiska. Podziękowałbym Thomasowi za zaszczyt, grzecznie odmówił i zajął się swoimi sprawami. Sekretarz obrony? To jakieś żarty. Zadrwili sobie ze mnie. Nigdy nie byłem za nic odpowiedzialny.

– Możemy znaleźć dowody – powiedział Luke. – Możemy wytoczyć sprawę. Cokolwiek, jakiś punkt zaczepienia, coś, co możemy zaoferować mediom. Nadal jest pan wewnątrz.

Delliger łagodnie potrząsnął głową. – Poinformowano mnie, że prezydent Ryan oczekuje mojej rezygnacji zaraz z rana. Jeśli ją otrzyma, publicznie podziękuje za moją pracę i poświęcenie. Jeśli jej nie otrzyma, zwolni mnie za wielką niekompetencję. Wybór należy do mnie.

Luke się zamyślił. – Dlaczego zgodził się pan ze mną spotkać?

Delliger wzruszył ramionami. – Myślę, że dobry z pana człowiek. Z pewnością odważny. Pomyślałem, że powinienem panu powiedzieć, że jeśli nie jest jeszcze za późno, powinien pan to zostawić. Po prostu odejść. Być może zostanie pan sam. Życie to piękna sprawa, panie Stone. Chodzi w nim o coś więcej niż tylko o walkę w bitwach, których nie można wygrać.

Luke westchnął ciężko. Nie było sensu mówić temu człowiekowi, że już jest za późno, a przynajmniej dla Luke'a.

– Czy to właśnie zamierza pan zrobić? – zapytał. – Odejść?

Delliger się uśmiechnął. To był smutny i strapiony uśmiech. – Zamierzam udać się teraz do mojego biura i złożyć rezygnację. Jutro wrócę do mojego dawnego życia. Jestem całkiem niezłym ogrodnikiem, wiesz? To moje ulubione hobby i nie mogłem mu się oddać od wielu lat. Po prostu nie miałem czasu. Wiem, że jest już czerwiec, więc jestem trochę nie na czasie. Ale okres wegetacyjny w tej części kraju jest długi i wiele wybacza.

Luke kiwnął głową. – Dobrze. Do widzenia, panie Delliger.

– Do widzenia, panie Stone. Życzę powodzenia, cokolwiek pan postanowi.

Delliger odwrócił się i ruszył z powrotem w kierunku boiska. Luke stał przy ścianie. Obserwował postać Delligera zmniejszającą się w oddali. Kiedy był pięćdziesiąt jardów od niego, rozległ się pojedynczy strzał.

TRZASK.

Dźwięk odbił się echem od trybun stadionu i zabrzmiał wzdłuż okolicznych zadrzewionych alejek.

Luke przeczesywał wzrokiem pusty stadion w poszukiwaniu strzelca. Nie dostrzegł rozbłysku, nawet przytłumionego, więc strzał nie mógł pochodzić z budki transmisyjnej. Zobaczyłby błysk kątem oka. Zorientował się, że kula mogła przebyć długą drogę. Najlepsi snajperzy potrafili oddać strzał z odległości dwóch tysięcy jardów, a nawet większej. Wojsko Stanów Zjednoczonych trenowało jednych z najlepszych strzelców.

Znów spojrzał na płytę boiska. Ciało Delligera leżało na ziemi. Ciemna bryła na środku boiska. Luke uświadomił sobie, że strzelcowi nie chciało się nawet użyć tłumika. Mógł, ale tego nie zrobił.

Luke wyciągnął z kieszeni czarną maskę i założył ją na głowę. Zakrywała wszystko z wyjątkiem oczu. Przemknął przy betonowej ścianie w kierunku rampy. Chwilę później rozpłynął się w ciemnościach.

Rozdział 46

6 czerwca

12:03 rano

W drodze

Świat wokół niego był czarny.

Mężczyzna prowadził przez noc długodystansową ciężarówkę. Był pod Florencją w Karolinie Południowej, w części stanu, gdzie nieliczne zjazdy są od siebie bardzo oddalone. Ciemna autostrada rozciągała się w blasku przednich świateł jego ciężarówki. Zamierzał dojechać do północnej Florydy, zanim zjedzie z drogi, może Jacksonville, może St. Augustine, jeśli dojedzie tak daleko.

To był okropny dzień, może nawet najgorszy w jego dotychczasowym życiu. Ale życie toczyło się dalej. Prowadził ciężarówkę pełną puszek z wieprzowiną z Wirginii, które miały dotrzeć do doków w Port Everglades. Same się tam nie zawiozą.

Zapalił papierosa i włączył radio. Właśnie zapowiedziano wystąpienie nowego prezydenta, człowieka, o którym kierowca nigdy dotąd nie słyszał. Miał coś ogłosić.

Kierowca westchnął. Miał nadzieję, że ten nie zostanie wysadzony w powietrze. Prezydent zaczął.

– Drodzy obywatele, Amerykanie – powiedział.

– Wczoraj, piątego czerwca, Stany Zjednoczone Ameryki zostały nagle i z premedytacją zaatakowane przez tajnych agentów i prowokatorów Islamskiej Republiki Iranu. Stany Zjednoczone utrzymywały pokojowe stosunki z narodem tego kraju i prowadziły rozmowy dyplomatyczne z jego rządem, dążąc do utrzymania pokoju na Środkowym Wschodzie.

Rzeczywiście, mniej niż dwadzieścia cztery godziny przed atakiem bezzałogowym statkiem powietrznym na Biały Dom, irański Ambasador należący do Narodów Zjednoczonych dostarczył naszemu ambasadorowi Narodów Zjednoczonych oficjalną odpowiedź na ostatnią wiadomość od Amerykanów. Odpowiedź głosiła, że kontynuowanie obecnych negocjacji dyplomatycznych najpewniej przyniesie efekty i jednocześnie nie zawierała żadnej groźby czy sugestii dotyczącej wojny lub ataku zbrojnego.

Należy zauważyć, że natura ataku zdradza, iż był on planowany od wielu dni, tygodni, a może nawet miesięcy. W czasie rozmów irański rząd celowo starał się oszukać Stany Zjednoczony, składając fałszywe oświadczenia i wyrazy nadziei na pojednanie.

Atak, który miał miejsce dziś w nocy, poważnie uszkodził Centrum Działań Kryzysowych Mount Weather, gdzie przebywał poprzedni prezydent, wiceprezydent i liczni przedstawiciele rządu. Z przykrością przyznaję, że wielu Amerykanów straciło życie. Na chwilę obecną nie są jeszcze znane konkretne liczby, ale spodziewamy się, że w najbliższych dniach zostanie potwierdzona informacja o co najmniej trzystu straconych amerykańskich istnieniach.

Zatem Iran z zaskoczenia podjął ofensywę na ziemi amerykańskiej. Wczorajsze i dzisiejsze wydarzenia mówią same za siebie. Obywatele Stanów Zjednoczonych już wyrobili sobie opinię dotyczącą zaistniałej sytuacji i zrozumieli konsekwencje wiążące się z życiem i bezpieczeństwem naszego narodu.

Jako Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych zarządzam podjęcie wszelkich środków w naszej obronie. Bez względu na to, jak długo zajmie przezwyciężenie ataku z premedytacją, nie ma wątpliwości, że Amerykanie odniosą całkowite zwycięstwo. Ufam, że wyrażam wolę narodu, kiedy twierdzę, iż będziemy nie tylko bronić się do samego końca, ale także zrobimy wszystko, aby upewnić się, że nie zagrozi nam już żadna forma zdrady.

Wrogość istnieje. Nie możemy przymykać oczu na fakt, że nasi ludzie, nasze terytorium i nasze interesy są w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Z ufnością w nasze siły zbrojne, a także w determinację naszych ludzi, odniesiemy nieunikniony triumf, tak nam dopomóż Bóg. Przeto oświadczam, że od dnia piątego czerwca, kiedy to nastąpiły niesprowokowane i tchórzliwe ataki, Stany Zjednoczone i Iran pozostają w stanie wojny.

Rozdział 47

***

12:35 rano

Hrabstwo Queen Anne’s, Maryland – wschodnie wybrzeże zatoki Chesapeake

Luke przybył do domu, świadomy tego, jak bardzo jest spóźniony.

Było ciemno. Pobliska woda zdawała się dodawać elektryczności powietrzu.

Najpierw zaparkował sto jardów od posiadłości. Wyłączył światła, czekał i obserwował. Na drodze nie było żywego ducha. Światło z ekranu telewizora błyskało w domu daleko po lewej. Bliżej, ćwierć mili stąd, w domu Thompsonów panował mrok.

Poczucie grozy było tak wszechobecne, że mógłby od niego zwymiotować. Przez cały czas popełniał błędy, a teraz prawdopodobnie będzie to kosztować życie Beccę i Gunnera. Powinien dawno temu wyjawić Becce, jakie ryzyko wiąże się z jego pracą. Nie – przede wszystkim nie powinien dopuścić do tego, żeby Becca czy ktokolwiek inny został wplątany w coś takiego.

Pozwolił, żeby samochód zjechał wzgórzem przed dom. Jej Volvo tam było. Zaparkował obok. Wysiadł i szarpnął za klamkę. Nie próbował się ukryć. Lepiej, żeby przyszli po niego niż zabili jego rodzinę. Żałował, że nie zaproponował takiego układu, kiedy jeszcze miał taką możliwość. Wiedział, że to kłamstwo, ale…

Drzwi samochodu nie były zablokowane – nigdy ich nie blokowała, kiedy tu byli. Wnętrze samochodu było puste. Otworzył bagażnik i przygotował się na to, co może tam znaleźć. Nic. Podnośnik, klucz do kół, pompa powietrzna i dwie rakiety tenisowe.

Podszedł przed dom. Drzwi były otwarte. Wszedł.

Nikogo nie było.

Czuł pustkę zionącą ze starego domu. Światło w łazience było włączone i rzucało cień w salonie. Stolik do kawy był przewrócony, jakby ktoś się na niego przewrócił. To był jedyny ślad walki, jaki zobaczył.

Stał przez chwilę, wstrzymując oddech, rozglądając się i wsłuchując.

Żadnych dźwięków. Kompletna cisza.

Wypuścił powietrze z przeciągłym niskim jęknięciem. Dobrze. Zaszedł tak daleko. Teraz musi dać sobie chwilę, aby poukładać emocje, po czym zacząć przeszukiwać dom. Jeśli ktokolwiek był tutaj, nie żył.

„Przepraszam, Becca”.

Stał tam przez kilka minut. W oddali za tylnym oknem po ciemnej wodzie sunęła łódka. Wcale jej nie widział. Domyślił się, że tam jest, widząc czerwone światełko na rufie.

Rozpoczął poszukiwania. Sprawdził resztę domu, przechodząc w roztargnieniu przez pokoje. Wokół niego unosiły się cienie. Wszedł do głównej sypialni. Przeszukał łazienkę i garderobę. Becci tam nie było. Cokolwiek z nią zrobili, nie zostawili jej ciała.

Wszedł do pokoju Gunnera. Nad łóżkiem wisiał plakat przedstawiający rzeczywistych rozmiarów zombie. Gapiło się na niego. Przez ułamek sekundy myślał, że stoi tam człowiek. Zakrwawione zombie w obdartych ubraniach i z krwią kapiącą z ust, oskarżało go:

„Zabiłeś dziecko. Zrobiłeś to”.

Nie było nic, co Luke mógłby powiedzieć na swoją obronę.

Przeszedł go piekący ból. Nie miał nic wspólnego z brutalnością, której dziś doświadczył. Był to ból rozłąki, bezsilna obawa o ich bezpieczeństwo. Zostali od niego oderwani, a on nie umiał ich odzyskać.

Myśli kłębiły się w jego głowie. Nie mógł oddychać.

Mógł zadzwonić do Dona. Mógł błagać. Byłoby to nędzne, obrzydliwe. Tylko jedna niewykonalna przysługa przez wzgląd na dawne czasy. Luke zrobiłby wszystko, dosłownie wszystko, żeby tylko zamienić się z nimi miejscami. Tyle że Don nigdy by tego nie zrobił. Znał Dona. Kiedy Don stawiał ultimatum, nie było można nic zrobić. Żadnego cofania. Cholera. Don pewnie nie mógł tego zatrzymać, nawet gdyby chciał. Pewnie nie miał kontaktu z porywaczami, a porywacze pewnie pracowali sami sobie. Kiedy ruszyli do akcji, wykonywali zadanie bez dalszego kontaktu z kimkolwiek.

Becca i Gunner pewnie już nie żyli.

Luke czuł, że zaraz się rozpłacze. Nie było w tym nic złego. Nie było powodu, dla którego miałby tego nie zrobić. Nie było też nic więcej, co mógłby zrobić.

Zadzwonił jego telefon. Odebrał.

Odezwał się kobiecy głos: – Luke?

– Trudy.

– Luke, wiceprezydent żyje.

W ciągu trzech sekund Luke wypadł z pokoju Gunnera i zbiegał po schodach. Wybiegł z domu i otoczony przez nocne powietrze pospiesznie szedł do samochodu. To był instynkt. Jego ciało wiedziało co robić, zanim zdążył pomyśleć. Wiceprezydent Susan Hopkins i wszystko, co sobą reprezentowała, była jego jedyną szansą na uratowanie rodziny.

