Kitabı oku: «Ejderhaların Yükselişi »
Morgan Rice Hakkında
Morgan Rice, USA Today’in 1 numaralı çok satan destansı 17 kitaplık FELSEFE YÜZÜĞÜ; 11 kitaplık (ve hala devam eden) genç yetişkin serisi 1 numaralı çok satan VAMPİR GÜNLÜKLERİ; 2 kitaptan oluşan (ve devam eden) kıyamet sonrası gerilim, 1 numaralı çok satan KÖLETÜCCARLARI ÜÇLEMESİ; ve yeni destansın fantezi serisi KRALLAR VE BÜYÜCÜLER kitaplarının 1 numaralı çok satan yazarıdır. Morgan’ın kitapları hem basılı hem de sesli olarak bulunabilir.
Morgan sizi dinlemeyi çok seviyor, dolayısıyla lütfen www.morganricebooks.com adresini ziyaret edip eposta listesine eklenin, ücretsiz bir kitap kazanın, ücretsiz hediyeler alın, ücretsiz uygulamaları indirin, Facebook ve Twitter ile bağlanın ve irtibatta kalın!
Morgan Rice İçin Yazılan Övgülerden Bazıları
“Hikâyesinde gizem ve entrika elementleri bulunduran esprili bir fantezi. Kahramanların Görevi cesur olmak ve büyüme, gelişme ve mükemmelliğe götüren hayat amaçlarıyla ilgili… Dolgun fantezi maceraları, bir baş kahraman, araçlar ve hayalperest bir çocuk olan Thor’un olanaksız durumlarla karşılaşıp genç bir yetişkin haline gelişine çok iyi şekilde odaklanan bir dizi hareketli karşılaşmalar sağlayan bir macera arayanlar için ideal… Destansı bir genç yetişkin dizisinin neler sunabileceğinin sadece bir başlangıcı.”
--Midwest Book Review (D. Donovan, eBook Reviewer)
“FELSEFE YÜZÜĞÜ ani bir başarı için her şeye sahip: entrika, karşı entrika, gizem, yiğit şövalyeler, kırık kalpler ile dolu çiçekli aşklar, aldatma ve ihanet. Sizi saatlerce eğlendirecek ve her yaştaki okuyucuyu memnun edecek. Tüm fantezi okurlarının kütüphanesinde bulunmasını tavsiye ettiğimiz bir kitap.”
–-Books and Movie Reviews, Roberto Mattos
“Rice’ın eğlenceli destansı fantezisi [FELSEFE YÜZÜĞÜ] türün klasik öğelerini içeriyor—İskoçya’nın kadim tarihinden oldukça fazla etkilenmiş güçlü bir kurgu ve iyi bir mahkeme entrikası.”
–Kirkus Reviews
“Morgan Rice’ın Thor’un karakterin ve içinde yaşadığı dünyayı kuruş şekline bayıldım. Yeryüzü ve içinde yaşayan yaratıkları çok güzel tarif edilmiş. [Özet] hoşuma gitti. Kısa ve tatlıydı. Yardımcı karakterler yeterli miktarda kullanılmış, kafam karışmadı. Maceralar ve yürek burkan anlar vardı fakat içlerine yerleştirilen aksiyon biçimsiz durmuyordu. Genç bir okuyucunun tercih edebileceği bir kitap. Kayda değer bir şeylerin başlangıcı.”
--San Francisco Book Review
“Destansı fantezi Felsefe Yüzüğü serisinin (şu anda 14 kitaptan oluşuyor) heyecan dolu bu ilk kitabında Rice, okurlarını 14 yaşındaki, hayali, krala hizmet eden elit şövalye birliği Gümüş Lejyon’a katılmak olan Thorgrin “Thor” McLeod ile tanıştırıyor. Rice’ın yazını sağlam ve oldukça merak uyandırıcı.”
--Publishers Weekly
“[KAHRAMANLARIN GÖREVİ] hızlı ve kolay okunuyor. Bölüm sonları size bir sonraki bölümü okumak ve ne olacağını görmek zorunda bırakıyor ve kitabı elinizden bırakamıyorsunuz. Kitabın içinde bazı yazım hataları ve bazı isim karışıklıkları vardı fakat bunlar kitabın genel hikâyesini bozmuyordu. Kitabın sonu bir sonraki kitabı hemen alma isteği uyandırdı ve öyle de yaptım. Felsefe Yüzüğü serisinin dokuz kitabı da şu an Kindle mağazasından satın alınabilir ve Kahramanların Görevi, okumaya giriş yapabilmeniz için şu an ücretsiz. Tatilde okunacak hızlı ve eğlenceli bir şeyler arıyorsanız bu kitap tam size göre.”
--FantasyOnline.net
Morgan Rice Kitapları
KRALLAR VE BÜYÜCÜLER
EJDERHALARIN YÜKSELİŞİ (1. KİTAP)
FELSEFE YÜZÜĞÜ
KAHRAMANLARIN GÖREVİ (1. KİTAP)
KRALLARIN YÜRÜYÜŞÜ (2. KİTAP)
EJDERHALARIN KADERİ (3. KİTAP)
GURUR AĞLAYIŞI (4. KİTAP)
ŞEREF YEMİNİ (5. KİTAP)
KAHRAMANLIK SALDIRISI (6. KİTAP)
KILIÇ AYİNİ (7. KİTAP)
SİLAHLARIN TESLİMİ (8. KİTAP)
BÜYÜLÜ GÖKYÜZÜ (9. KİTAP)
KALKAN DENİZİ (10. KİTAP)
ÇELİĞİN HÜKÜMDARLIĞI (11. KİTAP)
ATEŞ ÜLKESİ (12. KİTAP)
KRALİÇELERİN YÖNETİMİ (13. KİTAP)
KÖLETÜCCARLARI ÜÇLEMESİ
ARENA 1: KÖLETÜCCARLARI (1. KİTAP)
ARENA 2 (2. KİTAP)
VAMPİR GÜNLÜKLERİ
DÖNÜŞÜM (1. KİTAP)
SEVİLMİŞ (2. KİTAP)
ALDATILMIŞ (3. KİTAP)
YAZGI (4. KİTAP)
ARZULANMIŞ (5. KİTAP)
NİŞANLI (6. KİTAP)
YEMİNLİ (7. KİTAP)
BULUNMUŞ (8. KİTAP)
CANLANDIRILMIŞ (9. KİTAP)
GÖMÜLMÜŞ (10. KİTAP)
KADER (11. KİTAP)

Morgan Rice © 2012
Tüm hakları saklıdır. Bu yayının herhangi bir bölümü, 1976 ABD Telif Hakları Kanunu ile izin verilenin dışında, yazarın önceden izni olmaksızın, hiçbir formatta ve hiçbir amaçla çoğaltılamaz, dağıtılamaz veya yayılamaz veya bir veri tabanı veya bilgi kurtarma sisteminde saklanamaz.
Bu eKitap sadece sizin kullanımınız için lisanslanmıştır. Bu eKitap başkalarına tekrar satılamaz veya verilemez. Eğer bu kitabı paylaşmak istiyorsanız lütfen her birey için birer ek kopya satın alın. Eğer bu kitabı okuyorsanız fakat satın almadıysanız veya sadece sizin kullanımınız için satın alınmadıysa lütfen satın alan kişiye iade edin ve kendinize bir kopya satın alın. Yazarın emeğine saygı gösterdiğiniz için teşekkür ederiz.
Bu kitap kurgusal bir eserdir. İsimler, karakterler, işletmeler, kuruluşlar, mekânlar, olaylar ve durumlar yazarın hayal ürününün eserleridir ve kurgusal amaçla kullanılmıştır. Gerçek hayattaki ölü veya yaşayan herhangi biri ile benzerlik tamamen tesadüfidir.
Telif hakları Photosani’ye ait Jacket adlı eser, Shutterstock.com lisansı ile kullanılmıştır.

“İnsanlar kimi zaman kaderlerinin efendisidir:
Hata, Sevgili Brutus, yıldızlarımızda değil,
Kul olduğumuz için, bizlerdedir.”
--William ShakespeareJulius Caesar
BÖLÜM BİR
Kyra çimenlikli tepenin üzerinde duruyordu. Çizmelerinin altındaki zemin sert ve donmuştu. Etrafında kar tanecikleri uçuşuyordu ve o yayını kaldırıp hedefine odaklandığında, ısırıcı soğuğa aldırış etmemeye çalıştı. Gözlerini kıstı, dünyanın geri kalanından soyutlandı—şiddetli bir rüzgâr, uzaktaki bir karganın sesi—ve kendisini sadece, çok uzaktaki parlak beyaz, mor çam ağaçlarından oluşan arazide bir başına dikilen, zayıf huş ağacını görmeye zorladı. Otuz yedi metre kadar bir mesafeden bu atış, ağabeylerinin yapamayacağı, hatta babasının adamlarının bile yapamayacağı bir atıştı ve ekibin en genci ve aralarındaki tek kız olarak bütün bunlar onu daha kararlı hale getiriyordu.
Kyra hiçbir zaman uyum göstermemişti. Elbette bir parçası kendisinden bekleneni yapmak ve toplumdaki yerine uygun olarak, diğer kızlarla vakit geçirmek ve toplumsal kurallara uymak istiyordu; ama derinlerde asla öyle biri değildi. O babasının kızıydı, babası gibi savaşçı bir ruha sahipti; kalelerinin taş duvarları arkasında tutulamazdı ve kalbine karşıt bir hayata teslim olmayacaktı. Bütün o adamlardan çok daha iyi bir atıcıydı—aslında babasının en iyi okçularını çoktan geride bırakmıştı bile—ve herkese—hepsinden önemlisi de babasına—ciddiye alınması gerektiğini kanıtlamak için her şeyi yapmaya hazırdı. Babasının onu sevdiğini biliyordu ama babası onun gerçek kimliğini görmeyi reddediyordu.
Kyra Volis ovalarında, kaleden uzakta, tek başına en iyi çalışmasını yapıyordu—bu onun için çok uygundu; çünkü savaşçıların kalesindeki tek kız olarak tek başına olmayı öğrenmişti. Her gün orada, en sevdiği yer olan, kalenin düzensiz taş duvarlarını tepeden gören, iyi ağaçlar, isabet ettirilmesi zor, zayıf ağaçlar bulabileceği platonun tepesinde kendisini eğitiyordu. Oklarının darbesi köyde yankılanan sürekli bir ses haline gelmişti. O alandaki tüm ağaçlar oklarından nasibini almıştı, ağaçların gövdeleri epey parçalanmış, bazı ağaçlar da yan yatar hale gelmişti.
Kyra, babasının birçok okçusunun ovadaki farelere nişan aldığını biliyordu; kendisini eğitmeye başladığında bunu kendisi de denedi ve fareleri kolaylıkla öldürebildiğini fark etti. Fakat bu iş midesini bulandırdı. O korkusuzdu ancak duyarlıydı da ve canlı bir varlığı öldürmek ona hiçbir şekilde zevk veren bir amaç olamazdı. O zaman, tehlike altında olmadığı sürece veya geceleri ortaya çıkan ve babasının kalesine çok yakın uçan Kurtyarasası gibi yaratıklar kendisine saldırılmadığı sürece bir daha hiçbir canlıya nişan almayacağına yemin etti. O yaratıklara karşı, özellikle de küçük erkek kardeşi Aidan bir Kurtyarasası ısırığıyla yaralanıp, bir ayın yarısı kadar süreyle hastalandığından beri, herhangi bir vicdani rahatsızlık hissetmiyordu. Ayrıca, dünyanın en hızlı hareket eden canlıları olarak onlardan bir tanesini, özellikle de gece, vurabilirse her şeyi vurabileceğini biliyordu. Bir keresinde, dolunaylı bir gecesini babasının kulesinden ok atarak geçirmiş ve gün doğarken de hevesli bir şekilde dışarı koşmuştu. Üzerinde hala isabet ettirdiği oklarla yerde yatan Kurtyarasası sayısını ve etrafını saran köylülerin hayrete düşmüş suratlarla ona bakışını gördüğünde heyecandan ürpermişti.
Kyra kendisini odaklanmaya zorladı. Atışı kafasının içinde gördü; yayını kaldırıyor, hızla çenesinin altına kadar gerip, hiçbir tereddüt olmadan bırakıyordu. Gerçek atışın atıştan önce gerçekleştiğini biliyordu. Onun yaşındaki—on dört yaşındaki—birçok okçunun yaylarını gerdikten sonra bocaladığını görmüştü ve sonucunda ise atışlarının başarısız olduğunu biliyordu. Derin bir nefes aldı, yayını kaldırdı, bir kararlılık anında yayı gerdi ve bıraktı. Ağacı vurup vurmadığını kontrol etmeye ihtiyacı yoktu bile.
Bir an sonar okun ağaca saplanma sesi duyuldu; ama o çoktan başka yöne gönmüş, yeni bir hedef arayışına girmişti bile, daha uzak bir tane.
Kyra ayaklarının dibinde bir inilti duydu ve Leo’ya baktı; kurdu Leo, her zaman yaptığı gibi yine yanında yürüyor ve bacaklarına sürtünüyordu. Yetişkin bir kurt olan ve onun beline kadar gelen Leo, Kyra’ya karşı son derece korumacıydı. Kyra da aynı şekilde Leo’ya karşı son derece korumacıydı. İkisi, babasının kalesinde, birbirlerinden bir an olsun ayrılmıyorlardı. Kyra, Leo kendisine yetişmek için acele ederken, onsuz hiçbir yere gitmiyordu. Bütün zamanlar boyunca da kurt onun yanında olurdu; yalnıza, yollarına bir sincap veya tavşan çıkması durumunda saatlerce ortadan kaybolabiliyordu.
“Seni unutmadım oğlum” dedi Kyra, elini cebine sokup, önceki günkü ziyafetten kalan bir kemiği Leo’ya uzattı. Leo kemiği kaptı ve sahibinin yanında neşeyle koşmaya başladı.
Kyra nefesi sislere kendisinden önce karışarak yürüdüğü sırada, yayını omzuna astı ve nefesini kuru ve soğuk ellerine verdi. Geniş ve düz platoyu geçip etrafına baktı. Bu noktadan tüm bölge, Volis’in genelde yeşil olan ama şimdi karla kaplı irili ufaklı tepeleri, babasının Escalon krallığının kuzeydoğu köşesine yerleşmiş olan kalesinin bölgeleri, görülebiliyordu. Bu yüksek noktadan babasının kalesinde olup biten her şeye, gelen giden köylü ve savaşçılara kuş bakışı bir görüşe sahipti ve bu da burayı sevmesinin bir başka sebebiydi. Babasının kalesinin eski taşlarının şekillerini, tepeler doğru etkileyici şekilde yayılan ve sonsuza dek gidiyormuş izlenimi veren siper ve kulelerini incelemeyi seviyordu. Volis bölgedeki en yüksek yapıydı; bazı binaları dört katlıydı ve etkileyici siperlerle çevriliydi. Uzak tarafına dairesel bir kule, halk için bir şapel ile tamamlanıyordu. Şapel onun içinse sadece tırmanıp etrafa bakabileceği ve yalnız kalabileceği bir yapıydı. Taş yapılar bir kale hendeğiyle çevrelenmiş, geniş bir ana yol ve kemerli bir taş köprüyle donatılmıştı. Ayrıca burası sırasıyla etkileyici dış toprak setleri, tepeler, hendekler ve duvarlarla çevrelenmişti. Kralın en önemli savaşçılarından biri, babası, için son derece uygun bir yerdi.
Aslında Escalon’un başkenti Andros’a günlerce uzaklıkta olan Volis, Ateş Duvarından önceki son kale, halen kralın birçok ünlü savaşçısının yaşadığı bir yerdi. Ayrıca birçok köylü ve çiftçinin de içinde veya duvarlarının yakınında, koruması altında yaşadığı bir yol gösterici olmuş, bir ev haline gelmişti.
Kyra hisarın eteklerinde yerleşmiş düzinelerce küçük kilden eve baktı. Bacalarından duman yükseliyor, çiftçiler hem kışa hazırlık için hem de geceki festival için acele içinde hareket ediyorlardı. Kyra biliyordu ki, köylülerin ana duvarların dışında yaşayacak kadar güvende hissetmeleri, babasının gücüne olan saygının bir işareti ve Escalon’da başka hiçbir yerde görülemeyecek bir manzaraydı. Sonuçta, babasının adamlarının anında koşup gelebileceği, sadece bir boru çalımı kadar mesafedelerdi.
Kyra her zamanki gibi insanlarla dolu asma köprüye baktı, çiftçiler, ayakkabıcılar, demirciler ve tabii ki savaşçılar, kaleden içeri giriyor veya dışarı çıkıyordu. Hisarların arası sadece yaşamak veya eğitim yapmak için bir yer değil aynı zamanda tüccarların toplantı yeri haline gelmiş olan parke taşlı avluların sonsuz bir dizisiydi. Her gün tezgâhları açılıyor, insanlar mallarını satıyor, takas yapıyor, günün avını veya yakaladıklarını gösteriyor veya denizler ötesinden bir takım egzotik kumaşlar, baharatlar veya şekerlerin ticaretini yapıyordu. Kalenin avlusu her zaman egzotik kokularla dolu olurdu; bir çeşit garip çay veya pişmekte olan yahni gibi ve o saatlerce bu kokuların arasında kaybolabilirdi. Ve duvarların ötesinde, biraz uzakta, babasının adamlarının dairesel eğitim alanı, Savaşçıların Geçidini ve onun alçak taş duvarlarını görünce kalp atışları hızlandı ve savaşçıların atlarıyla düzenli sıralar halinde saldırıya geçişlerini ve ağaçlara asılı hedefleri olan kalkanlara mızraklarını saplamaya çalışmalarını heyecan içinde seyretti. Onlarla eğitime katılabilmek için can atıyordu.
Kyra aniden bir çığlık sesi duydu, kendi sesiymiş gibi tanıdık gelen bir ses, kontrol noktası yönünden geliyordu. Tetikte olacak şekilde o yöne döndü. Kalabalığın içinde bir kargaşa vardı. Telaş içindeki kalabalığı izlediğinde, kalabalığın önünde, ana yola doğru, genç kardeşi Aidan ve iki ağabeyi Brandon ve Braxton’ı gördü. Kyra gerilmişti ve tetikteydi. Küçük kardeşinin sesindeki sıkıntıdan, ağabeylerinin aklında iyi bir şey olmadığını söyleyebilirdi.
Kyra ağabeylerinin izlerken gözlerini kıstı, içinde bildik bir öfkenin yükseldiğini hissetti ve bilinçsiz bir şekilde yayının kabzasını sıktı. İkisi de kendisinden otuz santim uzun, iki yanından kollarından tutmuş ve kendi isteği dışında kaleden köye doğru sürükleyen iki oğlanın arasında Aidan belirdi. Küçük, zayıf, duygusal ve on yaşına yaklaşmış olan Aidan, on yedi ve on sekiz yaşlarındaki, genç irisi ağabeylerinin arasında sıkışmış olarak şimdi daha da kırılgan görünüyordu. Her ikisi de benzer özellikler ve tonlamalar taşıyordu, kuvvetli çeneleri, gururlu duruşları, koyu kahverengi gözleri ve koyu kahve dalgalı saçları vardı. Brandon ve Braxton’ın saçları kısa kesilmiş olmasına rağmen onunkiler hala dik, inatçı ve gözlerinin seviyesini geçecek şekilde uzundu. Oğlanların hepsi birbirine benzese de, açık sarı saçları ve açık gri gözleriyle hiçbiri ona benzemiyordu. Örme taytı, yün tuniği ve peleriniyle Kyra ince ve zayıf ve aşırı beyazdı ve geniş alnı, küçük burnu ve çarpıcı özellikleriyle bir adamı kendisine iki kez baktırabileceği söylenirdi. Özellikle de on beş yaşına girmesiyle bakışların arttığının farkındaydı.
Bu durum onu rahatsız ediyordu. Üzerine dikkatleri çekmek istemiyordu ve kendini güzel olarak da nitelendirmiyordu. Dış görünüş hakkındaki hiçbir şeye önem vermiyordu; ilgilendiğin şeyler eğitim, cesaret ve onurdu. Abilerinde olduğu gibi kendisinin de babasına, dünya üstündeki herkesten çok hayran olduğu ve sevdiği adama, benzemeyi, çıtı pıtı özelliklere sahip olmaya tercih ederdi. Aynada kendisine bakarken gözlerinde hep babasından bir iz arardı ama ne kadar uğraşsa da henüz bunu bulamamıştı.
“Bırak beni, dedim size!” diye bağırdı Aidan, sesi Kyra’ya kadar geliyordu.
Dünya üstündeki her şeyden çok sevdiği oğlan, küçük erkek kardeşinin yardım çağrısı karşısında dimdik, yavrusunu izleyen bir aslan gibi durdu. Leo da hemen arkasında kaskatı duruyordu ve sırt tüyleri dikleşmişti. Annelerinin uzun süre önceki ölümünden sonra Kyra, Aidan’a hiç sahip olamadığı anneyi vermek ve ona göz kulak olmak konusunda kendisini sorumlu hissetmişti.
Brandon ve Braxton onu yolun aşağısına doğru, kaleden uzağa, uzak ormanlığa giden ıssız yolda kaba bir şekilde sürüklediler ve kız onların, Aidan’ı bir mızrak kullanmaya zorladıklarını gördü, kendisi için fazla büyük bir mızrak. Aidan onlar için sataşılması çok kolay bir hedef haline gelmişti; Brandon ve Braxton kabadayılardı. Güçlülerdi, cesur sayılırlardı fakat gerçek yetenekten çok gösteriş yaparlar ve her zaman kendilerini içinden kendi başlarına çıkamayacakları belalara sokarlardı. Bu delirticiydi.
Kyra neler olduğunu anlamıştı. Brandon ve Braxton Aidan’ı avlarından birine sürüklemeye çalışıyordu. Ellerindeki şarap mataralarını fark etti ve daha öncesinden beri içmekte olduklarını anlayıp çok öfkelendi. Anlamsızca hayvan öldürmeye gidecekleri yetmiyormuş gibi, şimdi bir de tüm itirazlarına rağmen küçük kardeşlerini peşlerinden sürüklemeye çalışıyorlardı.
Kyra’nın içgüdüleri harekete geçti, eyleme geçti ve onlarla yüzleşmek üzere bayır aşağı koşmaya başladı; Leo da yanında koşuyordu.
“Yeteri kadar büyüdün artık,” dedi Brandon Aidan’a.
“Artık büyüyüp erkek oldun,” dedi Braxton.
Çim tepelerden aşağı doğru giderken Kyra kalben, onlara yetişmesinin çok da vaktini almayacağını biliyordu. Yola doğru koştu ve onlardan önce durdu; sert nefes alıp veriyordu, Leo da yanında duruyor, yolu kapatıyorlardı. Ağabeyleri de aniden durdular, şok olmuş halde ona bakıyorlardı.
Kız, Aidan’ın yüzündeki rahatlamayı görebiliyordu.
“Kayıp mı oldun?” diye alay edercesine sordu Braxton.
“Yolumuzu kapatıyorsun,” dedi Brandon. “Oklarına ve çubuklarına geri dön.”
İkisi alaycı şekilde güldüler, fakat o kaşlarını çatmış, kararlı bir ifade takınmıştı, Leo da yanında hırlıyordu.
“Şu yaratığı bizden uzaklaştır,” dedi Braxton, cesurca konuşmaya çalışmıştı ama sesindeki korku belli oluyordu ve mızrağının kabzasını sıktı.
“Peki Aidan’ı nereye götürdüğünüzü sanıyorsunuz?” diye sordu, son derece ciddiydi ve gözünü kırpmadan onlara bakıyordu.
Durakladılar, yüzleri yavaşça sertleşmeye başlamıştı.
“Canımız nereye isterse oraya götürüyoruz,” dedi Brandon.
“Onu avlanmaya götürüyoruz ve nasıl erkek olunacağını öğrenecek,” dedi Braxton, erkek kelimesinin üzerine özellikle can acıtıcı bir vurgu yapmıştı.
Fakat o pes etmedi.
“O daha çok küçük,” dedi kesin bir ifadeyle.
Brandon kaşlarını çattı.
“Kim demiş?” dedi.
“Ben diyorum.”
“Ve sen annesi misin?” dedi Braxton.
Kyra kıpkırmızı oldu, öfke doluydu ve annelerin o an orada olmasını her zamankinden çok istiyordu.
“Senin onun babası olduğun kadar,” diye yanıtladı.
Orada gergin bir sessizlik içinde durdular bir süre. Kyra Aidan’a baktı; çocuk korku dolu gözlerle kendisine bakıyordu.
“Aidan,” dedi, “bu yapmak istediğin bir şey mi?”
Aidan yere baktı, utanmıştı. Sessizce duruyor ve kızın bakışlarından kaçınıyordu. Kyra onun konuşmaktan korktuğunun ve ağabeylerinin kınama duygularını kışkırtmak istemediğinin farkındaydı.
“İşte sen de gördün,” dedi Brandon. “İtiraz etmiyor.”
Kyra öylece durdu, hayal kırıklığı içindeydi, Aidan’ın konuşmasını istiyordu fakat onu zorlayamazdı.
“Onu sizinle ava götürmeniz akıllıca olmaz,” dedi. “Fırtına geliyor. Çok yakında hava kararacak. Ormanlık tehlikelerle dolu. Eğer ona avlanmayı öğretmek istiyorsanız, onu biraz daha büyüdüğünde, başka bir gün götürün.”
Rahatsız bir şekilde kaşlarını çattılar.
“Sen avlanmak hakkında ne biliyorsun ki?” diye sordu Braxton. “Şu ağaçlarından başka ne avladın bugüne kadar?”
“Herhangi biri seni ısırdı mı hiç?” diye ekledi Brandon da.
Her ikisi de gülerken Kyra yanıyor ve ne yapması gerektiğini düşünüyordu. Aidan konuşmazsa yapabileceği çok fazla bir şey de yoktu.
“Çok fazla endişeleniyorsun kız kardeşim,” dedi sonunda Brandon. “Bizim gözetimimiz altındayken Aidan’a hiçbir şey olmayacak. Onu sadece biraz daha sertleştirmek istiyoruz, öldürmek değil. Onu düşünen tek kişinin sen olduğunu düşünebiliyor musun gerçekten?”
“Ayrıca, babamız da izliyor,” dedi Braxton. “Onu hayal kırıklığına uğratmak mı istiyorsun?”
Kyra ikisinin omuzlarının üzerinden çabucak yukarı baktı ve kulenin yukarısında, kemerli, dışarı bakan pencerede babasının durduğunu ve onları izlediğini gördü. Bu duruma engel olmadığı için içinde olağanüstü bir hayal kırıklı olduğunu hissetti.
Oğlanlar yanından geçmeye kalktılar fakat Kyra, inatçı bir şekilde yollarını tıkayarak durmaya devam etti. Eğer yapabilselerdi onu itekleyecek gibi bakıyorlardı fakat Leo aralarına girmiş hırlıyordu ve onlar da vazgeçtiler.
“Aidan, çok geç oldu,” dedi kız. “Bunu yapmak zorunda değilsin. Benimle kaleye dönmek ister misin?”
Küçük çocuğa dikkatle baktığında gözlerine dolan yaşları görebiliyor; aynı zamanda yaşadığı işkenceyi de hissedebiliyordu. Uğuldayan bir rüzgâr ve hızlanan kardan başka hiçbir şeyin bozmadığı uzun bir sessizlik oldu.
Sonunda eğilip bükülerek,
“Ava gitmek istiyorum,” diye yarım ağızla mırıldandı.
Ağabeyleri kızın yanından, omzuna çarparak ve Aidan’ı da sürükleyerek geçip yolun aşağısına doğru aceleyle yürüdüler. Kyra arkasını dönüp onları izlerken midesinde berbat bir his oluştu.
Yüzünü kaleye dönüp kulenin yukarısına baktı fakat babası çoktan gitmişti.
