Kitabı oku: «Arena Jeden »

PRZEKŁAD: MICHAŁ GŁUSZAK

O autorce

Powieści Morgan Rice zajmują pierwsze miejsce na liście najlepiej sprzedających się książek w rankingu USA Today. Jest autorką bestselerowej serii fantasy KRĄG CZARNOKSIĘŻNIKA, obejmującej siedemnaście części; bestselerowej serii WAMPIRZE DZIENNIKI, obejmującej jedenaście części (kolejne w przygotowaniu); bestselerowego cyklu TRYLOGIA O PRZETRWANIU, post-apokaliptycznego thrillera obejmującego dwie części (kolejna w przygotowaniu); oraz najnowszej serii fantasy KRÓLOWIE I CZARNOKSIĘŻNICY, składającej się z sześciu części. Powieści Morgan dostępne są w wersjach audio i drukowanej, w ponad dwudziestu pięciu językach.

Pisarka chętnie czyta wszelkie wiadomości od was. Zachęcamy zatem do kontaktu z nią za pośrednictwem strony www.morganricebooks.com, gdzie można dopisać swój adres do listy mailingowej, otrzymać bezpłatną książkę i darmowe materiały reklamowe, pobrać bezpłatną aplikację, otrzymać najnowsze, niedostępne gdzie indziej informacje, połączyć się poprzez Facebook i Twitter i po prostu pozostać w kontakcie.

Wybrane komentarze twórczości Morgan Rice

– W opowieści skupionej wokół dwóch odważnych nastolatków zdecydowanych przeciwstawić się wszelkim przeciwnościom losu, aby odzyskać swych bliskich, rozbrzmiewają echa IGRZYSK ŚMIERCI. Jednakże, prawdziwa siła opowieści tkwi nie tyle w opisie scenerii i wydarzeń, co w sposobie, w jaki bohaterowie uzewnętrzniają swe uczucia, przeżywają i kierują swoim życiem – i to tutaj ARENA JEDEN zaczyna odbiegać od tego, co przewidywalne i przechodzi w bardziej fascynujące sfery tego, co wiarygodne i potężne… ARENA JEDEN kreuje wiarygodny, pasjonujący świat i jest zalecana… tym, którzy lubią antyutopijne powieści, silne postacie kobiece, oraz opowieści o niezwykłej odwadze.

–– Midwest Book Review

D. Donovan, eBook Reviewer

– Muszę przyznać, że przed ARENĄ JEDEN nigdy nie przeczytałem nic post-apokaliptycznego. Nigdy nie myślałem, że będzie to coś, co by mi się spodobało.... Cóż, byłem bardzo mile zaskoczony tym, jak wciągająca była ta książka. ARENA JEDEN jest jedną z tych powieści, które czyta się do późnej nocy, aż do końca, bo nie można się od niej oderwać. Nie jest tajemnicą, że uwielbiam silne bohaterki… Brooke była twarda, silna, nieugięta, i choć w książce jest miejsce na romans, Brooke nie uzależniła od niego swoich priorytetów. Gorąco polecam ARENĘ JEDEN.

–– Dallas Examiner

Powieści Morgan Rice

KORON I CHWAŁA

NIEWOLNIK, WOJOWNIK, KRÓLOWA (CZĘŚĆ 1)

KRÓLOWIE I CZARNOKSIĘŻNICY

POWRÓT SMOKÓW (CZĘŚĆ 1)

POWRÓT WALECZNYCH (CZĘŚĆ 2)

POTĘGA HONORU (CZĘŚĆ 3)

KUŹNIA MĘSTWA (CZĘŚĆ 4)

KRÓLESTWO CIENI (CZĘŚĆ 5)

NOC ŚMAŁKÓW (CZĘŚĆ 6)

KRĄG CZARNOKSIĘŻNIKA

WYPRAWA BOHATERÓW (CZĘŚĆ 1) 

MARSZ WŁADCÓW (CZĘŚĆ 2) 

LOS SMOKÓW (CZĘŚĆ 3) 

ZEW HONORU (CZĘŚĆ 4) 

BLASK CHWAŁY (CZĘŚĆ 5) 

SZARŻA WALECZNYCH (CZĘŚĆ 6) 

RYTUAŁ MIECZY (CZĘŚĆ 7) 

OFIARA BRONI (CZĘŚĆ 8) 

NIEBO ZAKLĘĆ (CZĘŚĆ 9) 

MORZE TARCZ (CZĘŚĆ 10) 

ŻELAZNE RZĄDY (CZĘŚĆ 11) 

KRAINA OGNIA (CZĘŚĆ 12) 

RZĄDY KRÓLOWYCH (CZĘŚĆ 13) 

PRZYSIĘGA BRACI (CZĘŚĆ 14) 

SEN ŚMIERTELNIKÓW  (CZĘŚĆ 15) 

POTYCZKI RYCERZY (CZĘŚĆ 16) 

ŚMIERTELNA BITWA (CZĘŚĆ 17) 

THE SURVIVAL TRILOGY

ARENA ONE: SLAVERUNNERS (CZĘŚĆ 1)

ARENA TWO (CZĘŚĆ 2)

THE VAMPIRE JOURNALS

PRZEMIENIONA (CZĘŚĆ 1)

KOCHANY (CZĘŚĆ 2)

ZDRADZONA (CZĘŚĆ 3)

PRZEZNACZONA (CZĘŚĆ 4)

POŻĄDANA (CZĘŚĆ 5

ZARĘCZONA (CZĘŚĆ 6)

ZAŚLUBIONA (CZĘŚĆ 7)

ODNALEZIONA (CZĘŚĆ 8)

WSKRZESZONA (CZĘŚĆ 9)

UPRAGNIONA (CZĘŚĆ 10)

NAZNACZONA (CZĘŚĆ 11) 

Posłuchaj TRYLOGII O PRZETRWANIU w formacie audio!

Copyright © 2012 Morgan Rice

Wszelkie prawa zastrzeżone. Poza wyjątkami dopuszczonymi na mocy amerykańskiej ustawy o prawie autorskim z 1976 roku, żadna część tej publikacji nie może być powielana, rozpowszechniana, ani przekazywana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób, ani przechowywana w bazie danych lub systemie wyszukiwania informacji bez wcześniejszej zgody autora.

Niniejsza publikacja elektroniczna została dopuszczona do wykorzystania wyłącznie na użytek własny. Nie podlega odsprzedaży ani nie może stanowić przedmiotu darowizny, w którym to przypadku należy zakupić osobny egzemplarz dla każdej kolejnej osoby. Jeśli publikacja została zakupiona na użytek osoby trzeciej, należy zwrócić ją i zakupić własną kopię. Dziękujemy za okazanie szacunku dla ciężkiej pracy autorki publikacji.

Niniejsza praca jest dziełem fikcji. Wszelkie nazwy, postaci, miejsca i wydarzenia są wytworem wyobraźni autorki. Wszelkie podobieństwo do osób prawdziwych jest całkowicie przypadkowe i niezamierzone.

 
– Gdybym był umarł godzinę
Przed tym wypadkiem, zamknąłbym był piękny
Okres Żywota. Nie ma od tej pory
Nic szanownego na tym świecie:
 

– Shakespeare, Makbet

CZĘŚĆ I

JEDEN

Większość dni bywa bardziej znośna. Dziś jednak wiatr siecze bez przerwy, zmiatając grudy śniegu z zasypanej sośniny wprost na moją twarz, kiedy tak wspinam się po górskiej ścianie. Moje stopy, wciśnięte w o jeden numer za małe pionierki, znikają w wysokim na sześć cali śniegu. Ześlizguję się i walczę o to, by odzyskać równowagę. Wiatr wieje w porywach. Jest tak zimny, że braknie mi tchu. Mam wrażenie, że zagłębiam się w żywą, śnieżną kulę.

Bree mówi, że jest grudzień. Lubi odliczać dni do Gwiazdki, zdrapując codziennie liczby na starym kalendarzu, który gdzieś znalazła. Robi to z takim entuzjazmem. Nie potrafię przemóc się i powiedzieć jej, że do grudnia jeszcze daleko. Nie powiem jej, że kalendarz ma już trzy lata, ani też, że nigdy nie zdobędziemy nowego, ponieważ przestali je produkować w dniu, kiedy skończył się świat. Nie pozbawię jej marzeń. Od tego właśnie są starsze siostry.

Bree i tak uparcie tkwi przy swych przekonaniach, od zawsze wierzy, że śnieg oznacza grudzień, a nawet gdybym jej powiedziała, wątpię, czy zmieniłaby zdanie. Takie już są dziesięciolatki.

Bree wciąż nie chce zauważyć, że zima przychodzi tu wcześnie. Jesteśmy wysoko w górach Catskill, gdzie czas płynie inaczej, gdzie pory roku mają inne granice. Tutaj, trzy godziny na północ od czegoś, co kiedyś było Nowym Jorkiem, liście opadają pod koniec sierpnia i leżą, rozsiane po całych górskich pasmach, jak daleko okiem sięgnąć.

Nasz kalendarz był kiedyś aktualny. Kiedy się tu pojawiliśmy trzy lata temu, pamiętam, jak zobaczyłam pierwszy śnieg i dotknęłam go z niedowierzaniem. Nie mogłam uwierzyć, że kalendarz wskazuje dopiero październik. Pomyślałam, że tak wczesny śnieg jest jakimś wybrykiem natury. Ale wkrótce przekonałam się, że nie. Te góry są po prostu na tyle wysokie, że zima rozkłada jesień na łopatki.

Gdyby Bree odwróciła kalendarz, zauważyłaby rok, stary rok napisany tandetnym stylem: dwa tysiące sto siedemnasty. Wyraźnie wskazujący przestarzałą o trzy lata datę. Powtarzam sobie, że najzwyczajniej jest zbyt podekscytowana, by uważniej to sprawdzić. Taką mam przynajmniej nadzieję. Ostatnio jednak zaczynam podejrzewać, że naprawdę o tym wie, ale postanowiła zatracić się w swoich fantazjach. Nie dziwię się jej.

Oczywiście od lat nie mieliśmy aktualnego kalendarza. Ani komórki, komputera, telewizji, radia, internetu, czy też jakiegokolwiek wytworu techniki – nie wspominając już o elektryczności, czy bieżącej wodzie. A mimo to, w jakiś sposób zdołałyśmy przetrwać, my obie, już trzy lata. Pora letnia jest znośna i tylko w nieliczne dni przymieramy głodem. Przynajmniej możemy wtedy łowić ryby, a górskie potoki zdają się zawsze obfitować w łososia. Są też jagody, a nawet kilka sadów, w których jabłonie i grusze wciąż rodzą owoce, mimo upływu tylu lat. Raz na jakiś czas udaje się nam nawet złapać królika.

Lecz zimy są nie do zniesienia. Wszystko jest zamarznięte lub martwe i każdego roku mam wrażenie, że nie przetrwamy. A ta zima jest najgorsza ze wszystkich dotychczasowych. Powtarzam sobie, że wszystko minie; wiele dni minęło jednak od ostatniego porządnego posiłku, a jest to dopiero początek zimy. Głód osłabił nas obie i do tego Bree się rozchorowała. Nie wróży to nic dobrego.

Brnąc przez śnieg po tych samych pechowych śladach, które zostawiłam tu poprzedniego dnia, poszukując czegoś do jedzenia, zaczynam odnosić wrażenie, że nasze szczęście się skończyło. Tylko myśl o tym, że Bree leży i czeka w domu, ponagla mnie, by iść dalej. Przestaję użalać się nad sobą i zamiast tego skupiam się na wizerunku jej twarzy w moich myślach. Wiem, że nie mogę znaleźć lekarstwa, ale mam nadzieję, że to tylko tymczasowa gorączka, i że dobry posiłek i trochę ciepła wystarczą, by doszła do siebie.

Tak naprawdę to potrzebuje ogniska. Ale już go nie rozpalam; nie mogę ryzykować, że ktoś zobaczy dym, poczuje zapach, że ściągnę tu jakichś łowców niewolników. Ale dziś wieczór zrobię jej niespodziankę i tylko na chwilę zaryzykuję. Ognisko jest dla niej całym światem. Podniesie ją na duchu. I − jeśli tylko uda mi się znaleźć na dokładkę coś do jedzenia – choćby takiego niewielkiego królika – to poprawi jej się całkowicie. I to nie tylko pod względem fizycznym. Zauważyłam, że zaczęła ostatnio tracić nadzieję – widzę to w jej oczach – a musi być silna. Nie będę siedziała i patrzyła, jak odchodzi, tak jak mama.

Czuję, jak kolejny podmuch wiatru chłosta moją twarz. Tym razem trwa to tak długo, jest tak przejmujące, że muszę pochylić głowę i czekać, aż minie. Wiatr wyje w moich uszach i zrobiłabym wszystko za prawdziwą zimową kurtkę. Mam na sobie jedynie znoszoną bluzę z kapturem, którą znalazłam przy drodze lata temu. Sądzę, że należała do jakiegoś chłopaka, ale to dobrze, ponieważ rękawy są wystarczająco długie, by zakryć dłonie i niemal zawinąć się wokół nich jak rękawiczki. Mierząc pięć stóp i sześć cali, nie jestem taka niska, a więc do kogokolwiek należała, musiał być wysoki. Czasami zastanawiam się, czy w ogóle by go obeszło, że noszę jego rzeczy. Ale wówczas uświadamiam sobie, że prawdopodobnie już nie żyje. Tak jak wszyscy.

Moje spodnie również nie wyglądają najlepiej: nadal noszę tę samą parę dżinsów, którą, jak zauważam z zażenowaniem, miałam na sobie, kiedy uciekałyśmy z miasta lata temu. Jeśli w ogóle czegoś żałuję, to tego, że opuściłam je w takim pośpiechu. Chyba wydawało mi się, że tutaj znajdę jakieś ubranie, że może jakiś odzieżowy będzie tu otwarty, lub chociaż punkt Armii Zbawienia. Postąpiłam głupio: oczywiście wszystkie sklepy odzieżowe już dawno zostały splądrowane. Jakby w przeciągu jednej nocy świat z dostatku wpadł w niedobór. Zdołałam znaleźć kilka sztuk odzieży pozostawionej w różnych szufladach w domu należącym do mojego taty. Dałam je Bree. Byłam szczęśliwa, że choć trochę z tego, jego termo-aktywna bielizna i skarpetki, zapewniało jej ciepło.

Wiatr w końcu ustaje. Podnoszę głowę i pospiesznie brnę dalej, zanim znów zawieje, forsując się w podwójnym tempie do chwili, kiedy docieram na płaskowyż.

Docieram na szczyt, ciężko oddychając. Moje nogi płoną. Rozglądam się powoli. Rosną tu nieliczne drzewa, a w oddali widnieje niewielkie górskie jezioro. Jest zamarznięte, jak wszystkie inne. Od jego powierzchni bije słońce z taką siłą, że muszę zmrużyć oczy.

Natychmiast spoglądam na mają wędkę, którą zostawiłam tu poprzedniego dnia, zatkniętą między dwoma głazami. Wystaje nad jeziorem, a z jej końca zwisa długi sznurek biegnący wprost do niewielkiego przerębla. Jeśli jest wygięta, oznacza to, że razem z Bree zjemy dzisiaj obiad. Jeśli nie – będę wiedziała, że nie zadziałało – znowu. Biegnę wśród kępy drzew, po śniegu i przypatruję się dokładniej.

Jest prosta. A jakże.

Przepełnia mnie smutek. Rozważam wyjście na lód, by użyć niewielkiego toporka i wyrąbać przerębel w innym miejscu. Ale wiem już, że dużej różnicy to nie sprawi. Problem tkwi nie w jej umiejscowieniu – a w tym jeziorze. Ziemia jest zbyt zmarznięta, by móc wykopać z niej robaki, a nawet nie wiem, gdzie ich szukać. Nie jestem urodzonym myśliwym, ani też traperem. Gdybym wiedziała, że skończę tutaj, poświęciłabym całe swoje dzieciństwo na kursy przetrwania i naukę technik survivalowych. Tymczasem teraz okazuje się, że jestem beznadziejna niemal we wszystkim, co robię. Nie potrafię zakładać pułapek, a na moje wędki rzadko łapią się jakieś ryby.

Jak przystało na córkę żołnierza Piechoty Morskiej, jedyną rzeczą, w której jestem dobra jest umiejętność walki – ale ona nie przynosi tu żadnego pożytku. Może i nie radzę sobie zupełnie w królestwie zwierząt, za to potrafię rozprawić się z tymi dwunożnymi. Od najmłodszych lat, czy mi się to podobało, czy nie, tata nalegał, żebym była jego córką − córką żołnierza Piechoty Morskiej, abym była z tego dumna. Pragnął również, abym była mu synem, którego nigdy nie posiadał. Zapisał mnie na boks, zapasy, mieszane sztuki walki… nie było końca lekcjom o tym, jak używać noża, jak strzelać z broni, jak znaleźć punkty uciskowe, jak walczyć nieczysto. Najważniejsze było jednak to, iż nalegał, bym była twarda, nigdy nie okazywała strachu i nigdy nie płakała.

Jak na ironię, nigdy nie miałam szansy skorzystać choć z jednej z rzeczy, których mnie nauczył, a tu, w górach, mniej przydatne nie może to już być; nie ma nikogo w zasięgu wzroku. To, co naprawdę muszę wiedzieć, to w jaki sposób znajdować jedzenie – a nie jak kogoś kopać. I jeśli kiedykolwiek rzeczywiście napotkam kogokolwiek, nie mam zamiaru z nim walczyć, ale raczej prosić o pomoc.

Zastanawiam się mocno i przypominam sobie, że gdzieś tu leży jeszcze jedno jezioro, mniejsze; widziałam je już kiedyś, któregoś lata, kiedy jeszcze byłam śmiała i zapuszczałam się wyżej w góry. Droga prowadzi stromo w górę przez ćwierć mili. Nie próbowałam tam wejść od tamtej pory.

Podnoszę wzrok i wzdycham. Słońce schodzi już z nieboskłonu w ponurym, zimowym zachodzie skąpanym w odcieniach czerwieni, a ja jestem już słaba, zmęczona i zmarznięta. Samo zejście z góry pozbawi mnie większości sił, które mi jeszcze zostały. Wspinaczka jest ostatnią rzeczą, której teraz pragnę. Ale cichy głos wewnątrz pogania mnie, bym wspinała się dalej. Im więcej czasu spędzam obecnie w samotności, tym silniejszy staje się głos taty w mojej głowie. Opieram się mu i chcę go zablokować, ale z jakiegoś powodu nie mogę.

Przestań lamentować i przyj dalej, Moore!

Tata zawsze lubił wołać do mnie po nazwisku. Moore. Wkurzało mnie to, ale on nic sobie z tego nie robił.

Jeśli teraz zawrócę, Bree nic dziś nie zje. To jezioro powyżej to najlepszy pomysł, jaki przychodzi mi do głowy, nasze jedyne, możliwe źródło pożywienia. Chcę też, aby Bree miała dziś ognisko, a całe drewno, które tu leży, jest przesiąknięte wilgocią. Tam powyżej, gdzie wieje silniejszy wiatr, może znajdę drewno wystarczająco suche na rozpałkę. Spoglądam jeszcze raz w górę i postanawiam, że spróbuję tam dotrzeć. Zwieszam głowę i zaczynam wspinaczkę, zabierając ze sobą wędkę.

Każdy krok przynosi ból, milion ostrych igiełek pulsujących w udach, a mroźne powietrze przeszywa mi płuca. Zrywa się wiatr i śnieg smaga mi twarz, niczym papier ścierny. Gdzieś w górze odzywa się krakanie ptaka, niby mnie przedrzeźniające. Kiedy czuję, że nie dam rady postawić kolejnego kroku, akurat docieram do następnego płaskowyżu.

Ten, położony tak wysoko, różni się od wszystkich pozostałych: porośnięty gęsto sosnami, utrudnia dostrzeżenie czegokolwiek w odległości ponad dziesięciu stóp. Niebo zasłaniają ogromne korony drzew, a śnieg upstrzony jest zielonymi igłami. Ogromne pnie drzew dają również osłonę przed wiatrem. Mam wrażenie, że weszłam do niewielkiego, ale własnego królestwa, ukrytego przed resztą świata.

Zatrzymuję się i obracam, chłonąc widoki: są zdumiewające. Zawsze sądziłam, że mamy wspaniały widok z domu taty, położonego w połowie drogi na szczyt, ale tu, na górze, jest zjawiskowy. Wszędzie wznoszą się górskie szczyty, a za nimi, w oddali, dostrzegam nawet rzekę Hudson, iskrzącą się w słońcu. Widzę również kręte drogi, które przecinają stoki góry w zadziwiający sposób, całkiem nietknięte. Prawdopodobnie dlatego, że tak mało ludzi tu się w ogóle zapuszcza. Nigdy tak naprawdę nie widziałam tu samochodu, czy jakiegoś innego pojazdu. Mimo leżącego wszędzie śniegu, same drogi są czyste; strome, kręte trakty pławią się w słońcu, idealnie spełniając rolę odpływów i, co zadziwiające, większość śniegu rzeczywiście już stopniała.

Nagle odczuwam niepokój. Wolę, kiedy drogi pokrywa śnieg i lód, kiedy są nieprzejezdne, ponieważ jedynymi ludźmi, którzy dysponują obecnie samochodami i paliwem są łowcy niewolników – bezlitośni łowcy nagród, którzy zajmują się dostarczaniem zasobów dla Areny Jeden. Patrolują wszystkie okolice, szukając ocalałych, których porywają i sprowadzają na arenę w roli niewolników. Zgodnie z tym, co słyszałam, są tam zmuszani do walki na śmierć i życie ku uciesze widowni.

Razem z Bree miałyśmy szczęście. Nie widziałyśmy żadnych łowców, od kiedy tu przybyłyśmy lata temu – ale sądzę, iż tylko dlatego, że żyjemy wysoko w górach, w tak odległym miejscu. Tylko raz słyszałam piskliwy jęk silnika jakiegoś łowcy, hen w oddali, po drugiej stronie rzeki. Wiem, że są tam gdzieś w dole i patrolują. I nie ryzykuję – upewniam się, byśmy nie zwracały na siebie uwagi, z rzadka rozpalając ogień, chyba, że musimy. Mam też zawsze oko na Bree. Najczęściej zabieram ją ze sobą na polowanie – dziś również bym to zrobiła, gdyby nie była taka chora.

Odwracam się plecami do płaskowyżu i kieruję wzrok na mniejsze jezioro. Solidnie zamarznięte, błyszcząc w popołudniowym świetle, spoczywa tam niczym utracony klejnot, skrywając się za zagajnikiem. Podchodzę bliżej, stawiając kilka niepewnych kroków na lodzie, aby upewnić się, czy nie pęknie. Kiedy już czuję, że jest solidny, robię kolejne kroki. Znajduję odpowiednie miejsce, wyciągam zza pasa niewielki toporek i mocno rąbię lód kilka razy. Pojawia się pęknięcie. Wyjmuję nóż, klękam na kolanie i uderzam mocno w sam środek szczeliny. Czubkiem noża wydłubuję niewielki otwór, wystarczająco jednak duży, by wydobyć przez niego rybę.

Pospiesznie wracam na brzeg, potykając się i ślizgając, po czym mocuję wędkę między dwiema gałęziami, rozwijam sznurek, biegnę z powrotem i wrzucam koniec do przerębla. Potrząsam nim kilkukrotnie z nadzieją, że odblask metalowego haczyka przyciągnie jakieś stworzenia żyjące pod lodową taflą. Nie mogę jednak oprzeć się wrażeniu, że jest to daremny trud, ani podejrzeniu, iż wszystko, co kiedykolwiek żyło w tych górskich jeziorach, już dawno wymarło.

Tu, na górze, jest nawet jeszcze zimniej. Nie mogę tak po prostu stać, wpatrując się w żyłkę. Muszę się poruszać. Odwracam się i schodzę z jeziora. Ta przesądna część mojego ja podpowiada mi, że może złapię rybę, jeśli nie będę tam stać i się gapić. Chodzę wokół drzew, zataczając niewielkie kręgi, rozcierając ręce i starając się utrzymać ciepło. Na niewiele to się zdaje.

I wtedy przypominam sobie o suchym drewnie. Spuszczam wzrok i szukam rozpałki, ale na próżno. Ziemię pokrywa śnieg. Spoglądam w górę na drzewa i widzę, że ich pnie i gałęzie w większości również przykrywa śnieg. Jednak w oddali dostrzegam kilka smaganych wiatrem drzew pozbawionych śnieżnej otuliny. Przedzieram się do nich i sprawdzam korę, przesuwając dłoń po jej powierzchni. Z ulgą stwierdzam, że niektóre gałęzie są już wyschnięte. Wyciągam toporek i odrąbuję jedną z tych większych. Potrzebuję jedynie naręcza drewna, a ta ogromna gałąź nada się idealnie. Łapię ją, kiedy odpada, nie dając jej uderzyć w śnieg. Potem opieram ją o pień i przecinam dokładnie w połowie. Robię to raz po raz do chwili, kiedy uzyskuję niewielki stos drewna, wystarczająco duży, by zmieścić go w swoich rękach. Kładę go obok, z dala od mokrego śniegu poniżej.

Rozglądam się wokół, sprawdzając pozostałe pnie, a kiedy przyglądam się bliżej, coś sprawia, że przystaję. Podchodzę do jednego drzewa, przypatrując się z uwagą, i uświadamiam sobie, że jego kora różni się od pozostałych. Podnoszę wzrok i uzmysławiam sobie, że to nie jest sosna; to klon. Jestem zdumiona obecnością klonu na tej wysokości, a jeszcze bardziej, kiedy widzę go tutaj. W gruncie rzeczy, klon jest prawdopodobnie jedynym drzewem w przyrodzie, które rzeczywiście potrafię rozpoznać. Wspomnienia powracają falami, mi na przekór.

Kiedyś, kiedy byłam młodsza, tata wbił sobie do głowy, że weźmie mnie na wycieczkę przyrodniczą. Sam Bóg raczy wiedzieć dlaczego, ale zabrał mnie ze sobą, by nacinać klony. Najpierw jechaliśmy godzinami do jakiegoś zapomnianego przez Boga i ludzi zakątka kraju, ja z metalowym wiadrem, a tata z dziobem. Potem spędziliśmy kolejne godziny na wałęsaniu się po lasach z przewodnikiem w poszukiwaniu idealnych klonów. Pamiętam wyraz rozczarowania na jego twarzy, kiedy naciął pierwsze drzewo i przezroczysty płyn spłynął do naszego wiadra. Spodziewał się syropu.

Nasz przewodnik zaśmiał się z niego i powiedział, że klon nie produkuje syropu, tylko sok. Sok zamienia się w syrop podczas gotowania. Jak twierdził, proces ten zabiera kilka godzin. Z około osiemdziesięciu galonów soku powstaje zaledwie kwarta syropu.

Tata spojrzał na wypełnione sokiem wiadro i cały poczerwieniał, jakby kto właśnie wcisnął mu niezły kit. Nie spotkałam dotąd nikogo równie dumnego. Jeśli w ogóle istniało coś, czego nienawidził bardziej niż czuć się głupio, to było to wyśmiewanie się z niego. Kiedy tamten mężczyzna roześmiał się na głos, tata rzucił w niego wiadrem, niemal w niego trafiając, po czym chwycił moją dłoń i pospiesznie odmaszerował.

Nigdy więcej nie zabrał mnie na łono natury.

Nie przejęłam się tym jednak – w sumie podobała mi się ta wycieczka, pomimo tego, że przez całą powrotną drogę wściekał się w milczeniu. Zdołałam zebrać niewielką ilość soku, zanim zabrał mnie stamtąd i pamiętam, że popijałam w tajemnicy w drodze do domu, gdy nie widział. Był cudowny. Smakował, niczym posłodzona woda.

Stojąc tu teraz przed tym drzewem, rozpoznaję klon jak własnego bliźniaka. Ten gatunek, znajdujący się tak wysoko w górach, wygląda niepozornie, wręcz mizernie. Byłabym zaskoczona, gdyby zawierał w sobie jakikolwiek sok. Ale nie mam nic do stracenia. Wydobywam nóż i wbijam go w drzewo, raz po raz w to samo miejsce. Potem zagłębiami ostrze w otworze coraz dalej, obracając je i wyginając. Naprawdę nie oczekuję jakiegoś efektu.

Jestem zszokowana, kiedy wycieka na zewnątrz kropla soku. Jestem jeszcze bardziej zdumiona, kiedy kropla zamienia się w niewielką, sączącą się strużkę. Wyciągam palec, dotykam jej i podnoszę, kładąc na język. Czuję krzepiący cukier i natychmiast rozpoznaję ten smak. Dokładnie taki sam, jaki pamiętam. Nie wierzę.

Sok zaczyna płynąć szybciej i tracę większość, gdyż spływa po korze. Rozglądam się rozpaczliwie w poszukiwaniu czegokolwiek, w co mogłabym go zebrać, jakiegoś wiaderka – ale oczywiście nie ma tu niczego takiego. I wtedy przypominam sobie: mój termos. Wyciągam plastikowy termos zza pasa i odwracam go do góry nogami, opróżniając go z wody. Mogę ją znaleźć gdziekolwiek, zwłaszcza kiedy jest tu tyle śniegu wkoło – a ten sok jest zbyt cenny. Przytrzymuję termos przy drzewie, żałując, że nie posiada odpowiedniego wlotu. Przyciskam plastik do kory najbliżej jak tylko można i udaje mi się zebrać większość soku. Płynie wolniej niż bym tego chciała, ale w kilka minut udaje mi się napełnić termos do połowy.

Strumień soku ustaje. Czekam kilka sekund, zastanawiając się, czy sok pocieknie jeszcze raz, ale na próżno.

Rozglądam się i dostrzegam kolejny klon, około dziesięć stóp dalej. Podbiegam szybko, podnoszą nóż podekscytowana i tym razem wbijam go mocno, widząc już oczami wyobraźni, jak napełniam termos do korka i wyraz zdumienia na twarzy Bree, kiedy go smakuje. Może i nie jest pożywny, ale z pewnością ją rozweseli.

Tym razem jednak, kiedy mój nóż wbija się w pień, rozlega się ostry odgłos rozłupywania, którego się nie spodziewałam, a zaraz potem skrzypienie drzewa. Podnoszę wzrok i widzę, jak całe drzewo zaczyna się przechylać i uświadamiam sobie, zbyt późno, że zmarznięte i okryte lodową powłoką, od dawna jest martwe. Uderzenie mojego noża wystarczyło, by je powalić.

Chwilę później całe drzewo, długie przynajmniej na dwadzieścia stóp, przewraca się na ziemię. Wzbija potężny obłok śniegu i sosnowych igieł. Kucam cała podenerwowana, iż mogłam zdradzić tym swoją obecność. Jestem wściekła na siebie. To było nieostrożne. Głupie. Powinnam najpierw porządnie przyjrzeć się temu drzewu.

Jednak po kilku minutach moje serce uspokaja się i uświadamiam sobie, że nie ma tu nikogo. Z powrotem zaczynam racjonalnie myśleć, zdaję sobie sprawę, że drzewa same z siebie wciąż przewracają się w każdym lesie i, że upadek tego niekoniecznie musiał wydać obecność człowieka. Kiedy spoglądam na miejsce, w którym kiedyś stało to drzewo, uświadamiam sobie coś z opóźnioną reakcją. Patrzę z niedowierzaniem.

Oto w oddali, schowana za kępą drzew, wbudowana bezpośrednio w górskie zbocze, stoi niewielka kamienna chata. Jest maleńka, zbudowana na planie idealnego kwadratu, ma około piętnastu stóp szerokości i głębokości oraz dwanaście stóp wysokości, a jej mury zbudowane zostały z dawnych bloków skalnych. Na dachu wznosi się niewielki komin, a w ścianach osadzono niewielkie okna. Drewniane drzwi wejściowe w kształcie łuku stoją otworem, nieco uchylone.

Mała chata jest na tyle dobrze zakamuflowana, tak idealnie zlewa się z otoczeniem, że nawet spoglądając wprost na nią, ledwie potrafię odróżnić ją od tła. Jej dach i ściany pokrywa śnieg, a widoczne skalne fragmenty idealnie wkomponowują się w krajobraz. Chata wygląda staro, jakby zbudowano ją setki lat temu. Nie mogę pojąć, co ona tu robi, kto miałby ją zbudować, ani w jakim celu. Być może mieszkał tu dozorca parku. A może był to dom jakiegoś samotnika. Lub też survivalowego maniaka.

Sprawia wrażenie, jakby od lat nikt w niej nie przebywał. Uważnie lustruję leśną ściółkę w poszukiwaniu jakichś śladów, odcisków zwierząt. Ale nie zauważam niczego. Wracam pamięcią do chwili, kiedy zaczął padać śnieg, kilka dni temu, i w myślach wykonuję obliczenia. Nikt nie wchodził, ani nie wychodził stamtąd od przynajmniej trzech dni.

Serce zaczyna mi mocniej bić na myśl o tym, co mogę znaleźć w środku. Jedzenie, ubranie, lekarstwa, broń, materiały – wszystko będzie darem niebios.

Ostrożnie pokonuję polanę, zerkając co chwila ponad ramieniem, by upewnić się, że nikt mnie nie obserwuje. Poruszam się szybko, pozostawiając za sobą wielkie, rzucające się w oczy ślady w śniegu. Kiedy docieram do drzwi, odwracam się i sprawdzam jeszcze raz, po czym stoję tak i czekam przez kilka sekund, nasłuchując. Nie słyszę żadnego dźwięku poza odgłosem wiatru i pobliskiego strumienia, który przepływa zaledwie kilka stóp od wejścia do domu. Wyciągam dłoń i uderzam mocno trzonkiem toporka w drzwi, wywołując głośny, niosący się echem hałas, dając w ten sposób ostatnie ostrzeżenie jakimkolwiek zwierzętom, które mogą skrywać się wewnątrz domostwa.

Nie otrzymuję żadnej odpowiedzi.

Szybko otwieram drzwi, odpychając śnieg i wchodzę do środka.

Jest ciemno. Wnętrze rozświetlają jedynie ostatnie promienie słońca wpadające tu przez niewielkie okna i dopiero po chwil mój wzrok przyzwyczaja się do panującego mroku. Czekam, stojąc oparta plecami o drzwi, w gotowości na wypadek gdyby jakieś zwierzę używało chaty, jako swego schronienia. Ale po kilku kolejnych minutach mój wzrok przystosowuje się w pełni do słabego światła i stwierdzam, że jestem najwyraźniej sama.

Pierwszą rzeczą, na którą zwracam uwagę w tym niewielkim domu, jest panujące tu ciepło. Jest tak może dlatego, iż wnętrze jest niewielkie, ma niski sufit i zostało wyciosane bezpośrednio w górskim zboczu; a może dlatego, że jest osłonięte przed wiatrem. Mimo, że okna są szeroko otwarte, wystawiając wnętrze na łaskę żywiołów oraz że drzwi są wciąż uchylone, musi tu być przynajmniej o piętnaście stopni cieplej – znacznie cieplej niż kiedykolwiek w domu taty, nawet przy palącym się ogniu. Jednakże, na co należałoby najpierw zwrócić uwagę, domek taty został zbudowany jak najtaniej, ze ścianami grubości kartki papieru, winylowym deskowaniem, i położony na zboczu wzgórza, które zwykle zdaje się leżeć bezpośrednio na drodze wiatru.

To miejsce różni się jednak całkowicie. Kamienne ściany są grube i solidnie zbudowane. Czuję, że jest tu przytulnie i bezpiecznie. Mogę sobie tylko wyobrazić, jak ciepło mogłoby tu być, gdybym zamknęła drzwi, zabiła okna deskami i rozpaliła ogień w kominku – który zdaje się być w dobrym stanie.

Wnętrze składa się z jednego wielkiego pokoju. Spoglądam spod przymrużonych powiek, przeczesując wzrokiem podłogę w poszukiwaniu czegokolwiek, jakiejkolwiek rzeczy, którą mogłabym zabrać ze sobą. O dziwo, miejsce to wygląda, jakby od czasu wojny nikt tu nie zaglądał. Co drugi dom, które już widziałam, miał powybijane okna, wszędzie leżał gruz, i najwyraźniej ogołocono je ze wszystkiego użytecznego, włącznie z instalacją elektryczną. Ten jednak nie. Jest nieskazitelny, czysty i wysprzątany, jakby jego właściciel któregoś dnia wstał z łóżka i wyszedł. Zastanawiam się, czy nie było to aby jeszcze, zanim wojna się zaczęła. Sądząc po pajęczynach na suficie i niewiarygodnym wręcz położeniu, świetnym ukryciu za drzewami, zgaduję, że właśnie tak było. I że nie było tu nikogo od wielu lat.

Dostrzegam zarys jakiegoś przedmiotu na tle odległej ściany i podchodzę do niego z wyciągniętymi przed sobą rękoma, brnąc po omacku. Kiedy moje dłonie dotykają go, uświadamiam sobie, że to komoda. Przesuwam palce po jej gładkiej, drewnianej powierzchni i czuję pokrywający ją kurz. Przesuwam palce po niewielkich gałkach − uchwytach szuflad. Delikatnie pociągam, otwierając każdą po kolei. Jest zbyt ciemno, by widzieć cokolwiek, więc sięgam dłonią do każdej i przeczesuję wnętrze. Pierwsza nic nie zawiera. Druga również. Otwieram je wszystkie szybko z coraz słabszą nadzieją – kiedy nagle, przy piątej szufladzie, przystaję. Wyczuwam coś w jej końcu, z tyłu. Wyjmuję to powoli.

Podnoszę do światła i najpierw nie rozpoznaję, ale potem czuję charakterystyczną, aluminiową folię i zdaję sobie sprawę, co to: tabliczka czekolady. Ktoś odgryzł już kilka kawałków, ale reszta wciąż owinięta jest w oryginalną folię i dobrze zachowana. Odwijam niewielki kawałek, podsuwam pod nos i wącham. Nie mogę w to uwierzyć: prawdziwa czekolada. Nie jedliśmy jej od wojny.

Jej zapach wywołuje ostre bóle głodowe i tylko dzięki całej sile woli powstrzymuję się przed rozerwaniem opakowania i pożarciem jej w całości. Zmuszam się, by pozostać silną, ostrożnie owijam czekoladę z powrotem w folię i chowam do kieszeni. Poczekam, aż będę z Bree, by się nią uraczyć. Uśmiecham się, wyobrażając sobie wyraz jej twarzy, kiedy weźmie pierwszy kęs. Bezcenne.

Szybko przetrząsam pozostałe szuflady z nową nadzieją, że znajdę jakieś skarby. Ale wszystkie okazują się puste. Odwracam się i przemierzam pokój wzdłuż i wszerz, przy ścianach i we wszystkich czterech kątach, szukając dosłownie czegokolwiek. Ale pomieszczenie jest puste.

Nagle wchodzę na coś miękkiego. Schylam się i to podnoszę do światła. Jestem zdumiona: pluszowy miś. Jest już podniszczony i brakuje mu jednego oka, ale mimo to, Bree uwielbia misie i tęskni za tym, którego zostawiła w domu. Będzie zachwycona na widok tego. Wygląda na to, że dziś jest jej szczęśliwy dzień.

Wciskam misia za pas i kiedy się podnoszę, czuję, jak moja dłoń przesuwa się po czymś miękkim na podłodze. Chwytam to i podnoszę, i z przyjemnością stwierdzam, że to szalik. Jest czarny i zakurzony. Dlatego nie dostrzegłam go w mroku. Kiedy przykładam go do szyi i torsu, od razu czuję ciepło. Wywieszam go na zewnątrz przez okno i mocno potrząsam, otrzepując z całego kurzu. Oglądam go w świetle: jest długi i gruby – i nie ma nawet jednej dziury. Żywe złoto. Od razu owijam nim szyję i wciskam pod koszulę, czując natychmiastowe ciepło. Kicham.

Słońce właśnie zachodzi, a ponieważ zdaje się, że znalazłam tu wszystko, co było do znalezienia, wychodzę. Kiedy zwracam się ku drzwiom, nagle uderzam w coś twardego, metalowego, palcem u nogi. Zatrzymuję się i klękam, szukając tego dotykiem z myślą, iż jest to broń. Niestety. Jest to okrągły, metalowy uchwyt przymocowany do drewnianej podłogi. Coś jak kołatka. Lub klamka.

Ciągnę to w lewo i prawo. Nic. Próbuję przekręcić. Nic. Wówczas ryzykuję, staję obok i ciągnę mocno w górę.

Podnosi się klapa w podłodze, wzbijając obłok kurzu.

Zaglądam do środka i dostrzegam wnękę, wysoką na jakieś cztery stopy, o ziemistym podłożu. Serce przyspiesza na myśl o wszystkich możliwościach. Gdybyśmy tu mieszkały i wpadły w jakieś tarapaty, mogłabym ukryć tutaj Bree. Ta niewielka chata zyskuje jeszcze więcej na wartości w moich oczach.

I to nie tylko ze względu na skrytkę. Kiedy spoglądam w dół, zauważam coś błyszczącego. Odpycham ciężką klapę do tyłu i szybko schodzę po drabince. Panuje tu całkowity mrok. Wyciągam ręce przed siebie i błądzę po omacku. Robię krok i coś wyczuwam. Szkło. Do ściany przymocowane są półki, na których poustawiano szklane słoiki. Przetwory.

Zdejmuję jeden i podnoszę do światła. Zawartość jest czerwona i miękka. Wygląda na dżem. Szybko odkręcam blaszane wieko i podsuwam pod nos, wąchając. Gryzący zapach malin uderza mnie niczym grom z jasnego nieba. Wtykam palec do środka, nabieram trochę i niepewnie kładę na język. Nie wierzę: dżem malinowy. I smakuje jakby został wczoraj usmażony.

Szybko zakręcam pokrywkę, wciskam dżem do kieszeni i pospiesznie wracam do półek. Wyciągam rękę i wyczuwam całe tuziny ukrytych w mroku słoików. Chwytam najbliższy i wracam do światła. Podnoszę do góry. Wygląda na pikle.

Nie mogę wyjść z podziwu. To miejsce to kopalnia złota.

Chciałabym zabrać ze sobą wszystko, ale dłonie mi zamarzają. Nie mam jak tego ze sobą ponieść, a na zewnątrz zapada noc. Odkładam więc słój z piklami z powrotem tam, gdzie go znalazłam, wdrapuję się po drabinie i zamknąwszy porządnie klapę za sobą, idę do drzwi. Żałuję, że nie mam kłódki; boję się zostawić to wszystko tam na dole bez jakiegokolwiek zabezpieczenia. Ale wówczas przypominam sobie, że nikt nie zaglądał tu od wielu lat – i że prawdopodobnie sama nie zauważyłabym go, gdyby tamto drzewo się nie przewróciło.

Wychodząc na zewnątrz, zamykam za sobą drzwi, czując, że powinnam strzec tego miejsca, czując, jakby to już był nasz dom.

Z pełnymi kieszeniami wracam pospiesznie nad jezioro – ale nagle zamieram, wyczuwszy jakiś ruch i usłyszawszy hałas. Na początku martwię się, że ktoś za mną przyszedł; ale kiedy odwracam się powoli, widzę coś innego. Stoi przede mną, jakieś dziesięć stóp dalej, jeleń i przygląda mi się. To pierwszy jeleń, jakiego widzę od lat. Jego ogromne, czarne oczy wpatrują się w moje, po czym jeleń odwraca się i rzuca do ucieczki.

Brak mi słów. Spędziłam całe miesiące na poszukiwaniu jelenia, mając nadzieję, że podejdę na tyle blisko, by cisnąć w niego nożem. Ale nigdy na żadnego nie trafiłam, nigdzie. Może nie polowałam wystarczająco wysoko. Może żyją tu na górze cały czas.

Postanawiam tu wrócić, z samego rana, i czekać cały dzień, jeśli będzie trzeba. Jeśli pojawił się tu raz, może wróci tu jeszcze. Następnym razem, kiedy go zobaczę, zabiję go. Wystarczyłby nam na wiele tygodni.

Kiedy wracam pospiesznie nad jezioro, odżywa we mnie nadzieja. Podchodzę do wędki, sprawdzam ją i serce zaczyna bić żwawiej. Jest w połowie wygięta. Drżąc z podekscytowania, gnam po lodzie, ślizgając się co chwilę. Chwytam żyłkę, która wykręca się gwałtownie, i modlę się, by wytrzymała.

Sięgam niżej i ciągnę zdecydowanie. Czuję siłę, z jaką opiera się duża ryba i w milczeniu modlę się, by żyłka nie pękła, by haczyk się nie złamał. Szarpię jeszcze jeden, ostatni raz i ryba wyskakuje z przerębla. Okazuje się, że to ogromny łosoś rozmiarem równy mojej ręce. Ląduje na lodzie i rzuca się na wszystkie strony, ślizgając się po powierzchni. Podbiegam i wyciągam dłoń, by go złapać, ale wyślizguje się i z powrotem pada na lód. Moje dłonie są zbyt śliskie, by go złapać, więc opuszczam rękawy, pochylam się i łapię go, tym razem bardziej zdecydowanie. Rzuca się i wykręca w moich dłoniach przez dobre trzydzieści sekund, po czym, w końcu, zwisa bezładnie, martwy.

Jestem zdumiona. To moja pierwsza zdobycz od wielu miesięcy.

Jestem uszczęśliwiona. Ślizgając się po lodzie, kładę ją na brzeg i przykrywam śniegiem. Boję się, że w jakiś sposób wróci do życia i wskoczy z powrotem do jeziora. Zdejmuję wędkę z żyłką i trzymam je w jednej dłoni, a drugą chwytam rybę. Czuję słoik z dżemem w jednej kieszeni i termos z sokiem w drugiej, razem z wciśniętą obok tabliczką czekolady, oraz pluszowego misia przy talii. Bree będzie cieszyć się dziś obfitością darów.

Została jeszcze tyko jedna rzecz do zabrania. Podchodzę do sterty suchego drewna opieram wędkę o ramię i wolną dłonią podnoszę tyle szczap, ile uniosę. Kilka upuszczam. Nie mogę zabrać tylu, ile bym chciała, ale nie narzekam. Zawsze mogę wrócić tu rano po resztę.

Mając pełne dłonie, ręce i kieszenie, ześlizguję się po stromym górskim zboczu przy ostatnich promieniach słońca, uważając, aby nie upuścić niczego z moich skarbów. Brnąc dalej, mimowolnie wracam myślami do chaty. Jest idealna, a moje serce bije mocniej, kiedy przychodzą mi do głowy wszelkie perspektywy. Dokładnie tego nam trzeba. Domek taty stoi zbyt na widoku, zbudowany tuż przy głównej drodze. Martwię się tym już od wielu miesięcy. Jesteśmy tam zbyt narażone na niebezpieczeństwo. Wystarczyłby jeden, przypadkowo przejeżdżający tędy łowca niewolników i miałybyśmy kłopoty. Dawno już chciałam się przeprowadzić, ale nie miałam pojęcia dokąd. Nie ma tu już innych domów.

Ta niewielka chata, położona tak wysoko, tak daleko od drogi – i dosłownie wbudowana w górę – jest tak bardzo zakamuflowana, jakby została wybudowana specjalnie dla nas. Nikt nigdy nie byłby w stanie nas tam znaleźć. A nawet jeśli, nie mogliby dotrzeć w pobliże nas jakimkolwiek pojazdem. Musieliby wspinać się na piechotę, a mając tak dobry widok z chaty, dostrzegłabym ich z oddali całej mili.

Dom wyposażony jest również we własne źródło świeżej wody, strumyk, który przepływa tuż pod drzwiami wejściowymi. Nie musiałabym zostawiać Bree samej za każdym razem, kiedy idę się wykąpać lub wyprać nasze ubrania. I nie musiałabym nosić wiader z wodą z odległego jeziora, kiedy przygotowuję posiłek. Nie wspominając już o tym, że dzięki rozległym koronom drzew, byłybyśmy wystarczająco ukryte, by rozpalać ogień w kominku każdego wieczoru. Byłoby nam bezpieczniej i cieplej. Byłybyśmy w miejscu obfitującym w ryby i dziką zwierzynę – i wyposażonym w piwnicę pełną jedzenia. Jestem już zdecydowana. Zamierzam przeprowadzić się tu jutro razem z Bree.

Czuję, jakby zdjęto mi wielki ciężar z ramion. Czuję się jak nowo narodzona. Po raz pierwszy od niepamiętnego czasu nie czuję dokuczliwego głodu, nie czuję zimna przeszywającego ciało. Nawet wiatr zdaje się wiać w plecy, kiedy schodzę niżej, pomagając mi niejako. Wiem, że wszystko nareszcie odwróciło się na naszą korzyść. Po raz pierwszy, od kiedy sięgam pamięcią wiem, że teraz nam się uda.

Teraz przetrwamy.

DWA

Kiedy w końcu docieram do domu taty, jest już zmierzch, temperatura szybko spada, śnieg twardnieje, zaczyna skrzypieć pod stopami. Wychodzę z lasu i widzę przed sobą nasz dom usadowiony tak bardzo na widoku, przy drodze. Odczuwam ulgę widząc, że wszystko wygląda spokojnie, dokładnie tak samo, jak zostawiłam. Natychmiast sprawdzam śnieg w poszukiwaniu jakichś ludzkich śladów – czy też zwierzęcych – gdziekolwiek i nie znajduję żadnych.

Wewnątrz nie palą się żadne światła, ale to normalne. Zaniepokoiłabym się, gdyby było inaczej. Nie mamy prądu i światło oznaczałoby, że Bree zapaliła świece – a beze mnie nie zrobiłaby tego. Zatrzymuję się i nasłuchuję przez kilka sekund, ale panuje spokój. Żadnych odgłosów walki, żadnego wołania o pomoc, ani okrzyków powodowanych chorobą. Oddycham z ulgą.

Zawsze obawiam się, że wrócę i znajdę szeroko otwarte drzwi, rozbite okna, ślady wiodące do domu i że Bree została uprowadzona. Już kilka razy śnił mi się ten koszmar. Wówczas zawsze budzę się oblana potem i idę do drugiego pokoju upewnić się, że Bree tam jest. I zawsze jest, cała i zdrowa, a ja ganię samą siebie. Wiem, że powinnam przestać martwić się po tych wszystkich latach. Ale z jakiegoś powodu nie mogę otrząsnąć się z tego: za każdym razem, kiedy muszę zostawić Bree samą, odczuwam to jak nóź wbity w serce.

Wciąż mając się na baczności, zwracając uwagę na wszystko dokoła, lustruję nasz dom w przygasającym świetle dnia. Szczerze, ten dom od samego początku nie był miłym miejscem. Jako część typowego, górskiego rancza, dom przypomina prostokątne pudło bez jakiegokolwiek stylu, ozdobione tanim, winylowym deskowaniem wyglądającym staro od pierwszego dnia, a w tej chwili po prostu zbutwiałym. Okna są niewielkie, rzadko porozmieszczane i zrobione z taniego plastiku. Budynek wygląda jak wyjęty z kempingu. Mierząc około piętnaście stóp szerokości i trzydzieści stóp głębokości, dom powinien tak naprawdę być jednopokojowy, ale ktokolwiek go zbudował, w swej mądrości zaplanował tu dwie niewielkie sypialnie i jeszcze mniejszy salon.

Pamiętam, jak odwiedzałam go będąc dzieckiem, przed wojną, kiedy świat był jeszcze normalny. Tata, kiedy był w domu, przywoził nas tu na weekendy, by odetchnąć od miasta. Nie chciałam być niewdzięczna i zawsze przybierałam przed nim dobrą minę, ale w skrytości ducha nigdy nie podobało mi się tutaj. Miejsce to zawsze sprawiało wrażenie ciemnego i ciasnego i zalatywało stęchlizną. Jako dziecko, pamiętam, nie mogłam doczekać się, aż skończy się weekend, by uciec stąd jak najdalej. Pamiętam, że po cichu przyrzekałam sobie, iż nigdy tu nie wrócę, kiedy będę starsza.

Teraz, jak na ironię, jestem wdzięczna, ze mamy ten dom. Ocalił mi życie – i Bree również. Kiedy wybuchła wojna, musiałyśmy uciekać z miasta i nie miałyśmy wyboru. Gdyby nie to miejsce. Nie wiem, gdzie byśmy się podziały. A gdyby nie to, że to miejsce było tak odległe i wysoko położone, prawdopodobnie dawno już zostałybyśmy schwytane przez łowców niewolników. Zdumiewające, jak będąc dzieckiem można nienawidzić różnych rzeczy, które doceniasz dopiero w wieku dorosłym. Cóż, prawie dorosłym. W każdym razie, mając siedemnaście lat, uważam, że jestem już dorosła. Prawdopodobnie postarzałam się bardziej niż większość z nich w tych ostatnich latach.

Gdyby ten dom nie został zbudowany tuż przy drodze, na widoku, gdyby był choć trochę mniejszy, lepiej osłonięty, położony głębiej w lesie, sądzę, że nie martwiłabym się aż tak bardzo. Oczywiście, i tak musiałybyśmy przywyknąć do ścian grubości papieru, dziurawego dachu i okien przepuszczających wiatr. Nigdy nie byłby to ciepły, czy też wygodny dom. Ale przynajmniej byłby bezpieczny. Teraz, za każdym razem, kiedy na niego patrzę, kiedy obejmuję wzrokiem rozciągający się za nim widok, nie potrafię powstrzymać się od myśli, że to łatwy cel.

Moje stopy skrzypią na śniegu, kiedy podchodzę do winylowych drzwi, a ze środka dochodzi szczekanie. Sasha robi to, czego ją nauczyłam: strzeże Bree. Jestem jej taka wdzięczna. Czuwa nad Bree uważnie, szczeka, gdy usłyszy najmniejszy dźwięk; dzięki niej mogę spokojnie zostawić Bree i polować. Chociaż jednocześnie jej szczekanie czasami mnie martwi. Boję się, że nas wyda: jakby nie było, szczekający pies zazwyczaj wiąże się z obecnością ludzi. I właśnie tego dźwięku nasłuchiwałby każdy łowca niewolników.

Pospiesznie wchodzę do domu i ją uciszam. Zamykam za sobą drzwi, żonglując szczapami w dłoni, i wchodzę do ciemnego pokoju. Sasha milknie i machając ogonem, skacze wokół mnie. Nasz labrador o czekoladowym ubarwieniu ma sześć lat i jest najbardziej oddanym psem, jakiego mogłabym sobie wymarzyć – i najlepszym towarzyszem. Gdyby nie ona, myślę, że Bree już dawno popadłaby w depresję. Ja pewnie też.

Sasha liże moją twarz, skomląc, wydając się bardziej podekscytowaną niż zazwyczaj; obwąchuje moja talię, kieszenie, wyczuwając natychmiast, że tym razem przyniosłam do domu coś wyjatkowego. Odkładam szczapy na podłogę, by ją pogłaskać i kiedy to robię, czuję jej żebra. Jest zbyt wychudzona. Kolejny raz ogarniają mnie wyrzuty sumienia. Chociaż z drugiej strony, Bree i ja również jesteśmy chude. Zawsze dzielimy się z nią każdym naszym posiłkiem, tak, że we trójkę stanowimy drużynę równych sobie. A mimo to żałuję, że nie mogę dać jej więcej.

Przystawia nos do ryby i w tym momencie ryba wyślizguje się z mojej dłoni i spada na ziemię. Sasha rzuca się na nią natychmiast i próbuje złapać pazurami, przesuwając po podłodze. Skacze na nią znowu, tym razem starając się ją ugryźć. Ale smak surowej ryby musi nie przypaść jej do gustu, więc wypuszcza ją z pyska. Zamiast tego bawi się nią, skacząc na nią raz po raz, kiedy ta cały czas ślizga się po podłodze.

– Przestań, Sasha! – mówię po cichu, nie chcąc obudzić Bree. Boję się też, że jeśli pobawi się nią zbyt długo, to rozerwie ją i zmarnuje wartościowe mięso. Sasha posłusznie uspokaja się. Widzę jednak, jak bardzo jest podekscytowana i pragnę dać jej już cokolwiek. Sięgam do kieszeni, odkręcam blaszaną zakrętkę słoika, nabieram palcem trochę malinowego dżemu i wystawiam jej pod nos.

W ułamku sekundy zaczyna lizać mój palec i po trzech machnięciach językiem cała porcja dżemu znika. Oblizuje usta i wpatruje się we mnie szeroko otartymi ślepiami, chcąc więcej.

Głaszczę ją po łbie, całuję ją, potem wstaję na nogi. Zastanawiam się teraz, czy postąpiłam dobrze dając jej trochę, czy też okrutnie, dając jej tak niewiele.

Dom ginie w ciemnościach, jak zwykle nocą, a ja idę dalej, potykając się co chwilę. Rzadko rozpalam ogień. Choć potrzebujemy ciepła, nie chcę zwracać niczyjej uwagi. Ale tej nocy jest inaczej. Bree musi dojść do siebie, zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie, i wiem, że ogień załatwi sprawę. Jestem też bardziej skłonna zignorować ryzyko, zważywszy na to, że jutro wyprowadzimy się stąd.

Przechodzę przez pokój do kredensu i wyjmuję zapalniczkę i świecę. Jedną z najlepszych rzeczy, jakie te miejsce miało do zaoferowania, był ogromny zapas świec, jeden z nielicznych, choć wspaniałych ubocznych efektów tego, iż mój tata był w piechocie morskiej i miał bzika na punkcie sztuki przetrwania. Kiedy przyjeżdżaliśmy tu jako dzieci, każda burza oznaczała brak prądu, tak więc gromadził zapasy świec zdecydowany wyjść naprzeciw żywiołom. Pamiętam, że wyśmiewałam się z niego z tego powodu, przezywałam go chomikiem, kiedy odkryłam szafę pełną świec. Teraz, kiedy zostało mi już niewiele, żałuję, że nie zachomikował ich więcej.

Utrzymuję naszą jedyną zapalniczkę na chodzie dzięki temu, że używam jej z rzadka i raz na kilka tygodni spuszczam niewielką ilość benzyny z motocykla taty. Każdego dnia dziękuję za niego Bogu. Jestem też wdzięczna, że tata napełnił bak, kiedy ostatni raz go używał: to jedyna rzecz, która pozwala mi myśleć, że wciąż mamy jakąś przewagę, ze posiadamy coś naprawdę wartościowego, jakiś sposób na przeżycie, jeśli wszystko diabli wezmą. Tata przetrzymywał motocykl w niewielkim, przydomowym garażu, ale kiedy pierwszy raz tu przyjechaliśmy po wojnie, pierwsze, co zrobiłam, to wyprowadziłam go stamtąd i wtoczyłam na wzgórze, do lasu, chowając go pod gęstą plątaniną krzaków, gałęzi i ciernistych krzewów, żeby nikt nigdy go nie znalazł. Pomyślałam wtedy, że jeśli kiedykolwiek ktoś znajdzie nasz dom, pierwszą rzeczą, którą zrobią, będzie sprawdzenie garażu.

Dziękuję też Bogu, że tata nauczył mnie jak na nim jeździć, kiedy byłam młodsza, pomimo protestów mamy. Nauka była trudniejsza niż w przypadku większości motocykli ze względu na dołączoną przyczepę. Wracam wspomnieniami do chwili, kiedy miałam dwanaście lat i przerażona uczyłam się jeździć, podczas gdy tata siedział w przyczepie, wywrzaskując polecenia za każdym razem, kiedy gasł mi silnik. Uczyłam się jeździć po tych stromych, bezlitosnych górskich drogach i pamiętam, że miałam wrażenie, jakbyśmy mieli za chwilę umrzeć. Pamiętam, jak patrzyłam na przepaść za krawędzią i płakałam, błagając tatę, by poprowadził. Ale on odmawiał. Siedział tam uparcie przez ponad godzinę do momentu, kiedy w końcu przestałam płakać i próbowałam powtórnie. I jakoś nauczyłam się jeździć. Tak, krótko mówiąc, przedstawiało się moje wychowanie.

Nie tknęłam motoru od dnia, w którym go ukryłam i nawet nie ryzykuję, by tam iść i popatrzeć, z wyjątkiem chwil, kiedy muszę spuścić benzynę – a nawet to robię w nocy. Tak sobie myślę, że jeśli kiedyś wpadniemy w tarapaty i będziemy musiały szybko opuścić to miejsce, wsadzę Bree i Sashę do przyczepy i razem bezpiecznie stąd odjedziemy. Jednak tak naprawdę nie wiem, dokąd miałybyśmy pojechać. Z tego, co widziałam i słyszałam, reszta świata zamieniła się w pustynię rojącą się od kryminalistów, gangów i nielicznych ocalałych. Garstka tych bardziej agresywnych, którzy zdołali przeżyć, skupiła się w miastach, porywając i wpędzając w niewolę każdego, kogo znajdą, dla własnych korzyści, bądź też by obsadzić rozgrywki na śmierć toczone na arenach. Przypuszczam, że razem z Bree należymy do tych nielicznych, którzy przetrwali i żyją na wolności, na własną rękę, poza murami miast. Do tej garstki, która nie umarła jeszcze z głodu.

Zapalam świecę. Sasha podąża za mną przez ciemny dom. Zakładam, że Bree śpi i to mnie martwi: normalnie nie śpi tak dużo. Zatrzymuję się przed jej drzwiami i zastanawiam, czy ją obudzić. Kiedy tak stoję, podnoszę wzrok i z zaskoczeniem dostrzegam swoje odbicie w niewielkim lustrze. Wyglądam na o wiele starszą, za każdym zresztą razem, kiedy się widzę. Moja twarz, szczupła i koścista, jest zarumieniona od zimna. Moje jasnobrązowe włosy opadają na ramiona, opływając wokół twarzy, a stalowoszare oczy wpatrują się we mnie jakby należały do kogoś, kogo nie mogę rozpoznać. Spoglądają hardo, wnikliwie. Tata zawsze twierdził, że to oczy wilka. Mama mówiła, że są piękne. Nie byłam pewna, komu wierzyć.

Szybko odwracam wzrok, nie chcąc patrzeć na siebie. Wyciągam rękę i obracam lustro, aby to już nigdy się nie powtórzyło.

Powoli otwieram drzwi do pokoju Bree. W tej samej sekundzie do środka wpada Sasha, kładzie się przy Bree, łeb opiera na jej klatce piersiowej i liże ją po twarzy. Nigdy nie przestaje mnie zadziwiać to, w jak bliskich są relacjach – czasami odnoszę wrażenie, że Bree łączy bardziej zażyła więź z Sashą, niż ze mną.

Bree powoli otwiera oczy i mruży powieki w mroku.

– Brooke? – pyta.

– To ja – mówię cicho. – Wróciłam.

Siada na łóżku i uśmiecha się, a jej oczy błyszczą z podekscytowania. Leży na tanim materacu na podłodze. Zrzuca z siebie cienki koc i próbuje wstać, będąc nadal w piżamie. Porusza się wolniej niż zazwyczaj.

Pochylam się i ściskam ją.

– Mam dla ciebie niespodziankę – mówię, ledwie zdolna powstrzymać swoje emocje.

Podnosi wzrok i patrzy szeroko otwartymi oczyma, po czym zamyka je i wystawia dłonie, czekając. Jest taka ufna, pełna wiary, aż mnie zadziwia. Zastanawiam się, co dać jej najpierw, po czym decyduję się na czekoladę. Sięgam do kieszeni, wyciągam tabliczkę i powoli kładę jej na dłoni. Otwiera oczy i spogląda, mrużąc oczy w słabym świetle, niepewna, co to jest. Przybliżam świecę do czekolady.

– Co to? – pyta.

– Czekolada – odpowiadam.

Podnosi wzrok, jakby sądziła, że robię jej psikusa.

– Poważnie – mówię.

– Ale skąd ją masz? – pyta, nie mogąc tego pojąć. Spogląda w dół z miną, jakby właśnie na jej dłoni wylądowała asteroida. Nie dziwię się: nie ma już żadnych sklepów, żadnych ludzi w pobliżu, ani żadnego miejsca w odległości stu mil, w którym mogłabym znaleźć coś takiego.

Uśmiecham się do niej. – Dostałam ją od świętego Mikołaja, dla ciebie. Taki wcześniejszy prezent z okazji Bożego Narodzenia.

Marszczy brwi

– A tak naprawdę? – nalega.

Nabieram głęboko powietrza, uświadamiając sobie, że nadeszła chwila, by powiedzieć jej o naszym nowym domu, o tym, że jutro stąd odchodzimy. Staram się wymyślić, jak najlepiej przekazać jej te wieści. Mam nadzieję, że będzie równie podekscytowana, co ja – ale z dziećmi nigdy niewiadomo. Martwię się też, że może być przywiązana do tego miejsca i nie zechce go opuścić.