– Mów – powiedział.

– Echelon – powiedziała Trudy. – Szukają znaków życia na podstawie telefonów komórkowych, adresów e-mail, tabletów, wszelkich urządzeń komunikacyjnych związanych z osobami, które były w Mount Weather. Zaledwie dziesięć minut temu odebrano sygnał z telefonu komórkowego Charlesa Berga, agenta Secret Service, ochroniarza Susan Hopkins. System powiadomił Regionalną Bramkę Czasu Rzeczywistego w siedzibie NSA, skąd monitorowano połączenie, które nawiązał Berg.

Luke odpalił silnik, wrzucił bieg i przydusił pedał gazu. Opony zapiszczały, kiedy wjechał na jezdnię.

– Słucham – powiedział.

– Berg zadzwonił do emerytowanego agenta Secret Service o nazwisku Walter Brenna. Kiedyś razem pracowali. Nie wdając się w szczegóły, Berg ma Hopkins – jest ranna, ale żyje – i wiezie ją z powrotem do Waszyngtonu. Nie planuje powiedzieć o tym nikomu więcej. Najwyraźniej Brenna był medykiem w Korpusie Piechoty Morskiej, zanim wstąpił do Secret Service. To było jakieś trzydzieści lat temu. Berg zamierza przywieźć panią wiceprezydent do domu Brenny, mieszczącego się na wschodnich przedmieściach, gdzie spróbują opatrzyć jej rany. Później chcą ją ukryć.

– Jak bardzo jest ranna?

– Nie wiadomo. Rozmowa trwała niewiele ponad minutę.

– Gdzie mieszka Brenna?

– Uch… Mam to. Prześledzili połączenie na telefon stacjonarny. Mieszka w Bowie, Maryland, przy 1307 na Trzeciej Ulicy.

Luke właśnie wpisywał adres do nawigacji GPS zamontowanej w desce rozdzielczej jego samochodu. Patrzył, jak na ekranie rysowana jest trasa. Trzydzieści minut stąd, może mniej, jeśli wciśnie gaz do dechy.

– Gdzie Berg i wiceprezydent są teraz?

– Też nie wiadomo. Telefon Berga przestał działać na drodze podrzędnej w Wirginii Wschodniej. Próby dodzwonienia się nie przynoszą żadnego efektu. Agenci z różnych organizacji jadą w ich kierunku, ale mogą tylko się domyślać, jakie jest ich położenie z dokładnością do dwustu jardów. Dane satelitarne pokazują trawiasty i zadrzewiony teren wzdłuż drogi. W okolicy nie soją zaparkowane żadne samochody. Wygląda to tak, jakby Berg wykonał tylko to jedno połączenie do Brenny, po czym wyrzucił telefon przez okno. Nie wiemy nawet, jakim samochodem jedzie.

Luke kiwnął głową. Facet był sprytny. Wiedział, że ludzie mogą go obserwować. Nie wiedział tylko, ile jest tych ludzi i na jaką skalę przeprowadzają obserwację.

– Czy Don wie cokolwiek na ten temat?

– To bardzo dziwne. Wie. Odjechał stąd z piskiem opon, kiedy przyszli ludzie z wywiadu. Don nie jest sobą.

– Mówił coś o mnie?

– Wspominał, że rozmawialiście. Że była sprzeczka. Powiedziałeś mu, że idziesz spać. Sugerował, żeby ci nie przeszkadzać, ale ja się nie dałam nabrać na to, że śpisz. Mam wrażenie, że nigdy nie widziałam, żebyś spał z jakiegokolwiek powodu.

– Trudy, Don próbuje mnie zabić.

Słowa padły, nim zdążył je powstrzymać. Kiedy już zostały wypowiedziane, nie przeszkadzały mu. To był fakt, a Trudy była już dużą dziewczynką. Nie mógł ochronić jej przed faktami. Na linii zapadła długa cisza.

Luke minął znak obwieszczający most nad zatoką Chesapeake. Pięć mil. Za dziesięć minut będzie znów przejeżdżał obok zwłok Davida Delligera.

– Trudy?

– Luke, o czym ty teraz mówisz?

– Jeśli ci powiem, narażę cię na niebezpieczeństwo.

– Powiedz mi – odpowiedziała.

Więc jej powiedział. Na koniec zapadła jeszcze dłuższa cisza. Wjeżdżając na most, Luke jechał szybko, dziewięćdziesiąt mil na godzinę. Ulice były puste. Zwolnił, kiedy dostrzegł policjanta.

– Wierzysz mi? – zapytał.

– Luke, nie wiem, w co wierzę. Wiem, że Don i Bill Ryan byli przyjaciółmi, studiując na Citadel. Zabierali swoje rodziny na wspólne wakacje.

– Trudy, zabrali moją żonę i syna.

– Co?

Opowiedział jej. Mówił stanowczym głosem. Trzymał się faktów, rzeczy, których był pewien. Nie płakał. Nie krzyczał.

– To był zamach – powiedział Luke. – W wywiadzie i wojsku są ludzie, którzy chcą wojny. Organizacje zajmujące się bezpieczeństwem pewnie też. Don jest w to zamieszany. Jako drobny gracz, ale jednak.

Trudy powiedziała drżącym głosem: – Pół godziny temu Bill Ryan wypowiedział wojnę Iranowi. Zaraz potem fale radiowe oszalały. Echelon, wszystkie stacje nasłuchowe, wojskowa baza lotnicza Misawa Air Force Base w Japonii, kilka innych… wszyscy słuchali rosyjskiej gadaniny. Rosjanie jeszcze tego nie ogłosili, ale są przygotowani traktować atak na Iran jako atak na Rosję. Przygotowują pociski. Nie mogę uwierzyć w to, że Don chciałby, aby działy się takie rzeczy.

– Mam do ciebie prośbę – powiedział Luke. – Niech Swann… Jest tam jeszcze?

– Swann nigdy nie wraca do domu – powiedziała.

– Niech Swann sprawdzi komputer Dona. Niech poszuka dowodów na to, że Don z wyprzedzeniem wiedział o atakach. E-maile, pliki, cokolwiek. Don nie zorganizował ataków, ale wiedział, że nastąpią.

– Co to pomoże, jeśli nawet coś znajdziemy?

– Może ułatwić ściganie Ryana i każdego, kto za tym stoi. Jeśli dorwiemy Dona, może dorwiemy też Ryana, a później kolejną osobę, i kolejną. Zmieciemy ich jak domino. Jeśli pani wiceprezydent przeżyje, będziemy mogli zmusić Ryana, żeby się wycofał. Kiedy to zrobi, stanowisko nie będzie go już dłużej chronić. Jeśli będziemy mieć dowód przeciwko niemu, będzie prawie po nim.

– Dobrze, Luke. Powiem Swannowi, żeby spróbował coś znaleźć.

– Wiem, że coś znajdzie – powiedział Luke. – Zadzwoń, jak tylko to zrobi.

– Coś jeszcze?

– Tak. Zadzwoń do Eda Newsama i powiedz mu, żeby się ubrał. Nie może leżeć w łóżku w takiej chwili jak ta.

– Co zamierzasz?

– Ja? Uratuję panią wiceprezydent… Jeśli nie jest jeszcze za późno.

Rozdział 48

8:56 rano (czasu moskiewskiego)

Dowództwo Strategiczne i Centrum Kontroli – Moskwa, Federacja Rosyjska

Jurij Graczow, dwudziestodziewięcioletni asystent Ministra Obrony, szedł energicznie korytarzami centrum kontroli, kierując się do ogromnego pokoju sytuacyjnego. Pogrążony w myślach analizował sytuację, podczas gdy jego kroki odbijały się echem wzdłuż pustych korytarzy. Wydarzył się najgorszy scenariusz. Niewiele brakowało do tragedii.

Z powodów, których nikt nie umiał wyjaśnić, przez ostatnie czterdzieści pięć minut czarna teczka z kodami nuklearnymi ministra, jego Cheget, była przypięta kajdankami do nadgarstka Juriego. Teczka była stara ciążka i zmuszała Juriego do pochylenia lewego ramienia, kiedy szedł. Zawierała kody i mechanizmy umożliwiające wystrzelenie pocisków na Zachód.

Jurij nie chciał, żeby ta potworna rzecz była do niego przyczepiona. Chciał wrócić do domu do swojej żony i synka. A najbardziej chciało mu się płakać. Czuł, jak trzęsie się całe jego ciało. Jego obojętny wyraz twarzy mógł się w każdej chwili pokruszyć i rozpaść.

Cztery godziny temu amerykański rząd obalono w wyniku zamachu stanu. Godzinę temu nowy prezydent pojawił się w radiu i telewizji, wypowiadając wojnę Iranowi. W kręgach rosyjskiego rządu nowy prezydent był ogólnie uważany za szaleńca i przedstawiciela chowających się w cieniu elit sprzymierzeńców propagandy wojennej. Możliwość, że obejmie władzę była od dawna uważana za najgorszy scenariusz.

Zamach stanu i wypowiedzenie wojny doprowadziły do pojawienia się w Rosji serii procedur, które dotąd przez długi czas były w uśpieniu. Procedury były znane pod kilkoma nazwami, ale większość osób mówiła na nie „Martwa ręka”.

Martwa ręka stawiała rosyjskie systemy defensywne w stan wysokiej gotowości i udzielała zezwolenia na podejmowanie na wpół niezależnych decyzji odległym stacjom rakietowym, samolotom i łodzią podwodnym. To decentralizowało dowodzenie.

Dzięki Martwej ręce można było umożliwić rosyjskiej obronie kontratak po niespodziewanym ataku ubiegającym Amerykanów, usuwającym przywództwo w Moskwie. Jeśli została zerwana komunikacja i pojawiły się nietypowe sygnały sejsmiczne lub odczyty radarów, w razie ataku dowódcy regionalni, a nawet odizolowane bunkry, mogły decydować same za siebie oraz o tym, czy rozpocząć atomowy odwet.

Tylko że system nie działał. Niszczał przez ponad dwie dekady, przez prawie całe życie Juriego. Przez ten czas osiem z początkowych dwunastu satelitów monitorujących spadło do oceanu. Żadnego nie zastąpiono.

Nie było łączności z odległymi stacjami. Zawsze były nietypowe odczyty sejsmiczne – w dowolnym momencie gdzieś na świecie przebiegało mniejsze czy większe trzęsienie ziemi. Najgorsze było to, że radary regularnie błędnie identyfikowały wystrzelenie pocisków rakietowych. Żaden z dowódców by tego nie przyznał, ale taka była prawda.

Jurij był w gotowości w centrum dowodzenia trzy lata temu, kiedy Szwedzi wystrzelili na orbitę rakietę naukową. System wczesnego ostrzegania mylnie zidentyfikował ją jako pocisk wystrzelony z amerykańskiej łodzi podwodnej stacjonującej na północnym Atlantyku.

Teczka z kodami nuklearnymi (wtedy na szczęście nie była przyczepiona do nadgarstka Juriego) zaczęła sygnalizować alarm. Wysłała alerty do stacji bojowych, owszem, ale także wydawała z siebie słyszalny sygnał. Ohydny przeraźliwy pisk.

Silosy rakietowe z centrum Rosji zgłosiły gotowość bojową. Jeśli rakieta byłaby wystrzelona jako atak ubiegający z Ameryki, uderzenie powinno by odczuwalne w ciągu dziewięciu minut. Czy to był impuls elektromagnetyczny unieszkodliwiający rosyjskie możliwości reagowania? Czy nastąpi po nim poważniejszy atak?

Nikt tego nie wiedział. Trzeba przyznać, że Sztab Generalny wstrzymał oddech i czekał. Minęły długie minuty. Po ośmiu minutach radar poinformował, że rakieta opuściła atmosferę ziemską. Pojawiły się niepewne oznaki radości. Po jedenastu minutach radar poinformował, że rakieta objęła normalny lot orbitalny.

Nikt się już nie cieszył. Wszyscy zwyczajnie wrócili do pracy.

Tego dnia nie przeprowadzono Martwej ręki. Stacje bojowe czekały na rozkazy z centrum dowodzenia. Jednak dziś Martwa ręka została uruchomiona. Błąd, niedziałający system komunikacji czy szczur przegryzający kable mógł spowodować, że decyzja o ataku nuklearnym spoczywała w rękach ludzi przebywających w odległych miejscach. Ludzi, którzy byli pijani, znudzeni albo szaleni.

Amerykanie zrobili coś, czego nikt się nie spodziewał. Groźna grupa spiskowców przejęła rządy w Waszyngtonie, a ich kolejne ruchy były nieprzewidywalne. W odpowiedzi Rosja aktywowała niepewne i niebezpieczne procedury, które zagrażały istnieniu całego świata.

Martwa ręka była straszakiem typu fail-deadly. Była gwarancją obopólnego zniszczenia. Być może był to dobry pomysł kiedyś – za czasów świetności Związku Radzieckiego, kiedy komunikacja i systemy ostrzegania poprawnie funkcjonowały, były nowoczesne i w dobrym stanie.

Teraz jednak był to przerażający pomysł. I właśnie został wprowadzony w życie.