Kyra üç erkek kardeşini yaklaşan fırtınanın içine, Dikenli Ormana doğru gözden kaybolurlarken izledi ve midesinde bir ağrı oluştu. Aidan’ı kapıp geri getirmeyi düşündü ama onu utandırmak da istemiyordu.
Oluruna bırakması gerektiğini biliyordu ama bırakamıyordu. İçinde bir şey ona izin vermiyordu. Bir tehlike seziyordu, özellikle de Kış Ayı arifesinde. Ağabeylerine güvenmemişti; Aidan’a zarar verecek değillerdi ama umursamaz ve aşırı sertlerdi. Hepsinden daha kötüsü yeteneklerine aşırı güveniyorlardı. Bu da oldukça kötü bir kombinasyondu.
Kyra daha fazla dayanamadı. Eğer babası hiçbir şey yapmıyorsa, kendisi yapmalıydı. Artık yeteri kadar büyümüştü ve kendinden başka kimseye hesap vermek zorunda değildi.
Kyra koşmaya başladı, ıssız kasaba yolunda, yanında Leo’yla birlikte, Dikenli Ormana doğru yola çıktı.
BÖLÜM İKİ
Kyra kalenin hemen batısındaki, ağaçların sıklığından etrafı görmenin neredeyse imkânsız olduğu Dikenli Ormana girdi. Ormanın içinde, yanında Leo’yla birlikte yavaşça ilerlerken, kar ve buz ayağının altında çıtırdıyordu. Yukarı baktı. Sonsuza kadar uzanıyormuş gibi görünen dikenli ağaçların içinde cüce gibi kalmıştı. Bunlar dikenlerle dolu, budaklı dalları ve kalın siyah yapraklı çok yaşlı ağaçlardı. Buranın lanetli olduğunu hissediyordu; oradan hiç iyi bir şey gelmemişti. Babasının adamları birçok avdan yaralı olarak dönmüşler, birçok sefer de Ateş Duvarından kaçan bir trol, buraya sığınmış ve köylülere saldırmak için bir saldırı alanı olarak kullanmıştı.
Kyra ormana girdiği an ürperdiğini hissetti. Burası daha karanlık, daha soğuk, hava daha nemli, dikenli ağaçların çürümüş toprak gibi kokusu havayı ağırlaştırıyor ve devasa ağaçlar gün ışığından geri kalan ne varsa engelliyordu. Kyra tetikteydi ve ağabeylerine son derece öfkeliydi. Buralarda yanında birkaç savaşçı olmadan gezinmek çok tehlikeliydi; özellikle de gün batımında. Her sesle irkiliyordu. Uzaktan bir hayvanın sesi duyuldu. Korkarak da olsa ne olduğunu görmek için dönüp baktı; ama ağaçlar çok sıktı ve hiçbir şey görememişti.
Leo ise arkasında hırlıyordu ve bir süre sonar yanından ayrıldı..
“Leo!” diye seslendi arkasından.
Ama kurt çoktan gitmişti.
Kız içini çekti. Rahatsız olmuştu ama kurt hep öyleydi; ne zaman önünden bir başka hayvan geçse peşine takılırdı. Fakat kız biliyordu ki, kısa süre içinde dönecekti.
Kyra artık tek başına yola devam ediyordu ve orman gittikçe kararıyordu. Uzaktan gelen bir gülme duyduğunda ağabeylerinin izini takip etmekte zorlanmaya başlamıştı. Sesin geldiği yana dönüp dikkat kesildi ve kalın ağaçların arasından ağabeylerini görmeye uğraştı.
Kyra fark edilmek istemediği için, uygun bir mesafede geride kaldı. Eğer Aidan onu görürse çok utanacağını ve onu geri göndereceğini biliyordu. Başlarını bir belaya sokmadıklarından emin olmak için onları gölgeden takip etmeye karar verdi. Aidan için utanmaktansa bir erkek olduğunu hissetmek daha iyi olacaktı.
Ayaklarının altında bir dalın çıtırdamasıyla Kyra olduğu yere çöktü. Çıkarttığı sesin kendisini ele verebileceğinden endişe etmişti ama sarhoş ağabeyleri hiçbir şeyin farkında değillerdi. Yaklaşık otuz metre uzağında, hızla yürüyorlardı ve çıkarttıkları sesler çıtırtıyı bastırmıştı. Aidan’ın vücut dilinden onun ne kadar gergin olduğunu ve neredeyse ağlamak üzere olduğunu anlayabiliyordu. Mızrağını, gerçek bir erkek olduğunu kanıtlamak istercesine sımsıkı tutuyordu fakat çok büyük bir mızrak için çok garip bir kabzası vardı ve ağırlığı altında zorlanıyordu.
“Buraya gel!” diye seslendi Braxton birkaç adım arkasından takip etmekte olan Aidan’a dönerek.
“Neden korkuyorsun?” dedi Brandon da.
“Korkmuyorum—” diye diretti Aidan.
“Sessiz olun!” dedi Brandon aniden, Aidan’ı durdurdu. Bir avcunun için Aidan’ın göğsündeydi ve ifadesi ilk defe bu kadar ciddiydi. Braxton da durdu. Hepsi gerilmişti.
Kyra bir ağacın arkasını kendine siper alarak erkek kardeşlerini izlemeye devam etti. Açıklığın ucunda duruyorlar ve sanki bir şey fark etmişler gibi doğrudan karşıya bakıyorlardı.
Gözünü dört açmış şekilde ileri doğru süründü. Daha iyi bir görüş açısı arıyordu. İki büyük ağacın arasına geldiğinde durdu. Diğer üçünün neye baktıklarına dair bir anlık görüntü yakalamıştı. Orada, açıklığın ortasında, meşe palamutlarını yemekte olan bir yabandomuzu duruyordu. Öyle sıradan bir yabandomuzu değildi. Hayvan devasa büyüklükte bir Kara Boynuzlu Yabandomuzuydu ve uzun, kıvrık beyaz dişleri, biri burnunun üzerinden çıkan, diğer ikisi de kafasının üstünde yer alan üç uzun ve keskin boynuzlarıyla hayatında gördüğü en büyük yabandomuzuydu. Neredeyse bir ayı büyüklüğünde olan bu hayvan acımasızlığı ve şimşek kadar hızlı oluşuyla bilinen, ender görülen bir hayvandı. Birçok insanın çok korktuğu ve hiçbir avcının karşılaşmak istemeyeceği bir yaratıktı.
Kyra’nın kollarındaki tüyler kalkmıştı ve Leo’nun yanında olmasını diliyordu. Fakat bir yandan da orada olmadığına minnettardı. Biliyordu ki Leo bu hayvanın da peşine takılırdı ve karşılaşmadan sağ çıkıp çıkamayacağından emin değildi. Kyra ilerlemeye başlarken sakince omzundan yayını aldı ve içgüdüsel olarak oklarına uzandı. Yabandomuzunun oğlanlardan ve kendisinden ne kadar uzakta olduğunu hesaplamaya çalıştı. Durumun hiç de iyi olmadığının farkındaydı. Temiz bir atış yapmasını engelleyebilecek çok fazla ağaç vardı ve bu büyüklükte bir hayvan için hataya yer yoktu. Dahası, tek bir okun onu indirmeye yetip yetmeyeceğinden de şüpheliydi.
Kyra erkek kardeşlerinin yüzlerindeki korku ifadesini fark etti ve hemen sonrasında Brandon ve Braxton’ın korkularını, alkolün etkisiyle daha da abarttıkları, sahte bir ifadeyle örtmeye çalıştıklarını gördü. Her ikisi de mızraklarını kaldırmışlar ve birkaç adım ilerlemişlerdi. Braxton Aidan’ın olduğu yerde çakıldığını fark etti ve küçük çocuğu omzundan tutup yürümeye zorladı.
“Senden bir erkek yapmanın vakti geldi,” dedi Braxton. “Bu yabandomuzunu öldürürsen nesiller boyunca adından söz ederler.”
“Kellesini getirirsen hayat boyu bir üne kavuşursun,” dedi Brandon.
“Ben…korkuyorum,” dedi Aidan.
Brandon ve Braxton onunla dalga geçtiler ve alaycı şekilde güldüler.
“Korktun demek!” dedi Brandon. “Peki ya babamız bunu söylediğini duyarsa ne der sence?”
Yabandomuzu dikkat kesilmiş, kafasını kaldırmış ve parlak sarı gözleriyle direkt olarak onlara bakmaya başlamıştı. Yüzünde hırlamayla birlikte kızgın bir ifade oluşmuştu. Dişlerini gösterecek şekilde ağzını açtı. Salyaları akıyordu ve karnının derinliklerinden bir yerden kaba bir gurultu geldi. Kyra bulunduğu mesafeden bile bir korku hissediyor ve Aidan’ın hissettiği korkuyu hayal etmeye çalışıyordu.
Kyra tedbiri elden bırakmış olarak ileri atıldı; çok geç olmadan onlara yetişmeye kararlıydı. Erkek kardeşlerinin birkaç adım gerisine geldiğinde bağırdı:
“Onu rahat bırakın!”
Sert sesi sessizliği deldi ve erkek kardeşleri açıkça korkmuş bir şekilde donakaldılar..
“Yeteri kadar eğlendiniz,” diye ekledi. “Bu kadarı yeter.”
Aidan rahatlamış görünürken, Brandon ve Braxton onula dalga geçmeye başladılar.
“Sen ne bilirsin ki?” diye bağırdı Brandon. “Gerçek erkeklere karışmaktan vazgeç.”
Yabandomuzu onlara doğru hareketlenirken derinden hırıldadı. Kyra da hem korku hem de öfkeyle ilerledi.
“Eğer bu yaratığın karşısına çıkacak kadar aptalsanız, buyrun,” dedi. “Fakat Aidan’ı buraya, yanıma göndereceksiniz.”
Brandon hiddetlenmişti.
“Aidan burada gayet iyi,” diye karşılık verdi Brandon. “Nasıl savaşılacağını öğrenmek üzere, değil mi Aidan?”
Aidan sessizce durdu, korkudan donakalmıştı.
Açıklıktan bir hışırtı geldiğinde Kyra Aidan’ın kolundan yakalamak için bir adım daha atmak üzereydi. Yabandomuzunun gitgide yaklaştığını gördü; her seferinde tehditkâr bir adım atarak yaklaşıyordu.
“Eğer kışkırtılmazsa saldırmaz,” diye ağabeylerini uyardı Kyra. “Bırakın gitsin.”
Fakat ağabeyleri onu umursamadı ve her ikisi de yüzlerini hayvana dönüp mızraklarını kaldırdı. Ne kadar cesur olduklarını kanıtlamak istercesine açıklığa doğru yürüdüler.
“Ben kafasına nişan alacağım,” dedi Brandon.
“Ben de boğazına,” diye onayladı Braxton.
Yabandomuzu daha gürültülü bir şekilde homurdandı, ağzını daha geniş açtı ve salyalarını akıtarak bir tehditkâr adım daha attı.
“Geri dönün!” diye bağırdı Kyra umutsuzca.
Fakat Brandon ve Braxton ilerledi, mızraklarını kaldırdı ve aniden fırlattılar.
Mızraklar havada süzülürken Kyra endişe içinde izledi ve kendisin en kötüye hazırladı. Dehşete düşmüş şekilde Brandon’ın mızrağının hayvanın kulağını sıyırıp geçtiğini fakat kan dökülmesi ve hayvanın kışkırtılmasına yettiği, Braxton’ın mızrağınınsa kafasının birkaç metre üzerinden uçup arkaya düştüğünü gördü.
Brandon ve Braxton ilk kez korkmuş görünüyorlardı. Orada, ağızları açık, suratlarında aptal bir ifade ve alkolün verdiği parlaklık korkuya dönmüş olarak öylece duruyorlardı.
Yabandomuzu öfkeden delirmişti. Kafasını yere eğdi, korkunç bir homurtu çıkarttı ve aniden saldırıya geçti.
Hayvan ağabeylerine doğru yaklaşırken Kyra korku içinde onu izledi. Boyutuna göre, hayatında gördüğü en hızlı şeydi ve çimenlerin üzerinde sanki bir ceylanmış gibi sekiyordu.
Hayvan yaklaşırken Brandon ve Braxton aksi yöne ok gibi fırlayarak can havliyle kaçmaya başladılar.
Aidan’ı orada, olduğu yere çakılmış, tek başına ve korkudan donmuş halde bırakmışlardı. Ağzı şaşkınlıkla açık kalmış, kabzayı tutan eli gevşemiş ve mızrak elinden yere yuvarlanmıştı. Kyra aksi halde de çok bir şeyin değişmeyeceğini, Aidan’ın denese de kendini savunamayacağını biliyordu. Yetişkin bir erkek bile kendini savunamayabilirdi. Ve yabandomuzu bunu fark etmişçesine bakışını Aidan’a çevirmiş ve doğrudan onu hedef almıştı.
Kyra, kalbi deli gibi çarparak harekete geçti. Bu durumda bir tek şansının olacağını biliyordu. Hiç düşünmeden ağaçları ittirerek ileri atıldı. Yayını çoktan hazırlamıştı. Tek bir atış şansının olacağını biliyordu ve bu atış mükemmel olmak zorundaydı. Yabandomuzu hareket etmiyor olsa bile, içinde bulunduğu panik halinde çok zor bir atış olacaktı; fakat oradan sağ kurtulmak istiyorlarsa atışının mükemmel olması gerekiyordu.
“AIDAN, YERE YAT!” diye bağırdı.
Oğlan hiç kıpırdamamıştı. Aidan yolunu kapatıyor ve temiz bir atış yapmasını engelliyordu. Kyra yayını kaldırıp ileri doğru koştu. Eğer Aidan çekilmezse o tek bir atışının da boşa gideceğini fark etti. Ağaçların arasında tökezleyerek ilerlerken ayakları karda ve nemli toprakta kayıyordu. Bir anlığına her şeyin bittiğini hissetti.
“AIDAN!” diye umutsuzca tekrar bağırdı.
Bu kez bir mucize oldu ve oğlan söz dinleyip son anda kendini yere attı. Artık Kyra’nın atış için açık bir görüşü vardı.
Yabandomuzu Aidan’a saldırırken Kyra için zaman yavaşladı. Kendini farklı bir boyuttaymış gibi hissetti. İçinde, daha önce hiç hissetmediği ve ne olduğunu tam olarak anlayamadığı bir şey yükseldi. Dünya daraldı ve belirginleşti. Kendi kalp atışlarının, soluğunun, yaprakların hışırtısının ve yüksekte gaklayan bir karganın sesini duyabiliyordu. Kendini, daha önce hiç olmadığı kadar evrenle uyum içinde hissetti. Sanki evrenle tek vücut olduğu bir başka gerçeklik boyutuna geçmiş gibiydi.
Kyra avuç içlerinin sıcak bir şekilde karıncalanmaya ve ne olduğunu anlamadığı bir enerjiyle dolmaya başladığını hissetti; sanki yabancı bir şey vücudunu ele geçiriyormuş gibiydi. Sanki çok kısa bir an parçası içinde kendini olduğundan daha büyük biri gibi hissetti; kendinden çok daha güçlü biri gibi.
Kyra bilinçsiz davranış durumuna geçmiş, tamamen içgüdülerinin ve hissettiği bu yeni enerjinin kontrolü ele almasına izin vermişti. Ayaklarını yere sabitledi, yayını kaldırıp, oku gerdi ve bıraktı.
Oku bıraktığı anda bunun özel bir atış olduğunu farkındaydı. Okun, nereye gitmesini istediğini biliyormuş gibi hareket edip, havada süzülüşünü izlemesine gerek bile yoktu. Oku öyle bir güçle atmıştı ki, ok yaratığın sağ gözünden girmiş, durana kadar da kafatasının içinde neredeyse otuz santim derine saplanmıştı.
Yaratık, bacakları altında kıvrılırken aniden homurdandı ve yüzüstü karların üstüne düştü. Açıklıkta kayarak Aidan’ın olduğu yere kadar geldi. Kıvranıyordu ve hala canlıydı. Sonunda Aidan’a otuz santim kadar bir mesafede durdu. O kadar yakınlardı ki, neredeyse birbirlerine değiyorlardı.
Hayvan karların üzerinde kıpırdanıyordu. Kyra yayına yeni bir ok yerleştirmişti. Yabandomuzunu üzerinde durdu ve kafasının arkasından oku sapladı. Hayvan artık kıpırdamıyordu.
Kyra kalbi deli gibi çarparken, sessiz bir şekilde açıklıkta durdu. Ellerindeki karıncalanma hissi yavaşça geçiyor, enerji kayboluyordu. Az önce neler olduğunu merak ediyordu. Atışı gerçekten yapmış mıydı?
Bir anda Aidan’ı hatırladı. Ona doğru eğilip oğlanı kavradığında, oğlanın kendisine, sanki annesine bakıyormuş gibi baktığını gördü; gözleri korku doluydu fakat yaralanmamıştı. Oğlanın iyi olduğunu görünce içinde ani bir rahatlama hissetti.
Kyra arkasını döndüğünde iki ağabeyinin hala açıklıkta yerde yatıyor ve kendisine şoke olmuş biçimde ve büyülenmiş gibi baktığını gördü. Fakat bakışlarında başka bir şey daha vardı; onu rahatsız eden bir şey, şüphe… Sanki onlardan çok farklı biri gibiydi. Bir yabancı. Bu bakış, daha önce de ender olsa da kendisiyle ilgili meraklanmasına yetecek kadar çok gördüğü bir bakıştı. Döndü, ayaklarının dibinde yatan devasa büyüklükteki ölü yaratığa baktı ve kendisinin, on beş yaşında bir kızın, bunu nasıl yapabilmiş olduğunu merak etti. Bu durum yeteneklerinin ötesindeydi. Şanslı bir atışın da ötesinde…
Kendisinde her zaman herkesten farklı bir şeyler olmuştu. Orada öylece, uyuşmuş ve kıpırdamak isteyip yapamaz bir halde durdu. Bugün onu sarsanın yaratık değil daha çok ağabeylerinin kendisine bakışı olduğunu biliyordu Ve hayatı boyunca yüzleşmekten kaçtığı sorunun cevabını belki de milyonuncu kez merak ediyordu:
O kimdi?
BÖLÜM ÜÇ
Kyra kale yoluna koyulmuş olan ağabeylerinin arkasından yürürken, yabandomuzunun ağırlığı altında zorlanışlarını izledi. Aidan hemen yanında, takip oyunundan dönmüş olan Leo ise hemen topuklarının dibinde yürüyordu. Brandon ve Braxton mızraklarını birbirine bağlamış, üzerine ölü yaratığı koymuş, mızrakların uçlarını omuzlarının üzerine koymuş yürürken çok yorulmuşlardı. Asık suratlı tavırları ormanlıktan açık alana çıktıklarında, özellikle de babalarının kalesi görünür hale geldiğinde sert bir şekilde değişmişti. Her adımda Brandon ve Braxton daha özgüvenli hale geliyor, neredeyse eski kibirli hallerine dönüyorlardı. Hatta artık gülüyorlar ve aralarında kendi avlarıyla ilgili didişiyorlardı.
“Onu sıyıran benim mızrağımdı,” dedi Brandon Braxton’a.
“Ama” diye karşılık verdi, “Kyra’nın okuna doğru yön değiştirmesini sağlayan da benim mızrağımdı.”
Kyra, yalanlarına öfkeden kızararak onları dinliyordu. Domuz kafalı ağabeyleri şimdiden kendilerini hikâyelerine ikna etmeye çalışıyordu ve dahası gerçekten de buna inanır gibilerdi. Daha şimdiden, babalarının salonunda herkese kendi avlarından bahsederek böbürlenişlerini gözünde canlandırabiliyordu.
Durum delirticiydi. İçinden onları düzeltmek geçtiyse de bir şekilde adaletin çarklarının işleyeceğine inanıyordu. Biliyordu ki gerçek eninde sonunda ortaya çıkardı.
“Sizi yalancılar,” dedi Aidan. Kızın yanında yürürken, olanlar yüzünden sarsıldığı her halinden belliydi. “Yabandomuzunu Kyra’nın öldürdüğünü biliyorsunuz.”
Brandon omzunun üzerinden Aidan’a sanki bir böceğe bakıyormuş gibi bir bakış attı.
“Sen nereden bileceksin ki?” diye sordu Aidan’a. “Sen o sırada altına kaçırmakla meşguldün.”
İkisi birden güldüler; sanki her adımda hikâyeleri kuvvetleniyor gibiydi.
“Ve siz de korku içinde kaçmıyor muydunuz?” diye sordu Kyra Aidan’ı savunarak; duruma bir saniye daha katlanamayacaktı.
Bu soru karşısında her ikisi de sessizliğe gömüldü. Kyra gerçekten de haklarından gelebilirdi fakat sesini yükseltmesi bile gerekmemişti. Mutluluk içinde, kendini iyi hissederek ve içinde kardeşini kurtarmış olduğunu bilerek yürüdü. İhtiyacı olan tek tatmin de buydu.
Kyra omzunda küçük bir el hissetti. Dönüp baktığında Aidan’ın ona gülümsediğini, onu teselli etmeye çalıştığını ve kendisini tek parka halinde sağ kurtardığı için açıkça minnettar olduğunu gördü. Kyra aynı minnettarlığı ağabeylerinden de görüp göremeyeceğini merak etti. Sonuçta, o ortaya çıkmamış olsa diğer ikisi de ölmüş olabilirdi..
Kyra her adımında önünde zıplayan yabandomuzunu gördü ve yüzünü buruşturdu; keşke ağabeylerim onu o açıklıkta, ait olduğu yerde bırakmış olsaydı, diye düşündü. Bu lanetli bir hayvandı, Volis’ten değildi ve buraya ait değildi. Bu kötüye işaretti, özellikle Dikenli Orman’dan geliyorsa ve özellikle de Kış Ayı arifesinde. Okumuş olduğu eski bir atasözünü hatırladı: ölümden döndükten sonra asla böbürlenmeyin. Ağabeylerinin kaderleriyle oynamakta olduğunu ve evlerine karanlığı getireceklerini hissetti. Durumun daha kötü şeylerin habercisi olduğunu düşünmekten kendini alıkoyamıyordu.
Bir tepeye vardıklarında tüm kale ve yeryüzünün büyük bir kısmı önlerinde seriliydi. Rüzgârın şiddetini artırması ve artan kara rağmen Kyra eve varmış olmaktan son derece rahatlamış hissediyordu. Kırsal alandaki bacalardan yükselen duman ve babasının kalesinin yumuşak, sıcak parlaklığı ateşlerle aydınlatılmıştı ve hepsi de yaklaşan alacakaranlığa hazırdı. Yol genişledi, köprüye doğru daha bakımlı bir hal aldı ve dördü hızlarını artırıp son düzlüğü de hızlı bir şekilde geçtiler. Yol havaya ve yaklaşan geceye rağmen festival coşkusuna girmiş insanlarla doluydu.
Kyra çok da şaşırmamıştı. Kış Ayı Festivali yılın en önemli tatillerinden biriydi ve herkes yaklaşan ziyafete hazırlanmakla meşguldü. Çok sayıda insan asma köprünün üzerinden, satıcılardan istedikleri malları alabilmek ve kaledeki ziyafete katılabilmek için acele içinde koşturuyor; eşit sayıda diğerleri ise festivali aileleriyle kutlayabilmek için evlerine doğru acele içinde hareket ediyordu. Malların taşındığı kağnılar her iki yönde de hareket ediyor, duvar ustaları hisarlara eklenecek yeni bir duvar için durmaksızın çalışıyor, çekiçlerinin sesi havada sabit, besi hayvanlarının ve köpeklerin seslerinin arasına karışıyordu. Kyra bu havada çalışmaya nasıl devam ettiklerini, ellerinin uyuşmasını nasıl engellediklerini hep merak etmişti.
Köprüye girip kalabalığa karıştıklarında Kyra etrafına baktı ve gördükleri karşısında karnına ağrı girdi. Pandesia tarafından atanmış yerel Vali Lordun askerleri olan Lordun Adamlarından bir bölümü, üzerlerinde kendilerine özgü kızıl zincirli zırhlarıyla kapının yakınında duruyorlardı. İnsanlarda bir infial durumu hissetti; kendisi de aynı kızgınlığı paylaşıyordu. Lordun Adamlarının varlığı her zaman bir baskı unsuruydu fakat Kış Ayı zamanı bu daha da fazla artıyordu. Orada bulunmalarının tek sebebi halkından her ne toplayabilirlerse almaktan başka bir şey değildi. Kyra’ya göre onlar leş yiyicilerdi, Pandesia istilalarından bu yana kendilerini güce kaptırmış olan aşağılık aristokratlar için kabadayı ve leş yiyiciler.
Bu durumun suçlusu, bu adamlara teslim olan eski kralın zayıflığıydı ve bu adamlar çok az işlerine yaramıştı. Artık, rezil bir halde bu adamlara saygı göstermek zorundaydılar. Durum Kyra’yı öfkeyle doldurdu. Bu durum babasını ve onun muhteşem savaşçılarını, hatta tüm halkını, soylu köylülerden başka bir şeye dönüştürmemişti. Umutsuzca ayağa kalkıp özgürlükleri için savaşmalarını, önceki kralın korktuğu savaşa girmelerini istedi. Fakat bir taraftan da biliyordu ki, eğer şimdi ayağa kalkarlarsa Pandesia ordusunun gazabını üzerlerine çekerlerdi. Eğer içeri girmelerine izin vermiş olmasalar büyük olasılıkla onlara karşı koyabilirlerdi fakat şimdi, artık bu adamlar kök salmışken çok az seçenekleri vardı.
Köprüye ulaştıklarında kalabalığa karıştılar ve onlar ilerledikçe insanlar, durdu, onlara baktı ve yabandomuzunu birbirine gösterdi. Kyra ağabeylerinin bu yük altında zorlanarak ve oflaya poflaya yürüyüşlerinden az da olsa bir zevk aldı. Onlar ilerledikçe kafalar kendilerine çevrildi ve insanların ağızları açık kaldı; hem halk hem de savaşçılar, devasa yaratıktan etkilenmişti. Kyra ayrıca birkaç batıl inançlı bakışın da farkına vardı. Bazı insanlar bunun bir kötüye işaret olup olmadığını düşünüyordu.
Fakat tüm gözler, gurur içinde yürüyen ağabeylerindeydi.
“Festival için iyi bir av!” dedi bir çiftçi, onlarla beraber sokağa girmiş, öküzünü yürütüyordu..
Brandon ve Braxton gururlandılar.
“Babanızın meclisinin yarısını doyurur o!” dedi bir kasap.
“Nasıl başardınız?” diye sordu bir ayakkabıcı.
İki kardeş birbirlerine baktı ve sonunda Brandon adama sırıttı.
“İyi bir fırlatış ve korkusuzlukla,” diye yanıtladı kabaca.
“Eğer ormana hiç gitmezseniz,” diye ekledi Braxton, “ne bulacağınızı bilemezsiniz.”
Birkaç adam tezahürata bulundu ve sırtlarına vurdu. Kyra kendine karşı koyup dilini tutu. Bu insanların onayına ihtiyacı yoktu; o ne yapmış olduğunu biliyordu.
“Yabandomuzunu onlar öldürmedi!” diye bağırdı Aidan içerlemiş bir şekilde.
“Kapa çeneni,” diye fısıldadı Brandon ona dönüp. “Bir kelime daha edersen herkese hayvan saldırdığında altına kaçırdığını anlatırım.”
“Ben öyle bir şey yapmadım!” diye itiraz etti Aidan.
“Sana inanırlar mı dersin?” diye ekledi Braxton.
Brandon ve Braxton gülerlerken, Aidan, sanki ne yapması gerektiğini sorarcasına Kyra’ya baktı.
Kız kafasını salladı.
“Boşa çaba sarf etme,” dedi kardeşine. “Gerçek her zaman ortaya çıkar.”