– Bree, mam wspaniałą nowinę – mówię, nachylając się i chwytając jej ramiona. – Odkryłam dziś zdumiewające miejsce, wysoko w górach. To niewielka, kamienna chata, która idealnie nadaje się dla nas. Jest przytulna, ciepła i bezpieczna, i ma przepiękny kominek, w którym co wieczór możemy rozpalać ogień. A najlepsze jest to, że jest tam mnóstwo różnorakiego jedzenia. Jak ta czekolada.

Bree spogląda z powrotem na czekoladę, przypatruje się jej bacznie, a jej oczy otwierają się dwukrotnie szerzej, kiedy w końcu uzmysławia sobie, że jest prawdziwa. Ostrożnie odwija opakowanie i wącha ją. Zamyka oczy i uśmiecha się, po czym nachyla się, by ugryźć kawałek. – ale nagle zatrzymuje się. Spogląda na mnie z troską.

– A ty? – pyta. – Mamy tylko jedną?

Taka już jest Bree, zawsze taktowna, nawet wówczas, kiedy przymiera głodem. – Ty pierwsza – mówię. – W porządku.

Odwija opakowanie i odgryza wielki kawałek. Jej twarz, wychudzona z głodu, rozpływa się w zachwycie.

– Jedz powoli – ostrzegam ją. – Nie chcesz przecież, by rozbolał cię brzuch.

Przeżuwa wolniej, delektując się każdym gryzem. Odłamuje wielki kawałek i kładzie go na mojej dłoni.

– Twoja kolej – mówi.

Powoli wkładam do ust i odgryzam niewielką część, pozwalając, by spoczęła na czubku języka. Zaczynam ssać, potem powoli przeżuwam, upajając się każdą chwilą. Smak i zapach czekolady wypełniają moje zmysły. Całkiem prawdopodobne, iż jest to najlepsza rzecz, jaką kiedykolwiek jadłam.

Sasha skomle, przepychając nos w pobliże czekolady i Bree odłamuje kawał i podaje jej. Sasha wyrywa go z jej palców i połyka w całości. Bree śmieje się, jak zwykle zachwycona reakcją Sashy. Potem, okazując imponującą powściągliwość, zawija pozostałą część czekolady, połowę, sięga wysoko i rozsądnie odkłada ją na garderobę, poza zasięgiem Sashy. Wygląda wciąż słabo, ale widzę, że wraca jej dobry nastrój.

– Co to? – pyta, wskazując na moja talię.

Przez chwilę nie rozumiem, o czym mówi, potem spuszczam wzrok i zauważam misia. W całym tym rozemocjonowaniu prawie o nim zapomniałam. Sięgam po niego i podaję Bree.

– Znalazłam go w naszym nowym domu – mówię. – Jest dla ciebie.

Oczy Bree otwierają się szeroko z emocji. Chwyta misia, przytula do siebie i zaczyna kołysać.

– Jest cudowny! – wykrzykuje z błyszczącymi oczyma. – Kiedy się przeprowadzimy? Nie mogę się doczekać!

Ulżyło mi. Zanim mam czas zareagować, Sasha nachyla się i przywiera nosem do misia Bree, obwąchując go; Bree pociera nim jej pysk żartobliwie, a Sasha chwyta go zębami i wybiega z pokoju.

– Hej! – krzyczy Bree, wybuchając histerycznym śmiechem i zaczyna ją gonić.

Obie wbiegają do salonu pogrążone w zażartej rywalizacji o misia. Nie jestem pewna, komu sprawia to większą przyjemność.

Idę w ich ślady, osłaniając płomień świecy dłonią, by nie zgasła i podchodzę z nią do sterty z rozpałką. Ustawiam kilka mniejszych gałązek w kominku, potem dorzucam garść suchych liści z koszyka stojącego nieopodal. Dobrze, że nazbierałam ich jesienią, by mieć czym rozpalać w kominku. Działają jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Umieszczam je pod gałązkami, zapalam i wkrótce pierwsze płomienie liżą drewno. Dokładam coraz więcej liści, aż w końcu ogień obejmuje całe gałęzie. Zdmuchuję świecę, zachowując ją na inną okazję.

– Będziemy mieć ognisko? – krzyczy podekscytowana Bree.

– Tak – odpowiadam. – Dziś mamy święto. To nasza ostatnia noc tutaj.

– Jejku! – krzyczy Bree, skacząc raz po raz i Sasha dołącza do niej, szczekając z przejęciem. Bree podbiega do drewna, chwyta trochę i pomaga mi ułożyć w kominku. Dokładamy ostrożnie, by zapewnić dostęp powietrza, a Bree dmucha na ogień, podsycając płomienie. Kiedy podpałka zajmuje się ogniem, nakładam na nią grubszą szczapę. Układam stertę z większych szczap, aż w końcu ogień huczy, aż miło.

Po chwili cały pokój zalewa światło i zaczynam czuć promieniujące od ognia ciepło. Stajemy przy nim. Wyciągam i rozcieram dłonie, pozwalając, by ciepło przenikało moje palce. Powoli odzyskuję w nich czucie. Zaczynam stopniowo odtajać po całodniowym pobycie na dworze i na powrót dochodzić do siebie.

– Co to? – pyta Bree, wskazując na podłogę. − Wygląda, jak ryba!

Podbiega, chwyta ją i podnosi, a ryba wyślizguje się natychmiast z jej dłoni. Bree wybucha śmiechem. Sasha, nie tracąc ani sekundy, skacze na rybę czterema łapami i ta wystrzeliwuje spod niej, ślizgając się po podłodze.

– Gdzie ją złapałaś? – wykrzykuje Bree.

Podnoszę rybę zanim Sasha zdąży wyrządzić więcej szkód, otwieram drzwi i wyrzucam ją na zewnątrz, w śnieg, gdzie przechowa się lepiej w bezpiecznym miejscu, po czym zamykam drzwi.

– To moja druga niespodzianka – mówię. – Zjemy dzisiaj obiad!

Bree podbiega do mnie i ściska mnie mocno. Sasha szczeka, jakby wszystko rozumiała. Odwzajemniam uścisk Bree.

– Mam jeszcze dwie niespodzianki – oznajmiam z uśmiechem. – Są na deser. Chcesz poczekać, aż zjemy obiad, czy wolisz teraz?

– Teraz! – krzyczy cała podekscytowana.

Uśmiecham się równie rozemocjonowana. Przynajmniej wytrzyma dzięki temu do obiadu.

Sięgam do kieszeni i wyjmuję słój z dżemem. Bree spogląda na niego ze śmieszną miną, najwyraźniej niepewna, co to. Odkręcam pokrywkę i podsuwam jej słoik pod nos.

– Zamknij oczy – mówię.

Zamyka.

– A teraz powąchaj.

Wdycha powietrze głęboko i jej twarz rozjaśnia uśmiech. Otwiera oczy.

– Pachnie jak maliny! – wykrzykuje.

– To dżem. No, dalej. Spróbuj.

Bree sięga do środka dwoma palcami, nabiera dużą porcję i podaje Sashy, która podbiega i bez wahania połyka wszystko na raz. Bree wybucha histerycznym śmiechem, a ja zakręcam pokrywkę i kładę słoik wysoko na kominku, z dala od Sashy.

– Czy to też jest z naszego nowego domu? – pyta.

Kiwam głową, czując ulgę, kiedy słyszę, że Bree już traktuje chatę jak nasz nowy dom.

– Została jeszcze jedna niespodzianka – mówię. – Ale tę zostawię na obiad.

Wyjmuję zza pasa termos i kładę na kominek, poza zasięgiem jej wzroku, tak, aby nie widziała, co to. Widzę, jak wykręca szyję, ale ukrywam go dobrze.

– Zaufaj mi – mówię. – To dobre.

*

Nie chcę, żeby dom zalatywał rybą i postanawiam stawić czoło zimnicy i przygotować łososia poza domem. Chwytam nóż i zabieram się do pracy, opierając rybę o pniak i klękając tuż obok w śniegu. Nie wiem tak naprawdę, co robić, ale wiem wystarczająco, by zdawać sobie sprawę, że głowa i ogon są niejadalne. Zaczynam więc od odcięcia tych części.

Potem przychodzi mi do głowy, że płetw również nie zjemy, więc te również odrąbuję – ani też łusek, więc usuwam je, starając się robić to jak najlepiej. Później przychodzi mi na myśl, że aby ją zjeść, należy ją otworzyć, zatem przecinam to, co pozostało idealnie na pół. Pojawia się tłusty, różowy środek pełen niewielkich ości. Nie wiem, co innego mogłabym jeszcze zrobić, więc zakładam, że ryba jest gotowa do ugotowania.

Przed powrotem do domu odczuwam potrzebę umycia rąk. Sięgam po prostu w dół, nabieram śnieg w dłonie i czyszczę ręce, dziękując Bogu za śnieg – zazwyczaj muszę iść do najbliższego strumyka, ponieważ nie mamy bieżącej wody. Podnoszę się i przed powrotem do domu zatrzymuję na chwilę, by rzucić okiem na otoczenie. Najpierw nasłuchuję, jak zwykle, starając się wyłowić jakiś dźwięk, oznakę niebezpieczeństwa. Po kilku sekundach uświadamiam sobie, że panujący spokój nie mógłby już być bardziej niezmącony. W końcu, z wolna, rozluźniam się, głęboko wdycham powietrze, czuję płatki śniegu na swoich policzkach, napawam się idealną ciszą i uzmysławiam sobie, jak nieskończenie piękny jest otaczający mnie świat. Strzeliste sosny nikną w bieli, purpurowe niebo zsyła bezustanny śnieg i wszystko wydaje się idealne, jak w bajce. Ogień w kominku rozżarza okna poświatą i z miejsca, w którym stoję, nasz dom wygląda, jak najprzytulniejsze miejsce na ziemi.

Wracam do domu z rybą i zamykam za sobą drzwi. Miło jest wejść gdzieś, gdzie jest o wiele cieplej, gdzie łagodne światło rzucane przez ogień odbija się od wszystkiego wokół. Bree dobrze dba o ogień, jak zwykle zresztą, dorzucając szczapy po mistrzowsku i w tej chwili ogień huczy i sięga jeszcze wyżej. Przygotowuje nakrycia do posiłku na podłodze, zaraz przy kominku, zabrawszy noże i widelce z kuchni. Sasha siedzi przy niej, uważnie obserwując każdy jej ruch.

Podchodzę z rybą do ognia. Nie wiem tak naprawdę, jak ją sporządzić, więc myślę sobie, że potrzymam ją nad ogniem przez chwilę, by się podpiekła, obrócę kilka razy i mam nadzieję, że to wystarczy. Bree czyta mi w myślach: natychmiast idzie do kuchni i wraca z ostrym nożem i dwoma długimi szpikulcami. Nadziewa obie części ryby, po czym bierze swoją porcję i trzyma nad płomieniem. Idę w jej ślady. Domatorski instynkt Bree zawsze przewyższał moje zdolności. Jestem jej wdzięczna za pomoc. Zawsze stanowiłyśmy zgrany zespół.

Obie stoimy tak, wpatrując się w płomienie, jak sparaliżowane, trzymając swoje kawałki ryby nad ogniem do chwili, aż ręce zaczynają nam ciążyć. Pokój wypełnia się zapachem ryby i po około dziesięciu minutach głód skręca mi kiszki i zaczynam się niecierpliwić z tego powodu. Decyduję, że moja jest już gotowa; przecież ludzie czasami też jedzą surową rybę, zatem nie może być aż tak zła. Bree zdaje się zgadzać ze mną, więc kładziemy swoje porcje na talerze, siadamy na podłodze tuż obok siebie, opierając się plecami o kanapę i kładąc stopy przy ogniu.

Kiedy tak klęczę i obejmuję Bree, dochodzi do mnie, że powinnam zabrać się do pracy, wejść na górę, przeszukać nasz nowy dom i znaleźć jedzenie. Żołądek podchodzi mi do gardła, kiedy rozważam przekazanie tych wieści Bree, obawiając się jej reakcji. Nie mogłam trafić na gorszy moment. Jak miałabym jej teraz powiedzieć, że muszę ją tu zostawić? Choćby tylko na godzinę, czy dwie? Właściwie sama chcę tu zostać, czuwać nad nią przez cały dzień; ale wiem też, że muszę iść i im wcześniej przez to przejdę, tym szybciej będziemy bezpieczne. Nie mogę tak po prostu siedzieć cały dzień i nic nie robić, czekając aż zapadnie zmrok. Nie mogę ryzykować zmiany planu i przenieść nas za dnia tylko z powodu naszych głupich snów.

Odsuwam Bree od siebie, odgarniając jej włosy z twarzy i uśmiechając się do niej jak najmilej potrafię. Przybieram najpoważniejszy, najbardziej dorosły ton głosu.

– Bree, musisz mnie wysłuchać – mówię do niej. – Muszę teraz wyjść, tylko na małą chwilę…

– NIE! – zawodzi. – WIEDZIAŁAM! Jest tak, jak w moim śnie! Zostawisz mnie! I nigdy nie wrócisz!

Trzymam mocno jej ramiona, próbując dodać jej otuchy.

– Wcale tak nie jest – mówię zdecydowanym głosem. – Muszę wyjść tylko na godzinę lub dwie. Muszę upewnić się, że nasz nowy dom jest bezpieczny, abyśmy mogły przeprowadzić się do niego tej nocy. I muszę zapolować. Proszę, Bree. Zrozum. Zabrałabym cię ze sobą, ale jesteś jeszcze zbyt chora i musisz wypoczywać. Wrócę za kilka godzin. Obiecuję. A potem, w nocy, razem tam wejdziemy. A wiesz, co w tym jest najlepsze?

Powoli podnosi na mnie wzrok, wciąż płacząc, i w końcu potrząsa głową.

– Począwszy od tej nocy, będziemy tam razem, całe i zdrowe, i każdego wieczoru będziemy rozpalać ogień i jeść wszystko, czego zapragniesz. Mogę tam polować, łowić i robić wszystko, co trzeba wprost przed chatą. Nigdy już nie będę musiała cię zostawić.

– Sasha też może iść? – pyta przez łzy.

– Sasha również – mówię. – Obiecuję. Proszę, uwierz mi. Wrócę po ciebie. Nigdy cię nie opuszczę.

– Obiecujesz? – pyta.

Zdobywam się na najwyższą powagę i spoglądam na nią śmiertelnie poważnym wzrokiem.

– Obiecuję – odpowiadam.

Bree powoli przestaje płakać i w końcu przytakuje skinięciem głowy, wyglądając na zadowoloną.

Z pękającym sercem nachylam się i składam pocałunek na jej czole, po czym wstaję, przechodzę przez pokój i wychodzę drzwiami. Wiem, że gdybym została jeszcze sekundę dłużej, nigdy już nie zdobyłabym się na decyzję, by wyjść.

I kiedy drzwi zamykają się za mną dźwięcznie, nie mogę otrząsnąć się ze strasznego przeczucia, że już nigdy więcej nie zobaczę swojej siostry.

TRZY

Wspinam się stromo pod górę w jaskrawym, słonecznym świetle, odbijającym się intensywnie od śniegu. Świat okrył się bielą. Słońce świeci tak ostro, że ledwie cokolwiek dostrzegam. Oddałabym wszystko za okulary przeciwsłoneczne lub czapkę baseballową.

Dziś jest na szczęście bezwietrznie, cieplej niż wczoraj, i kiedy się wspinam, wszędzie wokół słyszę topniejący śnieg, sączący się niewielkimi strużkami w dół zbocza i opadający wielkimi grudami z gałęzi sosen. Śnieg jest również bardziej miękki i łatwiej jest po nim stąpać.

Sprawdzam ponad ramieniem, przeczesując wzrokiem rozpostartą przede mną w dole dolinę i widzę, że w porannym słońcu drogi są znów częściowo widoczne. To mnie martwi, ale potem besztam samą siebie ze złości, że pozwalam, by rozpraszały mnie jakieś omamy. Powinnam być twardsza, Bardziej racjonalna, tak jak tata.

Mam podniesiony kaptur, lecz kiedy schylam głowę przed wiatrem, który wieje coraz silniej, im wyżej się znajduję, żałuję, że nie wzięłam ze sobą nowego szalika. Zaciskam dłonie w kułak i rozcieram je, żałując, że nie mam również rękawiczek. Podwajam tempo. Jestem zdecydowana dotrzeć tam szybko, zrobić zwiad w chacie, poszukać jelenia i wrócić szybko do Bree. Może uda mi się również zdobyć kilka kolejnych słoików z dżemem; poprawią nastrój Bree.

Idę po moich wczorajszych śladach wciąż widocznych w topniejącym śniegu. Tym razem wspinaczka nie jest taka trudna. Po około dwudziestu minutach docieram w miejsce, w którym byłam poprzedniego dnia, okrążając najwyżej położony płaskowyż.

Jestem pewna, że jestem w tym samym miejscu, co wczoraj, ale kiedy szukam wzrokiem chaty, nie mogę jej znaleźć. Jest tak dobrze schowana, że mimo, iż wiem, gdzie patrzeć, nie widzę jej. Zaczynam zastanawiać się, czy jestem we właściwym miejscu. Idę dalej po swoich śladach, aż w końcu docieram dokładnie do punktu, w którym wczoraj stałam. Wyciągam szyję i wreszcie ją dostrzegam. Jestem zdumiona tym, jak dobrze jest ukryta i czuję jeszcze większą chęć, by tu zamieszkać.

Stoję i nasłuchuję. Poza odgłosem sączących się z wolna strumyków panuje idealna cisza. Uważnie sprawdzam śnieg, szukając jakichkolwiek śladów poza moimi, które mógł tu ktoś od wczoraj pozostawić. Nie znajduję żadnych.

Podchodzę do drzwi, staję przed domem i obracam się o trzysta sześćdziesiąt stopni, lustrując okoliczne lasy, sprawdzając drzewa, szukając jakichkolwiek anomalii, jakiegokolwiek dowodu na to, że był tu ktoś jeszcze. Stoję przez przynajmniej minutę i nasłuchuję. Nic. Kompletnie nic.

W końcu jestem usatysfakcjonowana i czuję ulgę na myśl, że to miejsce naprawdę należy do nas i tylko do nas.

Pociągam za ciężkie drzwi przywalone śniegiem i wnętrze zalewa jasne światło. Kiedy schylam głowę i wchodzę do środka, czuję się, jakbym widziała je po raz pierwszy w dziennym świetle. Jest tak samo niewielkie i przytulne, jak je zapamiętałam. Zauważam, że na podłodze leżą oryginalne szerokie deski, które wyglądają, jakby miały ze sto lat. Panuje tu cisza. Niewielkie okna po obu stronach chaty również wpuszczają całkiem pokaźną ilość światła.

Przeczesuję pokój wzrokiem w poszukiwaniu czegokolwiek, co mogłam wcześniej przeoczyć – ale nic nie znajduję. Spuszczam wzrok i dostrzegam uchwyt od klapy, klękam i ciągnę ją w górę. Otwiera się, wzbijając wiry kurzu unoszącego się w rozjaśnionym słońcem powietrzu.

Schodzę po drabinie i tym razem, dzięki odbijającemu się światłu, mam przed sobą o wiele wyraźniejszy widok ukrytych tu zapasów. Całych setek słoików. Dostrzegam kilka kolejnych z malinowym dżemem i chwytam dwa, wciskając po jednym do kieszeni. Bree będzie wniebowzięta. Sasha również.

Przeglądam pobieżnie pozostałe słoiki i widzę, że zawierają różnego rodzaju zaprawy: pikle, pomidory, oliwki, kiszoną kapustę. Znajduję też dżemy w kilku różnych smakach, przynajmniej po tuzinie z każdego. Jeszcze więcej znajduje się z tyłu, ale nie mam czasu, by przyjrzeć się im uważnie. Myśl o Bree ciąży mi przez cały ten czas.

Wspinam się po drabinie, zamykam klapę i pospiesznie wychodzę z chaty, zamykając za sobą starannie drzwi. Przystaję i ponownie lustruję otoczenie, gotowa zareagować na widok kogokolwiek, kto mógłby mnie teraz obserwować. Wciąż żywię obawę, że to wszystko jest zbyt piękne, by było prawdą. Lecz kolejny raz okazuje się, że nikogo tam nie ma. Może po prostu jestem ostatnio zbyt zestresowana.

Ruszam w kierunku miejsca, w którym wczoraj widziałam jelenia, jakieś trzydzieści jardów dalej. Kiedy tam docieram, wyjmuję nóż myśliwski taty i trzymam go przy boku. Wiem, że szanse na zobaczenie go tam ponownie są mocno przesadzone, ale może te zwierzę tak samo jak ja ma swoje przyzwyczajenia. Nie ma mowy, żebym była na tyle szybka, by je dogonić, czy choćby skoczyć mu na grzbiet – nie mam też pistoletu, ani żadnej prawdziwej broni myśliwskiej. Ale mam jedną szansę i tą szansą jest nóż. Zawsze szczyciłam się swoją umiejętnością trafienia w środek tarczy ustawionej trzydzieści jardów dalej. Rzucanie nożem było moją jedyną umiejętnością, dla której tata zawsze nie mógł wyjść z podziwu – był na tyle pod wrażeniem, że nigdy nie próbował nawet mnie poprawiać, czy doskonalić. Zasługę natomiast przypisywał sobie, twierdząc, że to jemu zawdzięczałam mój talent. W rzeczywistości, nie potrafił rzucać nożem choćby w połowie tak dobrze jak ja.

Klękam w miejscu, w którym byłam wczoraj, chowając się za drzewem, obserwując płaskowyż, trzymając nóż w dłoni i czekając. I modląc się. Słyszę jedynie odgłos szumiącego wiatru.

Powtarzam w myślach, co zrobię, jeśli zobaczę jelenia: wstanę powoli, wyceluję i rzucę nóż. Najpierw myślę, że rzucę w oko, ale potem postanawiam trafić w gardło: jeśli chybię o kilka cali, wciąż będzie istnieć szansa, że trafię w inną część ciała. Jeśli moje dłonie nie będą zbyt zmarznięte i wyceluję dokładnie, wówczas, być może zdołam je zranić. Ale wiem, że zbyt dużo tych jeśli.

Mijają minuty. Mam wrażenie, że minęło dziesięć, dwadzieścia, trzydzieści…. Wiatr zamiera i za chwilę powraca w podmuchach. W tym samym momencie czuję, jak płatki śniegu zdmuchiwane z drzew opadają wprost na moją twarz. Wraz z upływającym czasem robi mi się zimno, coraz bardziej drętwieję i zaczynam zastanawiać się, czy aby to nie jest zły pomysł. Czuję jednak kolejne ostre ukłucie głodu i wiem, że muszę spróbować. Moje ciało będzie potrzebowało wszystkich dostępnych białek, by sprawnie przeprowadzić przeprowadzkę – zwłaszcza jeśli mam wepchnąć na górę ten motocykl.

Po niemal godzinie czekania czuję, że jestem przemarznięta do kości. Zastanawiam się, czy po prostu nie dać sobie spokoju i nie wrócić z powrotem na dół. Może zamiast tego powinnam znowu spróbować coś złowić.

Postanawiam wstać i pochodzić w kółko, by rozruszać kości i przywrócić zwinność palcom; gdybym próbowała użyć ich w tej chwili, prawdopodobnie nie zdałyby się na nic. Kiedy podnoszę się na nogi, w kolanach i plecach odzywa się ból od zesztywnienia. Zaczynam dreptać w śniegu, stawiając na początku małe kroki. Podnoszę i uginam kolana, wyginam plecy na lewo i prawo. Zatykam nóż z powrotem za pas, potem rozcieram dłonie jedna o drugą, dmuchając na nie, próbując przywrócić w nich czucie.

Nagle, nieruchomieję. W oddali pęka gałązka i wyczuwam jakiś ruch.

Powoli odwracam się. Na szczycie wzgórza, w zasięgu mojego wzroku, pojawia się jeleń. Stąpa powoli, ostrożnie po śniegu, delikatnie podnosząc kopyta i je opuszczając. Opuszcza głowę, przeżuwa liście, po czym robi kolejny krok do przodu.

Moje serce bije mocno z podekscytowania. Rzadko odczuwam obecność taty, ale dziś czuję, że właśnie jest przy mnie. Słyszę jego głos w głowie: Spokojnie. Oddychaj powoli. Nie pozwól, by zwietrzył, że tu jesteś. Skup się. Jeśli uda mi się powalić to zwierzę, będziemy mieć jedzenie – prawdziwe – wystarczy dla Bree, Sashy i dla mnie przynajmniej na tydzień. Potrzebujemy go.

Wychodzi na polanę kilka kolejnych kroków i mogę przyjrzeć się mu lepiej: jest wielki. Stoi jakieś trzydzieści jardów ode mnie. Czułabym się znacznie pewniej, gdyby to było dziesięć jardów, lub nawet dwadzieścia. Nie wiem, czy zdołam trafić z tej odległości. Gdyby było cieplej i gdyby stał nieruchomo, wtedy tak, udałoby mi się. Ale moje dłonie są skostniałe, jeleń cały czas jest w ruchu, a po drodze jest tak wiele drzew. Po prostu nie wiem. Wiem za to, że jeśli chybię, nigdy więcej tu nie wróci.

Czekam i obserwuję uważnie, obawiając się go spłoszyć. Przywołuję go w myślach do siebie. Ale jakoś nie bardzo ma na to ochotę.

Zastanawiam się, co zrobić. Mogę runąć na niego, dostać się jak najbliżej i wtedy rzucić nóż. Ale to byłoby głupie: pokonałabym zaledwie jeden jard i jeleń z pewnością rzuciłby się do ucieczki. Przychodzi mi na myśl, że może powinnam podkraść się do niego. Ale wątpię, czy to zda egzamin. Wystarczy najmniejszy hałas i jeleń czmychnie.

Stoję więc, rozważając różne opcje. Robię jeden niewielki krok do przodu, ustawiając się do rzutu w razie, gdyby zaszła taka potrzeba. I przez ten jeden mały krok popełniam błąd.

Pod moją stopą pęka gałązka i jeleń natychmiast podnosi głowę, i odwraca się do mnie. Nasze spojrzenia spotykają się. Wiem, że mnie widzi i że za chwilę ucieknie. Serce mi wali, bo wiem, że to moja ostatnia szansa. Wyłączam myślenie.

I wtedy ruszam z miejsca. Sięgam w dół, chwytam nóż, robię duży wykrok do przodu i, polegając na swych umiejętnościach, odchylam się i rzucam, celując w gardziel zwierzęcia.

Ciężki, wojskowy nóż taty obraca się w powietrzu, a ja modlę się, by nie uderzył w drzewo. Obserwując jego ruch, odbijające się w nim słońce, przekonuję się, iż to istne cudo. W tej samej chwili dostrzegam, jak jeleń odwraca się i próbuje uciekać.

Jest zbyt daleko, bym mogła zobaczyć, co dokładnie się tam dzieje, lecz chwilę później mogę przysiąc, że słyszę odgłos ostrza wbijającego się w ciało. Jeleń wystrzela do przodu i nie mogę stwierdzić, czy jest ranny.

Rzucam się w pogoń za nim. Docieram do miejsca, w którym był przed chwilą i z zaskoczeniem dostrzegam jasnoczerwoną krew na śniegu. Serce mi drży, pobudzone zachętą.

Biegnę śladem krwi coraz dalej, skacząc przez skały i po około pięćdziesięciu jardach znajduję go: oto jest, leży na boku w śniegu, wierzgając nogami. Widzę nóż, który utkwił w jego gardle. Dokładnie w miejscu, w które celowałam.

Jeleń żyje jeszcze, a ja nie wiem, jak skrócić jego męki. Czuję, jak cierpi i sama czuję się okropnie. Chcę zadać mu szybką i bezbolesną śmierć, ale nie wiem jak.

Klękam i wyciągam nóż, potem nachylam się i jednym szybkim ruchem podcinam mu głęboko gardziel, mając nadzieję, że to wystarczy. Chwilę później tryska krew, a po około dziesięciu kolejnych sekundach nogi jelenia przestają w końcu wierzgać. Jego powieki również przestają drżeć i w końcu wiem, że nie żyje.

Stoję nad nim, spoglądając w dół, trzymając nóż w dłoni i czuję się przytłoczona poczuciem winy. Niczym barbarzyńca, który zabił tak piękne i bezbronne stworzenie. W tej jednej chwili z trudem przychodzi mi myśleć o tym, jak okropnie potrzebne jest nam to jedzenie, jakie wielkie szczęście miałam, że w ogóle udało mi się złapać jelenia. Mogę jedynie myśleć o tym, że jeszcze kilka minut temu oddychał, żył tak jak i ja. A teraz jest martwy. Spoglądam na niego leżącego idealnie nieruchomo w śniegu i wbrew sobie czuję wstyd.

I właśnie wtedy słyszę to pierwszy raz. Na początku lekceważę to, sądząc, że mi się coś przesłyszało, gdyż po prostu to jest niemożliwe. Ale po kilku chwilach dźwięk staje się nieco głośniejszy, bardziej wyraźny i już wiem, że jest prawdziwy. Serce zaczyna walić mi w piersi jak oszalałe, kiedy rozpoznaję ten dźwięk. Słyszałam go tu jak dotąd tylko jeden raz. Zawodzenie silnika. Silnika samochodu.

Stoję oniemiała, zbyt przerażona, by się poruszyć. Silnik warczy coraz głośniej, coraz wyraźniej, a ja wiem, że może oznaczać tylko jedno. Łowców niewolników. Nikt inny nie śmiałby zapuszczać się tak wysoko, ani nie ma powodu, by to robić.

Ruszam sprintem, pozostawiając jelenia za sobą, gnając przez las, mijając chatę i w dół zbocza. Wciąż zdaje mi się, że biegnę za wolno. Myślę o Bree, która siedzi tam w domu teraz sama, a odgłos silnika rośnie coraz bardziej i bardziej. Staram się przyspieszyć, zbiegając wprost w dół po ośnieżonym zboczu, potykając się i czując, jak serce podchodzi mi do gardła.

Biegnę tak szybko, że w pewnej chwili upadam twarzą w przód, ocierając kolano i łokieć, pozbawiając się tchu. Z trudem podnoszę się, zauważając krew na kolanie i ręce, ale nie dbam o to. Zmuszam się z powrotem do biegu, potem sprintu.

Ześlizgując się co chwilę, docieram w końcu na płaskowyż i stąd widzę całą drogę w dół do naszego domu. Serce skacze mi do gardła: w śniegu widnieją wyraźne ślady opon prowadzące prosto do naszego domu. Drzwi wejściowe są otwarte. A najbardziej złowieszczą rzeczą jest to, że nie słyszę szczekania Sashy.

Zbiegam, coraz niżej, przyglądając się w międzyczasie dwóm pojazdom zaparkowanym przed naszym domem: samochodom łowców. Całe czarne i zawieszone nisko nad ziemią wyglądają niczym podrasowane steroidami bolidy z potężnymi oponami i kratami na każdym oknie. Ich maski zdobi emblemat Areny Jeden, rozpoznawalny nawet z tej odległości – diament z szakalem po środku. Przybyli tu, by zaopatrzyć arenę.

Puszczam się sprintem dalej w dół po zboczu. Muszę być lżejsza. Sięgam do kieszeni, wyciągam słoiki z dżemem i rzucam je na ziemię. Słyszę za sobą rozbijające się szkło, ale nie przejmuję się. Nic innego teraz się nie liczy.

Jestem ledwie sto jardów od domu, kiedy widzę, jak samochody ruszają i odjeżdżają. Kierują się z powrotem na krętą, wiejską drogę. Chcę mi się płakać, kiedy uświadamiam sobie, co się stało.

Trzydzieści sekund później docieram do domu i mijam go, kierując się wprost na drogę, mając nadzieję, że ich jeszcze złapię. Wiem, że dom jest już pusty.

Spóźniłam się. Ślady po oponach mówią same za siebie. Kiedy spoglądam w dół, dostrzegam je pół mili dalej, widzę jak przyspieszają. Nie ma mowy o tym, żeby doścignąć je na piechotę.

Biegnę z powrotem do domu, tak na wszelki wypadek, gdyby jakimś cudem Bree udało się ukryć, lub gdyby ją tu zostawili. Wpadam przez otwarte drzwi wejściowe i ze zgrozą patrzę na to, co tam zastaję: wszędzie jest krew. Na podłodze leży martwy łowca ubrany w czarny kombinezon, a z jego gardła płynie krew. Obok niego leży Sasha, na boku, martwa. Z rany, która wygląda jakby od kuli, cieknie krew. Jej kły wciąż tkwią w gardle łowcy. Wszystko staje się oczywiste: Sasha musiała próbować ocalić Bree, skacząc na mężczyznę, kiedy wszedł do domu i zaciskając mu zęby na gardle. Pozostali musieli ją zastrzelić. A mimo to, nie puściła.

Przebiegam przez dom, pokój po pokoju, wykrzykując imię Bree, słysząc we własnym głosie rozpacz. Nie rozpoznaję już tego głosu: brzmi, jakby należał do szaleńca.

Wszystkie drzwi są jednak otwarte i nie ma tu nikogo.

Łowcy zabrali moją siostrę.

CZTERY

Stoję w salonie taty, będąc w szoku. Z jednej strony, zawsze obawiałam się, że ten dzień nadejdzie; a jednak teraz, kiedy już przyszedł, nie potrafię w to uwierzyć. Przytłacza mnie poczucie winy. Czy zdradził nas ogień rozpalony w kominku zeszłej nocy? Widzieli dym? Dlaczego nie mogłam być bardziej ostrożna?

Nienawidzę siebie również za to, że rano zostawiłam Bree samą – zwłaszcza, że nam obu przyśniło się coś niedobrego. Widzę jej twarz, słyszę, jak błaga, bym nie odchodziła. Dlaczego jej nie posłuchałam? Nie zaufałam instynktowi? Wracając do tego myślami, nie mogę oprzeć się wrażeniu, że tata rzeczywiście mnie ostrzegł. Dlaczego nie zwróciłam na to uwagi?

Nic z tego już nie ma znaczenia. Przystaję tylko na chwilę. Włączył się mój tryb działania. Za nic w świecie nie odpuszczę, nie pozwolę, by odeszła. Biegnę przez dom, nie chcąc stracić cennego czasu, by ruszyć w pogoń za łowcami i uratować Bree.

Podbiegam do ciała łowcy i oglądam je dokładnie: ma na sobie typowy, czarny wojskowy strój: czarne buty bojowe, czarny wojskowy mundur i czarną koszulę z długimi rękawami pod obcisłą kurtką typu bomber. Ma też wciąż na twarzy czarną maskę z insygniami Areny Jeden – znakiem rozpoznawczym łowcy – oraz niewielki czarny kask na głowie. Na niewiele dobrego to się zdało: Sasha i tak zdołała zatopić kły w jego gardle. Spoglądam na Sashę i jej widok aż mnie zatyka. Jestem jej taka wdzięczna, iż stoczyła tę walkę. Czuję się winna, że i ją tutaj zostawiłam. Spoglądam na jej ciało i przyrzekam sobie, że po tym, jak sprowadzę tu Bree, wrócę i urządzę jej właściwy pochówek.

Szybko pozbawiam ciało łowcy wartościowych przedmiotów. Najpierw zdejmuję pas z bronią i zapinam go ciasno wokół własnej talii. Zawiera kaburę i krótką broń, którą wyciągam i szybko sprawdzam: naładowana i wydaje się w idealnym stanie. Jest niczym złoto – i teraz należy do mnie. Na pasie znajduje się też kilka zapasowych magazynków z amunicją.

Zdejmuję mu kask i przyglądam się jego twarzy: jestem zdumiona, że jest o wiele młodszy, niż podejrzewałam. Nie może mieć więcej niż osiemnaście lat. Nie wszyscy łowcy niewolników są bezlitosnymi łowcami nagród; niektórzy są przymuszani do pełnienia służby, pozostając na łasce założycieli Areny, którzy rzeczywiście dzierżą władzę. Mimo to, nie mam dla niego współczucia. Jakby nie było, przymuszony, czy też nie, przybył tu, by odebrać życie mojej siostrze, a także moje.

Pragnę jedynie wybiec na zewnątrz i rzucić się za nimi w pogoń, ale opanowuję się i najpierw zbieram, co mogę. Wiem, że będę tam tego potrzebować i że minuta, czy dwie spędzone tutaj mogą dużo zmienić. Tak więc sięgam w dół, przymierzam jego kask i z ulgą stwierdzam, że na mnie pasuje. Jego czarna osłona na oczy przyda się, by zablokować oślepiające światło odbijane przez śnieg. Ściągam również jego ubranie, tak rozpaczliwie mi potrzebne. Zdejmuję mu rękawiczki zrobione z ultralekkiego, wyściełanego materiału i z ulgą stwierdzam, że idealnie pasują na moje dłonie. Przyjaciele zawsze dokuczali mi z powodu moich dużych dłoni i stóp, a ja czułam wtedy zażenowanie – teraz jednak, choć raz jestem zadowolona. Zdejmuję mu kurtkę i ona również pasuje na mnie, choć jest może nieco za duża. Spoglądam w dół na łowcę i widzę, jak niewielkiej jest postury. Zdaję sobie sprawę, jakie mam szczęście. Nosimy prawie ten sam rozmiar. Kurtka jest gruba i wyściełana, podszyta jakimś materiałem. Nigdy jeszcze, w całym swoim życiu, nie miałam na sobie niczego równie ciepłego i komfortowego. Jestem wdzięczna losowi. Teraz mogę już zmierzyć się z zimnem.

Spuszczam wzrok i wiem, że powinnam również wziąć jego koszulę – ale nie potrafię po prostu zmusić się, by mu ją zdjąć i założyć. Jest zbyt osobista.

Porównuję jego stopy i z zachwytem stwierdzam, że mamy ten sam rozmiar. Nie marnując ani chwili dłużej, zdejmuję swoje stare, znoszone, za małe o jeden rozmiar buty i zakładam jego. Staję. Pasują idealnie i czuję się w nich fantastycznie. Czarne, bojowe buty ze stalowym noskiem, wewnątrz wyściełane futrem pną się wysoko za łydkę. Są tysiąckrotnie cieplejsze – i wygodniejsze – od moich.

Mając na sobie nowe buty, kurtkę, rękawiczki oraz pas z bronią i amunicją wokół talii, czuję się jak nowo narodzona, gotowa, by stoczyć walkę. Spoglądam na Sashę, potem obracam się i widzę niedaleko nowego misia Bree, całego we krwi. Tłumię cisnące się do oczu łzy. Chętnie splunęłabym temu łowcy w twarz zanim stąd wyjdę, jednak tylko odwracam się i wybiegam z domu.

Zrobiłam to wszystko szybko, zdoławszy rozebrać łowcę i ubrać się w czasie poniżej minuty i teraz wybiegam z domu i gnam na złamanie karku, nadrabiając stracone chwile. Kiedy wypadam przez drzwi wejściowe, nadal słyszę odległe zawodzenie ich silników. Nie mogą mieć więcej niż milę przewagi nade mną, a ja jestem zdeterminowana nadrobić tę różnicę. Potrzebny mi jest tylko niewielki łut szczęścia – by ugrzęźli w zaspie, skręcili, gdzie nie trzeba – i wówczas może, ale tylko może zdołam ich dogonić. A z tym pistoletem i amunicją na pewno dam im nieźle popalić. W innym przypadku zginę w walce. Powrót bez Bree nie wchodzi w rachubę.

Biegnę pod górę do lasu, jak najszybciej potrafię, w kierunku ukrytego motocykla taty. Oglądam się za siebie i widzę, że drzwi od garażu zostały wyważone. Łowcy musieli szukać tam pojazdu. Jestem wdzięczna Bogu, że byłam na tyle przewidująca, aby ukryć motocykl dużo wcześniej.

Wspinam się pod górę w topniejącym śniegu, potem pospiesznie podchodzę do krzaków skrywających motocykl. Nowe, grube rękawice przydają mi się teraz: chwytam kolczaste krzaki i usuwam z drogi. W kilka chwil oczyszczam drogę do pojazdu. Czuję ulgę, widząc, że wciąż jest na swoim miejscu, dobrze osłonięty przed oddziaływaniem żywiołów. Nie tracąc ani chwili, mocuję swój nowy kask, chwytam kluczyk ukryty w ramie i wskakuję na motocykl. Włączam zapłon i uruchamiam rozrusznik nożny.

Silnik kręci się, ale nie odpala. Serce podskakuje mi do gardła. Nie odpalałam go od wielu lat. Czyżby się zatarł? Próbuję odpalić, kopiąc rozrusznik i zwiększając obroty. Motocykl wydaje z siebie coraz głośniejsze dźwięki, ale wciąż nie odpala. Czuję rozpacz. Jeśli nie odpali, nigdy ich nie złapię. Bree już na zawsze zniknie z mojego życia.

– No, dalej, DALEJ! – wrzeszczę, trzęsąc się cała.

Kopię w rozrusznik raz za razem. Za każdym kolejnym silnik wydaje coraz głośniejszy dźwięk i mam wrażenie, że jestem już blisko.

Podnoszę głowę do nieba.

– TATO! – krzyczę. – PROSZĘ!

Kopię jeszcze raz i tym razem silnik zaskakuje. Zalewa mnie fala ulgi. Podkręcam kilkakrotnie obroty; są coraz głośniejsze, a z rury wydechowej wydobywają się niewielki czarne obłoki dymu.

Przynajmniej teraz mam jakieś szanse.

*

Obracam ciężką kierownicę i cofam motocykl o kilka stóp; waży tyle, że z ledwością nim poruszam. Odwracam kierownicę i dodaję odrobinę gazu. Motocykl zaczyna staczać się ze stromego zbocza wciąż pokrytego śniegiem i gałęziami.

Utwardzona droga znajduje się jakieś pięćdziesiąt jardów dalej, a jazda z góry wśród drzew jest niebezpieczna. Motocykl ślizga się co chwilę i nawet wciskając hamulce nie jestem w stanie nad nim zapanować. Przypomina to bardziej kontrolowany ślizg. Ześlizguję się między drzewami, ledwie chybiając, i podskakuję, przejeżdżając przez dziury w ziemi bądź też uderzając mocno w skalne występy. Modlę się, by tylko opona nie pękła. Po około trzydziestu sekundach jazdy po najbardziej wyboistym, nierównym terenie, jaki mogę sobie wyobrazić, motocykl opuszcza w końcu ziemiste podłoże i z hukiem ląduje na równej drodze. Skręcam i dodaję gazu. Motocykl posłusznie sunie w dół górską, asfaltową szosą. Przyspieszam.

Nabieram porządnej prędkości. Silnik warczy, wiatr świszczy wokół kasku. Jest mroźno, zimniej niż kiedykolwiek dotąd i jestem wdzięczna Bogu, że zabrałam rękawice i kurtkę. Nie wiem, co bez nich bym teraz zrobiła.

Mimo to, nie mogę jechać zbyt szybko. Droga górska wije się i ostro zakręca, a nie ma tu żadnego pobocza; jeden zbyt ostry zakręt i runę w dół, spadając setki stóp z górskiej grani. Jadę jak najszybciej się da, jednak przed każdym zakrętem zwalniam.

To cudowne uczucie móc znowu jechać motocyklem; już zapomniałam, jak smakuje prawdziwa wolność. Moja kurtka łopocze na wietrze. Opuszczam czarną osłonę i śnieżnobiały krajobraz przybiera barwę przygaszonych szarości.

Jeśli w ogóle mam jakąś przewagę nad łowcami, to z pewnością jest nią moja znajomość tych dróg, lepsza niż kogokolwiek innego. Przyjeżdżałam tu, będąc jeszcze dzieckiem i wiem, dokąd prowadzi każdy zakręt, jak stroma jest droga. Znam też każdy możliwy skrót, którego oni za nic w świecie nie mogliby znać. Są teraz na moim terytorium. I choć być może dzieli nas mila lub nawet więcej, jestem pełna optymizmu, wierząc, że w jakiś sposób dogonię ich. Mój motocykl, choć ma już swoje lata, musi przynajmniej dorównywać szybkością samochodom łowców.

Jestem też pewna siebie, gdyż wiem, dokąd jadą. Jeśli chcesz wrócić na autostradę – a z pewnością to właśnie zamierzają zrobić − istnieje tylko jedna droga wyjazdowa z tych gór. I jest to Droga 23 wiodąca na wschód. A jeśli kierują się do miasta, wówczas mają tyko jedno wyjście, przekroczyć rzekę Hudson mostem Ripa Van Winkle’a. To jedyny sposób. A ja jestem zdeterminowana, by pokonać ich w wyścigu do tego miejsca.

Przyzwyczajam się do jazdy i zyskuję dobrą prędkość, wystarczającą, by odgłos ich silników stawał się coraz głośniejszy. Rozochocona tym sukcesem, jadę szybciej niż powinnam. Zerkam w dół i widzę, że jadę sześćdziesiątką. Wiem, że postępuję lekkomyślnie, zwłaszcza, że te ostre zakręty zmuszają mnie do zwalniania do dziesięciu mil na godzinę, jeśli nie chcę ryzykować, że skończę w śniegu. Tak więc zwalniam i przyspieszam co chwilę, pokonując zakręt za zakrętem. W końcu doganiam ich na tyle, że widzę w oddali, jakąś milę przede mną, znikający za zakrętem błotnik jednego z ich samochodów. Czuję radość. Dogonię ich – lub zginę, próbując.

Mijam kolejny zakręt, zwalniając do około dziesięciu i przygotowując się, by przyspieszyć, kiedy nagle niemal wpadam na kogoś, kto stoi na drodze, wprost przede mną. Pojawia się znikąd i jest już za późno na jakąkolwiek reakcję.

Zaraz w niego uderzę. Nie mam wyboru i wciskam hamulce. Na szczęście, nie jadę zbyt szybko, ale motocykl wpada w poślizg na śniegu, nie mogąc złapać z powrotem przyczepności. Obracam się dwukrotnie wokół własnej osi, po czym zatrzymuję się wreszcie na granitowej ścianie góry.

Mam szczęście. Gdyby okręciło mnie w drugą stronę, stoczyłabym się i spadła w urwisko.

Wszystko potoczyło się tak szybko, że jestem w szoku. Siedząc na motocyklu i trzymając kierownicę, odwracam się i patrzę na drogę. Instynkt podpowiada mi najpierw, że to łowca pozostawiony tutaj, by mnie zrzucić z drogi. Jednym ruchem wyłączam zapłon i wyciągam broń, celując w mężczyznę, który wciąż tam stoi, jakieś dwadzieścia stóp dalej. Odbezpieczam broń i odciągam kurek dokładnie tak, jak uczył mnie tata na strzelnicy. Celuję w serce, zamiast w głowę, aby w razie jeśli chybię, trafić go jednak gdziekolwiek.

Ręce mi drżą wyraźnie, nawet mimo, że mam rękawice i zdaję sobie sprawę, jak bardzo jestem podenerwowana tym, że mam pociągnąć za spust. Nigdy jeszcze nikogo nie zabiłam.

Mężczyzna podnosi nagle ręce wysoko do góry i podchodzi do mnie o krok.

– Nie strzelaj! – krzyczy.

– Zostań na miejscu! – krzyczę do niego, nadal nie będąc gotową go zabić.

Posłusznie zatrzymuje się w miejscu.

– Nie jestem jednym z nich! – krzyczy. – Ocalałem, tak jak ty. Zabrali mojego brata!

Zastanawiam się, czy to pułapka. Potem jednak podnoszę osłonę i lustruję go od stóp do głów, zauważam jego znoszone dżinsy, pełne dziur tak jak i moje, widzę, że nosi tylko jedną skarpetkę, nie ma rękawic, a jego dłonie są sine; nie ma też żadnej kurtki, jedynie znoszoną, szarą termoaktywną koszulkę, pełną dziur. Nade wszystko, dostrzegam jego wychudzoną twarz, policzki zapadnięte jeszcze głębiej niż moje i podkrążone oczy. Nie golił się też od długiego czasu. Mimowolnie zauważam również, że mimo tego wszystkiego jest uderzająco pociągający. Z wyglądu jest w moim wieku, ma może z siedemnaście lat, na głowie gęstą czuprynę jasnobrązowych włosów i wielkie, jasnoniebieskie oczy.

Najwyraźniej mówi prawdę. Nie jest łowcą niewolników. To ocalały. Taki, jak ja.

– Mam na imię Ben! – krzyczy.

Powoli opuszczam broń, uspokajając się nieco, ale wciąż jestem zdenerwowana, wkurzona, że mnie zatrzymał i czuję ponaglającą potrzebę ruszenia dalej. Przez Bena straciłam dużo cennego czasu i niemal zginęłam.

– Prawie mnie zabiłeś! – krzyczę do niego. – Dlaczego stałeś na drodze?

Włączam zapłon i odpalam silnik, gotowa ruszyć dalej.

Jednakże Ben podchodzi do mnie o kilka kroków, machając szaleńczo rękoma.

– Zaczekaj! – krzyczy. – Nie odjeżdżaj! Proszę! Zabierz mnie ze sobą! Mają mojego brata! Muszę go odzyskać. Usłyszałem motocykl i pomyślałem, że jesteś jedną z nich, więc zablokowałem drogę. Nie zdawałem sobie sprawy, że jesteś ocalałą. Proszę! Pozwól mi jechać razem z tobą!

Przez chwilę współczuję mu, ale wtedy odzywa się mój instynkt przetrwania i już nie jestem tego taka pewna. Z jednej strony, jego obecność może okazać się pomocna, zważywszy na to, że w grupie siła; z drugiej strony, nie znam go ani jego charakteru. Czy w walce nie stchórzy? Czy w ogóle umie walczyć? Jeśli pozwolę mu jechać w przyczepie, zużyję więcej paliwa i dodatkowy ciężar tylko mnie spowolni. Waham się, rozważając opcje, potem w końcu decyduję, że go nie zabiorę.

– Wybacz – mówię, opuszczając osłonę i przygotowując się do drogi. – Tylko mnie spowolnisz.

Zaczynam podkręcać obroty i wtedy on znów krzyczy.

– Jesteś mi to winna!

Zatrzymuję się na sekundę, zdezorientowana jego słowami. Winna mu? Co takiego?

– Tamtego dnia, kiedy przyjechałaś – kontynuuje. − Razem z młodszą siostrą. Przyniosłem wam jelenia. Wystarczyłby na tydzień. Dałem wam go. I nigdy nie prosiłem o nic w zamian.

Jego słowa wstrząsają mną do głębi. Pamiętam tamten dzień, jakby to było wczoraj oraz to, jak wiele to dla nas znaczyło. Nigdy nie pomyślałabym, że kiedyś wpadnę na tego, który zostawił nam tamtego jelenia. Musiał tu być przez ten cały czas, tak blisko – ukrywając się w górach, tak jak my. Starając się przetrwać. Trzymając się na uboczu. Razem ze swoim młodszym bratem.

Rzeczywiście czuję, że jestem jego dłużnikiem. I zmieniam zdanie. Nie lubię być komukolwiek cokolwiek winna. Może jednak rzeczywiście w grupie siła. I wiem, co czuje: zabrali mu brata, tak jak moją siostrę. Może to wystarczający powód. Może razem zdołamy wyrządzić większe szkody.

– Proszę – błaga. – Muszę uratować brata.

– Wsiadaj – mówię, gestem wskazując miejsce w przyczepie.

Wskakuje na nie bez wahania.

– W środku jest zapasowy kask.

Chwilę później siedzi już i szarpie się z moim starym kaskiem. Nie zwlekam ani chwili dłużej. Wyrywam szybko przed siebie.

Motocykl jest cięższy, ale również sprawia wrażenie bardziej stabilnego. Po kilku chwilach znów jadę sześćdziesiątką po stromej, górskiej drodze. Tym razem nic mnie nie zatrzyma.

*

Pędzę krętymi, wiejskimi drogami, skręcając co chwilę i kiedy mijam kolejny zakręt, przede mną rozpościera się panoramiczny widok doliny. Widzę stąd wszystkie drogi i dwa samochody łowców w oddali. Są przynajmniej dwie mile przed nami. Musieli pojechać drogą numer dwadzieścia trzy, dzięki czemu jechali teraz z tak dużą prędkością, co oznacza, że górę mają już za sobą i jadą teraz szeroką, prostą szosą. Myśl o tym, że Bree jest w którymś z tych samochodów pali mnie do żywego. Przychodzi mi na myśl, że musi być bardzo przerażona. Zastanawiam się, czy ją skrępowali, czy cierpi. Biedne dziecko musi być teraz w głębokim szoku. Modlę się, aby tylko nie musiała oglądać, jak umierała Sasha.

Dodaję gazu z poczuciem nowej siły, skręcając o wiele za ostro. Oglądam się i widzę, że Ben trzyma się kurczowo krawędzi przyczepy z przerażeniem na twarzy, obawiając się o swoje życie. Po kilku kolejnych ostrych zakrętach zjeżdżamy z szosy i pędzimy 23-cią. Nareszcie jesteśmy na normalnej autostradzie, na płaskim podłożu. Teraz mogę przyspieszyć do maksymalnej prędkości.

I tak robię. Zmieniam bieg i podkręcam gaz najwyżej, jak się da. Nigdy jeszcze nie jechałam tym motocyklem – ani czymkolwiek innym – z taką prędkością. Widzę, jak wskazówka mija setkę, potem sto dziesięć, sto dwadzieścia… Na drodze nadal leży śnieg, który wzbija się w powietrze i osypuje mi twarz, odbijając się od osłony. Czuję, jak płatki śniegu chłoszczą mi skórę na szyi. Wiem, że powinnam zwolnić, ale nie robię tego. Muszę złapać tych zbirów.

Sto trzydzieści… sto czterdzieści… Jedziemy tak szybko, że z trudem oddycham. Wiem też, że jeśli z jakiegoś powodu będę musiała zahamować, nie będę w stanie tego zrobić. Przewrócimy się z takim impetem, że w żaden sposób tego nie przeżyjemy. Ale nie mam innego wyboru. Sto pięćdziesiąt… sto sześćdziesiąt….

– ZWOLNIJ! – krzyczy Ben. – ZGINIEMY!

Odnoszę dokładnie takie samo wrażenie: że umrzemy. W zasadzie, jestem tego pewna. Ale nie dbam już o to. Wszystkie te lata spędzone na ustawicznym zachowywaniu ostrożności i ukrywaniu się, w końcu zaszły mi za skórę. Chowanie się nie leży w mojej naturze; wolę zmierzyć się z czymś z podniesionym czołem. Chyba pod tym względem przypominam tatę: raczej staję do walki. I teraz, w końcu, po tylu latach, nadeszła szansa, by walczyć. A świadomość tego, że Bree jest tam, przed nami, tak blisko, w jakiś sposób na mnie wpłynęła: doprowadziła mnie do szału. Nie potrafię zmusić się, by zwolnić. Widzę przed sobą ich auta i to pobudza mnie jeszcze bardziej. Zaczynam zdecydowanie ich doganiać. Są już mniej niż milę ode mnie i po raz pierwszy naprawdę czuję, że ich dogonię.

Autostrada zakręca i znikają mi z pola widzenia. Kiedy wyjeżdżam za zakręt, ich nie ma już na autostradzie; jakby nagle zniknęli. Jestem zdezorientowana. Po chwili jednak, kiedy spoglądam przed siebie, dostrzegam przyczynę. I ona sprawia, że wciskam mocno hamulec.

W poprzek autostrady leży zwalone ogromne drzewo, blokując całkowicie przejazd. Na szczęście mam jeszcze czas, by bezpiecznie przyhamować. Zauważam ślady opon samochodowych łowców, którzy zjechali z drogi i objechali przeszkodę poboczem. Kiedy dojeżdżamy do drzewa, zatrzymując się prawie i zjeżdżając z drogi w ślad na łowcami, dostrzegam na korze świeże ślady po nacięciu. I wtedy uświadamiam sobie, co się stało: ktoś musiał niedawno je ściąć. Jakiś ocalały, zgaduję. Jeden z naszych. Musiał widzieć, co się stało, zauważył łowców niewolników i powalił drzewo, by ich zatrzymać. I nam pomóc.

Gest ten zaskakuje mnie i dodaje otuchy. Zawsze podejrzewałam, że istnieje nieoficjalna sieć ocalałych, ukrywających się w górach, którzy dbają o siebie nawzajem. Teraz już jestem tego pewna. Nikt nie lubi łowców niewolników. I nikt nie chce, by coś takiego przydarzyło się również im samym.

Ślady opon łowców są wyraźne. Podążam nimi wzdłuż pobocza, po czym, ostro skręcając, wjeżdżam z powrotem na autostradę. Wkrótce zjeżdżam z powrotem na 23-cią i widzę ich wyraźnie jakieś pół mili przed sobą. Nadrobiłam trochę dzielącą nas odległość. Znów dodaję gazu i jadę najszybciej, jak motocykl daje radę, ale oni teraz również wciskają gaz do dechy. Musieli mnie zauważyć. Napis na starym, zardzewiałym znaku oznajmia: „Cairo: 2.” Jesteśmy blisko mostu. Zostało już tylko kilka mil.

Teren jest tu bardziej zabudowany. Po drodze mijamy stojące wzdłuż pobocza popadające w ruinę budowle. Porzucone fabryki. Hurtownie. Centra handlowe. Nawet domy mieszkalne. Wszystko wygląda tak samo: spalone, splądrowane, zniszczone. Są tu nawet porzucone pojazdy, a raczej ich puste karoserie. Jakby na całym świecie nic już nie działało.

Widzę ich cel na horyzoncie: most Ripa Van Winkle’a. Nieduży, z dwoma pasami ruchu i zabezpieczony stalowymi belkami, spina obydwa brzegi rzeki Hudson, łącząc niewielkie miasto Catskill z większym miastem Hudson po wschodniej stronie. Nieznany zbyt wielu osobom, kiedyś używany głównie przez tutejszych, obecnie tylko łowcy z niego korzystają. Idealnie nadaje się do ich celów, prowadząc wprost do Drogi 9-tej, którą docierają do Taconic Parkway i dalej, po około dziewięćdziesięciu milach, wprost do samego serca miasta. To ich arteria.

Ale straciłam już dużo czasu i bez względu na to, jak bardzo przyspieszam, po prostu nie mogę ich dogonić. Nie będę w stanie ich ubiec w wyścigu do mostu. Jednakże, nadrabiam dzielącą nas odległość i jeśli zdołam jechać wystarczająco szybko, może wyprzedzę ich, zanim przekroczą rzekę.

U podstawy mostu stoi dom byłego poborcy myta, zmuszając przejezdnych, by ustawiali się w kolejce i pojedynczo przejeżdżali przy bramce do poboru opłat. Kiedyś stała tu barykada uniemożliwiająca przejazd, ale dawno już została staranowana. Łowcy niewolników suną wąskim przejazdem, mijając zardzewiały, zwisający znak z napisem: PRZEJŚĆIE E-Z.

Jadę za nimi i wpadam na most z rzędem zardzewiałych, powykręcanych i powyginanych ulicznych latarni, które nie działają od wielu lat. Nabierając prędkości, zauważam, jak jeden z pojazdów zatrzymuję się z piskiem opon w oddali. Jestem zdumiona – nie mogę zrozumieć, z jakiego powodu to robią. Nagle widzę, jak jeden z łowców wyskakuje z samochodu, umieszcza coś na drodze, po czym wskakuje do samochodu i ten rusza dalej. Dzięki temu zyskuję drogocenny dla mnie czas. Zbliżam się do ich samochodu jadącego ćwierć mili przede mną i mam wrażenie, że za chwilę ich dogonię. Wciąż nie mogę zrozumieć, dlaczego się zatrzymali – ani też co podłożyli.

Nagle to do mnie dociera – i ostro hamuję.

– Co robisz? – wrzeszczy Ben. – Dlaczego się zatrzymujesz!?

Ale ignoruję go, dociskając hamulce jeszcze bardziej. Robię to zbyt mocno i zbyt szybko. Motocykl nie może złapać przyczepności na śniegu i zaczynamy się ślizgać, obracając się wielkim kołem wokół własnej osi. Na szczęście, stoją tam metalowe bariery i to w nie uderzamy z impetem, zamiast wpaść do lodowatej wody w rzece.

Obracając się, zsuwamy do środka mostu. Powoli zaczynamy wyhamowywać, wytracać prędkość, a ja mogę tylko mieć nadzieję, że zdążymy zatrzymać się w porę. Ponieważ dopiero teraz zdaję sobie sprawę – o wiele za późno – co takiego podrzucili na drodze.

Następuje potężna eksplozja. Kiedy ich bomba wybucha, ogień sięga do nieba.

Fala gorąca i odłamki lecą wprost na nas. Wybuch jest niesamowity, płomienie wystrzeliwują wszędzie dokoła, a jego siła uderza niczym tornado, odrzucając nas w tył. Czuję żar, który pali skórę nawet przez odzież, który pochłania nas całkowicie. Od mojego kasku odbijają się setki odłamków, rozbrzmiewając głośnym echem w uszach.

Bomba wyrwała tak wielką dziurę w moście, że rozpołowiła go na dwoje, tworząc przerwę długości dziesięciu jardów między obydwoma końcami. Nie ma już mowy o tym, by nim przejechać. Co gorsza, ześlizgujemy się do dziury i za chwilę runiemy setki stóp w dół. Dobrze, że zahamowałam w tamtym momencie, kiedy od wybuchu dzieliło nas całe pięćdziesiąt jardów. Niestety, motocykl nieustannie ześlizguje się coraz bliżej ku przepaści.

W końcu nasza prędkość spada do trzydziestu, potem dwudziestu, a potem dziesięciu… Ale motocykl, sunąc po oblodzonej nawierzchni, nie chce się zatrzymać, a ja nie mogę powstrzymać jego ślizgu ku środkowi mostu – ku ziejącej niedaleko otchłani.

Wciskam hamulce z całych sił, próbując wszystkiego. Ale uświadamiam sobie, że na nic zdadzą się moje wysiłki, ponieważ wciąż zsuwamy się w niekontrolowany sposób ku przepaści.

Ostatnia myśl, jaka przychodzi mi do głowy, zanim motocykl zaczyna spadać, jest to, iż mam nadzieję, że Bree umrze lżejszą śmiercią.

CZĘŚĆ II

PIĘĆ

Piętnaście stóp… dziesięć… pięć… Motocykl zwalnia, lecz niewystarczająco i znajdujemy się tylko kilka stóp od krawędzi. Przygotowuję się na upadek, ledwie pojmując, że właśnie w ten sposób przyjdzie mi umrzeć.

I wtedy staje się coś niewyobrażalnego: słyszę głośny huk i czuję ostre szarpnięcie do przodu, kiedy motocykl uderza w coś i całkowicie się zatrzymuje. Z mostu wystaje, wyrwany wybuchem, kawałek metalu, który dostaje się w szprychy przedniego koła.

Jestem w szoku, siedząc tak w bezruchu na motocyklu. Powoli spoglądam w dół i serce mi staje, kiedy uzmysławiam sobie, że wiszę w powietrzu nad przepaścią. Pode mną nie ma dosłownie nic. Setki stóp poniżej dostrzegam białą taflę lodu na rzece Hudson. Jestem zdezorientowana i nie wiem, dlaczego nie spadam.

Odwracam się i widzę, że druga połowa motocykla – ta z przyczepą – nadal stoi na moście. Ben nadal w niej siedzi, wyglądając na bardziej oszołomionego ode mnie. Gdzieś po drodze zgubił swój kask i jego policzki, osmalone od wybuchu, pokrywa sadza. Ogląda się na mnie, potem na przepaść, potem znowu na mnie z niedowierzaniem, jakby zdumiony faktem, że jeszcze żyję.

Uzmysławiam sobie, że jego waga, siedzącego wciąż w przyczepie, jest jedyną rzeczą, która równoważy moją i nie pozwala, bym runęła w dół. Gdybym go wtedy nie zabrała ze sobą, teraz byłoby już po mnie.

Muszę coś zrobić zanim cały motocykl przechyli się i spadnie. Powoli, ostrożnie podciągam obolałe ciało w górę i wspinam się na przyczepę, na Bena. Potem przesuwam się po nim, staję obiema nogami na jezdni i powoli wyciągam motocykl.

Ben zauważa, co robię i próbuje mi pomóc. Razem wyciągamy go znad przepaści i cofamy w bezpieczne miejsce.

Ben spogląda na mnie dużymi, niebieskimi oczyma, wyglądając, jakby właśnie wrócił z wojny.

– Skąd wiedziałaś, że to bomba? – pyta.

Wzruszam ramionami. Po prostu wiedziałam.

– Gdybyś wtedy nie zahamowała, już bylibyśmy martwi – mówi z wdzięcznością.

– Gdybyś nie siedział w przyczepie, już bym nie żyła – odpowiadam.

Właśnie. Obydwoje zawdzięczamy sobie życie.

Spoglądamy w dół w przepaść. Podnoszę wzrok i w oddali dostrzegam samochód łowców zjeżdżający na drugi brzeg rzeki.

– I co teraz? – pyta Ben.

Rozglądam się wokoło, rozważając różne opcje. Znów spoglądam w dół, na rzekę. Jest całkiem biała, zamarznięta i pokryta śniegiem. Rozglądam się wzdłuż i wszerz rzeki w poszukiwaniu innych mostów, jakichkolwiek przejść. Nie dostrzegam żadnych.