Rozdział 49

1:03 rano

Bowie, Maryland – wschodnie przedmieścia Waszyngtonu, DC

Luke zaparkował w odległości stu stóp. Budynek był dwupiętrowym domem w stylu rancho, wybudowanym na garażu dla dwóch samochodów. Wewnątrz włączone były chyba wszystkie światła. Jedna część garażu była otwarta i oświetlona. Miejsce wyglądało, jakby trwały święta Bożego Narodzenia.

W otwartej części garażu było pusto – tylko kilka narzędzi zawieszonych na ścianach, kosz na śmieci, kilka grabi i łopat w rogu. Luke domyślił się, że Brenna wyprowadził własny samochód, żeby Chuck mógł zaparkować natychmiast, kiedy tu przyjedzie. Ci ludzie nie zdawali sobie sprawy z tego, z kim mają do czynienia.

Luke zerknął na niebo. Była pochmurna noc. Gra toczyła się o tak wysoką stawkę, że nie zdziwiłby się, gdyby w pewnym momencie jakiś dron zmiótł dom z powierzchni ziemi. Zrobiliby to i utrzymywali, że był to piorun. Pewnie powstrzymywali się w oczekiwaniu na Susan Hopkins.

W tej grze zwycięzca brał wszystko.

Zadzwonił telefon Luke’a. Zerknął na niego i odebrał.

– Ed.

– Luke, cieszę się, że nadal żyjesz.

– Ja też. Dzięki za ostrzeżenia. Uratowały mi życie.

– Trudy kazała mi zadzwonić. Powiedziała, że twoja rodzina zaginęła. To prawda?

– Tak – powiedział Luke – to prawda.

– Zamierzasz się poddać?

– Obawiam się, że może być już na to za późno. Moja jedyna nadzieja to iść do przodu.

– Powiem ci coś w tajemnicy – odezwał się Ed. – Kiedyś trzymałem człowieka przy życiu przez tydzień, zanim go zabiłem. To była prywatna sprawa, niezwiązana z pracą. Zrobiłbym to jeszcze raz. Jeśli ktoś skrzywdzi twoją rodzinę, zrobię to dla ciebie. Obiecuję.

Luke przełknął ślinę. Ten dzień może nadejść, kiedy przyjmie ofertę Eda.

– Dziękuję.

– Co mogę teraz dla ciebie zrobić?

– Mam znajomego – powiedział Luke. – Jest irackim lekarzem pracującym w biurze naczelnego lekarza medycyny sądowej przy ulicy E. Nazywa się Ashwal Nadoori. Podczas jednej z misji naraziłem się dla niego, ujawniając moją tożsamość. Uratowałem mu tyłek. Jest mi coś winien. Zadzwoń do niego, kiedy skończymy rozmawiać. Dobrze?

– Jasne.

– Powiedz mu, że proszę o przysługę. Żadnych niejasnych warunków. Nie ma wyboru. Powiedział mi, że dla mnie przeszedłby pustynię na kolanach. Coś w tym stylu. Przypomnij mu o tym. To jego szansa, żeby mi się odwdzięczyć. Później się spotkamy… Możesz chodzić?

– Nie. Nie bardzo. Mogę kuśtykać.

– To pokuśtykaj do jego biura. Kiedy tam dotrzesz, oddzwoń do mnie, ale nie z tego telefonu, z którego teraz dzwonisz. Ukradnij czyjś. W nocy będę odbierał wszystkie połączenia. Jeśli zobaczę połączenie z numeru, którego nie znam, będę wiedział, że to ty. Do tego czasu będę miał inny telefon. Nawiążemy połączenie między dwoma kradzionymi telefonami. Wtedy przekażę Ashwalowi moje instrukcje. Możliwe, że będziesz musiał pomóc mu zrobić to, o co poproszę. Być może będzie trzeba trochę wykręcić mu ramię.

– W porządku, Luke. Jestem całkiem niezły w wykręcaniu ramion.

– Wiem, że jesteś.

Luke rozłączył się i wysiadł z samochodu. Z bagażnika wyciągnął metalowe pudło i zieloną torbę na ramię. Podszedł do drzwi domu, przemierzając ciemną okolicę. Miał wrażenie, że sąsiedzi tak naprawdę wcale nie śpią. Kto mógłby spać w taką noc? Wyobraził sobie, jak wokół niego dziesiątki osób leżą w łóżkach i nie śpią, może rozmawiają po cichu z ukochaną osobą, może płaczą, może się modlą.

Jeśli gdzieś tam był snajper, mógłby go teraz zdjąć. Przygotował się na strzał, ale żaden pocisk nie nadleciał.

Wszedł po schodach i zadzwonił do drzwi. Wewnątrz rozległ się melodyjny dzwonek. Minęło kilka chwil. Luke odłożył torby. Odwrócił się i spojrzał w noc. Dom przy domu, uliczka przy uliczce, kilka budynków dalej rozciągała się główna ulica. Dla wielu ludzi prawdopodobnie była to najgorsza noc w życiu. Był jedną z tych osób.

Ktoś otworzył za nim drzwi. Odwrócił się i zobaczył mężczyznę stojącego w progu. Wysoki z siwymi włosami i skalistą twarzą. Wyglądał jak przeciętny facet po sześćdziesiątce, który nigdy nie palił i nadal pięć razy w tygodniu ćwiczył w siłowni. Przyjął pozycję strzelca gotowego do oddania strzału. W rękach miał wielki pistolet. Celował prosto w twarz Luke’a.

– W czym mogę pomóc? – odezwał się mężczyzna.

Luke uniósł ręce do góry. Żadnych gwałtownych ruchów, żadnego przyjmowania bezsensownych strzałów. Mówił powoli i spokojnie: – Walter Brenna, nazywam się Luke Stone. Jestem z Jednostki Szybkiego Reagowania FBI. Jestem jednym z dobrych.

– Skąd znasz moje nazwisko?

– Walter, każdy, dosłownie każdy, zna twoje nazwisko. Wszyscy wiedzą, kim jesteś i co próbujesz zrobić. Jestem tu, by powiedzieć, że to się nie uda. Źli faceci słyszeli twoją pogawędkę z Chuckiem Bergiem i niebawem tu dotrą, jeśli jeszcze tego nie zrobili. Nie powstrzymasz ich.

Brenna się uśmiechnął. – A ty to zrobisz?

– Jako członek Delta Force służyłem na ziemiach Afganistanu, Iraku, Jemenu i Demokratycznej Republiki Konga oraz w kilku innych miejscach. Nikt nawet nie wie, że byliśmy w Kongo, rozumiesz?

Brenna kiwnął głową. – Rozumiem. Jednak nie oznacza to, że się tym przejmuję ani że ci wierzę.

Luke wskazał głową. – Widzisz pudełko i torbę za mną? Są pełne broni. Wiem, jak jej używać. Przestałem liczyć, ile osób zabiłem, kiedy potwierdzono pierwszych sto. Jeśli chcesz przeżyć tę noc oraz żeby pani wiceprezydent przeżyła tę noc, powinieneś mnie wpuścić.

Brenna chciał grać w dwadzieścia pytań. – A co, jeśli tego nie zrobię?

Luke wzruszył ramionami. – Zaczekam tutaj. Kiedy Chuck się pojawi, powiem mu, że pani wiceprezydent idzie ze mną. Jeśli nie będzie chciał się zgodzić, zabiję go. Później i tak zabiorę ją ze sobą. Musi przeżyć za wszelką cenę. Chuck się nie liczy, ty też nie.

– Gdzie ją zabierzesz?

– Do moich znajomych. Czeka na nią pewien doktor i inny były członek Delta. To mój partner. Nie bez znaczenia będzie, jeśli powiem, że zabił sześciu ludzi w ciągu ostatnich dwunastu godzin. Trzech z nich było rządowymi zabójcami. Kiedy ostatni raz kogoś zabiłeś, Walter?

Brenna gapił się na niego.

– Myślałeś, że załatwisz to bez zabijania ludzi? Jeśli tak, zastanów się jeszcze raz.

Broń zadrżała.

– Zadzwoniłem do drzwi, Walter. Oni tego nie zrobią.

Brenna opuścił broń. – Wejdź.

Luke chwycił torby i wszedł do domu. Szedł wąskim korytarzem, podążając za Brenną. Minęli stary aneks kuchenny. Luke przejął dowodzenie, a Brenna dostosował się do jego poleceń.

– Czy są tu kobiety? – zapytał Luke. – Dzieci?

Brenna potrząsnął głową. – Jestem rozwiedziony. Moja żona pojechała do Meksyku. Córka mieszka w Kalifornii.

– Dobrze.

Brenna zaprowadził Luke'a do niewyszukanego skromnego pokoju bez okien. Na środku stał drewniany stół. Rozłożony był na nim sprzęt medyczny – skalpele, nożyce, środki odkażające, bandaże, opaski uciskowe. – Ten pokój ma podwójne stalowe wzmocnienia. Jego umiejscowienie jest fałszywe, kilka stóp od ścian. Z zewnątrz nie wiadomo, gdzie się znajduje.

Luke pokręcił głową. – Nie. Używają podczerwieni i czujników ciepła. Mieliśmy takie gogle w Afganistanie. Jeśli je nałożysz, zobaczysz ciepłe obszary przez ściany. Wypuszczą tu burzę ognia i będziemy w pułapce.

Luke uniósł rękę. – Posłuchaj, Walter. Nie wygramy tego, będąc miłym. Oni nie będą udawać. Nie ma żadnych zasad prawa. Nie ma negocjacji. Stawka jest zbyt wysoka. Kiedy uderzą, uderzą mocno. Musimy być na to przygotowani. Nie zawahają się przed wysadzeniem tego miejsca, a później powiedzą wszystkim, że wybuchł główny zawór gazu. Osobiście wolałbym zginąć w strzelaninie na ulicy.

Luke odłożył swoje torby na stół. Najwyraźniej ten człowiek był hobbystą, jednym z tak zwanych prepersów, czyli ludzi budujących bezpieczne pokoje takie jak ten i przechowujących konserwy, które pomogą im przetrwać nadchodzącą apokalipsę. Luke nie przepadał za takim zachowaniem, ale lepiej, że trafił na taką osobę niż na kogoś zupełnie nieprzygotowanego.

– Co jeszcze masz? – zapytał Luke. – Daj mi coś dobrego.

– Mam karabin M1 Garand i może ze dwadzieścia magazynków z pociskami przeciwpancerno-zapalającymi 30-06.

Luke pokiwał głową. – Lepiej. Co jeszcze?

Brenna wziął głęboki oddech.

– No dalej, Walter. Wyduś to z siebie. Nie mamy dużo czasu.

– Dobrze – odpowiedział Brenna. – Mam GMC Suburban kompletnie przerobionego z uzbrojeniem z rynku wtórnego. Jest w garażu. Może nie wygląda, ale drzwi, nadwozie, wnętrze, silnik i wszystko inne jest opakowane w stalowe płyty, balistyczny nylon albo Kevlar. Ma opony odporne na przebicia, można jechać nimi sześćdziesiąt mil po tym, jak zostaną rozerwane. Szyby są z przezroczystego poliwęglanu i ołowiu, grube na dwa cale. Waży bardzo dużo, dwa tysiące funtów więcej niż Suburban z taśmy. Silnik to podrasowany V8, a przednie zderzaki i krata to wzmocniona stal – można przejechać nim przez mur.

Luke się uśmiechnął. – Pięknie. A ty nie chciałeś mi o tym powiedzieć.

Brenna pokręcił głową. – Władowałem w ten samochód sto tysięcy dolarów.

– Nie będzie lepszej okazji, żeby z niego skorzystać – powiedział Luke. – Pokaż mi go.

Przeszli przez dom do garażu. Luke zatrzymał Brennę przed wejściem. Stali blisko drzwi do kuchni, gdzie mogły krzyżować się zakresy widzenia snajperów, którzy być może mierzyli do nich przez otwarte wejście do garażu. Było stamtąd widać czarny Suburban. Brenna miał rację. Wyglądał jak zwyczajny nowoczesny SUV. Może szyby były nieco ciemniejsze od normalnych. Może bagażnik błyszczał trochę bardziej, niż powinien. A może to była tylko wyobraźnia Luke’a.

– Zatankowałeś? – zapytał Luke.

– Oczywiście.

– Muszę go pożyczyć.

Brenna kiwnął głową. – Domyśliłem się. Może pojechałbym z tobą.

– Dobry pomysł. Masz jakichś starych znajomych z Secret Service, którzy nadal są zdolni do służby i którym możesz zaufać?

– Znajdzie się kilku. Tak myślę.

– Potrzebujemy ich – powiedział Luke. – Cholera, państwo nadal wypłaca im pensje, prawda? Mogliby zaryzykować po raz ostatni.

Kiedy to powiedział, z ulicy dobiegł ich warkot wielkiego motocykla. Jechał szybko. Pojawił się znikąd, niemal położył się na jezdni, skręcając na krótki podjazd do domu Brenny, po czym podjechał przed wejście do garażu. Zatrzymał się z poślizgiem i z jednym kołem na przeciwległej ścianie. Kierowca zdołał utrzymać równowagę.

Luke wyciągnął pistolet, myśląc, że to początek ataku.

Brenna podbiegł do drzwi garażu. Skoczył, chwycił sznur i ściągnął drzwi na dół. Zabezpieczył je, zaczepiając o potężny uchwyt w ziemi.