Köprüyü geçerlerken kalabalık güruhu iyice artmıştı; nihayetinde ise kalabalıkla omuz omuza hendeği geçmişlerdi. Kyra alacakaranlık çöktükçe, köprünün başında ve sonunda meşaleler yanarken ve kar hızını artırırken havadaki heyecanın arttığını hissedebiliyordu. İleri baktığında kalbi hızlandı; babasının bir düzine askeri tarafından sürekli korunan, devasa, kemerli taş geçidi görmüştü. Kapının üzerinde, şimdi kaldırılmış durumda olan, demir kapı vardı. Sivriltilmiş uçları ve kalın parmaklıkları herhangi bir düşmanı dışarıda tutmaya yetecek kadar güçlüydü ve bir boru sesiyle derhal indirilmeye hazır bekliyordu. Geçit neredeyse on metre yüksekliğindeydi ve üzerinde tüm hisarı kaplayan geniş bir platform vardı. Güçlendirilmiş gözetleme yerleri bulunan geniş taş siperler her zaman tetikte kalınmasını sağlıyordu. Volis iyi bir kaleydi ve Kyra burada bulunmaktan her zaman gurur duyardı. Ona daha fazla gurur veren şey ise kalede yaşayan savaşçılardı: Babasının adamları, Escalon’un en iyi savaşçıları, kralın teslim oluşuyla dağıldıktan sonra, babasına mıknatısla çekiliyormuşçasına, yavaş yavaş Volis’te tekrar toplanıyordu. Birçok sefer babasına krallığını ilan etmesi için baskı yapmıştı, ki bütün halkı da bunu istiyordu; fakat babası belli belirsiz kafasını sallıyor ve bunun kendisinin yöntemi olmadığını belirtiyordu.
Geçide yaklaştıklarında babasının bir düzine kadar adamı atlarıyla dışarı çıktılar. Onlar, kalenin dışındaki, alçak, taş duvarlarla çevrili, geniş, dairesel toprak set olan eğitim alanına doğru at sürerken kalabalıklar da onlara yol açıyordu. Kyra dönüp gidişlerini izledi Kalp atışları hızlanmıştı. Eğitim alanı en sevdiği yerdi. Oraya gidip saatlerce çalışmalarını izleyebilirdi. Yaptıkları her hareketi, atlarını sürüş şekillerini, kılıçlarını çekişlerini, mızraklarını savuruşlarını, gürzlerini sallayışlarını dikkatle incelerdi. Bu adamlar, yaklaşan karanlığa ve yağan kara rağmen, hatta festival arifesinde çalışmaya çıkmışlardı. Çünkü kendilerini daha iyi hale getirmek için eğitim yapmak istemişlerdi. Çünkü içeride oturup ziyafet çekeceklerine savaş alanında olmayı tercih ederlerdi, tıpkı kendisi gibi. Bunların gerçek halkı olduğunu hissediyordu.
Kyra erkek kardeşleriyle geçide yaklaştığında babasının bir grup adamı daha dışarı çıktı. Bunlar yayandı ve Brandon ve Braxton yabandomuzuyla yaklaşırken kitleler halinde onlara yer açıyorlardı. Hayranlıkla ıslık çaldılar ve etraflarında toplandılar: Bu adamlar iri, kaslı, hiç de kısa olmayan ağabeylerinden de otuz santim daha uzun olan, birçoğu sakallı, bazılarının sakallarına aklar düşmüş, otuz ve kırk yaş civarında, sert adamlardı. Birçok savaş görmüşler, eski krala hizmet etmişler ve krallarının teslim oluş rezilliği yüzünden çok sıkıntı yaşamışlardı. Kendi istekleriyle teslim olmamışlardı. Bu adamlar her şeyi görmüş ve çok fazla etkilenmemiş gibi görünen adamlardı ama yabandomuzu ilgilerini çekmiş gibiydi.
“Onu kendiniz öldürdünüz, öyle mi?” diye sordu içlerinden biri Brandon’a; yaklaşmıştı ve hayvanı inceliyordu.
Kalabalık arttı ve sonunda Brandon ve Braxton durdu. Bu muhteşem adamların övgü ve beğenilerini alıyorlar; ne kadar zor nefes aldıklarını belli etmemeye çalışıyorlardı.
“Biz öldürdük!” dedi Braxton gururla.
“Bir Kara Boynuzlu,” diye bağırdı bir başka savaşçı, yakına gelmişti ve elini hayvanın üzerinde gezdiriyordu. “Gençliğimden beri bunlardan birini görmemiştim. Bir keresinde birinin öldürülmesine yardım etmiştim ama o zaman bir grup adamdık ve iki tanesi parmaklarını kaybetmişti.”
“Görüyorsunuz ya, biz bir şey kaybetmedik,” dedi Braxton kabaca. “Sadece bir mızrak ucu.”
Kyra adamların gülüşü ve avı takdir edişleri karşısında açıkça öfkeden yanıyordu. Bu sırada bir başka savaşçı, liderleri Anvin, yaklaşıp hayvanın cesedini yakından inceledi. Diğer adamlar ona yer açmışlardı, ona karşı çok büyük bir saygıları vardı.
Babasının komutanı Anvin Kyra’nın diğer adamlar arasında gözdesiydi. Yalnızca babasına karşı sorumluydu ve tüm bu iyi savaşçılara başkanlık ediyordu. Anvin kendisi için ikinci bir baba gibiydi ve onu kendini bildiği günden beri tanıyordu. Onun da kendisini sevdiğini biliyordu. Ona göz kulak oluyor ve hepsinden önemlisi, ona zaman ayırıyor ve diğer adamlar onunla ilgilenmezken Anvin ona idman teknikleri gösteriyor ve silah kullanmayı öğretiyordu. Hatta birçok kez eğitimlere katılmasına izin vermişti ve kız her seferinde de büyük keyif almıştı. Adamlar arasındaki en sertiydi ama aynı zamanda da sevdiklerine karşı en yumuşak kalplisiydi. Fakat sevmediklerine karşı ise Kyra onlar adına korku duyardı.
Anvin’in yalana karşı neredeyse hiç tahammülü yoktu. Olaylar ne kadar kötü olursa olsun her durumda gerçekleri bilmek isteyen bir yapısı vardı. Çok titiz gözleri vardı ve yabandomuzuna yaklaşıp iki ok yarasını incelerken Kyra da onu dikkatle izledi. Detayları gören bir göze sahipti ve eğer biri gerçeği fark edecekse bu da kendisiydi.
Anvin iki yarayı inceledi, iki küçük ok başı saplandığı yerde duruyor, okların, ağabeyleri tarafından kırılmış olan uçları kendini belli ediyordu. Okları uçlarına çok yakın bir noktadan kırmışlardı. Dolayısıyla bunu herhangi biri fark edemezdi. Fakat Anvin herhangi biri değildi.
Kyra Anvin’in yaraları inceleyişini izledi, gözlerini kısışını gördü ve gerçeği anladığını fark etti. Eğildi, eldivenini çıkarttı, elini gözün içine uzattı ve ok başlarından birini çıkarttı. Kanlı ucu havaya kaldırdı ve yüzünde şüpheci bir bakışla yavaşça oğlanlara döndü.
“Bir mızrak ucu muydu?” diye sordu onaylamaz bir tonla.
Brandon ve Braxton ilk kez endişeli bir hal alırken grupta gergin bir sessizlik oluştu. Yer değiştirdiler.
Anvin Kyra’ya döndü.
“Yoksa bir ok başı mıydı?” diye ekledi. Kyra adamın aklındaki çarkların dönüşünü ve kendi sonuçlarına varmak üzere olduğunu görebiliyordu.
Anvin Kyra’ya doğru yürüdü ve sadağından bir ok çekip elindeki ok başıyla yan yana tutu. Herkesin görebileceği gibi mükemmel bir benzerlik vardı. O zaman Kyra’ya gururlu ve anlamlı bir bakış attı ve tüm gözler Kyra’ya çevrildi..
“Senin atışındı, değil mi?” diye sordu. Bu sorudan çok bir hüküm gibiydi.
Kız onayladı.
“Öyleydi,” diye yanıtladı kısaca. Anvin’i, kendisine hak ettiği saygınlığı verdiği için seviyordu ve sonunda hakkının korunduğunu hissediyordu.
“Ve bu hayvanı öldüren atıştı,” diye cümlesini bitirdi Anvin. Bu bir gözlemdi, soru değil ve sesi yabandomuzunu inceledikten sonra, sert ve netti.
“Bu ikisinden başka yara göremiyorum,” diye ekledi. Elini hayvanın üzerinde gezdiriyordu. Kulağına gelince durdu. Kulağı dikkatlice inceledikten sonra Brandon ve Braxton’a hor görerek baktı. “Tabii buradaki mızrak ucu sıyrığını yaradan saymıyorsanız!”
Yabandomuzunun kulağını tutup kaldırdı. Savaşçı grubu onlara gülerken Brandon ve Braxton kızardılar.
Babasının ünlü savaşçılarından, Anvin’in yakın arkadaşı, otuz yaşlarında, cılız yüzlü, burnunun üzerinde bir yara izi olan, zayıf ve kısa bir adam olan Vidar öne çıktı. Ufak yapısıyla Vidar savaşçı olmaya uygun değilmiş gibi görünse de Kyra onun bir kaya kadar sağlam olduğunu ve yumruk yumruğa dövüşte ne kadar ünlü olduğunu biliyordu. Kyra’nın tanıdığı en sert adamlardan biriydi ve bir seferinde kendisinin iki katı iki kişiyle güreşip ikisini birden yere sermişti. Birçokları onun bu ufak tefek görüntüsü yüzünden onu kışkırtma hatasına düşmüş ve derslerini zor yoldan almışlardı. Ayrıca o da Kyra’yı kanatlarının altına almıştı ve onu her zaman koruyordu.
“Görünüşe göre ıskalamışlar” dedi Vidar “ve kız da onları kurtarmış. Siz ikinize atış yapmayı kim öğretti?”
Brandon ve Braxton son derece endişeli görünüyordu. Yalanları açığa çıkmıştı ve tek bir kelime dahi edememişlerdi.
“Bir av hakkında yalan söylemek çok rezil bir şeydir,” dedi Anvin karamsarca, iki ağabeye dönerek. “Şimdi dökülün. Babanız gerçeği söylemenizi isteyecektir.”
Brandon ve Braxton orada duruyor ve kıpırdanıyordu. Rahatsız oldukları belli oluyordu ve sanki ne söyleyeceklerini tartışır gibi birbirlerine bakıyorlardı. Kyra’nın hatırladığı kadarıyla ilk defa o ikisinin dili tutulmuştu.
Ağızlarını açıp bir şeyler söylemeye hazırlandıkları sırada aniden yabancı bir ses kalabalığı yarıp geçti.
“Onu kimin öldürdüğü hiç önemli değil,” dedi ses. “Artık bizimdir.”
Kyra bu kaba, yabancı sesten irkilip, diğerleriyle birlikte sesin geldiği yöne döndüğünde, kızıl zırhları içinde belirgin Lordun Adamlarını görünce karnı burkuldu. Adamlar kalabalığın içinde öne çıkmışlardı ve köylüler onlara yol açıyordu. Açgözlü bakışlarla yabandomuzuna yaklaştılar. Kyra onların bu ödülü, ihtiyaçları olduğu için değil, halkını aşağılamak ve bu gurur kaynağını ellerinden almak için istediklerini gördü. Hemen yanında durmakta olan Leo hırladı; kız elini teskin edici şekilde hayvanın ensesine koydu ve geride kalmasını sağladı.
“Lord Valinizin adıyla,” dedi Lordun Adamı, iri yarı, alçak alınlı, kalın kaşlı ve suratından aptallık akan bir askerdi, “bu yabandomuzuna el koyuyoruz. Tatil festivalinizden bu hediyeniz için size şimdiden teşekkür ediyor.”
Diğer adamlara bir işaret yaptı ve adamlar yabandomuzunu almak üzere hareketlendiler.
Aynı anda aniden Anvin öne çıktı. Vidar da yanındaydı ve adamların yollarını kapatıyorlardı.
Kalabalık afallamış şekilde sessizliğe gömüldü. Lordun Adamlarıyla bugüne kadar kimse bu şekilde yüzleşmemişti; bu yazılı olmayan bir kanundu. Hiç kimse Pandesia’nın gazabını çekmek istemezdi.
“Size kimsenin bir hediye sunduğunu hatırlamıyorum,” dedi, sesi çelik gibi sertti “veya Lord Valinize.”
Kalabalık arttı. Yüzlerce köylü bu gergin açmazı izlemek üzere toplanıyor ve bir çatışma olacağını hissediyorlardı. Aynı zamanda diğerleri geriye çekilmiş iki adamın etrafında yer açmışlardı ve havadaki gerilim daha da artmıştı.
Kyra kalbinin deli gibi çarptığını hissetti. Bilinçsiz bir şekilde yayının kabzasını sıktı, tansiyonun yükseleceğini biliyordu. Her ne kadar savaşmayı ve özgürlüğünü istiyor olsa da halkının Lord Valinin öfkesini çekmeyi göze alamayacağını biliyordu. Bir mucize eseri onları yenseler bile Pandesia İmparatorluğu arkalarında duracaktı. Bir deniz kadar çok bölüklerce askeri oraya getirebilirlerdi.
Fakat aynı zamanda Kyra Anvinle gurur duyuyordu. Bugüne kadar kimse onlara karşı çıkmamıştı; nihayet biri çıkıyordu.
Asker ters bir şekilde Anvin’e bakmaya başladı.
“Lord Valinize meydan okumaya cüret mi ediyorsun?” diye sordu.
Anvin yerini korudu.
“Bu yabandomuzu bize ait, kimse onu size vermiyor,” dedi Anvin.
“O sizindi,” diye düzeltti asker, “fakat artık bize ait.” Adamlarına döndü ve “Şu hayvanı alın,” diye emir verdi.
Lordun Adamları yaklaştığı sırada Kyra’nın babasının adamları da ileri çıkıp Anvin ve Vidar’a destek oldu. Elleri silahlarında Lordun Adamlarının yolunu kapatıyorlardı.
Tansiyon çok artmıştı. Kyra, parmak eklemleri beyazlaşana kadar yayını sıktı. Orada dururken korkunç hisseti; bütün bunların sorumlusu kendisiydi, yabandomuzunu öldürmüştü. Çok kötü bir şeyin olacağını hissetti ve bu kötüye işareti köye getirdikleri için ağabeylerine lanet etti, özellikle de Kış Ayında. Tuhaf şeyler hep tatil zamanları, ölülerin bir dünyadan diğerine geçebildiği söylenen mistik zamanlarda gerçekleşirdi. Ağabeyleri neden ruhları bu şekilde kışkırtmışlardı ki?
Adamlar çarpışmaya hazırlandığı sırada, babasının adamları kılıçlarını çekmek üzereyken ve hepsi de kan dökülmesine bu kadar yakınken, otoritenin sesi havayı deldi ve sessizlikte gürledi.
“Av kızındır!” dedi ses.
Ses çok yüksekti, özgüvenle doluydu, dikkatleri yönetiyordu ve ses Kyra’nın dünyadaki her şeyden çok hayran olduğu ve saygı duyduğu bir sesti; babasının sesi. Komutan Duncan.
Babası yaklaşırken tüm gözler ona çevrildi. Kalabalık ona yol açıyor ve saygı gösterisinde bulunuyordu. Orada duruyordu. Diğerlerinin iki katı kadar uzun, diğerlerinin iki katı genişlikte omuzlara sahip, aklar düşmüş dağınık kahverengi sakal ve uzunca kahverengi saçlı, omuzlarında bir kürk taşıyan, belinde iki uzun kılıç ve sırtında da bir mızrak asılı, dağ gibi bir adamdı. Göğüslüğünde hanedanın simgesi olan bir ejderha oyması olan Volis siyahı olan bir zırhı vardı. Silahları birçok savaştan deneyimini yansıtan çentikler ve çiziklerle doluydu. Korkulması gereken bir adamdı. Hayran olunması gereken bir adamdı. Ve herkesin adil ve dürüst olduğunu bildiği bir adamdı. Sevilen ve hepsinden ötesi, saygı duyulan bir adam…
“Bu Kyra’nın avı,” diye tekrarladı. Ağabeylerine hoşnutsuz şekilde bir baktıktan sonra Lordun Adamlarını görmezden gelerek Kyra’ya döndü. “Bu avın kaderine karar verecek olan odur.”
Kyra babasının sözleri karşısında şoke olmuştu. Bunu hiç beklemiyordu. Böylesine bir sorumluluğu ona yüklemesini ve böylesine ağır bir karar verme işini ona bırakmasını hiç beklemiyordu. Bu kararın sadece bir yabandomuzuyla ilgili olmadığını; aynı zamanda halkının da kaderiyle ilgili olduğunu her ikisi de çok iyi biliyordu.
Her iki tarafta da gergin askerler, elleri kılıçlarında bekliyordu. Ve onun vereceği tepkiyi bekleyen, ona dönük yüzlere baktığında, az sonra yapacağı seçimin, az sonra söyleyeceği sözlerin hayatında yaptığı en önemli seçim ve en söylediği önemli sözler olacağının farkındaydı.
BÖLÜM DÖRT
Merk yönünü Beyaz Orman’a çevirip, orman yoluna doğru indi ve hayatını gözden geçirdi. Kırk yılı oldukça zor geçmişti. Daha önce hiç etrafındaki güzelliğe hayran olmak için orman yoluna girmemişti. Ayaklarının altında çıtırdayan ve asasıyla yumuşak orman zeminine vurdukça sesleri belirginleşen beyaz yapraklara baktı. Yürümeye devam ettiği sırada yukarıya baktı ve parlayan beyaz yaprakları, parlak kırmızı dalları ile sabah güneşi altında pırıl pırıl görünen Aesop ağaçlarının güzelliğine daldı. Yapraklar dökülüyor ve kar yağıyormuş gibi bir görüntü oluşturuyordu. Hayatında ilk defa gerçekten bir huzur hissetti.
Ortalama boyu ve yapısı, koyu siyah saçları, hiçbir zaman tıraş görmemiş yüzü, geniş çenesi, uzun ve çıkık elmacık kemikleri ve altlarında halkalar olan büyük siyah gözleriyle Merk her zaman sanki günlerdir uyumamış gibi görünür ve her zaman da öyle hissederdi. Fakat şimdi, nihayet artık dinlenmiş hissediyordu. Burada, Escalon’un kuzeybatı köşesindeki Ur’da kar yoktu. Isı okyanus üzerinden geliyordu ama oradan bir günlük mesafede, batıda, daha ılıman bir havayı garanti ediyor ve yaprakları rengârenk tonlara boyuyordu. Ayrıca Merk’in de geçici de olsa sadece bir pelerinden başka bir şey giymemesini sağlıyor ve Escalon’da sıkça yaptıkları gibi dondurucu rüzgârlardan korunmaya çalışmasına gerek bırakmıyordu. O hala bir zırh giyiyor olmak yerine pelerin giyiyor, bir kılıç yerine bir asa taşıyor ve düşmanlarını hançerlemek yerine yapraklara vuruyor olmanın üzüntüsünü yaşıyordu. Bunlar kendisine tamamen yeniydi. Hep olmak için can attığı bu yeni kişi olmanın nasıl bir his olduğunu anlamaya çalışıyordu. Huzurluydu fakat çok da garipti. Sanki olmadığı biri gibi davranıyor gibi hissediyordu.
Merk bir gezgin, bir keşiş değildi; huzur dolu bir adam ise hiç değildi. Kanında hala savaşçılık vardı ve sıradan bir savaşçı değil; kendi kuralları olan ve hiç savaş kaybetmemiş bir savaşçıydı. Savaşını atlı mızrak dövüş alanlarından, sık gitmeyi sevdiği tavernaların arka sokaklarına taşımaktan korkmamış bir adamdı. Bazılarının paralı asker dediği tipte biriydi. Bir suikastçı. Kiralık katil. Bazısı çok da onur verici olmayan birçok adı vardı fakat Merk etiketlere veya başkalarının düşüncelerine önem veren biri değildi. Önem verdiği tek şey en iyilerden biri olduğu konuydu.
Merk, rolüne uygun şekilde, birçok kez, kendi isteğiyle isim değiştirmişti. Babasının ona verdiği ismi sevmiyordu. Aslında babasını da sevmiyordu ve başkasının ona yapıştırdığı bir isimle hayatını geçirecek biri değildi. Merk kendine verdiği son isimdi ve bunu seviyordu. Şimdilik! İnsanların ona nasıl seslendiğini hiç umursamazdı. Hayatta önem verdiği iki şey vardı: hançerinin ucu için mükemmel noktayı bulmak ve ona yeni çıkmış altınla ve bundan çok miktarlarda, ödeme yapan iş verenleri.
Merk daha genç yaşında bir yeteneği olduğunu fark etmişti. Yaptığı şeyde başkalarından çok üstteydi. Ağabeyleri, babaları ve tüm ünlü ataları gibi, en iyi zırhları kuşanan, en iyi çeliği kullanan, atlarını şaha kaldıran, tumturaklı saçlarıyla bayraklarını dalgalandıran ve hanımlar ayaklarına çiçekler fırlatırken turnuvaları kazanan, gururlu ve soylu şövalyelerdi. Kendileriyle daha fazla gurur duyamazlardı.
Merk ise şatafattan ve ilgi odağı olmaktan nefret ederdi. Bu şövalyeler öldürmek konusunda çok yeteneksiz ve oldukça etkisiz görünüyorlardı. Merk’in hiçbirine saygısı yoktu. Şövalyelerin çok istediği itibar, nişanlar, bayraklar veya armalara da ihtiyacı yoktu. Bunlar, gerçekten önemli şeyleri eksik olan insanlara göreydi: bir insanın canını, hızla, sessizce ve etkili bir şekilde alma becerisi. Aklında, konuşulacak başka hiçbir şey yoktu.
Gençliğinde, kendileriyle uğraşılan ve kendini savunamayacak kadar küçük olan arkadaşları, onun kılıç konusunda sıra dışı biri olduğunu bildiklerinden ona gelirlerdi ve o da arkadaşlarını korumak için ücret alırdı. Merk olaya karıştığında arkadaşlarını rahatsız eden kabadayılar bir daha asla onlarla uğraşamazdı. Maharetleri hakkındaki konuşmalar hızla yayıldı ve Merk daha fazla ödeme aldıkça öldürme yetenekleri de daha fazla gelişti.
Merk bir şövalye, ağabeyleri gibi ünlü bir savaşçı olabilirdi. Fakat o karanlıklarda çalışmayı tercih etmişti. Onu ilgilendiren tek şey kazanmak ve öldürme yetkinliğiydi. O harika silahlar ve ağır zırhlar kuşanmış şövalyelerin hiçbirinin, kendisi, sadece deri bir bluz giyen ve keskin bir hançeri olan, bir adam, kadar hızlı veya etkili şekilde öldüremeyeceklerini fark etmişti.
Yaprakları dürterek yürümeye devam ettiği sırada ağabeyleriyle tavernada olduğu sırada rakip şövalyelerle kılıçların çekildiği bir geceyi hatırladı. Ağabeylerinin etrafı sarılmıştı ve sayıca azlardı. Tüm o süslü şövalyeler seremoniyle uğraşırken Merk bir an bile tereddüt etmemiş, Hançerini çekip meydana fırlamış ve daha adamlar kılıçlarını bile çekemeden boğazlarını kesivermişti.
Ağabeyleri, hayatlarını kurtardığı için ona teşekkür edecekleri yerde aksine ondan uzaklaşmışlardı. Ondan korkmuşlar ve onu hor görmüşlerdi. Yaptıkları karşında gördüğü minnettarlık buydu ve ihanet Merk’i her şeyden çok yaralamıştı. Onlarla arasındaki uçurum genişlemişti; tüm o soyluluk ve şövalyelikle arasındaki uçurum genişlemişti. Bütün bunlar ona göre bir riyakârlık, bir bencillikti. Onlar o parlak zırhları ile yürüyüp gidebilir ve kendisini hor görebilirlerdi; ama orada olmasa ve hançeri olmasa o gün arka sokakta ölü yatıyor olurlardı.
Merk yürüdü, yürüdü. İç çekiyor ve geçmişi unutmaya çalışıyordu. Düşündükçe yeteneğin kaynağını hiçbir zaman gerçekten anlamadığını fark etti. Belki hızlı ve çevik oluşundan, belki elleri ve bileklerini çok hızlı kullanabiliyor olmasından, belki insanların ölümcül noktalarını bulmakta özel bir yeteneği olduğundan, belki ileri gitmekten ve başkalarının korktuğu son darbeyi vurmaktan hiçbir zaman tereddüt etmemiş oluşundan, belki hiçbir zaman iki kez saldırmak zorunda kalmamış oluşundan veya belki de doğaçlama yapabiliyor oluşundandı. O an elinde ne varsa öldürme aracı olarak kullanabilirdi, bir telek, bir çekiç veya yaşlı bir köpek. Başkalarından daha kurnazdı, şartlara daha kolay uyum sağlıyordu ve hızlı koşuyordu; ölümcül kombinasyon.
Büyüdükçe, tüm o gururlu şövalyeler kendisinden iyice uzaklaştılar, kendi aralarında onunla dalga geçtiler (hiç kimse yüzüne karşı onunla dalga geçemezdi). Fakat şimdi, hepsi yaşlanıp güçleri tükendiğinde ve onun ünü yayıldığında, kralların listesinde artık onun adı vardı ve diğerleri tamamen unutulmuştu. Ağabeylerinin hiçbir zaman anlamadığı kralları kral yapanın şövalyelik olmadığıydı. Korkunç, acımasız şiddet, korku, düşmanları birer birer yok etmek, kimsenin yapmak istemeyeceği dehşet verici öldürme, işte bunlar kral yapardı. Ve bir kralın yapılmasını istediği gerçek bir iş olduğunda o aranan isimdi.
Asasının her darbesiyle Merk her bir kurbanını hatırlıyordu. Kralın, en büyük düşmanlarını öldürmüştü; daha önce basit suikastçılar, eczacılar ve kışkırtıcı kadınlar göndermişlerdi fakat o zehir kullanmamıştı. En kötüsü, sadece bir şey söylemek için öldürmek istediklerinde de ona ihtiyaçları vardı. Dehşet verici bir şey, herkesin görebileceği bir şey; herkesin bir sonraki gün doğumunda göreceği şekilde ve herkesin krala karşı çıkanın başına ne geleceğini anlayabileceği şekilde, göze saplanmış bir hançer, bir meydana bırakılmış darmadağın bir ceset, pencereden asma…
Eski kral Tarnis krallığını teslim edip kapıları Pandesia’ya açtığında Merk çok kötü hissetmişti. Hayatında ilk defa amaçsız kalmıştı. Hizmet edecek bir kral olmayınca akıntıya kapılmış gibi hissetmişti. İçinde uzun zamandır gelişmekte olan bir şey su yüzüne çıkmış ve anlamadığı bir sebepten hayatı sorgulamaya başlamıştı. Tüm hayatı boyunca ölüme takıntılıydı; öldürmek, can almak… Kendisi için bu kolay hale gelmişti; çok kolay… Fakat şimdi içinde bir şeyler değişmişti; sanki ayağının altındaki zemini zor hissediyor gibiydi. Hayatın ne kadar kırılgan olduğunu, birinin elinden ne kadar kolay alınabildiğini ilk elden biliyordu fakat şimdi onu korumayı merak etmeye başlamıştı. Hayat çok kırılgandı; o halde onu korumaya çalışmak can almaktan daha büyük bir meydan okuma olmaz mıydı?
Ve kendisine rağmen merak etmeye başladı: Başkalarından çekip aldığı bu şey neydi?
Merk kendisiyle yaptığı bu akıl yürütmeyle neyin başladığını bilmiyordu ama bu kendisini çok rahatsız hissetmesine sebep olmuştu. İçinde bir şey su yüzüne çıkmıştı, büyük bir mide bulantısıyla birlikte öldürmekten iğrenmeye başladı; bir zamanlar zevk aldığı öldürme işine karşı şimdi büyük bir tiksinme geliştirmişti. Bütün bunları tetikleyen tek bir şey olmasını diledi, belki de öldürdüğü belirli biri; ama yoktu. Bir anda belirivermişti, hiçbir sebep olmadan ve bugüne kadarki en rahatsız edici olan şeydi.