Wtedy dociera do mnie, co muszę zrobić. To ryzykowne. W gruncie rzeczy, prawdopodobnie skończy się naszą śmiercią. Ale muszę spróbować. Przyrzekłam sobie. Nie poddam się. Bez względu na wszystko.

Wskakuję z powrotem na motocykl. Ben rusza za mną, wsiadając do przyczepy. Wkładam swój kask i otwieram przepustnicę, odjeżdżając z powrotem w kierunku, z którego przyjechaliśmy.

– Gdzie jedziesz? – woła Ben. – To nie w tym kierunku!

Ignoruję go, dodając gazu i pokonując most z powrotem na naszą stronę Hudsonu. Zaraz za mostem skręcam w ulicę Spring Street, kierując się w stronę miasta Catskill.

Pamiętam, jak przyjeżdżałam tu z tatą, będąc dzieckiem, i drogę, która prowadziła wprost nad rzekę. Często łowiliśmy tam ryby. Podjeżdżaliśmy nad sam brzeg i nawet nie musieliśmy wysiadać z samochodu. Pamiętam, że byłam zdumiona tym, że mogliśmy podjechać do samej wody. I teraz w myślach zradza się pewien plan. Bardzo, ale to bardzo ryzykowny plan.

Po prawej mijamy niewielki, opuszczony kościół i cmentarz, na którym nagrobki wystają wprost ze śniegu w tak typowy dla miasta położonego w Nowej Anglii sposób. Zdumiewa mnie to, że choć cały świat został splądrowany i zniszczony, cmentarze pozostają pozornie nietknięte. Jakby to umarli władali pod ziemią.

Droga kończy się skrzyżowaniem; skręcam w prawo na Bridge Street i zjeżdżam ze stromego wzgórza. Pokonawszy kilka przecznic, przejeżdżam obok ruin ogromnego, marmurowego budynku z widniejącym wciąż na portyku napisem „Gmach Administracji Hrabstwa Greene”, skręcam w lewo w Main Street i mknę przez Catskill będące kiedyś senną, nadrzeczną mieściną. Po obu stronach widnieją sklepy, wypalone doszczętnie szkielety budynków, ruiny, wybite okna i porzucone pojazdy. W zasięgu wzroku nie ma ani jednej żywej duszy. Pędzę środkiem Main Street pozbawionej elektryczności, mijając od dawna niedziałającą sygnalizację. Nie, żebym się zatrzymała, gdyby działały.

Po lewej mijam ruiny poczty i gwałtownie skręcam, by ominąć stertę gruzu na ulicy, pozostałości rezydencji, która kiedyś w przeszłości tu runęła. Ulica ciągnie się dalej z górki, wijąc się i zwężając. Mijam zardzewiałe kadłuby łodzi, wyciągnięte na brzeg, ze zniszczonym poszyciem. Za nimi znajdują się ogromne, skorodowane konstrukcje byłych składów paliwa, okrągłe i wznoszące się wysoko do nieba.

Skręcam w lewo, w stronę nadbrzeżnego parku, porośniętego w tej chwili chwastami. Resztka znaku oznajmia, iż jest to „Dutchman’s Landing”. Park wrzyna się w rzekę i jedyną barierą odgradzającą od niej drogę są nieliczne, wolnostojące głazy. Skręcam w kierunku prześwitu, zsuwam osłonę kasku i dodaję gazu, ile tylko można. Teraz albo nigdy. Już czuję, że serce zaczyna bić jak oszalałe.

Ben musi przeczuwać, co zamierzam. Siedzi sztywno wyprostowany, kurczowo trzymając się przyczepy ze strachu.

– STÓJ! – krzyczy. – CO ROBISZ?

Ale nie ma już szans. Sam zgłosił się na tę przejażdżkę i nie ma odwrotu. Pozwoliłabym mu wysiąść, ale nie mam czasu do stracenia; poza tym, gdybym się zatrzymała, mogłabym już nigdy nie odważyć się zrobić to, co zamierzam.

Sprawdzam prędkościomierz: sześćdziesiąt… siedemdziesiąt… osiemdziesiąt….

– WPAKUJESZ NAS PROSTO DO RZEKI! – krzyczy Ben.

– JEST SKUTA LODEM! – krzyczę do niego.

– NIE WYTRZYMA! – odkrzykuje.

Dziewięćdziesiąt… sto… sto dziesięć.

– PRZEKONAMY SIĘ! – wołam.

Ma rację. Lód może nas nie utrzymać. Ale nie widzę innego sposobu. Muszę przekroczyć tę rzekę, a nie przychodzi mi do głowy żaden inny pomysł.

Sto dwadzieścia… sto trzydzieści… sto czterdzieści…

Rzeka zbliża się coraz szybciej.

– WYPUŚĆ MNIE! – krzyczy zrozpaczony Ben.

Ale nie ma już na to czasu. Wiedział, na co się pisze.

Dodaję gazu jeszcze jeden, ostatni raz.

I wtedy nasz świat spowija biel.

SZEŚĆ

Kieruję motocykl w przerwę między kamieniami i następną rzeczą, z której zdaję sobie sprawę jest to, że lecimy. Przez sekundę unosimy się w powietrzu, a ja zastanawiam się, czy lód wytrzyma, kiedy w niego uderzymy – czy też przebijemy się przez niego i wpadniemy do lodowatej wody, gdzie z pewnością czeka nas brutalna śmierć.

Sekundę później czuję wstrząs na całym ciele, kiedy uderzamy o coś mocno.

Lód.

Uderzamy przy prędkości sto czterdzieści, szybszej niż mogłabym to sobie wyobrazić i kiedy lądujemy, tracę panowanie nad pojazdem. Opony nie mogły złapać przyczepności i moja jazda przypomina kontrolowany poślizg; robię, co mogę, by utrzymać kierownicę, która okręca się jak szalona. Lecz, ku memu zaskoczeniu i uldze, lód przynajmniej wytrzymuje. Suniemy po solidnej tafli lodu pokrywającej Hudson, okręcając się raz w prawo, raz w lewo, ale przynajmniej zmierzamy w dobrym kierunku. Modlę się do Boga, by lód wytrzymał.

Nagle słyszę za sobą przeraźliwy odgłos pękającego lodu, głośniejszy nawet od ryku silnika. Rzucam okiem ponad ramieniem i widzę ogromną szczelinę powstającą w ślad za naszym motocyklem. Tuż za nami rzeka otwiera odmęty. Ratuje nas tylko to, że suniemy tak szybko, że szczelina nie może nas dogonić, pozostając zawsze jakąś stopę za nami. Jeśli silnik i opony wytrzymają jeszcze przez kilka sekund, być może, ale tylko może, uda nam się przed nią umknąć.

– SZYBCIEJ! – krzyczy Ben z szeroko otwartymi ze strachu oczyma, spoglądając ponad ramieniem za siebie.

Dodaję gazu na ile to tylko możliwe, dochodząc prawie do stu pięćdziesięciu. Jesteśmy trzydzieści jardów od przeciwległego brzegu i szybko zmniejszamy tę odległość.

Dalej, dalej! myślę. Jeszcze tylko kilka jardów.

W następnej chwili czuję potężne uderzenie i szarpnięcie całego mojego ciała w przód, a potem tył. Ben jęczy z bólu. Mój cały świat trzęsie się i obraca, i właśnie wtedy uświadamiam sobie, że dotarliśmy do brzegu. Uderzamy przy prędkości sto pięćdziesiąt, waląc mocno w strome podłoże, a nasze głowy lecą w tył w chwili zderzenia. Po kilku straszliwych uderzeniach wjeżdżamy jednak na brzeg.

Dokonaliśmy tego. Jesteśmy z powrotem na suchym lądzie.

Za nami, tafla dzieli się na dwoje, ukazując rzeczny nurt, którego wody wylewają się na lód. Nie sądzę, żeby udał nam się taki manewr drugi raz.

Nie mam jednak czasu, by teraz o tym myśleć. Staram się odzyskać panowanie nad motocyklem, zwolnić, jako że jedziemy za szybko. Jednak motocykl wciąż ze mną walczy, opony nadal nie mogą złapać przyczepności – i nagle przejeżdżamy przez coś niewiarygodnie twardego i nierównego, co powoduje, że uderzam szczęką w górne zęby.

Spoglądam w dół: tory kolejowe. Zapomniałam. Stare szyny pozostałe po czasach, kiedy jeździły tu pociągi, wciąż są, ciągnąc się wzdłuż brzegu rzeki. Uderzamy o nie mocno, przekroczywszy rzekę. Kiedy podskakujemy na nich, motocykl trzęsie tak mocno, że niemal wypuszczam kierownicę z rąk. O dziwo, opony wytrzymują i to. Wjeżdżamy na drogę położoną równolegle do rzeki. Wreszcie jestem w stanie przyhamować, zwalniając do siedemdziesięciu. Mijamy zardzewiały korpus starej, ogromnej spalonej lokomotywy, leżącej na boku. Skręcam ostro w lewo na wiejską drogę, przy której wisi znak z napisem: Greendale. Jest to wąska, wiejska drożyna wznosząca się stromo pod górę i odbijająca od rzeki.

Jadąc pod górę, tracimy prędkość. Modlę się, by motocykl zdołał wspiąć się na wzgórze i nie ześlizgnął się w tył. Dodaję gazu, kiedy prędkość spada jeszcze bardziej. Jedziemy jakieś dwadzieścia na godzinę, kiedy w końcu docieramy na szczyt. Wyrównujemy na płaskim podłożu i znów zaczynamy nabierać prędkości w miarę zjeżdżania wąską, wiejską drogą, wiodącą przez las, potem uprawne pola, znów las i dalej przy starej, opuszczonej remizie strażackiej. Droga ciągnie się, to opadając, to wznosząc, wijąc się i zakręcając, prowadząc nas obok porzuconych wiejskich domostw, stad jeleni i gęsi, a nawet po niewielkim wiejskim moście spinającym strumień.

W końcu zbiega się z inną drogą, Church Road, trafnie nazwaną, jako że po lewej mijamy ruiny ogromnego kościoła Metodystów oraz cmentarz – oczywiście nietknięty.

Jest tylko jedna droga, którą łowcy mogą jechać. Jeśli chcą dotrzeć do Taconic, a na tym im zależy, poza Drogą 9-tą nie ma tam innego dojazdu. Kierują się z północy na południe – my zaś z zachodu na wschód. Planuję przeciąć im drogę. I tym razem, wreszcie, to ja mam przewagę. Przekroczyłam rzekę około mili dalej na południe. Jeśli tylko będę jechać wystarczająco szybko, wyprzedzę ich. W końcu zaczynam odczuwać optymizm. Mogę ich powstrzymać – nawet nie będą się tego spodziewali. Uderzę w nich prostopadle i być może uda mi się wyrzucić ich z drogi.

Podkręcam obroty, rozpędzając motocykl do ponad stu czterdziestu.

– GDZIE JEDZIESZ? – krzyczy Ben.

Nadal wygląda na zszokowanego, ale nie mam czasu tłumaczyć mu tego: w oddali nagle dostrzegam ich samochody. Są dokładnie tam, gdzie podejrzewałam, że będą. Nie widzą, że nadjeżdżam. Nie widzą, że przygotowuję się, by uderzyć w ich samochód.

Samochody łowców jadą w rzędzie, oddalone od siebie o około dwadzieścia jardów. Uświadamiam sobie, że nie dam rady zdjąć ich obu na raz. Będę musiała wybrać. Postanawiam uderzyć w ten na przedzie: jeśli uda mi się strącić go z drogi, być może ten za nim gwałtownie zahamuje, albo wykręci i również się rozbije. Ryzykowny plan; uderzenie może równie dobrze zabić nas oboje. Ale nie widzę innego rozwiązania. Nie mogę przecież poprosić ich, by się zatrzymali. Modlę się tylko o to, by jeśli mi się uda, Bree przeżyła zderzenie.

Zwiększam prędkość, zmniejszając tym samym dzielącą nas odległość. Jeszcze sto jardów… pięćdziesiąt… trzydzieści…

W końcu Ben uświadamia sobie, co mam zamiar zrobić.

– CO ROBISZ!? – krzyczy, a w jego głosie rozbrzmiewa strach. – UDERZYSZ W NICH!

Wreszcie to do niego dociera. Dokładnie do tego mam nadzieję doprowadzić.

Dodaję gazu po raz ostatni, przekraczając sto pięćdziesiąt na godzinę. Pędzę z maksymalną prędkością po wiejskiej drodze, z ledwością łapiąc oddech. Kilka sekund później wpadamy na Drogę 9-tą – i uderzamy bezpośrednio w pierwszy samochód. Trafiam idealnie.

Dochodzi do potwornej kolizji. Czuję metal uderzający o metal, czuję, jak moje ciało zostaje brutalnie zatrzymane, a potem wystrzeliwuje z motocykla i leci w powietrzu. Widzę gwiazdy dokoła. Unosząc się coraz wyżej, uświadamiam sobie, że tak musi wyglądać umieranie.

SIEDEM

Lecę, wywijając w powietrzu orła, aż w końcu czuję, że ląduję w śniegu, obijając kości i tracąc oddech. Zaczynam się turlać, raz po raz. Obracam się wciąż, nie mogąc się zatrzymać, uderzając się i ocierając na całym ciele. Dzięki Bogu, kask wciąż tkwi na głowie, która co chwilę uderza w leżące po drodze kamienie. Za mną rozlega się głośny dźwięk rozdzieranego metalu.

Leżę bez ruchu, zastanawiając się, co zrobiłam. Przez chwilę nie jestem w stanie się poruszyć. Ale potem przychodzi mi na myśl Bree i zmuszam się, by wstać. Poruszam nogą, potem podnoszę rękę, sprawdzając, co z nią. Robiąc to, czuję koszmarny ból w prawym boku, w żebrach, tak wielki, że zatyka mi dech. Złamałam jedno. Z najwyższym wysiłkiem udaje mi się przewrócić na drugi bok. Podnoszę osłonę kasku, spoglądam za siebie i ogarniam wzrokiem całą scenę.

Uderzyłam w pierwszy samochód z taką siłą, że przewróciłam go na bok; leży nieopodal, a jego koła wciąż się obracają. Drugi pojazd zjechał z drogi, lecz wciąż stoi pionowo; zatrzymał się w rowie na poboczu, około pięćdziesiąt jardów dalej. Ben nadal siedzi w przyczepie; nie potrafię stwierdzić, czy żyje, czy zginął. Wygląda na to, że jestem pierwszą osobą, która odzyskała przytomność. Innych oznak życia jak na razie nie widać.

Nie marnuję czasu. Czuję się bardziej obolała, niż kiedykolwiek dotychczas – jakby właśnie przejechała po mnie ciężarówka – ale wtedy znów myślę o Bree i jakoś zbieram siły i ruszam dalej. Mam przewagę, dopóki wszyscy inni dochodzą do siebie.

Kulejąc, czując pulsujący ból w klatce piersiowej, kuśtykam do leżącego na boku samochodu. Modlę się, by Bree tam była, by nie odniosła ran, bym mogła w jakiś sposób wydostać ją stąd. Sięgam w dół po broń i trzymam ostrożnie przed sobą.

Zaglądam do środka i widzę, że obaj łowcy zwisają bezwładnie ze swoich foteli, cali we krwi. Oczy jednego z nich są otwarte. Najwyraźniej nie żyje. Drugi również wygląda na martwego. Szybko sprawdzam tylne siedzenia, mając nadzieję ujrzeć Bree.

Ale nie ma jej tu. Zamiast niej, znajduję dwoje nastolatków – chłopaka i dziewczynę. Siedzą nieruchomo, sparaliżowani strachem. Nie mogę w to uwierzyć. Uderzyłam w niewłaściwy samochód.

Natychmiast oglądam się na samochód w oddali, ten w rowie i właśnie wtedy, nagle, jego silnik odpala i koła zaczynają się obracać. Próbuje wydostać się z rowu. Puszczam się biegiem w jego kierunku, zamierzając dotrzeć na miejsce zanim odjedzie. Serce podchodzi mi do gardła. Wiem, że jest tam Bree, ledwie pięćdziesiąt jardów dalej.

Kiedy już zamierzam wkroczyć do akcji, nagle słyszę czyjś głos.

– POMOCY!

Oglądam się za siebie i widzę siedzącego w przyczepie Bena, który stara się wydostać na zewnątrz. Motocykl obejmują coraz większe płomienie, które zbliżają się do zbiornika z paliwem. Mój motocykl płonie. A Ben zaklinował się w środku. Stoję, rozdarta, spoglądając to na Bena, to na samochód, w którym trzymają moją siostrę. Muszę tam biec i ją uratować, ale jednocześnie, nie mogę pozwolić, by Ben zginął. Nie w ten sposób.

Czując narastającą wściekłość, podbiegam do niego. Chwytam go, czuję żar płomieni buchających tuż za nim, i ciągnę, starając się go stamtąd wydostać. Jednakże, metalowa ściana przyczepy wygięła się, więżąc mu nogi w środku. Próbuje mi pomóc, a ja ciągnę go, wśród rosnących coraz wyżej płomieni. Pocę się i stękam, ciągnąc ze wszystkich sił. W końcu uwalniam go.

I właśnie wtedy, nagle, motocykl eksploduje.

OSIEM

Eksplozja wyrzuca nas oboje w powietrze. Ląduję twardo na plecach w śniegu. Po raz trzeci tego ranka czuję, jak braknie mi tchu.

Spoglądam w górę na niebo, a widząc gwiazdy, staram się oczyścić umysł. Wciąż czuję na swojej twarzy żar buchający od płomieni, i w uszach mi dzwoni od hałasu.

Kiedy ciężko podnoszę się na kolana, czuję rozdzierający ból w prawej ręce. Oglądam się i widzę, że z mojego bicepsa wystaje, mający może ze dwa cale, niewielki odłamek, kawałek wygiętego metalu. Boli jak diabli.

Sięgam tam i, nie namyślawszy się, jednym szybkim ruchem chwytam go, zaciskam zęby i pociągam. Przez chwilę czuję najgorszy ból w moim życiu, kiedy żelazo wychodzi z ciała. Krew tryska w dół ręki i na śnieg, plamiąc moja kurtkę.

Szybko wyjmuję drugą rękę z rękawa kurtki i zauważam krew na koszuli. Zębami odrywam kawałek rękawa i, robiąc z niego opaskę, owijam ciasno wokół rany, po czym zakładam kurtkę z powrotem. Mam nadzieję, że to zatamuje krwawienie. Siadam z trudem i widzę, co zostało po byłym motocyklu taty: sterta bezużytecznego, płonącego żelastwa. No to utknęliśmy.

Oglądam się na Bena. On również wygląda na zamroczonego. Gramoli się na ręce i kolana, ciężko dysząc, z twarzą czarną od sadzy. Przynajmniej jeszcze żyje.

Słyszę ryk silnika, oglądam się za siebie i widzę, że samochód w oddali odzyskał przyczepność. Odjeżdża akurat autostradą, przyspieszając, z moją siostrą w środku. Jestem wściekła na Bena, że przez niego tracę siostrę. Muszę ich złapać.

Odwracam się w stronę samochodu łowców, wciąż leżącego na boku, i zastanawiam się, czy jeszcze działa. Podbiegam do niego, zdecydowana spróbować.

Pcham ze wszystkich sił, starając się z powrotem postawić go na koła. Ale jest za ciężki, ledwie się kołysze.

– Pomóż mi! – krzyczę do Bena.

Wstaje i podbiega do mnie, kulejąc na jedną nogę. Zajmuje miejsce obok mnie i razem pchamy ze wszystkich sił. Samochód jest cięższy niż się zdaje, obciążony tymi wszystkimi żelaznymi kratami. Kołysze się coraz bardziej, coraz mocniej, aż w końcu, po którymś razie staje na czterech kołach. Ląduje w śniegu z hukiem.

Nie marnuję ani chwili. Otwieram drzwi od strony kierowcy, sięgam do środka, chwytam obydwoma rękoma zmarłego kierowcę za koszulę i wyciągam na zewnątrz. Jego ciało pokrywa krew i kiedy rzucam go na śnieg, moje ręce są całe czerwone.

Nachylam się i przyglądam łowcy na siedzeniu pasażera. Jego twarz również pokrywa krew, ale nie jestem pewna, czy nie żyje. W zasadzie, kiedy przyglądam mu się bliżej, wykrywam nieznaczny ruch. Wtedy łowca przesuwa się na fotelu. Żyje.

Nachylam się i chwytam go za koszulę, ściskając ją w pięści. Przykładam mu pistolet do głowy i potrząsam nim brutalnie. W końcu otwiera oczy, mrugając powiekami. Jest zdezorientowany.

Zakładam, że pozostali łowcy zmierzają do Areny Jeden. Ale mają nad nami tak wielką przewagę, iż muszę się upewnić. Nachylam się nisko.

Obraca się i spogląda na mnie, a ja przez chwilę nie mogę do siebie dojść: pół jego twarzy jest po prostu stopiona. To stara rana, nieodniesiona w naszym zderzeniu, co oznacza, że łowca musiał przeżyć wybuch jądrowy i towarzyszącą mu wysoką temperaturę. Słyszałam różne pogłoski o tych ludziach, ale nigdy żadnego nie widziałam. Kiedy zrzucono ładunki atomowe na miasta, nieliczni, którzy przeżyli bezpośredni atak, nosili blizny i ponoć byli bardziej sadystyczni i agresywni od całej reszty? Nazywamy ich Skażeńcami.

Muszę zachować wyjątkową ostrożność przy takim. Zaciskam chwyt na broni.

– Dokąd ją zabierają? – żądam przez zaciśnięte zęby.

Spogląda na mnie pustym wzrokiem, jakby próbując pojąć, o co mi chodzi. Jestem jednak pewna, że mnie rozumie.

Przyciskam mu lufę do policzka, dając do zrozumienia, że nie żartuję. Naprawdę. Każda mijająca sekunda jest teraz na wagę złota, a ja czuję, jak Bree oddala się ode mnie coraz bardziej.

– Pytałam, dokąd ją zabierają?

W końcu jego oczy otwierają się i wyziera z nich strach, Sądzę, że do niego dotarło.

– Na arenę – mówi wreszcie zachrypłym głosem.

Z drżeniem serca słucham, jak potwierdzają się moje najgorsze obawy.

Modlę się, by nie powiedział Arena Jeden.

Waha się, a ja widzę, że zastanawia się, czy powiedzieć mi, czy też nie. Dźgam go lufą jeszcze bardziej w kość policzkową.

– Mów albo z tobą koniec! – wrzeszczę, zadziwiając samą siebie gniewem słyszanym w moim głosie.

W końcu, po długiej chwili milczenia, odpowiada: − Arena Jeden.

Serce wali mi mocno, kiedy potwierdzają się moje najgorsze obawy. Arena Jeden. Manhattan. Podobno jest najgorsza ze wszystkich. A to może oznaczać tylko jedno: niechybną śmierć Bree.

Opanowuje mnie na nowo gniew na tego człowieka, tego pasożyta, tego paskudnego łowcę, najpodlejszego przedstawiciela ludzkiego rodzaju, który śmiał przyjechać tu i porwać moją siostrę i Bóg wie kogo jeszcze, by nakarmić machinę, tylko po to, by inni mogli obejrzeć, jak bezradni ludzie zabijają się nawzajem. Całą tę bezsensowną śmierć tylko dla czyjejś rozrywki. Jak dla mnie, wystarczy tego, bym pragnęła zabić go tu, na miejscu.

Ale zabieram broń z jego policzka i rozluźniam chwyt. Wiem, że powinnam go zabić, ale nie potrafię zmusić się do tego. Odpowiedział na moje pytania i, mam wrażenie, że zabicie go byłoby teraz nie w porządku. Tak więc, zamiast tego, zostawię go tu. Wykopię go z samochodu i zostawię na drodze, co będzie oznaczało jego powolną śmierć głodową. Nie ma mowy, żeby łowca przeżył sam na łonie natury. To mieszczuchy – niepodobni do nas, ocalałych.

Odchylam się, by powiedzieć Benowi, aby wyrzucił go z samochodu, kiedy nagle, kątem oka, dostrzegam jakiś ruch. Łowca sięga do swego pasa, szybciej niżbym się spodziewała. Nabrał mnie: w gruncie rzeczy jest w całkiem dobrej formie.

Wyciąga pistolet szybciej niż mogłabym sądzić, że to możliwe. Zanim w ogóle reaguję podnosi ją już w moim kierunku. Postąpiłam głupio, lekceważąc go. Jednak instynkt przejmuje nade mną kontrolę, jakiś odruch odziedziczony być może po tacie i, nie myśląc jasno, podnoszę pistolet i strzelam, chwilę przed tym, nim on oddaje strzał.

DZIEWIĘĆ

Wystrzał jest ogłuszający. Chwilę później cały samochód jest obryzgany krwią. Adrenalina uderza mi do głowy tak bardzo, że nawet nie wiem, kto wystrzelił pierwszy.

Jestem zdumiona, kiedy spoglądam w dół i uświadamiam sobie, że strzeliłam mu w głowę.

Nagle rozlega się krzyk. Spoglądam na tylne siedzenie i widzę, jak siedząca za fotelem kierowcy młoda dziewczyna wrzeszczy. Nagle nachyla się do przodu, przeciska z tylnego siedzenia, wyskakuje na zewnątrz i ląduje na śniegu.

Przez moment zastanawiam się, czy nie puścić się za nią w pogoń – najwyraźniej jest w szoku, a w jej stanie wątpię, czy wie, dokąd biegnie. Przy tej pogodzie, na tym terenie, wątpię, czy długo pożyje.

Ale przychodzi mi na myśl Bree i muszę się skupić. To na niej zależy mi teraz najbardziej. Nie mogę marnować czasu na tę dziewczynę. Odwracam się i obserwuję, jak biegnie. Odnoszę dziwaczne wrażenie, traktując ją jak o wiele młodszą od siebie. Prawdopodobnie nie różnimy się wiekiem aż tak bardzo.

Sprawdzam reakcję pojmanego chłopaka siedzącego w tyle samochodu, mającego może ze dwanaście lat, lecz on tylko siedzi nieruchomo na miejscu, pogrążony w katatonicznym szoku. Nawet okiem nie mrugnie. Zastanawiam się, czy nie przeszedł jakiegoś załamania psychicznego. Wstaję i spoglądam na Bena, który nadal stoi i wpatruje się w ciało martwego łowcy. Nie odzywa się ani słowem.

Nagle dociera do mnie powaga czynu, którego się dopuściłam: właśnie zabiłam człowieka. Nigdy w życiu nie przypuszczałam, że to zrobię. Już zabicie jakiegoś zwierzęcia powodowało, że czułam się z tego powodu źle. Uzmysławiam sobie, że w tej chwili powinnam czuć się okropnie.

Ale jestem zbyt otępiała. Czuję jedynie, że zrobiłam to, co musiałam zrobić, by się bronić. Był przecież łowcą i przybył tu, by wyrządzić nam krzywdę. Zdaję sobie sprawę, że powinnam czuć większą skruchę – ale tak nie jest. I to mnie przeraża. Bezwiednie zaczynam się zastanawiać, czy nie przypominam teraz taty bardziej, niż jestem gotowa to przyznać.

Ben nie nadaje się do niczego. Wciąż stoi i wpatruje się w ciało, więc podbiegam na jego stronę samochodu, otwieram drzwi pasażera i zaczynam szarpać się z ciałem… Jest ciężkie.

– Pomóż mi! – warczę. Irytuje mnie jego bezczynność – zwłaszcza, że pozostali łowcy nam uciekają.

W końcu, Ben podchodzi i mi pomaga. Wyciągamy martwego łowcę, plamiąc swoje ubrania krwią, odchodzimy kawałek, po czym rzucamy go na śnieg, który zabarwia się na czerwono. Sięgam w dół i szybko pozbawiam trupa pasa z amunicją i pistoletu, uświadamiając sobie, że Ben albo zachowuje się nazbyt biernie, albo nie potrafi jasno myśleć.

– Weź jego ubranie – mówię. Będziesz go potrzebował.

Nie marnuję ani chwili dłużej. Podbiegam z powrotem do samochodu, otwieram drzwi od strony kierowcy i wskakuję do środka. Już mam przekręcić kluczyk, kiedy spoglądam w dół i sprawdzam zapłon. Nie ma kluczyków.

Serce we mnie zamiera. Przeszukuję gorączkowo podłogę, potem siedzenia i deskę rozdzielczą. Nic. Klucze musiały wypaść z samochodu w chwili kraksy.

Wyglądam na zewnątrz i spostrzegam jakiś dziwny ślad w śniegu, który mógłby wskazywać, gdzie potoczyły się klucze. Klękam i rozpaczliwie przeczesuję śnieg dłonią. Czuję coraz większą rozpacz. To jak szukanie igły w stogu siana.

Nagle jednak staje się cud: moja dłoń uderza o coś niewielkiego. Przeczesuję śnieg dokładniej i z wielką ulgą spostrzegam zgubę.

Wskakuję z powrotem do samochodu, włączam zapłon i silnik budzi się z rykiem do życia. Auto musiało przejść jakieś modyfikacje. Silnik podrasowanego wozu, przypominającego stare Camaro, wyje o wiele za głośno; od razu wiadomo, że to będzie szybka jazda. Mam tylko nadzieję, że wystarczająco szybka, by dogonić tamtych.

Już mam wrzucić bieg, kiedy oglądam się na Bena i widzę, że wciąż stoi i wpatruje się w ciało łowcy. Nie zdjął jeszcze z niego ubrania, choć stoi tam i marznie. Pewnie widok śmierci dotknął go bardziej niż mnie. Straciłam już cierpliwość i rozważam, czy nie odjechać; ale to nie byłoby w porządku, zostawić go tu samego, zwłaszcza, że Ben – a raczej ciężar jego ciała – uratował mnie na moście.

– ODJEŻDŻAM! – krzyczę do niego. – WSIADAJ!

To wyrywa go z otępienia. Podbiega do samochodu, wsiada i zatrzaskuje drzwi. Tuż, zanim naciskam gaz, odwraca się i spogląda na tylne siedzenie.

– Co z nim? – pyta.

Podążam za jego wzrokiem i patrzę na siedzącego sztywno chłopaka, wciąż wpatrzonego przed siebie.

– Chcesz wysiąść? – pytam go. – Masz teraz okazję.

Ale on nie reaguje. Nie stać mnie na to, by marnować czas; i tak już długo zwlekam. Jeśli nie podejmie decyzji, zrobię to za niego. Może zginąć, jeśli pojedzie z nami – ale jeśli zostanie tutaj, umrze z całą pewnością. Jedzie z nami.

Dodaję gazu, wjeżdżając z głuchym odgłosem z powrotem na autostradę. Z zadowoleniem widzę, że samochód wciąż działa i jest szybszy, niż bym się tego spodziewała. Również cieszy mnie fakt, iż świetnie radzi sobie na śniegu. Wciskam sprzęgło, przełączam na dwójkę i dodaję gazu, potem na trójkę, czwórkę… Jestem wdzięczna tacie, że nauczył mnie przerzucać biegi w skrzyni manualnej – kolejnej typowo męskiej umiejętności, której prawdopodobnie nigdy jako nastolatka nie powinnam poznać, której nie cierpiałam w trakcie nauki, a która teraz tak bardzo mi się przydaje. Widzę, jak prędkościomierz pnie się w górę: osiemdziesiąt… dziewięćdziesiąt… sto… sto dziesięć… sto dwadzieścia…. Nie jestem pewna, jak bardzo mogę go cisnąć. Boję się, że jeśli będę jechać zbyt szybko, stracę panowanie na śniegu, zwłaszcza że autostrada od wielu lat nie widziała żadnych remontów, a przy tej całej śnieżnej pokrywie, nie widzę nawet wybojów. Jeśli wpadnę w jakąś dużą dziurę lub uderzę o płat lodu, wypadniemy z drogi. Przyspieszam jeszcze odrobinę, dochodząc do stu trzydziestu i postanawiam trzymać się tej prędkości.

Oglądam się na Bena, który właśnie skończył zapinać pas i teraz trzyma się deski rozdzielczej z taką siłą, że aż kłykcie mu zbielały; patrzy prosto przed siebie na drogę ze strachem.

– Zabiłaś go – mówi.

Z powodu ryczącego silnika, ledwie go słyszę i zastanawiam się, czy może wyobraziłam sobie to, czy też odzywa się moje sumienie. Jednakże, Ben odwraca się w moją stronę i powtarza:

– Zabiłaś tamtego człowieka – mówi głośniej, jakby był zdumiony, że coś takiego mogło się stać.

Nie jestem pewna, co odpowiedzieć.

– Tak, zrobiłam to – mówię w końcu z irytacją. Nie musisz mi o tym przypominać. – Masz z tym jakiś problem?

Powoli potrząsa głową.

– Po prostu nigdy jeszcze nie widziałem zabitego człowieka.

– Zrobiłam, co musiałam – odpieram w swojej obronie. − Sięgał po broń.

Przyspieszam jeszcze bardziej, do stu trzydziestu pięciu i, kiedy wyjeżdżamy za zakręt, oddycham z ulgą, dostrzegając drugi samochód na horyzoncie. Nadrabiam odległość, jadąc szybciej, niż oni w ogóle mieliby na to odwagę. Przy tym tempie, może uda mi się złapać ich za kilka minut. Ich widok działa na mnie pobudzająco.

Jestem pewna, że nas widzą – mam tylko nadzieję, że nie zdają sobie sprawy z tego, że to my. Może sądzą, że pozostali łowcy zdołali postawić samochód z powrotem na drodze. Myślę, że nie widzieli naszego starcia. Dodaję jeszcze więcej gazu, dobijając do stu czterdziestu, i dzieląca nas odległość zaczyna maleć.

– Co zamierzasz zrobić, kiedy ich dogonisz? – Ben krzyczy z wyraźną paniką w głosie.

Właśnie nad tym zastanawiam się od jakiegoś czasu. Jeszcze nie wiem. Wiem tylko, że muszę ich dogonić.

– Nie możemy strzelać do ich samochodu, jeśli to masz w planie – mówi. − Kula mogłaby zabić mojego brata… lub twoją siostrę.

– Wiem – odpowiadam. – Nie będziemy strzelać. Zepchniemy ich z drogi – mówię, podejmując nagle decyzję.

– Oszalałaś! – krzyczy, ściskając deskę jeszcze mocniej, w miarę jak coraz bardziej ich doganiamy. Śnieg odbija się od szyby ostrym blaskiem, a ja mam wrażenie, że gram w grę wideo i właśnie tracę panowanie. Droga wije się i zwęża z każdą chwilą.

– Mogą zginąć! − krzyczy. – Co dobrego ma z tego wyniknąć? Mój brat tam umrze!

– Moja siostra też tam jest! – odkrzykuję. – Chyba nie oczekujesz, że poproszę, by stanęli?

Milknie.

– Musimy ich zatrzymać – mówię dalej. – Jeśli dotrą do miasta, nigdy ich nie odzyskamy. Pójdą na niechybną śmierć. A tutaj przynajmniej będą mieli jakąś szansę.

Kiedy już mam kolejny raz przycisnąć gaz do dechy, łowcy zaskakują mnie, zwalniając nagle. Chwilę później jestem obok nich. Najpierw nie mogę zrozumieć, dlaczego to robią, ale potem coś sobie uświadamiam: myślą, że jesteśmy ich kompanami. Wciąż nie zdają sobie sprawy, że to my.

Zwalniamy i dokładnie w chwili, kiedy przygotowuję się, by ostro skręcić i w nich uderzyć, przyciemniona szyba od strony pasażera zjeżdża na dół, ukazując twarz szczerzącego się łowcy; nadal sądzi, że jestem jedną z nich.

Spuszczam szybę, patrząc na niego gniewnie: chcę, by przyjrzał mi się dobrze zanim wyślę go do piekła.

Jego uśmiech znika, a na twarzy pojawia się wyraz szoku. Wciąż na moją korzyść działa element zaskoczenia. Już mam ostro skręcić kierownicą, kiedy nagle miga mi obraz Bree na tylnym siedzeniu. Żyje. Spogląda na mnie z trwogą w oczach.

Nagle uderzamy w wybój. Rozlega się ogłuszający łoskot, a nasz samochód trzęsie się, jakby obok wybuchła bomba. Ciska mną tak brutalnie, że moja głowa wali w metalowy dach i zęby zderzają się ze sobą. Czuję, jakby wypadła mi plomba. Nasz samochód skręca gwałtownie i dopiero po kilku sekundach udaje mi się nad nim zapanować i wrócić na drogę. Mało brakowało. Jaka byłam głupia. Nie powinnam zdejmować oczu z drogi. Nigdy. Straciliśmy prędkość, a ten drugi samochód przyspieszył i jest teraz dobre pięćdziesiąt jardów przed nami. Co gorsza, wiedzą już, że nie jesteśmy od nich.

Wciskam gaz do dechy: sto trzydzieści… sto czterdzieści… Naciskam pedał gazu, aż dotyka podłogi, ale szybciej już nie pojedzie. Prędkościomierz dobija do stu pięćdziesięciu. Przypuszczam, że samochód przede mną może jechać z równie dużą prędkością, ale najwyraźniej tamten kierowca jest rozsądniejszy. Warunki drogowe na tak oblodzonej jezdni sprawiają, że już przy osiemdziesięciu milach na godzinę jazda staje się ryzykowna, a oni najwyraźniej nie chcą podejmować zbędnego ryzyka. Ja natomiast nie mam nic do stracenia. Jeśli stracę Bree, nie będę miała po co żyć.

Dopadamy ich ponownie. Są trzydzieści jardów dalej… dwadzieścia.

Nagle, okno pasażera zjeżdża na dół i dostrzegam odbłysk światła na czymś lśniącym. Uświadamiam sobie, zbyt późno, co to takiego: pistolet.

Hamuję gwałtownie akurat kiedy oddają do nas kilka strzałów. Uchylam się, a kule świszczą wokół, odbijając się od maski i przedniej szyby. Nasze uszy wypełnia metaliczny dźwięk rykoszetujących pocisków. Najpierw myślę, że już po nas, ale wtedy zdaję sobie sprawę, że kule nie przebiły się do środka: samochód musi być kuloodporny.

– Zabijesz nas! – wydziera się Ben. – Przestań! Musi być jakiś inny sposób!

– Nie ma innego! – odkrzykuję, by przekonać siebie raczej, niż jego.

Przekroczyłam jakiegoś rodzaju wewnętrzną barierę i za nic w świecie nie wycofam się teraz.

– Nie ma innego sposobu – powtarzam do siebie po cichu ze wzrokiem utkwionym w drodze.

Wciskam gaz jeszcze raz, odbijając w bok i podjeżdżam bliżej ich samochodu. Jednym, mocnym pociągnięciem za kierownicę uderzam w nich mocno akurat w chwili, kiedy łowca sięga po broń. Mój przedni błotnik łupie w ich tylne koło. Ich auto gwałtownie skręca, moje również. Przez chwilę jest wielkie zamieszanie na drodze. Oni walą w metalową barierę, po czym odbijają się i uderzają w nasz samochód, odrzucając nas na barierę po naszej stronie.

Otwiera się przed nami autostrada, a bariery znikają. Po obu stronach widnieją płaskie, uprawne pola. Idealnie. Wiem, że teraz będę mogła ich zdjąć. Wciskam gaz kolejny raz, zamierzając znowu skręcić. Widzę ich idealnie i szykuję się do zderzenia.

Nagle, dostrzegam błysk metalu, kiedy łowca powtórnie wychyla się z bronią w ręku.

– UWAGA! – krzyczy Ben.

Ale jest już za późno. Rozlegają się strzały i zanim zdążam skręcić, kule rozrywają nasze przednie opony. Całkowicie tracę panowanie nad pojazdem. Ben krzyczy, kiedy suniemy bezładnie przez ulicę, i ja, wbrew sobie, również.

Mój świat wywraca się do góry nogami, kiedy samochód przewraca się i zaczyna koziołkować.

Moja głowa uderza o metalowy dach. Czuję ostre szarpnięcie wpijającego mi się w klatkę piersiową pasa i wszystko za oknem staje się zamazaną plamą. Odgłos miażdżonego metalu jest tak głośny, że nie mogę się skupić.

Ostatnią myślą jaka przychodzi mi do głowy jest to, aby mój tata mógł tu teraz być i zobaczyć, jak blisko byłam sukcesu. Zastanawiam się, czy byłby ze mnie dumny.

Potem, po kolejnym uderzeniu, mój świat ogarnia mrok.

DZIESIĘĆ

Nie wiem, jak długo jestem nieprzytomna. Podnoszę sklejone powieki i budzę się z olbrzymim bólem głowy. Coś jest nie w porządku, a ja nie potrafię zdecydować, co takiego.

Wtedy zdaję sobie sprawę: wszystko jest do góry nogami.

Czuję krew nabiegającą do twarzy. Rozglądam się, próbując rozgryźć, co się stało, gdzie jestem i czy w ogóle jeszcze żyję. Wówczas, powoli, wszystko zaczyna do mnie docierać.

Samochód leży do góry nogami, silnik zgasł, a ja wciąż tkwię przypięta pasem do fotela kierowcy. Wokół panuje cisza. Zastanawiam się, jak długo już tak wiszę. Powoli poruszam ręką, starając się sprawdzić, czy odniosłam jakieś rany. W tej samej chwili czuję ostry ból w ramionach i barkach. Nie wiem, czy jestem ranna, ani gdzie, i nie mogę tego stwierdzić tak długo, jak zwisam do góry nogami z fotela. Muszę odpiąć pas.

Sięgam, nie mogąc dojrzeć klamry, i podążam palcami za paskiem, aż dotykam coś zimnego i plastikowego. Naciskam kciukiem. Najpierw nie reaguje.

Wciskam mocniej.

No, już.

Nagle słyszę kliknięcie. Pas odskakuje, a ja lecę w dół z wysokości może jednej stopy, ląduję na twarzy na metalowym dachu i czuję, jak ból głowy staje się jeszcze gorszy.

Odzyskuję trzeźwość umysłu dopiero po kilku sekundach. Powoli podnoszę się na kolana. Oglądam się i widzę obok siebie Bena, który, wciąż przypięty pasem, wisi do góry nogami. Jego twarz pokrywa krew, która kapie mu powoli z nosa. Nie wiem, czy żyje, czy też nie. Oczy ma jednak zamknięte, co biorę za dobry znak – przynajmniej nie są otwarte i nieruchome.

Sprawdzam tylną kanapę, gdzie siedział chłopak – i od razu tego żałuję. Leży na dnie samochodu z szyją wygiętą pod nienaturalnym kątem, oczyma otwartymi i nieruchomymi. Nie żyje.

Czuję się za to odpowiedzialna. Może powinnam zmusić go, by wcześniej wysiadł z samochodu. Jak na ironię, miałby więcej szczęścia, gdyby został z łowcami, zamiast ze mną. Ale w tej chwili nic już nie mogę na to poradzić.

Widząc chłopaka martwym, z większą mocą odczuwam powagę sytuacji; jeszcze raz sprawdzam swe ciało w poszukiwaniu jakichś ran, nie wiedząc nawet, gdzie ich szukać, gdyż i tak wszystko mnie boli. Kiedy jednak obracam się, czuję pulsujący ból w żebrach, za każdym razem, kiedy nabieram głębiej powietrza. Sięgam tam i czuję, że miejsce jest wrażliwe na dotyk. Czuję, że pękło mi kolejne żebro.

Mogę się poruszać, ale boli jak diabli. Wciąż też odczuwam piekący ból w ręce, gdzie utkwił odłamek podczas pierwszego zderzenia. Głowa mi ciąży, jakby była w imadle, w uszach mi dzwoni i dokucza uporczywy ból głowy, który nie chce ustąpić. Prawdopodobnie mam wstrząśnienie mózgu.

Lecz nie ma czasu, by się nad tym teraz rozwodzić. Muszę sprawdzić, czy Ben żyje. Sięgam ręką i potrząsam nim. Nie reaguje.

Rozważam, jak najlepiej wydostać go z auta i zdaję sobie sprawę, że nie ma na to łatwego sposobu. Zatem sięgam w jego stronę i mocno wciskam przycisk zwalniający zatrzask. Pas odlatuje i Ben leci na dół, lądując twardo twarzą na metalowym dachu. Stęka głośno, a mnie zalewa fala ulgi: Ben żyje.

Leży zwinięty w kłębek, jęcząc co chwila. Sięgam ręką i popycham go mocno raz po raz. Chcę go obudzić, sprawdzić, jak ciężkie odniósł obrażenia. Zwija się, lecz nadal nie wydaje się w pełni świadomy.

Muszę wydostać się z samochodu. Dostaję tu klaustrofobii, zwłaszcza będąc w pobliżu tego zmarłego chłopaka wpatrującego się wciąż we mnie nieruchomymi oczyma. Sięgam ręką w poszukiwaniu klamki od drzwi. Wzrok zachodzi mi mgłą, utrudniając znalezienie, zwłaszcza że wszystko jest odwrócone do góry nogami. Macam drzwi obiema rękoma i w końcu ją znajduję. Ciągnę mocno, ale nic się nie dzieje. Świetnie. Drzwi pewnie się zacięły.

Szarpię za klamkę raz po raz, ale wciąż bez skutku.

Odchylam się więc, przyciągam kolana do klatki piersiowej i kopię drzwi z całej siły obiema stopami. Rozlega się zgrzyt metalu, drzwi otwierają się z hukiem i do wnętrza samochodu wpada zimne powietrze.

Wytaczam się z samochodu na zewnątrz, na świat ginący w bieli. Znów pada śnieg i to obficie, jak mało kiedy. Dobrze jest jednak być znowu na zewnątrz. Podnoszę się na kolana i wstaję powoli. Czuję, jak krew uderza mi do głowy i przez chwilę wszystko kręci się wokół mnie. Z wolna ból głowy ustępuje. Dobrze jest móc znowu stanąć na nogach i oddychać świeżym powietrzem. Kiedy próbuję się wyprostować, odzywa się ból w klatce i ramieniu. Odciągam ramiona do tyłu i czuję się zesztywniała, posiniaczona na całym ciele. Jednak nie czuję żadnych innych złamań i nie widzę krwi. Mam szczęście.

Pospiesznie podchodzę do drzwi pasażera, klękam na kolano i otwieram je jednym szarpnięciem. Sięgam do wnętrza, chwytam Bena za koszulę i próbuję go wyciągnąć. Jest cięższy, niż myślałam. Muszę pociągnąć mocniej; ciągnę powoli, lecz zdecydowanie i w końcu wydostaję go na zewnątrz, na świeży śnieg. Wpada twarzą w biały puch i to wreszcie go otrzeźwia. Przetacza się na bok, ścierając śnieg z twarzy. Potem podnosi się na czworaka i otwiera oczy, wpatrując się w ziemię i ciężko oddychając. Krew kapie mu z nosa i plami biały śnieg.

Zdezorientowany, mruga kilkakrotnie powiekami, po czym odwraca się i podnosi wzrok na mnie, osłaniając dłonią oczy przed padającym śniegiem.

– Co się stało? – pyta, mamrocząc niewyraźnie.

– Mieliśmy wypadek – odpowiadam. – Jak z tobą?

– Nie mogę oddychać – mówi nosowo, składając dłonie pod twarzą, by złapać płynącą z nosa krew. Kiedy w końcu odchyla się w tył, spostrzegam, że jego nos jest złamany.

– Masz rozwalony nos – mówię.

Spogląda na mnie, pojmując to z wolna i z jego oczu wyziera strach.

– Nie martw się – mówię i podchodzę do niego. Podnoszę obie dłonie i kładę mu na nosie. Pamiętam, jak tata uczył mnie nastawiać złamany nos. Był późny wieczór, kiedy wrócił do domu po bójce w knajpie. Nie mogłam w to uwierzyć. Kazał mi patrzeć, powiedział, że przyda mi się nauczyć czegoś pożytecznego. Stał przy mnie w łazience, nachylił się nad lustrem, podniósł dłonie i to zrobił. Wciąż pamiętam trzask, jaki wtedy się rozległ.

– Nie ruszaj się – mówię.

Jednym, szybkim ruchem sięgam z obu stron jego zakrzywionego nosa i mocno naciskam, wyprostowując go. Ben krzyczy z bólu, przez co i ja czuję się źle. Ale wiem, że właśnie to należało zrobić, by nos wrócił na swoje miejsce oraz by powstrzymać krwawienie.

Sięgam w dół i podaję mu garść śniegu, kładąc na dłoniach i podnosząc je, by przyłożył do nosa.

– To powstrzyma krew i zmniejszy opuchliznę – mówię.

Ben przykłada grudkę śniegu do nosa, która po kilku chwilach zmienia barwę na czerwoną. Odwracam wzrok.

Odsuwam się i przyglądam naszemu pojazdowi: leży do góry nogami, podwoziem świecąc ku niebu. Trzy nienaruszone opony obracają się wciąż, bardzo powoli. Odwracam się i spoglądam z powrotem na autostradę. Jesteśmy około trzydzieści jardów od drogi – musieliśmy potoczyć się naprawdę całkiem daleko. Zastanawiam się, jak wielką mają nad nami przewagę.

To zadziwiające, że wciąż żyjemy, zważywszy na to, z jaką prędkością jechałam. Przeczesując wzrokiem rozciągającą się przede mną autostradę, uświadamiam sobie, jak wielkie mieliśmy szczęście. Gdybyśmy wywrócili się wcześniej, nasz samochód runąłby do urwiska. I gdyby nie gruba śnieżna pokrywa, która osłoniła nas przy uderzeniu, zapewne skończyłoby się to o wiele gorzej.

Lustruję nasz samochód, zastanawiając się, czy istnieje jakiś sposób, by z powrotem go uruchomić. Bardzo wątpię. Co oznacza, że już nigdy nie odnajdę Bree, jak również, że pozostaniemy tu, pośrodku niczego, zdani na własny los i umrzemy prawdopodobnie już po jednym dniu. Nie mamy wyboru: musimy znaleźć sposób, by samochód z powrotem nadawał się do jazdy.

– Musimy go odwrócić – mówię z nagłą determinacją. – Musimy postawić go z powrotem na koła i zobaczyć, czy wciąż działa. Musisz mi pomóc.

Powoli dociera do Bena to, co mówię. Pospiesznie staje u mego boku, lekko kulejąc na początku. Stajemy przy sobie, po jednej stronie samochodu i zaczynamy pchać.

Udaje nam się rozkołysać auto, po czym, wykorzystując siłę rozpędu, popychamy je coraz mocniej. Muszę używać wszystkich sił, na jakie mnie stać, a do tego ślizgam się w śniegu i czuję rozrywający ból w bicepsie i żebrach.

Samochód wychyla się coraz dalej, i akurat, kiedy zaczynam zastanawiać się, czy dam jeszcze radę, popychamy go jeszcze tylko raz. Sięgam nad głowę, napierając wciąż i stawiając małe kroki w śniegu do przodu.

I tyle wystarczy. Samochód, leżąc na boku, przekracza swój punkt ciężkości i nagle ląduje z hukiem na kołach, wzbijając ogromną chmurę śniegu. Stoję, łapiąc oddech, podobnie jak Ben.

Przyglądam się zniszczeniom. Są rozległe. Maska, dach i bagażnik wyglądają, jakby przeszły gradobicie. O dziwo jednak, szkielet samochodu przetrwał nienaruszony. Jednakże, mamy poważny problem. Jedna z opon – ta postrzelona – jest w tak złym stanie, że nie ma mowy, by jechać na niej dalej.

– Może jest zapasowa – mówi Ben, czytając mi w myślach. Spoglądam na niego, a on już podbiega do bagażnika. Jestem pod wrażeniem.

Podchodzę tam również. Wciska przycisk kilka razy, lecz klapa nie otwiera się.

– Uważaj – mówię, i kiedy odsuwa się do tyłu, podnoszę kolano i uderzam w nią piętą. Klapa odskakuje.

Zaglądam do środka i z wielką ulgą zauważam spoczywającą tam zapasową oponę. Ben sięga do środka i chwyta ją, ja natomiast odwijam wykładzinę i znajduję lewarek i klucz. Zabieram je i idę za Benem, który zmierza na przód samochodu. Nie tracąc ani sekundy, Ben bierze lewarek, wpycha go pod podwozie, po czym bierze klucz i zaczyna kręcić. Jestem pełna podziwu dla jego obycia z narzędziami i tego, jak szybko udaje mu się podnieść samochód. Odkręca wszystkie śruby, ściąga bezużyteczną oponę i ciska ją w śnieg.

Przykłada nowe koło i kiedy ja przytrzymuję je w miejscu, Ben wkręca śruby jedna po drugiej. Dokręca je jeszcze i opuszcza samochód. Wówczas cofamy się i spoglądamy na koło, które sprawia wrażenie, jakby było całkiem nowe. Ben zadziwił mnie swymi mechanicznymi umiejętnościami; nigdy nie spodziewałabym się tego po nim.

Nie marnując czasu, otwieram drzwi kierowcy, wskakuję na miejsce i przekręcam kluczyki. Ale mina mi rzednie, jako że nie słyszę żadnego odgłosu. Samochód padł. Włączam zapłon raz i drugi, ale nic, żadnego efektu. Myślę, że wypadek w jakiś sposób uszkodził samochód. W umyśle narasta poczucie beznadziei. Czy nasz wysiłek ma iść na marne?

– Podnieś klapę – mówi Ben.

Pociągam za dźwignię. Ben biegnie na przód auta, a ja wysiadam i dołączam do niego. Stoję nad nim, podczas gdy on bawi się jakimiś kablami. Jestem zaskoczona jego sprawnością.

– Jesteś mechanikiem? – pytam.

– Niezupełnie – odpowiada. – Mój tata. Sporo mnie nauczył, kiedy jeszcze mieliśmy samochody.

Przytrzymuje dwa przewody przy sobie i powoduje iskrę.

– Spróbuj teraz – mówi.

Pospiesznie wracam do samochodu i włączam zapłon z nadzieją, modląc się o cud. I tym razem samochód budzi się z rykiem do życia.

Ben zatrzaskuje klapę, a ja dostrzegam uśmiech zadowolenia na jego twarzy, która puchnie już od złamanego nosa. Podchodzi pospiesznie i otwiera drzwi. Zamierza już wsiąść, kiedy nagle nieruchomieje, spojrzawszy na tylne siedzenie.

Podążam za jego wzrokiem i przypominam sobie o tym chłopaku w tyle.

– Co z nim zrobimy? – pyta Ben.

Nie mamy już czasu do stracenia. Wysiadam, sięgam do środka i wyciągam jak najdelikatniej, starając się na niego nie patrzeć. Odciągam go kilka stóp po śniegu, do ogromnego drzewa, i układam pod nim. Spoglądam na niego przez chwilę, po czym odwracam się i biegiem wracam do samochodu.

Ben wciąż stoi tak, jak stał.

– To wszystko? – pyta z wyraźnym rozczarowaniem w głosie.

– A czego się spodziewasz? – odpowiadam ze złością. – Całego pogrzebu?

– Nie, tylko wydaje mi się to… nieco bezduszne – mówi. – To przez nas zginął.

– Nie mamy na to czasu – mówię, odchodząc od zmysłów. – I tak wszyscy umrzemy!

Wskakuję z powrotem do uruchomionego auta, myślami będąc z Bree, zastanawiając się, jak daleko od nas są tamci łowcy. Ben wciąż zamyka drzwi, kiedy ja ruszam z piskiem.

Nasz samochód pędzi po zaśnieżonym polu, potem z hukiem wjeżdża na strome pobocze i z powrotem na jezdnię. Wpadamy w poślizg, ale po chwili odzyskujemy przyczepność. Znów prujemy przed siebie.

Wciskam pedał gazu i zaczynamy porządnie przyspieszać. Jestem zdumiona: samochód jest niezwyciężony. Sprawia wrażenie, jakby był nowy.

Nie mija chwila, a już mkniemy ponad setką. Tym razem jestem nieco bardziej ostrożna, będąc wciąż pod wpływem powypadkowego szoku. Dobijam do stu dziesięciu i na tym poprzestaję. Nie mogę ryzykować kolejnej wywrotki.

Sądzę, że prawdopodobnie mają nad nami przynajmniej dziesięciominutową przewagę i możemy ich już nie dogonić. Ale wszystko może się zdarzyć. Wystarczy, że uderzą w jeden paskudny wybój, że przydarzy się im jedna niefortunna przygoda… W innym przypadku, po prostu będę musiała jechać po ich śladach.

– Musimy ich znaleźć, zanim dotrą do miasta – mówi Ben, czytając niejako w moich myślach. Ma ten irytujący zwyczaj. – Jeśli dotrą tam przed nami, nigdy już ich nie znajdziemy.

– Wiem – odpowiadam.

– A jeśli my wjedziemy do miasta, nigdy już go nie opuścimy. Wiesz o tym, prawda?

Ta sama myśl kołacze mi się w głowie od jakiegoś czasu. Ma rację. Z tego, co słyszałam, miasto to śmiertelna, pełna sępów pułapka. Nie jesteśmy przygotowani, by wywalczyć sobie drogę ucieczki.

Wciskam pedał, dodając nieco więcej gazu. Silnik odzywa się rykiem i po chwili mkniemy sto dwadzieścia. Śnieg wciąż obficie pada, odbijając się od przedniej szyby. Wracam myślami do zmarłego chłopaka, widzę jego twarz, jego nieruchome spojrzenie; przypominam sobie, jak sami prawie otarliśmy się o śmierć i z tego powodu pragnę zwolnić. Ale nie mam wyboru.

Jadąc dalej, mam wrażenie, że czas wlecze się nieubłaganie. Za nami dwadzieścia mil, potem trzydzieści, czterdzieści… coraz więcej i więcej, wiecznie w śniegu. Trzymam kierownicę obiema rękoma, nachylając się nad nią, obserwując drogę przed nami bardzo uważnie. Wymijam wyboje, skręcając raz na lewo, raz na prawo, niczym w grze wideo. Przy tej prędkości i w takim śniegu przychodzi mi to naprawdę z dużą trudnością. Mimo to, udaje mi się ominąć niemal wszystkie. Raz, czy dwa wpadamy na jakiś i płacimy za to wysoką cenę. Walę głową w sufit i szczękam zębami boleśnie. Jednak bez względu na wszystko, prę naprzód.

Kiedy mijamy zakręt, dostrzegam w oddali coś, co mnie martwi: ślady samochodu łowców zdają się skręcać z drogi w pole. To nie ma zupełnie sensu i zaczynam zastanawiać się, czy dobrze widzę, zważywszy przede wszystkim na tę zamieć.

Kiedy jednak podjeżdżamy bliżej, upewniam się tylko w swych spostrzeżeniach. Zwalniam gwałtownie.

– Co robisz? – pyta Ben.

Mój szósty zmysł podpowiada mi, by zwolnić, i kiedy docieramy bliżej, cieszę się, że tak postąpiłam.

Hamuję gwałtownie. Na szczęście jechałam tylko pięćdziesiątką. Wpadamy w poślizg i suniemy jeszcze jakieś dwadzieścia jardów, zanim samochód zatrzymuje się zupełnie.

Rychło w czas. Autostrada kończy się nagle ogromnym kraterem, opadając w dół, głęboko w czeluście ziemi. Gdybym nie zatrzymała samochodu, bylibyśmy martwi.

Spoglądam w dół, ponad krawędzią przepaści. Potężny krater ma ponad sto jardów średnicy. Wygląda na to, że w którymś momencie wojny na autostradę spadła wielka bomba.

Skręcam kierownicą i jadę po śladach samochodu łowców, które prowadzą mnie przez ośnieżone pole i dalej na kręte, miejscowe drogi. Po kilku minutach wjeżdżamy z powrotem na autostradę. Ponownie przyspieszam, tym razem osiągając sto trzydzieści.

Jadę coraz dalej i dalej i dalej, i mam wrażenie, jakbym jechała na koniec świata. Pokonuję prawdopodobnie kolejne czterdzieści mil i zaczynam zastanawiać się, jak daleko jeszcze może ciągnąć się ta autostrada. Śnieżne niebo zaczyna ciemnieć. Niedługo zapadnie noc. Mam chęć przyspieszyć jeszcze trochę, do stu czterdziestu. Wiem, że to ryzykowne, ale muszę ich dogonić.

Jadąc dalej, mijamy stare, wciąż wiszące i rdzewiejące znaki, wskazujące główne arterie: Sawmill Parkway; Major Deegan; 287-mą; Sprain… Taconic rozwidla się i odbijam na Sprain Parkway, potem Bronx River Parkway, jadąc wciąż po śladach łowców. Zbliżamy się do miasta i otwarte niebo zaczyna ustępować wysokim, popadającym w ruinę budynkom. Jesteśmy w dzielnicy Bronx.

Czuję, że muszę ich złapać i przyspieszam do stu pięćdziesięciu. W samochodzie robi się tak głośno, że nic nie słyszę.

Kiedy pokonujemy kolejny zakręt, serce zaczyna bić żwawiej: oto, w oddali, widzę ich, jakąś milę przed nami.

– To oni! – krzyczy Ben.

Ale kiedy zmniejszamy dzielącą nas odległość, widzę, gdzie się kierują. Zakrzywiony znak oznajmia nazwę: Most Willis Avenue. Jest to niewielki most opasany żelaznymi belkami, szeroki zaledwie na dwa pasy ruchu. Przy wjeździe stoi kilka wojskowych terenówek Humvee, na których maskach siedzą łowcy niewolników z karabinami maszynowymi skierowanymi w stronę drogi. Na drugim, odległym końcu mostu stoi jeszcze więcej terenówek.

Dodaję gazu, wciskając pedał na ile tylko można, i przekraczamy sto pięćdziesiąt. Świat przelatuje obok nas w postaci niewyraźnych plam. Ale nie doganiamy ich: łowcy również przyspieszają.

– Nie możemy wjechać za nimi! – wrzeszczy Ben. – Nigdy nam się to nie uda!

Ale nie mamy wyboru. Mają nad nami przynajmniej sto jardów przewagi, a most jest około sto jardów dalej. Nie damy rady dotrzeć tam przed nimi. Robię, co mogę. Nasz samochód trzęsie się cały od tej szybkości. Nie ma innej drogi: będziemy musieli wjechać do miasta.

Kiedy podjeżdżamy do mostu, zastanawiam się, czy strażnicy zdają sobie sprawę, że nie jesteśmy od nich. Mam tylko nadzieję, że zdołamy przejechać wystarczająco szybko, zanim się połapią i zaczną do nas strzelać.

Samochód łowców przelatuje obok strażników i wpada na most. My podążamy za nimi, pięćdziesiąt jardów dalej. Strażnicy wciąż nie zdają sobie sprawy. Jeszcze trzydzieści jardów… potem dwadzieścia… i dziesięć….

Kiedy wpadamy na most, jesteśmy wystarczająco blisko, by móc zauważyć przerażone miny strażników. Dopiero teraz uświadamiają sobie, co się dzieje.

Podnoszę wzrok, a strażnicy kierują karabiny w naszą stronę.

Sekundę potem rozlegają się strzały.

Wpadliśmy pod ostrzał z karabinów maszynowych, których kule odbijają się od maski i przedniej szyby naszego samochodu, rykoszetując gdzie popadnie. Daję nura.

Co gorsza, z góry zaczyna coś opadać, co może utrudnić nam przejazd. Nagle dostrzegam zakończoną kolcami, żelazną bramę. Opada na moście, blokując wjazd na Manhattan.

Jedziemy za szybko i nie ma mowy, bym zdążyła w porę zatrzymać się przed nią. Brama opada zbyt szybko, a ja uzmysławiam sobie, zbyt późno, że dosłownie za kilka chwil uderzymy w nią, rozrywając samochód na kawałki.

Przygotowuję się na zderzenie.

JEDENAŚCIE

Gotuję się na najgorsze, widząc, jak zmierzamy wprost na opadającą bramę. Już za późno, by zawrócić, za późno też, by dać po hamulcach. Sądząc po wyglądzie ciężkich, wzmocnionych, żelaznych krat z ostrymi kolcami na dole, nie widzę sposobu, jak mielibyśmy tędy przejechać. Myślę sobie, że naszą jedyną szansą jest zdążyć przed bramą, jechać tak szybko, by prześlizgnąć się pod nią, zanim zdąży całkowicie opaść. Tak więc, wciskam gaz do dechy. Samochód trzęsie się i wyje. Kiedy dojeżdżamy na odległość kilku stóp, strażnicy odskakują na boki, a ja przygotowuje się na uderzenie.

Rozlega się przeraźliwy odgłos metalu rozrywającego metal, oraz hałas tłukącego się szkła. Jest ogłuszający, jakby tuż koło mojego samochodu eksplodowała bomba. Brzmi jak jedna z tych ogromnych pras zgniatających samochód tak długo, aż zostaje z niego płaski klocek.