Motocyklista zdjął ciemny kask. Siedziała za nim kobieta, obejmując go w pasie. Luke przyjrzał się uważniej. Tak naprawdę wcale go nie obejmowała. Na jej nadgarstkach były kajdanki. Była też przywiązana do niego dwoma szerokimi skórzanymi pasami. Brenna wyciągnął nóż i natychmiast zaczął rozcinać pasy.

Kiedy jej nadgarstki się oswobodziły, przyciągnęła swoją lewą rękę do siebie. Prawą ręką zdjęła kask. Jej obcięte na boba krótkie blond włosy opadły jej prawie do ramion. Twarz miała brudną od sadzy. Mocno zaciskała zęby. Z lewej części jej twarzy, prawie do podbródka, schodziła czerwona skóra. Błękit oczu przeczył jej wyczerpaniu.

Susan Hopkins rozejrzała się po garażu. Zauważyła Luke'a.

– Stone? Co ty tu robisz?

– To samo co wy – odpowiedział Luke. – Próbuję odzyskać mój kraj. Dobrze się czujesz?

– Wszystko mnie boli, ale nic mi nie jest.

Mężczyzna oparł motocykl na podpórce i zsiadł. Był bardzo wysoki. Na jego twarzy było widać zmęczenie, ale jego ruchy były energiczne, a wzrok bystry.

– Charles Berg? – zapytał Luke.

Mężczyzna kiwnął głową – Mów mi Chuck – odpowiedział. – Pani wiceprezydent to doświadczona kobieta. Mieliśmy ciężką noc, ale się nie poddała. Nie ma silniejszych ludzi niż ona.

– Jest prezydentem – powiedział Luke i po raz pierwszy poczuł wagę tych słów. – To już nie jest pani wiceprezydent. – Spojrzał na nią. Była niska. Bardzo go to dziwiło. Zawsze był pewien, że supermodelki powinny być wysokie. Była też piękna, niemal nieziemsko piękna. Poparzenie na jej twarzy na swój sposób potęgowało efekt. Mógłby wpatrywać się w nią przez godzinę.

Nie miał godziny. Nie miał nawet pięciu minut.

– Susan, jesteś Prezydentem Stanów Zjednoczonych. Niech wszyscy to zapamiętają. Myślę, że tak będzie łatwiej. Teraz musimy stąd uciekać.

Odezwał się telefon Luke'a. Spojrzał na wyświetlacz. Nie znał tego numeru. To znaczy, że dzwoni Ed.

– Walter, wiem, że to dziwne pytanie, ale czy masz może zapasowy telefon, którego nigdy nie używałeś?

Brenna kiwnął głową. – Mam pięć albo sześć telefonów na kartę. Trzymam je na wypadek, gdybym chciał szybko do kogoś zadzwonić i nie być monitorowanym w czasie rzeczywistym. Używam takiego telefonu raz, po czym go niszczę.

Ten człowiek był strzałem w dziesiątkę. – Masz lekką paranoję, prawda? – powiedział Luke.

Brenna wzruszył ramionami. – W tej chwili chyba nie możesz mnie za to winić, co?

Luke odebrał połączenie. – Ed? Jest tam mój znajomy? Dobrze. Zaraz do ciebie oddzwonię.

Rozdział 50

1:43 rano.

Biuro naczelnego lekarza medycyny sądowej – Waszyngton, DC

Ashwal Nadoori odłożył słuchawkę.

Przez chwilę siedział zamyślony przy biurku. Naprzeciw niego wielki czarny mężczyzna siedział w wózku inwalidzkim. Widok tego mężczyzny i typ człowieka, jakim był, przywodził Ashwalowi na myśl złe wspomnienia.

– Powiedział ci, co chce? – zapytał mężczyzna.

Ashwal kiwnął głową. – Chce zwłok, najlepiej nienaruszonych. Kobieta, pod pięćdziesiątkę, blond włosy. Żeby wyglądało na to, że była zdrowa, zanim umarła.

– Możesz to zrobić?

Ashwal wzruszył ramionami. – To rozległy obiekt. Mamy dużo, dużo ciał. Jestem pewien, że znajdziemy takie, które będą pasować do tego opisu.

Swego czasu, w innym życiu, Ashwal był lekarzem. Tu, w Ameryce, nie akceptowali irackiej edukacji, więc teraz był tylko asystentem medycznym. Pracował w tej olbrzymiej kostnicy, zajmował się ciałami, asystował przy autopsjach, robił, co mu kazano. Była to trochę nieprzyjemna praca, ale na swój sposób, także spokojna.

Ludzie już nie żyli. Nie było walki o życie, Nie było bólu, ani lęku przed śmiercią. Najgorsze, co mogło się stać, już się zdarzyło. Nie było potrzeby, żeby próbować to powstrzymać, czy udawać, że wynik nie był przesądzony.

Ashwalowi miał ucisk w żołądku. Kradzież zwłok była ryzykowna. Jego praca była przyzwoita. On sam był oszczędny i starczało mu na więcej niż tylko na opłacenie rachunków. Mieszkał w skromnym domu z dwiema córkami. Niczego im nie brakowało. Byłaby wielka szkoda, gdyby stracił wszystko, co mieli.

Czy miał inny wybór? Ashwal był bahaitą. To była piękna wiara, głosząca pokój, jedność i pragnienie poznania Boga. Ashwal kochał swoją religię. Kochał w niej wszystko. W przeciwieństwie do wielu muzułmanów. Uznawali bahaizm za apostazję. Wielu z nich uważało, że jej wyznawcy powinni zostać pozbawieni życia.

Kiedy był dzieckiem, jego rodzina opuściła Iran, uciekając przed prześladowaniem bahaitów w tym kraju. Przenieśli się do Iraku, który w tym czasie był śmiertelnym wrogiem Iranu. Irakiem rządził szaleniec, który w gruncie rzeczy zostawiał bahaitów w spokoju. Ashwal dorósł, ciężko studiował, aż został lekarzem i mógł cieszyć się z owoców i przywilejów związanych z takim stanowiskiem. Wtedy jednak szaleńca obalono i nagle bycie bahaitą stało się niebezpieczne.

Pewnej nocy islamscy eksterniści przyszli i zabrali jego żonę. Pewnie niektórzy z nich byli jego byłymi pacjentami albo sąsiadami. Nie miało to znaczenia. Już nigdy jej nie zobaczył. Nawet teraz, dekadę później, nie śmiał przypomnieć sobie jej twarzy ani imienia. Myślał o niej po prostu „żona”, a reszty nie dopuszczał do siebie. Nie był w stanie o niej myśleć.

Nie mógł znieść myśli, że kiedy ją zabrano, nie było żadnej osoby, do której mógłby zwrócić się o pomoc. Społeczeństwo przestało funkcjonować. Najgorsze skłonności zostały uwolnione. Ludzie się śmiali albo odwracali wzrok, kiedy szedł ulicą.

Nocą, dwa tygodnie później, przyszła następna grupa – dwunastu ludzi. Ci ludzie byli inni, nieznani mu. Mieli czarne maski. Wrzucili córki i jego do półciężarówki i wywieźli na pustynię. Kazali im wysiąść prosto w piasek. Kazali im paść na kolana na krawędzi rowu. Dziewczynki płakały. Ashwal nie mógł pozwolić sobie na łzy. Nie mógł dopuścić do tego, żeby poczuli się z siebie dumni. Był zbyt odrętwiały. W pewnym sensie prawie ucieszył się na ulgę, jaką miał poczuć.

Nagle odezwały się strzały. Z broni automatycznej.

Początkowo Ashwal myślał, że nie żyje. Mylił się. Jeden z mężczyzn strzelał do pozostałych. Zabijał ich jednego po drugim. Nie trwało to nawet dziesięciu sekund. Dźwięk był ogłuszający. Kiedy skończył, trzech z nich nadal żyło. Czołgali się, próbując uciec. Podszedł spokojnie do każdego z nich i każdemu strzelił z pistoletu w tył głowy. Ashwal wzdrygał się za każdym razem.

Mężczyzna zdjął maskę. Miał pełną brodę mudżahedina. Jego skóra była ciemna od pustynnego słońca. Tylko że jego włosy były jasne, prawie blond, prawie jak u człowieka z Zachodu. Podszedł do Ashwala i wyciągnął ku niemu dłoń.

– Wstań – powiedział stanowczym tonem. Nie było żadnego współczucia w tym głosie. To był raczej głos przyzwyczajony do wydawania poleceń.

– Chodź ze mną, jeśli chcesz przeżyć.

Nazywał się Luke Stone. Był tym samym człowiekiem, który właśnie poinstruował Ashwala, aby ten ukradł zwłoki. Nie było wyboru. Ashwal nie zapytał nawet, do czego były mu potrzebne. Luke Stone uratował życie jemu i jego córkom. Ich życia były ważniejsze niż jakakolwiek praca.

Ostatnia rzecz, jaką Luke Stone powiedział przez telefon, pomogła mu podjąć decyzję, jeśli do tamtej pory jeszcze jej nie podjął.

– Zabrali moją rodzinę – powiedział.

Ashwal spojrzał na czarnego mężczyznę w wózku inwalidzkim. – Może pójdziemy na zaplecze i sprawdzimy, co tam znajdziemy?

Rozdział 51

1:50 rano

Bowie, Maryland – wschodnie przedmieścia Waszyngtonu, DC

Konwój pojazdów pędził nocą w tym kierunku.

Ponad tuzin pojazdów, w większości jeepy i SUV-y. Wszystkie czarne i bez żadnych oznaczeń. Ostatni był jakiegoś rodzaju radiowozem gotowym w każdym nawet najmniej oczekiwanym momencie zabrać więźniów. Samochody zaparkowały cicho dwa bloki od posiadłości. Okolica była podmiejskim zaułkiem. Nawet ulice były jednokierunkowe. SUV-y zaparkowały naprzeciw siebie przy wejściu.

Do domu podeszła grupa dwudziestu członków zespołu szturmowego.

Ośmiu ludzi z przodu i po pięciu po bokach. Dwaj liderzy trzymali się z tyłu, klękając za zaparkowanymi samochodami pół bloku dalej. Mieli stamtąd obserwować sytuację i wydawać polecenia. Każdy miał na sobie kombinezon z Kevlaru i hełm z wbudowanym radiem.

Ośmiu mężczyzn podeszło cicho do garażu dla dwóch samochodów. Ten najbardziej z przodu trzymał trzydziestofuntowy stalowy taran, który z łatwością mógł wyważyć drzwi frontowe po jednym czy dwóch machnięciach. Każdy z pozostałych miał granat błyskowo-hukowy. Każdy miał strzelbę. Plan zakładał, że wyważą drzwi frontowe i wrzucą granaty. Jeśli będą mieli szczęście, wybuch i błysk unieszkodliwią podejrzanych, a może nawet wykurzą ich z domu, a wtedy reszta zespołu z łatwością ich obezwładni.

Trzeci mężczyzna w linii, młody chłopak imieniem Rafer, wytarł pot z czoła. Prawda była taka, że się denerwował.

Czuł, jak jego wnętrzności obluzowują się tak, jak tuż przed strzelaniną. Mógłby narobić w gacie. Uśmiechnął się. To uczucie było dla niego zapowiedzią szczęścia. Trzy razy walczył w Iraku i Afganistanie, ale nie licząc kilku zadrapań, nigdy nie był ranny.

„Przestań. Skup się”.

Wrócił myślami do teraźniejszości. Rząd ludzi ustawił się przed wejściem do garażu. Frontowe schody były dziesięć stóp na prawo. To musi wydarzyć się szybko. Wyobraził sobie. BUM! Drzwi upadają, a oni rzucają granaty. Jego będzie drugi. Rzucić się na ziemię, zaczekać na wybuch i wbiec do środka.

Gdzieś niedaleko zabrzmiał jakiś dźwięk.

Był przytłumiony, ale brzmiał jak silnik samochodu. Brzmiał zupełnie, jakby dochodził zza drzwi garażu.

Chłopak przed nim spojrzał na Rafera. Jego oczy się rozszerzyły. Obydwaj odwrócili się i patrzyli na drzwi.

* * *

Luke siedział za kierownicą Suburbana. Brenna siedział obok. Z tyłu siedzieli Susan Hopkins i Charles Berg. Brenna miał na kolanach M1. Chuck miał dziewięciomilimetrową Berettę. Susan nic nie miała. Luke siedząc z przodu, był jak tata. Byli jak mała rodzina.

Złapał kierownicę. W SUV-ie było prawie cicho. W rogu garażu był zamontowany mały wyświetlacz. Pokazywał, co dzieje się na zewnątrz garażu. Byli tam ludzie ubrani jak oddział SWAT. Luke nie miał pojęcia, kim są ani kogo myślą, że reprezentują.

Czy wiedzieli, że nastąpił zamach? Czy wiedzieli, że jest tutaj prawdziwy prezydent? Może myśleli, że zaraz zdejmą kilku terrorystów.

Potrząsnął głową. To było bez znaczenia. Właśnie mieli zaatakować ten dom, a to oznaczało, że byli złymi facetami.

– Nie spodziewają się tego – powiedział cicho – więc mamy przewagę. Jednak nie na długo.

– Zamierzasz ich zabić? – zapytała Susan.

