Jest pod moimi oknami fontanna, Co wiecznie jęczy zapłakanym szumem; Jest jedne drzewo, gdzie harfowym tłumem Żyją słowiki jedna szyba szklanna, Gdzie co noc blada zaziera Dyjanna I czoło moje smutnym blaskiem mami. I tak mię budzą zalanego łzami, Te drzewo, księżyc ten i ta fontanna. I wstaję blady, przez okno wyzieram Słuchając różnych płaczów na dolinie. Słowiki jęczą i fontanna płynie, Mówią mi o niej – ja serce otwieram I o śmierć prędką modlę się z rozpaczą, I schnę, i więdnę – i ach, nie umieram… I co dnia budząc mnie fontanny płaczą.
XX
Kiedy się myślą w przeszłości zagłębię, Nie wiem, jak sobie jej postać malować? Czy kiedy przyszła śpiącego całować Jak z rozwartymi skrzydłami gołębie? Czy wtenczas, kiedy uciekała trwożna? Czy gdy na jedną ze mną księgi kartę Wbijała oczy błękitne, otwarte, Na każde moje spojrzenie ostrożna? Czy kiedy wiejskim otoczona dworem Chodziła gdyby zaklęta królowa? Czy kiedy cicho uśnie pod jaworem? Czy kiedy goni? czy kiedy się chowa W księżyca blasku biała – lub wieczorem Od Alp na śniegu różowych – różowa?
XXI
Skąd pierwsze gwiazdy na niebie zaświecą, Tam pójdę, aż za ciemnych skał krawędzie. Spojrzę w lecące po niebie łabędzie I tam polecę, gdzie one polecą. Bo i tu – i tam – za morzem – i wszędzie, Gdzie tylko poszlę przed sobą myśl biedną, Zawsze mi smutno i wszędzie mi jedno; I wszędzie mi źle – i wiem, że źle będzie. Więc już nie myślę teraz, tylko o tem12, Gdzie wybrać miejsce na smutek łaskawe, Miejsce, gdzie żaden duch nie trąci lotem O moje serce rozdarte i krwawe; Miejsce, gdzie księżyc przyjdzie aż pod ławę Idąc po fali… zaszeleści złotem I załoskocze tak duszę tajemnie, Że stęskni – ocknie się i wyjdzie ze mnie.