Nasz samochód zarzuca gwałtownie przy uderzeniu i przez chwilę czuję, jakbym miała umrzeć. Rozbite szkło leci wokoło, a ja staram się jak mogę, by utrzymać kierownicę w miejscu, unosząc jedną dłoń do oczu. I wtem, sekundę później, wszytko się urywa. Ku memu zdumieniu, wciąż jedziemy, przelatując przez most w kierunku Manhattanu.

Próbuję zrozumieć, co się stało. Podnoszę wzrok na dach samochodu i spoglądam ponad ramieniem do tyłu. Uświadamiam sobie, że zdążyliśmy się przebić pod bramą − aczkolwiek opadła wystarczająco nisko, by podziurawić nasz dach, rozdzierając go na kawałki. Wygląda, jakby ktoś przepuścił go przez krajalnicę do chleba. Brama zahaczyła też o przednią szybę, rozbijając ją wystarczająco mocno, by ograniczyć widoczność. Wciąż mogę prowadzić, ale przychodzi mi to z trudem.

Wszędzie leżą kawałki rozbitego szkła i rozdartego metalu. Do wnętrza samochodu wpada mroźne powietrze, a na mojej głowie lądują płatki śniegu.

Oglądam się na Bena i widzę, że jest w szoku, ale nie odniósł żadnych obrażeń. Widziałam, jak zrobił unik dosłownie w ostatniej sekundzie, dokładnie tak samo, jak ja, i to prawdopodobnie uratowało mu życie. Zerkam ponad ramieniem na grupę strażników pozostałych za nami. Przepychają się i przegrupowują, gotowi ruszyć za nami, ale żelazna brama opadła do samego końca i zdaje się, że nie są w stanie z powrotem jej podnieść. Jedziemy tak szybko, że i tak mamy nad nimi wielką przewagę. Przy odrobinie szczęścia, zanim zdążą wspólnymi siłami coś wskórać, nas już dawno nie będzie na moście.

Odwracam się w kierunku drogi przede mną i w oddali, może ćwierć mili dalej, dostrzegam samochód łowców mknący przez Manhattan. Minęliśmy punkt, zza którego nie ma już powrotu. Ledwie do mnie dociera, że jesteśmy już na wyspie Manhattan, że naprawdę przekroczyliśmy most – prawdopodobnie jedyny czynny, będący jedyną drogą do wewnątrz, jak i na zewnątrz. Nie ma już powrotu.

Do tej chwili wyobrażałam sobie, że uratuję Bree i razem wrócimy do domu. Teraz jednak, nie jestem już tego taka pewna. Wciąż jestem zdecydowana ją ocalić – ale nie jestem pewna, jak mam nas stąd wydostać. Odczuwam coraz głębszy strach. Narasta we mnie przeczucie, że jest to misja bez powrotu. Misja samobójcza. Ale liczy się tylko Bree. Jeśli mam zginąć, próbując ją uratować, to niech tak będzie.

Ponownie wciskam gaz do dechy, przyspieszając do ponad stu czterdziestu. Jednak łowcy przyspieszają również, koncentrując się cały czas na tym, aby nam umknąć. Mają nad nami niezłą przewagę i jeśli nie wydarzy się coś złego, trudno będzie ich dogonić. Zastanawiam się, jaki jest cel ich podróży. Manhattan jest bardzo rozległy. Mogą zmierzać gdziekolwiek. Czuję się jak Jaś i Małgosia zagubieni w lesie.

Łowcy skręcają gwałtownie w prawo, na szeroki bulwar. Podnoszę wzrok i widzę zardzewiały znak z napisem „Ulica 125-ta”. Podążam za nimi i uzmysławiam sobie, że kierują się na zachód, przecinając miasto. Jadąc za nimi, rozglądam się i spostrzegam, że 125-ta wygląda niczym pocztówka z apokalipsy: wszędzie stoją porzucone, spalone auta, zaparkowane krzywo na środku ulicy. Wszystko zostało rozebrane i zabrane. Budynki splądrowano, stoiska powywracano, pozostawiając na chodnikach jedynie sterty szkła. Większość budynków to tylko puste szkielety, spalone w bombowych nalotach. Pozostałe runęły. Jadąc dalej, muszę skręcać i omijać przypadkowe sterty gruzu. Rzecz jasna, nigdzie nie widać żadnych oznak życia.

Łowcy skręcają ostro w lewo i kiedy skręcam tam za nimi, widzę odwrócony do góry nogami znak z napisem Malcolm X Boulevard. To kolejna szeroka ulica. Kierujemy się na południe, samym środkiem Harlemu. Centrum miasta. Zastanawiam się, dokąd jadą. Skręcamy tak szybko, aż opony piszczą, paląc gumę, wydając głośny hałas, tym głośniejszy, że nasz dziurawy dach jest teraz podatny na działanie żywiołów. Na ulicach wciąż leży śnieg i nasz samochód ślizga się przez dobre dziesięć stóp zanim z powrotem wyprostowuje kierunek jazdy. Pokonuję zakręt szybciej od łowców i zyskuję kilka sekund.

Bulwar Malcolma X wygląda równie źle, co ulica 125-ta: wszędzie widać oznaki destrukcji. Jednakże, zauważam tu też coś jeszcze: porzucone czołgi i wojskowe pojazdy. Spostrzegam jednego Humvee, przewróconego na bok, przypominającego już tylko wrak, i zastanawiam się, jakie bitwy miały tu miejsce. Po środku ulicy leży na boku ogromny posąg z brązu. Objeżdżam go, skręcając gwałtownie, potem mijam czołg i wjeżdżam na chodnik, ścinając z hukiem skrzynkę na listy. Skrzynka przelatuje nad naszym dachem i Ben robi unik.

Skręcam gwałtownie z powrotem na ulicę i dodaje gazu. Zbliżam się. Są już tylko sto jardów od nas. Również skręcają gwałtownie, omijając gruz, wyboje i wraki samochodów. Za każdym razem muszą zwolnić, ja natomiast muszę jedynie jechać w ślad za nimi, więc mogę utrzymać prędkość. Doganiam ich i nabieram przekonania, że uda mi się ich złapać.

– Załatw ich opony! – wrzeszczę do Bena ponad rykiem silnika. Wyjmuję dodatkową broń zza pasa i wciskam mu w żebra, ani na chwilę nie spuszczając wzroku z drogi.

Ben podnosi broń w dłoniach i przygląda się jej. Najwyraźniej, nigdy jeszcze z żadnej nie strzelał. Czuję jego niepokój.

– Celuj nisko! – mówię. – I upewnij się, że nie trafisz w bak!

– Nie jestem za dobrym strzelcem! – mówi. – Jeszcze trafię swojego brata. Lub twoją siostrę! – odpowiada, krzycząc.

– Po prostu celuj nisko! – krzyczę. – Musimy spróbować. Musimy ich zatrzymać!

Ben przełyka głośno, po czym sięga do okna i otwiera je. Do wnętrza samochodu wpada niesamowity tumult i zimne powietrze. Ben wychyla się i wyciąga broń.

Podjeżdżamy bliżej i Ben zaczyna celować – kiedy nagle wpadamy na olbrzymią dziurę. Oboje podskakujemy, a moja głowa wali w sufit. Oglądam się i widzę, jak broń wylatuje z dłoni Bena na zewnątrz – a potem słyszę stukot, kiedy ląduje na asfalcie za nami. Mina mi rzednie. Nie mogę uwierzyć w to, że upuścił broń. Jestem wściekła.

– Właśnie zgubiłeś naszą broń! – krzyczę.

– Przepraszam! – odpowiada, krzycząc. – Wpadłaś w dziurę! Dlaczego nie uważałaś na drogę?

– Dlaczego nie trzymałeś jej obiema rękoma? – odkrzykuję. – Właśnie zmarnowałeś naszą szansę!

– Możesz zatrzymać się i po nią wrócić – mówi.

– Nie mamy na to czasu! – odcinam się.

Moja twarz nabiega krwią. Zaczynam odnosić wrażenie, że Ben jest zupełnie bezużyteczny i żałować, że w ogóle go ze sobą zabrałam. Zmuszam się, by przypomnieć sobie, jak naprawił samochód, jak ocalił mnie swoim ciężarem tam, na moście. Ale przychodzi mi to z trudem. Jestem po prostu wściekła. Zastanawiam się, czy mogę mu w czymkolwiek zaufać.

Sięgam do swojej kabury, wyciągam swój pistolet i dźgam nim Bena w żebra.

– Ten należy do mnie – mówię. – Upuść go, to cię stąd wyrzucę.

Ben chwyta go mocno obiema rękoma i ponownie wychyla się przez okno. Celuje.

Ale dokładnie w tej samej chwili wyłania się park i łowcy znikają w nim całkowicie.

Nie mogę w to uwierzyć. Wprost przed nami leży Central Park oznakowany ogromnym powalonym drzewem blokującym przejazd. Łowcy objeżdżają je i ja również, w ostatniej sekundzie. Ben odchyla się z powrotem do tyłu, do samochodu, straciwszy szansę, ale przynajmniej wciąż trzyma broń w dłoniach.

Central Park nie przypomina wcale tego z moich wspomnień. Zarośnięty wysokimi do pasa, wyłaniającymi się spod śniegu chwastami i pozostawiony przez te wszystkie lata sam sobie, by rósł dziko, wygląda teraz niczym puszcza. Gdzieniegdzie widnieją poprzewracane drzewa. Ławki są opustoszałe. Pomniki roztrzaskano lub strącono i teraz przechylają się na bok. Dostrzegam też ślady bitwy: czołgi i terenówki Humvee, spalone i poprzewracane, wszędzie, w całym parku. A wszystko to przykrywa śnieg, sprawiając wrażenie surrealistycznej zimowej krainy.

Próbuję nie zwracać na to uwagi i w zamian skupić się na łowcach przed nami. Z pewnością wiedzą, dokąd zmierzają, jako że trzymają się krętej, bocznej drogi, która wiedzie przez cały park. Trzymam się blisko nich w miarę, jak pokonują park zygzakami. Po prawej, nieopodal ulicy 110-tej, mijamy pozostałości ogromnego, pustego basenu. Zaraz potem mijamy to, co zostało z lodowiska, świecącego teraz pustkami, oraz jego niewielkich zabudowań, zniszczonych i splądrowanych.

Skręcają ostro w wąską uliczkę, w zasadzie zwykły szlak. Jestem tuż za nimi. Jedziemy do serca gęstego lasu, niemal zahaczając o drzewa, wjeżdżając i zjeżdżając ze wzniesień. Nie zdawałam sobie nigdy sprawy, że Central Park może być aż tak dziki. Nie widząc nigdzie linii horyzontu, odnoszę wrażenie, jakbym była w zwyczajnym lesie.

Nasz samochód ślizga się po śladach na pokrytej śniegiem ziemi, ale jestem w stanie jechać wciąż za nimi. Wkrótce docieramy do wielkiego wzniesienia i wjeżdżamy na otwarty teren z widokiem na okolicę. Przelatujemy przez szczyt wzniesienia, przez kilka sekund unosząc się w powietrzu, po czym lądujemy z hukiem. Pędzą w dół, a ja zaraz za nimi, zmniejszając dzielącą nas odległość.

Przejeżdżamy przez rozległe pola służące kiedyś do gry w baseball. Pokonujemy je, jedno po drugim, jadąc wprost przez ich środek. Baz już dawno nie ma − a nawet jeśli, to są ukryte pod śniegiem, ale wciąż dostrzegam pozostałości zardzewiałego, łańcuchowego ogrodzenia, które kiedyś wyznaczało miejsce ławek rezerwowych. Jedziemy przez pole bieli, wpadając co chwilę w poślizgi, podążając cały czas ich śladem. Zbliżamy się do nich zdecydowanie. Pozostało już tylko trzydzieści jardów. Zastanawiam się, czy coś dzieje się z ich silnikiem, czy też specjalnie zwalniają z jakiegoś powodu. Tak czy inaczej, nadeszła nasza okazja.

– Na co czekasz? – krzyczę do Bena. – Strzelaj!

Ben otwiera okno i wychyla się, ściskając pistolet obiema rękoma i celując.

Nagle łowcy odbijają ostro w lewo, skręcając gwałtownie. I wtedy uzmysławiam sobie, zbyt późno, dlaczego zwolnili: tuż przede mną znajduje się staw, ledwie zamarznięty. Zwalniając, chcieli zwabić mnie w pułapkę; mieli nadzieję, że wjadę prosto do wody.

Szarpię gwałtownie kierownicą i udaje nam się uniknąć runięcia w wodę. Jednakże, skręciłam zbyt gwałtownie i zbyt ostro, i nasz samochód zaczyna obracać się wokół własnej osi po śniegowym polu, zataczając wielkie kręgi, raz po raz. Kręci mi się w głowie, a wszystko wokół obraca się, zmieniając w niewyraźnie plamy. Modlę się, abyśmy tylko w nic nie uderzyli.

Na szczęście, nie dochodzi do tego. Wokół nas nie ma żadnych budynków – gdyby były, z pewnością wpadlibyśmy na nie. Zamiast tego, po kilku kolejnych obrotach, w końcu stajemy. Siedzę przez chwilę w nieruchomym aucie, oddychając ciężko. Mało brakowało.

Nie spodziewałam się, że ci łowcy będą aż tak sprytni. To był śmiały ruch z ich strony. Muszą dobrze znać te tereny. Wiedzą dokładnie, którędy jechać. Zgaduję, że nikt inny nie zdołał jeszcze zapuścić się za nimi tak daleko, jak my. Oglądam się i widzę, że Ben tym razem zdołał utrzymać broń; kolejny uśmiech losu. Otrząsam się, włączam bieg i wciskam gaz do dechy.

Nagle odzywa się głośny, przerywany pisk. Spuszczam wzrok i zauważam czerwone, migające światło na desce rozdzielczej: PALIWO.

Serce mi zamiera. Nie teraz. Nie po tym wszystkim, przez co przeszliśmy. Nie teraz, kiedy jesteśmy tak blisko.

Proszę, Boże, niech tylko wystarczy, aby ich złapać.

Sygnał popiskuje nieprzerwanie, świdrując głośno w uszach, niczym dzwony pogrzebowe. Straciłam łowców z pola widzenia i jestem zdana na podążanie śladem ich opon. Wjeżdżam na wzniesienie i docieram do skrzyżowania, na którym ślady opon krzyżują się, prowadząc na wszystkie strony. Nie jestem pewna, w którym kierunku skręcić, a mam wrażenie, że to kolejna pułapka. Postanawiam pozostać na dotychczasowym kursie i pojechać prosto, lecz jadąc dalej, mam złe przeczucie, że te ślady są stare, a porywacze Bree mogli skręcić gdzie indziej.

Nagle, niebo otwiera się nad nami i spostrzegam, że jedziemy wąską drogą obok czegoś, co kiedyś było Central Park Reservoir, rezerwuaru wyglądającego jak wielki krater, w którym nie ma już wody, a który w całości pokrywa śnieg. Z dna wyrastają ogromne chwasty. Droga jest wąska i mój samochód ledwie się na niej mieści, mając po lewej stromy spadek tej części wzgórza. Po prawej mam jeszcze bardziej stromy spadek na dno rezerwuaru. Jeden niewłaściwy ruch w którymkolwiek kierunku i jesteśmy ugotowani. Zastanawiam się, z jakiego powodu łowcy wybraliby tę niebezpieczną trasę, lecz wciąż ich nie widzę.

Nagle, rozlega się łoskot i moja głowa leci do przodu. Najpierw jestem zdezorientowana, ale potem uświadamiam sobie: zostaliśmy uderzeni od tyłu.

Patrzę we wsteczne i widzę, że są tuż za nami, zauważam sadystyczny uśmiech na ich twarzach. Mają podniesione maski, dzięki czemu widzę, że obaj są Deformantami, obaj mają groteskowe, zniekształcone twarze i ogromne, wystające zęby. Widzę, z jakim sadyzmem, z jaką przyjemnością przyspieszają i taranują nasz bagażnik. Szyja wygina mi się do przodu przy każdym uderzeniu. Są znacznie sprytniejsi, niż myślałam: w jakiś sposób udało im się zajechać nas od tyłu i teraz mają nad nami przewagę. Nie spodziewałam się tego. Nie mam miejsca na jakikolwiek manewr i nie mogę gwałtownie hamować.

Uderzają w nas kolejny raz, tym razem ustawiając swój samochód pod kątem i nasze auto ześlizguje się na bok. Uderzamy w stalową barierę rezerwuaru, potem odbijamy w drugą stronę i prawie spadamy w przepaść. Znajdujemy się w nieciekawym położeniu. Jeśli uderzą w nas w ten sam sposób jeszcze raz, stoczymy się ze wzgórza i to będzie nasz koniec.

Wciskam gaz; jedynym sposobem na przetrwanie jest pozostawienie ich w tyle. Jednak oni jadą równie szybko, co my i znów w nas uderzają. Tym razem, uderzamy w metalowy separator i ześlizgujemy się niżej, niemal spadając z grani. Na szczęście, wpadamy na stojące tam drzewo, które ratuje nas i dzięki któremu pozostajemy na drodze.

Zaczynam czuć coraz większą rozpacz. Spoglądam w bok na Bena i widzę, że on również jest w szoku, wyglądając jeszcze bladziej niż wcześniej. Nagle przychodzi mi do głowy pomysł.

– Strzel do nich! – krzyczę.

Natychmiast otwiera okno i wychyla się z bronią.

– Nie trafię stąd w ich opony! – przekrzykuje wiatr. – Są za blisko! Mam za ostry kąt!

– Celuj w szybę! – krzyczę do niego. – Nie zabijaj kierowcy. Zdejmij pasażera!

Widzę we wstecznym, że łowcy powielają nasz pomysł: pasażer również opuszcza szybę, wyjmując broń. Modlę się, by Ben trafił ich pierwszy, by nie bał się strzelać. Nagle rozlega się kilka wystrzałów, ogłuszających nawet w tym zgiełku.

Wzdrygam się, spodziewając się, że kula trafi mnie w głowę.

Jednakże, z zaskoczeniem zdaję sobie sprawę, że to Ben strzelił do nich pierwszy. Sprawdzam we wstecznym i nie mogę uwierzyć w to, co widzę: Ben wycelował idealnie. Kilkakrotnie trafił w szybę po stronie pasażera – tyle razy i to w to same miejsce, że praktycznie przebił kuloodporne szkło. Zauważam obryzganą czerwienią wewnętrzną stronę szyby, a to może oznaczać tylko jedno.

Krew.

Nie mogę uwierzyć. Ben zdołał zastrzelić pasażera, Ben. Chłopak, który jeszcze parę minut temu nie mógł otrząsnąć się z szoku na widok martwego ciała. Nie mogę uwierzyć, że naprawdę go trafił, i to przy tej prędkości.

Udało się. Ich samochód nagle radykalnie hamuje, a ja wykorzystuję okazję, by bardziej przyspieszyć.

Chwilę później wyjeżdżamy poza teren rezerwuaru, z powrotem na otwarte pola. Teraz zasady gry uległy zmianie: mają o jednego mniej, a my dogoniliśmy ich. Teraz, nareszcie mamy przewagę. Gdyby jeszcze ten wskaźnik paliwa przestał popiskiwać, byłabym bardziej optymistyczna.

Ich samochód zbliża się, wylatując tuż za nami. Zwalniam, podjeżdżam do nich i zauważam zaniepokojoną minę kierowcy. Takie potwierdzenie mi wystarczy: z ulgą stwierdzam, że to pasażer dostał, a nie Bree. Przez chwilę widzę Bree, żywą, siedzącą w tyle, i moje serce przepełnia nadzieja. Pierwszy raz czuję, że naprawdę mogę tego dokonać. Mogę ją odzyskać.

Pędzimy obok siebie po polu. Ciągnę mocno za kierownicę i uderzam w ich samochód. Lecą w bok, gwałtownie skręcając, lecz nie zatrzymują się. Kierowca bez wahania odbija i wraca wprost na mnie, waląc w nasz samochód. Teraz to my gwałtownie skręcamy. Ten facet po prostu nie popuści!

– Strzelaj! – ponownie krzyczę do Bena. – Zlikwiduj kierowcę!

Zdaję sobie sprawę, że ich samochód rozbije się, ale nie mam wyboru. A jeśli ma się rozbić, to pole, otoczone zewsząd drzewami, nadaje się do tego najlepiej.

Ben natychmiast opuszcza szybę i celuje. Tym razem jest bardziej pewny siebie. Jedziemy obok siebie, idealnie ustawieni, a kierowca znajduje się prosto na linii ognia. Ta chwila należy do nas.

– STRZELAJ! – krzyczę znowu.

Ben pociąga za spust i nagle słyszę dźwięk, od którego robi mi się niedobrze.

Szczęk pustego pistoletu. Ben ciągnie za spust raz po raz, ale broń jedynie klika. Zużył całą amunicję tam, przy rezerwuarze.

Dostrzegam złowieszczy, zwycięski uśmiech na twarzy łowcy, kiedy skręca wprost na nas. Uderza w nas mocno. Odchylamy się na bok i przelatujemy przez pole na trawiaste wzgórze. Nagle widzę ścianę ze szkła. Za późno.

Spinam się, kiedy uderzamy w ścianę, szkło roztrzaskuje się dokoła, niczym bomba, zasypując nas deszczem drobnych kawałków wpadających przez dziury w dachu. Dopiero po chwili uświadamiam sobie, gdzie jesteśmy: w Metropolitan Museum of Art. W skrzydle poświęconym Egiptowi.

Rozglądam się i widzę, że niczego tu nie ma, muzeum splądrowano dawno temu – nie zostało nic oprócz tej wielkiej piramidy stojącej wciąż wewnątrz budynku. W końcu udaje mi się wykręcić i przestajemy jechać po szkle. Łowca odjechał na pewną odległość i jest teraz około pięćdziesiąt jardów przed nami, po prawej. Ponownie wciskam pedał gazu.

Jadę za nim na południe, przez park, pokonując kolejne wzgórza. Z niepokojem obserwuję wskaźnik paliwa, który nie przestaje popiskiwać. Mijamy pozostałości amfiteatru, przejeżdżamy obok stawu, w cieniu Zamku Belvedere, spoczywającego w postaci ruin na szczycie wzgórza. Teatr pokrywa śnieg i chwasty, a trybuny zardzewiały.

Pędzimy przez okolicę, którą kiedyś zwano Great Lawn. Jadę po śniegu w ślad za łowcą, meandrując, unikając dziur. Tak mi przykro, kiedy pomyślę o Bree, przez co musi właśnie przechodzić. Modlę się, aby tylko nie spowodowało to u niej zbyt głębokiego urazu. Modlę się, by odezwała się teraz w niej jakaś cząstka taty, by dodała jej siły, by to wszystko jakoś zniosła.

Nagle uśmiecha się do mnie los: łowca wpada w wielką dziurę. Jego samochód trzęsie się, po czym skręca gwałtownie i łowca traci nad nim panowanie. Samochód obraca się wokół własnej osi. Wzdrygam się, widząc to, mając nadzieję, że Bree nic się nie stanie.

Ich samochód nie odnosi uszkodzeń. Po kilku piruetach odzyskuje przyczepność i zaczyna z powrotem pędzić przed siebie. Tylko że teraz zmniejszyłam odległość i szybko go doganiam. Za kilka sekund będę tuż za nim.

Ale patrzyłam na jego pojazd i nieopatrznie spuściłam drogę z oczu. Spoglądam na nią z powrotem w samą porę, i truchleję: wprost przed nami stoi wielkie zwierzę.

Skręcam, ale zbyt późno. Zwierzę uderza w naszą szybę przednią, roztrzaskując się, po czym przetacza się po naszym dachu. Plamy krwi są wszędzie. Włączam wycieraczki, wdzięczna Bogu, ze jeszcze działają. Gęsta krew rozsmarowuje się na szkle i ledwie co widzę.

Sprawdzam we wstecznym, zastanawiając się, co to u diabła było i widzę ogromnego, nieżywego strusia. Jestem zdumiona. Lecz nie mam czasu, by to przemyśleć, ponieważ nagle dostrzegam przed nami, ze zdumieniem, lwa.

Skręcam ostro, ledwie go mijając. Z opóźnionym refleksem spoglądam ponownie i zszokowana stwierdzam, że jest prawdziwy. Wygląda mizernie i jest niedożywiony. Jestem jeszcze bardziej skonsternowana. Potem, w końcu, wszystko nabiera sensu: po mojej lewej stronie znajduje się ZOO Central Parku. Bramy, drzwi i okna stoją szeroko otwarte. Niedaleko zgromadziło się kilka zwierząt, a w śniegu walają się truchła kilku następnych, dawno już ogryzionych do kości.

Wciskam gaz, próbując nie zwracać na to uwagi, i podążam śladem łowcy. Prowadzi na niewielkie wzgórze, potem stromo w dół, wprost do krateru. Uświadamiam sobie, iż było to kiedyś lodowisko. Wielki znak wisi krzywo, a jego zatarte litery układają się w słowo „Trump”.

W oddali park kończy się. Łowca skręca ostro w lewo, ja za nim, i razem wjeżdżamy na wzgórze. Chwilę później wypadamy z Central Parku – w tej samej chwili, jedno obok drugiego – wyjeżdżając na ulicę 59-tą i Aleję Piątą. Przejeżdżam wierzchołek wzgórza i przez chwilę unoszę się w powietrzu. Lądujemy z hukiem i chwilowo tracę panowanie. Wpadamy w poślizg i uderzamy w posąg, przewracając go na ziemię.

Przed nami pojawia się ogromna, okrągła fontanna. Zjeżdżam z drogi w ostatniej sekundzie i gonię go, objeżdżając ją wokoło. Wskakuje na chodnik, a ja za nim. Kieruje się wprost na ogromny budynek. Plaza Hotel. Jego fasada, niegdyś nieskazitelna, ginie pod brudem i skutkami zaniedbania. Wszystkie okna zostały wybite, nadając mu teraz wygląd zwykłej czynszówki.

Wjeżdża w zardzewiałe stalowe pręty podtrzymujące markizę, która zawala się wprost na niego, odbijając się od maski. Zjeżdżam gwałtownie z drogi i gonię go dalej, gdy nagle skręca ostro w lewo i przejeżdża Aleję Piątą, najwyraźniej starając się mnie zgubić. Wpada na niewielkie kamienne schody, a ja za nim. Nasz samochód wpada w gwałtowne drgania, przejeżdżając po każdym stopniu. Łowca kieruje się na ogromną szklaną budowlę, mieszczącą kiedyś Apple Store. O dziwo, jej fasada wciąż stoi nienaruszona, jako jedyna ze wszystkich, które widziałam od początku wojny.

Ale już nie na długo. W ostatniej sekundzie łowca skręca, a dla mnie jest na to już za późno. Nasz samochód roztrzaskuje fasadę szklanego domu. Następuje potężna eksplozja szkła, które wpada do samochodu przez dziury w dachu, kiedy przejeżdżam wprost przez sam środek Apple Store. Odzywa się we mnie poczucie winy, że zniszczyłam jedyną rzecz, która ostała się w całości – ale wtedy przypominam sobie, ile musiałam zapłacić za mojego iPada i to uczucie słabnie.

Odzyskuję kontrolę nad pojazdem, a łowca skręca w lewo, w Aleję Piątą. Ma nada mną przewagą około trzydziesty jardów, ale nie poddaję się, niczym pies ganiający za kością. Mam tylko nadzieję, że wystarczy nam paliwa.

Jestem zdumiona widokiem tego, czym stała się Aleja Piąta. Ta słynna aleja, niegdysiejszy symbol dobrobytu i materializmu, wygląda obecnie tak samo, jak cała reszta, porzucone, rozpadające się ruiny, splądrowane sklepy, zniszczone stanowiska. Pośrodku rosną ogromne chwasty, nadając ulicy wygląd moczar. Tuż obok, po prawej mijam Bergdorfa, jego sale zupełnie opustoszałe i żadnych okien, niczym straszny dwór. Objeżdżam porzucone samochody i kiedy wjeżdżamy w 57-mą, dostrzegam pozostałości po czymś, co kiedyś było sklepem Tiffany’ego. Miejsce to, kiedyś uznawane za wzór piękna, jest teraz kolejną nawiedzoną rezydencją, jak wszystko inne w okolicy. W jej pustych oknach nie ostał się ani jeden klejnot.

Wciskam pedał gazu i przecinam 55-tą, potem 54-tą i 53-cią… Przejeżdżam obok katedry Świętego Patryka, po lewej, obok ogromnych strzelistych drzwi wyrwanych wieki temu z zawiasów, leżących teraz płasko na schodach. Przez otwór zaglądam do środka i widzę witraż po drugiej stronie budowli.

Spuściłam drogę z oczu na zbyt długo. Łowca skręca nagle gwałtownie w 48-mą. Jadę za szybko i kiedy staram się skręcić, wpadam w poślizg i okręcam się wokół własnej osi. Na szczęście, w nic nie uderzam.

Zawracam i ruszam za nim, ale jego podstęp sprawił, iż zyskał nad nami nieco większą przewagę. Podążam za nim 48-mą, na zachód, przecinając miasto, mijając byłe Rockefeller Center. Pamiętam, jak byłam tu z tatą w Boże Narodzenie, przypominam sobie, co wtedy myślałam, że to takie magiczne miejsce. Nie mogę w to teraz uwierzyć: wszystko obróciło się w gruzy, wszędzie widnieją popadające w ruinę budynki. Rockefeller Center przeistoczył się w ogromne pustkowie.

I znów zbyt długo nie patrzę na drogę, a kiedy spoglądam na nią z powrotem, daję po hamulcach, ale jest już za późno. Wprost przede mną, leżąc na boku, znajduje się ogromne Bożonarodzeniowe drzewo Rockefellera. Uderzymy w nie. Tuż zanim następuje uderzenie, zauważam światełka i ozdoby wciąż wiszące na nim. Drzewo ma brązowy kolor. Zastanawiam się, jak długo już tu leży.

Walę w nie przy prędkości stu dwudziestu mil na godzinę. Uderzam z taką siłą, że całe drzewo przesuwa się po śniegu i zaczynam je pchać, ciągnąc ze sobą. W końcu, udaje mi się skręcić ostro w prawo i wyminąć jego wąski wierzchołek. Przez nasz ziejący otworami dach wpadają tysiące sosnowych igieł. Przylegają też grubą warstwą do krwi rozmazanej na szybie. Nie potrafię wyobrazić sobie, jak nasz samochód musi wyglądać z zewnątrz.

Łowca zbyt dobrze zna to miasto: jego bystre manewry tylko zwiększyły jego przewagę i teraz zniknął mi z oczu. Ale wciąż widzę ślady jego opon, a w oddali widzę, że skręcił w Aleję Szóstą. Podążam za nim.

Aleja Szósta okazuje się kolejnym pustkowiem. Jej powierzchnię zagracają porzucone czołgi i terenówki, większość z nich poprzewracana do góry nogami, ogołocona ze wszystkiego, co może okazać się użyteczne, włączając w to opony. Wykręcam między nimi, a w oddali, przed sobą, dostrzegam samochód łowcy. Po raz milionowy chyba zastanawiam się, dokąd może zmierzać. Czy manewruje tak tylko po to, by mnie zgubić? Czy jednak zdąża do jakiegoś konkretnego miejsca? Skupiam się mocno, starając przypomnieć sobie, gdzie znajduje się Arena Jeden. Ale nic nie przychodzi mi do głowy. Aż po dziś dzień nie byłam nawet pewna, czy naprawdę istnieje.

Pędzi szóstą i ja również, wreszcie nabierając prędkości. Przecinamy 43-cią i po lewej dostrzegam część Bryant Park i tylnych zabudowań byłej nowojorskiej biblioteki publicznej. Serce mi pęka. Kiedyś uwielbiałam chodzić do tego wspaniałego budynku. Teraz przypomina jedynie ruinę.

Łowca skręca ostro w 42-gą i tym razem skręcam tuż za nim. Oboje wpadamy w poślizg, po czym wyprostowujemy. Ścigamy się 42-gą, kierując się na zachód, a mi przychodzi na myśl, że może zmierza ku West Side Highway.

Ulica ustępuje nagle miejsca Times Square. Wpadam na plac i pędzę za nim, przecinając rozległe skrzyżowanie. Pamiętam, jak przychodziłam tu jako dziecko. Byłam przytłoczona rozmiarami i rozmachem tego miejsca, tymi wszystkimi ludźmi. Jak oślepiały mnie światła, błyskające billboardy. Obecnie, jak wszystko inne tutaj, pozostały już tylko ruiny. Oczywiście, żadne światła nie działają i w zasięgu wzroku nie widać dosłownie nikogo. Wszystkie te billboardy, które kiedyś zwykły wisieć dumnie, teraz dyndają niepewnie na wietrze albo leżą na ulicy wierzchem do ziemi. Skrzyżowanie porastają ogromne chwasty. W samym jego środku, gdzie kiedyś istniał ośrodek naboru rekrutów, teraz, jak na ironię, spoczywają puste skorupy kilku czołgów, powykręcane i wysadzone w powietrze. Zastanawia mnie, jaka bitwa miała tu miejsce.

Nagle, łowca skręca ostro w lewo, jadąc wzdłuż Broadwayu. Jadę za nim. W tej samej chwili przeżywam wstrząs na widok tego, co jest przede mną: ogromna betonowa ściana, niczym więzienny mur, pnie się wysoko ku niebu, zwieńczony kolczastym drutem. Mur rozciąga się szeroko jak okiem sięgnąć, odseparowując Times Square od tego, co leży na południe. Jakby próbowano utrzymać coś na zewnątrz. W murze widnieje otwór, przez który przejeżdżają łowcy; kiedy go mijają, opada za nimi z hukiem masywna, żelazna brama, odcinając nas od nich zupełnie.

Daję po hamulcach, hamując z piskiem tuż przed bramą. Za nią łowcy odjeżdżają. Już za późno. Straciłam ich.

Nie mogę w to uwierzyć. Czuję się otępiała. Siedzę bez ruchu w ciszy, zatrzymawszy samochód po raz pierwszy od wielu godzin, czując dreszcze. Nie przewidziałam tego. Zastanawiam się, z jakiego powodu stoi tu ten mur, dlaczego mieliby odgradzać murem część Manhattanu. Przed czym mieliby potrzebować ochrony?

I wówczas, kilka sekund później, otrzymuję odpowiedź.

Dookoła rozlega się upiorny dźwięk, metaliczny zgrzyt, który powoduje, że włosy stają mi na głowie. Z ziemi powstają ludzie, wypełzając ze studzienek. Ofiary wojny jądrowej. Wszędzie na całym Times Square. Wychudzone, ubrane w łachmany, wyglądają na zdesperowane. Skażeńcy.

Naprawdę istnieją.

Powstają z ziemi, wszędzie, dokoła i zmierzają prostu ku nam.

DWANAŚCIE

Zanim w ogóle udaje mi się zareagować, wyczuwam gdzieś w górze ruch i podnoszę wzrok. Stoją wysoko, na szczycie muru, kilku łowców w swych czarnych maskach, trzymając w dłoniach karabiny. Celują w dół, w nas.

– JEDŹ! – krzyczy Ben rozpaczliwie.

Wciskam gaz, wynosząc się stamtąd natychmiast, kiedy padają pierwsze strzały. Nasz samochód obsypuje grad kul odbijających się od dachu, metalu, kuloodpornego szkła. Modlę się, aby tylko nie prześliznęły się przez szpary.

Jednocześnie obskakują nas ze wszystkich stron Skażeńcy. Jeden z nich odchyla się i rzuca szklaną butelkę z zatkniętą w niej płonącą szmatą. Koktajl Mołotowa ląduje tuż przed naszym samochodem i eksploduje, buchając płomieniami przed naszą maską. Skręcam w samą porę i ogień trawi jedynie bok naszego auta.

Nadbiega kolejny i wskakuje na przednią szybę. Chwyta się czegoś i nie chce puścić, warcząc na mnie przez szybę, zaledwie kilka cali ode mnie. Ponownie skręcam gwałtownie, ocierając się o słup i strząsając go z wozu.

Kilku kolejnych wskakuje na maskę i bagażnik, przygniatając nas swym ciężarem. Wciskam gaz do dechy, starając się ich strząsnąć, jadąc dalej na zachód czterdziestą drugą.

Jednakże trzem z nich udaje się przytrzymać naszego samochodu. Jeden wlecze się po asfalcie, drugi wspina się po masce. Podnosi łom i przymierza się opuścić go na szybę.

Skręcam gwałtownie w lewo, w Ósmą Aleję, i to wystarczy. Cała trójka zlatuje z samochodu i toczy się, ślizgając po śniegu na ziemi.

Mało brakowało. Zbyt mało.

Pędzę dalej Aleją Ósmą i w pewnej chwili zauważam kolejny otwór w murze. Stoi przed nim kilku strażników łowców, a ja zdaję sobie sprawę, że mogą nie wiedzieć, że nie jestem jedną z nich. Jakby nie było, wejście przy Times Square znajduje się całą aleją dalej. Jeśli pojadę wprost ku wejściu, śmiało, może założą, że jestem jedną z nich i pozostawią przejście otwarte.

Zmierzam wprost ku przejściu, jadąc coraz szybciej, zmniejszając coraz bardziej odległość. Jeszcze sto jardów… pięćdziesiąt… trzydzieści… Pędzę wprost na lukę, i jak dotąd pozostaje otwarta. Nie ma już mowy o hamowaniu. Jeśli opuszczą bramę, zginiemy.

Spinam się cała i Ben tak samo. Spodziewam się niemal całkowicie, że się rozbijemy.

Ale chwilę później jesteśmy po drugiej stronie. Udało się. Wypuszczam powietrze z ulgą.

Jesteśmy wewnątrz. Jadę sto na godzinę Aleją Ósmą, pod prąd. Mam już skręcać w lewo, by spróbować dogonić ich na Broadwayu, kiedy nagle Ben nachyla się i wskazuje coś palcem.

– Tam! – krzyczy.

Mrużę powieki, próbując zobaczyć, na co wskazuje. Szybę wciąż pokrywają krew i sosnowe igliwie.

– TAM! – krzyczy znowu.

Spoglądam ponownie i tym razem to widzę: w oddali, dziesięć przecznic przed nami. Parę terenówek zaparkowanych przy Penn Station. Spostrzegam samochód łowców, który do tej pory ścigałam, zaparkowany przodem i dym unoszący się wciąż z jego rury wydechowej. Kierowca wysiadł z auta i pospiesznie schodzi schodami prowadzącymi do Penn Station, wlokąc ze sobą Bree i brata Bena, oboje w kajdankach, skutych razem łańcuchem. Serce zaczyna mi mocniej bić na jej widok.

Wskaźnik poziomu paliwa piszczy głośniej niż kiedykolwiek, a ja wciskam gaz do dechy. Muszę jedynie pokonać jeszcze kilka przecznic. No, dalej. Dalej!

I jakoś dojeżdżamy. Zwalniam przy wejściu z piskiem opon i już mam zatrzymać samochód i wyskoczyć, kiedy uświadamiam sobie, że straciliśmy zbyt dużo czasu. Jest tylko jeden sposób, by ich dogonić: muszę jechać dalej, muszę wjechać w Penn Station. Ku wejściu wiodą strome, wąskie schody biegnące w dół. Nie przewidziano, by poruszały się nimi samochody i zastanawiam się, czy nasz da radę po nich przejechać. Będzie bolało. Znów zbieram się w sobie.

– TRZYMAJ SIĘ! – krzyczę.

Skręcam ostro w lewo i wciskam gaz, przyspieszając. Przekroczyłam już sto czterdzieści. Ben chwyta się deski rozdzielczej, uzmysławiając sobie, co robię. – ZWOLNIJ! – krzyczy.

Ale jest już na to za późno. Unosimy się w powietrzu, przelatując nad występem, potem zjeżdżamy wprost po kamiennych stopniach. Moje ciało trzęsie się niesamowicie, a opony odbijają się od każdego kolejnego stopnia, i nie jestem w stanie zapanować nad samochodem. Mkniemy coraz szybciej, niesieni własnym pędem. Zbieram się w sobie, kiedy przebijamy się wprost przez drzwi Penn Station. Wylatują z zawiasów i w następnej chwili uświadamiam sobie, że jesteśmy w środku.

Odzyskujemy przyczepność i w końcu udaje mi się opanować samochód, kiedy po raz pierwszy wjeżdżamy na suchą powierzchnię. Zjeżdżamy po kolejnych schodach, przedzierając się ze zgrzytem. Rozlega się przeraźliwi łomot. Uderzamy o parter.

Jesteśmy w ogromnej hali Amtraku. Pruję przez olbrzymie wnętrze, piszcząc oponami i próbując wyprostować tor jazdy. Przede mną, w oddali, gromadzą się tuziny łowców. Odwracają się i patrzą na mnie w szoku, nie mogąc najwyraźniej pojąć, w jaki sposób przedostał się tu samochód. Nie chcę dawać im czasu, by się pozbierali. Celuję w nich, jakby byli kręglami.

Próbują uciekać z drogi, lecz ja przyspieszam i walę w kilku z nich. Odbijają się od samochodu z głuchym odgłosem, wykręcając ciało i przelatując nad maską.

Jadę dalej i w oddali dostrzegam łowcę, który porwał moją siostrę. Spostrzegam brata Bena wrzucanego do pociągu. Przypuszczam, iż Bree już się tam znajduje.

– To mój brat! – krzyczy Ben.

Drzwi pociągu zamykają się, a ja wciskam gaz po raz ostatni, wyciskając z auta ile się da, celując wprost w łowcę, tego który zgarnął moją siostrę. Stoi nieruchomo, jakby zobaczył ducha, wepchnąwszy przed chwilą brata Bena do pociągu. Patrzy prosto na mnie, kiedy tak zmniejszam dzielącą nas odległość. Uderzam w niego, wciskając go w pociąg i przecinając na pół. Uderzamy w pociąg przy prędkości osiemdziesięciu mil na godzinę. Moja głowa odbija się od deski rozdzielczej. Czuję, jakbym skręciła sobie kark, kiedy zatrzymujemy się ze zgrzytem.

Kręci mi się w głowie i dzwoni w uszach. Niewyraźnie słyszę, jak pozostali łowcy gromadzą się i mnie gonią. Pociąg wciąż się porusza – nasz samochód nawet go nie spowolnił. Ben siedzi w nim pozbawiony przytomności. Zastanawiam się, czy żyje.

Nadludzkim wysiłkiem udaje mi się jakoś wydostać z wozu.

Pociąg przyspiesza i muszę biec, by się z nim zrównać. Biegnę przy nim i w końcu skaczę, znajdując oparcie dla nóg na jakimś występie i chwytając się rękoma metalowej kraty. Wsuwam głowę przez okno i zaglądam do środka w poszukiwaniu jakichkolwiek oznak Bree. Przesuwam się wzdłuż zewnętrznej ściany pociągu, zaglądając do okien, kierując się w stronę drzwi, by wejść do środka.

Pociąg jedzie tak szybko, że czuję wiatr we włosach, starając się rozpaczliwie dostać do drzwi. Rozglądam się i aż nogi uginają się pode mną. Za chwilę wjedziemy w tunel. Nie mam miejsca. Jeśli wkrótce nie wsiądę, uderzę w ścianę.

W końcu docieram do drzwi i chwytam klamkę. Chwilę przed tym, jak mam otworzyć drzwi, dotyka mnie przeraźliwy ból głowy.

Szybuję w powietrzu, lądując twardo plecami na betonowym podłożu. Spadam z wysokości dziesięciu stóp, co pozbawia mnie tchu, kiedy tak leżę i obserwuję odjeżdżający pociąg. Ktoś musiał mnie uderzyć, strącić z pociągu.

Podnoszę wzrok i widzę twarz bestialskiego łowcy spoglądającego na mnie gniewnie. Podbiega kilku kolejnych łowców. Otaczają mnie. Jestem skończona.

Ale to już nie ma znaczenia: pociąg odjeżdża szybko, z moją siostrą w środku.

Moje życie dobiegło końca.

CZĘŚĆ III

TRZYNAŚCIE

Budzę się w ciemności. Jestem tak zdezorientowana, tak obolała, że na początku zastanawiam się, czy żyję, czy też umarłam. Leżę twarzą do dołu, na zimnej, metalowej podłodze, wykręcona w nienaturalnej pozycji. Odwracam się. Powoli wyciągam ręce, kładę dłonie na ziemi i odpycham się w górę.

Każdy ruch przynosi ból. Wydaje się, że nie ma ani jednej części ciała, której oszczędzono by cierpienia. Siadam powoli wyprostowana i głowa mi pęka. Kręci mi się w głowie. Mam jednocześnie mdłości, jest mi słabo i jestem głodna. Nie jadłam cały dzień. W gardle mi zaschło. Czuję się, jakbym wypadła z miksera.

Siedzę, odczuwając wciąż zawroty głowy, aż w końcu uzmysławiam sobie, że nie umarłam. Wciąż żyję. Jakoś.

Rozglądam się po wnętrzu, próbując się pozbierać, zastanawiając się, gdzie jestem. Wokół panuje ciemność. Jedyne światło, jakie przenika do środka przez wąską szczelinę pod drzwiami, widać gdzieś w odległej części pomieszczenia. Jest zbyt słabe, by zobaczyć tutaj cokolwiek.

Stopniowo podnoszę się na kolano, trzymając głowę w dłoniach, starając się złagodzić ból. Już ten mały gest powoduje, że wszystko zaczyna wirować. Zastanawiam się, czy nie zostałam czymś nafaszerowana, czy też po prostu jest mi słabo z powodu niekończącej się serii urazów, których doznałam w ciągu ostatniej doby.

Z najwyższym wysiłkiem zmuszam się, by stanąć na nogi. Duży błąd. Naraz czuję ból promieniujący z przynajmniej tuzina różnych miejsc: z rany w ramieniu; z pękniętych żeber; z czoła w miejscu, którym uderzyłam o deskę rozdzielczą; oraz na twarzy. Sięgam dłońmi w górę i wyczuwam wielki obrzęk; to tam musiał zdzielić mnie łowca.

Próbuję sobie coś przypomnieć…. Penn Station… jak przejechałam łowców… jak uderzyłam w pociąg… jak go goniłam… jak skoczyłam na stopnie… a potem zostałam uderzona…. Wracam myślami do tamtych chwil i uzmysławiam sobie, że Bena nie było wtedy przy mnie. Pamiętam, że siedział w samochodzie, nieprzytomny. Zastanawiam się, czy w ogóle przeżył zderzenie.

– Ben? – Wołam niepewnie w mrok.

Czekam, mając nadzieję, że otrzymam jakąś odpowiedź, mając nadzieję, że jest tu ze mną. Mrużę oczy, ale nie jestem w stanie nic zauważyć. Nic, tylko cisza. Moje przerażenie jedynie się pogłębia.

Zastanawiam się jeszcze raz, czy Bree była w tym pociągu, i dokąd jechał. Pamiętam, że widziałam tam brata Bena, jednak nie mogę przypomnieć sobie, abym rzeczywiście zauważyła tam Bree. Jestem zaskoczona, że w ogóle działa jeszcze jakikolwiek pociąg. Czy mógłby służyć do przewiezienia ich na Arenę Jeden?

Nic z tego nie ma jednak już znaczenia. Kto wie, ile godzin leżałam nieprzytomna, ile czasu straciłam. Kto wie, dokąd zmierzał pociąg, czy też ile setek mil już zdążył przejechać. Nie ma mowy, żebym mogła go dogonić – zakładając, że w ogóle uda mi się stąd uciec. W co wątpię. Czuję się bezsilna i zrozpaczona, kiedy zdaję sobie sprawę, że wszystko było na nic. Pozostało mi już tylko czekać na karę, na pewną śmierć, pokutę, jaką zgotują mi łowcy niewolników. Prawdopodobnie będą mnie torturować, a potem zabiją. Modlę się, aby to szybko nastąpiło.

Zastanawiam się, czy istnieje jakikolwiek sposób na ucieczkę z tego miejsca. Stawiam kilka niepewnych kroków w ciemności, trzymając ręce wyciągnięte przed siebie. Każdy krok to męka, moje ciało jest tak bardzo znużone, ociężałe i zbolałe. Jest zimno i cała drżę; od wielu dni nie byłam w stanie ogrzać się i czuję, że mam gorączkę. Nawet, jeśli przypadkiem uda mi się w jakiś sposób uciec, wątpię, czy w tym stanie daleko zajdę.

Dochodzę do ściany i przesuwam po niej dłońmi, poruszając się po wnętrzu w kierunku drzwi. Nagle, słyszę jakiś dźwięk dochodzący z zewnątrz. Rozlegają się odgłosy kroków, kilku par wojskowych butów maszerujących po stalowym podłożu. Niosą się złowieszczym echem w mroku, zbliżając coraz bardziej.

Rozlega się dzwonienie kluczy i drzwi do mojej celi zostają otwarte. Wnętrze zalewa światło. Podnoszę dłonie do oczu, oślepiona blaskiem.

Mój wzrok nie przystosował się jeszcze do światła, ale jestem w stanie rozróżnić sylwetki kilku osób w wejściu. Są wysokie i muskularne. Wygląda na to, że mają na sobie mundury łowców, wraz z czarnymi maskami na twarzy.

Powoli opuszczam dłonie i moje oczy przystosowują się do nowych warunków. Jest ich pięciu. Ten stojący w środku, w ciszy wyciąga parę otwartych kajdanek w moją stronę. Nie mówi ani nie porusza się wcale. Sądząc po jego geście, wydaje się oczywiste, że mam podejść i pozwolić, by mnie skuł. Wydaje się, że czekają, by gdzieś mnie zabrać.

Szybko lustruję swoją celę, teraz, kiedy już zalewa ją światło. Zauważam, że jest to zwykły pokój, dziesięć stóp na dziesięć szerokości, ze stalowymi ścianami i podłogą i nie ma w nim nic wartego uwagi. I żadnej drogi ucieczki. Powoli przesuwam dłonie wzdłuż talii i czuję, że zabrali mój pas na broń. Jestem bezbronna. Jakakolwiek próba walki z tymi dobrze uzbrojonymi żołnierzami nie miałaby najmniejszego sensu.

Nie mam nic do stracenia, pozwalając, by mnie skuli. Nie mam przecież wyboru. Tak, czy inaczej, jest to mój bilet na zewnątrz. A jeśli ten bilet oznacza moją śmierć, przynajmniej będę miała to już za sobą.

Podchodzę do nich powoli i odwracam się. Zaciskają mi zimne, metalowe kajdanki na nadgarstkach o wiele za ciasno. Potem chwytają mnie od tyłu, za koszulę i popychają na korytarz.

Idę dalej niepewnym krokiem, a łowcy podążają tuż za mną, wybijając butami rytm niczym gestapo. Korytarze rozświetlają sporadycznie porozmieszczane, mniej więcej co dwadzieścia stóp, przyćmione światła awaryjne, rzucające zaledwie tyle światła, by widzieć drogę przed sobą. Idziemy długim, sterylnym korytarzem z metalowymi ścianami i podłogą. Popychają mnie znów, więc przyspieszam. Moje ciało protestuje za każdym krokiem, lecz im dalej idę, tym bardziej ustępuje zesztywnienie.

Korytarz kończy się i nie mam innego wyboru, jak skręcić w prawo. W oddali widać jakieś większe pomieszczenie. Znów ktoś mnie popycha i prowadzi nowym korytarzem. Następną rzeczą, jaką sobie uświadamiam, jest to, iż znajduję się w rozległej, otwartej sali wypełnionej setkami łowców niewolników. Stoją w zgrabnych rzędach pod ścianami, tworząc półkole, ubrani w swe czarne mundury i maski. Musimy być wciąż gdzieś pod ziemią, ponieważ nigdzie nie widzę okien, ani naturalnego światła. Ponure wnętrze rozjaśniają jedynie zapalone pochodnie tkwiące w ścianach, trzaskające w ciszy.

Pośrodku sali, w odległej części pomieszczenia, znajduje się coś, co mogę nazwać jedynie tronem – ogromny fotel ustawiony na szczycie prowizorycznego, drewnianego podwyższenia. W fotelu siedzi mężczyzna, najwyraźniej ich przywódca. Wygląda młodo, jest może po trzydziestce, jednak ma osobliwą, siwą czuprynę sterczącą w górę i na boki, niczym u szalonego naukowca. Ma na sobie wyszukany mundur uszyty z zielonego aksamitu, przyozdobiony wojskowymi guzikami, z wysokim kołnierzem obejmującym szyję. Ma wielkie, szare, pozbawione życia oczy, które wytrzeszcza, spoglądając na mnie. Wygląda jak szaleniec.

Rzędy łowców rozstępują się i któryś popycha mnie od tyłu. Potykam się, idąc niepewnie ku środkowi sali, prowadzona, by stanąć przed ich przywódcą.

Przystaję około dziesięć jardów dalej i podnoszę na niego wzrok, podczas gdy łowcy stają za mną na straży. Nie potrafię powstrzymać myśli, że za chwilę zabiją mnie na miejscu. Jakby nie było, zabiłam wielu z nich. Przeczesuję salę wzrokiem w poszukiwaniu Bree, czy też Bena, lub jego brata. Nie ma żadnego. Jestem tu sama.

Czekam cierpliwie w pełnej napięcia ciszy, podczas gdy przywódca mierzy mnie wzrokiem z góry na dół. Nic nie mogę zrobić, jedynie czekać. Widocznie mój los spoczywa teraz w rękach tego człowieka.

Patrzy na mnie, jakbym była jakimś łupem i potem, po chwili, która zda się trwać całą wieczność, zaskakuje mnie, uśmiechając się powoli. Przypomina to bardziej szyderczy uśmieszek zniekształcony ogromną blizną biegnącą w poprzek policzka. Zaczyna śmiać się, coraz głośniej. Jest to najzimniejszy dźwięk, jaki kiedykolwiek słyszałam, i niesie się echem w ciemnym pomieszczeniu. Przygląda się mi błyszczącymi oczami.

– A więc to ty − mówi w końcu. Jego głos jest nienaturalnie chropawy i głęboki, jakby należał do stuletniego staruszka.

Spoglądam na niego, nie wiedząc, jak zareagować.

– To ty jesteś tą, która dokonała takich spustoszeń wśród moich ludzi. To ty zdołałaś ścigać nas całą drogę do miasta. MOJEGO miasta. Nowy Jork należy teraz do mnie. Wiedziałaś o tym? – pyta, a jego głos, powodowany furią, staje się nagle ostry i oczy wychodzą mu z orbit. Jego ramiona trzęsą się, kiedy chwyta fotel. Wygląda, jakby przed chwilą uciekł ze szpitala psychiatrycznego.

Kolejny raz nie wiem, jak zareagować, więc dalej milczę.

Powoli potrząsa głową.

– Kilku już próbowało – ale jeszcze nikt przed tobą nie zdołał przedostać się do mojego miasta. Ani przebyć całą tę drogę do mojego domu. Wiedziałaś, że to oznacza pewną śmierć. A mimo to, przybyłaś. Mierzy mnie wzrokiem od góry w dół.

– Podobasz mi się – konkluduje.

Kiedy tak przygląda się mi, oceniając, czuję się coraz bardziej nieswojo, i gotuję się na wszystko, cokolwiek mnie teraz czeka.

– I spójrz tylko na siebie – kontynuuje. – Zwykła dziewczyna. Głupia, młoda dziewczyna. Niewielka nawet, ani silna. Prawie bez jakiejkolwiek broni. Jak to możliwe, że zabiłaś tak wielu moich ludzi?

Potrząsa głową.

– To dlatego, że masz serce. Właśnie to ma największą wartość w tym świecie. Tak. Właśnie to. Nagle wybucha śmiechem. – Oczywiście, nie udało ci się jednak. Bo jakże to? To MOJE miasto! – wrzeszczy, cały się trzęsąc.

Siedzi i trzęsie się przez wydawać by się mogło całą wieczność. Moje poczucie lęku pogłębia się jeszcze bardziej; najwyraźniej mój los jest w rękach szaleńca.

W końcu, odchrząka.

– Twój duch jest niezłomny. Prawie tak samo silny jak mój. Podziwiam go. Wystarczy, by zadać ci szybką śmierć, zamiast powolnej.

Przełykam głośno, nie mogąc znieść jego słów.

– Tak – ciągnie dalej, patrząc na mnie. – Widzę go w twoich oczach. Ducha wojownika. Tak, jesteś taka sama jak ja.

Nie wiem, co widzi we mnie, ale modlę się, bym w niczym nie przypominała tego mężczyzny.

– Rzadko spotyka się kogoś takiego, jak ty. Niewielu zdołało tam przeżyć przez te wszystkie lata. Niewielu ma takiego ducha…. Zatem, zamiast zabijać cię tu na miejscu, tak jak na to zasługujesz, zamierzam wynagrodzić cię. Ofiaruję ci wielki dar. Dar wolnej woli. Wybór.

– Możesz do nas dołączyć. Zostać jedną z nas. Łowczynią niewolników. Dostąpisz wszelkich wygód, jakie możesz sobie wyobrazić – będziesz miała więcej jedzenia, niż możesz sobie wymarzyć. Poprowadzisz oddział łowców. Dobrze znasz swoje tereny. Te góry. Mogę cię wykorzystać, o tak. Poprowadzisz wyprawy, schwytasz wszystkich pozostałych przy życiu ocalałych. Pomożesz zwiększyć liczebność naszego wojska. A w zamian, będziesz żyć. I to w luksusie.

Milknie, wpatrując się we mnie, jakby czekając na moją reakcję.

Oczywiście, na samą tę myśl robi mi się niedobrze. Łowczyni. Nie potrafię wymyśleć niczego, czym bardziej bym gardziła. Otwieram usta, by przemówić, ale zaschło mi w gardle tak bardzo, że nie wydobywa się ani jeden dźwięk. Odchrząkuję powoli.

– A jeśli odmówię? – pytam, wymawiając słowa ciszej niżbym chciała.

Jego oczy otwierają się szeroko z zaskoczenia.

– Odmówisz? – powtarza niczym echo. – Wówczas poniesiesz śmierć na arenie. Umrzesz brutalną śmiercią, ku uciesze nas wszystkich. To twoja druga opcja.

Zastanawiam się, głowiąc zawzięcie, próbując kupić więcej czasu. Nie ma mowy, abym kiedykolwiek przyjęła jego propozycję – ale muszę spróbować znaleźć jakiejś wyjście.

– A co z moją siostrą? – pytam.

Odchyla się do tyłu i wybucha śmiechem.

– Jeśli do nas dołączysz, uwolnię ją. Będzie mogła wrócić na swoje pustkowie. Jeśli odmówisz, ona również zostanie zgładzona.

Serce wali mi mocno na samą myśl o tym. Bree wciąż żyje. Założywszy, że mężczyzna mówi prawdę.

Zastanawiam się. Czy Bree chciałaby, abym została łowczynią, jeśli oznaczałoby to, że ocalę jej życie? Nie. Bree nigdy nie chciałaby ponosić odpowiedzialności za to, że porywałabym inne dziewczęta i chłopców, i odbierała im życie. Zrobiłabym dla niej wszystko. Ale muszę tutaj wyznaczyć granicę.

– Będziesz musiał mnie zgładzić – odpowiadam w końcu. – Nie ma mowy, abym kiedykolwiek została łowczynią.

Wśród tłumu rozlegają się szepty, a przywódca unosi ręką i wali dłonią w oparcie fotela. W sali natychmiast zapada cisza.

Wstaje, spoglądając na mnie gniewnie.

– I zostaniesz zgładzona – warczy. – A ja będę siedział w pierwszym rzędzie i to oglądał.

CZTERNAŚCIE

Odprowadzają mnie z powrotem korytarzem, wciąż skutą kajdankami. Kiedy tak idę, mimowolnie zastanawiam się, czy nie podjęłam złej decyzji. Nie w sprawie rezygnacji z mojego życia – lecz z powodu skazania na ten sam los Bree. Czy dla jej dobra powinnam powiedzieć tak?

Odmawiając, wydałam w rezultacie wyrok śmierci na nią. Czuję się rozdarta poczuciem winy. Ostatecznie jednak, nie potrafię oprzeć się wrażeniu, że Bree również wolałaby umrzeć, niż patrzeć, jak cierpią niewinni ludzie.

Czuję się odrętwiała, a oni wciąż popychają mnie od tyłu, tym samym korytarzem, którym przyszłam. Zastanawiam się, co się teraz ze mną stanie. Czy odprowadzają mnie na arenę? Jak to będzie wyglądało? I co stanie się z Bree? Czy naprawdę ją zabiją? A może już ją zabili? Czy wezmą ją do niewoli? Albo, co byłoby najgorsze, czy zmuszą ją, by również walczyła na arenie?

Wówczas przychodzi mi do głowy jeszcze gorsza myśl: czy zmuszą ją, by walczyła przeciwko mnie?

Mijamy róg i napotykamy grupę łowców zmierzającą w moim kierunku, prowadzącą kogoś przed sobą. Nie mogę uwierzyć. To Ben. Czuję wielką ulgę w sercu. On żyje.

Jego złamany nos zdążył już spuchnąć, pod oczami widać siniaki, a z wargi sączy się krew. Wygląda na mocno poturbowanego, równie osłabionego i wykończonego, co ja. W gruncie rzeczy, mam nadzieję, że nie wyglądam aż tak źle, jak on. Również idzie niepewnym krokiem wzdłuż korytarza. Przypuszczam, że prowadzą go na rozmowę z ich przywódcą. Zapewne złożą mu taką samą ofertę. Ciekawa jestem, jaką podejmie decyzję.

Zbliżamy się i kiedy jesteśmy zaledwie kilka stóp od siebie, Ben zwiesza głowę nisko i nawet nie zauważa, że nadchodzę. Jest albo zbyt osłabiony, albo zniechęcony, aby choć podnieść wzrok. Wygląda na to, że zaakceptował już swój los.

– Ben! – wołam.

Podnosi głowę, akurat kiedy przecinają się nasze drogi, a jego oczy otwierają się szeroko w nadziei i z podekscytowania. Najwyraźniej jest zszokowany moją obecnością. Może jest zaskoczony, że ja również żyję.

– Brooke! – mówi. – Dokąd cię zabierają? Widziałaś mojego brata?

Zanim jednak mogę odpowiedzieć, oboje zostajemy mocno popchnięci. Łowca sięga ręką i zatyka swoją ohydną, śmierdzącą dłonią moje usta, tłumiąc słowa, kiedy staram się coś powiedzieć.

Otwierają się drzwi i łowcy wpychają mnie z powrotem do mojej celi. Potykam się w środku i słyszę za sobą huk zamykanych drzwi, rozbrzmiewających metalicznym echem. Obracam się i walę w drzwi, ale to bezcelowe.

– Wypuśćcie mnie! – krzyczę, waląc pięściami. – WYPUŚĆCIE!

Uświadamiam sobie, że to na nic, ale jakoś nie potrafię powstrzymać krzyku. Wrzeszczę na cały głos, na łowców, na to, że nie ma tu teraz Bree, na moje życie – i nie przestaję się wydzierać, sama nie wiem jak długo.

W pewnej chwili tracę głos z wyczerpania. W końcu, osuwam się na podłogę, opieram o ścianę i zwijam w kłębek. Moje krzyki przeradzają się w szloch, aż z tego płaczu zasypiam.

*

Dryfuję między jawą a snem. Leżę zwinięta na metalowej podłodze, opierając głowę na dłoniach, ale jest tak niewygodnie, że co chwila zmieniam pozycję. Mam niespokojne sny – o Bree chłostanej, jako niewolnicy, o sobie torturowanej na arenie – i, mimo tego całego wyczerpania, wolałabym nie zasypiać.

Zmuszam się, by usiąść, wpatrując się w mrok, trzymając głowę w dłoniach. Siłą woli skupiam się na czymkolwiek, co może oderwać moje myśli od tego miejsca.

Zaczynam rozmyślać o życiu przed wojną. Wciąż próbuję poskładać w całość tę zagadkę, dlaczego tata wtedy odszedł, i dlaczego nigdy po nas nie wrócił. Dlaczego Bree i ja musiałyśmy odejść. Dlaczego mama nie chciała iść z nami. Dlaczego wszystko zmieniło się tak bardzo w ciągu jednej nocy. Czy jest coś, co mogłam zrobić inaczej. To wszystko przypomina jedną wielką niewiadomą, do której wracam myślami wciąż na nowo.

Uzmysławiam sobie, że wracam myślami do konkretnego dnia, jeszcze zanim rozpoczęła się wojna. Tego dnia, kiedy wszystko się zmieniło – po raz drugi.

Był to ciepły, wrześniowy dzień, a ja wciąż jeszcze mieszkałam razem z mamą i Bree na Manhattanie. Taty nie było już od ponad roku i każdego dnia czekałyśmy na jakiś znak od niego. Ale nic nie nadchodziło.

I podczas gdy tak czekałyśmy, dzień po dniu, wojna miała się ku gorszemu. Pewnego dnia ogłosili blokadę; kilka tygodni później ogłosili oszczędzanie wody, a potem racje żywnościowe. Kolejki po żywność stały się normą. A potem pogorszyło się jeszcze bardziej, gdy ludźmi zaczęła kierować rozpacz.