– Tak.

Obrócił klucz w stacyjce i obudził silnik. Teraz nie było już odwrotu.

Wrzucił bieg i wziął głęboki oddech.

– Gotowi?

– To naprawdę ciężki samochód – powiedział Brenna. – Musisz dać mu kopa.

Luke przydusił pedał gazu.

Opony zapiszczały na betonowej posadzce w garażu i Suburban ruszył w kierunku drzwi, po czym przejechał przez nie, taranując je i łamiąc je na kawałki. SUV wystrzelił w ciemną noc. Podskakując, przejechali po czymś – po kawałkach drzwi, ogranicznikach, ludziach – Luke nie wiedział, po czym i nie dbał o to.

Po prawej i lewej biegli ludzie.

Skręcił w lewo, nie zwalniając. Ludzie przykucnęli i zaczęli strzelać, obsypując kulami bok samochodu.

DU-DU-DU-DU-DU…

Susan krzyknęła.

– Susan! – odezwał się Luke – schyl się na kolana Chucka. Nie wiemy, jak długo te szyby wytrzymają. Nie chcę, żebyś siedziała prosto, kiedy wypadną.

SUV nabierał prędkości. Luke czuł przyspieszenie.

Dwa bloki przed nimi na środku ulicy stały zaparkowane zderzak przy zderzaku dwa czarne SUV-y. Za nimi ludzie zajmowali pozycje. Luke widział rozbłyski z luf ich karabinów. Już do nich strzelali.

– Dokąd jedziemy, Walter?

– Naprzód. To jedyna droga.

– Czuję, że dowiemy się, jak bardzo kuloodporne są te szyby.

Luke jeszcze raz przydusił pedał gazu, tym razem z całej siły. Patrzył, jak zaparkowane ciężarówki coraz bardziej rosną. Bardziej i bardziej. Tuzin ludzi w czerni strzelało do nich z broni. Pociski ostrzeliwały szyby jak osy.

Dwóch mężczyzn oparło się o maski SUV-ów, bez przerwy strzelając.

– No to jedziemy!

BUM!

Suburban wbił się pomiędzy dwa SUV-y. Metal rysował metal. Przebił się między nimi, odepchnął i odrzucił jak zabawki. Dwaj strzelcy leżeli przygnieceni pod samochodami.

Suburban odrobinę zwolnił.

Luke znów przycisnął pedał gazu. Samochód szarpnął w przód, przyspieszając.

W przednią szybę uderzył grad pocisków. Susan znów jęknęła, ale tym razem ciszej. Byli już poza ich zasięgiem i szybko się oddalali. Luke zerknął do lusterka wstecznego. Ludzie w biegu wskakiwali do SUV-ów.

– Dobrze – powiedział Luke – poszło całkiem nieźle. Gdzie jest zjazd na autostradę?

– Przed nami – odpowiedział Walter – jedną milę w prawo.

Samochód pruł przez spokojną miejscowość. Luke nieco zwolnił przy wjeździe na autostradę, ostro zakręcając. Wtopili się w cztery niemal puste pasy ruchu, kierując się na zachód do miasta.

Samochód nadal nabierał prędkości. Cyfrowy czytnik wskazywał 80, później 90, później 100. Gładko parł przed siebie. Luke bez trudu pokonywał kolejne zakręty. Pozwolił, aby zawładnęła nim prędkość, podekscytowanie. Przez chwilę się uśmiechał. Suburban dosłownie przedarł się przez nich.

Za nimi pojawił się pierwszy pościg. Luke widział w lusterku ich przednie światła. Czy uda mu się uciec im tym samochodem? Raczej nie.

Przyspieszył. Jechali już 120.

130.

Wewnątrz panowała cisza. Nikt się nie cieszył. Nikt nie wznosił wojennych okrzyków. Jeszcze niczego nie wygrali, nawet nie byli bliscy wygranej. Wszyscy musieli być tego świadomi.

Przed nimi samochody włączały sygnalizację i zjeżdżały z drogi. Luke znów spojrzał w lusterko. Zbliżali się bardzo szybko, błyskając czerwonym i niebieskim światłem.

– Zaraz będziemy mieć dużo towarzystwa – powiedział.

Pościg za nimi był coraz bliżej. Przejechali przez wjazd. Trzy następne czarne SUV-y pojawiły się obok nich na autostradzie. Sto jardów przed nimi dwa kolejne zwolniły, prawie się zatrzymując. Ich światła stopu świeciły w ciemności.

– Stone! – odezwał się Chuck Berg – Zaraz nas otoczą.

– Widzę.

Susan uniosła głowę. – Co się stanie – zaczęła – jeśli po prostu się poddamy?

– Zabiją nas – odpowiedział Brenna.

– Czy wiemy to na pewno? Mam na myśli, że to szaleństwo. Jeśli mnie tu zobaczą, po prostu mnie zastrzelą?

Brenna wzruszył ramionami – Naprawdę chcesz to sprawdzić?

Co kilka mil mijali małe zatoki, gdzie normalnie staliby policjanci z radarami, patrolujący ruch lub gdzie można byłoby po prostu zawrócić. Za chwilę mieli minąć następną.

Jeden SUV pojawił się po lewej Luke’a. Przez okno od strony pasażera wychylił się strzelec.

– Padnij! – krzyknął Luke.

Mężczyzna strzelił w tył Suburbana. Kule obsypały jego bok. Susan krzyknęła. Tylna szyba rozbiła się, ale nie rozsypała. Opancerzony samochód uderzył w czarnego SUV-a i zepchnął go na bok solidnych opon. Karoseria się wgniotła, opony postrzępiły i samochód się przewrócił. Suburban jechał dalej.

Luke zerknął na nią. – Susan, mówiłem, żebyś się schyliła. Nie miałem na myśli, że tylko czasami. Nie podnoś się ani na chwilę. Nie zależy im na nas. Strzelają do ciebie. Wolałbym, żeby nie wiedzieli, gdzie jesteś.

Byli teraz otoczeni przez SUV-y. Trzy z przodu, jeden z boku, dwa z tyłu. Trzy z przodu stopniowo coraz bardziej zwalniały. Nie można było ich wyminąć. Ich tylne światła na przemian zapalały się i gasły, kiedy ich kierowcy zwalniali. Luke spojrzał na prędkościomierz. 60. 55. 50. 45. Prędkość szybko malała. Byli w pułapce. Nie było drogi ucieczki.

– Zaraz zrobię coś mało popularnego – powiedział Luke. – Zrobimy głosowanie, ale wątpię, czy ktoś z was mnie poprze.

– Co zamierzasz? – zapytał Brenna.

Zbliżali się do następnej zatoczki.

– To – powiedział Luke i mocno przekręcił kierownicę.

Wielki Suburban zboczył na zatoczkę, odbił się od niebezpiecznej drogi i wjechał na wschodni pas. Jechali na wschód.

Morze reflektorów majaczyło przed nimi.

– Jezu!

Luke pędził prosto do świateł, prosto w ich szczęki. Znów dodał gazu.

Przedzierali się przez ruch drogowy, odrzucając przejeżdżające samochody jak liście.

Z lewej nadjeżdżał ciągnik. Cały pojazd trząsł się od podmuchu powietrza.

– Luke! – krzyknęła Susan – Stój!

Suburban przyspieszył, włączając się do ruchu. Samochody zjeżdżały im z drogi. Światło reflektorów było niemal oślepiające. Nie było czasu, żeby oglądać się za siebie. Patrzył na wprost, ściskając kierownicę obiema rękami, skupiony do granic możliwości.

To była długa prosta, a samochody nadjeżdżały stadami. Luke przejeżdżał między nimi jak statek prujący przez fale. Zaczął odczuwać to poczucie pewności siebie – ogłuszające, buczące uczucie towarzyszące zażywaniu Dexedrinu. Musiał zachować ostrożność. Zbyt duża pewność siebie potrafiła zabijać.

Samochody mijały ich jak pociski.

– Czy ktoś zawrócił z nami? – zapytał Luke.

Brenna obejrzał się na drogę.

– Nie. Nikt nie jest wystarczająco szalony.

– Dobrze.

Luke skręcił w lewo i zjechał z autostrady najbliższym zjazdem.

Rozdział 52

2:21 rano

Biuro naczelnego lekarza medycyny sądowej – Waszyngton, DC

Luke dostrzegł Eda Newsama opierającego się o ścianę budynku i trzymającego karabin M4.

Budynek był wysoki na cztery piętra i miał oszkloną fasadę. Znajdował się tuż przy półmilowej strefie zapobiegania rozprzestrzenianiu się promieniowania ustalonej wokół Białego Domu. Na ulicach było pusto. Wyglądało na to, że większość ludzi uznała pół mili za niewystarczającą odległość.

Luke pozwolił, aby samochód stoczył się do chodnika, po czym zatrzymał go przed budynkiem.

– Co teraz? – zapytała Susan.

– Teraz wysiadka. Zostaniesz z Edem, Chuckiem i Walterem w środku tego budynku. Bez względu na to, co się wydarzy i kto przyjdzie, zostajesz z nimi. Trzymaj się blisko Eda. Chuck i Walter są bardzo dobrzy, ale Ed to maszyna do zabijania. Dobrze?

– Dobrze.

– Więc zróbmy to szybko.

Luke wyskoczył z samochodu. Z chłodnicy unosił się dym. Wszystkie drzwi były usiane dziurami po kulach. Trzy z czterech opon były zdarte. W sumie samochód trzymał się wyjątkowo dobrze.

– Trochę oberwaliście, co? – odezwał się Ed.

Luke się uśmiechnął – Szkoda, że cię z nami nie było.

Reszta wysiadała z samochodu.

– Ed, pamiętasz panią prezydent, prawda?

– Oczywiście.

Ed otworzył drzwi do budynku. Miał małą siłę nacisku i musiał użyć masy swojego ciała, aby je odepchnąć. Weszli do głównego holu. Stał tam Ashwal z wózkiem inwalidzkim. Był ciemnym mężczyzną, łysiejącym i w okularach. Minęło wiele lat, od kiedy Luke widział go po raz ostatni. Do wózka przywiązana w pozycji siedzącej była martwa kobieta z blond włosami obciętymi na boba. Miała na sobie biały wiosenny sweter i luźne spodnie. Jej skóra była szara i opadnięta, ale poza tym wyglądała, jakby spała.

– Ashwal – powiedział Luke.

Mężczyzna się w niego wpatrywał. – Luke.

Luke wskazał obiema rękami na Susan. – Ashwal, to jest Susan Hopkins, Prezydent Stanów Zjednoczonych. Jest ranna. Chciałbym, żebyś zdiagnozował jej urazy i opatrzył ją najlepiej, jak potrafisz. Nie możemy zabrać jej do szpitala. Ludzie próbują ją zabić.

Ashwal przyjrzał się Susan. Coś zaczęło powoli do niego docierać.

– Już nie jestem lekarzem.

– Dziś w nocy jesteś.

Ashwal kiwnął głową z poważnym wyrazem twarzy. – Dobrze.

Susan gapiła się na zwłoki.

– Czy to mam być ja?

– Tak.

– Co zamierzasz z nią zrobić?

Luke wzruszył ramionami. – Zabiję ją.

Rozdział 53

2:30 rano

Ulice Waszyngtonu, DC

Na pewno szukają tego samochodu. Najłatwiejsze było pomóc im go znaleźć.

Luke siedział sam w Suburbanie. Na przednim siedzeniu leżał karabin Brenny, M1 Garand. W ośmiostrzałowym magazynku były przeciwpancerno-zapalające pociski 30-06 o dużej mocy. Na podłodze przed fotelem leżało jeszcze dziesięć magazynków.

Na tylnym siedzeniu, na którym wcześniej siedziała Susan, były zwłoki. Pasy bezpieczeństwa utrzymywały je w pozycji siedzącej. Ich głowa kołysała się i kiwała zgodnie z ruchem samochodu.

Luke jechał wolno pustymi ulicami niedaleko National Mall i Kapitolu. Trzymał się prawej krawędzi strefy ewakuacyjnej. Tutejsi policjanci na pewno zablokowali już okoliczne ulice.

Oto i były. Błyskające światła na poboczu po prawej. Minął skrzyżowanie i wjechał na krawężnik. Nigdzie nie było ani samochodów, ani ludzi.

Policjanci byli nieźli. Zaczęli. Tylko że Luke potrzebował tych złych. Policja nie wiedziała, co się dzieje. Ten samochód mógł nie mieć dla nich żadnego znaczenia. Siedział przez chwilę pogrążony w myślach. Czy to możliwe, że zgubił ich na autostradzie do tego stopnia, że nie mieli pojęcia, gdzie teraz jest? Mało prawdopodobne.

Nadal miał ze sobą telefon. Wiedział, że to noszenie go jest głupotą, ale wbrew zdrowemu rozsądkowi miał nadzieję, że Becca do niego zadzwoni albo napisze. Wyciągnął komórkę i wpatrywał się w ekran, który świecił przerażająco w ciemnościach.

– Och, do diabła z tym. – Wybrał jej numer.

Jej telefon był wyłączony. Wcale nie dzwonił.