Diğer paralı askerlerin aksine Merk sadece inandığı sebepler varsa işi alırdı. Hayatının daha sonraki dönemlerinde, yaptığı işte çok iyi olmaya başladığı, ödemeler çok büyük meblağlara ulaştığı, ondan istekte bulunan insanlar aşırı önemli kişiler olmaya başladığı zaman çizgileri bulanıklaşmış ve öldüreceği kişinin bir hatasının olup olmaması çok da önemli gelmemeye başlamıştı, hatta hiç önemli değildi. Onu rahatsız eden şey de buydu.
Merk’in içinde yaptığı her şeyi geri alabilmek ve diğerlerine değişebileceğini gösterebilmek için çok güçlü bir de istek gelişmişti. Geçmişini silip atmak, yaptığı her şeyi geri almak ve tövbekâr olmak istiyordu. Bir daha öldürmeyeceğine dair kendi kendine yemin etti. Bir daha kimseye bir fiske bile vurmamak, günlerinin geri kalanını Tanrıdan bağışlanma dileyerek geçirmek ve daha iyi bir insan olmak için… Ve onu asasının her bir tıklamasıyla birlikte yürüdüğü bu orman yoluna getiren şeyde buydu.
Merk beyaz yapraklarla parlayan orman yolunun ilerde yükselip sonra tekrar alçaldığını gördü ve ufukta tekrar Ur Kulesini aradı. Hala bir işaret yoktu. Bu yolu onu eninde sonunda oraya götürecekti; bu kutsal yolculuk aylardır onu çağırıyordu. Çocukluğundan beri Gözcüler hikâyesi onu büyülemişti. Yarı insan yarı başka bir şey olan, iki ayrı kule, kuzeybatıda Ur Kulesi ve güneydoğuda Kos Kulesinde yerleşmiş olan, gizli bir keşiş/şövalye tarikatının hikâyesi… Bu tarikatın görevi Krallığın en değerli kutsal emanetini korumaktı: Ateş Kılıcı. Ateş Duvarını hala ayakta tutan da bu Ateş Kılıcı efsanesiydi. Elbette hiç kimse kılıcın hangi kulede tutulduğunu bilmiyordu. Bu yalnızca kadim Gözcüler tarafından bilinen, çok sıkı saklanan bir sırdı. Herhangi bir şekilde alınır veya çalınırsa Ateş Duvarı sonsuzluğa gömülebilir ve Escalon tehlikelere açık hale gelebilirdi.
Kulelerde gözcülük yapmanın, eğer Gözcüler size Kabul ederse, yüce bir iş, kutsal ve onurlu bir görev olduğu söylenirdi. Merk çocukluğundan beri Gözcülerin hayalini kurardı. Gece yatağına yattığında, onların arasına katılmanın nasıl bir şey olacağını merak ederdi. Kendini soyutlanmışlık, hizmet ve tefekkür içinde kaybetmek istiyordu ve bunun için bir Gözcü olmaktan daha iyi bir yol düşünülemezdi. Merk hazır olduğunu hissetti. Deriyi zincir zırha tercih etmişti. Asayı da kılıca ve hayatı boyunca ilk defa tam bir ay boyunca hiç kimseyi öldürmemiş veya bir ruha zarar vermemişti. İyi hissetmeye başlıyordu.
Merk küçük bir tepeye ulaştığında, günlerdir olduğu gibi umutla etrafına bakındı; bu tepe belki de Ur Kulesini görmesini sağlayacaktı. Fakat hala hiçbir şey yoktu, sadece göz alabildiğine uzanan bir orman vardı. Yine de artık yaklaşmış olduğunu biliyordu; günlerce yürüyüşünün ardından kule o kadar da uzakta olamazdı.
Merk yolun aşağısına doğru devam etti, dibe doğru inerken orman sıklaştı ve yolun sonunda yolu kapatan, devrilmiş devasa bir ağaçla karşılaştı. Durup ağacı incelemeye başladı. Büyüklüğüne hayran olmuştu. Etrafından nasıl dolanacağını düşünüyordu.
“Yeteri kadar uzak dedim,” dedi kötücül bir ses.
Merk sesteki karanlık amacı hemen sezdi. Üzerinde uzman olduğu bir konuydu ve bundan sonra ne olacağını anlaması için arkasına dönüp bakmasına bile gerek yoktu. Etrafındaki yaprakların hışırdadığını duydu. Ormanın dışından, sesle uyumlu yüzler belirmeye başladı; hepsi de birbirinden umutsuz görünümlü haydutların yüzleri. Hiçbir sebep yokken insan öldürebilecek adamların yüzler. Her hafta rastgele ve amaçsız şiddet uygulayan, sıradan hırsızlar ve katiller. Merk’in gözünde bunlar aşağılığın da aşağılığıydı.
Merk etrafının sarılmış olduğunu gördü ve tuzağa düşmüş olduğunu anladı. Çaktırmadan etrafına bir göz attı. Eski içgüdüleri uyanıyordu. Adamların sekiz kişi olduklarını saydı. Hepsinin eline hançerler vardı. Paçavralar giyen bu kirli yüzlü, kirli elli, pis parmaklı, tıraşsız yüzlü adamların hepsinde de günlerdir hiçbir şey yemediklerini belli eden umutsuz bir bakış vardı. Ayrıca sıkılmışlardı.
Haydutların lideri yaklaştığında Merk gerildi; fakat ondan korktuğu için değil, istese onu öldürebilirdi, hatta hepsini birden gözünü kırpmadan öldürebilirdi. Onu geren şey şiddet uygulamak zorunda kalma olasılığıydı. Her ne pahasına olursa olsun yeminine sadık kalmaya kararlıydı.
“Ne yakaladık?” diye sordu biri, Merk’e yaklaşmış, etrafında dolanıyordu.
“Rahibe benziyor,” dedi bir diğeri, sesi alaycıydı. “Fakat o çizmeler uymuyor.”
“Belki de kendini asker zanneden bir keşiştir,” deyip güldü biri.
Hepsi kahkaha atmaya başladı. Aralarından, kırklarında, ön dişlerinden biri eksik olan, hödük tipli biri berbat kokan nefesiyle Merk’e yaklaştı ve omzunu dürttü. Eski Merk olsa bunun yarısı kadar bile yaklaşan birini anında öldürmüş olurdu.
Fakat yeni Merk daha iyi bir adam olmaya kararlıydı, şiddetten uzaklaşmaya kararlıydı, her ne kadar şiddet onu terk etmek istemiyor görünse bile. Gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. Kendini sakin olmaya zorluyordu.
Şiddete asla başvurma, diye kendi kendine tekrarladı.
“Ne yapıyor o keşiş öyle?” diye sordu biri. “Dua mı ediyor?”
Hepsi yeniden kahkahaya boğuldu.
“Tanrın sana yardım etmeyecek adamım!” dedi biri.
Merk gözlerini açtı ve salakça konuşana gözlerini dikti.
“Size zarar vermek niyetinde değilim,” dedi sakince.
Kahkahalar arttı. Öncekinden daha da yüksek sesle gülüyorlardı. Merk, sakin kalmanın ve şiddete başvurmamanın hayatında yaptığı en zor iş olduğunu fark etti.
“Ne kadar da şanslıyız!” diye yanıtladı biri.
Tekrar güldükleri sırada liderleri Merk’in yüzünün dibine kadar yaklaşınca hepsi birden sustular.
“Fakat kim bilir,” dedi, sesi ciddiydi. O kadar yakındı ki Merk nefesinin iğrenç kokusunu alabiliyordu, “bizim sana zarar verme niyetimiz vardır.”
Merk’in arkasından gelen bir adam kalın kolunu onun boğazına doladı ve sıkmaya başladı. Boğulur gibi olduğunu hisseden Merk zorlukla nefes aldı. Adamın kolu ona acı verecek kadar sıkıyordu ama nefesini kesmeye yeterli değildi. Anlık refleksi arkasına uzanıp adamı öldürmek olurdu. Bu çok kolay olurdu; adamın kolunu gevşetmesi için ön kolda mükemmel bir basınç noktası biliyordu. Fakat kendini hiçbir şey yapmamak için zorladı.
Bırak gitsinler, dedi kendi kendine. Aşağılanmaya giden yol bir yerden başlamak zorunda.
Merk haydutların liderine döndü.
“İstediğiniz neyim varsa alın,” dedi Merk zorlukla nefes alarak. “Alın ve yolunuza gidin.”
“Peki ya alır ve burada durmaya devam edersek?” diye yanıtladı liderleri.
“Sana kimse neyi alıp neyi alamayacağımız sormuyor adamım,” dedi bir diğeri.
İçlerinden biri öne çıktı ve açgözlü ellerini, dünyada kalan birkaç kişisel eşyasında gezdirerek Merk’in belini yokladı. Eller sahip olduğu her şeyi ararken Merk kendini sakin kalmaya zorladı. Sonunda iyi kalite gümüş hançeri, en sevdiği silahına ulaştılar. Merk hala acı içindeydi ve hiçbir tepki vermedi.
Bırak gitsin, dedi kendi kendine.
“Bu nedir?” diye sordu biri. “Bir hançer mi?”
Merk’e ters ters baktı.
“Ne tarz bir keşiş böyle bir hançer taşır?” diye sordu biri.
“Ne yapıyorsun adamım, ağaçları mı oyuyorsun?” diye sordu diğeri.
Hepsi güldüler ve Merk, daha ne kadarına katlanabileceğini merak ederek dişlerini sıktı.
Hançeri alan adam durdu, Merk’in bileğine baktı ve kolunu sıyırdı. Merk bulacakları şeye karşı kendini hazırladı.
“Bu nedir?” diye sordu haydut, bileğini tutmuş, havaya kaldırmış inceliyordu.
“Bir tilkiye benziyor,” dedi biri.
“Bir rahibin tilki dövmesiyle ne işi olur?” diye sordu diğeri.
İnce uzun, kızıl saçlı bir diğeri öne çıkıp bileğini yakaladı ve daha yakından incelemeye başladı. Bileğini bıraktıktan sonra Merk’e şüpheci gözlerle bakmaya başladı.
“Bu bir tilki değil size aptallar,” dedi adamlarına. “Bu bir kurt. Kralın adamının simgesi, bir paralı asker.”
Merk adamın suratının dövmesine baktığında kızardığını hissetti. Kim olduğunun ortaya çıkmasını istemiyordu.
Haydutların hepsi sessizce ona bakıyorlardı ve Merk ilk defa yüzlerinde bir tereddüt hissetti.
“Bu katillerin tarikatı,” dedi biri, sonra ona döndü. “Bu işareti nasıl aldın adamım?”
“Büyük ihtimalle kendi kendine yapmıştır,” diye yanıtladı biri. “Yolları daha güvenli hale getiriyordur.”
Lider Merk’in boğazını tutan adamına başıyla işaret etti ve adam Merk’in boğazını bıraktı. Merk rahatlamıştı, derin nefes aldı. Fakat liderleri uzanıp Merk’in boğazına bir bıçak dayadı. Merk o gün orada ölüp ölmeyeceğini merak etti. Bütün yaptıklarının kefaretini bu şekilde mi ödeyecekti? Ölmeye hazır olup olmadığını merak etti.
“Cevap ver,” diye kükredi liderleri. “Onu kendine sen mi yaptın adamım? Bu işareti almak için en az yüz adam öldürmen gerektiğini söylerler.”
Merk nefes aldı ve takip eden uzun sessizlik içinde ne demesi gerektiğini düşündü. Sonunda içini çekti.
“Bin,” dedi.
Lider afallamış, kafası karışmış durumdaydı.
“Ne dedi?” diye sordu.
“Bin adam,” diye açıkladı Merk. “Dövmeyi ancak bu şekilde alabilirsin ve bu dövme Kral Tarnis’in bizzat kendisi tarafından verildi.”
Hepsi gözlerini dikmiş ona bakıyordu. Şoke olmuşlardı. Ormana uzun bir sessizlik çöktü. O kadar sessizdi ki, Merk böceklerin kanat seslerini duyabiliyordu. Şimdi ne olacağını merak etti.
Biri histerik bir şekilde gülmeye başladı ve diğerleri de ona katıldı. Merk orada dururken, güldüler ve kahkahalara boğuldular; hayatlarında duydukları en komik şey olduğunu düşünüyorlardı.
“Bu iyiydi, adamım,” dedi biri. “Bir keşiş olduğun kadar iyi bir yalancısın.”
Liderleri bıçağını boğazına doğru bastırdı; kanatmaya başlayacak kadar sert bastırıyordu.
“Bana cevap ver, dedim sana,” diye tekrarladı liderleri. “Gerçek bir cevap. Ölmek mi istiyorsun adamım?”
Merk durdu; acıyı hissediyor ve soru üzerine düşünüyordu. Sorunun cevabını gerçekten düşünüyordu. Ölmek mi istemişti? Bu güzel bir soruydu ve haydudun düşündüğünden çok daha derin bir soruydu. Cevabı düşündükçe, ciddi şekilde kafa yordukça, bir parçasının ölmek istediğini fark etti. Hayattan yorulmuştu, ölümüne yorulmuştu.
Merk beklediği sürede ölmeye henüz hazır olmadığını fark etti. Şimdi değil. Bugün değil. Yeniden başlamaya hazır olduğu zaman değil. Hayattan zevk almaya başlamışken olmazdı. Değişmek için bir şans istemişti. Kulede hizmet etmek için bir şans; bir Gözcü olmak için.
“Hayır, aslında istemiyorum,” diye yanıtladı Merk.
En sonunda kendisini esir alan adamın gözlerinin içine baktı. İçinde bir çözülme oluşmaya başlamıştı.
“Ve bu yüzden,” diye devam etti, “Size tek bir şans veriyorum, hepinizi öldürmeden önce tek bir şans.”
Lider kaşlarını çatıp saldırıya geçmeden önce herkes şok içinde sessizce ona baktı.
Merk bıçağın boğazını kesmeye başladığını hissetti ve içinden bir şey denetimi ele aldı. Bu onun profesyonel tarafıydı. Tüm hayatı boyunca eğitti ve daha fazlasına katlanamayacak olan tarafı. Bu yeminini bozmak anlamına geliyordu ama artık umurunda değildi.
Eski Merk hızla geri döndü; sanki hiç gitmemiş gibi ve göz açıp kapayana kadar kendini katil halinde buldu.
Merk odaklandı ve rakiplerinin tüm hareketlerini, tüm seğirmelerini, tüm basınç noktalarını ve tüm kırılganlıklarını gördü. Onları öldürme arzusu her yanını eski bir dost gibi sardı ve Merk onun kontrolü ele almasına izin verdi.
Şimşek kadar hızlı bir şekilde Merk liderin bileğini yakaladı, parmağını basınç noktasına koydu ve kırana kadar bastırdı. Hançerin yere düşüşüyle birlikte atılarak hançeri yerden aldı ve adamın boğazını boydan boya kesti.
Liderleri yüzüstü yere devrilmeden önce son bir kez afallamış bir şekilde ona baktı.
Merk yüzünü diğerlerine döndüğünde, hepsi ağızları bir karış açık, donakalmış, ona bakıyordu.
Şimdi gülme sırası Merk’teydi. Karşısındakilere bakarken az sonra olacakların tadını çıkartıyordu.
“Bazen, çocuklar,” dedi, “sataşmak için çok yanlış bir adamı seçersiniz.”
BÖLÜM BEŞ
Kyra kalabalık köprünün ortasında durdu. Tüm gözlerin ona baktığını ve yabandomuzu hakkında vereceği kararı beklediğini hissediyordu. Yanakları kızardı. İlgi odağı olmayı istememişti. Babasının onu bu şekilde onurlandırması yüzünden onu daha fazla seviyordu artık, hatta içinde çok büyük bir gurur hissetti, özellikle de bu kararı onun inisiyatifine bırakmış olması nedeniyle.
Fakat aynı zamanda çok büyük bir de sorumluluk hissediyordu. Her ne karar verirse tüm halkının kaderini etkileyeceğini biliyordu. Pandesialılar’dan ne kadar nefret etse de halkını, kazanamayacakları bir savaşın içine sürüklemek de istemiyordu. Fakat bir yandan da geri adım atmak, Lordun Adamlarını cesaretlendirmek, halkını küçük düşürmek ve zayıf göstermek istemiyordu, özellikle de Anvin ve diğerlerinin gözü pek karşı koyuşlarından sonra.
Babasının bu kararı kendisine bırakmakla ne kadar bilgece davrandığını fark etti. Kararın Lordun Adamlarına değil, halkına ait görünmesini sağlamış ve yalnızca tek bir hareketle halkının itibarını korumuştu. Ayrıca babasının bu kararı kendisine bir sebeple verdiğini fark etti: Bu durumun, her iki tarafın da itibarını koruması için dışarıdan bir fikri gerektirdiğini biliyor olmalıydı ve babası onu seçmişti. Çünkü buna kendisi uygundu, babası onun aceleci olmadığını ve yatıştırıcılığın sesi olabileceğini biliyordu. Konu üzerine daha fazla düşündükçe babasının neden onu seçtiğini daha iyi anladı; bir savaşı kışkırtmak istemiyordu. Bu karar için Anvin’i de seçebilirdi ama halkını bir savaştan uzak tutmak istemişti.
Sonunda bir karara vardı.
“Bu yaratık lanetli,” dedi küçümseyerek. “Erkek kardeşlerimi öldürecekti. Dikenli Orman’dan geldi ve Kış Ayı arifesinde öldürüldü, avlanmanın yasak olduğu günde. Onu kapımıza kadar getirmek bir hataydı, vahşi doğada, ait olduğu yerde çürümeye bırakılmış olması gerekirdi.”
Alaycı bir şekilde Lordun Adamlarına döndü.
“Onu Lord Valinize götürün,” dedi gülümseyerek. “Bize iyilik yapmış olursunuz.”
Lordun Adamları bakışlarını ondan yaratığa çevirdiler ve yüz ifadeleri bir anda değişti. Sanki çürük bir şey ısırmış gibi, artık onu istemiyormuş gibi bir halleri vardı.
Kyra Anvin ve diğerlerinin onaylar şekilde ve minnetle ona baktığını gördü, en önemlisi de babası da aynı şekilde bakıyordu. Başarmıştı. Halkının itibarını korumuş, onları savaşa girmekten korumuş ve aynı zamanda Pandesia ile alay etmeyi de başarmıştı.
Ağabeyleri yabandomuzunu yere bıraktı ve hayvan gümbürtüyle karların üzerine düştü. Mütevazı bir şekilde geri çekildiler. Omuzlarının acıdığı çok belli oluyordu.
Şimdi tüm gözler, orada öylece, ne yapacağını bilemeden duran, Lordun Adamlarına dönmüştü. Kyra’nın sözleri onları derinden etkilemişti. Artık yaratığa sanki dünyanın bağırsaklarından çekilip alınmış iğrenç bir şeymiş gibi bakıyorlardı. Onu artık istemedikleri çok belliydi. Yaratık artık onların olsa da ona karşı isteklerini kaybetmiş gibi görünüyorlardı.
Uzun ve gergin bir sessizliğin ardından komutanları adamlarına yaratığı almalarını işaret etti ve sonra kaşları çatık şekilde arkasını dönüp oradan uzaklaşmaya başladı; kurnazlıkla yenildiğini düşünüyormuş gibi, açıkça rahatsız bir hali vardı.
Kalabalık dağılmaya başladı, gerilim azaldı ve ortama bir rahatlık hissi hâkim oldu. Babasının birçok adamı onaylayan tavırlarla ona yaklaşıp omzuna ellerini koyuyordu.
“İyi işti,” dedi Anvin, onaylar bir tavırla ona bakıyordu. “Bir gün iyi bir yönetici olacaksın.”
Köy halkı kendi işlerine döndü, koşuşturma hali geri geldi, gerilim dağıldı ve Kyra dönüp babasının gözlerini aradı. Babası birkaç adım ötede duruyor ve ona bakıyordu. Konu kendisi olunca, adamlarının önünde her zaman kapalı kutu halinde olan babası bu kez de farklı değildi; yüzünde ilgilenmez görünen bir ifade vardı fakat kafasını çok hafif bir şekilde salladı. Kyra bunun, onaylamaya dair bir jest olduğunu biliyordu.
Kyra dönüp Anvin ve Vidar’ın mızraklarını kuşandıklarını gördü ve kalp atışları hızlandı.
“Size katılabilir miyim?” diye sordu Anvin’e, babasının diğer adamları gibi onların da eğitim alanına gittiğini biliyordu.
Anvin gergin bir şekilde babasına baktı; onay vermeyebileceğini biliyordu.
“Kar yağışı artıyor,” diye cevapladı Anvin sonunda, tereddütle. “Ayrıca gece de çökmek üzere.”
“Ama bu size durdurmuyor,” diye karşılık verdi Kyra.
Anvin gülümsedi.
“Haklısın, durdurmuyor,” diye itiraf etti.
Babasına tekrar bir bakış attı. Kyra da dönüp babasına baktı ve dönüp içeri girmeden önce kafasını salladığını gördü.
Anvin içini çekti.
“Büyük bir ziyafet hazırlıyorlar,” dedi. “Sen de katılsan daha iyi olur.”
Kyra kokuyu alabiliyordu. Kızartılmakta olan lezzetli etlerin kokusu her yanı sarmıştı ve ağabeylerinin, festival için acele içinde koşturan düzinelerce köylüyle birlikte dönüp içeri girdiklerini gördü.
Fakat Kyra dönüp özlemle Alana baktı, eğitim alanına.
“Yemek bekleyebilir,” dedi. “Eğitim beklemez. Gelmeme izin verin.”
Vidar gülümsedi ve kafasını salladı.
“Bir kız olduğunu ve savaşçı olmadığını biliyorsun değil mi?” diye sordu Vidar.
“İkisi birden olamaz mıyım?” diye yanıtladı.
Anvin uzunca iç geçirdi ve sonunda kafasını salladı.
“Baban derimi yüzer,” dedi.
Fakat sonra kafasını eğdi.
“Hayır’ı cevap olarak Kabul etmeyeceksin,” dedi “ve adamlarımın yarısından fazlasından daha yüreklisin. Bir kişi daha işimize yarar sanırım.”
*
Kyra karlı alanda koşarak ve her zamanki gibi yanında Leo’yla birlikte, Anvin, Vidar ve babasının birkaç adamını takip etti. Kar yağışı artıyordu ama umurunda değildi. Savaşçıların Geçidinin, eğitim alanının alçak taş duvarlarını kesen, alçak, kemerli geçidin önünden her geçişinde olduğu gibi yine içinde bir özgürlük duygusu ve neşe hissetti. Gökyüzü açılırken derin bir nefes aldı ve dünyadaki her yerden çok sevdiği alana koştu. Alçaklı yüksekli yeşil bayırları şimdi karla kaplıydı. Düzensiz taş duvarlar, belki de beş yüz metre uzunluk ve genişliğindeki bu alanın her tarafını çeviriyordu. Adamları eğitim yapar, atlarıyla çapraz koşular yapar, mızraklarını kullanır, uzak hedeflere nişan alır kendilerini daha iyi hale getirirlerken görünce her şeyin olması gerektiği gibi olduğunu hissetti. Onun için bu hayatın amacıydı.
Eğitim alanı yalnızca babasının adamlarına ayrılmıştı. Kadınlar, on sekiz yaşına gelmemiş ve davet edilmemiş erkekler giriş yapamazdı. Brandon ve Braxton her gün sabırsızlıkla davet edilmeyi bekliyordu; fakat Kyra hiçbir zaman davet edilmeyeceklerini düşünüyordu. Savaşçıların Geçidi onurlu ve savaşla sıkılaşmış savaşçılar içindi, ağabeyleri gibi palavracılar için değil.
Kyra dünyadaki herhangi bir yerde olabileceğinden daha mutlu ve daha canlı hissederek alanda koştu. Enerji son derece yoğundu ve her biri ufak tefek farklılıkları olan zırhlar kuşanmış, Escalon’un dört bir yanından gelmiş, zaman içinde babasının kalesinde toplanmış, babasının en iyi savaşçılarıyla doluydu. Bu savaşçılar, güneyden, Thebus ve Leptis’ten, Orta Diyarlardan, daha çok başkent Andros’tan ve ayrıca Kos dağlarından, batıdan Ur’dan savaşçılar, Thusis’ten nehir adamları ve komşuları Esephus’tan savaşçılardı. Bu savaşçılar Ire Gölünün çevresinde yaşamış ve Everfall şelaleleri kadar uzaktan gelmiş savaşçılardı. Hepsi farklı renkler giyiyor, zırh kullanıyor, farklı silahlar tercih ediyordu. Hepsi Escalon’un adamıydı ama halen kendi kalelerini de temsil ediyorlardı. Hepsi de gücün baş döndürücü bir düzeniydi.
Babası, eski kralın bir numaralı savaşçısı, büyük bir saygınlıkla komutanlık etmiş bir adam, bu zamanlarda, bu parçalanmış krallıkta, etrafında toplanılabilecek tek adamdı. Aslında, eski kral savaşmadan krallığı teslim ettiğinde, insanların, tahta geçmesi ve savaşı yönetmesi için ısrar ettiği kişi babasıydı. Zamanla, eski kralın en iyi savaşçıları onu arayıp bulmuştu ve her geçen gün artan gücüyle Volis, başkentle yarışacak bir güce ulaşmıştı. Büyük ihtimalle bu sebepten Lordun Adamları onları aşağılamak istemişti.
Escalon’un başka hiçbir yerinde Pandesia’nın Lord Valileri şövalyelerin bu şekilde bir araya gelmelerine, bu tarz özgürlüklere, bir başkaldırıdan korktukları için izin vermiyorlardı. Fakat burada, Volis’te durum farklıydı. Burada başka seçenekleri yoktu. Burada, Ateş Duvarlarını korumak için olası en iyi adamlara ihtiyaçları olduğu için izin vermek zorundaydılar.
Kyra dönüp dışarı, duvarların ötesine, alçalıp yükselen beyaz tepelerin ötesine, uzakta, ufka baktı ve yağan kara rağmen Ateş Duvarlarının belli belirsiz seçilebilen sönük ışığını gördü. Ateş Duvarları, Escalon’un doğu sınırını koruyan ateşten bir duvardı. Bu duvar on beş metre derinliğinde ve otuz metreden fazla yükseklikte, her zaman parlak şekilde yanan ve geceyi aydınlatan, dış çizgisi ufukta görülebilen ve gece çöktüğünde daha çok belirginleşen bir duvardı. Neredeyse seksen kilometre boyunca uzanan Ateş Duvarları, doğudaki vahşi trollerle Escalon arasında duran tek şeydi.
Buna rağmen her yıl yeteri kadar trol duvarı aşıp kargaşaya sebep oluyordu ve eğer Koruyucular, Ateş Duvarlarını koruyan, babasının adamları olmasa, Escalon trollerin kölesi bir ülke haline gelirdi. Sudan korkan troller Escalon’a sadece karadan saldırabilirdi ve Ateş Duvarları onları körfezde tutuyordu. Koruyucular vardiyalar halinde nöbet tutuyor, yer değiştirerek devriye geziyordu ve Pandesia’nın onlara ihtiyacı vardı. Ateş Duvarlarında yerleşik olan başkaları, askere alınanlar, köleler ve suçlular da, vardı ama yalnızca babasının adamları, Koruyucular, aralarındaki asker olan tek gruptu ve Ateş Duvarlarının nasıl korunacağını bilen de yalnızca onlardı.
Karşılığında Pandesia Volis ve onun insanlarına bazı küçük özgürlükle sunmuştu; Volis’teki bu eğitim alanları, gerçek silahlar; her ne kadar bir yanılsama da olsa adamların kendilerini hala özgür savaşçılar gibi hissetmesini sağlayan küçük özgürlükler. Hiçbiri özgür değildi ve hepsi de bunu biliyordu. Özgürlükle esaret arasında çok garip bir dengede yaşıyorlardı; kimsenin tahammül edemeyeceği bir hayat.