Chodzenie po ulicach Manhattanu stawało się coraz bardziej niebezpieczne. Ludzie wyczyniali wszystko, byleby przetrwać, znaleźć żywność i wodę, zdobyć lekarstwa. Plądrowanie było na porządku dziennym i wszelki ład z każdym dniem upadał coraz bardziej. Przestałam czuć się bezpiecznie. A co ważniejsze, miałam wrażenie, że Bree również.

Mama tkwiła przy swoim; jak większość ludzi uparcie twierdziła, że wszystko wróci wkrótce do normy.

Ale było tylko coraz gorzej. Bitwy wybuchały coraz bliżej naszego domu. Pewnego dnia usłyszałam odległe wybuchy. Pobiegłam na dach i zobaczyłam, na horyzoncie, bitwę rozgrywającą się nad urwiskami New Jersey. Czołgi wyjechały przeciwko czołgom. Myśliwce. Helikoptery. Cała okolica stała w ogniu.

A potem, któregoś okropnego dnia, daleko na horyzoncie, zobaczyłam potężną eksplozję, inną niż wszystkie pozostałe, która wstrząsnęła całym naszym budynkiem. Pod niebo wzbiła się chmura w kształcie grzyba. Wiedziałam, że od tego dnia będzie już tylko gorzej. Że wojna już nigdy się nie skończy. Granica została przekroczona. Wiedziałam, że umrzemy powolną i niechybną śmiercią, uwięzieni na izolowanej wyspie Manhattanu. Że mój tata spędzi wieczność na wojnie. I że już nigdy nie wróci.

Czas oczekiwania się skończył. Wiedziałam, że po raz pierwszy w swoim życiu tata nie dotrzyma słowa, i wiedziałam też, co należało zrobić. Nadszedł czas, by wykonać śmiały ruch na rzecz przetrwania, zachowania tego, co zostało z naszej rodziny. By uczynić to, czego on spodziewał się po swojej córce: wydostać nas z wyspy, jak najdalej stąd, i szukać schronienia w górach.

Błagałam mamę, od wielu miesięcy, by pogodziła się z faktem, że tata nie wróci do domu. Lecz ona upierała się, że nie możemy wyjechać, że to jest nasz dom, że życie poza miastem będzie jeszcze bardziej niebezpieczne. Ale przede wszystkim, że nie możemy porzucić taty. A co, jeśli on wróci do domu, a nas tu nie będzie?

Kłóciłyśmy się o to każdego dnia tak długo, aż obie byłyśmy czerwone na twarzy, wrzeszcząc na siebie nawzajem.

Potem nadszedł dzień z atomowym grzybem. Mama, co niewiarygodne, wciąż sprzeciwiała się odejściu. Ale ja podjęłam decyzję. Odchodziłyśmy – z nią lub bez niej.

Zeszłam na dół po Bree. Wymknęła się, by poszukać jakiegoś jedzenia; pozwalałam jej na to, gdyż nie odchodziła nigdy zbyt daleko i zawsze wracała w przeciągu jednej godziny. Tym razem jednak spóźniała się; nie było jej od kilku godzin, co było do niej niepodobne. Miałam złe przeczucie, kiedy pokonywałam kolejne schody, zdecydowana znaleźć ją i wynosić się stąd w diabły. W dłoni trzymałam domowej roboty koktajl Mołotowa. Był jedyną prawdziwą bronią, jaką posiadałam i byłam gotowa z niej skorzystać w razie potrzeby.

Biegłam ulicami, wykrzykując jej imię, szukając wszędzie. Sprawdziłam każdą aleję, na których uwielbiała się bawić – ale nigdzie nie mogłam jej znaleźć. Czułam coraz większą obawę.

I wtedy usłyszałam niewyraźny krzyk w oddali. Rozpoznałam jej głos i puściłam się biegiem w tym kierunku.

Po kilku przecznicach jej krzyki stały się głośniejsze. W końcu, skręciłam w kolejną aleję i zobaczyłam ją.

Stała na końcu alei, otoczona przez napastników. Było ich sześciu, nastoletni chłopcy. Jeden z nich wyciągnął rękę i rozerwał jej bluzkę, podczas gdy inny pociągnął ją za kucyk. Wymachiwała plecakiem, starając się odeprzeć ich zapędy, ale wiele pożytku z tego nie miała. Widziałam, że za kilka chwil ją zgwałcą. Więc zrobiłam jedyną rzecz, jaką mogłam: zapaliłam koktajl Mołotowa i rzuciłam pod nogi największego chłopaka….

Nagłe skrzypienie metalu wyrywa mnie ze wspomnień. Powoli otwierają się drzwi i pomieszczenie zalewa światło, po czym drzwi zamykają się z hukiem. Słyszę pobrzękiwanie łańcuchów, potem odgłosy kroków i wyczuwam kogoś jeszcze obok mnie, w mroku. Podnoszę wzrok.

Z ulgą zauważam, że to Ben. Nie wiem, ile minęło czasu, ani jak długo już tutaj siedzę. Powoli wyprostowuję się.

Celę oświetlają przyćmione żarówki ostrzegawcze, czerwone, oprawione w metal, wiszące wysoko na ścianie. Rzucają wystarczająco światła, aby orientować się w otoczeniu. Ben chodzi niepewnym krokiem po celi. Jest zdezorientowany; nie zdaje sobie nawet sprawy, że tu jestem.

– Ben! – szeptam zachrypniętym głosem.

Obraca się, widzi mnie i szeroko otwiera oczy z zaskoczenia.

– Brooke? – pyta niepewnie.

Z wysiłkiem podnoszę się, czując rozrywający ból w każdej cząstce ciała i wstaję na kolano. Ben podbiega do mnie, chwyta za ramię i pomaga mi wstać. Wiem, że powinnam być mu wdzięczna za pomoc, ale zamiast tego, uświadamiam sobie, że mam mu to za złe: to pierwszy raz, kiedy mnie dotyka, bez pozwolenia i czuję się dziwnie. Ponadto, z reguły nie lubię, kiedy ludzie mi pomagają – a zwłaszcza jakiś chłopak.

Tak więc strząsam jego rękę i wstaję o własnych siłach.

– Poradzę sobie – warczę na niego, wymawiając słowa zbyt ostro. Żałuję tego. Żałuję, że zamiast tego nie powiedziałam mu, co czuję naprawdę. Żałuję, że nie powiedziałam: Cieszę się, że żyjesz. Ulżyło mi, że jesteś tu ze mną.

Kiedy o tym myślę, uświadamiam sobie, że nie rozumiem tak do końca, dlaczego aż tak bardzo cieszę się, że go widzę. Może po prostu jestem szczęśliwa, że jest tu ze mną zwykła osoba, taka jak ja, jeszcze jeden ocalały pośród tych wszystkich najemników. Może dlatego, że oboje przeszliśmy przez tę samą gehennę w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin, a może dlatego, że oboje straciliśmy rodzeństwo.

A może, waham się nawet nad tym zastanawiać, chodzi o coś innego.

Ben spogląda na mnie swymi wielkimi, niebieskimi oczyma i przez krótką chwilę tracę poczucie czasu. Jego oczy są takie czułe, takie nie na miejscu. To oczy poety lub malarza – artysty, torturowanej duszy.

Zmuszam się, by odwrócić wzrok. Jest w tych oczach coś, co sprawia, że nie potrafię jasno myśleć, kiedy na nie patrzę. Nie wiem, co to takiego, i to mnie martwi. Nigdy dotąd nie czułam niczego podobnego przy żadnym chłopaku. Zastanawiam się, czy czuję, że łączy mnie więź z Benem tylko dlatego, że dzielimy wspólny los, czy też jest to coś innego.

Tak dla pewności, było wiele chwil, kiedy byłam nim poirytowana i zła na niego – i wciąż mimowolnie obwiniam go o wszystko to, co się stało. Na przykład, gdybym nie zatrzymała się i nie uratowała go na autostradzie, może ocaliłabym Bree i byłybyśmy już z powrotem w domu. Lub gdyby nie upuścił mojej broni za oknem, może udałoby mi się uratować ją w Central Parku. Chciałabym też, żeby był silniejszy i miał w sobie więcej z wojownika. Ale jednocześnie, jest w nim coś, co sprawia, że jest mi bliski.

– Przepraszam – mówi podenerwowany, głosem załamanego człowieka. – Nie chciałem cię urazić.

Powoli łagodnieję. Uzmysławiam sobie, że to nie jego wina. To nie on jest tym złym.

– Dokąd cię zabrali? – pytam.

– Do ich przywódcy. Powiedział, bym do nich dołączył.

– Zgodziłeś się? – pytam. Z drżeniem serca czekam na jego odpowiedź. Jeśli powie tak, chyba zmienię o nim zdanie; w gruncie rzeczy, nie byłabym już w stanie spojrzeć na niego ponownie.

– Oczywiście, że nie – mówi.

Moje serce wzbiera poczuciem ulgi i podziwu. Wiem, jakie to poświęcenie. Podobnie jak ja, właśnie podpisał na siebie wyrok śmierci.

– A ty? – pyta.

– A jak myślisz? – mówię.

– Nie – mówi. – Myślę, że nie.

Oglądam się i widzę, że Ben przytrzymuje jeden z palców wygięty pod dziwnym kątem. Wygląda też na to, że cierpi.

– Co się stało? – pytam.

Spuszcza wzrok na palec.

– To z naszego wypadku.

– Którego? – pytam. Nie mogę powstrzymać się i uśmiecham się lekko z kpiną, mając w pamięci te wszystkie wypadki, przez które przeszliśmy w ciągu ostatniej doby.

Uśmiecha się do mnie, krzywiąc się z bólu.

– Tego ostatniego. Kiedy postanowiłaś zderzyć się z pociągiem. Niezły ruch – mówi, a ja nie wiem, czy mówi poważnie, czy też z sarkazmem.

– Mój brat był w pociągu – dodaje. – Widziałaś go?

– Widziałam, jak wchodził – mówię. – Potem straciłam go z oczu.

– Wiesz, dokąd jechał ten pociąg?

Potrząsam głową.

– Widziałeś tam moją siostrę?

Teraz to on potrząsa głową.

– Nie wiem naprawdę. To wszystko działo się tak szybko.

Spuszcza wzrok z rozpaczą. Następuje ciężka od emocji cisza. Ben zdaje się taki zagubiony. Widok jego wykrzywionego palca dotyka mnie do żywego. Współczuję mu z całego serca. Postanawiam skończyć z tą irytacją i okazać mu trochę ciepła.

Sięgam rękoma i obejmuję jego zranioną dłoń. Zaskoczony, podnosi na mnie wzrok.

Jego skóra jest gładsza, niż się spodziewałam: sprawia wrażenie, jakby nie przepracował ani jednego dnia w swoim życiu. Trzymam delikatnie czubki jego palców i ze zdumieniem stwierdzam, że zaczynam się odrobinę denerwować.

– Pozwól mi pomóc – mówię cicho. – Będzie bolało. Ale trzeba to zrobić. Musimy go naprostować, zanim się zrośnie – dodaję, podnosząc jego złamany palec i przyglądając się mu z uwagą. Wracam myślami do chwili, kiedy byłam młodsza, kiedy przewróciłam się na ulicy i wróciłam do domu ze złamanym, zaróżowionym palcem. Mama nalegała, byśmy pojechały do szpitala. Tata sprzeciwił się, chwycił palec dłońmi i nastawił jednym, szybkim ruchem, zanim mama zdążyła zareagować. Krzyknęłam z bólu. Do tej pory pamiętam jeszcze, jak bardzo bolało. Ale podziałało.

Ben spogląda na mnie ze strachem w oczach.

– Mam nadzieję, że wiesz, co robisz…

Zanim kończy mówić nastawiam jego skrzywiony palec z powrotem, jak trzeba.

Krzyczy i odsuwa się ode mnie, trzymając się za dłoń.

– Cholera jasna! – krzyczy, chodząc w kółko i trzymając się za dłoń. Wkrótce uspokaja się, oddychając ciężko. – Powinnaś mnie ostrzec!

Oddzieram wąski skrawek materiału od swego rękawa, ponownie biorę jego dłoń i związuje zraniony palec z sąsiednim. Kiepskie to rozwiązanie, ale będzie musiało wystarczyć. Ben stoi kilka cali dalej i czuję, że na mnie patrzy.

– Dzięki – szepcze, a w jego głosie rozbrzmiewa dziwna nuta, taka intymna, której nigdy dotąd nie wyczułam.

Znów zaczynam się denerwować. Nagle odnoszę wrażenie, że za bardzo zbliżyłam się do niego. Muszę zachować trzeźwość umysłu, być silna, bezstronna. Wycofuję się szybko, odchodząc w swoją część celi.

Zerkam na niego i widzę, że wygląda na rozczarowanego. Jak również na wyczerpanego i przygnębionego. Opiera się o ścianę i powoli osuwa do pozycji siedzącej, opierając głowę na kolanach.

Dobry pomysł. Robię to samo, poczuwszy nagle, jak bardzo moje nogi są zmęczone.

Siadam obok niego i zwieszam głowę, obejmując ją dłońmi. Jestem taka głodna. Taka zmęczona. Wszystko mnie boli. Zrobiłabym wszystko za coś do jedzenia, wodę, środki przeciwbólowe, czy łóżko. I gorący prysznic. Chce mi się jedynie spać – zasnąć na wieki. Pragnę mieć to wszystko już za sobą. Jeśli mam umrzeć, chcę, by to stało się szybko.

Siedzimy tak niewiadomo jak długo, milcząc oboje. Mija może godzina, może dwie. Nie daję już rady śledzić upływającego czasu.

Słyszę, jak oddycha z trudem, przez złamany nos, i współczuję mu z całego serca. Zastanawiam się, czy zasnął. Myślę o tym, kiedy po nas przyjdą, kiedy znów usłyszę te buty odprowadzające nas na śmierć.

Powietrze wypełnia głos Bena, cichy, smutny i łamiący się

– Chcę tylko wiedzieć, dokąd zabrali mojego brata – mówi cicho. Słyszę, jak w jego głosie rozbrzmiewa ból, jak bardzo zależy mu na bracie. To sprawia, że zaczynam myśleć o Bree.

Czuję, że muszę zmobilizować się i być twarda, przemóc się i skończyć z tym całym użalaniem się nad sobą.

– Dlaczego? – odburkuję. – Czemu miałoby to służyć? I tak nie możemy już nic zrobić. Chociaż, ja również chciałabym to wiedzieć – dokąd ją zabrali.

Ben potrząsa głową ze smutkiem, wyglądając na przybitego.

– Chcę tylko wiedzieć – mówi cicho. – Dla własnego spokoju. Tylko tyle.

Wzdycham, starając się o tym nie myśleć, nie zastanawiać się, co dzieje się z nią w tej chwili. O tym, czy sądzi, że ją zawiodłam. Że ją porzuciłam.

– Powiedzieli ci, że zsyłają cię na arenę? – pyta. W jego głosie słychać strach.

Myślę o tym z drżeniem serca. Powoli kiwam głową.

– A ty? – pytam, odgadując od razu odpowiedź.

Kiwa głową z ponurą miną.

– Słyszałem, że nikt nie jest w stanie tego przeżyć – mówi.

– Wiem – odpieram. Nie musi mi o tym przypominać. W zasadzie, nie mam w ogóle ochoty o tym myśleć.

– To co zamierzasz zrobić? – pyta.

Spoglądam na niego.

– Co masz na myśli? Raczej nie mam żadnego wyboru.

– Zdajesz się mieć sposób na wszystko – mówi. – Jakiś chwyt, który w ostatniej minucie pozwala ci uniknąć najgorszego. Co to jest tym razem?

Potrząsam głową. Zastanawiałam się nad tym samym, ale bezowocnie.

– Skończyły mi się sposoby – mówię. – Nie mam żadnego pomysłu.

– A więc, to koniec – odparowuje z irytacją. – Zamierzasz po prostu się poddać? Pozwolić wyprowadzić się na arenę? I dać się zabić?

– Co innego nam pozostało? – odcinam się równie poirytowana.

Mruży oczy.

– Nie wiem – mówi. – Musisz mieć jakiś plan. Nie możemy tak po prostu tu siedzieć. Nie możemy pozwolić, by zaprowadzili nas na śmierć. Cokolwiek.

Potrząsam głową. Jestem zmęczona. Wyczerpana. Ranna. I umieram z głodu. Ta cela jest cała z metalu. Na zewnątrz znajdują się setki uzbrojonych strażników. Jesteśmy gdzieś pod ziemią. Nawet nie wiem, gdzie. Nie mamy broni. Nie możemy nic zrobić. Nic.

Poza jedną rzeczą. Mogę odejść, walcząc.

– Nie pozwolę im odprowadzić mnie na śmierć − mówię nagle w mroku.

Podnosi na mnie wzrok.

– Co masz na myśli?

– Będę walczyć – mówię. – Na arenie.

Ben śmieje się, a raczej parska szyderczo.

– Chyba kpisz. Arena Jeden pełna jest zawodowych morderców. A nawet oni tam giną. Nikt nie przetrwa. Nigdy. To tylko wydłużony wyrok śmierci. Służący jedynie ich rozrywce.

– Co nie znaczy, że nie mogę spróbować – odparowuję podniesionym głosem, jestem wściekła z powodu jego pesymizmu.

Lecz Ben jedynie spuszcza wzrok, obejmuje głowę dłońmi i potrząsa nią.

– Cóż, ja nie mam żadnej szansy – mówi.

– Jeśli będziesz myślał o tym w ten sposób, to nigdy nie będziesz jej miał – odgryzam się. To zwrot, którego tata używał często przy mnie. Jestem zdumiona, słysząc, jak te same słowa teraz wydobywają się z moich ust. To mnie niepokoi. Zastanawiam się, jak wiele z niego wchłonęłam. W swoim głosie słyszę zaciętość, nieustępliwość, której aż do tego dnia nie zauważyłam u siebie. Mam wrażenie, jakby niemal przeze mnie przemawiał. Dziwaczne uczucie.

– Ben – mówię. – Jeśli sądzisz, że przetrwasz, jeśli potrafisz wyobrazić sobie, że ci się to udaje, to tak będzie. Chodzi o to, jaki obraz tworzysz w swym umyśle. O to, co sobie wmawiasz.

– Tylko siebie okłamujesz – mówi Ben.

– Nie – odpowiadam. – To taki trening wewnętrzny. I na tym polega różnica. Masz zobaczyć własną przyszłość, taką, jakiej chcesz, i stworzyć ją w umyśle, a potem ją urzeczywistnić. Jeśli jej nie widzisz, nie możesz jej tworzyć.

– Mówisz tak, jakbyś rzeczywiście wierzyła, że uda ci się przeżyć – mówi Ben ze zdumieniem.

– Nie wierzę – odpieram. – Ja to wiem. Zamierzam przeżyć. I przeżyję – słyszę własne słowa wypowiadane z coraz większą pewnością siebie. Zawsze potrafiłam nastawić się psychicznie, wbić sobie do głowy coś tak mocno, że nie było już odwrotu. Wbrew wszystkiemu, uświadamiam sobie, iż wzbiera we mnie na nowo stanowczość, świeży optymizm.

I nagle, właśnie w tym momencie, podejmuję decyzję. Postanawiam przetrwać. Nie dla siebie, lecz dla Bree. Nie mam przecież pewności, że umarła. Może jeszcze żyje. Moja jedyna szansa na uratowanie jej zależy od tego, czy ja sama zdołam przeżyć. Czy przetrwam arenę. I jeśli taka jest cena, to właśnie to zrobię.

Przetrwam.

Nie rozumiem, dlaczego nie miałabym mieć szansy. Jeśli cokolwiek potrafię dobrze robić, to walczyć. Właśnie tego nauczyło mnie moje wychowanie. Byłam już kiedyś na ringu. Miałam tyłek skopany nie raz. I stałam się dzięki temu silniejsza. Nie boję się.

– Jak więc zamierzasz wygrać? – pyta Ben. Tym razem jego pytanie brzmi autentycznie, jakby naprawdę wierzył, że może mi się udać. Może przekonało go coś w moim głosie.

– Nie muszę wygrać – odpowiadam chłodno. – O to chodzi. Muszę jedynie przetrwać.

Ledwie kończę wymawiać te słowa, kiedy dociera do mnie odgłos wojskowych butów w korytarzu. Chwilę później rozlega się dźwięk otwieranych drzwi do naszej celi.

Przyszli po mnie.

PIĘTNAŚCIE

Drzwi do naszej celi otwierają się ze skrzypieniem i do środka wpada światło z korytarza. Podnoszę dłonie do oczu, osłaniając je i dostrzegam sylwetkę łowcy. Spodziewam się, że podejdzie do mnie i wyprowadzi, ale zamiast tego nachyla się i upuszcza coś twardego i plastikowego na podłogę. Popycha to w moją stronę i zatrzymuje się raptownie, kiedy przedmiot uderza mnie w stopę.

– Twój ostatni posiłek – oznajmia mrocznym tonem.

Potem odmaszerowuje i zatrzaskuje za sobą drzwi, zamykając je na klucz.

Od razu wyczuwam jedzenie i mój żołądek reaguje bolesnym skurczem. Nachylam się i ostrożnie podnoszę plastikowy pojemnik, ledwo dostrzegając go w przytłumionym świetle: jest wydłużony i płaski, przykryty folią. Odrywam folię i natychmiast uderza mnie zapach, nawet jeszcze silniejszy, jedzenia – prawdziwego, takiego ugotowanego, którego nie jadłam od wielu lat. Pachnie stekiem. I kurczakiem. I ziemniakami. Nachylam się i przyglądam uważnie: jest tam wielki, soczysty stek, dwa kurze udka, ziemniaczane puree i warzywa. Najlepszy zapach w moim życiu. Żałuję, że Bree nie ma tu ze mną, by i ona mogła tego skosztować.

Zastanawiam się, dlaczego dali mi tak wystawny posiłek i po chwili uzmysławiam sobie, iż nie z grzeczności, ale z wyrachowania: chcą, bym miała siły na arenie. Być może kuszą mnie po raz ostatni, ofiarują przedsmak tego, jak wyglądałoby moje życie, gdybym zgodziła się na ich propozycję. Prawdziwe posiłki. Gorące dania. Życie w luksusie.

W miarę, jak zapach przenika każdą cząstkę mego ciała, ich oferta staje się coraz bardziej kusząca. Nie wąchałam prawdziwego jedzenia od lat. Nagle zdaję sobie sprawę, jak jestem głodna, jaka niedożywiona, i poważnie zastanawiam się, czy bez tego posiłku miałabym w ogóle siłę, by walczyć.

Ben prostuje się i nachyla do przodu, zaglądając mi przez ramię. Oczywiście. Nagle czuję się jak egoistka, nie pomyślawszy nawet o nim. Musi być równie głodny jak ja. Jestem pewna, że zapach jedzenia, który unosi się w celi, doprowadza go do szału.

– Zjedz ze mną – mówię w ciemność. Zdobywam się na to tylko dzięki sile mojej woli – ale właśnie to należy zrobić.

Potrząsa głową.

– Nie – mówi. – Powiedział, że to dla ciebie. Jedz. Kiedy przyjdą po mnie, też dostanę. Potrzebujesz tego. To ty masz za chwilę walczyć, nie ja.

Ma rację. Rzeczywiście potrzebuję tego. Zwłaszcza, że nie planuję tylko walczyć – zamierzam wygrać.

Długo nie musi mnie przekonywać. Zapach jedzenia zniewala mnie. Wyciągam ręce i chwytam udko z kurczaka. Pałaszuję je w kilka sekund. Odgryzam kęs po kęsie, ledwie zwalniając, by je przełykać. To najwyborniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek smakowałam. Ale zmuszam się, by odłożyć jedno udo na bok, zostawić je dla Bena. Ben może i dostanie swój posiłek, a może nie. Tak czy inaczej, po tym wszystkim, przez co razem przeszliśmy, czuję, że tylko tak mogę postąpić.

Zabieram się za ziemniaki, używając palców, żeby włożyć je do ust. Mój żołądek burczy z bólu, a ja zdaję sobie sprawę, że potrzebuję tego jedzenia bardziej niż jakiegokolwiek, które do tej pory jadłam. Moje ciało woła o kolejny kęs, i następny. Jem o wiele za szybko i w przeciągu kilku chwil pochłaniam ponad połowę. Zmuszam się, by resztę zostawić Benowi.

Podnoszę stek palcami i odgryzam wielkie kawałki, przeżuwając je powoli, starając się rozkoszować każdym kęsem. To najlepszy posiłek, jaki jadłam w swoim życiu. Jeśli okaże się, że to mój ostatni, będę zadowolona. Odkładam połowę steku i przechodzę do warzyw, zjadając ich tylko połowę. Po kilku chwilach kończę – i wciąż nie czuję się nasycona. Spoglądam w dół, na to, co odłożyłam dla Bena i pragnę pożreć wszystko do ostatka. Ale przywołuję siłę woli, powoli wstaję na nogi, przechodzę przez celę i przytrzymuję tacę przed Benem,

Siedzi z głową wspartą na kolanach, nie podnosząc wzroku. Wygląda na najbardziej przybitego człowieka, jakiego w życiu widziałam. Gdybym to ja tak tu siedziała, obserwowałabym, jak zjada każdy kawałek, wyobrażałabym sobie, jak smakuje. Ale wydaje się, że nie ma już w sobie ani krzty woli życia.

Musi wyczuwać jedzenie z tak bliska, ponieważ w końcu podnosi głowę, Spogląda na mnie oczyma otwartymi szeroko ze zdziwienia. Uśmiecham się.

– Nie myślałeś chyba, że zjem wszystko, prawda? – pytam.

Uśmiecha się, ale potrząsa głową i odsuwa tacę.

– Nie mogę. – mówi. – To twoje.

– Teraz już twoje – mówię i wpycham mu ją do rąk. Nie ma wyboru. Musi ją wziąć.

– Ale to nie w porządku – zaczyna.

– Już się najadłam – kłamię. – Poza tym, muszę być lekka w walce. Nie mogę przecież zręcznie poruszać się z pełnym żołądkiem, prawda?

Moje kłamstwo nie brzmi zbyt przekonująco i widzę, że nadal tego nie kupuje. Ale widzę również wpływ, jaki wywiera na nim zapach jedzenia, widzę jak odzywają się pierwotne instynkty. To to samo uczucie, jakiego ja doświadczyłam kilka minut wcześniej.

Sięga po jedzenie i pałaszuje je. Zamyka oczy, odchyla się i głęboko wciąga powietrze, przeżuwając i rozkoszując się każdym kęsem. Widzę, jak kończy, jak bardzo mu było tego trzeba.

Zamiast wrócić na swoją stronę celi, zajmuję miejsce przy ścianie obok niego. Nie wiem ile zostało mi czasu do chwili, kiedy po mnie przyjdą i z jakiegoś powodu mam ochotę pobyć w jego towarzystwie w tych ostatnich minutach, które spędzimy razem.

Siedzimy w ciszy obok siebie przez niewiadomo jak długą chwilę. Denerwuję się, nasłuchując jakiegoś dźwięku, zastanawiając się ciągle, czy już idą. Kiedy myślę, o tym, co mnie czeka, serce zaczyna mi bić szybciej i staram się wyrzucić to z głowy.

Zakładam, że zabiorą nas razem na arenę i że nas nie rozdzielą. To sprawia, że zaczynam zastanawiać się, jakie inne niespodzianki mają dla mnie w zanadrzu. Staram się o tym nie myśleć.

Mimowolnie zastanawiam się, czy widzę Bena po raz ostatni. Nie znam go za długo i tak naprawdę nie powinien obchodzić mnie jego los. Wiem, że powinnam zachować klarowny umysł, trzymać emocje na wodzy i skupić się na czekającej mnie walce.

Ale z jakiegoś powodu nie mogę przestać o nim myśleć. Nie jestem pewna, dlaczego, ale zaczynam czuć do niego przywiązanie. Będę za nim tęsknić. To nie ma żadnego sensu i jestem wściekła na siebie za samą tę myśl. Ledwie go znam. Irytuje mnie to, że będę zmartwiona – bardziej niż powinnam – kiedy będziemy się żegnać.

Siedzimy w pełnym swobody milczeniu, jak między przyjaciółmi. Już nie jest krępujące. Nie mówimy, lecz w tej ciszy odnoszę wrażenie, że mnie słucha, słyszy, jak się z nim żegnam. I że on również żegna się ze mną.

Czekam, aż coś powie – cokolwiek. Po kilku minutach zaczynam myśleć, iż nie mówi z jakiegoś powodu, że może nie podziela moich uczuć. Może wcale mu na mnie nie zależy; może nawet ma mi za złe, że wpakowałam go w ten bałagan. Nagle, zaczynam mieć wątpliwości. Muszę wiedzieć,

– Ben? – szepczę, przerywając ciszę.

Czekam, ale słyszę jedynie jego ciężki oddech, odgłos wdychanego przez złamany nos powietrza. Spoglądam na niego i widzę, że mocno śpi. To tłumaczy tę ciszę.

Przyglądam się jego twarzy, i choć taka posiniaczona, jest piękna. Nie mogę znieść myśli o naszym rozstaniu. I o jego śmierci. Jest zbyt młody, by umierać. Ja chyba również.

Posiłek sprawia, że chce mi się spać i w mroku, wbrew sobie, czuję, jak zamykają mi się oczy. Zanim się orientuję, już opieram się o ścianę, zjeżdżając głową w bok, aż znajduje wsparcie na ramieniu Bena. Wiem, że powinnam się obudzić, pozostać skupioną, przygotować się na to, co czeka mnie na arenie.

Ale chwilę potem, pomimo wszelkich wysiłków, zasypiam kamiennym snem.

*

Budzą mnie odgłosy maszerujących w korytarzu butów. Najpierw myślę, że to senny koszmar – ale potem uzmysławiam sobie, że to nie sen. Nie wiem, ile minęło godzin. Czuję jednak, że moje ciało wypoczęło i to mi mówi, że musiałam spać przez dłuższy czas.

Kroki stają się coraz głośniejsze i wkrótce zatrzymują się przy naszych drzwiach. Rozlega się dzwonienie kluczy. Siadam wyprostowana z sercem wyrywającym się z piersi. Przyszli po mnie.

Nie wiem, jak pożegnać się z Benem, ani czy w ogóle zależy mu na tym. Zamiast tego wstaję, czując ból w każdym mięśniu, i przygotowuję się do wyjścia.

Nagle czuję dłoń na moim nadgarstku. Jest zdumiewająco silna, a żar, z jakim mnie trzyma, przeszywa całe moje ciało.

Obawiam się spojrzeć na niego, zajrzeć w te oczy – ale nie mam wyboru. Patrzy wprost na mnie. Jego oczy emanują zatroskaniem, i w jednej chwili uświadamiam sobie, jak bardzo mu na mnie zależy. Ta żarliwość mnie przeraża.

– Spisałaś się – mówi – docierając z nami aż tak daleko. Nigdy nie powinniśmy dożyć tej chwili.

Spoglądam na niego, nie wiedząc, jak zareagować. Chcę powiedzieć mu, jak bardzo mi jest przykro z powodu tego wszystkiego. Pragnę powiedzieć mu, że zależy mi na nim, że mam nadzieję, że przeżyje. Że ja przeżyję. Że zobaczymy się jeszcze. Że znajdziemy rodzeństwo. Że wrócimy do domu.

Ale czuję, że on już o tym wie. Tak więc, ostatecznie, nie odzywam się ani jednym słowem.

Drzwi otwierają się zamaszyście i do środka wmaszerowują łowcy. Odwracam się, by iść z nimi, ale Ben pociąga mnie za rękę, zmuszając, bym odwróciła się z powrotem do niego.

– Przeżyj – mówi z żarliwością umierającego człowieka.

Patrzę na niego.

– Przeżyj. Dla mnie. Dla twojej siostry. Dla mojego brata. Przeżyj.

Jego słowa rozbrzmiewają w powietrzu niczym rozkaz, a ja nie mogę oprzeć się wrażeniu, że pochodzą od taty, ale zostały przekazane przez Bena. Aż mnie ciarki przechodzą. Przedtem byłam zdecydowana przetrwać. Teraz zaś odnoszę wrażenie, że nie mam wyboru.

Łowcy podchodzą bliżej i stają za mną.

Ben puszcza moją rękę, a ja odwracam się i staję z dumnie podniesioną głową, naprzeciwko nich. Czuję przypływ sił dzięki posiłkowi i kilku godzinom snu. Spoglądam na nich wyzywająco.

Jeden z nich trzyma klucz. Najpierw nie wiem, dlaczego – lecz potem przypominam sobie: moje kajdanki. Miałam je na dłoniach tak długo, że całkiem o nich zapomniałam.

Podnoszę ręce i łowca rozkuwa je. Czuję ogromną ulgę, kiedy rozpięte kajdanki zostają zdjęte z mych nadgarstków. Rozcieram je w miejscu, gdzie pozostały ślady po obręczach.

Wymaszerowuję z celi zanim mnie popchną, pragnąc wykorzystać tę przewagę. Wiem, że Ben mnie obserwuje, ale nie potrafię przemóc się, by odwrócić się i spojrzeć na niego. Muszę być silna.

Muszę przetrwać.

SZESNAŚCIE

Łowcy odprowadzają mnie gdzieś korytarzem. Pokonujemy coraz to kolejne, niekończące się, wąskie hole, aż w pewnej chwili zaczynam słyszeć ciche dudnienie. Najpierw trudno jest wyłowić dźwięk z otoczenia, lecz kiedy zbliżam się do niego, zaczyna przypominać odgłosy wydawane przez ludzki tłum. Wiwatujących ludzi, reagujących salwami krzyku.

Skręcamy w kolejny korytarz i hałas staje się bardziej wyraźny. Słychać potężny ryk, po którym następuje dudnienie, niczym trzęsienie ziemi. Korytarz rzeczywiście cały drży. Wpada w wibracje, jakby przechodziło nim, tupiąc mocno, sto tysięcy ludzi.

Zostaję popchnięta w prawo, w kolejny korytarz. Nie podobają mi się te kuksańce i szturchnięcia serwowane przez łowców, zwłaszcza, że prowadzą mnie na śmierć i chętnie odwróciłabym się i powaliła któregoś na ziemię. Ale jestem nieuzbrojona, a oni są więksi i silniejsi i wpakowałabym się w sytuację bez wyjścia. Poza tym, muszę oszczędzać siły.

Ponaglają mnie jeszcze jeden, ostatni raz i korytarz urywa się. W oddali pojawia się ostre światło, jakby rzucane przez reflektory, a wrzaski tłumów stają się niewyobrażalne, dopiekając do żywego. Korytarz przeistacza się w szeroki i wysoki tunel. Światło przybiera coraz jaskrawszą barwę, aż zaczynam się zastanawiać, czy nie wychodzę na światło dzienne.

Ale temperatura nie uległa zmianie. Wciąż znajduję się pod ziemią i jestem prowadzona tunelem wiodącym do wejścia. Na arenę. Przypomina mi się chwila, kiedy tata zabrał mnie na mecz baseballu, kiedy zmierzaliśmy do naszych miejsc, idąc pod stadionem – kiedy szliśmy tunelem i nagle otworzył się przed nami. Kiedy wychodzę na zewnątrz i w dół po schodach, odnoszę dokładnie takie samo wrażenie. Z tym wyjątkiem, że teraz to ja jestem gwiazdą przedstawienia. Przystaję i przyglądam się z podziwem.

Przede mną rozpościera się olbrzymi stadion, pełen tysięcy cisnących się ludzi. Po środku znajduje się ring w kształcie ośmiokąta. Przypomina ring bokserski, tylko zamiast otaczających go lin jest metalowa klatka. Pnie się wysoko na jakieś piętnaście stóp, całkowicie oplatając ring, poza otworem w górze. Przypomina ring używany kiedyś podczas mistrzostw mieszanych sztuk walki, tyle, że jest większy. I ta klatka, cała w plamach krwi, z wystającymi od wewnątrz kolcami, najwyraźniej nie ma służyć dla uprawiania sportu, lecz dla zabijania.

Rozlega się metaliczny szczęk. Na ringu walczy dwóch ludzi i jeden z nich właśnie wylądował na klatce. Jego ciało wali w metal, ledwie omijając szpic i tłumy wybuchają wiwatami.

Mniejszy przeciwnik, cały we krwi, odbija się od siatki. Jest zdezorientowany. Ten większy, potężniejszy wygląda niczym zapaśnik sumo. Jest Azjatą i musi ważyć przynajmniej pięćset funtów. Rzuciwszy mniejszego, żylastego mężczyznę, zapaśnik atakuje, chwyta go obiema rękoma i z łatwością podnosi nad głowę, niczym lalkę. Zatacza z nim okręgi po klatce, a tłum wiwatuje burzliwie.

Przerzuca mężczyznę przez cały ring i ten wali bokiem o klatkę, ponownie ledwo unikając kolców. Pada na twarde podłoże bez ruchu.

Cały tłum reaguje wybuchem ryku i skacze na nogi, krzycząc przeraźliwie.

– WYKOŃCZ GO! – woła ktoś z tłumu, przekrzykując wrzawę.

– ZABIJ GO! – krzyczy ktoś inny.

– ROZNIEŚ GO!

Tysiące ludzi zaczynają wrzeszczeć, tupać butami w metalowe trybuny i hałas staje się ogłuszający. Zapaśnik sumo wyciąga ręce, napawając się chwilą, i powoli przechadza się po ringu. Wiwaty stają się jeszcze głośniejsze.

Sumo przechodzi przez ring powoli, złowieszczo, w kierunku nieprzytomnego zawodnika leżącego twarzą do ziemi. Kiedy jest już blisko, nagle upada ciężko na kolano, lądując na krzyżu przeciwnika. Rozlega się odrażający odgłos łamania, kiedy jego pięciuset funtowe ciało ląduje na kręgosłupie mniejszego mężczyzny, miażdżąc go. Tłumy wydają jęk, kiedy staje się jasne, że zapaśnik złamał kręgosłup mniejszego mężczyzny.

Odwracam się, nie chcąc na to patrzeć, czując się okropnie z powodu mniejszego, bezbronnego mężczyzny. Zastanawiam się, dlaczego tego nie przerwą. Najwyraźniej przecież wygrał większy zawodnik.

Jednakże, widocznie nie mają tego w planach – i Sumo też jeszcze nie skończył. Chwyta bezwładne ciało obiema rękoma, podnosi je i przerzuca przez ring twarzą do przodu. Mężczyzna uderza w metalową klatkę i ponownie osuwa się na ziemię. Tłumy ryczą z zachwytu. Jego ciało ląduje w nienaturalnej pozie, a ja nie potrafię stwierdzić, czy jeszcze żyje, czy już nie.

Zapaśnik wciąż nie ma dość. Podnosi ramiona, powoli zataczając kręgi, a tłumy skandują.

– SU-MO! SU-MO! SU-MO!

Ryk osiąga ogłuszający ton aż do chwili, kiedy Sumo przechodzi przez ring ostatni raz, podnosi stopę i opuszcza ją na gardło bezbronnego mężczyzny. Staje obiema stopami na jego gardle, miażdżąc je. Oczy mężczyzny wychodzą z orbit. Podnosi obydwie ręce i próbuje pozbyć się ciężaru z szyi. Ale nadaremnie. Po kilku sekundach szamotania się, w końcu przestaje. Jego ręce opadają bezwładnie na bok. Nie żyje.

Tłum skacze na nogi, wyjąc.

Sumo podnosi martwe ciało, dźwiga wysoko nad głowę, po czym ciska je przez ring. Tym razem celuje w jeden z wystających kolców i wbija ciało na niego. Ciało przywiera do boku klatki, a z brzucha wystaje szpic i kapie krew.

Tłum reaguje rykiem, jeszcze głośniej.

Zostaję popchnięta od tyłu i niepewnym krokiem wychodzę na jaskrawe światło, idąc rampą w kierunku otwartego stadionu. Kiedy tam wchodzę, zdaję sobie sprawę, gdzie dokładnie się znajduję: w byłym Madison Square Garden. Tylko że obecnie to miejsce rozpada się całe, a zawalony dach przepuszcza promienie słoneczne i wodę, od której rdzewieją i korodują trybuny.

Tłum najpewniej zauważa mnie, gdyż ludzie odwracają się w moją stronę i wydają z siebie okrzyki radości i oczekiwania. Przyglądam się ich twarzom, kiedy tak krzyczą i wiwatują, i zauważam, że wszyscy są Deformantami. Ich twarze są zdeformowane, stopione. Większość z nich jest przeraźliwie chuda, wyniszczona. W ich szeregach zauważam najbardziej sadystyczne typy, jakie kiedykolwiek widziałam, a jest ich tam całe mnóstwo.

Prowadzą mnie w dół po schodach, w kierunku ringu i kiedy tam docieram, wyczuwam spojrzenia tysięcy oczu utkwione we mnie. Odzywają się gwizdy i okrzyki niezadowolenia. Najwidoczniej, nie lubią nowo przybyłych. A może po prostu to ja im się nie podobam.

Zostaję poprowadzona wzdłuż boku klatki i ponaglona, by wejść na niewielką, metalową drabinkę. Podnoszę wzrok na Sumo, który gniewnie spogląda na mnie z ringu. Oglądam się na martwe ciało, wciąż nabite na kolec. Waham się: nie spieszy mi się, by tam wejść.

Trącają mnie brutalnie celownikiem broni w plecy i nie mam wyboru, muszę wejść na pierwszy szczebel. Potem następny, i kolejny. Tłumy wiwatują, a ja czuję, jak nogi mi miękną.

Jakiś łowca otwiera klatkę i stawiam pierwszy krok. Zatrzaskuje ją za mną. Mimowolnie wzdragam się. Tłum znów wiwatuje.

Odwracam się i lustruję stadion w poszukiwaniu obecności Bree, Bena, albo jego brata – jakiejkolwiek przyjaznej twarzy. Ale nie ma żadnej. Zmuszam się, by spojrzeć przez ring na mojego przeciwnika. Sumo stoi wciąż w miejscu, patrząc w dół na mnie. Uśmiecha się, po czym, na mój widok, wybucha gromkim śmiechem. Jestem pewna, że sądzi, iż łatwo będzie mnie zabić. Nie dziwię się mu.

Sumo odwraca się do mnie plecami, unosi ręce w szerokim geście i patrzy na tłumy, pożądając ich uznania. Najwyraźniej, zupełnie się mną nie przejmuje i sądzi, że ta rozgrywka już się skończyła. Już napawa się nadchodzącym zwycięstwem.

W mojej głowie odzywa się nagle tata:

Zawsze bądź tą, która pierwsza rozpoczyna walkę. Nie wahaj się nigdy. Zaskoczenie to twoja najlepsza broń. Walka zaczyna się wtedy, kiedy TY ją rozpoczynasz. Jeśli czekasz, aż rozpocznie ją twój przeciwnik, to przegrałaś. Pierwsze trzy sekundy walki zawsze decydują o jej rezultacie. Ruszaj. JUŻ!

Głos taty wrzeszczy w mojej głowie i pozwalam, by przejął nade mną kontrolę. Nie myślę o tym, jakie to szalone, jak nierówne są moje szanse. Wiem jedynie, że jeśli nic nie zrobię, to zginę.

Pozwalam porwać się głosowi taty i odnoszę wrażenie, jakby ktoś inny sterował moim ciałem. Uświadamiam sobie, że szarżuję przez ring, skupiając się na Sumo. Jest nadal odwrócony do mnie plecami, jego ramiona sterczą rozpostarte, i wciąż napawa się spektaklem. I w tej chwili, przynajmniej, jest wystawiony na atak.

Pędzę przez ring, a każda sekunda trwa wieczność. Skupiam się na fakcie, że wciąż mam na sobie wojskowe buty ze stalowymi czubami. Biorę trzy wielkie kroki i zanim Sumo udaje się zareagować, skaczę w powietrze. Szybuję, pozwalając, by poniósł mnie mój rozpęd, celując uważnie w miejsce za jego lewym kolanem.

Słyszę głos taty, Im są więksi, tym mocniej upadają.

Modlę się, by miał rację.

Mam tylko jedną szansę.

Kopię go za kolanem ze wszystkich sił. Czuję uderzenie mojego stalowego czuba w jego miękkie ciało i modlę się, by to zadziałało.

Ku memu zdumieniu, jego kolano ugina się pod nim i Sumo ląduje na kolanie na ziemi, trzęsąc całym ringiem.

Tłum wybucha nagle rykiem z zachwytu i zaskoczenia, najwyraźniej nie spodziewając się tego.

Największym błędem, jaki możesz popełnić w walce, jest uderzenie kogoś i odejście. Nie wygrasz walki pojedynczym ciosem, czy kopnięciem. Wygrasz ją dzięki kombinacji. Kiedy go kopniesz, zrób to ponownie. I jeszcze raz. I jeszcze. Nie przestawaj, dopóki nie będzie mógł wstać.

Sumo zaczyna odwracać się w moją stronę, ze zszokowaną miną na twarzy. Nie czekam ani chwili dłużej.

Obracam się i kopię z półobrotu, celując idealnie w jego kark. Pada twarzą w dół, uderzając mocno o ziemię, trzęsąc całym ringiem z powodu swego ciężaru. Tłum ryczy.

I znów nie czekam. Wyskakuję wysoko, przygotowując się do kopnięcia z kozła, obcasem w jego krzyż. Potem, bez zatrzymywania się, obracam się i kopię go mocno w twarz, celując stalowym nosem w skroń. Slaby punkt. Kopię raz i drugi i kolejny. Wkrótce pokrywa się krwią i sięga rękoma w górę, by osłonić głowę.

Tłumy dostają szału. Skaczą na nogi, wywrzaskując.

– ZABIJ GO! – krzyczą. – WYKOŃCZ GO!

Ale waham się. Widok leżącego bezwładnie mężczyzny sprawia, że mam wyrzuty sumienia. Wiem, że nie powinnam – to bezlitosny zabójca – ale mimo to, nie potrafię zmusić się do tego, by z nim skończyć.

I to jest mój błąd.

Sumo wykorzystuje chwilę mojego wahania. Zanim zdążę się zorientować, wyciąga rękę i chwyta mnie za kostkę. Jego dłoń jest ogromna, niesamowicie wielka, i oplata moją nogę niczym gałązkę. Jednym prostym ruchem pociąga mnie za nogę, obraca i ciska w powietrze przez ring.

Uderzam w metalową klatkę, o cal chybiając jeden z kolców i upadam na podłoże.

Tłum wiwatuje. Podnoszę wzrok. Jestem ogłuszona i w głowie mi się kręci. Sumo zbiera się już na nogi i atakuje. Z jego twarzy tryska krew. Nie mogę uwierzyć, że to moja sprawka. Nie mogę uwierzyć, że w ogóle można go zranić. A teraz jest jeszcze nieźle wkurzony.

Jestem zszokowana szybkością jego ruchów. W mgnieniu oka pojawia się nade mną, skacząc i przygotowując się do wylądowania na mnie. Jeśli szybko nie zejdę mu z drogi, zmiażdży mnie.

W ostatniej sekundzie przetaczam się na bok i ledwie go unikam, a on pada ciężko tuż obok, trzęsąc podłożem tak mocno, że praktycznie podskakuje i ciska mną znowu w powietrze.

Toczę się w bok tak długo, aż docieram w odległą część ringu. Pospiesznie wstaję na nogi. Sumo również. Stoimy po przeciwległych stronach ringu, mierząc się wzrokiem i ciężko oddychając. Tłumy szaleją. Nie mogę uwierzyć, iż zdołałam przeżyć tak długo.

Sumo przygotowuje się do następnej szarży, a ja uświadamiam sobie, że nie pozostały mi żadne opcje. Nie ma tu, na ringu, zbyt wiele miejsca na ucieczkę, zwłaszcza przy mężczyźnie tak wielkich rozmiarów. Jeden zły ruch i już po mnie. Poszczęściło mi się z tym zaskoczeniem, ale teraz jestem naprawdę zmuszona walczyć.

Nagle coś wpada do klatki. Podnoszę wzrok i widzę, że coś zostaje upuszczone przez otwarty dach. Przedmiot ląduje ze szczękiem między nami. To broń. Ogromny bitewny topór. Nie spodziewałam się tego zupełnie. Sądzę, że w ten sposób wyrównują szanse walczących, przedłużając tym samym swoją rozrywkę. Topór ląduje po środku, w równej odległości od nas obojga, około dziesięć stóp od każdego.

Nie waham się. Ruszam do przodu i z ulgą zauważam, że jestem szybsza. Docieram tam pierwsza.

Lecz mężczyzna okazuje się szybszy niż się spodziewałam. Kiedy nachylam się i chwytam topór, czuję jego ogromne ręce zaciskające się wokół mojej klatki piersiowej, podnoszące mnie od tyłu w ogromnym, niedźwiedzim uścisku. Podnosi mnie wyżej, bez wysiłku, niczym piórko. Tłum ryczy.

Ściska coraz mocniej i czuję, jak uchodzi ze mnie powietrze, jakby każde żebro miało za chwilę pęknąć. Udaje mi się utrzymać topór – ale na niewiele to się zdaje. Nie mogę poruszyć choćby barkiem.

Obraca mnie wokoło, bawiąc się mną. Tłumy reagują, wrzeszcząc w zachwycie. Gdyby tylko udało mi się uwolnić ręce, mogłabym użyć topora.

Ale nie mogę. Czuję, jak całe powietrze ze mnie uchodzi. Za chwilę, lub dwie, udusi mnie.

Moje szczęście w końcu mnie opuściło.

SIEDEMNAŚCIE

Sumo, zdaje się, nie zamierza mnie jeszcze zabić. Wygląda na to, że zapaśnikowi podoba się nasza walka – że chce się mną pobawić.

Zamiast więc mnie zmiażdżyć i zabić, obraca mnie szybko wokoło kilka razy, a potem rzuca. Topór wylatuje mi z rąk i cały świat mknie obok, kiedy szybuję w powietrzu. Uderzam, głową najpierw, w metalową ścianę klatki.

Odbijam się od niej i ląduję twardo na ziemi. Tłum reaguje rykiem. Kolejny raz udało mi się ominąć wystające z klatki kolce, lecz tylko o włos. Podnoszę wzrok i widzę jego ostatnią ofiarę, wciąż nadzianą na ścianę, i uzmysławiam sobie, że mam szczęście. Topór uderza w podłogę z brzdękiem kilka stóp ode mnie.

W głowie mi dzwoni i leżę zdezorientowana na twarzy. Kątem oka dostrzegam, że Sumo rzuca się do kolejnego ataku, lecz jestem zbyt poobijana, by się ruszyć.

Ruchy, żołnierzu! RUCHY!

I jakoś zmuszam się, by reagować. Gramolę się na kolana, przeczołguję do topora jak najszybciej zdołam, chwytam go obiema rękoma i obracam się razem z nim.

Moje wyczucie czasu jest idealne. Kiedy Sumo zbiera się, by zmiażdżyć mnie stopą, nadlatuje topór i rani go w łydkę. Czuję, jak ostrze przenika ciało. Krew pryska na mnie.

Tłum reaguje potężnym rykiem. Musiałam wyrządzić poważne szkody.

Sumo przewraca się i jak kłoda ląduje na ziemi z hukiem. Krzyczy i chwyta się za miejsce, gdzie kiedyś była jego stopa, a ja jestem wstrząśnięta, widząc, że moja broń odrąbała mu ją. Krew tryska wokoło, podczas gdy Sumo wrzeszczy, trzymając się za kikut.

– ZABIJ GO! ZABIJ GO! – skanduje tłum.

Wiem, że to moja szansa i że powinnam go wykończyć. Ale mimo wszystko, kiedy nad nim stoję, trzymając topór w dłoni, po prostu nie potrafię zmusić się do tego.

Za to chcę tylko znaleźć się jak najdalej od niego. Ale utkwiłam w narożniku, a jego ciało blokuje drogę do wyjścia. Biegnę zatem i skaczę nad nim, starając się przedostać na drugą stronę.

Kolejny błąd. Ponownie go zlekceważyłam. Podnosi rękę i chwyta mnie za stopę w powietrzu. Padam na ziemię twarzą, uderzając w nią mocno. Tłum wybucha krzykiem.

Trzyma mnie za stopę i przyciąga do siebie, zmieniając ręce. Mam wrażenie, że sunę po taśmociągu, ślizgając się na brzuchu, nieuchronnie ku niemu. Za sekundę będę na nim i zadusi mnie na śmierć swoimi rękoma.

Wciąż trzymam trzonek topora i ostatkiem sił udaje mi się wykręcić górną część ciała i obiema rękoma zadaję mocny cios toporem w dół. Rozlega się odrażający dźwięk, kiedy ostrze grzęźnie w jego czole.

Przez chwilę, nieruchomieję, tak samo jak i tłum. Jego dłoń wciąż obejmuje moją stopę, a ja zastanawiam się, czy ostrze weszło wystarczająco głęboko. Potem, w końcu, puszcza mnie i jego oczy otwierają się szeroko. Nie żyje. Zabiłam go.

Tłumy stoją pogrążone w całkowitej ciszy. Gramolę się jak najdalej od niego, nie wierząc, aby ktokolwiek jego rozmiarów mógł rzeczywiście umrzeć, że to ja tak naprawdę mogłam go zabić. Stoję po przeciwległej stronie ringu, ciężko oddychając, nieufnie spoglądając na niego, czekając, aż zmartwychwstanie. Ale nie robi tego. Jest martwy. Naprawdę nie żyje.

Nagle tłum wybucha rykiem, zrywając się z miejsc i wiwatując. Gwiżdżą, klaszczą i tupią nogami.

I wtedy dopiero uświadamiam to sobie: wygrałam. Naprawdę mogę tego dokonać. Mogę przetrwać.

*

Wyczuwam jakiś ruch i podnoszę wzrok.

Wysoko, na podniesieniu, siedzi przywódca i obserwuje wszystkich. Wstaje powoli, a kiedy to robi, tłumy zaczynają milknąć. Nawet z tej odległości dostrzegam zdumioną minę na jego twarzy. Najwidoczniej nie spodziewał się tego.

Daje znak skinięciem głowy i drzwi od klatki otwierają się. Do środka wmaszerowuje pół tuzina łowców z bronią w ręku. Dwóch z nich podchodzi do mnie z uniesionymi karabinami i przez chwilę zastanawiam się, czy zamierzają mnie zabić. Ale wtedy widzę, jak pozostali czterej wyciągają z klatki ciała ostatnich dwóch ofiar. Ci dwaj stoją po prostu na straży, w razie gdybym miała zrobić coś pochopnego. Nie zamierzają ryzykować.

Pozostałych czterech razem chwyta Sumo i z najwyższym wysiłkiem wlecze jego ogromny ciężar przez ring. Musi im być naprawdę ciężko, ponieważ idą powoli i słyszę, jak się napinają. Po około minucie, w końcu udaje im się go odciągnąć, znacząc drogę strugą krwi. Jeden z nich wraca i wyjmuje ciało tego mniejszego mężczyzny z klatki. Pozostała dwójka wymaszerowuje i zatrzaskuje za sobą drzwi.

Stoję teraz sama, zastanawiając się, co jeszcze może mnie spotkać. Czekam kilka chwil, myśląc, iż może teraz mnie uwolnią, chociaż wiem, nawet kiedy o tym myślę, że to głupia myśl. Wiem, że na Arenie Jeden nie ma ocalałych. Nigdy.

I rzeczywiście, chwilę potem tłum wybucha potężnymi wiwatami, kiedy na arenę wyprowadzany zostaje kolejny zawodnik. Jestem zdumiona, kiedy zauważam, że jest nim kobieta. Podchodzi do metalowej drabiny, wyglądając na pewną siebie i wyzywającą, i kiedy otwierają przed nią drzwi, pokonuje ją w trzech skokach i ląduje w środku.

– SHI-RA! SHI-RA! SHI-RA! – ryczy tłum.

Mając długie, czarne włosy i czarne oczy, Shira wygląda na trochę ponad trzydzieści lat; jest niewiarygodnie dobrze zbudowana, ma muskularne ciało i wielkie piersi. Nosi tylko elastyczny, ciasny top oraz ciasne spodenki, a jej jędrne umięśnione nogi i ramiona prężą się dumnie. Wygląda niczym ponętna bohaterka kina akcji. Co ciekawe, ma niewielki plecak i zastanawiam się, czy to część jej ubioru, czy nosi go w jakimś celu.

Spogląda na mnie chłodno z przeciwległego końca ringu. W przeciwieństwie do Sumo, nie wydaje się traktować mnie z oczywistą brawurą i przygląda się mi uważnie, jakbym była poważnym przeciwnikiem. I to mnie martwi. Wydaje się o wiele bardziej przebiegła. Co dziwne, czuję się o wiele bardziej zdenerwowana, mierząc się z nią, niż wcześniej z nim. Wyczuwam, że ma wiele sztuczek w zanadrzu.

Zaczyna powoli zataczać krąg, więc i ja ruszam po okręgu, zachowując odległość. Okrążamy ring wspólnie, dwie nieufne zawodniczki, czekając aż ta druga wykona pierwszy ruch. Po kilku sekundach, kobieta wydaje okrzyk i atakuje z wyciągniętymi przed siebie rękoma niczym szponami wymierzonymi w moją twarz.

Czekam do ostatniej sekundy, po czym schodzę z drogi, przytrzymując stopę w miejscu. Udaje się: przelatuje tuż obok, potyka się i upada na twarz.

Tłumy krzyczą z aprobatą.

Lecz ona obraca się w tej samej chwili i jedną ręką chwyta moją nogę, a drugą szarpie mnie za włosy od tyłu. Stosuje chwyt poniżej pasa, ciągnąc mnie w dół, aż upadam płasko na plecy, uderzając w ziemię z bolesnym łomotem. Idąc za ciosem, wtacza się na mnie i obejmuje w niedźwiedzim uścisku, jak zapaśniczka. Trzyma mnie mocno i nie puszcza, przetaczając się ze mną raz po raz.

Trzyma me ręce niczym w imadle i nie mogę wyrwać się z jej uścisku. Czuję, jak powoli wyciska ze mnie życie, jak mój oddech robi się coraz płytszy.

– GRYŹ! GRYŹ! – skandują tłumy.

Nie rozumiem, o co im chodzi dopóki Shira nie odchyla głowy i otwiera szeroko ust. Naostrzyła zęby pilnikiem, by zrobić z nich kły. Opuszcza głowę, celując w mój bark.

Szamotam się z nią, chcąc się uwolnić, ale jest zbyt silna i zamknęła mnie w objęciu, z którego nie mogę po prostu się wyrwać. W następnej chwili czuję przeraźliwy ból, kiedy jej dwa zęby wbijają się w moją łopatkę. Czuję, jak przedziurawiają moją skórę, jak z ran wypływa gorąca krew i krzyczę z bólu.

Ostry ból powoduje jednak napływ świeżej dawki adrenaliny i w nagłym przypływie siły udaje mi się opuścić ręce i naprzeć na jej splot słoneczny z całą mocą, na jaką mnie stać. Tym razem to działa. Shira odpada ode mnie.

Przetaczam się szybko w bok, z twarzą czerwoną od wysiłku i barkiem palącym od bólu; podnoszę rękę i dotykam go, a moja dłoń powraca czerwona, cała we krwi. Teraz to dopiero jestem wkurzona.

Atakuję ją i zanim udaje się jej podnieść na kolana, okręcam się i kopię mocno, trafiając w okolice brzucha. Rozlega się dźwięk pękających żeber i tłumy wydają okrzyk zachwytu. Nie czekając ani chwili, biorę zamach i kopię ją ponownie mocno w twarz.

Upada. Z jej twarzy leje się krew. Jest zdezorientowana, leży płasko na ziemi, i teraz to ja mam przewagę.

Wiem, że powinnam kopać ją w głowę wielokrotnie i w ten sposób ją wykończyć. Ale mimo to, jakoś nie mogę się do tego zmusić. Wciąż czuję wyrzuty sumienia, że zabijam tę kobietę, leżącą bezbronnie na ziemi. Stoję tak nad nią, wahając się, co dalej, a tłum zaczyna skandować.

– ZABIJ JĄ! ZABIJ JĄ!

Nadal nie potrafię tego zrobić. Waham się. I to jest mój kolejny głupi błąd.

Nie zauważam jej dłoni sięgającej powoli za plecy, rozpinającej plecak. I zanim dociera do mnie, co robi, jest już za późno.

Jej plecak otwiera się i nagle wypełza z niego jaskrawy, wielokolorowy wąż.

Pełznie wprost na mnie.

OSIEMNAŚCIE

Wąż pada na ziemię i rzuca się na mnie w okamgnieniu. Jestem tak zszokowana, że nie wiem nawet, jak zareagować. Wąż nie waha się jednak. Obnaża kły i zatapia je w mojej łydce.

Ból jest potworny. Padam na kolano, kiedy trzycalowe kły przebijają skórę. Mam wrażenie, jakby moja skóra płonęła, jakby miała spalić się, emanując bólem.

Górę biorą moje odruchy i nie namyślając się, chwytam węża za głowę, wyrywam z nogi i trzymam przed sobą. Syczy na mnie. Biorę zamach i ciskam nim przez ring. Uderza o metalową klatkę i pada na ziemię. Tłumy wiwatują.

Wąż natychmiast wraca po ringu i znów rzuca się na mnie. Łydka pali mnie do żywego, tak bardzo, że zapominam o bólu w barku. Co gorsza, Shira zaczyna się ruszać.

Słyszę szczęk, spuszczam wzrok i widzę kolejną rzuconą do klatki broń: tym razem jest to włócznia.

Podbiegam i ją podnoszę. Kiedy wąż pełznie z powrotem do mnie, rzucam w niego włócznią. Chybiam.

Wąż rzuca się na mnie, a ja, w samą porę, schodzę mu z drogi. Jednakże wąż zatacza krąg i wraca. Podnoszę włócznię, obracam się i rzucam. Tym raz trafiam idealnie.

Włócznia grzęźnie w głowie węża, przyszpilając go do ziemi. Gad wiotczeje.

Tłumy reagują rykiem.

I kiedy myślę, że mogę już się rozluźnić, otrzymuję cios w plecy, mocne uderzenie łokciem dokładnie w kręgosłup. Lecę w przód, uderzając głową w metalowy reling, ledwie unikając wystającego kolca. W głowie kręci mi się od bólu.

Odwracam się i widzę Shirę nacierającą na mnie z twarzą wykrzywioną gniewem. Skacze wysoko w powietrze ze stopami wysuniętymi do przodu, by kopnąć mnie w klatkę piersiową. Zauważam, że z palców u jej stóp wystają metalowe ostrza: jeśli mnie kopnie, jej cios będzie śmiertelny.

Obracam się w ostatniej sekundzie i Shira kopie bramkę zamiast mnie, odbija się od niej i pada na plecy. Tłumy ryczą.

Próbuję przebiec przez ring, odzyskać włócznię, ale kiedy mijam Shirę, ta wyciąga rękę, łapie moją stopę i przewraca mnie. Ląduję twardo, twarzą do ziemi. Sekundę później czuję ją na mnie, jak obejmuje mnie od tyłu w niedźwiedzim uścisku, oplatając moje ciało rękoma i nogami. Tłumy reagują rykiem.

Przetaczam się i teraz to ona leży plecami na ziemi, trzymając mnie od tyłu. Owija swymi muskularnymi nogami moje, a potem sięga przedramieniem, umięśnionym solidnie i zaciska je wokół mojej szyi. Ma zamiar zadusić mnie na śmierć. Nie mam podparcia, by wykonać jakiś ruch. Zaczynam przegrywać, kolejny raz.

Wolną dłonią próbuję sięgnąć za siebie, ponad ramieniem. Tylko jedną stopę dalej poza moim zasięgiem, leży włócznia, wciąż utkwiona w głowie węża. Wyciągam się jak mogę, sięgając czubkami palców, które ocierają się tylko o drzewce włóczni. Jestem tak blisko. Ale tracę powietrze.

Uginam nogę, wciąż piekącą przeraźliwie od ugryzienia węża, zapieram się piętą i pcham, przesuwając nas obie do tyłu. Udaje mi się cofnąć o cal, wystarczająco, by chwycić włócznię.

W końcu ją mam. Lecz wszystko wokół zaczyna wirować i z braku tlenu widzę gwiazdy. Wiem, że zostało mi tylko kilka sekund życia.

W akcie ostatniego, nadludzkiego wysiłku, unoszę włócznię, opuszczam ku sobie i w ostatniej sekundzie uchylam głowę z jej drogi. Pcham mocno, obiema rękoma.

Włócznia ledwie muska mi twarz i grzęźnie w gardle Shiry. Napieram na nią coraz mocniej, słysząc ohydny odgłos metalu przeszywającego ciało, do chwili, aż czuję, jak uścisk na moim gardle wreszcie się poluźnia.

Shira wiotczeje pode mną, jej ręce i nogi powoli rozluźniają się i puszczają. Czuję jej gorącą krew broczącą z szyi. Nareszcie mogę się uwolnić, odtoczyć na bok i skoczyć na nogi.