„Cześć, tu Becca. Nie mogę teraz odebrać…”

Rozłączył się. Siedział spokojnie przez dłuższą chwilę, próbując nie myśleć o niczym. Może go znajdą, może nie. Jeśli nie, będzie musiał sam ich znaleźć. Zamknął oczy i oddychał głęboko. Na chwilę zatopił się w fotelu kierowcy.

Stopniowo zaczął docierać do niego dźwięk. Niski warkot wielkiego helikoptera. Nie zwróciło to jego uwagi. Był milion powodów, dla których helikopter, nawet wojskowy, mógł lecieć teraz nad Waszyngtonem. Usiadł i wyjrzał przez przednią szybę. Rozciągał się stamtąd widok na cały bulwar przed nim.

Helikopter podążał prosto w jego kierunku. Leciał nisko i wolno. Po kilku sekundach jego kształt zaczął wyglądać znajomo.

To nie mogło być to, o czym pomyślał. Nie w środku miasta.

Jednak to był…

…helikopter bojowy Apache.

– Och, nie.

Luke odpalił silnik i nadepnął pedał gazu. Przekręcił kierownicę mocno w lewo i z piskiem kół zawrócił o 180 stopni na środku jezdni.

Śmigłowiec uruchomił minidziałko.

Trzydziestomilimetrowe pociski ostrzelały górę SUV-a, rozrywając pancerz samochodu.

Luke wzdrygnął się, ale jechał dalej. Znów ostro skręcił w lewo, zjeżdżając w boczną ulicę. Śmigłowiec poleciał dalej.

W oddali czterech policjantów stało przez niską betonową barierką. Obserwowali niebo, a ich uwagę natychmiast przykuł śmigłowiec. Po obu stronach ulicy stały zaparkowane dwa migające światłami radiowozy. Luke wziął głęboki oddech.

Prawdziwi policjanci! Nie potrafił wyobrazić sobie grupy ludzi, w których ręce mógłby się teraz oddać. Sto jardów, przycisnął pedał. Suburban nabrał prędkości. Pędził w stronę policjantów.

Wszyscy czterej się rozbiegli.

Trzy sekundy później przebił się przez betonową barierę, łamiąc ją na pół i tocząc przed sobą dwa kruszące się jej fragmenty. Poślizgnął się na ograniczniku i cofnął o kilka stóp. Koła buksowały.

Za nim policjanci wskoczyli do radiowozów. Sekundę później usłyszał znajome wycie syreny.

Luke skręcił w lewo w Independence Avenue. Spojrzał w niebo w poszukiwaniu śmigłowca. Słyszał go, ale nie widział. Suburban dymił się z miejsc, w które przed chwilą uderzyły kule. Nie docenił ich. Apache! Chcieli zniszczyć ten samochód i nie przeszkadzało im, kto się o tym dowie.

Jechał tak szybko, jak było to możliwe. Suburban stracił trochę na sile i nie przekraczał 80. Jechał wzdłuż Independence południową stroną National Mall. Światła uliczne odbijały się w wodach Basenu Pływowego po lewej.

Policjanci byli coraz bliżej.

Apache wyłonił się po prawej. Cztery piętra nad Lukiem. Minidziałko znów strzelało. Sypało kulami. Brzmiało jak młot pneumatyczny. Szyba po prawej stronie pękła, obsypując zwłoki odłamkami szkła.

Luke skręcił gwałtownie, wciąż przyciskając pedał gazu. Jezdnia uciekała spod kół. W oddali i po lewej wznosił się oświetlony Pomnik Lincolna.

Śmigłowiec zatoczył koło. Już nie strzelał z minidziałka. Zamiast tego strzelał swoimi Hydra rakietami. Sznur pocisków śmignął z prawej strony śmigłowca. Trzy, cztery, pięć.

Wybuchały na drodze przed nim, tworząc czerwonożółte abażury. BUM…BUM…BUUM.

Skręcił ostro w lewo. SUV przedarł się przez barierę łańcuchową i wypadł na trawnik. Lukiem rzucało w fotelu. Nie puszczał kierownicy. Prawie nie zwolnił.

Nadleciały kolejne rakiety. Jedna podpaliła drzewa kwitnących wiśni. Mały pagórek wokół niego stanął w płomieniach.

Trafili bezpośrednio w samochód. W tył.

Luke poczuł, jak tył pojazdu się unosi. Odepchnął drzwi i wyskoczył.

Upadł na trawę i poturlał się w lewo. Tyle koła opadły z powrotem na ziemię i samochód pojechał dalej, tocząc się w kierunku wody.

Luke zobaczył błysk kolejnej Hydra rakiety. Wystartowała. Przecięła powietrze, spenetrowała pancerz SUV-a i trafiła w czuły punkt. Płomienie wystrzeliły na moment, zanim zapalił się cały samochód.

BUUUM.

Luke padł na ziemię i schował głowę przed latającymi tu i tam fragmentami pancerza. Chwilę później obejrzał się za siebie. Samochód nadal się toczył, a czerwone i pomarańczowe płomienie sięgały wysoko w ciemną noc jak ramiona. Wewnątrz samochodu płonęła kobieta przed pięćdziesiątką, niechciana, osoba bez imienia. Luke widział jej sylwetkę.

Samochód, cały w płomieniach, toczył się powoli w kierunku wody. Krawędź Basenu Pływowego stanowił klif. Samochód zjechał z krawędzi. Zawisał tam przez chwilę do połowy zanurzony w wodzie. Płonął, nawet kiedy się topił.

Śmigłowiec skręcił i odleciał. Za moment był już tylko ciemnym i odległym cieniem na nocnym niebie.

Luke leżał na trawie, oddychając ciężko. Radiowóz policji Kapitolu zahamował za nim z poślizgiem. Syreny nadal wyły. Wysiadło dwóch policjantów, jeden biały, drugi czarny. Podeszli do niego, świecąc latarkami i celując do niego z broni.

– Odwróć się twarzą do ziemi. Rzuć broń.

Luke zrobił, co mu kazano. Przeszukały go szorstkie ręce. Wykręcili jego ręce do tyłu i mocno skuli nadgarstki.

– Masz prawo zachować milczenie – zaczął gliniarz.

Rozdział 54

3:23 rano

Miejski areszt śledczy – Waszyngton, DC

Wszystko było białe.

Ściany, podłoga i sufit były białe. Górne światło było jasne i białe. Elektroniczne stalowe kraty, które ślizgiem się za nim zasunęły, były pomalowane na biało.

Zweryfikowali tożsamość Luke'a i zamknęli go w komórce tymczasowej razem z sześcioma innymi mężczyznami. Pomieszczenie było duże. Białe ściany były całe brudne od dłoni. Biała podłoga przybrała obskurny szary odcień od odcisków tysięcy par tenisówek. W jedną ze ścian wbudowano pisuar i muszlę klozetową. Podłoga biegła pod lekkim skosem do środka, gdzie znajdował się mały okrągły otwarty odpływ.

Przymocowana do ścian brudna mała ławka ciągnęła się przez prawie połowę pomieszczenia. Wszyscy przyglądali się Luke'owi, kiedy przez kilka minut powoli chodził po celi. Był jedynym białym mężczyzną w tym pokoju. Nie przejmował się tym. Prawie nie zwracał na nich uwagi. Najważniejsze było to, że został tu uwięziony. Nie mógł być w ruchu. Nie mógł tego wytrzymać.

Gdzieś tam Becca i Gunner byli w rękach złych ludzi. Być może Luke oszukiwał sam siebie, ale miał przeczucie, że nadal żyją. Jeśli tak, musiał się stąd wydostać i ich odnaleźć. Nie przestanie, nigdy, dopóki ich nie znajdzie. I jeśli Bóg pozwoli, także ludzi, którzy ich porwali.

Nie. Mylił się. Nikt nie mógł im pomóc.

Jeśli spadł im włos z głowy…

Od kiedy tu utknął, czuł wzrastającą w nim wściekłość. Wiceprezydent, pościg, cała reszta bez reszty pochłonęła jego myśli. Teraz już nic go nie rozpraszało.

Oczywiście, była przecież Susan Hopkins. Zostawił ją z Edem, Brenną i Bergiem. To zdolni ludzie, zwłaszcza Ed. Jednak dopóki Luke żył, powinien być z nimi.

Miał ochotę krzyczeć.

Podszedł do ławki i usiadł. Nie minęła minuta, a jeden z zatrzymanych wstał z ławki po przeciwnej stronie i podszedł do Luke'a. Był to duży umięśniony młody człowiek w koszulce z „Chicago Bulls”. Na głowie miał szaleńczo splątane afro. Kiedy się uśmiechnął, było widać, że jeden z jego przednich zębów jest złoty.

Przykucnął przed Lukiem.

– Siemasz, brachu, wszystko w porządku?

Przez pomieszczenie przebiegł cichy chichot.

Luke spojrzał na niego. – Dziś zmarł prezydent. Brachu.

Chłopak kiwnął głową. – Słyszałem o tym. Nie bardzo mnie to obchodzi. Nie głosowałem na niego.

Luke wzruszył ramionami. – Mogę coś dla ciebie zrobić?

Chłopak wskazał podbródkiem. – Zauważyłem twoje buty. Ładne.

Teraz Luke kiwnął głową. – To prawda. Są ładne. Dostałem je od żony na ostatnie Boże Narodzenie.

– Co to za marka?

– Ferragamo. Myślę, że dała za nie jakieś sześćset dolców. Moja żona lubi kupować mi ładne rzeczy. Wie, że sam nigdy bym ich sobie nie kupił.

– Daj mi je – powiedział młody człowiek.

Luke potrząsnął głową. – Nie mogę. Mam do nich sentyment. Poza tym raczej nie będą na ciebie pasować.

– Chcę je.

Luke rozejrzał się po celi. Wszystkie pary oczu były zwrócone na niego. Domyślał się, że dla kogoś taka sytuacja może być przerażająca i pełna napięcia.

– Lepiej usiądź – odpowiedział. – Nie jestem teraz w dobrym nastroju.

Oczy dzieciaka zapłonęły gniewem. – Oddaj mi te buty.

Luke wywrócił oczami. – Chcesz je? To je weź.

Dzieciak kiwnął głową i się uśmiechnął. Rozejrzał się po celi. Cichy chichot przemienił się w jawny śmiech. Wielki gangster chce ukraść buty białemu człowiekowi. Pochylił się i sięgnął do stóp Luke'a.

Luke odczekał chwilę i kopnął dzieciaka w usta. To był błyskawiczny atak. Głowa chłopaka odskoczyła w tył. Wypadły może trzy zęby. Jeden był złoty. Dzieciak przewrócił się w tył. Upadł na kolana, zgiął się w pół i złapał obiema rękami za usta.

Luke westchnął. Wstał, stanął krok za chłopakiem i uderzył go mocno w tył szyi dokładnie w miejsce, gdzie kręgosłup łączy się z dolną częścią czaszki. Chłopak upadł na oblepioną brudem podłogę. Jego oczy się wywróciły. Po kilku sekundach stracił przytomność. Chwilę później zaczął wydawać z siebie dziwny odgłos przypominający chrapanie.

Luke rozejrzał się po celi. Przed chwilą był w złym humorze. Młody złodziej butów tylko go pogorszył. Luke pobiłby każdego z tych facetów do nieprzytomności, jeśli to właśnie tego od niego chcieli.

– Następny, który mnie wkurwi, straci wszystkie zęby – powiedział głośno na tyle, żeby każdy go dobrze usłyszał.

Wszyscy patrzyli na niego z otwartymi ustami, aż w końcu odwrócili wzrok. Ich oczy, jeszcze przed chwila pełne żądzy krwi, były teraz pełne czegoś innego – strachu.

Rozdział 55

5:45 rano

Obserwatorium Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych – Waszyngton, DC

Nazywał się William Theodore Ryan.

Był pra-pra-prawnukiem plantatora należącego do szlachty. Jego ludzie od pokoleń byli dumnymi Konfederatami i rebeliantami. I proszę, oto został Prezydentem Stanów Zjednoczonych Ameryki.

Nie pamiętał, kiedy był tak zmęczony. Poprzedniej nocy prawie nie zmrużył oka. Przed pierwszym brzaskiem nalegał, aby wrócić z Site R do Waszyngtonu. Nie było sensu zostawać pod ziemią, prawda? Nie było już zagrożenia. Poza tym dzięki temu Amerykanie mogli poznać skalę jego odwagi. Nie zamierzał chować się w dziurze w ziemi, kiedy ponad trzysta milionów osób wiodło swój żywot na powierzchni i narażało się na atak.

Uśmiechnął się na tę myśl.

Usiadł przy biurze na piętrze w oficjalnej rezydencji wiceprezydenta. Na niebie za oknami pojawiało się słabe światło. Dom sam w sobie był piękny. Biały olbrzymi budynek w stylu królowej Anny, ze ścianami szczytowymi i wieżyczką na tle uroczych wzgórz wokół Obserwatorium Marynarki Wojennej. Jego początki sięgały połowy XIX wieku i stanowił dom dla pokoleń wiceprezydentów. Teraz będzie służyć jako Biały Dom, dopóki prawdziwy nie zostanie odbudowany.

Na sofie naprzeciwko usiadł Senator Edward Graves z Kansas. Za kilka godzin siedemdziesięciodwuletni Ed zostanie najstarszym wiceprezydentem we współczesnej historii USA. Ed Graves był ekspertem wojskowym i od zarania dziejów piastował stanowisko przewodniczącego Komisji Sił Zbrojnych Kongresu. Ed był jednym z jego mentorów od blisko dwudziestu lat.