Fakat burada, hiç olmazsa Savaşçıların Geçidinde bir zamanlar oldukları gibi özgürler, birbirleriyle yarışabilecek, kendilerini eğitebilecek ve yeteneklerini keskinleştirebilecek savaşçılardı. Escalon’unun en iyilerini temsil ediyorlardı. Pandesia’nın sunabileceği herhangi bir savaşçıdan daha iyi savaşçılardı. Tamamı Ateş Duvarlarının kıdemli askerleriydi ve orada, bir günlük sürüş mesafesi kadar uzakta vardiyalar halinde hizmet veriyorlardı. Kyra onların saflarına katılmayı, kendini ispatlamayı, Ateş Duvarlarında mevzilenmeyi, gerçek troller duvarı geçmeye kalktığında onlara karşı savaşmayı ve krallığı istiladan korumayı her şeyden çok istedi.
Fakat biliyordu ki buna asla izin verilmeyecekti. Seçilmek için çok gençti ve o bir kızdı. Saflarda başka kız yoktu ve olsa bile babası buna asla izin vermezdi. Ayrıca babasının adamları da yıllar önce o ziyaret etmeye başladığında onu bir çocuk olarak görüyorlardı ve onun varlığından rahatsız oluyorlardı. Fakat adamlar gittikten sonra, o geride, tek başına kalıyor, boş alanda gece gündüz çalışıyor, silahlarını ve hedeflerini kullanıyordu. Adamlar eğitim alanına geldikleri bir gün ilk defa hedeflerinde ok izleri gördüklerinde şaşırmışlar, izlerin tam merkezde olduğunu görünce daha da çok şaşırmışlardı. Fakat zamanla buna alışmışlardı.
Kyra saygılarını kazanmaya başlamıştı ve özellikle bazı nadir olaylarda aralarına katılmasına izin verilir olmuştu. Artık, iki yıldan sonra, onun birçoğundan daha iyi atış yapabileceğini biliyorlardı ve ona karşı toleransları başka bir şeye dönüşmüştü, ona saygı duymaya. Elbette, diğer adamların yaptığı gibi bir savaşta henüz yer almamış, henüz kimseyi öldürmemiş veya Ateş Duvarlarında nöbet tutmamış ve bir savaşta bir trole karşılaşmamıştı. Bir kılıç, bir savaş baltası veya bir baltalı kargı savuramaz veya bu adamların güreştiği gibi güreşemezdi. Onların sahip olduğu fiziksel güce sahip değildi ve bundan pişman olduğu çok açıktı.
Fakat Kyra iki silaha karşı doğal yeteneği olduğunu öğrenmişti ve boyutuna ve cinsiyetine karşın bu iki silah onu zorlu bir rakip haline getirmişti: yayı ve asası. Birincisini çok doğal bir şekilde kazanmıştı ama ikincisini ise, aylar önce, iki elli kılıcı kaldıramadığında, tesadüfen bulmuştu. O zaman adamlar, bir kılıcı kaldıramayışına gülmüşler ve bir aşağılama olarak ona, içlerinden biri alaycı bir şekilde bir asa atmıştı.
“Bak bakalım, belki bu çubuğu kaldırabilirsin!” diye bağırmıştı ve diğerleri gülmüştü. Kyra o zaman yaşadığı utancı hiçbir zaman unutmamıştı.
İlk zamanlar babasının adamları asasına bir şaka gözüyle bakmışlardı. Ne de olsa bu adamlar bir asayı çok nadir olarak eğitim silahı olarak kullanan, iki elli kılıçlar, baltalar ve baltalı kargılar taşıyan ve bir ağacı tek bir vuruşla kesebilecek adamlardı. Ağaçtan sopasına bir oyuncak gözüyle bakmışlardı ve bu ona sahip olduğundan da az saygı getirmişti.
Fakat kız bir şakayı hiç beklenmedik bir intikam silahına dönüştürmüştü, korkulacak bir silah. Artık babasının birçok adamının bile kendini savunamadığı bir silah. Kyra asanın hafifliğine şaşırmış, fakat onunla doğal uyumuna, askerler daha kılıçlarını çekerken yapabildiği çok hızlı vuruşlara ise daha fazla şaşırmıştı. Asasıyla birden fazla adamı yara bere içinde bırakmış, her seferinde bir vuruşla saygınlığa giden yolunu açmıştı.
Kyra, gecelerce yaptığı tek başına çalışmalar ve eğitimle, adamları büyüleyen hareketlerde ustalaşmıştı, hiçbir adamın tam olarak ne yaptığını anlayamadığı hareketler. Asasına karşı bir ilgi doğmuştu ve o da onlara öğretmişti. Kyra’ya göre yayı ve asası birbirini tamamlıyordu, ikisi de eşit öneme sahipti. Yayına uzun menzilli çatışmalarda ihtiyacı vardı ve asasına da yakın dövüşlerde..
Kyra ayrıca bu adamların sahip olmadığı doğuştan gelen bir yeteneği olduğunu keşfetti; inanılmaz atikti. Yavaş yüzen köpekbalıklarının arasındaki golyan balığı gibiydi. Bu adamlar ne kadar güçlü de olsa, Kyra onların etrafında dans edebilir, havaya sıçrayabilir ve hatta üzerlerinden atlayarak, ayaklarının üzerine, mükemmel bir pozisyonda iniş yapabilirdi. Atikliğiyle asa kullanım şekli birleştiğinde onu ölümcül bir silah haline getirmişti.
“O burada ne yapıyor?” dedi sevimsiz bir ses.
Kyra, Anvin ve Vidar’ın yanında, eğitim alanının kenarında duruyordu. Yaklaşan at seslerini duydu ve at sürerek gelmekte olan Maltren’i gördü. Bir grup arkadaşıyla birlikte, hala elinde kılıç, sert şekilde nefes alıp veriyor, alandan yeni dönüyordu. Kıza hor görerek baktı ve kızın karnı burkuldu. Babasının tüm adamları içinde onu sevmeyen tek kişi Maltren’di. Onu ilk gördüğü günden beri bir sebepten ondan nefret ediyordu..
Maltren atının üstünde oturuyordu ve öfkeliydi; düz burnu, çirkin yüzüyle nefret etmeye âşık bir adamdı ve Kyra’da bir hedef görmüş gibiydi. Onun eğitim alanında olmasına her zaman karşı çıkardı, büyük ihtimalle de kız olduğu için.
“Babanın kalesine dönmelisin kızım,” dedi, “diğer cahil genç kızlarla birlikte ziyafete hazırlanıyor olmalısın.”
Kyra’nın yanında durmakta olan Leo Maltren’e hırladı ve Kyra hayvanın başına, teskin edici şekilde elini koyup, geride kalmasını sağladı.
“Ve neden alanımızda bir kurt var?” diye ekledi Maltren.
Anvin ve Vidar Kyra’nın tarafını tutarak Maltren’e soğuk ve sert bir şekilde baktı. Kyra arkasında bir koruma olduğunu ve alanı terk etmeye zorlanamayacağını bilerek yerini korudu ve gülümsedi.
“Belki de sen eğitim alanına ger dönmelisin,” diye karşılık verdi, sesi alaycıydı “ve kafanı cahil genç bir kızın gelip gitmesine yormamalısın.”
Maltren kızardı. Cevap veremiyordu. Arkasını döndü, öfkeyle gitmeye hazırlanıyordu fakat son bir iğneleyici söz etmeden gitmedi.
“Bugün mızrak günü,” dedi. “Gerçek erkekler gerçek silahları fırlatırken ayak altında dolanmasan iyi olur.”
Arkasını dönüp diğerleriyle birlikte uzaklaştı. Kızın orada bulunmaktan aldığı keyif onun varlığıyla bozulmuştu.
Anvin kıza teskin edici şekilde baktı ve bir elini omzuna koydu.
“Bir savaşçının ilk dersi,” dedi, “ondan nefret edenlerle yaşamaya alışmaktır. Sev ya da sevme, bir gün kendini onlarla yan yana savaşırken bulursun, hayatlarınız birbirinizinkine bağlıdır. Çoğunlukla en kötü düşmanın dışarıdan değil, içeriden gelir.”
“Ve her kim savaşma kabiliyetine sahip değilse, ağzı daha çok çalışır,” diye bir ses duyuldu.
Kyra döndü ve gülümseyerek yaklaşan ve her zaman olduğu gibi onun tarafını tutan Arthfael’i gördü. Anvin ve Vidar gibi Arthfael de sert, dazlak kafalı, uzun, sert siyah sakallı ve kız için her zaman yumuşak bir noktası olan, uzun boylu, amansız bir savaşçıydı. En iyi kılıç kullananlardan biriydi. Çok nadir yenilirdi ve her zaman kızı korurdu. Kız onun varlığıyla rahatlamıştı.
“Sadece konuşuyor,” diye ekledi Arthfael. “Maltren daha iyi bir savaşçı olsaydı, başkalarına kafasını takmak kendisiyle ilgileniyor olurdu.”
Anvin, Vidar ve Arthfael atlarına binip diğerleriyle birlikte uzaklaşırlarken Kyra olduğu yerden onları izliyor ve düşünüyordu. Neden bazı insanlar nefret eder, diye merak etti. Bir gün bunu anlayıp anlayamayacağını bilmiyordu.
Savaşçılar alanda boydan boya saldırı yapıp, büyük döngüler halinde yarışırlarken Kyra hayranlıkla muhteşem savaş atlarını inceledi ve bir gün kendisinin de bir atı olması için can attı. Alanda daireler çizen adamlara baktı. Duvar boyunca at sürüyorlardı ve atları bazen karda kayıyordu. Adamlar, hevesli yardımcıları tarafından onlara uzatılan mızrakları alıyor ve turu tamamladıklarında uzaktaki hedefleri, dallara asılı kalkanlara, mızrakları fırlatıyordu. Hedefi vurduklarında uzaktan bir metal sesi geliyordu.
At sırtındayken mızrak fırlatmanın göründüğünden çok daha zor olduğunu görebiliyordu ve birkaç adam, özellikle de küçük hedeflere nişan aldıklarında ıskalamıştı. Vurabilenlerin ise Anvin, Vidar, Arthfael ve birkaç kişi daha hariç, pek azı tam merkeze isabet ettirebiliyorlardı. Maltren’in ise birkaç kez ıskaladığını, fısıltı şeklinde küfür ettiğini ve sanki suçlusu oymuş gibi kendisine baktığını fark etmişti.
Kyra da kendisini sıcak tutmak istedi ve asasını çıkartıp elinde döndürüp çevirmeye başladı. Kafasının üzerinde, etrafında, sanki asa canlı bir şeymiş gibi döndürüp çeviriyordu. Hayali düşmanlara vurdu, hayali vuruşları engelledi, boynunun arkasından, belinin çevresinden el değiştirdi. Asa artık onun için üçüncü bir kol gibi olmuştu ve yılların kullanımından sonra ağaç artık eskimişti.
Adamlar alanda daireler çizerken Kyra da kendi küçük eğitim alanında koşuyordu. Adamlar tarafından ihmal edilmiş fakat onun çok sevdiği bir alandı. Bazı ağaçlara bağlı halatların uçlarına zırh parçaları bağlanmıştı ve farklı yüksekliklerde asılmıştı. Kyra ağaçlara doğru koştu, her bir hedefi bir rakip gibi görüp, her birine asasıyla tek tek vurdu. Ağaçların arasında koşup, darbeler indirir, hedefler kendisine doğru geri sallanırken zikzaklar çizip, eğilirken hava metal sesleriyle doldu. Hayalinde muzaffer bir şekilde saldırmış ve savunmuş, hayali düşmanların ordusunu yenmişti.
“Hiç birini öldürebildin mi?” diyen alaycı bir ses duyuldu.
Kyra arkasını döndüğünde Maltren’in gelmiş olduğunu gördü. Atıyla tekrar uzaklaşmadan önce de alaycı bir şekilde güldü. Kız hiddetlenmişti ve birinin ona haddini bildirmesini diledi.
Kyra adamları atlarından inmiş, mızraklarla işleri bitmiş ve açıklığın ortasında bir daire oluştururken gördüğünde bir ara verdi. Yardımcıları onlara doğru koşmuş ve meşeden yapılma, neredeyse çelik kadar ağır, ağaç eğitim kılıçlarını vermişti. Kyra kenarlara tutundu. Adamların birbirleriyle dövüş pozisyonu almalarını izlerken kalp atışları hızlandı ve onlara katılabilmeyi her şeyden çok istedi.
Başlamadan önce Anvin ortaya yürüdü ve adamlara baktı.
“Bu tatil gününde özel bir ödül için dövüşeceğiz,” diye duyurdu. “Kazanan ziyafetin istediği bölümünü seçecek!”
Bir coşku sesi yükseldi ve adamlar birbirlerine saldırıp, ileri geri birbirlerini itmeye başladıklarında, ağaç kılıçların takırtısı havayı doldurdu..
Dövüşler bir boru sesiyle bitiriliyordu. Ne zaman bir savaşçı darbe alsa boru çalınıyordu ve o savaşçı kenara geçiyordu. Boru sık sık çaldı ve saflar azalmaya başladığında adamların çoğu kenara geçmiş izliyordu.
Kyra onlarla birlikte kenarda duruyor, dövüşebilmek için yanıp tutuşuyordu; fakat buna izni yoktu. Fakat o gün doğum günüydü ve artık on beş yaşına girmişti; hazır hissediyordu. Artık varlığını ortaya koymanın vaktinin geldiğini düşünüyordu.
“Onlara katılmama izin!” diye hemen yanında durmakta ve izlemekte olan Anvin’den ricada bulundu.
Anvin kafasını salladı; gözlerini alandan ayırmamıştı.
“Bugün on beş yaşıma giriyorum!” diye ısrar etti. “Dövüşmeme izin ver!”
Anvin ona şüpheci bir bakış attı.
“Burası erkeklerin eğitim alanı,” diye araya girdi Maltren, bir sayı kaybetmesinin ardından kenarda duruyordu. “Genç kızların değil. Diğer yardımcılarla birlikte burada oturabilirsin ve istersek bize su getirebilirsin.”
Kyra kızarmıştı.
“Bir kızın seni yenmesinden bu kadar çok mu korkuyorsun?” diye karşılık verdi. Geri adım atmamıştı ve içinde bir öfke patlaması olduğunu hissetti. Ne de olsa o babasının kızıydı ve kimse onunla bu şekilde konuşamazdı.
Bazı adamlar kıs kıs gülerken bu sefer Maltren kızarmıştı.
“Kız haklı,” diye araya girdi Vidar. “Belki de dövüşmesine izin vermeliyiz. Ne kaybederiz?”
“Neyle dövüşecek?” diye sordu Maltren.
“Asamla!” diye bağırdı Kyra. “Sizin ağaç kılıçlarınıza karşı”
Maltren güldü.
“Ne manzara olurdu,” dedi.
Anvin durmuş ne yapacağını düşünürken tüm gözler ona döndü.
“Yaralanırsan baban beni öldürür,” dedi.
“Yaralanmayacağım,” diye ısrar etti Kyra.
Sonsuzluk kadar uzun gelen bir süre öylece durdu Anvin ve sonunda içini çekti.
“Öyleyse bunda bir zarar görmüyorum,” dedi ve askerlere dönüp ekledi “Başka hiçbir şekilde susmayacaksın. Tabii bu adamların da itirazı yoksa”.
“HAYHAY!” dedi babasının düzinelerce adamı aynı anda. Hepsi de coşkulu bir şekilde Kyra’yı destekliyordu. Kyra bu yüzden onları kelimelerle ifade edebileceğinden daha çok sevdi. Kendisi için duydukları hayranlığı ve babasına duydukları sevginin aynısını kendisine de duyduklarını gördü. Çok fazla arkadaşı yoktu ve bu adamlar onun dünyasıydı.
Maltren dalga geçti.
“Öyleyse bırakalım da kız kendi kendini rezil etsin,” dedi. “Bu ona iyi ve esaslı bir ders olacaktır.”
Bir boru çaldı ve diğer adamlar çemberin dışına çıkarken Kyra içeri girdi.
Kyra, açıkça bu durumu beklemeyen adamların hepsinin gözlerini üzerinde hissetti. Kendisini rakibi, babasının saray zamanlarından beri tanıdığı, otuzlu yaşlarda, uzun, sağlam yapılı, güçlü savaşçıyla yüz yüze buldu. Onu daha önceden gözlemlemiş olduğu için onun iyi bir dövüşçü olduğunu fakat aynı zamanda kendine aşırı güvenen, dövüşün başında saldırıya geçen ve biraz da pervasız olduğunu biliyordu.
Somurtmuş bir şekilde Anvin’e döndü.
“Bu nasıl bir aşağılama?” diye sordu. “Bir kızla dövüşmeyeceğim.”
“Benimle dövüşmekten korkarak kendi kendini aşağılıyorsun,” diye cevap verdi Kyra içerlemiş bir şekilde. “İki elim, iki ayağım var, tıpkı senin gibi. Eğer benimle dövüşmeyeceksen yenilgiyi Kabul et!”
Adam şok içinde gözlerini kırptı ve tekrar kaşlarını çattı.
“Pekala, öyleyse,” dedi. “Kaybettikten sonra koşarak babana gitme.”
Tam hızda atağa kalktı, ki kız da böyle olacağını biliyordu. Ağaç kılıcını sert bir şekilde havaya kaldırmıştı ve kızın omuzlarını hedef alarak aşağı indirdi. Bu hareket Kyra’nın beklediği bir hareketti. Onu, kollarının ne yapacağını acemice ele veren bu hareketi yaparken defalarca izlemişti. Ağaç kılıcı çok güçlüydü fakat asasının karşısında çok ağır ve beceriksizdi.
Kyra onu dikkatle izledi ve son ana kadar bekledi. Daha sonra yana çekildi ve güçlü vuruşun yanında patlamasını sağladı. Aynı anda asasını etrafından savurup adamın omzuna geçirdi.
Adam yana doğru tökezlerken inledi. Olduğu yerde kaldı. Donakalmış, sinirlenmiş ve yenildiğini kabul etmek konumuna düşmüştü.
“Başka isteyen?” diye sordu Kyra. Adamların oluşturduğu çembere döndü. Yüzünde geniş bir gülümseme vardı.
Adamların birçoğu onunla açıkça gurur duyduğunu gösterecek şekilde gülümsüyordu. Bu kadar büyümüş ve bu noktaya gelmiş olmasıyla gurur duyuyorlardı. Elbette, yeniden kaşlarını çatan Maltren hariç. Bir başka asker yüzünde ciddi bir ifadeyle ortaya gelene kadar, kıza tekrar meydan okuyacakmış gibi görünüyordu. Bu adam daha kısa, daha kalıplıydı. Dağınık kızıl bir sakalı ve sert bakışları vardı. Kyra bu rakibinin kılıcını önceki rakibinden daha dikkatli tuttuğunu söyleyebilirdi. Bu hareketi bir iltifat olarak Kabul etti. Nihayet onu ciddiye almaya başlamışlardı.
Adam saldırdı. Kyra neden olduğunu anlamadığı bir sebepten ne yapması gerektiğini çok kolay bir şekilde çözmüştü. Sanki içgüdüleri harekete geçmiş ve kontrolü ele almış gibiydi. Kendisini bu, ağır zırhlar ve kalın, ağaç kılıçlar taşıyan adamlardan çok daha hafif ve atik hissetti. Hepsi de güçlerini dövüşüyordu ve rakiplerinin kafa tutup onları engellemelerini bekliyordu. Fakat Kyra onları ittirmekten mutluydu ve onların kurallarıyla dövüşmeyi reddediyordu. Onlar güçlerini dövüşüyordu fakat kız hızla dövüşüyordu.
Kyra’nın asası ellerinde sanki onun bir uzantısıymış gibi hareket etti. Asasını o kadar hızlı savuruyordu ki, rakiplerinin tepki vermeye vakti olmuyor, onlar daha bir hareketin ortasındayken arkalarına geçmiş oluyordu. Yeni rakibi göğsünü hedef alarak geldi fakat o çok hafif kenara çekilip asasını savurdu ve adamın bileğine vurup kılıcın elinden düşmesini sağladı. Daha sonra asayı etrafından dolaştırıp diğer ucunu adamın kafasına indirdi.
Boru sesi puanın ona gittiğini belirtti. Rakibi şaşkınlık içinde ona bakıyordu. Kılıcı yerdeydi ve alnını tutuyordu. Kyra serine bakarken kendisinin hala ayakta olduğunu fark etti ve kendisinden biraz da olsa ürktü.
Kyra yenilmek istenen kişi haline gelmişti ve adamlar, artık hiçbir tereddütleri olmadan, ona karşı yeteneklerini test etmek için sıraya girmişti.
Alacakaranlıkta meşaleler yakılırken kar fırtınası bastırdı ve Kyra rakip üstüne rakiple karşılaştı. Artık hiçbiri gülmüyordu; aksine ifadeleri son derece ciddiydi. Hiçbiri ona dokunamamıştı bile ve ona yenilmişlerdi. Ambale olmuş ve açık şekilde sinirlenmişlerdi. Bir adama karşı, adam ona saldırırken kafasının üzerinden sıçramış, havada dönüp adamın arkasında yere inmiş ve asasını omzuna indirmişti. Bir diğeri için, eğilmiş, yuvarlanmış, asasını tuttuğu elini değiştirmiş ve sol eliyle bitirici bir vuruş yapmıştı. Her biri için farklı hareketler yapıyordu. Bazen jimnastikçi gibi bazen de kılıç ustası gibiydi ve kimse ne yapacağını tahmin edemiyordu. Adamların hepsi de utanç içinde kenara geçmişti ve yenilgiyi kabul edişlerine hayret ediyorlardı.
Sonunda bir avuç adam kalmıştı. Kyra çemberin ortasında durdu. Güçlükle nefes alıyor ve yeni bir rakip bulmak için etrafına bakıyordu. Anvin, Vidar ve Arthfael kenardan, yüzlerinde geniş bir gülümseme ve hayranlık ifadesiyle onu izlemişlerdi. Babası orada olup bunlara tanık olarak onunla gurur duyamayacak olsa da hiç olmazsa bu adamlar onunla gurur duyuyorlardı.
Kyra bir adamı daha dizinin arkasına yaptığı bir vuruşla yendi ve bir kez daha boru çaldı. Artık ona karşı çıkacak kimse kalmamıştı. Maltren çemberin ortasına geldi.
“Çocuk oyuncağı,” dedi kavgacı bir ses tonuyla ona doğru yürürken. “Bir odun parçasını istediğin kadar çevirebilirsin. Savaşta bu hiçbir işine yaramaz. Gerçek bir kılıç karşısında asan ikiye bölünürdü.”
“Öyle mi?” diye sordu, cüretkâr ve korkusuz bir şekilde. Babasının kanının damarlarında dolaştığını hissediyordu ve bu kabadayılıkla yüzleşmesi gerektiği biliyordu; özellikle de bu adamlar onu izlerken.
“Peki, neden denemiyoruz?” diye kışkırttı.
Maltren şaşırmış bir şekilde gözlerini kırptı. Böyle bir tepkiyi beklemediği çok belliydi. Gözlerini kıstı.
“Neden mi?” diye karşılık verdi. “Böylece babanın korumasına kaçabileceksin değil mi?”
“Babamın korumasına ihtiyacım yok. Veya başka herhangi birinin,” diye yanıtladı. “Bu seninle benim aramızda; ne olursa olsun.”
Maltren Anvin’e baktı. Kendisini çıkamayacağı bir çukura sokup sokmadığını bilememekten açıkça rahatsızdı.
Anvin de aynı şekilde rahatsız olmuş olarak ona baktı.
“Burada ağaç kılıçlarla dövüşürüz,” dedi. “Benim gözetimim altında, komutanımızın kızı bir yana, kimsenin yaralanmasına izin vermem.”
Fakat Maltren’in gözleri kararmıştı.
“Kız gerçek silahlar istiyor,” dedi, sesi sertti, “bu durumda bizim de isteğini yerine getirmemiz gerekiyor. Belki de bir hayat dersi alır.”
Maltren daha fazla beklemeden alanı geçti ve gerçek kılıcını kınından çekti. Kılıcın sesi havada yankılanırken hızla geri döndü. Havadaki gerilim artarken herkes suspus olmuş, ne yapacağını bilemez haldeydi.
Kyra Maltren’e döndü. Ellerinin, soğuğa ve meşalelerdeki alevleri sağa sola oynatan sert rüzgâra rağmen avuç içlerinin terlediğini hissetti. Çizmelerinin altında çıtırdayan karın buza dönmekte olduğunu hissedebiliyordu. Kendini odaklanmaya zorladı. Konsantre olmalıydı. Bunun sıradan bir kavga olmayacağını biliyordu.
Maltren kızın gözünü korkutmak için keskin bir çığlık attı ve meşale alevleriyle parlayan kılıcını havaya kaldırıp saldırdı. Maltren’in diğerlerinden farklı bir savaşçı olduğunu biliyordu. Daha kestirilmesi zor, daha az onurlu ve kazanmaktansa hayatta kalmak için savaşan bir adamdı. Doğrudan göğsünü hedef alarak kılıcı savurmasına şaşırmıştı.
Kyra eğilerek kenara çekildi ve kılıç yanından geçti.
Kalabalığın nefesi kesilmişti ve Anvin, Vidar ve Arthfael öne çıktı.
“Maltren!” diye bağırdı Anvin. Öfkeliydi ve onu durdurmaya hazırdı.
“Hayır!” dedi Kyra, Maltren yeniden üstüne gelirken zor nefes alıyordu ve adama odaklanmış kalmaya çalıştı. “Bırak dövüşelim!”
Maltren aniden etrafında döndü ve bir kez daha kılıcını savurdu, bir kez daha ve bir kez daha. Her seferinde kız kenara çekildi, geri adım attı veya kılıcın üzerinden atladı. Adam güçlüydü ama kendisi kadar hızlı değildi.
Sonunda kılıcını havaya kaldırdı ve doğrudan üstüne doğru indirdi. Kızın asasıyla karşı koymasını bekliyordu ve asayı ikiye bölmeyi.
Fakat Kyra bunu yapmasının beklediğini anladı ve onun yerine yana bir adım atıp asasını yana doğru savurdu. Kılıcın keskin olmayan yanına vurmuştu ve asasını korumuştu. Aynı anda açıklığın avantajını kullandı ve adamın karın boşluğuna asasını geçirdi.
Adamın nefesi kesildi, bir dizinin üstüne düştü ve boru sesi duyuldu.
Ardından büyük bir tezahürat koptu. Bütün adamlar, Maltren’in başında dikilen kıza gururla bakıyordu; galibe…
Maltren öfkeden deliye dönmüştü. Kıza baktı ve diğer adamların yaptığı gibi yenilgiyi kabul etmek yerine aniden kılıcını kaldırıp sallayarak ona saldırdı.
Bu Kyra’nın beklemediği bir hareketti. Onurlu bir şekilde yenilgiyi kabul edeceğini düşünüyordu. Adam ona doğru saldırırken Kyra bu kadar kısa zamanda yapabileceği başka bir hareket kalmadığını fark etti. Zamanında yolundan çekilemezdi.
Kyra yere atladı ve yuvarlandı. Aynı anda asasını döndürdü ve Maltren’in dizlerinin arkasın vurdu. Adamın ayaklarını yerden kesmişti.
Adam sırt üstü kara düştü ve kılıcı elinden fırladı. Kyra çok hızlı bir şekilde yerden kalktı ve adamın başına dikildi. Asasını adamın boğazına dayamış bastırıyordu. Aynı anda Leo da kızın yanına geldi ve Maltren’in yüzüne birkaç santim mesafede hırlamaya başladı. Salyaları Maltren’in yüzüne damlarken saldırmak için emir bekliyordu.
Maltren yukarı baktı. Dudağı kanıyordu. Donakalmıştı ve sonunda aşağılanmıştı.
“Babamın adamlarının itibarını zedeledin,” dedi Kyra öfkeden delirmişti. “Küçük sopam hakkında şimdi ne düşünüyorsun?”