Staję nad nią i spoglądam w dół, rozcierając szyję i gwałtownie wdychając powietrze. Jej oczy są szeroko otwarte, spoglądając gdzieś w bok.

Po pełnej zdumienia chwili, tłum znów zrywa się na nogi, rycząc z aprobatą, jeszcze bardziej ogłuszająco, niż do tej pory. Teraz już mnie kochają.

*

Kiedy spuszczam wzrok na ciało Shiry, nie czuję dumy: myślę wyłącznie o ukąszeniu węża, palącym bólu w łydce i zastanawiam się, czy był jadowity. Łydka jest już czerwona i spuchnięta i każdy krok sprawia mi okropny ból. Zgaduję, że gdyby był jadowity, już byłabym martwa, lub przynajmniej sparaliżowana. Mimo to, ból jest niewiarygodny i utrudnia mi chodzenie. Nie mam pojęcia, jak dam radę dalej walczyć w takim stanie.

Nie wspominając już o reszcie obrażeń: pękniętych żebrach, ranie po odłamku w ramieniu, świeżym ugryzieniu w bark, opuchniętej twarzy…. Przywieram do ogrodzenia i łapię oddech. Naprawdę nie wiem, jak miałabym walczyć z kolejną osobą. Teraz już rozumiem, dlaczego nikt nie jest w stanie przeżyć Areny Jeden.

Wyczuwam ruch i podnoszę wzrok. Zauważam przywódcę spoglądającego na mnie gniewnie. Nie wygląda na zadowolonego. Tłumy wciąż wiwatują, a ja mimowolnie zaczynam zastanawiać się, czy właśnie nie postawiłam przywódcy w trudnym położeniu. Najwyraźniej, pojedynki na arenie mają w zamyśle trwać krótko, być rodzajem pokazowej egzekucji. Nie powinny trwać dłużej niż jedną rundę. Najwidoczniej oczekiwał, że umrę wcześniej.

Pogarszając wszystko jeszcze bardziej, ludzie w tłumie jak oszaleli zaczynają robić zakłady. Zastanawiam się, czy przywódca i jego ludzie postawili coś na moją przegraną – i czy moje zwycięstwo kosztowało ich jakieś pieniądze. Zastanawiam się, jakie były notowania. Gdybym to ja robiła zakłady, to sądzę, że byłoby pięćset do jednego na moją niekorzyść.

Jego doradcy kłębią się przy nim, wyglądając na podenerwowanych, szepcząc mu coś do ucha, jakby obmyślali jakiś plan. Przywódca kiwa powoli głową.

W tej samej chwili otwierają się drzwi do klatki i do środka wchodzi dwóch łowców. Podchodzą pospiesznie do ciała Shiry i wywlekają je przez ring. Jeden z nich zabiera włócznię i truchło zdechłego węża. Podłoga, zbroczona jeszcze większą ilością krwi, jest cała czerwona i śliska. Ogarniam to wszystko wzrokiem, wciąż ciężko dysząc, kiedy nagle słyszę niewyraźne dudnienie. Po nim następuje bardziej wyrazisty dźwięk, ziemia zaczyna drżeć, a potem cała się trzęsie. Wkrótce rozlega się ogłuszający ryk.

Ludzie zrywają się na nogi, tupiąc jak opętani, w miarę jak po kolei każdy z tłumu odwraca się i spogląda w kierunku jednego z tuneli wejściowych. Na arenę wmaszerowuje tuzin mężczyzn, każdy z płonącą pochodnią w dłoni. Robią drogę dla kogoś najwyraźniej wyjątkowego. Tłumy ryczą coraz głośniej, a ich tupot rozdziera bębenki. Nie podoba mi się to. Muszą dobrze znać tego, kto nadchodzi.

Po kilku następnych sekundach miga mi przed oczami powód ich zachowania. Za kawalkadą mężczyzn z pochodniami dostrzegam tego, który może być jedynie moim następnym przeciwnikiem. Przełykam głośno.

Jest prawdopodobnie największym i najbardziej umięśnionym mężczyzną, jakiego kiedykolwiek w życiu widziałam. Góruje nad niosącymi pochodnie co najmniej o stopę, a każdy cal jego ciała pokrywają potężne mięśnie. Może trzykrotnie przewyższać rozmiarami każdego człowieka, jakiego kiedykolwiek widziałam. Nosi czarną maskę, złowieszczą i groźną, więc nie widzę jego twarzy. Może to i dobrze.

Jego dłonie i przedramiona pokrywają czarne rękawice zrobione z twardego materiału i nabite kolcami. Jest nagi, nie licząc obcisłych, czarnych szortów i czarnych wojskowych butów. Mięśnie jego ud napinają się wyraźnie z każdym krokiem.

Kiedy podchodzi bliżej do ringu, tłumy dostają szału. W końcu zaczynają skandować:

– MAL-COLM! MAL-COLM! MAL-COLM!

Mężczyzna zdaje się nieczuły na to skandowanie; po prostu jest mu to obojętne. Otoczony świtą składającą się z dwóch tuzinów ludzi, przypomina uwięzioną w klatce bestię, gotową rozedrzeć na strzępy wszystko, co stanie mu na drodze. Nie potrafię choćby wyobrazić sobie, że ten człowiek przychodzi, by ze mną walczyć. To jakiś żart. Nie mam żadnych szans.

Miałam szczęście z Sumo, gdyż był zbyt pewny siebie i nieostrożny; z Shirą poszczęściło mi się również, lecz prawie skończyło się moją śmiercią. Ale ten człowiek: jest oczywiste, że może obezwładnić mnie jedną ręką. Nie jestem pesymistką, ale kiedy wspina się po drabinie, wchodzi na ring i staje naprzeciw, dwukrotnie ode mnie większy, aż nogi uginają się pode mną. To nie człowiek – to potwór, stwór z jakiegoś horroru. Zastanawiam się, czy aby nie pozostawiają go na specjalne okazje, szczują nim ludzi, którzy oparli się potwornościom pojedynków, którzy zawstydzili przywódcę. Albo, być może, traktują go, jak ostatnią deskę ratunku, by uśmiercić ofiarę szybko i pewnie, niczym już nie ryzykując.

Wyrzuca ramiona w szerokim geście i odchyla głowę w tył, a tłumy szaleją. Ryczą tak głośno, że praktycznie bolą mnie uszy. Bestia ani na chwilę nie spuszcza mnie z oczu, które dostrzegam przez otwory w masce. Czuję, jak mnie świdrują – bezduszne, czarne oczy. Powoli opuszcza ramiona, wciąż przyglądając mi się. Puszczam klatkę i staję w rozkroku na obu nogach, mierząc go wzrokiem. Robię, co mogę, by zachować prostą postawę, by wyglądać na nieustraszoną. Wątpię, czy to działa.

Nie wiem, co robić dalej. Na arenie nie funkcjonuje żaden oficjalny sygnał czy dźwięk rozpoczynający pojedynek. A nawet gdyby jakiś był, odnoszę wrażenie, że i tak nikt nie zwracałby na to uwagi. Pojedynki zdają się rozpoczynać wówczas, kiedy zdecydują o tym zawodnicy. A ja nie mam ochoty rozpoczynać tego. Mężczyźnie również się nie spieszy. Napawa się każdą chwilą, starając się mnie zastraszyć. I to mu się udaje.

Moją jedyną nadzieją jest kolejna broń, którą zrzuci do klatki któryś z dowódców. Kiedy jednak podnoszę wzrok na ich rozeźlone twarze, nie widzę, aby zamierzali to zrobić.

Rusza. Podchodzi wolnym krokiem w moim kierunku, jakby miał na to całą wieczność. Jakby chciał się tym delektować. Analizuję budowę jego ciała w poszukiwaniu jakichś słabych stron, ale nie znajduje żadnych: jest ścianą litych mięśni.

Kiedy zbliża się do mnie, ja zaczynam się cofać, okrążając klatkę wzdłuż ścian. Zdaję sobie sprawę, że będę przez to wyglądać na słabeusza i że prawdopodobnie tylko go rozzuchwalę. Ale nie wydaje mi się, by mógł być bardziej ośmielony, niż jest już w tej chwili, a ja wciąż nie wiem, jak walczyć z tym facetem. Może, jeśli wystarczająco długą będę go unikać, coś przyjdzie mi do głowy. Albo zrzucą mi jakąś broń. Albo go zamęczę. Chociaż wszystko to wydaje się wątpliwe.

Podchodzi powoli, a ja wciąż się wycofuję. Tłumy reagują nerwowo, gwiżdżąc i wydając okrzyki niezadowolenia, zakrzykując mnie. Chcą krwi. A ja już nie jestem ich ulubienicą.

Podchodzi nieco szybciej i ja wycofuję się równie prędko. Uchyla się w lewo, więc ja odbijam w prawo. Ale nie mogę robić tego wiecznie: zbliża się coraz bardziej.

Staje się niecierpliwy i rzuca się na mnie, pędząc z zamiarem schwytania mnie; w ostatniej sekundzie schodzę mu z drogi i szybko biegnę na drugą stronę. Jestem już za nim; chwyta jedynie puste powietrze.

Tłumy śmieją się z niego. Obraca się, a jego szyja pąsowieje. Jest naprawdę wkurzony. Rzuca się na mnie, biegnąc najszybciej, jak może. Nie mam dokąd uciekać.

W ostatniej sekundzie próbuję zrobić unik w prawo, ale tym razem widzi, co się święci, wyciąga ręce i chwyta moją koszulę. Nie zatrzymując się, jedną ręką obraca mnie i rzuca. Przelatuję przez ring niczym szmaciana lalka, uderzając w metalową klatkę. Szczęśliwie, unikam wystającego kolca.

Tłumy ryczą z zadowolenia. Leżę na ziemi, pozbawiona tchu, czując pulsujący ból w łydce i barku. Ostatnim wysiłkiem udaje mi się podnieść na ręce i kolana, ale kiedy tylko to robię, czuję jego dłonie na plecach, chwytające moją koszulę. Rzuca mnie ponownie, głową do przodu.

Przelatuję niczym armatnia kula na druga stronę ringu. Czuję, jak szybuję, a potem walę głową w metalową klatkę. Ból jest rozdzierający. Odbijam się od ściany i ląduję na plecach na ziemi; znów brakuje mi tchu.

Tłumy wrzeszczą, tupiąc nogami.

Podnoszę wzrok w samą porę, by zauważyć jego ogromną stopę opadającą mi na twarz. W ostatniej sekundzie udaje mi się usunąć z jej drogi, czując podmuch powietrza na uchu, kiedy jego stopa wali w ziemię ledwie kilka cali dalej. Tłum reaguje okrzykiem zdziwienia. Mało brakowało. Ułamek sekundy i jego stopa zmiażdżyłaby moją głowę na placek.

Przetaczam się i, nie namyślając długo, zatapiam zęby w jego stopie. Czuję, jak przebijają skórę i smakuje jego słonawą krew, która spływa z moich ust. Słyszę, jak stęka z bólu. To człowiek. Jestem tym zaskoczona. To chwyt poniżej pasa, ale jedynie to przychodzi mi do głowy.

Wyrywa nogę i kopie mnie mocno w twarz. Lecę w powietrzu, obracając się kilkakrotnie i walę w narożnik klatki.

Dotyka zakrwawionej stopy, przygląda się jej uważnie, po czym uśmiecha się do mnie szyderczo z nową dawką nienawiści. Zastanawiam się, czy właśnie zdecydował, że zada mi powolną śmierć, zamiast szybkiej.

Gramolę się na nogi, stając twarzą do niego i tym razem czuję, że muszę go jakoś zaskoczyć. Choć wydaje się to szalone, rzucam się na niego.

Skaczę w powietrze i wykonuję wykop do przodu, celując w jego krocze. Mam nadzieję, że jeśli uda mi się kopnąć go mocno, w odpowiednie miejsce, moimi stalowymi czubami, być może zadam mu ból.

Ale okazuje się, że jest zbyt dobrym wojownikiem. Musi dostrzegać mój wybieg na milę, ponieważ, nie wysilając się ani trochę, opuszcza rękę i blokuje moją nogę. Jego metalowa rękawica uderza mnie w łydkę, wprost w ranę, zanim dokańczam wykop. Ból jest otępiający. Powstrzymuje mnie natychmiast i upadam na ziemię, chwytając się za bolącą łydkę.

Próbuję się podnieść, ale mężczyzna policzkuje mnie drugą rękawicą, uderzając mocno w twarz, a siła ciosu powala mnie twarzą do ziemi. Czuję krew w ustach i patrzę na podłoże zabarwione ciemną czerwienią. Tłumy wiwatują.

Znowu próbuję wstać, ale zanim mi się to udaje, czuję jego dłonie na plecach. Podnosi mnie, bierze zamach i rzuca. Celuje wysoko, w koniec klatki, a ja przelatuję przez cały ring. Tym razem, szybko podejmuję decyzję.

Wyciągam ręce i kiedy uderzam w ścianę, chwytam ogniwo łańcucha, przywierając do niego ciałem. Ściana kiwa się kilka razy, ale udaje mi się jej przytrzymać. Jestem wysoko na metalowej klatce, prawie piętnaście stóp nad ziemią, kurczowo trzymając się również życia.

Brutal wygląda na rozdrażnionego. Naciera, sięgając po mnie rękoma, chcąc ściągnąć mnie na dół. Ale wdrapuję się jeszcze wyżej. Wyciąga rękę, by złapać mnie za nogę, ale podciągam ją szybko w ostatniej chwili. Jestem poza jego zasięgiem.

Wydaje się skonsternowany. Zauważam, że jego szyja oblewa się czerwienią z powodu frustracji. Najwyraźniej, nie spodziewał się tego.

Tłumy zrywają się na nogi, wyjąc z aprobatą. Najwyraźniej, nigdy dotąd nie widzieli takiej taktyki.

Nie wiem jednak, jak długo zdołam się utrzymać. Mięśnie już osłabły i kiedy tak wiszę, klatka zaczyna się huśtać. Brutal potrząsa nią gwałtownie. Przywieram do niej niczym boja na wzburzonym morzu. Bez względu na to, jak mocną nią trzęsie, nie puszczam.

Tłumy wywrzaskują swoje uznanie i śmieją się z niego. Spoglądam w dół i widzę, jak jego skóra przybiera odcień ciemnej czerwieni. Został upokorzony.

Zaczyna podciągać się w górę. Ale jest powolny, niezgrabny. Jest o wiele za ciężki, by poruszać się zwinnie, a ta klatka nigdy nie miała utrzymać kogokolwiek jego postury. Wspina się w moim kierunku, ale teraz to ja mam przewagę. Używa obu rąk, by się podciągnąć i kiedy jest blisko, wymachuję nogą i kopię go mocno w twarz, trafiając w łuk brwiowy, tuż przy końcu jego maski, stalowym czubem mego buta.

Kopniak jest solidny, a on w ogóle się go nie spodziewa – więc, ku memu zaskoczeniu, działa. Mężczyzna odpada z ogrodzenia, dobre dziesięć stóp, i ląduje twardo na plecach, na ziemi. Uderza z taką siłą, że wstrząsa całym ringiem. Brzmi to, jakby z góry zleciał pień. Tłumy wyją, wykrzykując aprobatę.

Mój kopniak zerwał mu maskę, która przelatuje dalej. Brutal zbiera się na nogi i spogląda na mnie gniewnie, a ja pierwszy raz widzę jego twarz.

Żałuję, że w ogóle patrzyłam.

Jest szkaradna, groteskowa, ledwie przypomina ludzką. Teraz już rozumiem, dlaczego nosi maskę. Jego twarz jest całkiem spalona i zwęglona, pokryta ogromnymi guzami. Mężczyzna jest Deformantem, najgorszym ze wszystkich, jakich widziałam. Brakuje mu nosa, a zamiast oczu ma dwie szpary. Bardziej przypomina niebezpieczne zwierzę, niż człowieka.

Warczy i ryczy na mnie i, jeśli wcześniej się nie bałam, to teraz moje serce wali mocno ze strachu. Walczę z czymś pochodzącym z koszmaru.

Ale jak na razie jestem przynajmniej bezpieczna. Przechytrzyłam go. Nie może zrobić nic poza staniem i spoglądaniem w górę na mnie. Nastąpił impas.

A potem wszystko się zmienia.

Spoglądam głupio wciąż w dół, nie kłopocząc się ani przez chwilę sprawdzeniem, co jest przede mną, nie wyobrażając sobie nawet, że niebezpieczeństwo może nadejść właśnie stąd. Jednemu z łowców stojących na zewnątrz klatki udaje się podkraść do mnie z ogromnym drągiem. Razi mnie nim w klatkę piersiową. Moje ciało przeszywa prąd. Mężczyzna musiał użyć jakiegoś rodzaju ościenia, prawdopodobnie zarezerwowanego na tego typu sytuacje.

Elektryczny wstrząs odrzuca mnie w tył, od klatki. Szybuję w powietrzu i ląduję płasko na plecach. Siła uderzenia znów pozbawia mnie tchu, a do tego wciąż trzęsę się od porażenia prądem. Tłumy wyją z zachwytu, widząc mnie z powrotem na ringu, bezbronną.

Ledwie oddycham i nie czuję palców, lecz nie mam czasu na myślenie o tym. Brutal naciera na mnie, wyglądając na rozwścieczonego, jak nigdy przedtem. Skacze w powietrze i podnosi wysoko kolana, przygotowując się do opuszczenia obu stóp na moją twarz, by zdeptać mnie i odesłać w niepamięć.

W jakiś sposób udaje mi się usunąć z jego drogi w ostatniej sekundzie. Podmuch od jego kopnięcia muska mi ucho, po czym rozlega się ogłuszający łomot. Jest tak silny, że wstrząsa podłożem, a ja odbijam się od niego niczym piłka. Przetaczam się na bok, wstaję i biegnę w odległy kąt ringu.

Nagle z nieba spada kolejna broń i ląduje na środku ringu. Średniowieczny cep. Ma krótki, drewniany trzonek i długi na stopę łańcuch, na końcu którego znajduje się kolczasta, metalowa kula. Widziałam już taki na obrazkach z rycerzami w zbroi: była to śmiertelna broń używana w czasach średniowiecza.

Docieram do niej przed nim – lecz on nie wykazuje ani trochę zainteresowania. Nawet na nią nie spojrzy. Najwyraźniej wydaje mu się, że jej nie potrzebuje. Nie dziwię się mu.

Chwytam rękojeść i wywijam nią, natchniona nową nadzieją. Jeśli zdołam trafić choć raz, być może naprawdę uda mi się wygrać. Broń jest dziełem sztuki, a metalowa kula na końcu łańcucha zatacza kręgi, wyznaczając przede mną granicę, utrzymując brutala w bezpiecznej odległości. Kręcę nią raz po raz, zaskakując go i sprawiając, że ma się na baczności.

Mimo to, mężczyzna wciąż zbliża się powoli, a kiedy to robi, ja cofam się. Jednakże, kiedy stawiam kolejny krok, poślizguję się na kałuży krwi: stopy uciekają spode mnie i padam płasko na plecy. W tej samej chwili wypuszczam cep, który przelatuje przez całą klatkę. W gruncie rzeczy, leci przez przypadek na jego głowę; jednak mężczyzna jest bardziej zwinny, niż go podejrzewałam i z łatwością uchyla się przed nim. Broń przelatuje nad jego głową i uderza w ścianę klatki. Tłumy wydają okrzyk niezadowolenia, widząc jak mało brakowało.

Leżę płasko na plecach i zanim udaje mi się wstać, on stoi już nade mną. Używa obu rąk, by podnieść mnie w talii. Unosi mnie wysoko, znacznie nad głową, niczym zapaśnik, po czym paraduje ze mną po ringu na oczach tysięcy rozszalałych widzów. Zachłystują się tym, wyjąc z podekscytowania.

– MAL-COLM! MAL-COLM! MAL-COLM!

Być może jest to jego znak rozpoznawczy, manewr, który wykonuje, zanim skończy z każdym na dobre. Zwisając tak w powietrzu, wysoko nad jego głową bezradnie, zaczynam się wykręcać, lecz daremnie. Nie mogę już nic zrobić. Jestem zdana zupełnie na jego wolę. Każda sekunda może okazać się moją ostatnią.

Powoli przechodzi ze mną przez ring, i jeszcze raz, i jeszcze, napawając się aplauzem tłumów, swoim zwycięstwem. Hałas osiąga ogłuszający pułap. Podnosi mnie jeszcze wyżej, zamierzając cisnąć ponownie, a ostatnią rzeczą, jaka przychodzi mi do głowy zanim zaczynam szybować w powietrzu jest myśl, iż cieszę się, że nie ma tu Bree, że nie musi oglądać mojej śmierci.

DZIEWIĘTNAŚCIE

Rzuca mnie i lecę w powietrzu na pełnej prędkości, nie wiedząc nawet, że potrafię poruszać się tak szybko. Ląduję twardo na ziemi w drugim końcu ringu. Czuję, jak pęka mi kolejne żebro, a moja głowa uderza w metal i na moim czole wyskakuje kolejny guz. Zastanawiam się, jak dużo takiego znęcania może jeszcze znieść moje ciało.

Czuję, że podchodzi do mnie ponownie, ale tym razem jestem zbyt obita, by się poruszyć. Leżę z twarzą zwrócona do ziemi, walcząc o każdy oddech. Nie spieszy się. Jest oczywiste, że zabije mnie, kiedy do mnie dotrze. Wykonuje pochód śmierci.

Jestem zbyt zmęczona, zbyt słaba i zbyt zrezygnowana, by zrobić coś więcej poza akceptacją swego losu. Śmierć jest mi pisana. Tu, w tym oto miejscu. W tej chwili. Skrewiłam. Zawiodłam Bree.

Kiedy tak leżę i oddycham ciężko, a krew płynie mi z ust, powoli, ponad dzwonienie w uszach, ponad zgiełk rozwrzeszczanego tłumu, stopniowo przebija się jakiś inny dźwięk. Jakiś głos. Głos taty. Przemawiający surowym tonem. Takim, jakiego zawsze używał, kiedy udzielał mi reprymendy. Kiedy zmuszał mnie do wysiłku. Do przekraczania własnych możliwości.

Bądź twardy, żołnierzu! Przestań użalać się nad sobą! Jeśli sądzisz, że jesteś porażką, to nią jesteś! Bądź silna! BĄDŹ SILNA!

Jego głos staje się nie do zniesienia, zagłusza wszystko inne. Podnoszę wzrok, widząc niewyraźnie i przez moment wydaje mi się, mogłabym wręcz przysiąc, że naprawdę dostrzegam tatę stojącego obok z założonymi na biodrach rękoma, spoglądającego na mnie ze srogą miną. Na jego twarzy maluje się dezaprobata – a nawet odraza. I właśnie to wzbudza we mnie motywację. Właśnie to powoduje, że coś we mnie pęka.

Nigdy nie potrafiłam znieść jego dezaprobaty i zawsze robiłam wszystko, co tylko można, by go uciszyć, by udowodnić, że się myli. Tym razem nie jest inaczej. Czuję przypływ adrenaliny, kiedy wzmaga się we mnie gniew, kiedy czuję potrzebę udowodnienia mu, że się myli. Przepełnia mnie furia i to ona zmusza, by podnieść się na ręce i kolana.

BĄDŹ SILNA!

Brutal stawia trzy wielkie kroki i odchyla się, zamierzając zadać mi nokautujący kop w twarz. Jeśli trafi, połamie mi wszystkie kości czaszki.

Jednakże jestem już gotowa. Zaskakuję go, przetaczając się w bok w ostatniej chwili, schodząc z drogi na ułamek sekundy przed tym, niż dosięgnie mnie jego noga. Nie trafia, a zamiast tego kopie w metalowe ogrodzenie z taką siłą, że jego stopa grzęźnie w splotach łańcucha.

Zrywam się na nogi, bez chwili przerwy biegnę przez ring i chwytam cep. Brutal szarpie nogą, starają się uwolnić ją z kleszczy – ale ugrzązł na dobre.

Tym razem nie czekam. Tym razem nie waham się. W końcu do mnie dotarło.

Pędzę przez ring i z całych sił zakręcam cepem, uwalniając kulę. Mam tylko jedno uderzenie, więc celuję dokładnie w jego ogromną, łysą, umięśnioną głowę.

Zbliżam się. Zostało dziesięć stóp… pięć… Wymachuję i puszczam kulę.

Nagle, brutal uwalnia nogę z klatki, odwraca się i staje naprzeciwko mnie.

Puściłam już łańcuch i kula, obracając się, przelatuje w powietrzu nad moją głową. I właśnie w chwili, kiedy mężczyzna odwraca się, by stanąć przede mną, kula obraca się kolejny raz i grzęźnie w jego skroni. Krew tryska mu z głowy, a ja puszczam trzonek.

Tłumy milkną, oszołomione.

Brutal cofa się o krok, potyka, potem w szoku podnosi rękę, chwyta za trzonek i wyszarpuje kulę z głowy. Kiedy to robi, na zewnątrz wydostaje się mózg i krew.

Stoję nieruchomo, przerażona, sparaliżowana. Nie mogę pojąć, jak ktoś może wciąż funkcjonować po takim uderzeniu.

Ale wówczas, po chwili, mężczyzna upuszcza trzonek i pada na kolana. Leci twarzą w przód, na ziemię. Jego ręce wiotczeją, leżąc bezwładnie przy ciele. Sekundę później, z szokiem uzmysławiam sobie, że nie żyje. Zabiłam go.

Po chwili pełnej napięcia ciszy, tłumy zrywają się na nogi. Wyją i krzyczą głośniej niż kiedykolwiek dotychczas. I tym razem, skandują moje imię.

BROOKE! BROOKE! BROOKE!

Z ledwością ich słyszę. Nagle opuszczają mnie siły, jakiekolwiek jeszcze we mnie pozostały, świat zaczyna wirować, kolana uginają się pode mną i upadam. Ostatnią rzeczą, jaką widzę jest ziemia pędząca w moim kierunku, uderzająca mnie w twarz.

I wtedy świat ogarnia mrok.

DWADZIEŚCIA

Nie jestem pewna, czy żyję, czy umarłam. Ciało boli mnie niewyobrażalnie i zastanawiam się, czy właśnie tak czuje się ktoś, kto przeszedł na tamten świat. A jednak, mimo wszystko, czuję, że wciąż żyję: gdybym umarła, mam nadzieję, nie byłoby to aż tak bolesne.

Otwieram jedno oko i widzę, że leżę twarzą na metalowej podłodze w zaciemnionym pokoju, oświetlonym jedynie czerwonym światłem awaryjnym. Podnoszę wzrok i z trudem rozróżniam jakiś kształt przede mną.

– Brooke? – pyta ktoś. Mówi męskim głosem i wiem, że skądś go znam, ale nie mogę przypomnieć sobie skąd.

– Brooke? – pyta ponownie, po cichu.

Czuję dłoń na ramieniu, trącającą mnie delikatnie.

Udaje mi się otworzyć oko nieco szerzej i w końcu rozpoznaję tę twarz: należy do Bena. Nachyla się nade mną, delikatnie mnie szturchając, próbując sprawdzić, czy wciąż żyję.

– To dla ciebie – mówi.

Rozlega się odgłos szurania plastiku po metalowej podłodze i uderza mnie zapach jedzenia. Jestem jednak zbyt otumaniona, by na nie spojrzeć i naprawdę nie dociera do mnie nic, co się dzieje wkoło.

– Muszę już iść – mówi. – Proszę. Chcę, żebyś to zjadła.

Sekundę później rozlega się dźwięk otwieranych drzwi i wnętrze zalewa światło. Słyszę odgłos maszerujących butów, pobrzmiewanie łańcuchów i rozpinanych kajdanek. Potem kroki oddalają się, drzwi zamykają, i w tej samej chwili coś sobie uzmysławiam: właśnie zabrali Bena.

Chcę podnieść głowę, otworzyć oczy, zawołać go. Podziękować. Ostrzec. Pożegnać się z nim.

Lecz moja głowa, zbyt ociężała, nie uniesie się, a moje oczy zaczynają się same zamykać. Chwilę później pogrążam się w głębokim śnie.

*

Nie mam pojęcia, ile czasu upłynęło, kiedy wreszcie się budzę. Czuję zimny metal podłogi przy policzku i tym razem jestem w stanie stopniowo unieść głowę, oderwać się od podłoża. Głowa mi pęka, a każda cząstka ciała pulsuje bólem.

Kiedy siadam, czuję ostry ból w żebrach, teraz już po obu stronach. Twarz mam opuchniętą, pokrytą siniakami, i strasznie boli mnie bark. Najgorsze jednak jest dokuczliwe pulsowanie w łydce, odzywające się nieznośnym bólem, kiedy próbuję wyprostować nogę. Nie wiem, co jest jego przyczyną, ale potem przypominam sobie: ukąszenie węża.

Podpierając się ręką, próbuję jakoś usiąść. Rozglądam się po zacienionym wnętrzu, szukając jakichś oznak obecności Bena. Ale nie ma go tutaj. Jestem sama.

Przede mną leży taca z nietkniętym jedzeniem. Jego jedzeniem. Sięgam dłonią i dotykam: jest zimne. Czuję wyrzuty sumienia, że je zostawił; jestem pewna, że potrzebował go przynajmniej tak samo, jak ja. Zdaję sobie sprawę, ile kosztowała go ta ofiara. Jeśli to był jego ostatni posiłek, to zabrali go na arenę, by walczył. Serce uderza mi mocniej, kiedy sobie to uświadamiam. Z pewnością oznacza to, że Ben już nie żyje.

Spoglądam ponownie na tacę i odnoszę wrażenie, że jest to posiłek umarłego. Nie potrafię zmusić się do jedzenia.

Rozlega się odgłos kroków i metalowe drzwi otwierają się z hukiem. Do środka wmaszerowuje czterech łowców, którzy ciągnąc, stawiają mnie na nogi i wypychają z celi. Kiedy wstaję i wychodzę, ból jest nie do opisania. Głowa ciąży mi tak bardzo, wszystko wiruje wokoło i nie wiem, czy wytrzymam to dalej, nie padając po drodze.

Popychają mnie i szturchają, prowadząc dokądś korytarzem. Z każdym krokiem odległe odgłosy tłumów stają się coraz donośniejsze. Nogi uginają się pode mną, kiedy uświadamiam sobie, że prowadzą mnie z powrotem na arenę.

Jeśli myślą, że mogę znowu walczyć, to chyba żartują. Ledwie idę. Każdy, kto stanie ze mną do pojedynku, łatwo zwycięży. Nie mam już w sobie ani krzty woli walki – ani też siły. Dałam już z siebie wszystko na tej arenie.

Popychają mnie po raz ostatni i tunel otwiera się nagle na arenę. Okrzyki tłumu ogłuszają mnie. Mrużę oczy przed jaskrawym światłem, kiedy idę po rampie, odliczając ostatnie minuty życia.

Tłumy zrywają się na nogi, kiedy mnie zauważają. Tupią gwałtownie. Tym razem, zamiast gwizdów i pohukiwań, odzywają się głosy uwielbienia.

– BROOKE! BROOKE! BROOKE!

Osobliwe to uczucie. Zyskałam sławę, lecz z powodu czynów, którymi gardzę i to w ostatnim miejscu na ziemi, w którym kiedykolwiek bym tego pragnęła.

Trącają mnie znowu, przez całą drogę na ring, z powrotem ku metalowej drabinie. Podnoszę wzrok i widzę otwartą klatkę. Wspinam się i wchodzę bezradnie do środka.

Tłumy dostają szału.

Jestem wciąż wpółsenna i wszystko zdaje się takie nierzeczywiste. Zastanawiam się mimowolnie, czy już to robiłam, czy też wszystko mi się przyśniło. Spuszczam wzrok i widzę wielki obrzęk na łydce, i już wiem, że to wydarzyło się naprawdę. Nie mogę uwierzyć. Wróciłam tu znowu. Tym razem na pewną śmierć.

Nie żartowali, kiedy mówili, że nikt nie wychodzi stąd cało. Teraz już wiem, że nie będzie wyjątku.

Stoję w pustym ringu i lustruję arenę, zastanawiając się, kim będzie mój następny przeciwnik i w którym wejściu się pojawi. Kiedy o tym myślę, nagle, z odległej części obiektu dobiegają mnie wiwaty. Wejście do tunelu otwiera się i na arenę wkracza kolejny zawodnik. Nie widzę, kto to, ponieważ otacza go grupa łowców. Kiedy podchodzi bliżej ringu, tłumy ogarnia szał. Jednakże, obraz jest przesłonięty i dopiero kiedy zawodnik dociera na skraj ringu, kiedy wspina się na drabinę, kiedy otwierają się drzwi klatki i dosłownie zostaje wepchnięty do środka, widzę, kto to.

I w tej samej chwili umiera każda cząstka woli walki, która jeszcze tli się we mnie.

Jestem przerażona.

Nie, to niemożliwe.

Stoi przede mną również zaskoczony i przerażony − Ben.

DWADZIEŚCIA JEDEN

Stoję zszokowana, spoglądając na Bena, który wygląda, jakby zobaczył ducha. Nie pojmuję, jak mogą być tak okrutni. Ze wszystkich, których mogli wystawić do walki przeciwko mnie, dlaczego musiał to być właśnie on?

Tłumy zdają się wyczuwać łączące nas więzi – i uwielbiają to: krzyczą i wrzeszczą, kiedy klatka zamyka się z hukiem. Zaczynają jak szaleni obstawiać wynik, nie mogąc się doczekać, które z nas jako pierwsze zechce zabić drugiego.

Ben stoi naprzeciw taki zagubiony, taki niepasujący do tego otoczenia. Nasze oczy spotykają się i dzielimy się tą chwilą. Jego ogromne niebieskie oczy, takie łagodne, zachodzą łzami. Wygląda jak zagubiony chłopczyk. Od razu widzę, że nigdy nie podniósłby na mnie ręki, nie zranił mnie.

Jeszcze przed chwilą byłam zrezygnowana, gotowa w ciszy odejść z tego świata. Teraz jednak, widząc Bena, który znalazł się w równie kłopotliwej sytuacji, moja wola życia wraca. Muszę znaleźć sposób, by nas stąd wydostać. Muszę nas ocalić. Jeśli nie dla mnie, to dla niego.

Zastanawiam się usilnie, serce wali mi szaleńczo, próbuję się skoncentrować, zagłuszyć rozwrzeszczany tłum.

Odzywają się krzyki niezadowolenia i szydercze gwizdanie gawiedzi rozwścieczonej faktem, że żadne z nas nie rusza do walki. W końcu ich rozczarowanie sięga zenitu i zaczynają rzucać czym popadnie w klatkę. Zgniłe pomidory i różnego rodzaju przedmioty walą w metal, ciskane gęsto przez rozeźlony tłum.

Nagle czuję przeszywające porażenie prądem w nerki, obracam się na pięcie i zauważam oścień wciśnięty do środka przez ogniwo łańcucha. Jakiś łowca szybko cofa je, kiedy próbuję wyrwać mu go z rąk. W tej samej chwili dźgają też Bena. To chwyt poniżej pasa: próbują zmusić nas do działania, wzbudzić w nas gniew, popchnąć bliżej siebie. Tłumy wyją z aprobatą.

Ale i tak stoimy naprzeciwko, spoglądając jedno na drugie, nie mając ochoty na walkę.

– Dałeś mi swój ostatni posiłek – wołam do niego ponad wrzawą.

Kiwa głową powoli, zbyt zdjęty strachem, by mówić.

Nagle, coś spada z góry i ląduje przed nami. To broń. Nóż. Przyglądam się mu i z przerażeniem stwierdzam, że to nóż mojego taty, z emblematem Piechoty Morskiej na boku.

Kiedy nóż spada na ring, tłumy reagują wiwatami, sądząc, że to zachęci nas do walki.

Na widok noża taty przychodzi mi na myśl Bree. I uświadamiam sobie, po raz kolejny, że muszę przetrwać. By ją ocalić. Jeżeli jeszcze żyje.

Nagle tłumy milkną. Rozglądam się wokoło, próbując zrozumieć, co się dzieje. Nigdy przedtem nie słyszałam, by ucichły tak same z siebie. Podnoszę wzrok i widzę ich przywódcę, stojącego wysoko na swoim podniesieniu. Wszyscy milkną, nasłuchując z uwagą.

– Ogłaszam zmianę w regułach obowiązujących na arenie! – oświadcza, przemawiając swym głębokim, tubalnym głosem.

Mówi wolno, z rozmysłem, a tłumy chłoną każde jego słowo. Najwyraźniej jest to człowiek, który nawykł do tego, że wszyscy go słuchają.

– Po raz pierwszy w dziejach areny zezwolimy, by ocalały przeżył. Ale tylko jeden! Zwycięzca tego pojedynku dostąpi łaski. Jego rodzeństwo również. Kiedy pojedynek dobiegnie końca, zwycięzca będzie mógł odejść.

Przywódca siada z powrotem powoli, a kiedy to robi, tłumy wybuchają pełnym ekscytacji wrzaskiem. Słychać ludzi robiących kolejne zakłady.

Spoglądam z powrotem na nóż i dostrzegam, że Ben również na niego patrzy.

Szansa na przeżycie. Na wolność. Nie tylko dla mnie – ale też dla Bree. Jeśli zabiję Bena, to ją ocalę. To moja szansa. To mój bilet na wolność.

Kiedy patrzę na Bena spoglądającego na nóż, dostrzegam, że te same myśli i jemu przychodzą do głowy. To szansa, by ocalił swego młodszego brata.

Rzucam się w przód, w jednej chwili sięgam po nóż i podnoszę go.

Łatwo poszło. Ben nawet nie drgnął, nie spróbował podbiec.

Ale ja jestem z innej gliny ulepiona. Muszę zrobić wszystko, co można, by przetrwać. By przetrwała Bree.

Zatem odchylam się, celuję i przygotowuję do rzutu nożem taty.

Zrób to, Brooke! Uratuj swoją siostrę! Ponosisz za nią odpowiedzialność! ZRÓB TO!

Nachylam się i ciskam ze wszystkich sił.

I ta jedna chwila zmienia wszystko.

CZĘŚĆ IV

DWADZIEŚCIA DWA

Rzucam nóż taty ze wszystkich sił, na jakie mnie stać i w tej jednej chwili, tłumy wstrzymują oddech, pogrążone w zupełnej ciszy. Ostrze błyszczy w słońcu, obracając się wokół własnej osi, sunie w powietrzu, pędząc do celu. To najsilniejszy i najdokładniejszy rzut, jaki kiedykolwiek wykonałam. Wiem od razu, że odnajdzie cel. I że zada pewną śmierć.

Za chwilę będę wolna.

Sekundę później, powietrze przeszywa odgłos ostrza wchodzącego w ciało i widzę, że rzeczywiście był to idealny rzut.

Z tłumów dochodzi stłumiony okrzyk przerażenia.

Choć raz w życiu zignorowałam radę ojca. Nie zabiłam Bena.

Zabiłam ich przywódcę.

*

Nóż grzęźnie w samym środku czoła przywódcy; udało mi się trafić idealnie. Wystarczająco wysoko, by ominąć ogrodzenie, o milimetr, a mimo to wciąż zachowując odpowiedni kąt, by doleciał trzydzieści jardów dalej. Uderza tak mocno, że przyszpila jego głowę do fotela. Siedzi z szeroko otwartymi oczyma, nieruchomo ze zdumienia, martwy.

Na arenie zalega pełna szoku cisza. Przez kilka sekund, tłumy są zbyt oszołomione, by jakkolwiek zareagować. Słyszę, jak obok przelatuje mucha.

A potem wybucha pandemonium. Tysiące ludzi zrywają się z miejsc i rozbiegają na wszystkie strony. Niektórzy, zdjęci strachem, uciekają, ile tchu. Inni, widząc w tym szansę na swoją wolność, biegną do wyjść; jeszcze inni wszczynają bójki między sobą, lub zaczynają walczyć z łowcami. Jakby jakaś wielka energia, długo powstrzymywana, nagle została uwolniona.

Łowcy ganiają na wszystkie strony, starając się przywrócić porządek.

Spoglądam na drzwi klatki, zastanawiając się, czy uda się nam tędy uciec, ale widzę, że strażnicy już majstrują przy kłódce, zamierzając wejść do środka i rozprawić się z nami.

Podbiegam do Bena, który wciąż stoi unieruchomiony szokiem, i chwytam go za ramię.

– ZA MNĄ! – krzyczę.

Chwytam jego dłoń i biegnę przez ring, skaczę na klatkę i wspinam się po jej ścianie. Wdrapuję się w górę, dostrzegając, z wielką ulgą, Bena tuż obok.

W samą porę. Łowcy otwierają gwałtownie drzwi i wpadają na ring, pędząc na nas.

Lecz jesteśmy już na szczycie klatki, piętnaście stóp wyżej. Spoglądam przez krawędź i waham się przez chwilę: czeka nas stromy spadek i twarde lądowanie. Ben również ma wątpliwości.

Ale nie mamy wyboru. Teraz albo nigdy.

Skaczę.

Ląduję twardo na stopach, piętnaście stóp niżej, na betonie. Kiedy przewracam się, łydka eksploduje bólem. Uderzam o podłoże i przetaczam się na bok; moje żebra bolą równie mocno. Ból jest potworny, ale przynajmniej czuję, że nic więcej nie złamałam. Udało się.

Oglądam się z nadzieją, że w tym całym chaosie, wśród rozbieganych tłumów, zobaczę przy sobie Bena. Ale z niepokojem zauważam, że go tu nie ma. Wciąż wisi wysoko na ścianie klatki, wahając się, bojąc się skoczyć.

Łowcy dobiegają do niej i zaczynają się wspinać, gotowi dopaść go za chwilę. Jest przerażony, niezdolny do jakiegokolwiek ruchu.

Gramolę się na nogi i krzyczę do niego.

– BEN! – wrzeszczę. – SKACZ! PO PROSTU ZRÓB TO!

Słyszę panikę we własnym głosie. Nie mamy czasu. Jeśli nie skoczy, będę musiała go tu zostawić.

Nagle, dzięki Bogu, Ben skacze w tłum. Uderza twardo w ziemię i przewraca się. A potem, po chwili, wstaje. Wygląda na zamroczonego, ale z tego co widzę, nic mu nie jest. Chwytam go za ramię i uciekamy.

Panuje tak wielkie zamieszanie i panika, że nikt nas nawet nie zauważa. Ludzie wdają się w zwady, walczą, by się wydostać. Udaje mi się lawirować między nimi, ukrywając się w tej anonimowej zgrai. Rzucam okiem za siebie i widzę grupę łowców podążającą naszym śladem.

Kieruję się ku jednemu z wyjść, do którego biegną setki innych ludzi; wtapiamy się w pędzący w popłochu tłum, wykręcając i lawirując między ludźmi. Czuję, że biegnący za nami łowcy rozdzielają się w tłumie. Nie mam pojęcia, jak daleko uda nam się uciec. Gęstniejący tłum ledwie się porusza.

Wpadam w mrok jednego z tuneli i w tej samej chwili jakaś dłoń zatyka mi mocno twarz i szarpie w tył. Inna dłoń owija się wokół twarzy Bena i również odciąga go w tył.

Złapali nas i zaciągnęli w czarną otchłań. Przytrzymują mnie mocno w jakiejś wnęce w murze, zaciskając ręce w mocnym, śmiertelnym uścisku. Nie jestem w stanie mu się oprzeć. Stojąc tak, zastanawiam się, czy przyjdzie mi tu za chwilę umrzeć.

Grupa łowców przebiega obok, i dalej wzdłuż tunelu, myśląc, że wciąż nas goni. Nie mogę w to uwierzyć: zgubiliśmy ich.

Teraz jestem wdzięczna za to, że ktoś odciągnął nas na stronę. I kiedy chwyt na moich ustach rozluźnia się, zastanawiam się, dlaczego porywacz wyświadczył nam właśnie tę przysługę. Uwalnia mnie, a ja spoglądam do tyłu, ponad ramieniem, i widzę ogromnego żołnierza, ubranego na czarno, lecz bez maski na twarzy. Wygląda inaczej od pozostałych. Wygląda na około dwadzieścia dwa lata, a jego wyraziste rysy twarzy są idealne. Ma silnie zarysowaną linię szczęki i krótko przycięte, brązowe włosy. Góruje nad nami i gapi się swymi zielonymi oczyma, które różnią się zdumiewająco od jego aparycji: emanują łagodnością i wyraźnie nie pasują do tego miejsca.

– Chodźcie ze mną – mówi natarczywie.

Odwraca się i znika w bocznych drzwiach, ukrytych w murze. Ben i ja wymieniamy spojrzenia, potem natychmiast dołączamy do niego, chyląc głowy przed wejściem i wchodząc do bocznej sali.

Właśnie uratował nam życie, a ja nie mam pojęcia, kim jest.

*

Żołnierz zamyka i rygluje drzwi za nami. Pomieszczenie jest niewielkie, przypomina celę i ma maluteńkie okno na górze. Do środka nie wpada słoneczne światło, więc zakładam, że wciąż panuje noc. Wnętrze rozświetla niewielka, czerwona żarówka alarmowa. Żołnierz odwraca się i stajemy naprzeciw siebie.

– Dlaczego nas uratowałeś? – pytam.

– Jeszcze nie zostałaś uratowana – odpowiada ozięble. – Nadal są tam tysiące łowców i wszyscy was szukają. Będziecie musieli siedzieć cicho, przeczekać, aż nadejdzie dzień. Wówczas spróbujemy uciec. Mamy niewielkie szanse. Ale nie mamy wyboru.

– Ale dlaczego? – naciskam. – Dlaczego to robisz?

Odchodzi, ponownie sprawdzając zamek u drzwi. Potem, zwrócony plecami do nas, szepce

– Ponieważ również chcę się stąd wydostać.

Stoję cicho, miedzy Benem z jednej strony i żołnierzem z drugiej. Słucham odgłosów, tuż za naszymi drzwiami, pędzących korytarzem ludzi. Krzyki i wrzaski dają się ciągnąć w nieskończoność. Rozeźlony tłum brzmi jakby na przemian raz szukał nas, a raz pogrążał się w walce sam ze sobą. Otworzyłam puszkę Pandory: za tymi drzwiami szaleje zupełny chaos. Modlę się, by nikomu więcej nie przyszło do głowy sprawdzić wnęki w ścianie – a nawet jeśli, to żeby zamek wytrzymał.

Moje obawy ożywają, gdyż nagle słyszę szarpanie za klamkę. Żołnierz powoli podnosi broń, celuje w drzwi i odchyla się. Przytrzymuje broń w miejscu na poziomie drzwi.

Stoję, cała się trzęsąc, czując jak pot spływa mi po plecach, choć jest tu zimno. Ktokolwiek jest tam na zewnątrz, wciąż szamoce się z klamką. Jeśli drzwi się otworzą, to po nas. Może uda nam się zabić pierwszego, ale odgłos strzału zaalarmuje pozostałych, a wtedy cały ten motłoch nas znajdzie. Wstrzymuję oddech przez, zdawałoby się, całą wieczność, aż w końcu klamka uspokaja się, Słyszę, jak ten ktoś za drzwiami odwraca się i ucieka.

Oddycham z ulgą. Prawdopodobnie był to ktoś, kto szukał schronienia.

Żołnierz również powoli uspokaja się. Opuszcza broń i wkłada ją do kabury.

– Kim jesteś? – pytam, mówiąc przyciszonym głosem, obawiając się, że ktoś nas usłyszy,

– Nazywam się Logan – mówi, nie podając dłoni.

– Jestem Brooke, a to jest— zaczynam, ale przerywa mi.

– Wiem – mówi szorstko. – Zapowiadają wszystkich zawodników.

Oczywiście.

– Nadal nie odpowiedziałeś na moje pytanie – naciskam. – Nie pytałam cię, jak się nazywasz. Pytałam, kim jesteś?

Spogląda na mnie chłodno, arogancko.

– Jestem jednym z nich – mówi z ociąganiem. – Albo przynajmniej byłem.

– Łowcą? – pyta Ben podniesionym głosem, z zaskoczeniem i odrazą.

Logan potrząsa głową.

– Nie. Wartownikiem. Stałem na warcie na arenie. Nigdy nie brałem udziału w misjach łowieckich.

– Ale i tak stawia cię to po ich stronie – ucinam i w moim głosie słyszę osąd. Wiem, że powinnam dać mu szansę − jakby nie było, właśnie uratował nam życie. Ale mimo to, kiedy pomyślę o tych ludziach, którzy zabrali Bree, trudno mi zdobyć się na jakąś sympatię.

Wzrusza ramionami.

– Mówiłem, że już nim nie jestem.

Spoglądam na niego, piorunując go wzrokiem.

– Nie rozumiecie – mówi, gwoli wyjaśnienia. – Tutaj nie masz żadnego wyboru. Albo przyłączysz się do nich, albo umierasz. To takie proste. Nie miałem wyjścia.

– Wybrałabym śmierć – mówię wyzywająco.

Spogląda na mnie, a w zacienionym świetle dostrzegam przejęcie w jego zielonych oczach. Nie mogę nie zauważyć, wbrew sobie, jakie są zachwycające. Ma w sobie coś szlachetnego, dumnego, czego nigdy wcześniej nie widziałam.

– Naprawdę? – pyta. Mierzy mnie wzrokiem. – Może i tak – mówi w końcu. – Może jesteś lepszym człowiekiem ode mnie. Ale zrobiłem, co musiałem, by przetrwać.

Przechodzi na drugą, odległą stronę pomieszczenia.

– Ale, jak mówiłem, nic z tego nie ma już znaczenia – kontynuuje. – Przeszłość to przeszłość. Uciekam stąd.

Uzmysławiam sobie, z jaką łatwością przychodzi mi go krytykować i czuję wyrzuty sumienia. Może ma rację. Może, gdybym żyła tu w mieście, dłużej, może również przyłączyłabym się do nich. Nie mam pojęcia, pod jaką był presją.

– I co teraz? – mówię. – Opuszczasz ich? Uciekasz?

– Tak, uciekam – mówi. – Mam dość. Kiedy patrzyłem, jak walczysz – coś się ze mną stało. Walczyłaś z takim zapałem. Wiedziałem, że to moja chwila, że muszę odejść, nawet jeśli umrę, próbując.

Z jego głosu przebija szczerość i wiem, że mówi prawdę. Jestem zaskoczona słysząc, że go zainspirowałam. Nie próbowałam nikogo inspirować – chciałam jedynie pozostać przy życiu. I jestem wdzięczna za jego pomoc.

Sądząc jednak po liczbie stóp pędzących za drzwiami i tak wygląda to na przegraną sprawę. Nie pojmuję, jak w ogóle mamy się stąd wydostać.

– Wiem, gdzie jest łódź – kontynuuje, jakby czytał w moich myślach. – Jest zacumowana przy zachodniej stronie, na 42-giej. To niewielka motorówka. Używają jej do patrolowania Hudsonu. Ale pierwszy patrol wyrusza dopiero po świcie. Jeśli dotrę tam o świcie przed nimi, będę mógł ją ukraść. Popłynąć w górę rzeki.

– Dokąd? – pytam.

Spogląda na mnie w osłupieniu.

– Gdzie chcesz płynąć? – naciskam.

Wzrusza ramionami. – Nie wiem. Wszystko jedno. Wszędzie, byle nie tu. Myślę, że tak daleko, jak zabierze mnie rzeka.

– Sądzisz, że zdołasz przetrwać w górach? – pyta nagle Ben. W jego głosie wyczuwam napięcie, coś nietypowego, czego wcześniej nigdy nie słyszałam. Gdybym go nie znała, pomyślałabym, że to coś w rodzaju zaborczości. Zazdrości.

Nagle oblewam się rumieńcem, kiedy to do mnie dociera: Ben darzy mnie uczuciem. Jest zazdrosny o mnie.

Logan odwraca się i mierzy Bena oziębłym wzrokiem.

– Tobie się udało – mówi. – Dlaczego mi nie miałoby się udać?

– Nie nazwałbym tego, co robiłem, przetrwaniem – mówi Ben. – Bardziej przypominało to powolną śmierć.

– To nie to, co tutaj – mówi Logan. – Poza tym, nie jestem pesymistą. Znajdę jakiś sposób, by przeżyć. Mam broń i amunicję, i racje żywnościowe na kilka dni. Więcej mi nie trzeba. Zrobię wszystko, co będę musiał.

– Nie jestem pesymistą – odparowuje Ben z irytacją.

Logan wzrusza jedynie ramionami.

– Łódka przeznaczona jest dla dwóch osób – mówi, przenosząc wzrok na mnie. Z jego spojrzenia wynika, że chce, abym to tylko ja z nim popłynęła. Zastanawiam się, czy mnie lubi, czy tylko chodzi o męską zwykłą rywalizację i zazdrość samą w sobie. Logan musi dostrzegać determinację bijącą z mego spojrzenia, ponieważ dodaje zaraz: − Ale jeśli trzeba, to pewnie pomieści i troje.

Zaczyna krążyć.

– Pomogę wam w ucieczce. O świcie pójdziecie ze mną. Popłyniemy łodzią w górę Hudsonu. Wysadzę was w waszych domach, gdziekolwiek są, a potem popłynę w swoją stronę.

– Nie ruszam się nigdzie bez Bree – mówię zdecydowanym tonem.

Logan odwraca się i spogląda na mnie.

– Kim jest Bree? – pyta.

– To moja siostra.

– A ja nie wybieram się nigdzie bez brata – dodaje Ben.

– Przyjechaliśmy tu nie bez powodu – wyjaśniam. – Chcemy uratować nasze rodzeństwo. I sprowadzić z powrotem do domu. Nie ruszę się bez niej.

Logan kręci głową, jakby był rozdrażniony.

– Nie wiecie, o czym mówicie – mówi. – Daję wam szansę ucieczki. Darmowy bilet na wolność. Nie rozumiecie, że nie ma stąd innego wyjścia? Wytropią was, zanim zdążycie zrobić kilka kroków. A nawet jeśli znajdziesz siostrę – to co wtedy?

Stoję ze skrzyżowanymi rękoma, cała gotując się w środku. Nie ma mowy, żebym pozwoliła mu odwieść się od tego.

– Poza tym, mówię to niechętnie, ale … − milknie, powstrzymując dalsze słowa.

– Ale co? – naciskam.

Waha się, jakby rozważał, czy ma cokolwiek jeszcze powiedzieć. Bierze głęboki wdech.

– Nie ma mowy, żebyś ich kiedykolwiek odnalazła.

Czuję, jak na te słowa uginają się pode mną kolana. Gapię się na niego i zastanawiam, co przede mną ukrywa.

– Czego nam nie mówisz? – pytam.

Przerzuca wzrok ze mnie na Bena, a potem na podłogę, unikając mojego spojrzenia,

– Co wiesz? – nalegam. Serce wali mi jak oszalałe – boję się, że powie mi, iż Bree nie żyje.

Waha się, dłubiąc palcem w ziemi ze spuszczonym wzrokiem. W końcu, zaczyna mówić.

– Zostali rozdzieleni. Byli zbyt młodzi. Zawsze oddzielają młodych od starszych. Silniejszych od słabszych. Chłopców od dziewczyn. Ci silniejsi, starsi przeznaczani są na arenę. Ale ci młodsi, słabsi… − milknie.

Serce wali mi mocno, kiedy zastanawiam się, co chce mi powiedzieć.

– No? – ponagla go Ben.

– Młodszych chłopców posyłają do kopalni.

– Kopalni? – pyta Ben, robiąc krok do przodu z oburzenia.

– Kopalni węgla. W centrum. Pod Grand Central. Wsadzają ich do pociągu, a potem zsyłają do szybów, głęboko pod ziemią. Używają węgla na opał. Twój brat jest tam teraz. Tam jechał ten pociąg. Przykro mi – mówi, brzmiąc całkiem szczerze.

Ben nagle rusza do drzwi, cały czerwony na twarzy.

– Gdzie idziesz? – pytam zaniepokojona.

– Odzyskać brata – odburkuje Ben, nie zwalniając nawet kroku.

Logan podchodzi i wyciąga rękę, stając mu na drodze. Teraz, kiedy widzę ich obu stojących obok siebie, dostrzegam, iż Logan góruje nad Benem, będąc o pół stopy wyższy i dwukrotnie szerszy, mając bardzo umięśnione ramiona. W porównaniu z nim, Ben wydaje się malutki. Różnią się między sobą, niczym biegunowe przeciwieństwa: Logan to typowy amerykański macho, podczas gdy Ben, chudy i zarośnięty, z przydługimi włosami i smętnym wzrokiem jest wrażliwy, niczym artysta. Nie mogliby bardziej różnić się od siebie. Ale obu ich cechuje silna wola, obaj mają coś z buntownika.

– Nigdzie nie pójdziesz – mówi swym głębokim, autorytatywnym głosem Logan.

Ben podnosi na niego wzrok i patrzy gniewnie.

– Wyjdziesz przez te drzwi – ciągnie Logan − i wydasz nas wszystkich. Wtedy wszyscy zginiemy.

Ben rozluźnia ramiona i uspokaja się nieco.

– Chcesz znaleźć brata – kontynuuje Logan – proszę bardzo. Ale musisz poczekać do świtu, kiedy wszyscy razem stąd wyjdziemy. Do tego czasu zostało jeszcze kilka godzin. Potem możesz iść na śmierć, jeśli tego właśnie chcesz.

Ben powoli odwraca się i pełen goryczy przechodzi z powrotem na naszą stronę pomieszczenia.

– A co z Bree? – mówię stalowo zimnym tonem. Boję się pytać go o to. Ale muszę wiedzieć. – Gdzie ją zabrali?

Logan potrząsa powoli głową, unikając mego wzroku.

– GDZIE? – naciskam, podchodząc bliżej, pełnym jadu głosem. Serce wali mi z przerażenia.

Odchrząka.

– Młode dziewczyny – zaczyna – te, które są za młode na arenę… wysyłają w niewolę – mówi. Po czym podnosi wzrok na mnie. – Prostytuują je.

Serce mi pęka. Chcę wybiec przez te drzwi, krzycząc, i szukać jej gdziekolwiek. Ale wiem, że byłoby to daremne. Muszę wiedzieć więcej. Czuję, jak twarz nabiega mi krwią, jak całe ciało ogarnia żar, jak zaciskam pięści z oburzenia.

– Dokąd ją zabrali? – domagam się zimnym, zdeterminowanym głosem.

– Niewolników seksualnych przewożą statkiem na Governors Island. Załadowują ich do autobusów i wysyłają do centrum miasta. Później wsadzają ich do łodzi. Następny autobus odjeżdża o brzasku. Twoja siostra będzie w nim.

– Gdzie są te autobusy? – żądam.

– Tu niedaleko – mówi. – Na skrzyżowaniu 34-tej i 8-mej. Odjeżdżają spod budynku dawnej poczty.

Nie namyślając się, ruszam w stronę drzwi, czując okropny ból w nodze, kiedy nią poruszam. I znów Logan wyciąga dłoń i mnie powstrzymuje. Jest silny i muskularny, niczym mur.

– Ty też musisz zaczekać – mówi. – Do świtu. Nic dobrego nie spotkałoby cię, gdybyś teraz zaczęła jej szukać. Nie ma jej jeszcze w autobusie. Trzymają je pod ziemią do czasu załadunku. Gdzieś, w jakiejś celi. Nie wiem nawet, gdzie. Przyrzekam ci. O świcie przyprowadzą je i załadują. Jeśli chcesz ruszyć za nią w pogoń, to właśnie wtedy będziesz mogła to zrobić.

Spoglądam w jego oczy badawczo i dostrzegam w nich szczerość. Ustępuję powoli, oddychając głęboko, by odzyskać panowanie nad sobą.

– Ale musisz wiedzieć, że to przegrana sprawa – mówi. – Nigdy jej nie uwolnisz. Będzie przykuta łańcuchem do grupy niewolników, przykutych do opancerzonego autobusu. Autobus będzie otoczony przez tuziny żołnierzy i pojazdów. Nie dasz rady zbliżyć się do niego. Skończysz, zabijając siebie. Nie wspominając o tym – dodaje – że większości autobusów nie udaje się przejechać przez pustkowia.

– Pustkowia? – pytam.

Odchrząkuje, kontynuując niechętnie.

– By dojechać do Seaport, przystani, z której odpływają statki na Governors Island, autobusy muszą przejechać centrum miasta. Mur zaczyna się przy ulicy 23-ej. Na południe od niej leżą pustkowia. Tam też żyją Skażeńcy. Tysiące Skażeńców. Atakują każdy autobus, który tamtędy przejeżdża. Większości nie udaje się przejechać. Dlatego wysyłają wiele autobusów naraz.

Usłyszawszy to, tracę cały zapał.

– Dlatego mówię ci: odejdź rano razem ze mną. Przynajmniej będziesz bezpieczna. Wasze rodzeństwo jest już stracone. Wy przynajmniej możecie przeżyć.

– Nie obchodzi mnie, jakie są szanse – odpieram, mówiąc chłodnym, zdecydowanym głosem. – Jest mi wszystko jedno, czy zginę, próbując. Idę po moją siostrę.

– A ja idę po mojego brata – dodaje Ben. Jego zdecydowanie zaskakuje mnie.

Logan potrząsa głową.

– Jak chcecie. Jesteście zdani na siebie. Zabieram łódź o świcie i już mnie nie ma.

– Zrobisz, co będziesz musiał – mówię z odrazą. – Tak, jak zwykle.

Uśmiecha się do mnie szyderczo, a ja zauważam, że naprawdę go zraniłam. Odwraca się gwałtownie, przechodzi na drugą stronę pomieszczenia, opiera się o ścianę i siada. Sprawdza i czyści pistolet, nie patrząc już na mnie, jakbym nie istniała.

Jego pozycja przypomina mi o bólu w łydce, o tym, jaka jestem wyczerpana. Idę do odległej ściany, jak najdalej od niego, opieram się o nią i również siadam. Ben podchodzi i siada obok, kolanami dotykając niemal moich, ale nie całkiem. Dobrze, że jest ze mną. I on o tym wie.

Nie mogę uwierzyć, że oboje tutaj siedzimy w tej chwili, że wciąż żyjemy. Nigdy nie przyszłoby mi to do głowy. Byłam pewna, że odprowadzają nas wtedy na śmierć i teraz odnoszę wrażenie, że dostałam drugą szansę w życiu.

Myślę o swojej siostrze i bracie Bena – i nagle uderza mnie fakt, że będziemy musieli się rozdzielić, udać się do innych części miasta. Sama ta myśl napawa mnie niepokojem. Oglądam się i lustruję Bena, kiedy tak siedzi ze zwieszoną głową. Po prostu nie nadaje się na wojownika. Nie przetrwa zdany tylko na siebie. I z jakiegoś powodu, czuję się za niego odpowiedzialna.

– Chodź ze mną – mówię nagle. – Tak będzie bezpieczniej. Pójdziemy do centrum razem, znajdziemy moją siostrę, a potem jakiś sposób, by wydostać się stąd.

Potrząsa głową.

– Nie mogę zostawić tu brata – mówi.

– Zaczekaj. Pomyśl – mówię. – Jak chcesz go znaleźć? Jest gdzieś pod miastem, setki stóp pod ziemią, w kopalni. A jeśli nawet go znajdziesz, jak się stamtąd wydostaniecie? Wiemy przynajmniej, gdzie jest moja siostra. Mamy jakąś szansę.

– Jak wy uciekniecie, kiedy już ją znajdziesz? – pyta.

To dobre pytanie, na które nie mam odpowiedzi.

Potrząsam jedynie głową.

– Znajdę sposób – mówię.

– Ja również – odpowiada Ben, ale wyczuwam w jego głosie niepewność, jakby już wiedział, że nie da rady.

– Ben, proszę – błagam. – Chodź ze mną. Zabierzemy Bree i ulotnimy się stąd. Przetrwamy razem.

– Mogę powiedzieć to samo – mówi. – Mogę prosić cię, byś poszła ze mną. Dlaczego twoja siostra jest ważniejsza od mojego brata?

Słuszna uwaga. Kocha brata równie mocno, jak ja siostrę. I rozumiem go. Nic na to nie mogę poradzić. Dociera do mnie ta prawda, że o brzasku nasze drogi się rozejdą. I prawdopodobnie nigdy więcej już go nie zobaczę.

– W porządku – mówię. – Ale obiecaj mi jedno, dobrze?

Spogląda na mnie.

– Kiedy już to załatwisz, skieruj się na East River, przebij się do przystani przy South Street Seaport. Bądź tam o świcie. Będę tam czekać. Znajdę sposób. Spotkajmy się tam, a potem jakoś wydostanę nas razem. Patrzę na niego.

– Obiecaj mi – rozkazuję.

Przygląda mi się i widzę, że się namyśla.

– Skąd ta pewność, że dotrzesz choćby do centrum, do Seaport? – pyta. – Jak pokonasz lub zmylisz tych wszystkich Skażeńców?