Na stole pomiędzy nimi stał czarny telefon. Zaskrzeczał, kiedy podsekretarz Kolegium Połączonych Szefów Sztabów zadzwonił, aby omówić pokrótce aktualne wydarzenia na Bliskim Wschodzie. Sytuacja była napięta, ale wyglądało na to, że wszystko się dobrze ułoży.

– Panie prezydencie – powiedział głos – na pana rozkaz dwa amerykańskie myśliwce odrzutowe F-118 wleciały w przestrzeń powietrzną Iranu o 13:35 czasu lokalnego, czyli około pół godziny temu.

– Status – zapytał Bill Ryan.

– W ciągu dwóch minut przechwyciły je trzy irańskie myśliwce, które według nas były przestarzałymi rosyjskimi samolotami Mig. F-118 zniszczyły irańskie myśliwce po krótkiej wymianie ognia. Radar wykrył w tym obszarze obecność co najmniej tuzina kolejnych irańskich odrzutowców, więc F-118 wycofały się do tureckiej przestrzeni powietrznej. Irańczycy zawrócili na granicy.

– Dobrze – powiedział Ryan – co jeszcze?

– Dwie nasłuchowe stacje, jedna w Japonii i jedna na Alasce, zaraportowały, że w ciągu ostatnich dwudziestu minut nie mniej niż tuzin rosyjskich silosów rakietowych na wschodniej Syberii został przełączony w stan pełnej gotowości bojowej. Główne cele silosów to w większości metropolie wzdłuż Wybrzeża Zachodniego, w tym Seattle, Portland i San Francisco. Namierzyli i obserwują wybrane cele.

– Jezu. Czemu to robią?

– Nie mamy pewności, panie prezydencie. Czas wskazuje na działanie związane z atakiem na przestrzeń powietrzną Iranu, ale przechwycone rozmowy sugerują dezorganizację w rosyjskim Centrum Dowodzenia. Nie wierzymy w to, że te silosy same wystrzelą, ale najwyraźniej ktoś nie zrozumiał czyichś rozkazów.

Ryan spojrzał na Eda. Ignorancja była typowym zachowaniem Rosjan. Co oni zamierzają – rozpocząć wojnę nuklearną o Iran? Musiał przyznać, że mimo wszystko było coś zabawnego w całym tym ryzykowaniu. Był prezydentem dopiero od ośmiu godzin.

Ryan zwrócił się do głosu po drugiej stronie słuchawki: – Czy mamy pociski wycelowane w te rosyjskie silosy?

– Tak, panie prezydencie, mamy.

– Więc przełączcie je w tryb gotowości i upewnijcie się, że Rosjanie się o tym dowiedzą. Ich chłopcy muszą stanąć w szeregu. Jeśli pomachamy im bronią przed nosem, może zrozumieją, że mamy tam sprawę do załatwienia.

Głos w słuchawce się zawahał. – Tak jest, panie prezydencie.

– Coś jeszcze?

– Nie, panie prezydencie.

Ryan odłożył słuchawkę. W pokoju było bardzo cicho. Spojrzał na Eda Gravesa.

– Jakieś przemyślenia?

Dłonie Eda spoczywały na kolanach. Pokryte bruzdami i plamami wątrobowymi przypominały pień starego drzewa. Twarz Eda była skalista i poorana zmarszczkami. Nos miał bulwiasty i poprzecinany popękanymi naczyniami krwionośnymi. Ale oczy były jak dwa bliźniacze promienie lasera.

– To niemądre – powiedział – wysyłać dwa samoloty za granicę. Po co ich testujemy? Wiemy, na co ich stać i wiemy, na co stać nas. Zaatakowali nas jako pierwsi, prawda? Zabili naszego prezydenta.

Tu Ed przesadnie się skrzywił, mrugając okiem. Bill prawie poczuł się za niego zawstydzony.

– Jeśli to prawda, musimy w nich uderzyć i to mocno. Musimy im się odwzajemnić. Mamy Piątą Flotę w Zatoce Perskiej. Niech Irańczycy wyciągną broń w cieśninie Ormuz. Nie chcemy dać im szansy na umieszczenie tam min. Niech ją po prostu wyciągną. Puf. Później wyślemy bombowce aż do Teheranu. Damy im pełną eskortę myśliwców, żeby tam dotarły. Zacznę dzisiaj.

Bill kiwnął głową. – Będą musieli wywalczyć sobie drogę do |Teheranu.

Ed wzruszył ramionami. – Nasi chłopcy są najlepsi. I czy to nie jet tak, że płacimy im za to? Za walkę? Myślę, że po tygodniu czy dwóch porządnego bombardowania centrum miasta cały nasz problem z Iranem zniknie.

– Co z Rosjanami?

Ed Graves zastanawiał się nad tym przez chwilę. W końcu wzruszył ramionami. – Pieprzyć Rosjan.

Rozległo się pukanie do ciężkich dębowych drzwi.

– Wejść

Drzwi się otworzyły i pojawił się w nich młody asystent. Miał na imię Ben i od kilku lat należał do personelu Ryana. Na ogół był to energiczny chłopak, ale dziś zdawał się pozytywnie naelektryzowany. Cała obsługa pięła się na sam szczyt.

– Co mogę dla ciebie zrobić, Ben?

– Panie prezydencie, zidentyfikowano kobietę znalezioną w SUV-ie, który wybuchł zeszłej nocy i wpadł do Basenu Pływowego. Miałem się zameldować, jak tylko się czegoś dowiem.

– Tak, to prawda. Co wiesz?

– Analiza uzębienia wykazała, że kobieta nazywała się Liza Redeemer.

To nie były słowa, które Bill Ryan chciał usłyszeć. – Redeemer?

– Tak jest. Była 33-letnią włóczęgą. Długa historia chorób psychicznych, schizofrenia, zaburzenia dwubiegunowe, wszystko, co tylko się da. Kiedy skończyła 18 lat, legalnie zmieniła nazwisko z Elizabeth Reid. Nie wiadomo, co robiła w tym samochodzie.

Ryan kiwnął głową. – Dobrze. Dziękuję.

Kiedy asystent opuścił pomieszczenie, Ryan znów spojrzał na Eda Gravesa.

– Trzeba zadzwonić do Dona Morrisa.

Rozdział 56

7:15 rano

Miejski areszt śledczy – Waszyngton, DC

– Jak spałeś?

– Jak dziecko. Byłem zamknięty razem z sześcioma innymi facetami. Miłe chłopaki. Nie wiedziałem, że tylu niewinnych ludzi siedzi w więzieniu.

Luke wyszedł z aresztu prosto do promieni słonecznych. Było tak jasno. Dłonie nadal miał skute. Prowadził go Don Morris. On, Don i dwóch agentów, których Luke nie znał, schodzili schodami w kierunku czarnego nowoczesnego sedana zaparkowanego na ulicy.

– Zrobiłeś niezłą sztuczkę. Musieli przeanalizować uzębienie, żeby domyślić się, że to nie Susan Hopkins była z tobą w samochodzie. I to zaledwie godzinę temu. Nadal nie widzą, kto to jest.

– Och? – odezwał się Luke. – Mógłbym przysiąc, że to była Susan.

Don się nie zatrzymywał. Spojrzał na Luke'a. – Daruj sobie, Stone. Nie jestem dziś w nastroju do żartów i myślę, że ty też nie. Będziesz mówić i powiesz nam, gdzie jest Susan. Zdajesz sobie z tego sprawę, prawda? Och, wiem. Luke Stone jest niezniszczalny. Wyciągnięcie z niego informacji zajmie nam kilka dni. Jeśli o mnie chodzi, wątpię w to. Myślę, że powiesz nam wszystko bardzo szybko. Mamy na ciebie pewien wpływ, gdybyś zapomniał.

– Powiedziałeś, że nigdy byś nie skrzywdził mojej rodziny.

Don się uśmiechnął. – Nie skrzywdzę. Twoja rodzina żyje i ma się dobrze. Musisz o tym wiedzieć. Tyle że my musimy się dowiedzieć, gdzie jest Susan Hopkins.

– Don, Susan jest Prezydentem Stanów Zjednoczonych.

Pokręcił głową. – Nie ty o tym decydujesz, Stone.

– Nie ja. Konstytucja.

Don głośno odchrząknął. Spojrzał na dwóch agentów idących obok. – Możecie panowie zostawić mnie i agenta Stone'a na chwilę samych?

Mężczyźni odeszli jakiś trzydzieści jardów dalej. Stali obok zaparkowanego samochodu i wpatrywali się w Luke'a i Dona. Nie kryli się z tym, że patrzą. Pewnie zdawali sobie sprawę z tego, że Luke nawet ze związanymi rękami i nogami mógłby zabić Dona.

Don oparł się tyłem o czarny sedan. – Synu, co ty wyprawiasz?

Luke patrzył na niego. Znał Dona od dawna, ale mimo to, nigdy nie poznał go naprawdę dobrze. – Co ty wyprawiasz, Don? Co ty wyprawiasz? To nie ja właśnie pomogłem przeprowadzić zamach.

Don pokręcił głową. – Luke, nazywaj to, jak chcesz, ale to już za nami. Sprawy toczą się przed siebie, nie w tył. Bill Ryan jest Prezydentem Stanów Zjednoczonych, czy ci się to podoba, czy nie. Twoi bliscy są w niebezpieczeństwie, ale nadal żyją i nie są nawet ranni. Możesz ich odzyskać. Musisz tylko z nami współpracować. Nie mogę uwierzyć w to, jak się ociągasz. Nie masz w rękach żadnych kart.

– Co z tego masz, Don? Z całą pewnością nie zrobiłeś tego tylko dlatego, że Bill Ryan jest twoim starym znajomym ze studiów.

Don kiwnął głową. – Dobrze. Uczciwe pytanie. Jeśli to pomoże ci podjąć właściwą decyzję, odpowiem. Mam dość słabej Ameryki. Mam dość niezdecydowanej Ameryki. Takich rzeczy nigdy nie uczono mnie w wojsku i szczerze mówiąc, to nie leży w mojej naturze. Nie mogę tego znieść. Mam dość też błagania o zasoby na utrzymanie Jednostki Szybkiego Reagowania, żeby z roku na rok nie wpaść w długi. Odwalamy świetną robotę, widziałeś, byłeś tego częścią, a teraz wszystko schodzi na psy.

Luke zaczynał rozumieć. – Więc Bill Ryan przekaże ci tyle pieniędzy, ile chcesz na SRT?

Don pokręcił głową. – Nie. Bill Ryan to marionetka, z pewnością jesteś tego świadomy. Władzę sprawują inne siły. Te siły pragną przywrócić świetność Ameryce, tak jak chcę tego i ja, i ty. Więc dziś po południu Bill ogłosi, że nominował mnie na swojego sekretarza obrony.

Luke patrzył na niego. Wrócił myślami do wydarzeń minionej nocy. David Delliger zastrzelony z odległości 50 jardów na stadionie na terenie Marynarki Wojennej.

– Jesteś pewien, że chcesz tę robotę? Zeszłej nocy widziałem się z twoim poprzednikiem. Jego kadencja skończyła się dość niespodziewanie.

Don się uśmiechnął. – Dave nie nadawał się na to stanowisko. Był żołnierzem, ale nie wojownikiem. Jestem pewien, że nikt nie zrozumie tego lepiej niż ty.

– Don, jeśli pójdziemy na wojnę z Iranem, z Rosjanami…

Don uniósł dłoń. – Luke, nie pouczaj mnie o Rosjanach. Mordowałem Rosjan, kiedy ty robiłeś w pieluchy. Wiem, co zamierzają zrobić Rosjanie. Rzecz w tym, że nic. Będą stać i patrzeć. Teraz powiedz mi, gdzie jest Susan. Proszę.

Luke nic nie odpowiedział.

– Rebecca i Gunner dziś umrą, Luke. To właśnie się stanie. Będziesz mógł winić za to tylko siebie.

Luke odwrócił twarz. – Jesteś zdrajcą, Don.

Na ulicy w miejscu, w którego kierunku spoglądał Luke, zaczęło dziać się coś dziwnego. Dwaj agenci szli szybkim krokiem z powrotem w tę stronę. Za nimi szła wzdłuż chodnika grupa ludzi w garniturach i okularach przeciwsłonecznych. Luke doliczył się siedmiu mężczyzn. Odwrócił się i spojrzał w innym kierunku. Może wszyscy kierowali się w inne miejsce.

Nie. Kolejne pół tuzina osób zmierzało chodnikiem po przeciwnej stronie. Luke ponownie spojrzał na agentów Dona. Nagle rzucili się do biegu. Jeden wbiegł na jezdnię. Przebiegł do połowy, zanim potrącił go samochód. Pojazd zaczął hamować z piskiem. Agent przeturlał się przez maskę i upadł na jezdnię. Trzech mężczyzn biegło w jego stronę z wyciągniętą bronią.

Drugi agent biegł przez łąkę w kierunku parkingu. Goniło go pięciu facetów.

Trzech zbliżało się do Dona i Luke'a z jednej strony, dwóch z drugiej. Wyciągnęli broń. Jeden z nich uniósł odznakę.