Kız adamı yere bastırmaya devam ederken ortama gergin bir sessizlik çöktü. Bir parçası asasını kaldırıp onun yaptığı gibi ona vurmayı, Leo’yu ona saldırtmayı istiyordu. Kimse onu durdurmaya kalkmamış veya adama yardıma gelmemişti.
Tamamen yalnız olduğunu anlayan Maltren gerçekten korkuyla bakıyordu.
“KYRA!”
Sert bir ses aniden sessizliği bıçak gibi kesti.
Tüm gözler sesin geldiği yöne döndü ve babası göründü. Çembere doğru yürüyordu. Sırtında kürkü vardı ve bir düzine adamla çevriliydi. Onaylamayan bir ifadeyle kızına bakıyordu..
Kıza birkaç adım kala durdu Kyra bir dersin gelmekte olduğu anladı. Baba kız birbirlerine bakarken Maltren sürünerek kızdan uzaklaştı ve hızla uzaklaştı. Neden Maltren’i değil de kendisini azarladığını merak etti Kyra. Bu onu kızdırdı ve durum bir baba kızın bakışmasından çıkıp öfkeli bir uzaklığa dönüştü. En az babası kadar inatçıydı ve kıpırdamaya niyeti yoktu.
Sonunda babası arkasını döndü. Adamları onu takip ederken kaleye yöneldi. Kızının da peşinden geleceğini biliyordu. Tüm adamlar peşine takılıp yürümeye başladığında gerginlik azaldı ve Kyra da gönülsüzce yürüyüşe katıldı. Karların içinde yorgun bir şekilde yürümeye başladı. Kalenin ışıklarını uzaktan görürken, iyi bir azar işiteceğini biliyordu fakat umursamıyordu.
Babası onu kabul etsin ya da etmesin, adamlarının arasında kabul görmüştü ve onun için önemli olan buydu. O günden sonra her şeyin değişeceğini biliyordu.
BÖLÜM ALTI
Kyra Volis Kalesinin taş koridorlarında babasının yanında yürüdü. Bir şato büyüklüğünde olan bu biçimsiz kalenin, pürüzsüz taş duvarları, konik çatıları, kalın, süslü ağaç kapıları olan bu kale Ateş Duvarlarının Koruyucularına ev sahipliği yapmış kadim bir tabyaydı ve Escalon’u yüz yıllardır koruyordu. Krallık için kritik öneme sahip bir kale olduğunu biliyordu ve kendisi için de bir evdi; bildiği tek ev. Savaşçıların, salonlarda ziyafet çekenlerin, artıklar için kavga eden köpek hırlamalarının, sönmekte olan közleriyle şöminelerin tıslamaları ve çatlaklar arasından kendine yol bulan rüzgâr seslerinin arasında uykuya dalabilirdi. Tüm garipliğine rağmen kalenin her bir köşesini seviyordu.
Kyra babasına ayak uydurmakta zorlanırken, babasının canını sıkanın ne olduğunu merak etti. Çok hızlı ve sessizce yürüyorlardı. Leo yanındaydı. Ziyafete geç kalmışlardı ve koridorlardan hızla dönerek geçiyorlardı. Onlar vardığında askerler ve diğer katılımcılar artmıştı. Babası her zamankinden hızlı yürüyordu. Geç kalmış olduklarının farkında olmasına rağmen bunun babası olmadığının farkındaydı. Normalde kızıyla yan yana yürür, sakalların ardında her zaman ortaya çıkmaya hazır bir gülümseme olur, bir kolunu kızının omzuna sarar, bazen şakalar yapar ve gün içinde yaşadıklarını anlatırdı.
Fakat şimdi karamsar bir ifadeyle, suratı asık, birkaç adım önünden yürüyordu ve onaylamıyor olduğunu gösteren bir şekilde surat asıyordu. Babasını çok nadir bu şekilde görmüştü. Aynı zamanda sıkıntılı da görünüyordu. Büyük ihtimalle bütün gün olanlar, ağabeylerinin pervasızca avlanması, Lordun Adamlarının yabandomuzlarını kapması ve belki de Kyra’nın dövüşmüş olması yüzünden böyle sıkıntılıdır, diye düşündü. İlk başta babasının kafasının ziyafetle meşgul olduğunu düşünmüştü. Bu tip tatil etkinlikleri babası için hep külfetli olmuştu. Kadim bir gelenek olarak birçok savaşçı ve ziyaretçinin iyi bir gece geçirmesini sağlaması gerekiyordu. Kyra’nın annesi hayattayken ve bu etkinlikleri o üstlenirken babası için her şeyin daha kolay yürüdüğü söylenirdi. Babası pek sosyal biri sayılmazdı ve sosyal nezaket kurallarına uymakta zorlanıyordu.
Fakat aralarındaki sessizlik derinleştikçe Kyra tamamen başka bir sorun olduğunu düşünmeye başladı. Büyük olasılıkla babasının adamlarıyla eğitime katılmış olmasındandı. Babasıyla, bir zamanlar son derece basit olan ilişkisi, büyüdükçe daha karmaşık hale geliyordu. Babası, onunla ne yapacağını bilememekle ilgili bir kararsızlık yaşıyor gibiydi, nasıl bir kızı olmasını istediğini bilmiyor gibiydi. Bir yandan da ona bir savaşçının prensiplerini, bir şövalyenin nasıl düşünmesi gerektiğini ve kendini yönetmesini öğretiyordu. Mertlik, onur ve cesaret üzerine uzun sohbetler ediyorlardı ve çoğu kez atalarının savaşlarından bahseden hikâyeleri anlatmak için gece geç saatlere kadar kaldıkları oluyordu. Kyra bu hikâyeler için yaşıyor ve sadece bu hikâyeleri dinlemek istiyordu.
Fakat aynı zamanda Kyra babasının, bu tip konuları konuşurken, sanki bu konulardan bahsetmemesi gerekiyormuş ve kızın içinde bir şeyleri uyandırmış ama şimdi geri almak istiyormuş gibi bir anda sustuğunu fark etmişti. Savaşlar ve mertlik hakkında konuşmak babası için bir alışkanlık gibiydi; fakat Kyra artık bir kız değildi. Artık bir kadın olmaya başlayan Kyra kendisini bir savaşçı gibi yetiştiriyordu, babasının bir yanı bu duruma şaşırmış gibiydi; sanki hiç büyümemesini bekliyormuş gibi… Büyümekte olan bir kız evlatla nasıl ilişki kurulacağını pek bilmiyor gibiydi, özellikle de bir savaşçı olmak için yanıp tutuşan bir kız evlatla; sanki kızını hangi yönde desteklemesi gerektiğini bilmiyor gibi görünüyordu. Babasının kendisiyle ne yapacağını bilmediğini fark etmişti. Hatta bir yanı o etraftayken rahatsız bile görünüyordu. Fakat aynı zamanda gizlice gurur duyduğunu da hissediyordu. Sadece bunu göstermekten kendini alıkoyuyordu.
Kyra bu sessizliğe daha fazla dayanamadı. Söz konusu problem her neyse öğrenmeliydi.
“Ziyafet için mi endişelisin?” diye sordu.
“Niye endişeleneyim?” diye karşılık verdi, ona bakmıyordu; üzgün olduğunun açık bir işaretiydi. “Her şey hazırlandı. Aslında, biz geç kaldık. Seni bulmak için Savaşçıların Geçidine gelmemiş olsam çoktan masamın başında oturuyor olurdum,” diye kızgın bir biçimde bitirdi cümlesini.
Demek konu buydu; dövüşmesi. Onun buna kızmış olması kendisini de kızdırmıştı. Sonuçta o adamların hepsini yenmiş ve onaylarını kazanmıştı. Bunun yerine, sanki hiçbir şey olmamış, olduysa da onaylanmayacak bir şey olmuş gibi davranıyordu.
Gerçeği öğrenmek istiyordu. Sinirlenmişti ve babasını kışkırtmaya karar verdi.
“Adamlarını yendiğimi görmedin mi?” dedi, onu utandırmak istiyordu ve göstermeyi reddettiği onaylanmayı görmek istiyordu.
Babasının yüzünün kızardığını gördü. Fakat yürüdükleri süre boyunca babası dilini tutu ve bu onu daha da sinirlendirdi.
Yürümeye devam ettiler. Kahramanlar Salonunu, Bilgelik Odasını geçtiler ve artık daha fazla katlanamayacağı noktada Büyük Salona yaklaşmışlardı.
“Sorun ne baba?” dedi talepkar şekilde. “Eğer beni onaylamıyorsan, söyle gitsin.”
Nihayet ziyafet salonundan önceki kemerli kapının önünde durdu, dönüp duygusuz bir ifadeyle kızına baktı. Bakışı içini acıttı. Babası, dünyadaki herkesten çok sevdiği tek adam, ona her zaman gülümseyen adam şimdi sanki bir yabancıya bakıyormuş gibi bakıyordu. Bunu anlayamamıştı.
“Seni bir daha o alanda görmek istemiyorum,” dedi, sesinde soğuk bir öfke vardı.
Sesindeki tonlama kızı kelimelerden daha çok yaralamıştı ve içinde bir ihanet titremesi hissetti. Başkasından gelse böyle bir şey çok da umurunda olmazdı ama sevdiği, çok büyük saygı duyduğu, ona karşı her zaman kibar olmuş olan adamın bu tonla konuşması kanını dondurmuştu.
Fakat Kyra kavgadan kaçan biri değildi; bu da babasından aldığı bir özellikti.
“Nedenmiş peki?” diye diretti.
Babasının ifadesi sertleşti.
“Sana bir sebep belirtmek zorunda değilim,” dedi. “Ben senin babanım. Bu kalenin ve adamlarımın komutanı benim ve onlarla eğitime katılmanı istemiyorum.”
“Onları yendiğimi görmekten mi korkuyorsun?” dedi Kyra, babasının tepesini attırmak istiyor, kapıyı yüzüne sonsuza dek kapatmasına izin vermeyi reddediyordu.
Babası kızardı. Sözlerinin onu da yaraladığını görebiliyordu.
“Kibir sıradan insanların özelliğidir,” dedi azarlar tonla, “savaşçıların değil.”
“Fakat ben bir savaşçı değilim, öyle değil mi baba?” diye sordu kışkırtıcı bir şekilde.
Babası gözlerini kıstı. Cevap veremiyordu.
“Artık on beş yaşımdayım. Hayatım boyunca ağaçlar ve dallara karşı savaşmamı mı istiyorsun?”
“Hiçbir zaman savaşmanı istemiyorum,” diye tersledi. “Sen bir kızsın, artık bir kadın tabii. Kadınların yaptığı şeyleri yapmalı, yemek pişirmeli, dikiş yapmalısın. Annen hayatta olsa seni yetiştireceği şekilde davranmalısın.”
Şimdi Kyra’nın ifadesi sertleşmişti.
“Özür dilerim ama olmamı istediğin kız değilim baba,” diye yanıtladı. “Özür dilerim ama diğer kızlar gibi değilim.”
Şimdi babasının yüzünde de acılı bir ifade oluşmuştu.
“Fakat ben babamın kızıyım,” diye devam etti. “Senin yetiştirdiğin kızım ve beni onaylamaman kendini onaylamaman demektir.”
Babasının karşısında durmuş, elleri belinde, açık gri gözleri bir savaşçının gücüyle dolu, babasının gözlerine bakıyordu. Kahverengi gözleri, kahverengi saçları ve sakallarıyla o da kızına baktı ve kafasını salladı.
“Şimdi tatil zamanı,” dedi, “bir ziyafet savaşçılar değil ziyaretçiler ve yüksek seviyedekiler içindir. Escalon’un her tarafından ve yabancı diyarlardan insanlar gelecek.” Kızını baştan aşağı hoşnutsuz şekilde süzdü. “Bir savaşçının kıyafetlerini giyiyorsun. Odana git ve kadınların giydiği güzel elbiselerden giy, masada olacak diğer tüm kadınlar gibi.”
Kız kızarmış ve öfkelenmişti. Babası biraz daha yaklaşıp bir parmağını havaya kaldırdı.
“Ve seni bir daha alanda adamlarımın yanında görmeyeyim,” diye haşladı.
Ters bir şekilde arkasını döndü. Hizmetkârlar ona kapıyı açarken, onları karşılayan kalabalığın sesi pişen et kokusu, zayıf tazı ve harlayan ateş sesi dalgalar halinde dışarı taştı. Havada bir müzik sesi vardı ve salondaki hareketliliğin sesi eşsizdi. Kyra babasını içeriye girerken izledi ve görevliler de onu takip etti.
Kyra orada durmuş, burnundan soluyarak ne yapacağını düşünürken, birçok hizmetkâr durmuş, kapıyı açık tutuyordu. Hayatında hiç bu kadar sinirlenmemişti.
Sonunda arkasını döndü ve Leo’yla birlikte hiddetle salondan uzaklaşıp odasına döndü. Hayatında ilk defa babasından nefret etmişti. Onun farklı olduğunu düşünmüştü. Hepsinden ötesi düşündüğünden daha ufak bir adam olduğunu fark etmişti ve bu onu her şeyden daha çok yaralamıştı. En sevdiği şeyi, eğitim alanını, elinden alması kalbine bıçak gibi batıyordu. Hayatını ipekler ve elbiselere mahkûm olarak geçirme düşüncesi üzerinde bildiğinden çok daha derin bir umutsuzluk duygusu yaratmıştı.
Volis’i terk etmek ve bir daha dönmemek istedi.
*
Komutan Duncan Volis’in devasa ziyafet salonundaki yemek masasının başındaki yerine geçti ve ailesi, savaşçılar, konuklar, danışmanlar, kılavuzlar ve ziyaretçilere baktı. Yüzden fazla kişi, hepsi de bir masanın çevresinde tatil için, gönülsüz bir şekilde bir araya gelmişti. Önünde oturan bunca insanın arasında aklında tek bir kişi vardı, prensip olarak aramamaya çalıştığı bir kişi; kızı, Kyra. Duncan’ın kızıyla her zaman özel bir ilişkisi olmuştu. Ona her zaman hem bir anne hem de bir baba olma ihtiyacı hissetmiş, ona annesinin yokluğunu aratmamaya çalışmıştı. Fakat babası olarak başarısız olmakta olduğunu biliyordu; hele ki bir anne olarak daha da fazla.
Duncan kızına göz kulak olmaya özen gösterirdi; erkeklerden kurulu bir aile, savaşçılarla dolu bir kalede, diğer kızlara hiç benzemeyen bir kız, kendisine çok fazla benzeyen bir kız… Erkeklerin dünyasında son derece yalnızdı ve kızı için çok fazla zahmete girmişti; sadece zorunlu olduğu için değil aynı zamanda onu çok sevdiği için, kelimelerle ifade edebileceğinden çok, hatta itiraf etmekten nefret etse de oğullarından bile çok sevdiği için. Tüm çocukları içinde, itiraf etmesi gerekirdi ki, garip bir şekilde en çok kızında kendini görüyordu. İnatçılığı, şiddetli kararlılığı, savaşçı ruhu, geri adım atmayışı, korkusuzluğu ve merhameti… Her zaman zayıfın yanında olurdu; özellikle de küçük erkek kardeşinin ve her zaman adil olanın yanında olurdu, neye mal olursa olsun.
Son yaptıkları konuşmanın canını bu kadar çok sıkmasının ve onu böyle kötü bir ruh haline getirmesinin bir başka sebebi de buydu. Onu eğitim alanında, asasını adamlarına karşı, büyüleyici ve dikkat çekici bir yetenekle savururken izlediğinde kalbi gurur ve neşeyle dolmuştu. Maltren’den nefret etmişti; kendi tarafındaki bir kabadayı, bir baş belası ve kızının ona, tüm adamlarının içinde haddini bildirmiş olmasını coşkuyla karşılamıştı. Sadece on beşinde bir kızın adamlarının arasında yer bulabilmesi ve hatta onları yenebilmesi onu gururlanmanın da ötesine taşımıştı. Kızına sarılmayı çok istemişti, tüm adamlarının içinde övgüye boğmak istemişti.
Fakat babası olarak bunu yapamamıştı. Duncan onun için en iyisini istiyordu ve derinlerde kızının çok tehlikeli bir yola girmekte olduğunu hissediyordu; erkeklerin dünyasında şiddet dolu bir yol. Erkeklerin tehlikeli dünyasındaki tek kadın olabilirdi; bedensel istekleri olan adamlar, kanları kaynadığında ölümüne dövüşen adamlar. Kızı gerçek bir savaşın ne demek olduğunu bilmiyordu; kan dökülmesi, acı ve ölümü yakından tanımamıştı. Kızı için istediği hayat bu değildi; izin verilmiş olsa bile! Onun kalede emniyette ve güvende olmasını, huzur ve rahat içinde bir ev hayatı sürmesini istiyordu. Fakat bunları kendisinin de istemesini nasıl sağlayacağını bilmiyordu.
Bütün bunlar kafasını karıştırmıştı. Onu övmeyi reddederek onu vaz geçirebileceğini keşfetmişti. Fakat derinlerde yavaşça çöken bir şekilde, yapamayacağını hissediyordu ve onu övmekten imtina etmesi kızını kendisinden daha fazla uzaklaştırabilirdi. Bu akşamki tavrından nefret etti ve o andaki hislerinden de; fakat başka ne yapacağına dair hiçbir fikri yoktu.
Onu bunlardan daha fazla üzen başka bir şey ise kafasının içinde yankılanıp duran şeydi: kızının doğduğu gün dile getirilen kehanet. Bu kehaneti, bir cadının sözlerini her zaman saçmalık olarak değerlendirmişti; fakat bugün onu izlerken, hünerlerini gördüğünde, onun ne kadar özel biri olduğunu fark etmiş ve kehanetin gerçekten doğru olup olamayacağını düşünmüştü. Bu düşünce onu her şeyden çok korkuttu. Kızının kaderi hızla yaklaşıyordu ve babasının bunu engellemek için yapabileceği hiçbir şey yoktu. Hakkındaki gerçeği herkes öğrenene kadar ne kadar zaman geçecekti?
Duncan gözlerini kapatıp kafasını salladı ve şarabından uzun bir yudum alıp bu düşünceleri kafasından uzaklaştırmaya çalıştı. Sonuçta bu gecenin bir kutlama gecesi olması gerekiyordu. Kış gündönümü gelmişti. Gözlerini açtı ve camın dışında hızla yağan karı gördü. Şimdi tam bir tipi vardı ve kar sanki tatilde gelmeyi bekliyormuş gibi, duvarın karşısında kümeleniyordu. Dışarıda rüzgâr uğuldarken, içerde herkes güven içindeydi. Şöminelerde harlayan ateş, vücut sıcaklıkları, pişen yemek ve içilen şaraplardan herkes ısınmıştı.
Doğrusu, etrafına baktığında herkes mutlu görünüyordu. Jonglörler, ozanlar ve müzisyenler gösterilerini yapıyor, herkes gülüp eğleniyor ve savaş hikâyelerini paylaşıyordu. Duncan önündeki hediyelere takdir ederek baktı. Ziyafet sofrası türlü çeşit lezzetli yiyecekle doluydu. Duvarda asılı duran kalkanlara baktığında gururlandı; her biri farklı siperlikli, elle dövülmüş bu kalkanlar, halkının farklı hanedanlarını temsil ediyordu, onunla savaşmaya gelmiş olan farklı savaşçıları… Ayrıca farklı savaşlardan alınmış ganimetlere baktı, Escalon için savaşla geçen ömründen hatıralar… Şanslı bir adam olduğunu biliyordu.
Ve her ne kadar aksine davranmak istese de zapt edilmiş bir krallıkta oldukları gerçeğiyle yüzleşmesi gerekiyordu. Eski kral, Kral Tarnis halkını utanca teslim etmiş, karşı bile koymaya kalkmadan teslim olmuş ve Pandesia’nın işgal etmesine izin vermişti. Birçok can ve şehir verilmişti fakat aynı zamanda halkın ruhunu da çalmışlardı. Tarnis her zaman Escalon’un hiçbir şekilde savunulamayacağını iddia etmişti. İddiasına göre Güney Geçidi, Acılar Köprüsünü tutsalar bile Pandesia yine de onları kuşatabilir ve denizden saldırabilirdi. Fakat herkesin bildiği üzere bu zayıf bir iddiaydı. Escalon, eteklerinde sivri kayaları dalgaların dövdüğü, yüzlerce metre yüksekliğinde falezlere sahip kıyılarla bezeliydi. Hiçbir gemi kıyıya yaklaşamaz ve hiçbir ordu ağır bir bedel ödemeden oradan geçemezdi. Pandesia denizden saldırabilirdi ama ödeyecekleri bedel, öylesine büyük bir imparatorluk için bile inanılmaz derecede büyük olurdu. Karadan saldırı tek yoldu ve tek giriş Güney Geçit darboğazıydı. Tüm Escalon halkı buranın savunulabilir olduğunu biliyordu. Teslim olmak tam bir acizlik göstergesinden başka bir şey değildi.
Şimdi Duncan ve diğer muhteşem savaşçılar, kralsız, kendi kaderlerine, kendi bölgelerine, kendi kalelerine terk edilmişleri ve her biri de diz çöküp Pandesia İmparatorluğu tarafından atanan Lord Valiye itaat etmeye zorlanmıştı. Duncan yeni bir sadakat yemini etmeye zorlandığı günü dün gibi hatırlıyordu. Diz çökmeye zorlandığı an hissettiklerini de hatırlıyordu ve bunları düşünmek midesini bulandırdı.
Duncan daha eski günleri düşünmeye çalıştı. Andros’ta yerleşik olduğu, tüm hanedanların şövalyelerinin, hep birlikte, tek bir amaç, tek bir kral, tek bir başkent ve tek bir bayrak için savaştığı, şimdi sahip olduğunun on katı askeri güce sahip olduğu zamanları… Artık Krallığın uzak köşelerine dağıtılmışlardı ve buradaki adamlar, birleşmiş bir güçten geriye kalanlardı.
Kral Tarnis her zaman zayıf bir kral olmuştu; Duncan bunu en başından beri biliyordu. Kralın başkomutanı olarak görevi, haksız da olsa kralı savunmaktı. Duncan’ın bir yanı kralın teslim oluşuna şaşırmıyordu fakat her şeyin ne kadar hızlı dağıldığına şaşırıyordu. Tüm o muhteşem şövalyeler rüzgârda dağılmış, hepsi de kendi hanelerine dönmüş ve yöneten bir kral kalmayınca tüm güç Pandesia’nın ellerine bırakılmıştı. Bu durum kanunsuzluğu doğurmuş ve bir zamanlar barış dolu olan krallık şimdi suç ve huzursuzluğun beslenme alanına dönmüştü. Kalelerin dışında bir zamanlar yollarda yolculuk etmek son derece güvenliyken artık yolculuk bile güvensiz hale gelmişti.
Saatler geçti ve yemek bitti. Yiyecekler kaldırıldı ve bira bardakları yeniden doldu. Kış Ayı tatlı tepsileri getirildiğinde Duncan birkaç parça çikolata aldı ve keyfini çıkartarak yedi. Keçi sütüyle kaplanmış bardaklarca çikolata servisi yapıldı ve alkolün etkisiyle başı dönen ve odaklanmak zorunda olan Duncan bir bardağı ellerinin arasına alıp sıcaklığının tadını çıkarttı. Hepsini tek seferde içti. Sıcaklık karnına doğru yayıldı. Dışarıda kar şiddetini artırdı; her an daha da hızlanıyordu. Soytarılar gösterilerini yaptı, ozanlar hikâyeler anlattı ve müzisyenler ara fasıllar sundu. Gece bu şekilde devam etti. Kimse hava durumunu önemsemiyordu. Gece boyunca ziyafet çekmek kışı, sanki bir arkadaşı karşılıyormuş gibi karşılamak için Kış Ayına özel bir gelenekti. Efsaneye göre gelenekleri düzgün uygulamak kışın çok uzun sürmemesini sağlardı.
Duncan kendine rağmen etrafına bakındı ve Kyra’yı gördü. Acıklı bir şekilde oturuyor, sanki tek başınaymış gibi yere bakıyordu. Ona emrettiği gibi savaşçı kıyafetlerini değiştirmemişti. Bir anlığına öfkesi yükseldi fakat sonra akışına bırakmaya karar verdi. Kızının da çok üzgün olduğunu görebiliyordu. O da kendisi gibi olayları çok derinden hissediyordu.
Duncan artık kızıyla barışma vaktinin geldiğine karar verdi. Kızıyla aynı şekilde düşünmese bile hiç olmazsa onu teselli etmeyi düşünüyordu. Yanına gitmek için koltuğundan kalkmak üzere olduğu sırada ziyafet salonun kapıları şiddetle açıldı.
Başka diyarlardan olduğu belli olan pahalı bir kürkün içinde, ufak tefek bir adam, görevlilerin refakatinde, aceleyle salona girdi. Saçı ve pelerine karla kaplanmıştı. Duncan gecenin o saatinde, özellikle de kar fırtınasında bir ziyaretçinin gelmesine şaşırmıştı. Adam pelerinini çıkarttığında Duncan gelenin Andros’un mor ve sarısını giymekte olduğunu fark etti. Adam başkentten, tam üç günlük yoldan, gelmişti.
Gece boyunca ziyaretçiler geliyordu fakat hiçbiri gecenin bu saatinde gelmezdi ve Andros’tan gelmezdi. Adamın giydiği renkleri görmek Duncan’a eski kralı hatırlattı; eski güzel günleri.
Adam Duncan’ın koltuğunun önüne gelip saygıyla kafasını eğmiş oturması için davet edilmeyi beklerken salona bir sessizlik hâkim oldu.
“Bağışlayın lordum,” dedi. “Daha erken gelmek istiyordum. Korkarım buna kar engel oldu. Size karşı bir saygısızlık etmek istememiştim.”
Duncan başıyla onayladı.
“Ben bir Lord değilim,” diye düzeltti Duncan, “sadece bir komutanım. Ve burada hepimiz eşitiz, soylular veya köylüler, kadın veya erkek. Tüm ziyaretçilere kapımız açıktır, hangi saatte gelirlerse gelsinler.”
Ziyaretçi başıyla selam verip bir yere oturmaya hazırlandığı sırada Duncan elini kaldırdı.
“Geleneklerimiz bu kadar uzaktan gelen ziyaretçilerin onurlu bir şekilde ağırlanmasını emreder. Gelip yakınımda oturun.”
Ziyaretçi şaşırmıştı. Başıyla selam Verdi ve görevliler, bu ufak tefek, çıkık elmacık kemikli ve gözlü, büyük ihtimalle kırklarında olan fakat daha yaşlı olan adamın Duncan’ın yanına oturmasını sağladılar. Duncan adamı incelediğinde adamın gözlerinde bir kaygı fark etti. Adam tatil neşesinde bir ziyaretçi için fazla gergin görünüyordu.
Ziyaretçi, başı öne eğik otururken, ona bakan gözler yön değiştirdi ve oda yavaş yavaş eski neşesine döndü. Adam önüne koyulan bir kâse çorba ve çikolatayı, büyük bir parça ekmekle birlikte midesine indirdi. Çok aç olduğu belli oluyordu.
“Söyle bakalım,” dedi Duncan, adamın yemeğini bitirmesini bekledikten sonra, daha fazla bilgi almak için meraklı bir şekilde, “bize başkentten ne haberler getirdin?”
Ziyaretçi kâsesini yavaşça ileri itti ve gözlerini yere çevirdi; Duncan’ın gözlerine bakmaya çekiniyordu. Masada bir sessizlik oldu ve adamın yüzündeki gülümsemeyi gördüler. Herkes onun cevap vermesini bekledi.
Sonunda kafasını kaldırıp Duncan’a baktı. Gözleri kan çanağına dönmüş ve yaşarmıştı.
“Bir adamın getirmemesi gereken haberler,” dedi.
Duncan kendini hazırladı; ne duyacağını hissediyor gibiydi.
“Mesele nedir söyle o halde,” dedi Duncan. “Kötü haber zamanla daha da bozuk hale gelir.”
Adam gözlerini masaya indirdi. Parmaklarını gergin bir şekilde masaya sürtüyordu.