– Jeśli nie – mówię – to będzie oznaczać, że nie żyję. A na razie nie mam tego w planach. Nie po tym wszystkim, przez co przeszłam. Nie, kiedy Bree wciąż żyje.

W swoim głosie słyszę determinację i ledwie go poznaję – brzmi, jakby ktoś inny przemawiał moimi ustami.

– Tam się spotkamy – nalegam. – Bądź tam. Obiecaj.

W końcu kiwa głową.

– W porządku – mówi. – Dobrze. Jeśli będę żył, będę tam. O świcie. Jeśli jednak mnie nie będzie, to będzie znaczyło, że nie żyję. I nie czekaj na mnie. Obiecujesz? Nie chcę, żebyś na mnie czekała – nalega. – Obiecaj.

W końcu mówię

– Obiecuję.

Wyciąga słabowitą dłoń w moją stronę. Powoli obejmuję ją swoją.

Siedzimy, trzymając się za dłonie, splótłszy palce, a ja zdaję sobie sprawę, że to pierwszy raz, kiedy trzymam jego dłoń – tak naprawdę. Jego skóra jest taka miękka i sprawia miłe wrażenie. Wbrew sobie, odczuwam lekkie podenerwowanie.

Siedzimy oparci plecami o ścianę, tuż obok siebie w zacienionym pokoju, trzymając się za dłonie przez niewiadomo jak długi czas. Oboje odwracamy wzrok, żadne nie wypowie ani słowa, każde pogrążone we własnym świecie. Lecz nasze dłonie ani na chwilę nie rozstają się, a kiedy tak siedzę, zasypiając powoli, mimowolnie zaczynam się zastanawiać, czy aby nie jest to ostatnia chwila, kiedy widzę go żywego.

DWADZIEŚCIA TRZY

Budzę się, kiedy czyjaś szorstka dłoń potrząsa moje ramię.

– CHODŹMY! – dobiega mnie naglący szept.

Otwieram oczy zdezorientowana, niepewna, czy to sen, czy jawa. Rozglądam się wkoło, próbując rozeznać w sytuacji i widzę szare, dzienne światło sączące się do środka przez okno. Świta. Zasnęłam, siedząc na podłodze z głową wspartą na ramieniu Bena. Logan budzi go równie szorstko.

Zrywam się z miejsca na nogi. W tej samej chwili odzywa się potworny ból w łydce, przeszywający całą nogę.

– Marnujemy czas! – burczy Logan. – Ruszajcie się! Obydwoje! Wychodzę. Jeśli chcecie iść za mną, to macie teraz okazję!

Logan podchodzi pospiesznie do drzwi i przykłada do nich ucho. Kiedy przechodzę przez pokój, czuję przypływ adrenaliny. Ben obudził się już, staje obok mnie i zajmujemy miejsce za Loganem. Nasłuchujemy. Na zewnątrz panuje cisza. Żadnych odgłosów kroków, żadnych krzyków, żadnych gwizdów… nic. Zastanawiam się, ile minęło już godzin. Odnoszę wrażenie, że wszyscy poznikali.

Logan również zdaje się zadowolony. Trzymając pistolet w dłoni, powoli sięga drugą, odblokowuje zamek i sprawdza, czy jesteśmy gotowi. Delikatnie otwiera drzwi.

Ostrożnie wychodzi na zewnątrz, potem gwałtownie wyskakuje za róg, gotowy strzelić.

Daje nam znak, byśmy poszli za nim. Wychodzę i widzę, że korytarze są puste.

– Ruszcie się! – szepcze jak oszalały.

Biegnie korytarzem, a ja za nim tak szybko, jak mogę. Każdy krok przypłacam niewielką eksplozją bólu w łydce. Instynktownie spoglądam w dół i w tej samej chwili żałuję, że to zrobiłam: łydka spuchła do rozmiarów piłki baseballowej. Jest również zaczerwieniona i zaczynam się martwić, czy nie wdało się zakażenie. Bolą mnie też wszystkie pozostałe mięśnie, żebra, ramię i twarz – ale to łydka niepokoi mnie najbardziej. Pozostałe to zwykłe obrażenia; jeśli natomiast łydka jest zainfekowana, będę potrzebować lekarstwa. I to szybko.

Ale nie mogę na razie zająć się tym. Biegnę dalej kuśtykając, z Benem tuż obok i Loganem jakieś dziesięć stóp przed nami. Stalowe korytarze są słabo oświetlone, więc biegnę w mroku za Loganem, polegając na jego znajomości tego miejsca. Na szczęście, nadal nie ma nikogo w zasięgu wzroku. Przypuszczam, że wszyscy wyszli na zewnątrz, by nas szukać.

Logan skręca w prawo, w kolejny korytarz, a potem w lewo. Podążamy za nim, ufając, że zna drogę do wyjścia. Jest naszą ostatnią deską ratunku i po prostu muszę mu zaufać. Nie mam wyboru.

Po kilku kolejnych zakrętach, Logan w końcu zatrzymuje się przed jakimiś drzwiami. Przystaję za nim, nie mogąc złapać tchu. Popycha je, zerka na zewnątrz, po czym otwiera na oścież. Wyciąga rękę, chwyta Bena za ramię i przyciąga do przodu.

– Tam – mówi, wskazując palcem. – Widzisz?

Nachylam się. W oddali, na końcu rozległego terminalu, widnieją kolejowe tory.

– Ten pociąg, ten, który właśnie rusza. Jedzie do kopalni. Odjeżdża raz dziennie. Jeśli chcesz się tam dostać, masz teraz okazję. Łap go!

Ben odwraca się i spogląda na mnie po raz ostatni, oczami otwartymi szeroko od nadmiaru adrenaliny. Zaskakuje mnie, chwytając moją dłoń i pochylając się nad nią w pocałunku. Przytrzymuje ją przez chwilę i spogląda na mnie znacząco, jakby to był ostatni raz, kiedy się widzimy.

Później odwraca się i rusza biegiem przez terminal w kierunku pociągu.

Logan spogląda na mnie szyderczo. Wyczuwam, że jest zazdrosny.

Sama nie wiem, co sądzić o tym pocałunku. Kiedy obserwuję, jak biegnie za pociągiem, bezwiednie zaczynam zastanawiać się, czy jest to ostatnia chwila, kiedy go widzę.

– Tędy! – ucina Logan, skręcając w inny korytarz.

Lecz ja wciąż stoję tam nieruchomo, obserwując, jak Ben biegnie.

Logan obraca się ku mnie. Jest podenerwowany i niecierpliwi się. – RUSZAJ! – szepcze.

Ben biegnie przez rozległą halę Penn Station, wzdłuż torów, potem wskakuje na tył ruszającego powoli pociągu. Przytrzymuje się mocno metalowych krat i znika razem z pociągiem w czarnym tunelu. Udało mu się.

– Idę! – mówi Logan, po czym odwraca się i rusza pędem kolejnym korytarzem.

Otrząsam się z zamyślenia i biegnę za nim. Biegnę, na ile mnie nogi poniosą, lecz Logan jest już daleko przede mną, skręca ponownie i znika mi z oczu. Serce bije mi mocno, kiedy myślę, że go zgubiłam.

Skręcam w kolejny korytarz, podbiegam do rampy i wreszcie znów go widzę. Stoi pod ścianą, przy szklanych drzwiach, czekając na mnie. Widzę przez nie ulicę. Ósmą Aleję. Świat ginie w bieli. Na dworze szaleje zamieć.

Podbiegam do Logana i przystaję przy nim, opierając się plecami o ścianę i walcząc o każdy oddech.

– Widzisz, tam? – pyta, wskazując gestem.

Podążam za jego wzrokiem, starając się coś dojrzeć przez zacinający śnieg.

– Po drugiej stronie ulicy – mówi – przed budynkiem dawnej poczty. Te autobusy zaparkowane przodem.

Wytężam wzrok i zauważam trzy wielkie autobusy pokryte śniegiem. Wyglądają jak szkolne gimbusy, ale zostały zmodyfikowane. Po każdej stronie widnieją grube kraty, niczym w opancerzonym pojeździe. Dwa są żółte, a trzeci pomalowany na czarno. Właśnie załadowują do nich tuziny młodych dziewcząt, przykutych do siebie łańcuchami. Serce uderza mi mocniej, kiedy spostrzegam Bree kilkaset jardów dalej, skutą z grupą innych dziewcząt stłoczonych przy jednym z żółtych autobusów.

– Tam jest! – krzyczę. – To Bree!

– Daj spokój – mówi. – Chodź ze mną. Przynajmniej przeżyjesz.

Ale przepełnia mnie świeża dawka determinacji i spoglądam na niego ze śmiertelną powagą.

– Tu nie chodzi o przetrwanie – odpowiadam. – Nie rozumiesz?

Logan spogląda mi w oczy i widzę, pierwszy raz, że to do niego dociera. Naprawdę to pojmuje. Widzi, że jestem zdecydowana, że za nic w świecie nie zmienię zdania.

– W takim razie w porządku – mówi. – Będzie tak. Kiedy wypadniemy przez te drzwi, ja biegnę do łodzi. Ty jesteś zdana na siebie.

Wyciąga rękę i kładzie coś ciężkiego na mojej dłoni. Pistolet. Jestem zdumiona, i wdzięczna.

Mam zamiar pożegnać się z nim, ale nagle słyszę silnik, wyglądam przez drzwi i widzę obłoki czarnych spalin wydobywających się z autobusowych rur wydechowych. Zanim się spostrzegam, wszystkie trzy autobusy zaczynają odjeżdżać w śnieżną nawałnicę.

– NIE! – krzyczę. Zanim w ogóle zdążę cokolwiek przemyśleć, kopniakiem otwieram drzwi i wyskakuję na zewnątrz. Moją twarz uderza fala lodowatego śniegu i wiatru, tak zimnego i mokrego, że zatyka mi dech.

Wybiegam w oślepiającą zamieć, w śnieg sięgający do kolan. Biegnę i biegnę, pokonując białą, otwartą przestrzeń w kierunku autobusów. Do Bree.

Za późno. Wyprzedzają mnie o dobre sto jardów i przyspieszają na śniegu. Pędzę za nimi. Noga boli mnie przeraźliwie. Nie mogę złapać tchu. Biegnę do chwili, kiedy uświadamiam sobie, że Logan miał rację. To bezcelowe. Widzę, jak autobusy mijają zakręt i wkrótce znikają z zasięgu wzroku. Nie mogę uwierzyć. Właśnie się z nią rozminęłam.

Sprawdzam ponad ramieniem, ale Logana już nie ma. Szkoda. Musiał już odejść. Jestem teraz całkiem sama.

Zdjęta rozpaczą, próbuję coś szybko wymyślić, wpaść na jakiś pomysł. Lustruję otoczenie i przed budynkiem Penn Station dostrzegam rząd terenówek Humvee. Na ich dachach i maskach siedzą łowcy. Wszyscy opatuleni w zimowe kurtki, siedzą odwróceni do mnie plecami. Żaden nie patrzy w moją stronę. Wszyscy utkwili spojrzenia w odjeżdżających autobusach.

Potrzebuję jakiegoś pojazdu. Tylko w ten sposób mam szansę złapać te autobusy.

Kuśtykając, pędzę ku terenówce zaparkowanej w tyle, jedynej, na której dachu nie siedzi żaden łowca. Samochód ma włączony silnik, z rury wydechowej wydobywają się spaliny, a za kierownicą siedzi łowca i ogrzewa dłonie.

Podkradam się do drzwi kierowcy i otwieram je szarpnięciem, wyciągając przed siebie broń.

Łowca nie nosi maski i widzę jego zszokowaną minę. Podnosi ręce do góry. Nie daję mu czasu na jakąkolwiek reakcję, by zaalarmował pozostałych. Celując mu w twarz, sięgam ręką, chwytam za koszulę i wyciągam na zewnątrz. Upada ciężko na śnieg.

Mam już wskoczyć na miejsce kierowcy, kiedy nagle czuję ogromny ból z boku głowy, efekt uderzenia czymś metalowym. Znokautowana tym uderzeniem, padam na śnieg.

Inny łowca zdołał podkraść się do mnie i trzasnął mnie w głowę swoją bronią. Podnoszę dłoń, dotykam głowy i czuję krew spływającą między palcami. Boli jak diabli.

Łowca stoi nade mną i opuszcza broń w kierunku mojej twarzy. Wyszczerza zęby w złowrogim uśmiechu, odbezpiecza broń i wiem, że zamierza strzelić. Nagle uświadamiam sobie, że za chwilę umrę.

Rozbrzmiewa strzał, a ja przygotowuję się na najgorsze.

DWADZIEŚCIA CZTERY

Ciepła krew oblepia mi twarz, klei się do skóry, a ja zastanawiam się, czy już umarłam.

Powoli otwieram oczy i wtedy zdaję sobie sprawę, co się stało. Nie umarłam. Nawet do mnie nie strzelił. Ktoś z tyłu postrzelił łowcę w głowę i jego mózg obryzgał mnie. Ktoś go zastrzelił. Ktoś mnie uratował.

Za łowcą stoi Logan z wyciągnięta bronią, z której wciąż jeszcze unosi się dym. Nie mogę uwierzyć. Wrócił po mnie.

Podaje mi dłoń. Jest ogromna i szorstka. Podnosi mnie na nogi jednym, szybkim ruchem.

– WSIADAJ! – krzyczy.

Biegnę na stronę pasażera i wskakuję do środka. Logan wskakuje na miejsce kierowcy, zatrzaskuje drzwi i zanim wsiądę, rusza, gazując Humvee. Kiedy przyspieszamy, auto ślizga się i zarzuca na śniegu.

Pozostali łowcy przepychają się, zeskakują z masek swych pojazdów i ruszają w pościg za nami. Jeden biegnie za nami na piechotę. Logan wyciąga rękę przez okno, celuje i strzela mu w głowę, zabijając, zanim tamtemu uda się wystrzelić. Kolejny łowca biegnie z wyciągniętą bronią w ręku, celując w nas. Wyciągam rękę przez okno i strzelam. Trafiam idealnie w głowę i łowca pada.

Celuję w innego, ale nagle tracę równowagę, kiedy przyspieszenie samochodu rzuca mną w tył. Logan wciska gaz do dechy i jest nas wszędzie pełno w tym śniegu. Skręcamy za róg i szybko doganiamy trzy autobusy. Są tylko kilkaset jardów przed nami.

Za nami jednak jedzie pół tuzina terenówek. Wkrótce nas wyprzedzą. Mają nad nami przewagę liczebną.

Logan potrząsa głową.

– Nie mogłaś po prostu iść ze mną, co? – mówi ze złością, po czym wrzuca piąty bieg i znów wciska gaz do dechy. – Jesteś bardziej uparta, niż ja.

Przyspieszamy jeszcze bardziej, jadąc śladem autobusów przez miasto, 34-tą na wschód. Mijamy Siódmą Aleję… potem Szóstą… potem autobusy skręcają ostro w Piątą, a my za nimi, najwyżej sto jardów dalej.

Sprawdzam wsteczne i widzę kilka Humvee tuż za nami. Jeden z łowców sięga przez okno i celuje z broni, i następne, co słyszę, to kule rykoszetujące od naszego pojazdu, rozbrzmiewające metalicznym echem. Wzdrygam się, wdzięczna Bogu, że samochód jest kuloodporny.

Logan ciśnie pedał gazu i za oknami przelatują kolejne ulice: 32-ga… 31-sza… 30-ta… Podnoszę wzrok i ze zdumieniem zauważam ogromny mur tuż obok nas, blokujący Piątą Aleję. Wąski, zakończony łukiem otwór po środku jest jedyną drogą do środka i na zewnątrz.

Kilku strażników otwiera ogromne metalowe kraty, umożliwiając autobusom przejazd jeden za drugim.

– Musimy się zatrzymać! – krzyczy Logan. – Za tą bramą leży pustkowie! Tam jest zbyt niebezpiecznie!

– NIE! – odkrzykuję. – Nie możesz! Jedź! JEDŹ!

Logan potrząsa głową, cały spocony. Ale należy mu to przyznać, trzyma się drogi.

Brama zamyka się. Jednak Logan nie zwalnia.

– Trzymaj się! – krzyczy.

Nasz Humvee wali w żelazną bramę. Siła uderzenia jest ogromna. Spinam się, myśląc, że to się nam nie uda.

Ale, na szczęście, Humvee jest zbudowany niczym czołg. Nie mogę uwierzyć, a jednak brama wyskakuje z zawiasów i leci w powietrze. Nasza szyba czołowa jest popękana, a maska mocno wygięta, ale na szczęście nie odnosimy żadnych obrażeń. Doganiamy autobusy jadące już tylko pięćdziesiąt jardów przed nami.

Sprawdzam we wstecznym, oczekując, że zobaczę za nami pozostałe Humvee – ale one ostro hamują tuż przed otwartą bramą. Żaden nie śmie pojechać za nami. Nie mogę tego zrozumieć − jakby bali się przejechać na tę stronę muru.

– Co oni robią? – pytam. – Zatrzymują się! Przestali nas gonić!

Logan nie wydaje się zdziwiony – czego również nie rozumiem.

– Oczywiście, że się zatrzymali.

– Dlaczego?

– Przekroczyliśmy mur. To już pustkowie. Nie są tacy głupi.

Patrzę na niego, nadal nie rozumiejąc.

– Boją się – mówi.

Nie rozumiem: jak tak wielka grupa uzbrojonych żołnierzy z działkami umocowanymi na terenówkach może się czegoś bać?

Rozglądam się wkoło, chłonę wszystkie szczegóły naszego otoczenia i nagle zaczynam mieć się na baczności, jak nigdy dotąd. Po plecach przechodzą mi ciarki. Co może być tu aż tak niebezpiecznego, że cały oddział żołnierzy boi się wjechać na te tereny?

Kiedy nachylam się i przyglądam dokładniej, nagle zauważam jakiś ruch. Podnoszę wysoko wzrok i spostrzegam paskudnie oszpecone twarze Skażeńców, spoglądające na nas ze wszystkich porzuconych budynków. Są ich setki.

Nagle, wszędzie wokół nas zaczynają podnosić się włazy studzienek. Spod ziemi wychodzą tuziny kolejnych Deformantów. Mijamy opuszczoną stację metra i w tej samej chwili po schodach wbiega ich jeszcze więcej. Prosto na nas.

Serce zaczyna mi walić na widok tych ludzi. Są ich całe setki. Nadbiegają ze wszystkich stron. Wkroczyłam na ich terytorium, przekroczyłam granicę i jestem w miejscu, gdzie nie powinno mnie być. Muszę jak najszybciej dotrzeć do Bree i wynosić się stąd w diabły.

Jakiś Skażeniec skacze i sięga przez otwarte okno, chcąc mnie złapać. Odchylam się, po czym odwracam i walę go w twarz kolbą mojego pistoletu. Upada, a jego ciało sunie jakiś czas po śniegu.

Autobusy skręcają przed nami w nieregularnych przerwach i Logan idzie w ich ślady. Jego jazda przyprawia mnie o mdłości.

– Dlaczego tak skręcasz? – pytam.

– Miny! – odkrzykuje Logan. – Całe to cholerne pustkowie jest zaminowane!

Jakby na potwierdzenie jego słów, nagle na drodze przed nami dochodzi do niewielkiej eksplozji i jednemu z autobusów ledwie udaje się wykręcić i przejechać obok. Robi mi się niedobrze. Co jeszcze gorszego może nas tu czekać?

– Wyrównaj z jej autobusem! – przekrzykuję wycie silnika.

Dodaje gazu i zmniejszamy odległość. Jesteśmy może ze trzydzieści jardów za nimi. Próbuję ułożyć jakiś plan. Kiedy podjeżdżamy bliżej, nagle jakiś Skażeniec wynurza się ze studzienki, podnosi granatnik na ramię i strzela.

Granat przelatuje w powietrzu i zalicza bezpośrednie uderzenie w czarny autobus. Eksploduje tuż przed nami, zmuszając do gwałtownego skrętu w ostatniej sekundzie.

Autobus wpada w poślizg, po czym ląduje na boku i wybucha ogromną kulą ognia. Przychodzą mi na myśl wszystkie te dziewczynki, które do niego wsiadły, i serce mi się kraje. Teraz zostały już tylko dwa autobusy. Dziękuję Bogu, że Bree była w jednym z tych żółtych. Teraz czas ma jeszcze większe znaczenie.

– SZYBKO! – krzyczę. – PODJEDŹ DO JEJ AUTOBUSU!

Zmierzamy wprost w kierunku budynku Flatironu. Piąta Aleja rozwidla się i jeden z żółtych autobusów odbija w lewo, w kierunku Broadwayu, podczas gdy drugi skręca w prawo, pozostając na Piątej. Nie mam pojęcia, który wiezie Bree. Serce wali mi z obawy. Muszę wybierać.

– Którego? – krzyczy rozpaczliwie Logan.

Waham się.

– KTÓREGO? – krzyczy ponownie.

Dojeżdżamy do rozwidlenia i muszę wybrać. Zastanawiam się, rozpaczliwie próbując przypomnieć sobie, do którego wsiadła. Ale to na nic. Wszystko pamiętam jak przez mgłę, a autobusy wyglądają na identyczne. Będę musiała zgadywać.

– Jedź w prawo! – krzyczę.

W ostatniej chwili Logan skręca gwałtownie w prawo. Dodaje gazu i pędzi za autobusem. Modlę się, by to był ten właściwy.

Logan wciska gaz do dechy i podjeżdża pod autobus. Jedziemy kilka jardów za nim, wdychając jego spaliny. Tylne okna są brudne i nie potrafię rozróżnić twarzy, ale dostrzegam cienie, sylwetki tych wszystkich młodych, skutych łańcuchami dziewcząt. Modlę się, by Bree była jedną z nich.

– I co teraz? – krzyczy Logan.

Zastanawiam się dokładnie nad tym samym.

– Nie mogę zrzucić ich z drogi! – dodaje. – Mógłbym ją zabić!

Namyślam się szybko, układając w głowie plan.

– Podjedź bliżej! – mówię. – Ustaw się za nimi!

Podjeżdża do autobusu, niemal stykając się z jego tylnym zderzakiem, a kiedy to robi, podnoszę się z miejsca i wyłażę przez otwarte okno, zamierzając usiąść na podeście autobusowych drzwi. Wiatr wieje tak mocno, że niemal mnie porywa.

– Co robisz? – krzyczy Logan. Jednakże, ignoruję go. Nie ma czasu do namysłu.

Śnieg i wiatr smagają mi twarz, kiedy Logan podjeżdża pod sam autobus. Odzyskuję równowagę i czekam na idealny moment. Tył autobusu jest teraz tylko stopę dalej, a przy zderzaku znajduje się szeroki, płaski podest. Szykuję się z walącym sercem do skoku.

I skaczę.

Kiedy ląduję na podeście, ramieniem walę o ścianę autobusu. Sięgam i chwytam grube, metalowe kraty. Metal mrozi moje gołe dłonie, ale trzymam się mocno. Ziemia przelatuje poniżej serią niewyraźnych plam. Nie mogę w to uwierzyć. Udało mi się.

Autobus musi jechać z osiemdziesiąt na godzinę i w tym śniegu skręca co chwilę chaotycznie. Owijam jedno ramię wokół kraty, przyciskając ją do siebie ze wszystkich sił, ledwie będąc w stanie się utrzymać.

Wpadamy w dziurę i ześlizguję się, prawie puszczając kratę. Jedna z moich stóp spada i ciągnie się po śniegu – to moja zraniona noga, i kiedy skacze po ziemi, krzyczę z bólu. Z nadludzkim wysiłkiem podciągam się z powrotem wyżej.

Próbuję otworzyć tylne drzwi, ale, rozczarowana odkrywam, że są zamknięte na kłódkę. Trzęsącą się dłonią wyjmuję broń zza pasa. Odchylam się w tył, przygotowuję i strzelam.

Posypują się iskry. Kłódka pęka, łańcuch brzęczy i spada na ziemię.

Próbuję otworzyć drzwi. Wyskakują z olbrzymią siłą, otwierając się pod wiatr i prawie mnie zrzucając. Wciągam się przez otwór do środka, na koniec autobusu.

Staję wewnątrz, w przejściu szkolnego autobusu. Szybko przechodzę środkiem, rozglądając się gorączkowo do przodu i na boki. Są tu tuziny młodych dziewcząt, przykutych łańcuchami do siebie i swoich miejsc. Wszystkie spoglądają na mnie z przerażeniem. Lustruję szybko każdy rząd, z lewej na prawo, szukając mojej siostry.

– BREE! – krzyczę zrozpaczona.

Kiedy dziewczynki pojmują, dlaczego tu się zjawiłam i uświadamiają sobie, że mogę być kluczem do ich ocalenia, zaczynają histerycznie płakać.

– POMÓŻ MI! Krzyczy jedna z nich,

– PROSZĘ, ZABIERZ MNIE STĄD! – krzyczy inna.

Kierowca zauważa moją obecność; podnoszę wzrok i napotykam jego wzrok we wstecznym. Nagle gwałtownie skręca. W tej samej chwili przelatuję przez przejście i uderzam głową w metalową obudowę dachu.

Odzyskuję równowagę, ale wtedy kierowca skręca w drugą stronę i przelatuję na drugą stronę autobusu.

Głowa mi pęka, ale odzyskuję równowagę, tym razem przytrzymując się oparć, i przesuwam się ostrożnie do przodu, sprawdzając rząd za rzędem. Zaglądam wszędzie w poszukiwaniu Bree, ale zostało już tylko kilka rzędów.

– BREE! – krzyczę, zastanawiając się, dlaczego nie podnosi głowy.

Sprawdzam kolejne dwa rzędy i kolejne… W końcu docieram do ostatniego i serce mi pęka.

Nigdzie jej nie widać.

Świadomość tego, co to oznacza, uderza mnie niczym piorun z jasnego nieba. Wybrałam niewłaściwy autobus.

Nagle, kątem oka dostrzegam jakiś ruch za oknem, a potem słyszę wybuch. Odwracam się i widzę jak nasz Humvee, z Loganem w środku, najechawszy na minę, wylatuje w powietrze. Ląduje na boku i wpada w poślizg na śniegu. Potem zatrzymuje się.

Nogi uginają się pode mną z przerażenia. Logan z pewnością nie żyje.

DWADZIEŚCIA PIĘĆ

Popełniam błąd. Odrywam oczy od kierowcy na zbyt długą chwilę.

Mężczyzna wyciąga pistolet i celuje we mnie. Posyła mi okrutny uśmiech. Ma mnie.

Odbezpiecza broń i właśnie ma strzelić. Spinam się w sobie. Nie mam dokąd uciec. Już jestem martwa.

Ponad ramieniem kierowcy dostrzegam Skażeńca, który wyskakuje ze studzienki, celuje z granatnika i odpala. Pocisk sunie w powietrzu, lecąc wprost na nas.

Naszym światem wstrząsa eksplozja. Hałas jest ogłuszający, a ja zostaję wyrzucona w powietrze i uderzam w coś głową, czując potężne uderzenie gorąca. Potem wszystko leci w bok, kiedy autobus przewraca się i wpada w poślizg.

Ponieważ jestem jedyną stojącą osobą, jedyną nieprzypiętą ani przykutą łańcuchem, jestem też jedyną, która przelatuje przez cały autobus. Wypadam przez otwarte okno, wypchnięta siłą bezwładności, akurat w chwili, kiedy autobus eksploduje i fala uderzeniowa ciska mną jeszcze dalej. Wznoszę się w powietrzu i ląduję twarzą w śnieżnej zaspie dwadzieścia jardów dalej.

Powietrze rozdzierają płomienie, przypalając mi plecy, ale turlam się po śniegu i je gaszę. Za sobą czuję ogromny żar buchającego ognia.

Płomienie trawią cały autobus leżący na boku, w śniegu. Muszą sięgać bardzo wysoko. Istne piekło. Serce we mnie zamiera, kiedy uświadamiam sobie, że nikt nie mógł tego przeżyć. Przychodzą mi na myśl te wszystkie niewinne dziewczynki i robi mi się niedobrze.

Leżę w śnieżnej zaspie, starając się złapać oddech w otaczającym mnie dymie. W głowie mi się kręci i cierpię bardziej niż kiedykolwiek. Z wielkim wysiłkiem siadam prosto. Odwracam się i skupiam wzrok na naszym Humvee. Leży w oddali, u podstawy budynku Flatironu, na boku, jak martwy potwór, z dwiema porozrywanymi oponami.

Logan. Zastanawiam się, czy żyje.

Ostatkiem sił staję na nogi i kuśtykam w jego stronę. Jest dobre pięćdziesiąt jardów dalej, a ja odnoszę wrażenie, że dzieli nas cała pustynia.

Kiedy podchodzę bliżej, podnosi się kolejny właz i w moją stronę zaczyna pędzić Skażeniec z nożem w dłoni. Sięgam po broń, celuję i strzelam mu w głowę. Pada martwy na plecy. Zabieram jego nóż i wkładam go sobie za pas.

Rzucam okiem ponad ramieniem i kilkaset jardów za sobą dostrzegam grupę Skażeńców, pędzących wprost na mnie. Musi być ich przynajmniej pięćdziesięciu. Wszędzie dokoła podnoszą się kolejne włazy i wypełzają spod ziemi kolejni. Wybiegają też ze stacji metra, gnając po schodach. Zastanawiam się, czy mieszkają w tunelach metra. Zastanawiam się, czy w ogóle jakiekolwiek linie jeszcze działają.

Lecz nie ma czasu, by o tym teraz myśleć. Biegnę do Humvee i kiedy do niego docieram, dostrzegam, że jest zniszczony, bezużyteczny. Wspinam się na maskę i otwieram drzwi kierowcy. Przygotowuję się na najgorsze i zaglądam do środka, modląc się, by okazało się, że Logan żyje.

Na szczęście żyje. Nadal siedzi na miejscu kierowcy, przypięty i nieprzytomny. Szyba czołowa jest obryzgana krwią, a Logan krwawi na czole, ale przynajmniej oddycha. Żyje. Dzięki Bogu żyje.

Słyszę jakiś dźwięk niedaleko, odwracam się i widzę, że Skażeńcy są coraz bliżej. Muszę wydostać stąd Logana – i to szybko.

Sięgam do środka, chwytam jego koszulę i zaczynam szarpać. Ale waży więcej, niż jestem w stanie unieść.

– LOGAN! – krzyczę.

Ciągnę mocniej, potrząsając nim, obawiając się, że Humvee może w każdej chwili wybuchnąć. Powoli zaczyna dochodzić do siebie. Mruga i rozgląda się wkoło.

– W porządku? – pytam.

Kiwa głową potakująco. Wygląda na oszołomionego, przerażonego, ale niekoniecznie poważnie rannego.

– Nie mogę się wydostać – odpowiada słabym głosem. Walczy z powyginaną, metalową sprzączką swego pasa.

Wspinam się do środka i szarpię sprzączkę. Zablokowała się. Rzucam okiem ponad ramieniem i widzę, że Skażeńcy są coraz bliżej. Pięćdziesiąt jardów i szybko zmniejszają odległość. Używam obydwu rąk i pcham z całej siły, pocąc się z wysiłku. No już. Dalej!

Nagle, sprzączka puszcza i pas ze świstem odlatuje w tył. Uwolniony Logan opada, uderzając się w głowę. Zaczyna podciągać się w górę.

Kiedy tylko siada, nagle otwiera szeroko oczy i brutalnie odpycha mnie w bok. Podnosi broń i mierzy tuż obok mojej głowy, po czym strzela. Wystrzał ogłuszył mnie i w uchu zaczyna paskudnie dzwonić.

Odwracam się i widzę, że właśnie zabił znajdującego się kilka stóp dalej Skażeńca. A pozostali są tylko trzydzieści kroków za nim.

Otaczają nas. I nie mamy jak stąd uciec.

DWADZIEŚCIA SZEŚĆ

Namyślam się szybko. Na śniegu, kilka stóp od martwego ciała leży granatnik. Wygląda na nieuszkodzony, wciąż załadowany. Biegnę po broń z walącym sercem. Mam nadzieję, że działa – i że zorientuję się w ciągu kilku sekund, jak go użyć.

Klękam w śniegu i zgarniam broń zmarzniętymi dłońmi, po czym podnoszę ją na ramię. Odnajduję spust i celuję w grupę znajdującą się już tylko dwadzieścia jardów ode mnie. Zamykam oczy, modlę się, by to zadziałało i naciskam.

Słyszę głośny świst; chwilę później ścina mnie z nóg i lecę w tył. Siła odrzutu ciska mną przynajmniej dziesięć stóp i ląduję płasko na plecach w śniegu. Następuje eksplozja.

Podnoszę wzrok i zszokowana obserwuję poczynione szkody. Udało mi się strzelić prosto w nacierający tłum z bliskiej odległości. Tam, gdzie przed sekundą widziałam tuziny ciał, teraz nie ma nic oprócz porozrzucanych na śniegu szczątków.

Nie ma jednak czasu, by napawać się moim małym zwycięstwem. W oddali widać już dziesiątki kolejnych Skażeńców wylegających ze stacji metra. Nie mam już więcej granatów i nie wiem, co mogłabym jeszcze zrobić.

Za sobą słyszę odgłos odbijającego metalu i kiedy odwracam się, widzę Logana stojącego na masce Humvee. Podnosi nogę i kopie karabin maszynowy umocowany do nadwozia samochodu. W końcu, karabin odpada. Logan podnosi go. Z boku zwisa pas amunicji, który zarzuca sobie na ramię. Broń jest masywna, przeznaczona do montowania na pojeździe – a nie noszenia – i wygląda, jakby ważyła ponad pięćdziesiąt funtów. Logan przytrzymuje ją obiema rękoma i choć sam jest duży, widzę, że karabin go przytłacza. Przebiega koło mnie i celuje w nową grupę Skażeńców. Strzela.

Rozlega się ogłuszający hałas. Ogień z karabinu przeszywa śnieg. Siła uderzenia jest niezwykła: ogromne kule rozrywają nadchodzące tłumy. Ciała padają jak muchy, gdziekolwiek Logan skieruje broń. W końcu, przestaje strzelać i wszystko zastyga z powrotem w śnieżnej ciszy. Zabiliśmy ich wszystkich. Jak na razie, w zasięgu wzroku nie widać już żadnych atakujących.

Przyglądam się skali zniszczeń: czarnemu autobusowi, który został zniszczony przez granat, żółtemu, leżącemu na boku, w płomieniach, ciałom porozrzucanym dookoła i wrakowi naszego Humvee tuż obok. Przypomina to scenę z zaciekłej bitwy.

Wzrokiem podążam za śladami tego trzeciego autobusu, w którym jest Bree. Odbili w lewo przy Flatironie.

Wybrałam niewłaściwy autobus. To niesprawiedliwe. Po prostu niesprawiedliwe.

Kiedy lustruję tę scenę, z trudem łapiąc oddech, jedyną rzeczą, o której potrafię myśleć, jest Bree. Tamte ślady wiodą do niej. Muszę podążyć za nimi.

– Bree jest w tym drugim autobusie – mówię, wskazując na ślady. Muszę ją znaleźć.

– Jak? – pyta. – Na piechotę?

Przyglądam się naszemu Humvee i widzę, że nie nadaje się już do użytku. Nie mam wyboru.

– Chyba tak – mówię.

– Seaport jest przynajmniej pięćdziesiąt przecznic na południe – mówi Logan. – To długi spacer – i to po niebezpiecznym obszarze.

– Masz jakiś inny pomysł?

Wzrusza ramionami.

– Nie ma już odwrotu – mówię. − Przynajmniej jak dla mnie.

Przygląda mi się, rozważając opcje.

– Jesteś ze mną? – pytam.

W końcu kiwa głową.

– Ruszajmy – mówi.

*

Podążamy za śladami, idąc obok siebie po śniegu. Każdy krok to kolejne ukłucie piekielnego bólu. Moja łydka, spuchnięta porządnie, sprawia wrażenie, jakby nie była już częścią mego ciała. Kuśtykam, starając się dotrzymać kroku Loganowi. Jest obciążony karabinem i sam nie idzie za szybko. Śnieg pada wciąż obficie, a silny wiatr siecze nas po twarzach. Jeśli już, to burza przybiera na sile.

Co kilka stóp kolejny Skażeniec wyskakuje zza budynku i rzuca się na nas. Logan strzela do nich wszystkich, tak jak się zjawiają, kosząc jednego po drugim. Wszyscy padają na śnieg, zabarwiając go na czerwono.

– Logan! – krzyczę.

Odwraca się w samą porę, by zobaczyć niewielką grupę atakujących nas od tyłu i zabija wszystkich. Modlę się, by miał wystarczająco amunicji, aby dotrzeć na miejsce, gdziekolwiek to jest. W moim pistolecie pozostał jeden nabój; muszę zachować go na ostateczną chwilę. Czuję się taka bezsilna. Żałuję, że nie mam więcej naboi.

Kiedy mijamy kolejną przecznicę, zza budynku wyskakuje kilku Skażeńców i rzuca się na nas w jednej chwili. Logan strzela, ale nie zauważa tego, który atakuje nas z drugiej strony. Nadbiega zbyt szybko i Logan nie da rady odwrócić się na czas.

Wyciągam nóż zza pasa, celuję i rzucam. Ostrze grzęźnie w czole mężczyzny, który pada na śnieg u stóp Logana.

Idziemy dalej Broadwayem, przyspieszając, poruszając się najszybciej, jak można. W miarę upływu czasu, tłum Skażeńców zdaje się przerzedzać. Może widzą zniszczenie, jakie ze sobą niesiemy i obawiają się podejść bliżej. A może tylko zwlekają, czekając na właściwy moment. Muszą wiedzieć, że kiedyś skończy się nam amunicja i, koniec końców, nie będziemy mieli dokąd iść.

Mijamy ulicę 19-tą, potem 18-tą, potem 17-tą… i nagle nad nami pojawia się otwarte niebo. Union Square. Plac, niegdyś taki nieskazitelny, teraz jest tylko jednym wielkim parkiem pełnym drzew i sięgających do pasa chwastów, wystających spod śniegu. Budynki są w ruinie, szklane witryny sklepowe roztrzaskane, a elewacje poczerniałe od ognia. Kilka budynków zawaliło się i zostały po nich jedynie sterty gruzu w śniegu.

Rozglądam się i sprawdzam, czy Barnes & Noble, do którego uwielbiałam kiedyś chodzić, wciąż stoi na miejscu. Pamiętam dni, kiedy zabierałam tam Bree, jak wjeżdżałyśmy schodami na górę i zatracałyśmy się wśród regałów pełnych książek na długie godziny. Teraz, ze zgrozą zauważam, że nic już nie zostało. Stara, zardzewiała tabliczka leży wierzchem do ziemi, w połowie przykryta śniegiem. Nie ma ani jednej książki na wystawie, lub tym, co po niej pozostało. W zasadzie, nie ma jak stwierdzić, co tu kiedyś było.

Przechodzimy pospiesznie przez plac, obchodząc skupiska gruzu, idąc za śladami autobusu. Wszystko spowija niesamowita cisza. Nie podoba mi się to.

Dochodzimy na południową stronę placu i ze smutkiem dostrzegam ogromny, konny pomnik George’a Washingtona wywrócony, leżący na boku w kilku częściach, w połowie zakopany w śniegu. Naprawdę nic tu nie ma. Wszystkie wartości, które to miasto miało kiedyś do zaoferowania, obróciły się w ruinę. To niesłychane.

Zatrzymuję się, chwytam ramię Logana, starając się złapać oddech. Noga boli mnie tak bardzo. Musi odpocząć.

Logan zatrzymuje się i już ma coś powiedzieć – kiedy oboje słyszymy jakiś tumult i odwracamy się. Po drugiej stronie placu, z wejścia do stacji metra wylewają się gromady Skażeńców i kierują wprost na nas. Ich potok wydaje się nie mieć końca.

Co gorsza, Logan celuje i naciska spust, i tym razem nie słyszymy nic poza głuchym, przerażającym szczękiem. Otwiera szeroko oczy ze zdziwienia i obawy. Nie mamy gdzie skręcić, ani dokąd uciec. Ogromna grupa Skażeńców, licząca przynajmniej setkę i wciąż rosnąca, zaczyna nas otaczać. Odwracam się na wszystkie strony, rozpaczliwie szukając jakiejś drogi ucieczki, jakiegoś pojazdu, czy też broni. Jakiegokolwiek schronienia. Ale nie znajduję żadnego.

Wygląda na to, że nasze szczęście właśnie się skończyło.

DWADZIEŚCIA SIEDEM

Rozpaczliwie lustruję otoczenie i dostrzegam fasadę budynku, w którym kiedyś mieściło się Whole Foods. Jest opuszczony, jak wszystko inne, wszystko wywrócone całkowicie do góry nogami. Ale w przeciwieństwie do innych sklepów, drzwi tego wyglądają na wciąż nietknięte. Zastanawiam się, czy może uda nam się tam wejść i zamknąć je za nami.

– Tędy! – krzyczę do Logana, który stoi nieruchomo, niezdecydowany.

Biegniemy do wejścia Whole Foods a Skażeńcy za nami, jakieś trzydzieści jardów dalej. Spodziewam się, że zaczną wrzeszczeć, ale milczą jak grób. Biegnąc po śniegu, nie wydają żadnych dźwięków i to sprawia, że są bardziej upiorni, niż gdyby krzyczeli.

Docieramy do drzwi i naciskam klamkę. Z ulgą stwierdzam, że drzwi są otwarte. Wbiegam do środka, Logan tuż za mną, po czym odwraca się i zatrzaskuje je za nami. Zdejmuje z siebie ciężki karabin i wciska go między uchwyty drzwi, blokując je. Zaklinowuje go w miejscu – pasuje idealnie. Sprawdzam drzwi; nawet nie drgną.

Odwracamy się i wbiegamy głębiej do sklepu. Wewnątrz jest zimno, pusto i panuje rozgardiasz. Nie ma żadnego jedzenia, jedynie rozdarte opakowania wyściełające całą podłogę. Żadnej broni, żadnych zapasów. Żadnego miejsca, gdzie można by się ukryć. Nic. Cokolwiek znajdowało się tu kiedyś, dawno już zostało splądrowane. Rozglądam się za jakimś wyjściem, ale nie znajduję żadnego.

– Co teraz? – pyta Logan.

Nagle rozlega się trzask, kiedy tuziny Skażeńców zderzają się z metalowymi drzwiami. Nasza blokada długo nie wytrzyma. Ponownie przeszukuję sklep, rozpaczliwie pragnąc wpaść na jakiś pomysł. I wtedy, w oddali, coś dostrzegam: schody.

– Tam! – krzyczę, wskazując.

Przebiegamy oboje przez sklep i wypadamy przez drzwi na klatkę schodową. Logan spogląda na mnie.

– W górę, czy w dół? – pyta.

Dobre pytanie. Jeśli pójdziemy w dół, być może natrafimy na piwnicę. Może tam będą jakieś zapasy, może zdołamy się tam jakoś zabarykadować. Choć z drugiej strony, może to być śmiertelna pułapka. Sądząc po wyglądzie tego miejsca, wątpię, czy są tam jakiekolwiek zapasy. Jeśli pójdziemy w górę, może znajdziemy coś na wyższym piętrze. Może wyjście przez dach.

Moja klaustrofobia okazuje się jednak silniejsza.

– W GÓRĘ! – mówię pomimo bólu w nodze.

Zaczynamy wspinać się po metalowych stopniach. Logan wchodzi tak szybko, że muszę walczyć ze sobą, by dotrzymać mu kroku. Wraca, obejmuje mnie ramieniem, przytrzymuje mocno i wciąga do góry po schodach szybciej, niż dałabym radę zrobić to sama. Każdy krok to nowa tortura, jakby ktoś przeszywał mi łydkę nożem. Przeklinam dzień, w którym ten wąż przyszedł na świat.

Wbiegamy na górę, mijając piętra. Kiedy pokonujemy czwarte, muszę się zatrzymać, zaczerpnąć powietrza. Oddycham ochryple, co przeraża nawet mnie: brzmię jak jakaś dziewięćdziesięcioletnia kobieta. Moje ciało przeszło zbyt wiele w ciągu tych ostatnich czterdziestu ośmiu godzin.

Nagle rozlega się przerażający łoskot. Spoglądamy na siebie, potem w dół schodów. W jednej chwili uzmysławiamy sobie, że Skażeńcy wdarli się do środka.

– SZYBKO! – krzyczy.

Chwyta mnie i kiedy wbiegamy wyżej dwukrotnie szybciej niż do tej pory, czuję przypływ adrenaliny. Zostawiamy za sobą szóste piętro, potem siódme. Słyszę odgłosy Skażeńców wbiegających na schody. Zaczynają pędzić w górę. Wiedzą dokładnie, gdzie jesteśmy.

Zostało nam jeszcze jedno piętro. Zmuszam się, gwałtownie łapiąc powietrze, by wspiąć się po ostatnich stopniach. Docieramy na szczyt i pędzimy w kierunku drzwi na dach. Logan przywiera do nich ramieniem, ale ani drgną. Są zamknięte. Najwyraźniej od drugiej strony. Nie mogę w to uwierzyć.

Motłoch Skażeńców zbliża się. Odgłos ich kroków pędzących po metalowych schodach jest ogłuszający. Za kilka chwil, rozerwą nas na strzępy.

– ODSUŃ SIĘ! – krzyczę do Logana, wpadłszy na pewien pomysł.

Jest to równie dobre miejsce, jak wszystkie inne, by wykorzystać mój ostatni nabój. Wyciągam pistolet, celuję i strzelam w klamkę ostatnim nabojem, który mi pozostał. Wiem, iż w tak wąskim miejscu niebezpiecznie jest strzelać – ale nie widzę innego rozwiązania.

Kula odbija się rykoszetem od metalu, mijając nas o cal, i zamek puszcza.

Wbiegamy przez drzwi na światło dzienne. Przeczesuję dach wzrokiem, zastanawiając się, gdzie możemy iść, cz istnieje jakakolwiek droga ucieczki. Ale nic nie dostrzegam. Zupełnie nic.

Logan bierze moją dłoń i biegnie w odległy kąt. Kiedy docieramy do krawędzi, wychylam się i widzę pod nami ogromny żelazny mur. Spina University Place, biegnąc przez ulicę 14-stą i oddzielając wszystko na południe od niej.

– Mur na 14-stej! – krzyczy Logan. – Oddziela pustkowie od pustyni.

– Pustyni? – pytam.

– To tam wybuchła bomba. Wszystko jest napromieniowane – wszystko na południe od 14-stej. Nikt tam nie chodzi. Nawet Skażeńcy. Jest zbyt niebezpiecznie.

Nagle rozlega się metaliczny dźwięk i drzwi na dach otwierają się z hukiem. Z wnętrza wylewa się zgraja Skażeńców, którzy natychmiast rzucają się w naszą stronę.

Daleko w dole zauważam śnieżną zaspę, wysoką na około osiem stóp. Śnieg jest gęsty i jeśli wylądujemy we właściwy sposób, być może zamortyzuje nasz upadek. Ale będzie to daleki skok, około pięćdziesiąt stóp. I znajdziemy się po pustynnej stronie muru.

Ale nie widzę wyboru.

– Ta zaspa! – wykrzykuję, wskazując palcem. – Możemy tam skoczyć!

Logan spogląda w dół i potrząsa głową, wyglądając na przestraszonego.

Sprawdzam ponad ramieniem: Skażeńcy są trzydzieści jardów od nas.

– Nie mamy wyboru! – krzyczę.

– Boję się wysokości – przyznaje w końcu, blady na twarzy.

Chwytam go za dłoń i wchodzę na gzyms. Waha się przez chwilę, w jego oczach czai się strach, lecz potem również wchodzi.

– Zamknij oczy! – krzyczę. – Zaufaj mi!

DWADZIEŚCIA OSIEM

Spadamy krzycząc, a ja mam nadzieję, że dobrze wymierzyłam. Pędzimy ku ziemi z taką prędkością, że jeśli chybimy, to na pewno umrzemy.

Chwilę później zanurzamy się w chmurze śniegu, lądując w samym środku ośmiostopowej zaspy. Logan wciąż trzyma mnie za rękę. Uderzamy w śnieg z zawrotną prędkością i toniemy w nim, opadając do samego dna, do chwili, kiedy nasze stopy uderzają mocno o beton. Na szczęście śnieg jest gęsty i osłabia siłę upadku. Kiedy uderzam w ziemię, mam wrażenie, jakbym skoczyła z wysokości paru stóp.

Siedzę na dnie, w śniegu sięgającym wysoko ponad głowę, w całkowitym szoku. Słońce przeziera przez śnieg kilka stóp wyżej. Siedzę przemarznięta, obawiając się poruszyć, wdrapać z powrotem na śnieżną zaspę, przekonać się, czy coś złamałam. Mam wrażenie, jakbym była na plaży przysypana kupą piasku.

Powoli ruszam dłonią, potem ramieniem, a potem barkiem… Stopniowo podciągam się w górę i uwalniam z zagłębienia, w którym siedzę. Jest niewygodnie, lecz wygrzebuję się w górę, na zewnątrz sterty śniegu. Wychylam głowę, niczym goffer wyglądający z jamy w trawie. Odwracam się i widzę Logana, który robi dokładnie to samo.

Wyciągam szyję i podnoszę wzrok: hen wysoko, wciąż stojąc na dachu i patrząc w dół, czai się zgraja Skażeńców. Kłócą się między sobą i wygląda na to, że nie są skorzy do powtórzenia naszego skoku. Nie dziwię się im. Spoglądam w górę na dzielącą nas odległość i nie mogę się nadziwić, że się na to odważyłam. Nie zrobiłabym tego prawdopodobnie, gdybym miała czas się zastanowić.

Wstaję, uwolniwszy się z zaspy, i Logan również. Jestem całkowicie pokryta śniegiem, więc strzepuję go z siebie. Robię kilka kroków, sprawdzając, czy czegoś nie złamałam. Łydka wciąż mnie boli – bardziej, niż kiedykolwiek – lecz poza tym, o dziwo, sądzę, że wyszłam bez szwanku, nie licząc kilku kolejnych stłuczeń i siniaków świadczących o tym przejściu.

Logan chodzi, a ja z ulgą stwierdzam, że on również niczego sobie nie połamał. Co równie istotne, odczuwam ulgę, iż jesteśmy po tej stronie muru. Na pustyni. Może to oznaczać naszą powolną śmierć – ale przynajmniej przez jakiś czas jesteśmy bezpieczni.

Spoglądam w dół na zdewastowany, opuszczony University Place: wszystkie sklepy zostały spalone, niektóre runęły na ziemię. Nie ma tu nikogo, ani niczego. W równej mierze, jak chaotyczne i brutalne było pustkowie, pustynia jest teraz cicha. Spokojna. W końcu, po raz pierwszy od jakiegoś czasu, pozwalam sobie zmniejszyć czujność.

Lecz wiem, że nie powinnam. Jeśli ta część miasta rzeczywiście jest napromieniowana, to jest tu o wiele niebezpieczniej niż we wszystkich innych miejscach. Każda sekunda spędzona tutaj może nas skazić. I kto wie, kto – lub co – wciąż żyje w tej strefie. Wolałabym nie natknąć się na nic.

– Ruszajmy − Logan mówi i rusza śladem opon autobusu, które wiodą wprost pod łuk w murze i dalej wzdłuż University.

Idziemy szybkim krokiem po University, zerkając co chwila za siebie. Żałuję, bardziej niż kiedykolwiek, że nie mam teraz przy sobie żadnej broni. Logan sprawdza z przyzwyczajenia swój strój, i widać, że on również chciałby jakąś mieć. Naszą jedyną nadzieją jest podążanie tymi śladami, znalezienie Bree i wyniesienie się stąd jak najszybciej.

Mijamy ulicę 10-tą, potem 9-tą, 8-mą i nagle, po prawej, dostrzegamy niczym nieosłonięte niebo. Spoglądam tam i ze zdumieniem widzę pozostałości czegoś, co kiedyś było Washington Square Park. Przypominają mi się liczne wieczory, jeszcze przed wojną, które spędziłam tu z przyjaciółmi, siadając gdzie popadnie i obserwując akrobatów na deskorolkach, wykonujących sztuczki na betonowym placu. Teraz, kiedy patrzę na park, jestem przerażona: nic po nim nie zostało. Potężny łuk zdobiący wejście leży przewrócony na ziemi, zniszczony, przykryty śniegiem. Co gorsza, w miejscu, gdzie kiedyś był park, znajduje się obecnie rozległy krater, sięgający setki stóp w głąb ziemi. Rozciąga się daleko jak okiem sięgnąć. Jakby ktoś wyrwał całą część miasta.

Logan zauważa, że gapię się w milczeniu.

– To tu uderzyła pierwsza bomba – wyjaśnia. – Pierwsza z tych, które spadły na miasto.

Nie mogę uwierzyć. Przypomina mi to Wielki Kanion. Dostrzegam skutki niszczącej siły bomby, promieniującej na zewnątrz i topiącej fasady budynków wszędzie wkoło. Wszystko, co kiedyś znałam, znikło. Teraz bardziej przypomina to powierzchnię Marsa.

– Chodźmy – mówi ze zniecierpliwieniem Logan i uświadamiam sobie, że ten widok również i jego niepokoi.

Ślady autobusu ciągną się wzdłuż University aż do końca ulicy, a potem skręcają w lewo, w 4-tą, biegnącą na zachód. Podążamy za nimi przez Village i skręcamy na Bowery. Aleja jest szersza i również opustoszała. W zasięgu wzroku nie widać żywej duszy.

Powinnam czuć się swobodniej, jednakże, co dziwne, czuję się bardziej zdenerwowana, niż kiedykolwiek. Jest zbyt cicho, a ta cisza jest złowieszcza. Słyszę jedynie wycie wiatru, czuję, jak śnieg zacina w twarz. Nie mogę wyzbyć się przeczucia, że za chwilę coś na mnie wyskoczy.

Ale nic się nie dzieje. Zamiast tego, idziemy dalej, pokonujemy przecznicę za przecznicą, cały czas kierując się do centrum miasta. Jakbyśmy kroczyli rozległą pustynią, której końca nie widać. I właśnie to, jak się okazuje, jest prawdziwym niebezpieczeństwem tej strefy. Odległość. Zimno. Ślady autobusu zdają się nie mieć końca, a z każdym krokiem, mojej nodze się pogarsza i słabnę coraz bardziej.

Powoli, przedwieczorne niebo, ociężałe od burzowych chmur, staje się coraz ciemniejsze. Kiedy przechodzimy przez ulicę, którą kiedyś znałam pod nawą Houston, zastanawiam się, jak daleko jestem w stanie iść.

Jeśli Logan ma rację, jeśli rzeczywiście zabierają Bree do South Street Port, to czeka nas jeszcze długa droga. A ja już czuję zawroty głowy i majaczę z głodu. Nogi wydają się pięć razy cięższe i, jak na ironię, ten marsz może stać się najgorszą udręką ze wszystkich.

Jakoś brnę dalej, wędrując wzdłuż Bowery. Idziemy w ciszy, nie zamieniając ze sobą ani słowa. Jest tak wiele rzeczy, o których chcę mu powiedzieć, podziękować za uratowanie życia; ocalił mnie trzykrotnie tylko jednego dnia. Zaczynam się zastanawiać, czy kiedykolwiek zdołam spłacić ten dług.

Chcę mu też podziękować za to, że zrezygnował z łodzi i poszedł ze mną. Myślę o tym, ile dla mnie poświęcił i to mnie przytłacza. Chcę go zapytać, dlaczego to zrobił.

Jestem pod wrażeniem jego umiejętności bojowych. Logan przypomina mi tatę; taki musiał być w trakcie walki – lub, przynajmniej, taki był w moim wyobrażeniu. Zaczynam zastanawiać się, skąd pochodzi. Czy jest stąd. Czy ma tu rodzinę. Czy też gdziekolwiek indziej, ale żyjącą. Chcę go również zapytać, co czuje do mnie. Czy podobam mu się? Oczywiście, nigdy tak naprawdę nie śmiałabym go o to zapytać. Ale i tak, przychodzi mi to na myśl. Czy darzy mnie jakimś uczuciem? Dlaczego nie uciekł, kiedy nadarzyła się okazja? Dlaczego zaryzykował życie i podążył za mną? Kiedy o tym myślę, czuję się winna. Naraziłam go na niebezpieczeństwo. Mógłby być już teraz w jakimś bezpiecznym miejscu.

A przede wszystkim, wbrew sobie, pragnę wiedzieć, czy ma dziewczynę. Lub kiedykolwiek miał. Natychmiast besztam się, czując, że nie jestem uczciwa wobec Bena, z którym dopiero co się przecież rozstałam. Ale ci dwaj faceci – Logan i Ben – tak bardzo różnią się między sobą. Wracam myślami do uczuć, którymi darzę Bena i uświadamiam sobie, że wciąż są we mnie, wciąż są autentyczne: ma coś w sobie, taką wrażliwość, wręcz bezbronność, która naprawdę mi się podoba. Kiedy zaglądam w jego wielkie, cierpiące oczy, odkrywam coś, z czym mogę się utożsamiać.

Kiedy jednak patrzę na Logana, wydaje mi się bardzo pociągający, jednak w zupełnie inny sposób. Jest duży, silny i milczący. Jest szlachetny, jest człowiekiem czynu i wyraźnie potrafi o siebie zadbać. Jest też tajemniczy i żałuję, że nie znam go lepiej. Ale to właśnie podoba mi się najbardziej.

Uświadamiam sobie, że naprawdę lubię niektóre rzeczy w Benie i inne, odmienne, w Loganie. W jakiś sposób moje uczucia do nich obu wydają się współistnieć, być może dlatego, iż różnią się tak bardzo, że nie czuję, aby ze sobą konkurowały.

Pozwalam sobie zatracić się w tych myślach, kiedy tak idziemy w kierunku śnieżycy. Dzięki temu odwracam myśli od dokuczającego mi bólu, głodzie i zimnie.

Ulice zwężają się ponownie, w miarę jak zagłębiamy się w okolicę, którą kiedyś znałam jako Little Italy. Przypominam sobie, jak przyjechałam tu z tatą, jak zjedliśmy obiad w jednej z niewielkich, zatłoczonych, włoskich restauracyjek pełnych turystów. W tej chwili nie ma tu nic. Wszystkie witryny zostały zniszczone. Zostały same gruzy. Pustka.

Brniemy dalej i kiedy śnieg zaczyna sięgać kolan, marsz staje się trudniejszy. Liczę kroki, modląc się, by już być na miejscu. Docieramy na kolejną szeroką ulicę i przechylony znak oznajmia nam, iż jest to Delancey. Spoglądam w lewo, spodziewając się ujrzeć Williamsburg Bridge.

To niewiarygodne, ale go nie ma.

Potężny most został zburzony, zniszczony najwyraźniej w trakcie jednej z bitew, a jego metalowy podjazd wygina się w górę do nieba, niczym jakaś nowoczesna rzeźba. Cała ta praca, wszystkie desenie, cała siła robocza – wszystko na nic, wszystko zniszczone, i to prawdopodobnie w jednej chwili. I po co? Po nic.

Odwracam wzrok z odrazą.

Idziemy dalej w stronę centrum, przechodzimy Delancey i po kilku kolejnych przecznicach wpadamy na główną arterię Canal Street. Niemal boję się spojrzeć na Manhattan Bridge. Zmuszam się jednak, i od razu tego żałuję. Podobnie jak most Williamsburg, ten również jest zniszczony; nic tylko kawałki powykręcanego i rozdartego metalu i ziejąca pustka nad rzeką.

Przemy przed siebie. Moje dłonie i stopy są tak przemarznięte, że zaczynam się zastanawiać, czy ich sobie nie odmroziłam. Mijamy pozostałości po Chinatown, jego wysokie budynki i wąskie uliczki zmieniły się nie do poznania. Jak każda okolica, jest teraz tylko porzuconą stertą gruzu.

Bowery rozwidla się i idzie w prawo, w kierunku Park Row. Oddycham z trudem, kiedy udaje nam się pokonać kilka kolejnych przecznic i docieramy wreszcie do ogromnego skrzyżowania. Zatrzymuję się i patrzę z przejęciem.

Po prawej stronie leży budowla, która kiedyś była budynkiem City Hall, a teraz chyli się w ruinie, jest tylko zwykłą stertą gruzu. Okropieństwo. Niewiarygodny budynek, kiedyś taki wspaniały, teraz jest już tylko wspomnieniem.

Boje się odwrócić i spojrzeć na Brooklyn Bridge znajdujący się za mną – to piękne dzieło sztuki, most, po którym kiedyś chodziłam razem z Bree w ciepłe, słoneczne dni. Modlę się, by wciąż tam był, żeby chociaż jedna piękna rzecz pozostała nietknięta. Zamykam oczy i odwracam się powoli.

Jestem przerażona. Jest zniszczony, podobnie jak pozostałe dwa mosty. Nic się nie ostało, nawet konstrukcja, tylko ziejąca pustką dziura nad rzeką. W jego miejscu, tam, gdzie kiedyś stał, z rzeki wystają jedynie ogromne słupy powykręcanego metalu.

Jeszcze bardziej zdumiewający jest widok pozostałości po wielkim, wojskowym samolocie wystającym znad wody pod ostrym kątem, zanurzonym do połowy, ogonem skierowanym ku górze. To szokujące, kiedy widzi się tak ogromny samolot wystający z rzeki, jakby jakieś dziecko wrzuciło zabawkę do wanny i nigdy nie zadało sobie trudu, by ją wyjąć.

Jest już ciemno, prawie zmierzcha i nie jestem w stanie dalej iść. O dziwo, wiatr i śnieg tylko przybierają na sile. Śnieg sięga mi ponad kolana i odnoszę wrażenie, jakbym powoli była żywcem połykana. Wiem, że Seaport leży niedaleko, ale po prostu każdy krok kosztuje mnie zbyt wiele bólu.

Sięgam w górę i kładę dłoń na ramieniu Logana. Ogląda się na mnie ze zdziwieniem.

– Noga – mówię przez zaciśnięte zęby. – Nie mogę już iść.

– Obejmij mnie ramieniem – mówi.

Nachyla się, obejmuje mnie mocno ręką pod pachą i podpiera mnie w ten sposób.

Idziemy razem, a ból słabnie. Czuję się zawstydzona, skrępowana: nie lubię być zależną od jakiegoś faceta. Od nikogo. Teraz jednak, naprawdę tego potrzebuję.

Skręcamy w lewo, przechodząc pod budowlą, która kiedyś prowadziła do mostu, a potem odbijamy w prawo, w ulicę, która kiedyś zwała się Pearl Street. To niesamowite. Po tej całej tułaczce skończyliśmy w okolicy, w której dorastałam. To takie niesamowite być tu znowu. Tego dnia, kiedy stąd odeszłam, przyrzekłam sobie, że już nigdy tu nie wrócę. Przenigdy. Byłam pewna, że Manhattan zostanie zniszczony i nigdy, nawet w wyobraźni, nie sądziłam, że go jeszcze zobaczę.

Największy ból odczuwam jednak teraz, idąc tędy znowu, wąskimi, brukowanymi uliczkami, w tej starej, historycznej dzielnicy, rojącej się od turystów, wszystkiego, co kiedyś znałam. Wspomnienia powracają falami, pamięć o miejscach, wszystkich zakamarkach, w których bawiłyśmy się razem z Bree. Powracają reminiscencje o czasie spędzonym tutaj z mamą i tatą. Kiedy jeszcze byli szczęśliwi ze sobą.

Nasze mieszkanie mieściło się w dzielnicy handlowej, nad jednym ze sklepów, w niewielkim, historycznym budynku. Nie cierpiałam go w dzieciństwie, tych wszystkich irytujących sobotnich wieczorów, kiedy życie nocne zdawało się nie mieć końca, kiedy ludzie rozmawiali i palili papierosy tuż pod moim oknem, do piątej nad ranem. Teraz zrobiłabym wszystko za te odgłosy, za tamtą atmosferę. Oddałabym wszystko, aby móc przejść przez ulicę do kawiarni i zamówić śniadanie. Na samą myśl o tym dostaję bolesnego skurczu żołądka.

Jak chce los, skręcamy w Water Street – dokładnie tę przecznicę, na której mieszkałam. Z drżeniem serca uzmysławiam sobie, że będziemy przechodzić koło mojego mieszkania. Nie mogę oprzeć się myśli, że może to tata spogląda z góry i mnie prowadzi. A może to mama, jeśli nie żyje. Może to ona spogląda z nieba. Może, choć drwi ze mnie. Udziela reprymendy. Jakby nie było, właśnie tutaj ją zostawiłam wszystkie te lata temu. Mogła iść ze mną. Ale nie chciała stąd odejść. I wiedziałam o tym. Mimo wszystko, nadal czuję, że zrobiłam, co musiałam w tamtej chwili – dla mnie, a co ważniejsze, dla Bree. Co innego miałabym zrobić? Po prostu siedzieć tu z nią i czekać na śmierć?