– Secret Service – powiedział.

Położyli Dona twarzą do ziemi. Zabrali mu broń i skuli go.

– Jakie są zarzuty? – zapytał Don.

– Nie wiem, od czego zacząć – odparł mężczyzna. – Zdrada. Terroryzm wewnętrzny. Morderstwo. Porwanie. Spisek. To tak na dobry początek.

Zdjęli kajdanki Luke'owi. Pomasował sobie nadgarstki i poczuł, jak wraca w nich krążenie. – Niektóre z nich brzmią jak wykroczenia podlegające karze śmierci.

Agent Secret Service kiwnął głową. – Są nimi.

– Moja żona i syn zostali porwani. Ten człowiek wie, gdzie są.

Luke spojrzał z góry na Dona.

– Na twoim miejscu – powiedział – zacząłbym mówić, i to szybko.

Rozdział 57

7:45 rano

Obserwatorium Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych – Waszyngton, DC

Czarny SUV podjechał na okrągły podjazd przed rezydencją wiceprezydenta.

Otworzyły się tylne drzwi, z których wysiadła Susan Hopkins. W nocy iracki lekarz nastawił jej ramię i nadgarstek. Opatrzenie jej twarzy wykraczało poza jego możliwości – położył tylko miejscowe znieczulenie na oparzenia, żeby mogła spać.

Rozmawiała z Pierrem niecałe piętnaście minut temu, kiedy zapewniono ją, że jest to bezpieczne. Płakał, ona prawie też. Nie rozmawiała jeszcze z dziewczynkami.

Szła ścieżką w kierunku wielkiego białego domu, mając pod żakietem pełną kamizelkę kuloodporną. Obok szli Chuck Berg i Walter Brenna.

Dom był piękny i nigdy nie wyglądał piękniej niż tego ranka. Uwielbiała ten budynek. Był jej rezydencją przez ostatnie pięć lat.

Weszli do holu.

Przyglądał im się niemal tuzin mężczyzn ubranych w niebieskie mundury wojskowe i garnitury. Znała pięciu z nich. Byli agentami Secret Service. Ludzie Ryana.

Gapili się na nią, jakby była duchem. Jeden z nich wymienił uścisk dłoni z Chuckiem Bergiem. W tłumie było słychać ciche szepty.

– W czym mogę pomóc? – zapytał człowiek w mundurze wojskowym.

– Chcę rozmawiać z Williamem Ryanem.

– Jak pani godność?

– Nazywam się Susan Hopkins i jestem Prezydentem Stanów Zjednoczonych.

Do holu weszło więcej ludzi. Większość z nich stanowili wysocy mężczyźni w niebieskich garniturach, spod których marynarek wystawała broń. Weszła także niska kobieta w stroju pokojówki. Susan ją znała. Miała na imię Esmeralda – ludzie wołali na nią Esa – i pracowała w tym domu od ponad dwudziestu lat. Wyglądała na zdziwioną. Patrzyła na Susan jak na jeden z katolickich cudów, do których przybywają tłumy wierzący. Mogła być łkającą Dziewicą Maryją w płaskiej ścianie kamiennego urwiska.

– Pani Hopkins? – powiedziała Esa. – Pani żyje.

Podeszła do Susan jak we śnie. Kobiety padły sobie w ramiona. Początkowo był to lekki uścisk, ale po chwili Susan przyciągnęła Esę bliżej. Niespodziewanie Susan zaczęła płakać. Czuła się dobrze, tak dobrze, mając w tej chwili tę kobietę przy sobie.

– Tak – powiedziała – żyję.

Zamknęła oczy i pozwoliła, żeby uścisk trwał.

– Pani nie jest prezydentem – powiedział ktoś donośnym głosem.

Susan puściła Esę. Po marmurowych schodach schodził nie kto inny jak William Ryan. Był rześki i zdrowy, szczupły i pełen energii, wyglądający o wiele za młodo jak na swój wiek. – Ja jestem prezydentem. Ubiegłej nocy złożyłem przysięgę. Zostałem zaprzysiężony przez Prezesa Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych.

Zszedł z ostatniego stopnia i ruszył prosto w kierunku Susan. Był bardzo wysoki. Wyższy od niej. Spojrzała w górę na niego. Po jej prawej stał Chuck Berg. Walter Brenna był po jej lewej.

– Susan – powiedział Ryan. – Miło cię widzieć. Jestem jednak zmuszony prosić cię o opuszczenie tego obiektu. Najwyraźniej żyłaś w olbrzymim napięciu przez ostatnie dwadzieścia cztery godziny. Jestem pewien, że nie jesteś w nastroju do składania przysięgi.

W holu zebrał się już tłum wojskowych i agentów.

Ryan wskazał na kilku ludzi w mundurach stojących blisko niego. – Proszę odeskortować panią Hopkins. Mamy tu trochę pracy.

Susan wskazała palcem na niego. – Aresztować tego człowieka. Za zdradę oraz za zamordowanie prezydenta Thomasa Hayesa i ponad trzystu innych ludzi.

Był to moment, w którym nie wiedziała, co za chwilę się stanie. Wszyscy po prostu stali i patrzyli. Skądś dochodziło tykanie zegara. Trzy sekundy, cztery.

Pięć.

Chuck Berg zrobił krok naprzód. Odpiął od paska metalowe kajdanki.

Ruszył w kierunku Ryana. – Ma pan prawo zachować milczenie.

Jeden z wojskowych zaszedł mu drogę. Chuck go odepchnął. Nagle wszyscy zaczęli się popychać i przepychać. Ktoś szturchnął Susan, kiedy silni potężni mężczyźni przemieszczali się tam i z powrotem. Poczuła ostry ból.

Ktoś nadepnął na jej stopę.

Agenci Secret Service mieli trzykrotną przewagę liczebną nad wojskowymi i wszyscy wykonywali swoje obowiązki.

W końcu tłukł się z nimi sam Ryan. Rozkołysany obsunął się z nóg, ale to właśnie na podłodze się znalazł. W ciągu kilku sekund dotykał już twarzą do wypolerowanej drewnianej podłogi, przyciskany przez dwóch ludzi Secret Service.

Agenci podnieśli Ryana na nogi. Jego twarz była czerwona z wysiłku. Spiorunował Susan wzrokiem, po czym wyprowadzono go do wyjścia.

– Jestem Prezydentem Stanów Zjednoczonych – krzyknął.

Susan machnęła lekceważąco ręką.

– Wyprowadzić go z mojego domu – powiedziała.

*

Pierre i dziewczynki lecieli na spotkanie z nią. Na tę myśl czuła przypływ nadziei i szczęścia. Trochę tego potrzebowała.

Bycie prezydentem będzie nie lada wyzwaniem. Spisek przeciwko Thomasowi Hayesowi sięgał daleko. Na tym etapie nie sposób było wskazać wszystkich, którzy byli w to zamieszani, ani wskazać wydziały, do których należeli. W najbliższej przyszłości poziom jej bezpieczeństwa będzie stanowił najistotniejszą kwestię. Podczas wszystkich publicznych wystąpień będzie miała na sobie kamizelkę kuloodporną.

Problemy na Środkowym Wschodzie nie rozwiążą się w ciągu jednej nocy, ale może już udało jej się zrobić mały postęp. Rozmawiała dziś przez chwilę z Prezydentem Rosji. Powiedział jej, za pośrednictwem tłumacza ustnego, że bardzo się ucieszył na wieść o tym, że przeżyła. Zapewnił ją, że mogą współpracować, aby załagodzić problem z Iranem.

Jednak na horyzoncie rysowały się jeszcze czarniejsze problemy. Po południu spotkała się w swoim biurze z dwoma gośćmi.

– Chcę podtrzymać finansowanie Jednostki Szybkiego Reagowania – powiedziała – ale chciałabym uniezależnić ją od FBI.

Luke Stone stał przy oknie i patrzył na trawnik wokół Obserwatorium Marynarki Wojennej. – Komu chcesz ją przydzielić?

Wzruszyła ramionami. – Mogłaby należeć do Secret Service. Albo po prostu być samodzielną organizacją podlegającą bezpośrednio prezydentowi.

– Brzmi nieźle – powiedział Ed Newsam. Siedział w wózku inwalidzkim, opierając swoją chorą nogę o biurko. W ręku trzymał niezapalone cygaro. – Podoba mi się to.

Stone się odwrócił. – Do wczoraj, byłem na przedłużonym urlopie, nie wiem nawet, czy nadal pracuję dla Jednostki Szybkiego Reagowania.

– Zabawne – powiedziała – planowałam mianować cię dyrektorem. Myliłam się co do ciebie, Stone. To właśnie chcę ci powiedzieć. W ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin wiele razy uratowałeś mi życie.

Stone pokręcił głową. – Muszę odnaleźć żonę i syna. Spisek został ujawniony, więc spiskowcy już ich nie potrzebują. Każda minuta, która mija…

Susan kiwnęła głową. – Wiem. Szukają ich wszyscy nasi wolni ludzie. Obiecuję, że ich znajdziemy. Jednak do tego czasu nie mogę pozwolić, żebyś odszedł z SRT. W tej chwili jest tylko garstka ludzi, którym mogę zaufać, a wy dwaj jesteście na początku tej listy.

Podeszła do drzwi biura i wyjrzała na zewnątrz. Chuck Berg stał z innym agentem dziesięć stóp dalej. Ostrożnie zamknęła drzwi.

Odwróciła się z powrotem do Stone'a i Newsama.

– Prawda jest taka, że mam dla was kolejną pilną misję. Słyszałam o tym pół godziny temu. Niestety nasi wrogowie uważają, że nasza pozycja jest osłabiona i zamierzają wykorzystać moment na atak. Następne czterdzieści osiem godzin będzie decydujące.

Teraz Stone i Newsam patrzyli na siebie wzajemnie.

– Nie dajcie się prosić, chłopcy. Potrzebuję was.

– Czy chociaż wiadomo, o co chodzi?

Kiwnęła głową. – Zaraz wszystko wam wyjaśnię. Jednak najpierw musicie się zgodzić.

Minęła długa chwila.

– Dobrze.

*

Luke kierował się na parking, przemierzając zadbany teren otaczający Obserwatorium Marynarki Wojennej. Obok niego Ed Newsam jechał na swoim wózku inwalidzkim, raz na jakiś czas wprawiając koła w ruch masywnymi ramionami.

– Czy ty się w kiedyś z tego wyliżesz? – zapytał Luke. – Mam wrażenie, że się ociągasz. Może zapisz się na jakąś terapię czy coś.

– Stone, jeżdżę na tym dopiero od zeszłej nocy.

Luke wzruszył ramionami. – Cóż, nic nie poradzę na to, jak to odbieram. Mam wrażenie, że jeździsz tak już miesiąc.

Zadzwonił telefon Luke’a. Wyciągnął go z kieszeni i spojrzał na wyświetlacz. Przez ułamek sekundy, miał nadzieję, że…

Odebrał. – Trudy. Co dla mnie masz. Jak postęp z komputerem Dona?

Mówiła melodyjnym, optymistycznym głosem. Pewnie nie spała od czterdziestu ośmiu godzin. Pewnie nie była nawet w domu i właśnie wypiła dwudziestą filiżankę czarnej kawy. Było jednak coś w wygranej, nawet w szkaradnej wygranej, co budziło muzykę w ludziach.

– Swann w końcu zdołał odszyfrować pliki Dona. Luke, on przez cały czas o tym wiedział. Od samego początku brał udział w spisku. Prawda jest taka, że siedział w tym jeszcze zanim się zaczęło. Mailował z Billem Ryanem o przejęciu władzy jeszcze zanim Thomas Hayes został prezydentem.

– Myślisz, że go znasz – powiedział Luke.

– Myślałam, że znam go lepiej niż większość – odparła Trudy.

Luke zignorował to stwierdzenie. Jego historia relacji z Trudy była skomplikowana. Nie miał teraz ochoty układać tych spraw.

– Co jeszcze? – zapytał.

– Luke, Don coś ujawnił. Podał adres kryjówki CIA. Ludzie, którzy ją prowadzą, to duchy, Nie są na oficjalnej liście płac. Don myśli, że twoja żona i syn mogą być tam przetrzymywani.

Luke przystanął. Serce zaczęło mu walić jak oszalałe.

– Co?

Instynktownie sięgnął po broń przywiązaną pod jego kurtką. Spojrzał na Eda Newsama. Ed spojrzał na niego. Odczytał mowę ciała Luke'a i też sięgnął po swoją broń.

– Mam adres kryjówki. Wysłaliśmy tam agentów. Uderzą z całej siły i bez ostrzeżenia. Jeśli twoi bliscy tam są, agenci zrobią, co tylko w ich mocy, aby zapewnić im bezpieczeństwo.

– Trudy, daj mi adres.

– Nie możesz tam jechać, Luke. Nie jesteś obiektywny. Będziesz czuł się w obowiązku działać. A ty zawsze ściągasz na wszystkich niebezpieczeństwo.

– Trudy…

– Luke…

– Trudy, podaj mi adres.

Na linii nastąpiła długa cisza. Jego całe ciało przeszywał palący ból strachu przed utratą Becci i Gunnera.

– Podaj adres – błagał.

Znów nastąpiła długa cisza.

A później go podała.