“Kış Ayıyla birlikte Pandesia topraklarımız üzerinde yeni bir kanun çıkartıyor: Evlilik akdi.”
Duncan duyduğu kelimelerle kanının kesildiğini hissetti. Masada kanuna karşı bir hakaret dalgalanması oluştu, kendisinin de katıldığı bir dalga. Evlilik Akdi. Bu anlaşılamazdı.
“Bu konuda ciddi misin?” diye sordu Duncan.
Ziyaretçi başıyla onayladı.
“Bugün itibariyle, Krallığımızdaki her erkeğin, lordun ve savaşçının, on beş yaşına gelmiş ve evlenmemiş ilk kızı üzerinde Lord Vali evlilik hakkı talebinde bulunabilir; kendisi için veya seçtiği herhangi biri için.”
Duncan hemen dönüp Kyra’ya baktı ve gözlerindeki şaşkınlık ve öfkeyi gördü. Odadaki diğer tüm adamlar ve savaşçılar da dönüp Kyra’ya baktı. Hepsi de haberin ağırlığının farkındaydı. Onun yerinde hangi kız olsa yüzü dehşetle kaplı olurdu ama Kyra’nın yüzünde sanki bir intikam ifadesi vardı.
“Onu alamayacaklar!” diye bağırdı Anvin. Öfkeliydi ve sesi sessizliğin içinde yükseliyordu. “Kızlarımızdan hiçbirini alamayacaklar!”
Arthfael hançerini çekip masaya sapladı.
“Yabandomuzumuzu alabilirler fakat kızlarımızdan birini almaya kalkarlarsa ölümüne savaşırız!”
Savaşçılar onaylar şekilde bağırdılar. Öfkeleri alkolün de katkısıyla iyice artmıştı. Salondaki ruh hali aniden berbat bir hal almıştı.
Duncan ayağa kalktı, yemeği dökülmüştü. Masadan kalkarken salonda sessizlik hâkim oldu. Diğer tüm savaşçılar da bir saygı göstergesi olarak ayağa kalktılar.
“Ziyafet sona erdi,” diye ilan etti, sesi sertti. Sözünü bitirdiği sırada henüz gece yarısı bile olmadığını fark etti. Kış Ayı için korkunç bir alamet…
Duncan ağır bir sessizlik içinde, yüksek mevkililerin ve askerlerin arasından Kyra’ya doğru yürüdü. Sandalyesinin yanı başında durdu ve kızına baktı. O da babasının gözlerinin içine baktı. Gözlerinde güç ve meydan okuma vardı. Bu bakış içini gururla doldurdu. Kızın hemen yanında duran Leo da ona bakıyordu.
“Gel kızım,” dedi. “Seninle benim konuşmamız gereken çok şey var.”
BÖLÜM YEDİ
Kyra babasının odasında oturuyordu. Kalenin üst katlarındaki, kubbeli çatısı, yıllardır kullanılmaktan kararmış devasa mermer şömineli taş odada, kasvetli bir sessizlik içinde oturmuş birbirlerine bakıyorlardı. Ateşin karşısında, kürklerin üzerinde oturuyorlar, parçalanan kütükler kırılıp ses çıkarttıkça şömineye bakıyorlardı.
Kyra’nın kafası karışmıştı. Ayaklarının dibinde kıvrılmış yatan Leo’nun kürkünü okşadı. Haberin gerçek olduğuna inanmak zordu. Sonunda Escalon değişmeye başlamıştı ve hayatı sona ermiş gibi hissediyordu. Gözlerini alevlere dikti ve eğer Pandesia kendisini ailesinden, kalesinden ve bildiği, sevdiği her şeyden koparıp alırlar ve onu iğrenç bir Lord Valiyle evlenmeye zorlarsa geriye yaşamaya değer ne kalacağını merak düşündü. Ölmeyi yeğlerdi.
Kyra bu odada bulunmaktan her zaman keyif almıştı. Bu odada, gerçek mi fantezi mi olduğundan emin olamadığı kahramanlık hikâyeleri ve geçmiş efsanelerini okuyarak kendini kaybederek saatler geçirmişti. Babası kadim kitaplarını taramayı ve yüksek sesle okumayı severdi. Bazen sabahın ilk saatlerine kadar farklı zamanların, farklı yerlerin olaylarını okurdu. Kyra hepsinden çok savaşçıların ve muhteşem savaşların hikâyelerini severdi. Leo her zaman ayaklarının dibinde olur, bazen de Aidan onlara katılırdı. Birçok gün doğumunda Kyra, hikâyelerle sarhoş olmuş olarak uykulu gözlerle odasına dönerdi. Okumaya olan düşkünlüğü silahlara olan merakından da fazlaydı ve şimdi, babasının, kitap raflarının sıralandığı odasında, nesilden nesile aktarılmış parşömenler ve deri kaplı ciltlerin arasında kaybolabilmeyi diledi.
Fakat babasına, onun asık yüzüne baktığında korkunç gerçekliklerine geri döndü. Bu gece okuma gecesi değildi. Babasını hiçbir zaman o kadar rahatsız ve kafası karışık halde görmemişti. Sanki hayatında ilk kez ne yapacağını bilmiyor gibiydi. Babasının onurlu bir adam olduğunu biliyordu. Tüm adamları onurluydu. Escalon’un bir kralı, bir başkenti, etrafında toplanabilecekleri bir sarayı olduğu zamanlarda özgürlükleri için canlarını verirlerdi. Fakat eski kral hepsine ihanet etmiş, onlar adına teslim olmuş ve onları bu berbat pozisyonda bırakmıştı. Parçalanmış ve dağılmış bir ordu olarak ortalarına kadar girmiş bir düşmanla savaşamazlardı.
“O gün savaşta yenilmiş olsak çok daha iyiydi,” dedi babası, sesi sertti, “Pandesia ile onurlu bir şekilde yüzleşir ve kaybederdik. Kralın teslim olması da bir yenilgi tabii ama uzun, yavaş ve zalim bir yenilgi. Günden güne, yıldan yıla bir özgürlüğümüz elimizden alıyor ve alınan her bir özgürlüğümüzle insanlığımızı kaybediyoruz.”
Kyra babasının haklı olduğunu biliyordu ama Kral Tarnis’in kararını da anlayabiliyordu. Pandesia dünyanın yarasını kaplamıştı. Kölelerden kurulu devasa ordularıyla Escalon’u geride bir şey kalmayana kadar yakıp yıkabilirlerdi. Hiçbir zaman geri adım atmamışlardı ama milyonlarca adamlarını kaybetmişlerdi. En azından Escalon sağlamdı ve insanları hayattaydı; tabi buna hayat denilebilirse!
“Onlar için bu kızlarımızı almakla ilgili değil,” diye devam etti babası, konuşması çatırdayan alevlerle vurgulanıyordu. “Bu güçle ilgili. Boyun eğdirmekle ilgili. Ruhumuzdan geriye her ne kaldıysa parçalamakla ilgili.”
Babası alevlere gözünü dikmiş bakarken aynı anda hem geçmişine hem de geleceğine baktığını fark etti. Kyra babasının ona dönüp artık savaşmanın vaktinin geldiğini, inandıkları her şey için ayağa kalkıp direnişe geçmenin vaktinin geldiğini söylemesi için dua etti. Onu almalarına asla izin vermeyeceğini…
Fakat bunun yerine, artan hayal kırıklığı ve öfkesine karşın babası orada sessizce oturuyordu. Düşüncelere dalmış öylece bakıyor ve ona ihtiyacı olan garantiyi vermiyordu. Babasının ne düşünmekte olduğu konusunda hiçbir fikri yoktu; özellikle de yaptıkları son tartışmadan sonra.
“Krala hizmet ettiğim zamanları hatırlıyorum,” dedi yavaşça, derin ve güçlü sesi onu her zaman olduğu gibi sakinleştiriyordu, “tüm toprakların birlik olduğu zamanları; Escalon yenilmezdi. Sadece Ateş Duvarlarında trolleri geride tutmak için ve Güney Geçitte Pandesia’yı tutmak için adama ihtiyacımız vardı. Asırlarca özgür insanlar olduk ve bu her zaman olması gerektiği gibi oldu.”
Daha sonra uzun bir süre sessiz kaldı. Alevler çatırdarken Kyra Leo’nun kafasını okşayarak, sabırsız bir şekilde babasının sözünü bitirmesini bekledi.
“Eğer Tarnis bize geçidi korumamızı emretseydi bunu yapardık,” diye devam etti, “orayı son adamımıza kadar korurduk. Özgürlüğümüz için hepimiz seve seve ölüme giderdik. Fakat bir sabah uyandığımızda topraklarımız çoktan işgal edilmişti” dedi. Gözleri acı içinde büyüyordu; sanki o anı tekrar yaşıyor gibiydi.
“Bunların hepsini biliyorum,” diye hatırlattı Kyra, sabırsız ve aynı hikâyeyi duymaktan yorulmuş bir şekilde.
Babası ona döndü. Gözlerinde yenilgi vardı.
“Senin kralın ne zaman pes etti,” diye sordu, “ne zaman, savaşmaya değer tek şeyin kaldığında düşman çoktan içine girmişti bile?”
Kyra öfkelendi.
“Belki de krallar her zaman sıfatlarını hak etmiyorlardır,” dedi, sabrı taşmıştı. “Krallar da sadece insandır sonuçta ve insanlar hata yapar. Belki de, bazen en onurlu yol kralına meydan okumaktır.”
Babası iç geçirdi. Alevlere dalmıştı ve onu pek duymuyormuş gibiydi.
“Biz, Volisliler, Escalon’un geri kalanıyla kıyaslandığında iyi bir hayat yaşadık. Diğerlerinin aksine, bizim silahlarımızı tutmamıza izin verdiler, gerçek silahlar. Diğerleri ölüm cezasına karşı tüm çeliğini teslim etti. Eğitim yapmamıza izin verdiler. Kendimizi tatmin olmuş hissedeceğimiz kadar özgür olduğumuz yanılsamasını yarattılar. Bunu neden yaptılar biliyor musun?” diye sordu kızına dönerek.
“Çünkü siz Kralın en büyük şövalyeleriydiniz,” diye yanıtladı. “Çünkü size derecelerinize karşılık gelen saygınlığı göstermek istediler.”
Babası kafasını salladı.
“Hayır,” diye yanıtladı. “Sadece bize ihtiyaçları olduğu için. Ateş Duvarlarını tutacak adamlar için Volis’e ihtiyaçları var. Marda ile aralarında duran tek şey biziz. Pandesia Marda’dan bizden korktuğundan daha çok korkuyor. Çünkü sadece biz Koruyucularız. Ateş Duvarlarında kendi askerleri, kendi adamlarıyla devriye geziyorlar ama hiçbiri bizim kadar tetikte değil.”
Kyra bunun üzerine düşündü.
“Her zaman onlardan üstte olduğumuzu düşünmüştüm. Pandesia’nın ulaşamayacağı bir yerde… Fakat bu gece,” dedi sakince, kızına dönerek, “bunun doğru olmadığını fark ettim. Bu haber… Birkaç yıldır bu tip bir şey bekliyordum. Ne kadar uzun zaman olduğunu fark etmemişim. Onca yıllık hazırlığa karşın, işte o haber geldi ve yapabileceğim hiçbir şey yok.”
Babası başını eğerken gözlerini babasına dikti. Dehşete düşmüştü ve içinde bir içerlemiş bir öfke patlaması oldu.
“Onların beni almasına izin vereceğini mi söylüyorsun?” diye sordu. “Benim için savaşmayacağını mı söylüyorsun?”
Yüzü karardı.
“Çok gençsin,” dedi, kızgın şekilde, “toysun. Dünyanın nasıl işlediğini anlamıyorsun. Sadece bir savaşa bakıyorsun, daha büyük krallığa değil. Senin için savaşırsam, adamlarım senin için savaşırsa, bir savaşı kazanabiliriz. Fakat onlar geri gelecektir ve yüz adamla değil, bin değil, on bin değil, yüz binlerce adamla. Senin için savaşırsam, tüm halkımın öleceğinin kesinleşmesine sebep olurum.”
Babasının sözleri onu bıçak gibi kesti. İçten içe titriyordu. Yalnızca sözler değildi canını acıtan, o sözlerin arkasındaki çaresizlikti aynı zamanda. Bir yanı oradan hiddetle ayrılmak istiyordu. Midesi bulanmıştı. Bir zamanlar idolleştirdiği adam onu hayal kırıklığına uğratmıştı. Bu şekilde bir ihanet yüzünden içinden ağlamak geldi.
Ayağa kalktı. Titriyordu. Kaşlarını çattı.
“Sen,” dedi öfkeyle, “sen, bu toprakların en muhteşem savaşçısı; kendi kızının onurunu korumaktan korkuyor musun?”
Babasının yüzünün, uğradığı hakaretle kızarışını seyretti.
“Laflarına dikkat et,” diye uyardı sertçe.
Fakat Kyra geri adım atmadı.
“Senden nefret ediyorum!” diye bağırdı.
Şimdi ayağa kalkma sırası ondaydı.
“Tüm insanlarımızın öldürülmesini mi istiyorsun?” diye bağırdı. “Sadece senin onurun için?”
Kyra kendini daha fazla tutamadı ve kendini bildiğinden bu yana uzun zamandır ilk defa gözyaşlarına boğuldu. Babasının onu umursamayışı kalbini çok kırmıştı.
Babası onu teselli etmek için hareketlendi ama o başını eğip, arkasını döndü. Sonra kendin toplayıp geri döndü ve gözlerindeki yaşları silip nemli gözlerle alevlere bakmaya başladı.
“Kyra,” dedi babası yumuşak bir tonla.
Babasına dönüp baktığında, onun da gözlerinin dolduğunu gördü.
“Elbette senin için savaşırdım,” dedi. “Kalbim son kez atana kadar senin için savaşırdım. Ben ve tüm adamlarım senin için ölürdük. Sonrasında başlayacak savaşta sen de ölürdün. İstediğin bu mu?”
“Ya benim köleliğim?” diye bağırdı. “Senin istediğin bu mu?”
Kyra kendini ön plana alarak bencillik ettiğini biliyordu ve bu yapısına çok tersti. Elbette halkının onun için ölmesini istemezdi. Fakat babasından sadece birkaç cümle duymak istemişti: Senin için savaşacağım. Sonuçları her ne olursa olsun. Önce sen gelirsin. En önemli olan sensin.
Fakat babası sessiz kalmayı sürdürdü ve bu sessizlik onu her şeyden çok yaraladı.
“Ben senin için savaşırım!” diyen bir ses duyuldu.
Kyra dönüp baktığında Aidan’ın odaya girmiş olduğunu gördü ve şaşırdı. Küçük bir mızrağı elinde tutuyor ve en cesur duruşunu sergilemeye çalışıyordu.
“Ne arıyorsun burada?” diye azarladı babası. “Ablanla konuşuyorum.”
“Ben de kulak misafiri oldum!” dedi Aidan içeri girerken. Leo çocuğa doğru koşup onu yalamaya başladı.
Kyra gülümsemesine engel olamadı. Aidan, isteğini yerine getirebilecek yeteneğe sahip olmak için her ne kadar çok genç ve küçük olsa da ablasıyla aynı meydan okuma duygusunu paylaşıyordu.
“Ablam için savaşacağım!” diye ekledi. “Marda’nın trollerine karşı olsa bile!”
Ablası ona uzanıp kucakladı ve alnından öptü.
Daha sonra gözyaşlarını silip babasına döndü. Kızgın ifadesi sertleşmişti. Bir cevaba ihtiyacı vardı, babasının söylemesini istediklerini duymaya ihtiyacı vardı.
“Senin için adamlarından daha mı değersizim?” diye sordu.
Babası ona baktı ve gözleri acıyla doldu.
“Sen dünyadaki her şeyden daha değerlisin,” dedi. “Fakat ben sadece bir baba değilim; aynı zamanda bir Komutanım. Adamlarım da benim sorumluluğumda. Bunu anlayamıyor musun?”
Kyra suratını astı.
“Peki o çizgi nerede Baba? Ne zamandan beri halkın ailenden daha önemli? Kızının kaçırılması o çizgi değilse ne baba? Eminim, oğullarından biri alınacak olsa savaşa giderdin.”
Babası kaşlarını çattı.
“Konunun bunla bir ilgisi yok,” diye azarladı.
“Fakat öyle değil mi?” diye bağırdı, kararlıydı. “Neden bir erkeğin hayatı bir kızın hayatından daha değerli?”
Babasının tepesi attı. Güçlükle nefes alıyordu ve sabrını yitirmişti. O zamana kadar hiç görmediği kadar tedirgindi.
“Bir yol daha var,” dedi sonunda.
Kyra babasına baktı. Meraklanmıştı.
“Yarın,” dedi babası sakince, sesi otoriter bir tona geçmişti, meclis üyelerine hitap eder gibiydi, “bir erkek seçmelisin. Kendi halkımızdan istediğin herhangi bir erkek… Gün batımında onunla evlenmelisin. Lordun Adamları geldiğinde sen evli olursun. Dokunulmaz olursun ve burada bizimle güvende kalırsın.”
Kyra dehşet içinde baktı.
“Yabancı bir erkekle evlenmemi gerçekten bekliyor musun?” diye sordu. “Rasgele birini seçeyim, öyle mi? Hiç sevmediğim biriyle mi?”
“Yapmak zorundasın!” diye bağırdı babası, yüzü kızarmıştı ve aynı şekilde kararlıydı. “Annen hayatta olsaydı bu işi hallederdi, hatta bu işi çoktan çözmüş olurdu, bu hale gelmeden önce. Fakat hayatta değil. Sen bir savaşçı değil, bir genç kızsın ve kızlar evlenir. Bu konu burada kapanmıştır. Gün sonuna kadar birini seçmiş olmazsan ben senin için birini seçeceğim ve bu konuda söylenecek daha fazla bir şey yok!”
Kyra tiksinmiş ve öfkeden deliye dönmüş ama hepsinden de fazla büyük hayal kırıklığına uğramış olarak baktı.
“Demek büyük Komutan Duncan savaşları böyle kazanıyor, öyle mi?” diye sordu babasının canını yakmak isteyerek. “İşgalcilerden saklanmak için kanunlardaki açıkları buluyor?”
Kyra cevap verilmesini beklemeden arkasını dönüp hışımla odadan çıktı. Leo da hemen arkasından onu takip etti. Çıkarken kalın meşe kapıyı hızla çarparak kapattı.
“KYRA!” diye bağırdı babası fakat kapının çarpma sesi onun sesini bastırdı.
Kyra koridorda yürürken tüm dünyasının ayaklarının altından kaydığını hissetti, sanki artık sağlam bir zeminde yürümüyor gibiydi. Attığı her adımda, artık orada kalamayacağını fark etti. Varlığı herkesi tehlikeye atıyordu ve bu izin veremeyeceği bir şeydi.
Kyra babasının söylediklerini anlayamıyordu. Sevmediği biriyle, hiçbir zaman, asla evlenmezdi. Hiçbir zaman pes etmez ve diğer kızlar gibi bir ev hayatı sürmezdi. Önce ölmeyi tercih ederdi. Babası bunu bilmiyor muydu? Öz kızını hiç tanımıyor muydu?
Kyra odasına uğrayıp kış çizmelerini giydi, en sıcak tutan kürkünü üstüne aldı, yayını ve asasını alıp yürümeye devam etti.
“KYRA!” babasının öfkeli sesi koridorun ucunda bir yerlerde yankılandı.
Babasının ona yetişmesine izin vermeyecekti. Hızla yürümeye devam etti. Koridorları geçerken Volis’i bir daha görmemeye kararlıydı. Dışarıda, gerçek dünyada her ne varsa kendi başına yüzleşecekti. Ölebileceğini biliyordu fakat en azından bu kendi seçimi olacaktı. Hiç olmazsa başkalarının tasarrufunda yaşamayacaktı.
Kyra hemen arkasında yürüyen Leo’yla birlikte kalenin ana kapısına geldiğinde, sönmekte olan meşalelerin yanında duran hizmetliler, meraklı bir şekilde ona baktılar.
“Leydim,” dedi bir tanesi. “Geç oldu. Fırtına şiddetleniyor.”
Fakat Kyra kararlı bir şekilde, karşısındakiler onun geri dönmeyeceğini anlayıncaya kadar durdu. Görevliler aralarında kararsız bir şekilde bakıştıktan sonra yavaşça uzanıp kalın kapıyı açtılar.
Kapıyı açtıkları anda dondurucu soğuk, sert bir rüzgâr uğuldadı ve yüzüne çarptı. Rüzgâr karları yüzüne kırbaç gibi vuruyordu. Yere bakıp neredeyse dizine kadar gelen karı görünce kürkünü daha da sıkılaştırdı.
Kyra karlar doğru bir adım attı. Gecenin bu saati dışarısının hiç de tekin olmadığını biliyordu. Orman, çeşitli yaratıklar, deneyimli suçlular ve bazen de trollerle doluydu. Özellikle de bu tüm gecelerin gecesi Kış Ayında, yılın içeride kalınması ve kapıların sıkıca kapatılması gereken tek gecesinde, ölülerin dünyalar arasında geçiş yaptığı ve her an her şeyi olabileceği gecede… Kyra kafasını kaldırıp ufukta kan kırmızısı ayı gördü. Onu çağırıyor gibiydi.
Kyra derin bir nefes aldı ve ilk adımı attı. Geri dönmeyecekti ve gece neler saklıyorsa onlarla yüzleşmeye hazırdı.
BÖLÜM SEKİZ
Alec önünde, üzerinde yılların kullanım izleri bulunan büyük demir örs, babasının demirhanesinde oturuyordu. Çekicini kaldırdı ve az önce ateşten alınmış, parlak sıcak kılıç çeliğine vurdu. Öfkesini çekiciyle dışarı atmaya çalışırken terlemiş ve yorulmuştu. On altı yaşına yeni girmiş bir gençti ve onun yaşındaki gençlerden daha kısaydı fakat hepsinden güçlüydü. Geniş omuzları, şimdiden gelişmiş kasları ve gözlerini geçen, dalgalı mat siyah saçlarıyla Alec kolay vazgeçen biri değildi. Hayatı bu demir gibi sıkı dövülmüştü. Ateşin başında oturup elinin tersiyle sürekli gözünün önüne gelen saçlarını ittirirken derin düşüncelere dalmış, henüz almış olduğu haberleri yorumlamaya çalışıyordu. Daha önce hiç böylesi bir umutsuzluk hissetmemişti. Çekici defalarca indirdi ve alnından bir miktar ter damlayıp kılıcın üzerinde tısladı. Bütün sorunlarına bir çözüm bulmak istedi.
Tüm hayatı boyunca Alec işleri kontrol edebilmiş, her şeyi yoluna koyması için ne yapması gerekiyorsa yapmıştı. Fakat şimdi, hayatında ilk kez, adaletsizliğin, kasabasına ve ailesine saldırışını izlemek zorundaydı ve bu konuda yapabileceği hiçbir şey yoktu.
Alec çekicini tekrar tekrar indirdi. Metalin sesi kulaklarında çınlıyor, ter gözlerini yakıyordu ama umurunda değildi. O metali geriye hiçbir şey kalmayıncaya kadar dövmek istedi ve sanki bir kılıç değil de Pandesia’yı dövüyormuş gibi vurdu çekicini. Eğer imkânı olsa hepsini, ağabeyini almaya gelen bu işgalcileri öldürürdü. Alec kılıca, sanki onların kafasına vuruyormuşçasına vurdu. Kaderi ellerine alıp onu istediği gibi şekillendirebilmeyi diledi. Yeteri kadar güçlü olup Pandesia’ya karşı tek başına karşı koyabilmeyi istedi.
Bugün, Kış Ayı, en nefret ettiği gündü. Bugün Pandesia’nın Escalon’daki tüm köyleri tek tek gezip, on sekiz yaşına gelmiş erkekleri Ateş Duvarlarında hizmet vermeleri için topladıkları gündü. Alec, henüz iki yılı olduğu için güvendeydi fakat son hasat mevsiminde on sekizine giren ağabeyi Ashton güvende değildi. Bunca insan arasından neden Ashton’ı almışlardı? Ashton onun kahramanıydı. Yumru ayaklı doğmuş olmasına karşın Ashton’ın yüzü her zaman gülerdi. Her zaman yüzünde neşeli bir ifade, Alec’ten daha neşeli bir ifade olur ve hayattan her zaman keyif alırdı. Her zaman her şeyi çok derinden yaşayan ve hep bir duygu fırtınasına yakalanan Alec’in tam tersiydi. Alec ne kadar ağabeyi gibi mutlu olmayı denediyse de tutkularını kontrol edememişti ve sıklıkla kendini düşüncelere dalarken bulmuştu. Hayatı çok ciddiye aldığını ve biraz rahatlaması gerektiğini söylüyorlardı fakat onun için hayat zor ve ciddi bir meseleydi ve nasıl yapacağını da bilmiyordu.
Diğer taraftan Ashton ise hayattaki konumuna rağmen sakin, aklı başında ve mutluydu. Ayrıca babaları gibi çok iyi bir demirciydi ve babalarının hastalığından sonra tüm ailesine tek başına bakıyordu. Eğer Ashton’ı götürürlerse ailesi sefalete sürüklenirdi. Daha da beteri Alec duyduğu hikâyeler sebebiyle dağılabilirdi. Askere alınmış biri olarak yaşamak ağabeyi için ölüm demekti. Yumru ayağıyla Ashton’ı Pandesia’nın alması zalimce ve adaletsiz olurdu. Pandesia merhametiyle nam salmış değildi ve Alec bugünün ağabeyiyle evdeki son günü olduğuna dair berbat bir hisse sahipti.
Zengin bir aile değillerdi ve zengin bir köyde yaşamıyorlardı. Evleri, Soli’nin banliyölerinde, başkentin kuzeyinde ve başkente bir günlük, Alaçam’ın güneyinde de bir günlük mesafede, oldukça basit, küçük, tek katlı ve demirhane eklentisi olan bir kulübeydi. Denize kıyısı olmayan, barış dolu bu köy, tepelerle çevrili kırsal alanda birçok şeyden uzak, insanların Andros’a giderken şöyle bir uğrayıp geçtiği bir köydü. Ailesi günlük olarak karınlarını doyurabiliyordu, ne daha fazlası ne daha azı ve diledikleri tek şey de buydu. Yeteneklerini pazara demir götürmek için kullanıyorlardı ve bu, ihtiyaçları olanları sağlamaları için yeterliydi.
Alec hayattan çok fazla bir şey beklemiyordu fakat adalet diliyordu. Ağabeyinin Pandesia’ya hizmet etmesi için alınıp götürüleceği düşüncesiyle ürpermişti. Askere alınmanın, gün ve gece boyunca yanan Ateş Duvarlarında koruma görevi yapmanın, bir Koruyucu olmanın nasıl bir şey olduğuna dair çok fazla hikâye duymuştu. Ateş Duvarlarında hizmet veren Pandesia köleleri, Alec’in duyduğu kadarıyla, sert adamlardı; dünyanın her yanından gelmiş köleler, askerler, suçlular ve Pandesia’nın en kötü askerleriydi. Birçoğu onurlu Escalon savaşçılarından değildi, onurlu Volis Koruyucuları değildi. Alec’in duyduğuna göre Ateş Duvarlarındaki en büyük tehlike troller değil bizzat Koruyucuların kendisiydi. Ashton’ın iyi bir demirci olduğunu ama bir savaşçı olmadığını biliyordu.
“ALEC!”
Annesinin tiz sesi havayı delip geçti. Çekiç seslerinin arasından bile duyulabiliyordu.
Alec çekicini bıraktı. Zor nefes alıyordu. Kendini ne kadar zorladığını fark etmemişti. Elinin tersiyle alnını sildi. Başını kaldırıp annesinin, kapının arasından uzanmış, hoşnutsuz şekilde baktığını gördü.
“On dakikadır sana sesleniyorum!” dedi sertçe. “Akşam yemeği hazır! Onlar gelmeden önce çok vaktimiz yok. Hepimiz seni bekliyoruz. Hemen kalk ve gel!”