Bezwiednie dostrzegam w tym wszystkim ironię, w tych zawiłościach, które niesie ze sobą życie. Zabrałam Bree i uciekłyśmy w bezpieczne miejsce, lecz w tej chwili jest więziona i to z powrotem tutaj, skąd wyruszyłyśmy. Prawdopodobnie nigdy jej nie odzyskam. A sądząc po tym, jak się w tej chwili czuję, nie wyobrażam sobie, iż sama przeżyję dłużej niż kilka następnych godzin. A więc co dobrego przyniósł nam nasz wyjazd? Gdybym po prostu nie ruszała się stąd, została z mamą, przynajmniej wszystkie spokojnie umarłybyśmy razem. A nie tą długą, pełną udręki, śmiercią głodową. Może mama miała przez cały czas rację.

Mijamy budynek z moim mieszkaniem i przygotowuję się psychicznie. Zastanawiam się, jak będzie wyglądał. Wiem, że to absurdalne, ale zastanawiam się, czy mama jest tam nadal, siedząc w oknie. Czekając.

Budynek jest jednak stertą gruzu przykrytą śniegiem. Ze zgliszcz wyrastają wysokie chwasty. Wygląda na to, że zawalił się wieki temu. Czuję się tak, jakby ktoś zdzielił mnie w brzuch. Mój dom przepadł. Mama naprawdę odeszła.

– Co się stało? – pyta Logan.

– Nic – odpieram.

Zmierzamy dalej ku sercu dzielnicy handlowej South Street Seaport. Pamiętam, jak siedziałam tu, podziwiając lśniący bruk, wszystkie te drogie sklepy, czując się tak, jakbym była w najdoskonalszym miejscu na świecie. Miejscu, które opiera się wszystkim zmianom. Teraz widzę jedynie spustoszenie. Nie ma żadnych znaków, niczego, co wskazywałoby na to, czym kiedyś było to miejsce.

Skręcamy w lewo na Fulton i w oddali dostrzegam nabrzeże. Jest już po zmierzchu, na horyzoncie zbierają się gęste, szare chmury, a ja nareszcie czuję przypływ nadziei, widząc wodę tylko kilka przecznic dalej. Ślady autobusu skręcają tutaj i kończą się przy pomoście. Dokonaliśmy tego.

Idziemy szybciej. Czuję przypływ adrenaliny, zastanawiając się, czy Bree może wciąż tam być, na pomoście. Nieświadomie sięgam do pasa po broń, zanim przypominam sobie, że żadnej nie mam. Nieważne. Jeśli tam jest, znajdę sposób, by ją odzyskać.

Wychodzimy na drewniany pomost, rojący się w dawnych czasach od turystów, teraz całkiem opuszczony. Wysokie, historyczne żaglowce wciąż tkwią w miejscu, podskakując na fali – jednak teraz są to już tylko butwiejące kadłuby. Na końcu pomostu dostrzegam autobus. Biegnę do niego z walącym sercem, mając nadzieję, że Bree wciąż z jakiegoś powodu tam jest.

Ale oczywiście autobus dawno już został rozładowany. Podchodzę z boku i widzę, że jest pusty. Sprawdzam śnieg i widzę ślady, gdzie dziewczynki wysiadły, którędy zostały przeprowadzone po rampie na statek. Oglądam się na wodę i w oddali dostrzegam wielką, zardzewiałą krypę, może z pół mili ode mnie, przycumowaną na Governor’s Island. Opuszcza ją rząd dziewcząt. Bree jest wśród nich. Czuję to.

Czuję, jak wzrasta we mnie determinacja, ale również bezsilność. Nie zdążyliśmy na łódź. Przybyliśmy zbyt późno.

– Rano jest kolejna – mówi Logan. – O świcie. Zawsze płynie, raz dziennie. Musimy tylko przeczekać. Znaleźć jakieś schronienie na noc.

– Jeśli ją przeżyjecie – dobiega nas dziwny głos z tyłu.

Obracamy się na pięcie.

Stoi przed nami, jakieś dziesięć stóp dalej, tuzin ludzi ubranych w żółte, wojskowe mundury. Po środku stoi osoba wyglądająca na ich dowódcę. Jego twarz jest stopiona, zdeformowana, podobnie jak i u pozostałych. Wygląda nawet gorzej od spotkanych wcześniej Deformantów, jeśli to w ogóle możliwe. Może z powodu tego, że żyją w tej napromieniowanej strefie.

W jakiś sposób udało im się do nas podkraść. Mają przewagę liczebną, nie mówiąc o broni za ich pasami i pistoletami w dłoniach. Nie mamy szans.

– Jesteście teraz na moim terenie – mówi dalej. – Dlaczego nie mielibyśmy sami was zabić?

– Proszę – błagam. – Łowcy zabrali moją siostrę. Muszę ją odzyskać.

– Darzymy łowców równie dużą niechęcią, co wy. Jeżdżą tutaj swymi autobusami, jakby te tereny należały do nich. TO JEST MOJE TERYTORIUM! – wrzeszczy, wykrzywiając twarz i wybałuszając oczy. – SŁYSZYCIE? MOJE!

Wzdrygam się na dźwięk jego głosu, tak bardzo zniekształconego gniewem. Zaczynam majaczyć z wyczerpania i bólu. Ledwie stoję.

Robi krok w naszym kierunku, a ja przygotowuję się na atak. Ale zanim cokolwiek pomyślę lub zrobię, świat zaczyna wirować. Kręci się i kręci i zanim się orientuję, upadam na ziemię.

A potem, wszystko ogarnia mrok.

DWADZIEŚCIA DZIEWIĘĆ

Otwieram oczy z wysiłkiem. Nie jestem pewna, czy żyję, czy umarłam, ale jeśli żyję, to nie wiedziałam, że życie można odczuwać w ten sposób: pali mnie każdy mięsień. Trzęsę się i drżę i jeszcze nigdy w życiu nie było mi tak zimno – choć jednocześnie jestem cała rozpalona i po plecach spływa mi zimny pot. Włosy przylegają do twarzy, a każdy staw boli bardziej, niż mogę to opisać. Jakbym dostała najgorszej gorączki, jaką kiedykolwiek miałam – razy sto.

Moja łydka jest epicentrum tego bólu: rwie ostro i sprawia wrażenie, jakby była rozmiarów piłki softballowej. Ból jest tak dojmujący, że mrużę powieki, zaciskam zęby i modlę się po cichu, by ktoś po prostu ją odciął.

Rozglądam się i widzę, że leżę na betonowej podłodze, na piętrze opuszczonego magazynu. Ścianę tworzą ogromne, fabryczne okna, w większości zbite. Do środka wpadają podmuchy zimnego wiatru oraz śnieg, którego płatki opadają dokoła. Przez okna dostrzegam nocne niebo i nisko zawieszony między chmurami księżyc w pełni. To najpiękniejszy księżyc, jaki kiedykolwiek widziałam. Wypełnia wnętrze magazynu nastrojowym światłem.

Nagle czuję czyjąś delikatną dłoń na ramieniu.

Podnoszę głowę i udaje mi się lekko ją obrócić. Obok mnie klęczy Logan. Uśmiecha się do mnie. Nie potrafię sobie wyobrazić, jak źle muszę wyglądać i jestem zażenowana, że widzi mnie w takim stanie.

– Żyjesz – mówi, a ja słyszę w jego głosie wyraźną ulgę.

Wracam myślami do minionych zdarzeń, starając się przypomnieć sobie, gdzie ostatnio byłam. Pamiętam Seaport… pomost… Czuję kolejną falę bólu przeszywającego nogę i jakąś częścią swego istnienia pragnę, by Logan po prostu pozwolił mi umrzeć. Podnosi igłę, przygotowując się do zrobienia zastrzyku.

– Dali nam lekarstwo – mówi. – Chcą, żebyś żyła. Nie cierpią łowców równie mocno, jak my.

Staram się zrozumieć, co do mnie mówi, ale mój umysł nie działa najlepiej, a do tego trzęsę się i szczękam zębami.

– To penicylina. Nie wiem, czy zadziała – ani nawet, czy jest prawdziwa, ale musimy spróbować.

Nie musi mi tego mówić. Czuję rozprzestrzeniający się ból i wiem, że nie ma żadnej alternatywy.

Przytrzymuje mi dłoń, a ja ściskam jego rękę. Potem nachyla się i wbija mi igłę w łydkę. Sekundę później czuję ostre ukłucie. Oddycham gwałtownie i jeszcze mocniej ściskam jego dłoń.

Kiedy Logan wciska igłę głębiej, czuję palącą ciecz rozlewającą się wewnątrz. Nie potrafię znieść bólu i, wbrew sobie, słyszę swój wrzask rozchodzący się echem po magazynie.

Kiedy Logan usuwa igłę, czuję kolejny podmuch wiatru i śniegu, który schładza mi pot na czole. Próbuję znów zaczerpnąć tchu. Chcę podnieść na niego wzrok, podziękować mu. Ale nie potrafię: moje powieki, takie ciężkie, zamykają się same.

I chwilę później, znów odpływam.

*

Jest lato. Mam trzynaście lat, a Bree sześć, i trzymając się za ręce, skaczemy tętniącymi życiem ulicami Seaport. Wprost kipią życiem. Wszyscy pędzą, zajęci swymi sprawami, a Bree i ja biegniemy brukowanymi ulicami, śmiejąc się ze śmiesznych ludzi.

Bree bawi się w coś w rodzaju gry w klasy, podskakując, lub przeskakując szpary w powierzchni co kilka kroków, a ja staram się za nią nadążyć. Zanosi się radosnym śmiechem, a potem jeszcze głośniej, kiedy gonię ją wokół pomnika.

Za nami, trzymając się za ręce, idą moi rodzice. Jest to jedna z niewielu chwil, które pamiętam, kiedy byli ze sobą szczęśliwi. Jest to też jedna z niewielu chwil, które pamiętam, kiedy mój ojciec był naprawdę z nami. Rodzice wloką się za nami, obserwując nas bacznie, a ja nigdy jeszcze w swoim życiu nie czułam się tak bezpiecznie. Świat jest idealny. Już zawsze będziemy tacy szczęśliwi, jak w tej chwili.

Bree znajduje huśtawkę i jest uszczęśliwiona. Biegnie do niej i skacze. Nie waha się, wiedząc, że wskoczę na drugi koniec i ją zrównoważę. Oczywiście robię to. Jest ode mnie lżejsza, więc specjalnie nie podskakuję zbyt ostro, by mogła huśtać się razem ze mną.

Przymykam powieki. Minęło trochę czasu. Nie jestem pewna, ile. Jesteśmy gdzieś w parku nad wodą. Rodziców nie ma. Jesteśmy same. Właśnie zachodzi słonce.

– Pchaj mocniej, Brooke! – piszczy Bree.

Bree siedzi na bujanej huśtawce. Wyciągam rękę i pcham ją. Szybuje coraz wyżej, śmiejąc się donośnie. W końcu zeskakuje. Podchodzi i przytula się do mnie, obejmując mocno moje uda swymi malutkimi dłońmi. Klękam i przytulamy się do siebie.

Odchyla się i spogląda na mnie, uśmiechając się.

– Kocham cię, Brooke – mówi, śmiejąc się.

– Ja ciebie też – odpowiadam.

– Zawsze będziesz moją starszą siostrą? – pyta.

– Tak – mówię.

– Przyrzekasz? – pyta.

– Przyrzekam – mówię.

*

Otwieram oczy i po raz pierwszy od niepamiętnej chwili nie czuję bólu. To zdumiewające: znów czuję się zdrowa. Ból w nodze w zasadzie ustał, opuchlizna zmniejszyła się do rozmiaru piłeczki golfowej. Lekarstwo naprawdę pomogło.

Moje inne bóle również radykalnie się zmniejszyły. Wyczuwam też, że gorączka minęła. Nie jest już mi tak zimno, jak wcześniej, ani nie pocę się tak bardzo. Dostałam drugą szansę od życia.

Wciąż jeszcze panuje mrok. Nie widzę już księżyca i zastanawiam się, ile minęło czasu. Logan nadal siedzi tuż obok. Zauważa mnie i reaguje natychmiast, przecierając mi czoło wilgotną szmatką. Nie ma na sobie swej kurtki; przykrył nią mnie. Czuję się paskudnie; musi zamarzać.

Czuję, jak ogarnia mnie nowa fala wdzięczności dla niego, czuję, że jest mi bliższy, niż kiedykolwiek przedtem. Musi mu naprawdę zależeć na mnie. Chciałabym powiedzieć mu, jak bardzo to doceniam. Ale w tej chwili, mój umysł działa powoli i nie potrafi sklecić odpowiednich słów.

Sięga w dół, podpiera mi dłonią głowę i unosi ją.

– Otwórz usta – mówi cicho.

Kładzie mi trzy tabletki na języku, a potem wlewa do ust wodę mineralną. Gardło wyschło mi tak bardzo, że dopiero po kilku próbach udaje mi się przełknąć pigułki − i czuję, jak przechodzą w dół. Podnoszę głowę jeszcze trochę i biorę kolejny długi łyk.

– Przeciwgorączkowe – mówi.

– Czuję się znacznie lepiej – mówię z werwą. Chwytam jego dłoń i ściskam ją mocno z wdzięczności. Ocalił mi życie. Znowu. Podnoszę na niego wzrok. – Dziękuję – mówię szczerze.

Uśmiecha się, po czym nagle zabiera rękę. Nie jestem pewna, jak mam to interpretować. Nie zależy mu na mnie tak bardzo, jak sądzę? Czy zrobił to tylko z poczucia obowiązku? A może ma na oku kogoś innego? Czy w jakiś sposób przekroczyłam granicę? A może po prostu jest nieśmiały? Speszony?

Zastanawiam się, dlaczego aż tak bardzo mnie to martwi i nagle do mnie dociera: darzę go uczuciem.

Sięga w dół i wyjmuje coś z plecaka.

– Dali nam to – mówi.

Wyciąga kawałek suszonego owocu i wręcza mi. Biorę z podziwem, czując ukłucie głodu.

– A ty? – pytam.

Potrząsa głową, jakby od niechcenia. W takim razie nie zjem go i ja. Rozdzieram owoc i wciskam połowę w jego dłoń. Niechętnie, ale przyjmuje. Po czym, pożeram swoją i całkiem możliwe, że jest to najlepsza rzecz, jaką kiedykolwiek jadłam. Smakuje, jak czereśnie.

Uśmiecha się podczas jedzenia, a potem sięga do plecaka i wyciąga dwa pistolety. Wręcza mi jeden. Przyglądam się mu z podziwem.

– Naładowany do pełna − mówi.

– Muszą naprawdę nienawidzić łowców – mówię.

– Chcą, byśmy odzyskali twoją siostrę. I chcą też, żebyśmy wyrządzili jak najwięcej szkód – mówi.

Broń ciąży mi w dłoni; dobrze jest znowu poczuć ją przy sobie. Nareszcie nie czuję się bezbronna. Mam spore szanse, by odzyskać Bree.

– Kolejna łódź odpływa o brzasku – mówi. – Za kilka godzin. Jesteś na to gotowa?

– Będę na niej, choćbym była trupem – mówię, a on się uśmiecha.

Przygląda się swojej broni, a mnie ogarnia nagle pragnienie, by dowiedzieć się czegoś więcej o nim. Nie chcę wyjść na wścibską, ale on jest taki milczący, taki zagadkowy. Czuję też, że coraz bardziej przywiązuję się do niego. Muszę wiedzieć więcej.

– Gdzie zamierzałeś popłynąć? – pytam. Mój głos jest ochrypły, a wydobywając się z wyschniętego gardła, brzmi bardziej szorstko, niżbym tego chciała.

Spogląda na mnie, zaintrygowany.

– Gdybyś uciekł, na początku. Gdybyś wziął tamtą łódź.

Odwraca wzrok i wzdycha. Następuje długa chwila ciszy i po jakimś czasie zaczynam się zastanawiać, czy zamierza mi odpowiedzieć.

– Gdziekolwiek – mówi w końcu – jak najdalej stąd.

Coś przede mną ukrywa. Nie jestem pewna, dlaczego. Ale czuję po prostu, że należy do tego typu ludzi, którzy zawsze mają konkretny plan.

– Musi być jakieś miejsce – mówię. – Jakieś miejsce, które miałeś na oku.

Odwraca wzrok. Potem, po długiej ciszy, niechętnie odpowiada

– Tak, było takie jedno.

Z jego tonu jasno wynika, że teraz nie wierzy w to, że zdoła tam dotrzeć. Po dłuższej chwili zdaję sobie sprawę, że sam z siebie więcej nie powie. Nie chcę wściubiać nosa, ale po prostu muszę to wiedzieć.

– Gdzie? – pytam.

Odwraca wzrok, a ja widzę, że z jakiegoś powodu nie chce mi tego powiedzieć. Zastanawiam się, czy nadal mi nie ufa. Potem, w końcu, odpowiada.

– Podobno zostało jeszcze jedno miasto. Bezpieczne, nietknięte, gdzie wszystko idealnie funkcjonuje. Jedzenie i woda bez ograniczeń. Ludzie żyją tam, jakby wojna nigdy nie wybuchła. Wszyscy są zdrowi. I nie zagraża nic z zewnątrz.

Spogląda na mnie.

– Właśnie tam uciekałem.

Przez chwilę zastanawiam się, czy mnie nie nabiera. Musi zdawać sobie sprawę, jak niedorzecznie to brzmi – wręcz infantylnie. Nie mogę uwierzyć, że ktoś tak dojrzały i odpowiedzialny jak on, mógłby wierzyć w istnienie takiego miejsca– czy planować je odnaleźć, ni mniej, ni więcej.

– Brzmi jak jakaś bajka – mówię, uśmiechając się i spodziewając, że za chwilę powie, iż żartował.

Jednak, ku memu zdumieniu, Logan nagle spogląda na mnie gniewnie.

– Wiedziałem, że nie powinienem nic mówić – mówi, wyglądając na urażonego.

Jestem zszokowana jego reakcją. Naprawdę w to wierzy.

– Przepraszam – mówię. – Myślałam, że żartujesz.

Odwraca wzrok, zakłopotany. Ciężko mi to pojąć: już dawno temu przestałam myśleć, że istnieje jeszcze coś dobrego na tym świecie. Nie mogę uwierzyć, że wciąż tkwi w swym przekonaniu. On, taki realista.

– Gdzie to jest? – pytam w końcu. – To miasto?

Przez dugi czas milczy, jakby rozważał, czy mi powiedzieć.

W końcu, odpowiada:

– W Kanadzie.

Brak mi słów.

– Zamierzałem popłynąć łodzią w górę rzeki. Przekonać się na własne oczy.

Potrząsam głową.

– Cóż, chyba każdy z nas musi w coś wierzyć – mówię.

Żałuję już w chwili, kiedy wymawiam te słowa. Zbyt szorstko go traktuję. Taki już jest ze mną problem – zdaje się, że nie potrafię nigdy mówić tego, co właściwe. Potrafię być zbyt bezwzględna, zbyt krytyczna – jak mój tata. Kiedy się denerwuję, lub zawstydzam, lub boję powiedzieć to, co naprawdę mam na myśli – zwłaszcza w towarzystwie chłopaków – czasami wszystko idzie na opak. Tak naprawdę to chciałam powiedzieć: Sądzę, że to wspaniałe, że wierzysz w coś jeszcze. Sama chciałabym również w coś wierzyć.

Wzrok mu pochmurnieje, a policzki oblewają się rumieńcem z zażenowania. Chcę cofnąć swoje słowa, ale już za późno. Szkody zostały wyrządzone. Już wszystko schrzaniłam.

Próbuję szybko coś wymyślić, cokolwiek, by zmienić temat. Nie jestem zbyt biegła w takich rozmowach. Nigdy nie byłam. I w zasadzie może już być za późno na ocalenie czegokolwiek.

– Straciłeś kogoś? – pytam. − Na wojnie?

Ale ze mnie idiotka. Co za głupie pytanie. Właśnie wszystko pogorszyłam.

Nabiera głęboko powietrza, powoli, a ja odnoszę wrażenie, że naprawdę go zraniłam. Zagryza dolną wargę i przez chwilę wygląda, jakby powstrzymywał się od łez.

Po nieskończenie długiej chwili, w końcu mówi:

– Wszystkich.

Jeśli obudzę się rano, a go nie będzie, nie będę go winić. W zasadzie, będę zdziwiona, jeśli będzie jeszcze gdzieś w pobliżu. Najwyraźniej, powinnam się zamknąć i poczekać do świtu.

Ale jest jeszcze jedna rzecz, której muszę się dowiedzieć, jedno pytanie, które wypala moje wnętrze. Nie potrafię powstrzymać się od wypowiedzenia go na głos.

– Dlaczego mnie uratowałeś? – pytam.

Spogląda na mnie żarliwie, swymi czerwonymi oczyma, po czym powoli odwraca wzrok. Odwraca się, a ja zastanawiam się, czy w ogóle mi odpowie.

Następuje długa chwila ciszy. Wiatr gwiżdże, hulając przez puste okna, a na podłodze lądują płatki śniegu. Powieki mi ciążą i zaczynam z powrotem zapadać w sen, dryfując między snem i jawą. Ostatnią rzeczą, którą słyszę, zanim moje oczy zamkną się na dobre, są jego słowa, takie ciche i niewyraźne, że nie jestem pewna, czy naprawdę je wypowiada, czy też są one częścią mojego snu:

– Ponieważ przypominasz mi kogoś.

*

Przez następne kilka godzin to budzę się, to zasypiam, częściowo śniąc, a częściowo wracając myślami do przeszłości. Podczas jednego z epizodów, w końcu przypominam sobie, co stało się tego dnia, kiedy opuściłyśmy miasto. I choć bardzo chciałabym o tym zapomnieć, wszystkie wspomnienia powracają do mnie falą.

Kiedy znalazłam Bree w alejce, otoczoną przez chłopaków i rzuciłam koktajl Mołotowa – doszło do niewielkiej eksplozji, a potem powietrze przeszyły wrzaski. Zdołałam trafić ich prowodyra i chłopak rozbłysnął kulą ognia. Zaczął biegać wkoło, jak szalony, a pozostali próbowali ugasić na nim płomienie.

Nie czekałam. W całym tym chaosie przebiegłam tuż przy palącym się chłopaku, chwyciłam dłoń Bree i uciekłyśmy przed nimi bocznymi alejami. Gonili nas, ale my znałyśmy te uliczki lepiej, niż ktokolwiek. Przemykałyśmy budynkami przez ukryte drzwi, po kubłach na śmieci i przez płoty. Po kilku przecznicach zgubiłyśmy ich i bezpiecznie wróciłyśmy do naszego budynku.

To dopełniło miary. Byłam zdecydowana opuścić miasto natychmiast, w tamtej chwili. Nie było już bezpieczne – a jeśli mama tego nie potrafiła zauważyć, to musiałyśmy odejść bez niej.

Wpadłyśmy do naszego mieszkania i natychmiast pobiegłam do pokoju mamy. Siedziała w ulubionym fotelu, wyglądając przez okno, jak to miała w zwyczaju, czekając, aż wróci tata.

– Odchodzimy – powiedziałam z determinacją. – Jest już zbyt niebezpiecznie. Bree prawie zginęła. Spójrz na nią. Jest roztrzęsiona.

Mama spojrzała na Bree, potem z powrotem na mnie, nie odzywając się ani słowem.

– Nie wróci – powiedziałam. – Spójrz prawdzie w oczy. On nie żyje.

Mama wzięła zamach i uderzyła mnie w twarz. Byłam zszokowana. Wciąż pamiętam, jak mnie to zapiekło.

– Nigdy więcej nie waż się tego mówić – warknęła.

Zwęziłam oczy, wkurzona, że śmiała mnie uderzyć. Nigdy jej tego nie wybaczę.

– Świetnie – wysyczałam do niej. – Możesz żyć w świecie swoich fantazji jak długo masz na to ochotę. Jeśli nie chcesz iść, nie musisz. Ale my odchodzimy. Idę w góry i zabieram ze sobą Bree.

Parsknęła szyderczo

– To śmieszne. Mosty zostały zamknięte.

– Wezmę łódź – odpowiadam, przygotowana na to pytanie. – Znam kogoś, kto nas zabierze. Ma motorówkę i zawiezie nas w górę rzeki.

– I niby jak cię na to stać? – spytała chłodno.

Zawahałam się, mając poczucie winy

– Wymieniłam swój złoty zegarek.

Mama zwęziła oczy.

– Masz na myśli taty złoty zegarek – warknęła.

– Dał mi go – poprawiłam ją. – I jestem pewna, że chciałby, abym go dobrze wykorzystała.

Odwróciła ode mnie wzrok z odrazą, spoglądając z powrotem przez okno.

– Nie rozumiesz? – ciągnęłam dalej. – Za kilka tygodni to miasto zostanie doszczętnie zniszczone. Już nie jest tu bezpiecznie. To nasza ostatnia szansa, by stąd odejść.

– I jak będzie się czuł twój ojciec, kiedy wróci do domu i nikogo nie zastanie? Kiedy odkryje, że go porzuciłyśmy?

Spojrzałam na mamę z niedowierzaniem. Naprawdę zatraciła się w swoim świecie fantazji.

– On nas zostawił – wyrzuciłam z siebie. – Zgłosił się na tę głupią wojnę. Nikt go o to nie prosił. Nie wróci. I dokładnie tego chciałby od nas. Chciałby, żebyśmy przeżyły. A nie siedziały w jakimś głupim mieszkaniu i czekały na śmierć.

Mama powoli odwróciła się i spojrzała na mnie zimnymi, stalowoszarymi oczyma. Miała w sobie ohydną determinację, tę samą, którą i ja mam. Czasami nienawidzę samej siebie za to, że tak bardzo ją przypominam. Zauważyłam wtedy w jej wzroku, że nigdy, przenigdy nie zamierza się poddać. Wbiła sobie do głowy, że oczekiwanie jest oznaką jej lojalności. A kiedy już wbiła sobie coś do głowy, nic nie było w stanie tego zmienić.

W moim przekonaniu jednak, jej lojalność była nieuzasadniona. Miała obowiązek wobec nas. Swoich dzieci. A nie mężczyzny, który był bardziej oddany walce niż swojej rodzinie.

– Jeśli chcesz opuścić ojca, proszę bardzo. Ja nie idę. Kiedy twoje plany spalą na panewce i nie dotrzecie w górę rzeki, możecie wrócić. Będę tutaj.

Nie czekałam ani sekundy dłużej. Chwyciłam Bree, odwróciłam się i odmaszerowałam z nią do wyjścia. Bree płakała, a ja wiedziałam, że powinnam szybko się stamtąd wynieść. Zatrzymałam się po raz ostatni przed drzwiami.

– Popełniasz błąd – zawołałam.

Lecz nawet nie zadała sobie trudu, by się odwrócić, by pożegnać się z nami. Wiedziałam, że nigdy by tego nie uczyniła.

Otworzyłam drzwi, a potem zatrzasnęłam je za sobą.

I wtedy właśnie ostatni raz widziałam mamę żywą.

TRZYDZIEŚCI

Budzi mnie oślepiający blask słońca. Jakby świat ożył na nowo. Światło wlewa się strumieniami przez okna, bardziej jaskrawe, niż kiedykolwiek i odbija się od wszystkiego. Wiatr ucichł. Burza przeszła. Śnieg topnieje na parapecie, a dźwięk kapiącej wody rozbrzmiewa echem wokoło. Rozlega się trzask i na podłodze rozbija się wielki sopel lodu.

Rozglądam się. Jestem zdezorientowana. Uzmysławiam sobie, że wciąż leżę w tym samym miejscu, co wczorajszej nocy, przykryta kurtką Logana. Czuję, że w pełni odzyskałam siły.

Nagle, przypominam coś sobie i siadam gwałtownie wyprostowana. Świt. Musimy wstać o świcie. Widok jasnego, słonecznego światła przeraża mnie. Oglądam się i widzę leżącego z zamkniętymi oczyma, tuż obok mnie, Logana. Śpi mocno. Serce mi zamiera. Zaspaliśmy.

Zrywam się na nogi, czując po raz pierwszy od dawna nadmiar energii i brutalnie potrząsam go za ramię.

– LOGAN! – mówię natarczywym tonem.

Jego oczy natychmiast otwierają się i skacze na nogi. Rozgląda się czujnie wkoło.

– Już rano! – błagam. – Łódź. Spóźnimy się na nią!

Jego oczy otwierają się szeroko ze zdziwienia, kiedy uzmysławia to sobie.

Oboje ruszamy z miejsca, pędząc do drzwi. Noga wciąż mnie boli, ale jestem zaskoczona tym, że w gruncie rzeczy mogę biec. Zbiegam po metalowych schodach, tuż za Loganem, a nasze kroki rozbrzmiewają echem. Trzymam się zardzewiałej poręczy, ostrożnie omijając zbutwiałe stopnie.

Docieramy na parter i wypadamy z budynku, w oślepiający blask śniegu, zimową krainę z bajki. Wchodzę w śnieg, który spowalnia mój bieg, zamieniając każdy krok w walkę. Ale podążam śladem Logana, który brnie przodem, ułatwiając mi zadanie.

Rzeka jest przed nami, tylko jedną przecznicę dalej. Czuję wielką ulgę, widząc barkę przy pomoście oraz rampę załadunkową, podnoszoną właśnie, po tym jak ostatnia z grupy dziewcząt weszła na pokład. Łódź za chwilę odpłynie.

Napieram mocniej, brnąc przez śnieg najszybciej jak potrafię, Kiedy docieramy do mostu, mając do łodzi jeszcze jakieś sto stóp, rampa zostaje usunięta. Słyszę ryk silnika i po chwili ogromna chmura spalin wydobywa się z rufy barki. Serce wali mi mocno.

Kiedy podbiegamy do końca pomostu, nagle przychodzi mi na myśl Ben, nasza obietnica dana sobie nawzajem – by spotkać się przy pomoście o świcie. Biegnąc, zaczynam rozglądać się na lewo i prawo, szukając jakichkolwiek oznak jego obecności. Ale nie ma żadnych. Serce mi zamiera, kiedy zdaję sobie sprawę, że to może oznaczać tylko jedno: nie udało mu się.

Zbliżamy się do barki, jesteśmy zaledwie trzydzieści jardów od niej, kiedy nagle zaczyna odpływać. Serce zaczyna mi walić. Jesteśmy tak blisko. Nie teraz. Nie teraz!

Zostało już tylko dwadzieścia jardów, jednak barka odbiła od pomostu. Odpłynęła już jakieś dziesięć stóp.

Przyspieszam i doganiam Logana, przedzierając się przez gęsty śnieg. Barka jest już dobre piętnaście stóp od brzegu i szybko odpływa. Jest zbyt daleko, by na nią wskoczyć.

Ale pędzę dalej, do samej krawędzi pomostu, a kiedy to robię, nagle dostrzegam grube liny zwisające z burty na pomost, powoli zsuwające się do wody.

Liny rozciągają się za łodzią niczym długi ogon.

– LINY! – krzyczę.

Logan najwyraźniej wpadł na ten sam pomysł. Żadne z nas nie zwalnia – zamiast tego, pędzimy dalej i kiedy docieram do końca, nie namyślając się, celuję w linę i skaczę.

Szybuję w powietrzu, mając nadzieję, modląc się. Jeśli chybię, czeka mnie długi upadek, przynajmniej ze trzydzieści stóp, i wyląduję w lodowatej wodzie, bez możliwości powrotu. Woda jest tak bardzo zimna, i jej prąd tak silny, że jestem pewna, iż umarłabym w przeciągu kilku sekund od uderzenia w jej powierzchnię.

Kiedy sięgam po grubą, splecioną linę, zastanawiam się, czy to może być moja ostatnia chwila na ziemi.

TRZYDZIEŚCI JEDEN

Serce podchodzi mi do gardła, kiedy wyciągam ręce po gruby, pleciony sznur. Chwytam w powietrzu i przywieram ze wszystkich sił. Niczym wahadło, szybuję z wielką prędkością w kierunku potężnego kadłuba zardzewiałej barki. Metalowa ściana leci na mnie, a ja przygotowuję się na uderzenie.

Kiedy wpadam na nią z impetem, metal wali mnie w głowę, żebra i ramię, powodując koszmarny ból i szok; czuję, że wypuszczam linę z rąk. Ześlizguję się kilka stóp, ale jakoś udaje mi się przytrzymać.

Owijam linę dookoła stopy zanim zjadę zupełnie w dół, do wody. Czepiam się jej kurczowo, dyndając na boki, a barka płynie dalej, nabierając prędkości. Logan zdołał złapać swoją linę i trzyma się jej również. Zwisa kilka stóp dalej.

Spuszczam wzrok na wzburzoną wodę, kłębiącą się w postaci białej piany, kiedy barka podąża swym szlakiem przez rzekę. Silne prądy, zbyt silne jak na rzekę, dają radę unosić ogromną barkę w górę i ciskają w dół.

Po prawej góruje nad nami Statua Wolności. O dziwo, przetrwała nietknięta. Na jej widok czuję się natchniona, czuję, że być może mi również się uda.

Na szczęście, Governors Island leży niedaleko, ledwie minutę przeprawy przez rzekę. Pamiętam, jak pływałyśmy tam promem razem z Bree w upalne, letnie dni, jakie byłyśmy zdumione, że to było tak blisko. Teraz jestem tylko wdzięczna, że tak jest: gdyby wyspa leżała gdzieś dalej, nie wiem, czy dałabym radę się utrzymać. Mokra lina wrzyna mi się w zmarznięte dłonie, sprawiając, że każda sekunda to walka. Zastanawiam się, jak wykaraskam się z tej sytuacji. Nie ma tu, przy burcie, żadnej drabiny, a kiedy dotrzemy na wyspę, nie będzie innego sposobu, by stąd zejść, jak puścić linę i spaść do wody; z pewnością zamarznę na śmierć.

Wyczuwam jakiś ruch, oglądam się za siebie i widzę, że Logan powoli wspina się po swojej linie. Wymyślił genialny sposób, unosząc kolana, zaciskając mocno stopy na linie i używając nóg do podciągnięcia się w górę.

Wypróbowuję to. Podnoszę kolana i zaciskam stopy na sznurze i z zadowoleniem zauważam, że moje buty znajdują oparcie. Wyprostowuję nogi i podciągam się odrobinę. To działa. Powtarzam to znów i kolejny raz, podążając za Loganem, i po minucie, dokładnie tyle, ile trzeba na dotarcie do wyspy, docieram do końca liny. Logan już tam jest, czekając na mnie z wyciągniętą dłonią. Sięgam po nią, a on wciąga mnie szybko i po cichu przez burtę.

Oboje kucamy za metalowym zbiornikiem i z ukrycia lustrujemy pokład. Na przedzie, odwrócona do nas tyłem, stoi grupa strażników z karabinami w dłoniach. Poganiają tuzin młodych dziewczyn, kierując je na rampę spuszczoną z łodzi. Widok ten sprawia, że aż gotuje się we mnie z oburzenia i mam ochotę zaatakować ich tu i teraz. Ale zmuszam się, by poczekać, zachować spokój. Zyskałabym tymczasową satysfakcję, ale wtedy nigdy nie odnalazłabym Bree.

Grupa rusza, dzwoniąc łańcuchami, schodzi po rampie i staje na wyspie. Kiedy na łodzi nie ma już nikogo, Logan i ja dajemy sobie znak skinięciem głowy i ruszamy ku rampie, biegnąc wzdłuż burty barki. Zbiegamy po rampie, spory kawałek za pozostałymi. Na szczęście, nikt nie ogląda się za siebie i nas nie widzi.

Chwilę później jesteśmy na stałym lądzie. Pospiesznie przemykamy po śniegu i ukrywamy się za niewielką budowlą, by zobaczyć, dokąd zabierają dziewczynki. Łowcy kierują się do ogromnego, okrągłego, zbudowanego z cegły budynku, który wygląda jak skrzyżowanie amfiteatru z więzieniem. Wszędzie, wzdłuż całej powierzchni, widnieją żelazne kraty.

Podążamy ich szlakiem, chowając się co dwadzieścia jardów za drzewami, biegnąc od drzewa do drzewa. Uważamy, by nikt nas nie spostrzegł. Sięgam w dół po broń w razie, gdybym musiała jej użyć. Logan czyni to samo. W każdej chwili mogą nas zauważyć. Musimy być gotowi. Błędem byłoby strzelać – przyciągnęłoby to zbyt dużo uwagi, zbyt wcześnie. Ale jeśli będę musiała, to jej użyję.

Zaganiają dziewczynki ku otwartemu wejściu do budynku, po czym znikają w mroku. Oboje ruszamy z miejsca, wbiegając do środka za nimi.

Moje oczy przyzwyczajają się po chwili do ciemności. Po prawej stronie, za zakrętem, grupa łowców prowadzi dziewczynki, natomiast po lewej, pojedynczy łowca zmierza gdzieś korytarzem. Logan i ja wymieniamy porozumiewawcze spojrzenie i oboje, bez słów, decydujemy się podążyć za pojedynczym łowcą.

Biegniemy cicho korytarzem, ledwie kilka jardów za nim, czekając na okazję. Dociera do wielkich, żelaznych drzwi i wyciąga pęk kluczy, by je otworzyć. Rozlega się metaliczny dźwięk, rozbrzmiewający echem w pustych korytarzach. Zanim udaje mi się zareagować, Logan wyciąga nóż, podbiega do łowcy, chwyta za głowę i podrzyna gardło jednym, szybkim ruchem. Krew tryska dokoła, kiedy mężczyzna, bezwładnie, pada martwy na ziemię.

Chwytam pęk kluczy wciąż tkwiących w zamku, przekręcam je i pociągam za ciężkie, żelazne drzwi. Przytrzymuję je i Logan wbiega do środka, a ja zaraz za nim.

Jesteśmy w bloku więziennym, długim, wąskim, półokrągłym, pełnym niewielkich cel. Biegnę nim, rozglądając się na lewo i prawo, lustrując udręczone twarze dziewczynek. Wpatrują się we mnie bezradnie, z desperacją. Wygląda na to, że są tu od zawsze.

Serce wali mi mocno. Rozpaczliwie rozglądam się za jakąkolwiek oznaką obecności mojej siostry. Czuję, że jest blisko. Kiedy biegnę dalej, dziewczynki podchodzą do krat i wystawiają na zewnątrz dłonie. Muszą zdawać sobie sprawę, że nie jesteśmy łowcami.

– PROSZĘ! – krzyczy jedna. – Pomóż mi!

– WYPUŚĆ MNIE STĄD! – krzyczy inna.

Wkrótce rozlega się chór krzyków i błagań. Przyciąga to zbyt dużą uwagę i to mnie martwi. Chcę pomóc każdej z tych dziewczynek, ale nie teraz. Muszę najpierw znaleźć Bree.

– BREE! – krzyczę zrozpaczona.

Przyspieszam kroku i biegnę truchtem od celi do celi.

– BREE! SŁYSZYSZ MNIE! TO JA! BROOKE! BREE? JESTEŚ TU?

Kiedy przebiegam obok kolejnej celi, jakaś dziewczynka wyciąga rękę i chwyta mnie, przyciągając do siebie.

– Wiem, gdzie jest!– mówi.

Zatrzymuję się i przyglądam jej. Z twarzy wyziera rozpacz, taka sama, jak u pozostałych.

– Wypuść mnie stąd, to ci powiem! – mówi.

Jeśli ją uwolnię, może przyciągnąć uwagę strażników do nas. Choć z drugiej strony, może rzeczywiście coś wie.

Spoglądam na numer jej celi, potem w dół na klucze w dłoni i odnajduję cyfrę. Otwieram zamek i dziewczynka wybiega z celi.

– MNIE TEŻ WYPUŚĆ! – wrzeszczy inna dziewczynka.

– I MNIE!

Wszystkie zaczynają nagle krzyczeć.

Chwytam uwolnioną za ramiona.

– Gdzie ona jest? – żądam.

– Jest w głównej rezydencji. Zabrali ją dziś rano.

– W rezydencji? – pytam.

– To tam zabierają nowe. By je przyuczyć do nowego zawodu.

– Przyuczyć? – pytam z przerażeniem.

– Do seksu − odpiera. Na pierwszy raz.

Serce zamiera mi, kiedy słyszę jej słowa.

– Gdzie? – żądam. – GDZIE TO JEST?

– Chodź za mną – mówi i biegnie.

Już mam pójść w jej ślady, kiedy nagle zatrzymuję się.

– Czekaj – mówię, chwytając ją za nadgarstek.

Wiem, że nie powinnam tego robić. Wiem, że powinnam po prostu wybiec stąd, skupić się na ocaleniu Bree. Wiem, że nie ma czasu i wiem, że pomoc innym może jedynie przyciągnąć niechcianą uwagę i przekreślić mój plan.

Jednak coś głęboko ukrytego w moim sercu, silne uczucie oburzenia, nie daje mi spokoju. Nie potrafię po prostu zostawić ich wszystkich tutaj w ten sposób.

Więc, wbrew zdrowemu rozsądkowi, zatrzymuję się i odwracam, po czym biegnę od celi do celi. Docierając do każdej, sięgam po klucz i otwieram kraty. Jedną po drugiej, uwalniam wszystkie dziewczęta. Wszystkie wybiegają na zewnątrz, rozhisteryzowane, i rozbiegają się na wszystkie strony. Halas jest wręcz ogłuszający.

Biegnę z powrotem do tej, którą uwolniłam najpierw. Nadal czeka na mnie razem z Loganem.

Rusza biegiem, a my za nią, pędząc korytarzami. Chwilę później wypadamy na oślepiające światło dnia.

Biegnąc dalej, słyszę za nami ogłuszający chór dziewczęcych krzyków, kiedy te wydostają się na wolność. Dużo czasu nie minie, zanim żołnierze się połapią. Przyspieszam jeszcze bardziej.

Dziewczynka zatrzymuje się i wskazuje na drugą stronę dziedzińca.

– Tam! – mówi. – Tamten budynek! Ten wielki, stary dom. Nad wodą. Rezydencja gubernatora. To tam! Powodzenia! – krzyczy, po czym odwraca się i odbiega w przeciwnym kierunku.

Rzucam się w stronę rezydencji z Loganem przy boku.

Przebiegamy ogromną połać ziemi, po uda w śniegu, rozglądając się za łowcami. Na szczęście, jeszcze nas nie dostrzegli.

Zimne powietrze rozdziera mi płuca. Na myśl przychodzi mi Bree, zabrana gdzieś, by uprawiać seks, i choćbym biegła najprędzej, jak potrafię, nie robię tego wystarczająco szybko. Jestem już tak blisko. Nie mogę pozwolić, by ją skrzywdzono. Nie teraz. Nie po tym wszystkim. Nie, kiedy jestem już tuż tuż.

Zmuszam się i prę przed siebie, nie zatrzymując się ani na chwilę, by zaczerpnąć tchu. Docieram do drzwi wejściowych i nawet nie jestem ostrożna. Nie zatrzymuję się i nie sprawdzam, tylko wpadam na nie i otwieram kopniakiem.

Otwierają się z hukiem, a ja biegnę dalej, do środka. Nie wiem nawet, dokąd, ale spostrzegam schody i mój instynkt podpowiada mi, by wbiec po nich. Pędzę wprost na nie, wyczuwając Logana tuż za sobą.

Kiedy docieram na szczyt, jakiś łowca wypada z pokoju ze zdjętą maską. Patrzy na mnie oczyma otwartymi szeroko ze zdumienia i sięga po broń.

Nie waham się. Moja jest już wyciągnięta. Strzelam z bliska wprost w głowę. Pada, a odgłos strzału rozbrzmiewa ogłuszającym hukiem w zamkniętym pomieszczeniu.

Gnam dalej korytarzem i wybieram jakiś pokój na chybił trafił. Kopniakiem wyważam drzwi i ze zgrozą dostrzegam mężczyznę leżącego na dziewczynce przykutej łańcuchem do łóżka. To nie Bree, ale mimo to, aż mnie mdli na sam ten widok. Mężczyzna – łowca bez maski – skacze na nogi, spogląda na mnie ze strachem i rzuca się po broń. Strzelam mu między oczy. Dziewczynka zaczyna krzyczeć, kiedy jego krew ją ochlapuje. Przynajmniej ten jeden już nie żyje.

Biegnę z powrotem przez korytarz, otwierając drzwi kopniakami, od pokoju do pokoju, znajdując w każdym kolejnego mężczyznę uprawiającego seks z przykutą do łóżka dziewczynką. Przechodzę dalej, jak oszalała szukając Bree.

Docieram na koniec korytarza, gdzie zostały ostatnie drzwi. Otwieram je kopniakiem. Wpadam do środka, Logan zaraz za mną. Zastygam w bezruchu.

Dominującym elementem pokoju jest łoże z baldachimem. Na nim leży ogromny, nagi mężczyzna uprawiający seks z dziewczynką przywiązaną do łóżka liną. Widzę, że jest nieprzytomna i zastanawiam się, czy jej czymś nie odurzyli. Mężczyzna musi być kimś ważnym, ponieważ obok niego, na warcie, siedzi łowca.

Celuję w grubasa i kiedy się odwraca, strzelam w brzuch. Pada z hukiem na ziemię, stękając, a ja strzelam powtórnie – tym razem w głowę.

Ale postąpiłam lekkomyślnie. Strażnik celuje do mnie ze swej broni i kątem oka dostrzegam, że zamierza strzelić. Popełniłam błąd. Powinnam najpierw zdjąć jego.

Słyszę wystrzał i wzdrygam się.

Ja wciąż żyję. Strażnik jest martwy. Logan staje nad nim z wyciągnięta bronią.

Po drugiej stronie pokoju siedzą dwie dziewczynki, obydwie przykute do swych krzeseł łańcuchem. Siedzą w pełni ubrane, trzęsąc się ze strachu, najwyraźniej następne w kolejce do łóżka. Serce uderza mi mocniej. Jedną z nich jest Bree.

Siedzi przykuta, przerażona, z szeroko otwartymi oczyma. Jest jednak cała. Nic jej się nie stało. Zdążyłam w samą porę. Kilka kolejnych minut i jestem pewna, że byłaby zdana na łaskę tego grubasa.

– Brooke! – krzyczy, zanosząc się histerycznym płaczem.

Podbiegam do niej, klękam i obejmuję ramionami. Przytula się do mnie, na ile tylko pozwalają jej łańcuchy, płacząc mi na ramieniu.

Pojawia się Logan i, zabrawszy klucze z pasa martwego łowcy, rozkuwa je obie. Bree skacze mi w ramiona, tuląc się i drżąc na całym ciele. Przywiera do mnie jakby już nigdy nie chciała mnie puścić.

Czuję spływające mi po policzkach łzy, kiedy ją ściskam. Nie mogę uwierzyć: to naprawdę ona.

– Mówiłam ci, że po ciebie wrócę – mówię.

Chcę trzymać ją w ramionach, ale wiem, że nie mamy czasu. Wkrótce zaroi się tu od łowców.

Odrywam ją od siebie i chwytam jej dłoń.

– Chodźmy – mówię, gotowa ruszyć biegiem.

– Czekaj! – krzyczy Bree, zatrzymując się.

Staję i odwracam się.

– Musimy też zabrać Rose! – mówi Bree.

Stojąca obok Bree dziewczynka podnosi na nas wzrok. Jest taka bezradna, taka zagubiona. Dziwne, ale bardzo przypomina Bree; mając długie czarne włosy i wielkie brązowe oczy, mogłaby uchodzić za siostrę Bree.

– Wybacz, Bree, ale nie możemy. Nie mamy czasu i…

– Rose jest moją przyjaciółką! – krzyczy Bree. – Nie możemy jej tu tak po prostu zostawić.

Spoglądam na Rose i na jej widok serce mi pęka. Patrzę na Logana, który spogląda na mnie z dezaprobatą – ale też z miną, z której wynika, że to ja mam podjąć decyzję.

Zabranie Rose ze sobą tylko nas spowolni. I będzie to kolejna gęba do wyżywienia. Lecz Bree, po raz pierwszy w życiu, uparcie tkwi przy swoim – a takie stanie tutaj to tylko strata czasu. Nie wspominając o tym, że Rose wydaje się taka słodka, i tak bardzo przypomina mi Bree, a ja dostrzegam, jak bliskie sobie się stały. I jest to właściwe.

I wbrew zdrowemu rozsądkowi, mówię:

– W porządku.

Podbiegam do nieprzytomnej dziewczyny, wciąż przywiązanej do łóżka i używam noża, przecinając wszystkie cztery więzy. Jej ręce i nogi rozluźniają się, opadają bezwładnie na łóżko. Jest nadal nieprzytomna. Nie potrafię stwierdzić, czy jest chora, zamroczona, czy martwa. Ale nie mogę się tym teraz zająć. Przynajmniej jest już wolna.

Nasza czwórka wypada z pokoju, wprost na spotkanie atakujących nas dwóch łowców, sięgających właśnie po broń. Reaguję natychmiast, strzelając jednemu w głowę, podczas gdy Logan zabija drugiego. Dziewczynki krzyczą, usłyszawszy wystrzały.

Chwytam dłoń Bree, Logan łapie Rose i gnamy w dół po schodach, zeskakując po dwa stopnie na raz. Chwilę później wypadamy z budynku, na oślepiający śnieg. Z drugiej strony dziedzińca pędzą w naszą stronę wartownicy. Mam tylko nadzieję, że zdołamy znaleźć sposób, by wydostać się z wyspy, zanim zdążą nas wykończyć.

TRZYDZIEŚCI DWA

Gorączkowo rozglądam się wokoło, próbując wymyślić sposób na wydostanie się stąd. Lustruję okolicę w poszukiwaniu pojazdów, ale żadnych nie widzę. Obracam się zupełnie i lustruję powierzchnię wody, brzeg. I wtedy ją zauważam: tuż za rezydencją gubernatora, uwiązana do samotnego molo, kołysze się niewielka, luksusowa łódź motorowa. Jestem pewna, że jest zarezerwowana dla tych nielicznych uprzywilejowanych, którzy wykorzystują wyspę dla swej rozrywki.

– Tam! – mówię, wskazując.

Logan widzi ją również i ruszamy biegiem w kierunku brzegu.

Podbiegamy do pięknej, błyszczącej motorówki, wystarczająco dużej, by pomieścić sześć osób. Skacze gwałtownie na niespokojnej wodzie i wygląda okazale, niczym przedmiot zbytku. Mam przeczucie, że używał jej ten gruby, nagi mężczyzna. Tym lepiej dla nas.

Łódź podskakuje tak gwałtownie, że nie chcę ryzykować, więc podnoszę Bree i sadzam wewnątrz, podczas gdy Logan dba o Rose. − Przetnij linę! – mówi Logan, wskazując palcem.

Gruba lina przytrzymuje łódź przy drewnianym paliku, więc pędzę tam, wydobywam nóż i przecinam ją. Wracam do łodzi. Logan stoi już w środku, trzymając molo, by łódź nie odpłynęła. Wyciąga dłoń i pomaga mi wsiąść. Rzucam okiem ponad ramieniem i widzę tuzin łowców pędzących w naszą stronę. Są tylko dwadzieścia jardów od nas i szybko pokonują dzielącą nas odległość.

– Zajmę się nimi – mówi Logan. – Łap za kierownicę.

Biegnę na miejsce kierowcy. Na szczęście, pływałam takimi łodziami wiele razy w moim życiu. Logan odpycha nas od molo i zajmuje miejsce na rufie, klękając i strzelając do nadbiegających żołnierzy. Ci uchylają się, szukając osłony i to ich spowalnia.

Spuszczam wzrok i serce mi zamiera, jako że w stacyjce nie ma kluczy. Sprawdzam deskę rozdzielczą, potem rozpaczliwie przeszukuję przednie fotele, a serce wali mi mocno. Co zrobimy, jeśli ich tu nie ma?

Rzucam okiem ponad ramieniem i widzę, że łowcy są bliżej, ledwie dziesięć jardów od nas.

– RUSZAJ! – woła Logan, przekrzykując kanonadę ze swojej broni.

Wpadam na pomysł i pełna nadziei sprawdzam schowek. Serce uderza mi mocniej, kiedy znajduję je w środku. Wkładam klucz w stacyjkę, przekręcam i silnik budzi się rykiem do życia. Z rury wydechowej strzela czarny obłok spalin i wskaźnik paliwa przesuwa się w prawo. Pełen bak.

Wciskam gaz i lecę gwałtownie w tył, kiedy łódź startuje. Słyszę za sobą padające ciała i spoglądam za siebie, zauważając, że Bree, Rose i Logan również zostali zbici z nóg przez nagłe przyspieszenie. Chyba zbyt mocno wcisnęłam gaz – na szczęście, nikt nie wyleciał za burtę.

Mamy jeszcze więcej szczęścia, gdyż łowcy są już na skraju lądu, ledwie dziesięć stóp dalej. Odbiłam od brzegu w samą porę. Strzelają do nas, a ponieważ wszyscy padli na pokład, ich kule świszczą nam nad głowami. Jedna z kul ledwie ociera się o drewniane obicie, inna rozbija boczne lusterko.

– NIE WYCHYLAJCIE SIĘ! Logan krzyczy do dziewczynek.

Podnosi się na kolano, wysuwa głowę nad burtę i strzela. Widzę we wstecznym, że udaje mu się zdjąć kilku z nich.

Cały czas wciskam gaz, nie oszczędzając silnika i po kilku chwilach jesteśmy już daleko od wyspy. Pięćdziesiąt jardów, potem sto, potem dwieście… Wkrótce wypływamy bezpiecznie poza zasięg ich kul. Łowcy stoją bezradnie na brzegu, przypominając w tej chwili zwykle kropki na horyzoncie, obserwując, jak umykamy coraz dalej.

Nie mogę uwierzyć. Jesteśmy wolni.

*

Kiedy oddalamy się jeszcze bardziej, coraz głębiej w rzeczny nurt, wiem, że powinnam pozostać na środku wodnego traktu, z dala od obu brzegów i skierować się w górę rzeki, jak najdalej od tego miasta. Ale coś powstrzymuje mnie od tego. Myśli o Benie powracają lawinowo i nie potrafię o nim zapomnieć. A co, jeśli w jakiś sposób udało mu się dotrzeć do Seaport? Jeśli się spóźnił?

Po prostu nie mogę tak tego zostawić. Jeśli jest jakaś szansa, że on tam jest, nie mogę go porzucić. Muszę się przekonać. Muszę wiedzieć.

Zamiast więc skierować łódź w górę rzeki, ustawiam dziób wprost na przeciwległy brzeg − z powrotem do Seaport. Po chwili, linia brzegowa Manhattanu zaczyna pędzić w naszym kierunku, zbliżając się coraz bardziej. Serce wali mi mocno na myśl o potencjalnym niebezpieczeństwie, które może nas tam spotkać –oddziale uzbrojonych łowców czekających na brzegu, by otworzyć do nas ogień.

Logan uświadamia sobie, że płynę w niewłaściwym kierunku i nagle podbiega do mnie, przerażony.

– Co ty robisz? – krzyczy. – Płyniesz z powrotem do miasta!

– Muszę coś sprawdzić – mówię – zanim odpłyniemy.

– Co takiego!?

– Co z Benem – odpowiadam. – Może tam jest.

Logan spogląda gniewnie.

– To szalone! – mówi. – Prowadzisz nas z powrotem wprost do gniazda szerszeni. Narażasz nas wszystkich! Miał swoją szansę. Nie było go tam!

– Muszę sprawdzić – odkrzykuję. Jestem zdecydowana i nic mnie nie powstrzyma. Uzmysławiam sobie, że pod wieloma względami, jestem dokładnie taka sama, jak mama.

Logan odwraca się, nadąsany, a ja wyczuwam, z jaką dezaprobatą traktuje moją decyzję. Nie dziwię się mu. Ale muszę to zrobić. Wiem, że gdyby Ben był na moim miejscu, też wróciłby zobaczyć, co ze mną.

Po chwili w zasięgu wzroku pojawia się Seaport. Podpływamy bliżej, na trzysta jardów… dwieście…, a potem, kiedy docieramy na sto, mogłabym przyrzec, że kogoś zauważam, stojącego samotnie na końcu pomostu. Obserwuje powierzchnię wody, a moje serce uderza mocniej.

To Ben.

Nie mogę w to uwierzyć. To naprawdę on. Żyje. Stoi w śniegu sięgającym mu do ud, trzęsąc się z zimna. Serce mi zamiera, kiedy uświadamiam sobie, że jest sam. To może oznaczać tylko jedno: jego brat nie dał rady.

Jesteśmy już blisko, może dwadzieścia jardów, wystarczająco blisko, abym mogła dostrzec smutek rysujący się na jego twarzy. W oddali dostrzegam karawanę pojazdów łowców pędzących w śniegu w kierunku pomostu. Nie zostało zbyt dużo czasu.

Zwalniam i podpływam motorówką do pomostu; Ben podbiega do krawędzi. Łódź pracuje na biegu jałowym, kołysząc się jak szalona na falach, a ja nagle zaczynam się zastanawiać, jak Ben wsiądzie. Czeka go, liczący dobre dziesięć stóp, upadek w dół z pomostu. Ben spogląda w dół ze strachem w oczach. Musi podzielać moje myśli, starając się wpaść na pomysł, jak to zrobić.

– Nie skacz! – krzyczy Logan. – Możesz uszkodzić łódź!

Ben zatrzymuje się i spogląda na niego, unieruchomiony strachem.

– Padnij na ręce i kolana, odwróć się i zejdź tyłem – rozkazuje Logan. Zsuwaj się cal po calu. Przytrzymaj się krawędzi pomostu i zawieś się na niej. Potem cię złapię.

Ben robi to, co mu każą i powoli ześlizguje się z krawędzi, aż w końcu wisi na dłoniach. Logan, trzeba mu to przyznać, sięga w górę i chwyta go, po czym ściąga w dół do łodzi. W samą porę: łowcy są zaledwie pięćdziesiąt jardów od nas i szybko się zbliżają.

– RUSZAJ! – krzyczy Logan.

Daję pełne obroty i odbijamy, sunąc w górę rzeki. W tej samej chwili odzywają się ich pistolety, pociski ocierają się o motorówkę.

Na szczęście, nie mają szans z naszą prędkością: po kilku chwilach jesteśmy daleko od brzegu, na środku rzeki, poza zasięgiem ich broni. Utrzymuję kurs na północ, w górę rzeki, z powrotem w stronę domu.

Teraz, w końcu, nie ma już nic, co mogłoby nas tu zatrzymać.

Jesteśmy wolni.

*

Gnamy w górę East River i jednocześnie ze zdumieniem obserwujemy szczątki mostów z bliska. Przepływamy obok pozostałości po Brooklyn Bridge, którego zardzewiała metalowa konstrukcja wystaje z wody niczym prehistoryczny stwór. Wysoki na kilka pięter most, góruje nad nami niczym drapacz chmur wyrastający wprost z wody. Czuję się jak karzeł, kiedy pod nim przepływamy. Zastanawiam się mimowolnie, czy kiedykolwiek coś z tego zostanie odbudowane.

W pobliżu znajduje się wrak bombowca wystający z wody. Zakręcam, by zachować bezpieczną odległość również od niego. Nie mam pojęcia, co innego, metalowego, może sterczeć z tej zimnej jak lód wody i nie mam ochoty przekonywać się o tym.

Wkrótce mijamy pozostałości Manhattan Bridge, potem Williamsburg Bridge. Dodaję gazu, chcąc jak najszybciej pozostawić te okropne widoki za nami.

Wkrótce przepływamy obok czegoś, co w przeszłości nosiło nazwę Roosevelt Island, wąskiego skrawka lądu przypominającego pustkowie, jak wszystko inne. Odbijam w lewo i zauważam, że most na 59-tej również został zniszczony – razem z linią tramwajową, która kiedyś łączyła wyspę z Manhattanem. Sam tramwaj, zardzewiały i zdemolowany, wynurza się z rzeki niczym wielka boja. Muszę uważać i ominąć go bezpiecznie, kiedy trakt wodny zwęża się.

Gnam dalej w górę rzeki coraz dalej i dalej, mijając oznaki całkowitej destrukcji, aż w końcu skręcam w lewo, w dopływ Harlem River. Rzeka jest tu znacznie węższa, od obu brzegów dzieli nas odległość zaledwie pięćdziesięciu jardów. Czuję się znacznie bardziej zestresowana, kiedy tędy przepływamy. Lustruję brzegi, spodziewając się jakiejś zasadzki.

Ale niczego nie widzę. Może po prostu reaguję paranoicznie. Jeśli łowcy zamierzają zorganizować pościg – a jestem pewna, że tak – mamy prawdopodobnie przynajmniej godzinę przewagi nad nimi. Zważywszy przede wszystkim na ten śnieg. A do tego czasu, mam nadzieję, że będziemy zbyt daleko, zbyt wysoko na rzece Hudson, by nas złapali.

Rzeka Harlem wije się między Manhattanem i Bronxem, aż w końcu wyrzuca nas na rozległe wody Hudson River. W porównaniu z nią, Hudson jest szeroka na dziesięć boisk futbolowych. Odnoszę wrażenie, że właśnie wypłynęłam na ocean. Nareszcie czuję się znowu swobodnie. Wreszcie jesteśmy na rzece, którą pamiętam. Na rzece, która prowadzi do domu.

Skręcam w prawo i kieruję łódź na północ. Gnamy w kierunku domu, w stronę gór Catskill. Jeszcze tylko dwie godziny i będziemy na miejscu.

Nie, żebym planowała wrócić do domu. Nie. Wracać tam teraz byłoby głupotą: łowcy wiedzą, gdzie mieszkamy i będzie to z pewnością pierwsze miejsce, w którym będą nas szukać. Chcę zatrzymać się tam tylko, pochować Sashę, pożegnać się. Ale nie zostanę dłużej. Cel naszej podróży będzie musiał znajdować się gdzieś dalej na północy. Jak najdalej zdołamy dotrzeć.

Przychodzi mi na myśl kamienna chata, którą znalazłam wysoko w górach i czuję ukłucie żalu, kiedy przypominam sobie, jak bardzo zależało mi na tym, żeby tam zamieszkać. Wiem, że pewnego dnia może stać się dla nas wspaniałym domem. Ale ten dzień jeszcze nie nadszedł. Jest zbyt blisko miejsca, w którym dotąd mieszkałyśmy, zbyt niebezpiecznie. Musimy poczekać, aż wszystko ucichnie. Być może, pewnego dnia będziemy mogły tu wrócić. Poza tym, jest nas teraz pięcioro. Pięć gąb do wykarmienia. Musimy poszukać miejsca, które utrzyma nas wszystkich.

W miarę, jak płyniemy coraz dalej w górę rzeki, nareszcie zaczynam czuć się swobodnie, odprężać się. Czuję, jak napięcie powoli schodzi z karku, z ramion. Po raz pierwszy oddycham pełną piersią. Nie mogę uwierzyć, że rzeczywiście nam się udało. To więcej, niż mogę pojąć. Czuję ból i stłuczenia na całym ciele, ale nic z tego nie ma teraz znaczenia. Jestem szczęśliwa, że Bree jest bezpieczna. Że jesteśmy razem.

Poświęcam chwilę, by rozejrzeć się dokoła, podsumować wszystko i zlustrować pozostałych w łodzi. Skupiłam się tak mocno na wydostaniu nas z miasta, że ani przez chwilę nie przyszło mi do głowy, by zastanowić się nad pozostałymi. Oglądam się na Logana, siedzącego obok mnie z zadowoloną miną, na miejscu pasażera. Odwracam się i widzę pozostałych, siedzących rzędem za mną. Każdy spogląda na wodę, każdy w innym kierunku, każdy pochłonięty własnymi myślami.

Sięgam i klepię Logana po ramieniu. Odwraca się do mnie.

– Przejmiesz kierownicę? – pytam.

Szybko podnosi się z miejsca, szczęśliwy, że może mnie wyręczyć, po czym chwyta kierownicę, kiedy zamieniamy się miejscami.

Przeciskam się na rufę. Nie mogę doczekać się, by porozmawiać z Bree, ale również z Benem, by dowiedzieć się, co spotkało jego brata. Kiedy przechodzę na tył, widzę Bena będącego w czymś w rodzaju katatonii, gapiącego się na rzekę. Wygląda, jakby przez jedną noc postarzał się o co najmniej dziesięć lat. Z jego twarzy wyziera głęboki smutek. Mogę tylko sobie wyobrażać, przez co przeszedł, ogrom winy, jaką musi odczuwać, nie ocaliwszy brata. Gdybym była na jego miejscu, nie wiem, czy byłabym to w stanie znieść. Podziwiam go już za to, że jest tu ze mną.

Chcę z nim porozmawiać, ale muszę najpierw zobaczyć się z Bree. Przesuwam się do tylnego rzędu i siadam obok niej. Jej oczy rozjaśniają się na mój widok. Obejmuje mnie i przez długi czas siedzimy w objęciach. Trzyma mnie mocno, wyraźnie nie chcąc wypuścić.

Po kilku sekundach, w końcu odsuwam ją od siebie. Po jej policzkach płyną łzy.