Alec dalgınlığından sıyrıldı, çekicini yerine koydu, isteksizce yerinden kalktı ve sıkışık atölyeden çıktı. Kaçınılmaz olanı daha fazla erteleyemezdi.
Açık kapıdan geçip kulübelerine girerken onaylamayan annesinin yanından geçti ve yemek masalarına baktı. Çok iyi olmasa da en iyi takımlar kullanılmıştı. Masa basit ağaç bir levha ve dört ağaç sandalyeden oluşuyordu. Masanın ortasına, ailenin sahip olduğu tek güzel şey olan gümüş bir goblet yerleştirilmişti.
Masanın etrafında başını kaldırmış ona bakan ve masaya gelmesini bekleyen babası ve ağabeyi oturmuştu. Önlerinde yahni kâseleri vardı.
Ashton koyu karakteristiğe sahip ince uzun bir erkekken, hemen yanındaki babaları, Alec’in iki katı kadar geniş, gün geçtikçe büyüyen karnı, dar alınlı, kalın kaşlı ve bir demircinin nasır tutmuş ellerine sahip bir adamdı. Ağabeyi ve babaları birbirlerini andırırken hiçbiri Alec’i andırmıyordu. Alec’in dağınık, dalgalı saçları ve parla yeşil gözleriyle annesine benzediği söylenirdi.
Alec onlara baktı ve ağabeyinin yüzündeki korkuyu ve babasının yüzündeki kaygıyı hemen fark etti. Her ikisi de sanki bir idam mahkûmuna bakıyor gibi bakıyordu. Odaya girişiyle midesinde bir burkulma hissetti. Hepsinin önünde bir kâse yahni duruyordu. Alec ağabeyinin karşına oturduğunda annesi onun da önüne bir kâse yahni koydu ve kendisine de bir tane alıp oturdu.
Her ne kadar bu bir geç akşam yemeği olsa ve bu saatlerde genelde midesi kazınır olsa da Alec bu kez kokuyu bile zorlukla alıyordu. Midesi çalkalanıyordu.
“Aç değilim,” diye mırıldandı sessizliği bozarak.
Annesi ona ters bir bakış attı.
“Umurumda değil,” diye azarladı. “Sana verileni yiyeceksin. Bu aile olarak son yemeğimiz olabilir. Ağabeyine saygısızlık etme.”
Alec annesine döndü. Ellili yaşlarında, sade görünümlü ve hayatın zorluklarından yüzü kırışmış annesinin parlak yeşil gözlerinde, kendisinde de olan kararlı bir bakış gördü.
“Ne yani hiçbir şey olmuyormuş gibi mi davranacağız?” diye sordu.
“O da bizim oğlumuz,” diye azarladı annesi. “Buradaki tek çocuk sen değilsin.”
Alec babasına döndü. Bir umutsuzluk hissediyordu.
“Bunun olmasına izin verecek misin Baba?” diye sordu.
Babası suratını astı fakat sessizliğini korudu.
“Güzel bir yemeği mahvediyorsun,” dedi annesi.
Babası elini kaldırdı ve annesi sustu. Daha sonra dönüp Alec’e baktı.
“Ne yapmamı öneriyorsun?” diye sordu, sesi ciddiydi.
“Silahlarımız var!” diye diretti Alec, böyle bir soru gelmesini umuyordu. “Çeliğimiz var! Çok az kişinin yaptığı bir şeye sahibiz! Ona yaklaşan her askeri öldürebiliriz! Bunu beklemiyor olacaklardır!”
Babası onaylamadığını belirtir şekilde başını salladı.
“Bunlar genç bir adamın hayalleri,” dedi. “Sen, hayatında hiç kimseyi öldürmemiş birisin. Diyelim ki Ashton’ı yakalayan bir tanesini öldürdü, arkasından gelecek iki yüz askere ne yapacaksın?”
“O zaman Ashton’ı saklayalım!” diye diretti Alec.
Babası yine başını salladı.
“Bu köydeki tüm oğlanların bir listesi ellerinde. Onun burada olduğunu biliyorlar. Eğer onu teslim etmezsek hepimizi öldürürler.” Rahatsız bir şekilde içini çekti. “Bu seçenekleri düşünmediğimi mi sanıyorsun oğlum? Aramızda tek önemseyenin kendin olduğunu mu sanıyorsun? Tek oğlumun alınıp götürülmesini ister miyim sanıyorsun?”
Alec durdu; babasının sözleriyle kafası karışmıştı.
“Tek oğlum diyerek ne demek istiyorsun?” diye sordu.
Babası kızardı.
“Tek demedim; büyük dedim.”
“Hayır, tek dedi,” diye ısrar etti Alec, meraklanmıştı.
Babası sinirlendi ve sesini yükseltti.
“Önemsiz noktalar üzerinde bu kadar durmayı bırak!” diye bağırdı. “Hele böyle bir zamanda. Büyük dedim ve ne demek istediğim de gayet açık! Oğlumun alınmasını, senin ağabeyinin alınmasını istemediğin kadar çok istemiyorum!”
“Alec, sakin ol,” diyen şefkatli bir ses duyuldu; odadaki en sakin kişinin sesi…
Alec başını çevirip Ashton’a baktığında onun gülümsemekte olduğunu, her zaman olduğu gibi dengeli ve çok sakin olduğunu gördü.
“Her şey iyi olacak kardeşim,” dedi Ashton. “Görevimi yerine getirmeli ve sonra da evime dönmeliyim.”
“Dönmek?” diye tekrarladı Alec. “Koruyucuları yedi yıllığına alıyorlar.”
Ashton gülümsedi.
“O zaman yedi yıl sonra görüşürüz,” diye yanıtladı ve gülümsemesi genişledi. “Herhalde o zamana benden daha uzun olursun.”
Ashton işte her zaman böyleydi, her zaman Alec’in daha iyi hissetmesi için uğraşır, her zaman başkalarını düşünürdü; böyle bir zamanda bile!
Alec kalbinin kırıldığını hissetti.
“Ashton, gidemezsin,” diye diretti. “Ateş Duvarlarında hayatta kalamazsın.”
“Ben—” diye başladı Ashton.
Fakat sözleri dışardaki gürültü patırtı nedeniyle yarım kaldı. Köye doğru gelen atların ve feryat eden erkeklerin sesleri duyuldu. Tüm aile korkuyla birbirine baktı. Pencerenin dışında adamlar sağa sola koşturmaya başladığında onlar orada donakalmış bir şekilde oturuyordu. Alec şimdiden dışarıda ailelerin ve oğlanlarının sıralandığını görebiliyordu.
“Bunu ertelemenin bir anlamı yok,” dedi babası ayağa kalkarak, avuçları masaya yaslıydı. Sesi sessizliği bozmuştu. “Onların evimize girip oğlumuzu dışarı sürüklemeleri gibi bir rezaleti yaşamayalım. Biz de diğerleri gibi dışarı çıkıp, gururla sıraya girelim ve dua edelim ki Ashton’ın ayağını gördüklerinde, insancıl olanı yapıp onu pas geçsinler.”
Diğerleri evin dışında sıraya girerken Alec isteksizce masadan kalktı.
Soğuk gecede dışarı adımını attığında Alec gördüğü manzarayla çarpıldı: köyde daha önce hiç görmediği kadar büyük bir kargaşa vardı. Sokaklar meşalelerle aydınlanıyordu ve on sekiz yaşındaki tüm oğlanları sıraya girmiş, aileleri de gergin bir şekilde yanlarında durmuş izliyordu. Pandesialıların konvoyu köye girdiğinde sokakları bir toz bulutu kapladı. Yüzlerce asker Pandesia’nın kızıl zırhını giyiyor, aygırların çektiği at arabalarını sürüyordu. Arkalarında, yolda şiddetle sarsılarak çektikleri demir parmaklıklı taşıyıcılar vardı.
Alec taşıyıcıları incelediğinde, ülkenin her yerinden toplanmış, dışarıya korkuyla ve taş kesmiş yüzlerle bakan oğlanları gördü. Manzara karşısında yutkundu ve ağabeyini nelerin beklediğini hayal etti.
Konvoy gelip köyde durduğunda ortama gergin bir sessizlik çöktü. Herkes nefesini tutmuş bekliyordu.
Pandesia askerlerinin komutanı araçtan indi. Siyah gözlerinde kibarlıktan eser olmayan, uzun boylu, bir kaşında uzun bir yara olan bir askerdi. Yavaşça yürüyüp sıralanmış oğlanları inceledi. Ortam o kadar sessizdi ki, yürüdüğü sırada mahmuzlarının çıkarttığı ses duyuluyordu.
Asker tüm oğlanları tek tek inceliyordu. Çenelerinden tutup gözlerine bakıyor, omuzlarını dürtüklüyor, her birinin dengesini ölçmek için hafifçe ittiriyordu. İlerledikçe başını sallıyor, o geçtikçe askerleri oğlanı alıp araca sürüklüyordu. Bazı oğlanlar sessizce giderken bazıları protesto etmeye kalktı fakat bunlar da sopalarla dövülerek susturuldu ve diğerleriyle birlikte taşıyıcılara fırlatıldı. Bazen bir anne ağladı veya bir baba bağırdı fakat hiçbir şey Pandesia askerlerini durduramadı.
Komutan işine devam etti. Köyü en değerli özelliklerinden mahrum bırakıyordu. Sonunda sıranın sonuna geldi ve Ashton’ın yanında durdu.
“Oğlum topaldır,” dedi annesi hızlıca, umutsuzca yalvararak. “Sizin hiçbir işinize yaramaz.”
Asker Ashton’ı baştan ayağa süzdü ve ayağında durdu.
“Pantolonunun paçasını kıvır,” dedi “ve çizmeni çıkart.”
Ashton dengede kalabilmek için Alec’ten destek alarak kendisine söyleneni yaptı. Alec ağabeyini, hakarete uğrayacağını gayet iyi bildiğini bilerek izledi. Ayağı onun için her zaman onun için bir utanç kaynağı olmuştu. Diğer ayağından daha küçük, buruk ve ezik olan ayağı onun topallayarak yürümesine sebep oluyordu.
“Ayrıca atölyemizde benim için çalışıyor,” diye Alec’in babası araya girdi. “Tek gelir kaynağımız o. Eğer onu götürürseniz hiçbir şeyimiz kalmaz. Hayatta kalamayız.”
Komutan ayağına bakmayı bitirip Ashton’a çizmesini tekrar giymesini işaret etti. Daha sonra dönüp babasına baktı. Siyah gözleri soğuk ve sertti.
“Artık bizim topraklarımızda yaşıyorsunuz,” dedi, sesi taş gibi sertti “ve oğlun bizim malımız ve biz ne istersek onu yapar. Götürün onu!” diye bağırdı komutan ve aynı anda askerler ileri atıldılar.
“HAYIR!” diye acıyla bağırdı Alec’in annesi. “OĞLUMU ALMAYIN!”
İleri doğru atılıp Ashton’ı yakaladı, ona yapışmıştı aynı anda bir Pandesia askeri öne çıkıp elinin tersiyle kadının suratına vurdu.
Alec’in babası askerin kolunu yakaladı; aynı anda birçok asker ona saldırdı ve döverek yere serdi.
Alec orada durmuş ağabeyinin sürüklenerek götürülüşünü izlerken daha fazla dayanamadı. Bu adaletsizlik onu öldürüyordu. Hayatının geri kalanını bu olayla geçiremeyeceğini biliyordu. Ağabeyinin sürüklenerek götürülme anı sonsuza kadar gözlerinin önünde olacaktı.
İçinden bir şey patladı.
“Onun yerine beni alın!” diye bağırırken buldu kendini Alec, istemsiz olarak ileri fırlamış Ashton ve askerlerin arasında duruyordu.
Hepsi durup ona baktılar. Açıkça savunmasız yakalanmışlardı.
“Biz aynı aileden iki erkek kardeşiz!” diye devam etti Alec. “Kanun her aileden bir oğlanın alınacağını söylüyor. O oğlanın ben olmama izin verin!”
Komutan onun yanına gelip temkinli bir şekilde onu inceledi.
“Peki, sen kaç yaşındasın evlat?” diye sordu.
“On altıncı yaşımı doldurdum!” diye gururla cevap verdi Alec.
Komutanları ona küçümseyerek bakaken askerler de güldüler.
“Askere alınmak için çok gençsin,” diye bitirdi komutan ve onu başından savdı.
Komutan arkasını dönüp giderken Alec bu şekilde savuşturulmayı reddetti ve ileri koştu.
“Ben ondan daha iyi bir savaşçıyım!” diye diretti Alec. “Mızrağı ondan daha uzağa fırlatabilir, kılıcımla daha derin yaralar açabilirim. Nişan alışım daha iyidir ve benim iki katım yaşındaki oğlanlardan daha güçlüyüm. Lütfen,” diye ekledi. “Bana bir şans verin.”
Komutan dönüp tekrar Alec’e baktığında Alec, sahte cesaretine karşın içinde bir korku hissetti. Çok büyük bir risk aldığını biliyordu. Bu yaptığı için hapse atılabilir veya öldürülebilirdi.
Komutan ona, sonsuzluk kadar uzun bir süre baktı. Tüm köy sessizliğe gömülmüştü. Sonunda komutan, adamlarına başıyla onay verdi.
“Sakatı bırakın,” diye emir verdi. “Bu oğlanı alın.”
Askerler Ashton’ı ittirdi ve gelip Alec’i yakaladı. Alec saniyeler içinde sürüklendiğini hissetmeye başladı. Her şey çok hızlı olmuştu. Olanlar gerçek üstüydü.
“HAYIR!” diye ağladı Alec’in annesi.
Sürüklenerek götürülüp, oğlanlarla dolu taşıyıcıya fırlatılırken annesinin gözyaşlarını gördü.
“Hayır!” diye bağırdı Ashton. “Kardeşimi bırakın! Beni alın!”
Fakat artık söz bitmişti. Alec taşıyıcının derinliklerine itilmişti. Fena halde insan vücudu ve korku kokuyordu. Diğer oğlanların üzerine yuvarlanınca onlar da kaba bir şekilde onu geri ittirdiler ve arkasındaki demir kapı yankılanarak kapandı. Alec ağabeyinin hayatını kurtarmış olmaktan büyük bir rahatlık hisseti, hissettiği korkudan çok daha büyük bir rahatlık… Kendi hayatını ağabeyininki için feda etmişti ve bundan sonra her ne olursa bunun yanında çok küçük kalacaktı.
Yere oturup sırtını demir parmaklıklara dayadığında, taşıyıcı altında çoktan harekete geçmişti. Bundan sağ kurtulamama olasılığının yüksek olduğunu biliyordu. Diğer oğlanların öfkeli gözleriyle karşılaştı; karanlıkta onu süzüyorlardı ve yolda sarsılarak ilerledikleri sürede, çıkmış olduğu bu yolculukta ölmek için milyonlarca yolla karşılaşacağını düşündü. Kendisinin nasıl bir ölüm olacağını merak etti. Ateş Duvarlarında mı ölecekti? Bit oğlan tarafından mı bıçaklanacaktı? Bir trol tarafından mı yenecekti?
Veya olabileceklerin arasında en düşük olasılıklı olan gerçekleşip, tüm zorluklara rağmen bir şekilde hayatta mı kalacaktı?
BÖLÜM DOKUZ
Kyra görüş alanını sıfırlayan karın içinde yürüdü. Leo hemen bacağının yanındaydı ve onun varlığı bu beyaz denizde zeminle arasındaki tek bağlantıydı. Kar yüzüne kırbaç gibi vuruyor, birkaç adım ilerisini zar zor görüyordu. Ortalığı aydınlatan tek ışık kan kırmızısı aydı ve bulutlar önünü tamamen kapatmadığı zamanlarda tüylerini ürpertecek şekilde parlıyordu. Soğuk kemiklerine kadar işlemişti ve daha şimdiden babasının kalesinin sıcaklığını özlemişti. O an bir şöminenin önünde, kürklerin üzerinde oturduğunu, eritilmiş çikolata içip bir kitabın içinde kaybolduğunu hayal etti.
Kyra bu düşünceleri kafasından uzaklaştırmaya zorladı kendini ve kararlı bir şekilde kendini daha fazla zorlamaya başladı. Babasının onun için biçimlendirdiği hayattan uzaklaşmalıydı, ne pahasına olursa olsun. Tanımadığı ve sevmediği bir adamla evlenmeye zorlanamazdı; özellikle de Pandesia’yı hoş tutmak için. Ezbere bir hayat yaşamaya zorlanamazdı. Düşlerinden vazgeçmeye zorlanamazdı. Başkalarının onun için planladığı bir hayatı yaşamaktansa orada, soğukta, karların arasında ölmeyi tercih ederdi.
Kyra dizlerine kadar gelen karın içinde güçlükle ilerleyerek, gecenin karanlığına doğru, hayatında gördüğü en kötü hava durumunda yürümeye devam etti. Gerçek üstü gibi hissediyordu. Ölülerin yaşayanlarla dünyayı paylaştığının söylendiği, başkalarının evlerinden çıkmaya korktuğu, köylülerin hava çok güzel de olsa kapılarını ve pencerelerini sımsıkı kapadığı bu gece havada özel bir enerji olduğunu hissediyordu. Hava ağırlaşmıştı ve bu sadece kar yüzünden değildi. Etrafındaki ruhları hissedebiliyordu. Sanki onu izliyorlarmış gibi hissediyordu. Sanki kaderine yürüyormuş gibi ya da ölümüne…
Kyra bir tepeye ulaştı ve ufku gördü. Yürüyüşü boyunca ilk kez içi umutla dolmuştu. Orada, uzakta, fırtınaya rağmen geceyi aydınlatan, bu bembeyaz dünyadaki tek yol gösterici Ateş Duvarları duruyordu. Bu karanlık gecede duvarlar onu bir mıknatıs gibi çekiyordu. Tüm hayatı boyunca nasıl bir yer olduğunu merak ettiği ve babasının oraya gitmesini kesinlikle yasakladığı duvarlar… Bu kadar uzağa yürümüş olduğuna şaşırdı ve yola çıktığından beri bilinçsiz olarak oraya doğru mu yürüdüğünü merak etti.
Kyra durdu ve nefes almaya çalıştı. Ateş Duvarları. Escalon’un doğu sınırında seksen kilometre boyunca uzanan ve trollerin krallığı Marda’nın çorak topraklarından onları ayıran tek şey olan dev duvar. Babasının ve onun da babasının, görev duygusuyla hizmet verdiği, anavatanlarını korudukları, babasının tüm adamlarının, Koruyucuların, dönüşümlü olarak görev yapmaya gittiği yer.
Hayal ettiğinden çok daha yüksek ve parlaktı, hatta adamların övündüğünden bile fazla ve bu ateşleri canlı tutanının nasıl bir sihir olduğunu merak etti. Onu gece ve gündüz yanar halde nasıl tutuyorlardı ve kendilerini yakmıyorlardı. Orayı şahsen görmüş olması aklında, cevabını bildiğinden çok daha fazla sorunun oluşmasına sebep olmuştu.
Kyra Ateş Duvalarında yerleşmiş binlerce adam tanıyordu. Her türden adamlar; Volis’ten profesyonellerin yanı sıra, Pandesialılar, köleler, askere alınmışlar ve suçlular. Teknik olarak bu adamların hepsi Koruyucuydu fakat babasının adamları dışında hiç biri Ateş Duvarlarını nesillerdir koruyacak yeteneklere sahip değildi. Duvarların diğer tarafında binlerce trol pusuda bekliyor, umutsuzca diğer tarafa geçmeye çalışıyordu. Burası tehlikeli bir yerdi. Mistik bir yer. Umutsuzlar için, gözü pekler için ve korkusuzlar için.
Kyra orayı daha yakından görmek zorundaydı. Hiç bir şey olmasa bile fırtınada kendini toplamak, ellerini ısıtmak ve sonra nereye gideceğine karar vermek için buna ihtiyacı vardı.
Kyra asasından destek alarak karda tepeden aşağı yürüdü. Leo da hemen arkasındaydı ve Ateş Duvarlarına yöneldiler. Her ne kadar kalan yol bir buçuk kilometreden az olsa da, normalde on dakikasını alacak yürüyüş karın şiddetini artırması ve kemiklerine işleyen soğuk nedeniyle ona on beş kilometre gibi gelmiş ve bir saatini almıştı. Arkasını dönüp Volis’e baktı ama artık çok uzakta kalmıştı ve beyaz dünyada kaybolmuştu. Zaten geri dönmek için de aşırı üşümüştü.
Bacakları soğuktan titriyor, ayak parmakları uyuşuyordu ve eli asasına yapışmıştı. Kyra nihayet tepeden aşağı indi ve önündeki Ateş Duvarlarının yaydığı ani bir sıcaklık hissetti. Manzara nefesini kesti. Sadece yüz metre kadar önünde, geceyi tamamen aydınlatacak şekilde yanan ve sanki gündüzmüş gibi hissettiren Ateş Duvarları o kadar yüksekti ki, başını kaldırıp yukarı baktığında duvarın ucunu göremedi. Sıcaklık o kadar kuvvetliydi ki o mesafeden bile ısınabiliyordu ve vücudu yavaşça kendine geliyor, elleri ve ayak parmaklarını yeniden hissedebiliyordu. Alevlerin çatırdayan ve tıslayan sesi çok yoğundu ve neredeyse uğuldayan rüzgârı bile bastırıyordu.
Kyra büyülenmiş bir şekilde daha da yaklaştı. Her an daha sıcak hissediyordu. Sanki güneşin yüzeyinde yürüyormuş gibiydi. Yaklaştıkça buzlarının çözüldüğünü hissetti. El ve ayak parmaklarını yeniden hissedebiliyordu. Hisleri geri geldikçe karıncalanma oluyordu. Dev bir şöminenin önünde durmak gibiydi ve yeniden hayata döndüğünü hissetti. Hipnotize olmuş şekilde duvarın önünde duruyor, bir helikopter böceğinin ışığa çekilmesi gibi gelmiş, dünyanın bu harikasına bakıyordu; topraklarındaki bu büyük harika, onları koruyan ve kimsenin anlayamadığı bir harika… Ne zaman yanmaya başlamıştı? Yanmayı sürdürmesini ne sağlıyordu? Ne zaman sönecekti?
Gözcülerin cevabı bildiği söylenirdi. Fakat onlar tabii ki hiçbir zaman bun söylememişti. Efsaneye göre, iki kuleden birinde tutulan ve kimsenin hangisinde olduğunu bilmediği Ateş Kılıcı Ateş Duvarlarını canlı tutuyordu. Kuleler, Gözcüler adındaki, bir grup, yarı insan yarı başka bir şey olan kadim bir tarikat tarafından korunuyordu. Escalon’un iki ayrı ucunda, biri batı kıyısında Ur’da, diğeri Kos’un güneydoğu köşesinde olan iki kule de, çok iyi şekilde gizlenmiş ve çok sıkı korunuyordu. Gözcüler de en iyi şövalyeleriyle krallığa katılmışlardı. Amaçları Ateş Kılıcını gizli tutmak ve Ateş Duvarlarının yanmayı sürdürmesini sağlamaktı.
Babasının söylediğine göre birden fazla trol Ateş Duvarlarını geçmiş, kuleleri bulmaya çalışmış ve Kılıcı çalmayı denemişti fakat hiçbiri başarılı olamamıştı. Gözcüler yaptıkları işte çok iyiydi. Sonuçta, Pandesia bile onca gücüne rağmen Kuleleri ele geçirmeye çalışmamış, Gözcülerin öfkesini üzerlerine çekip Ateş Duvarlarını söndürmeleri riskini almaya cüret edememişti.
Kyra bir hareket fark etti. Uzakta, ellerinde meşaleler, bellerinde kılıç, Ateş Duvarları boyunca yürüyen askerler devriye geziyordu. Gözetilmesi gereken bu kadar büyük bir arazide elli metre kadar aralıklarla yayılmışlardı. Onları izlerken kalbi hızlandı. Gerçekten başarmıştı.
Kyra canlı hissederek orada durdu. Her an her şeyin olabileceğini biliyordu. Her an bir trol ateşlerin arasından fırlayabilirdi. Ateşler birçoğunu öldürmüştü elbet ama bazıları zırh kullanıyordu ve ateşlerin arasından geçip hayatta kalmayı başarmış ve öldürebildikleri kadar çok askeri öldürmüşlerdi. Bazen bir troll bu geçitten kurtulmuş ve ormana yerleşmiş, oradan köylere dehşet saçmıştı. Bir keresinde babasının adamlarının bir trol başı getirdiklerini hatırlıyordu. Bu hayatı boyunca unutmayacağı bir manzaraydı.
Kyra gizemli Ateş Duvarlarına bakarken, evden bu kadar uzakta, kendi kaderinin ne olacağını merak etti. Şimdi ona ne olacaktı?
“Hey, ne yapıyorsun burada?” diyen bir ses duyuldu.
Bir asker, babasının bir adamı, onu fark etmişti ve ona doğru yürüyordu.
Kyra bir yüzleşme istemiyordu. Yeniden ısınmış, ruhu dinlenmişti ve yeniden yola çıkma vakti gelmişti.
Leo’ya bir ıslık öttürdü ve ikisi arkalarını dönüp, uzak ormana doğru, yeniden fırtınanın içine yöneldiler. Bundan sonra nereye gideceğini bilmiyordu fakat Ateş Duvarlarından ilham almıştı ve her ne kadar şimdi göremiyor olsa da kaderinin oralarda bir yerde onu beklediğini biliyordu.
*
Kyra gece boyunca tökezleyerek yürüdü. Kemiklerine kadar üşümüştü; neyse ki Leo yanındaydı. Daha ne kadar devam edebileceğini merak ediyordu. Bir sığınak, dondurucu rüzgâr ve kardan korunmak için bir kaçış yeri aradı ve tüm riskini karşın kendini Dikenli Orman’a çekilirken buldu; görüş alanındaki tek yere… Ateş Duvarları artık çok gerisinde kalmıştı ve ufukta ışığı görülmüyordu. Kan kırmızısı ay çok önce bulutlar tarafından yutulmuş ve onu ışıksız bırakmıştı. El ve ayak parmakları yine uyuşmuştu ve durumu her an daha kötüye gidiyor gibiydi. Kaleyi terk etmekle aptallık yapıp yapmadığını merak etmeye başladı. Onu evlendirmeyi düşünen babası acaba hiç umursuyor muydu?
Kyra karda yürümeye devam ettiği sırada, içinde yeni bir öfke patlaması hisseti. Nereye gittiğini bilmese de yürüyordu ve onu bekleyen hayattan kurtulmaya kararlıydı. Sert bir rüzgâr daha esti ve Leo sızlandı. Kyra başını kaldırıp yukarı baktığında başarmış olduğunu görüp şaşırdı: tam önünde Dikenli Orman uzanıyordu.
Kyra bir anlığına durakladı. Endişeliydi. Ormanın gündüz vakti, hatta grup halinde gezerken bile ne kadar tehlikeli olduğunu biliyordu. Buraya gece vakti, Kış Ayında, ruhların başıboş şekilde gezindiği gecede, tek başına gelmek tam anlamıyla tedbirsizlik olurdu. Her an her şeyin olabileceğini biliyordu.
Fakat bir başka sert rüzgâr esip karın ensesinden içeri girmesine ve onun kemiklerine kadar üşümesine sebep oldu. Bu durum Kyra’yı öne doğru itti ve dalları karla kaplı ilk ağacı geçip ormana girdi.
Kyra ormana adımını atar atmaz bir rahatlama hissetti. Kalın dallar ona rüzgâra karşı bir sığınak oluşturmuştu ve burası daha sessizdi. Şiddetli kar içeride sadece hafif bir yağış şeklindeydi, rüzgârın şiddeti kalın dallarla kesiliyordu. Kyra dışarı çıktığından beri ilk kez tekrar görebiliyordu. Hatta şimdiden daha sıcak hissetmeye başlamıştı.
Kyra durumu, kollarındaki, omzundaki ve saçlarındaki karı silkelemek için bir fırsat olarak kullandı. Leo da silkeleniyordu ve her tarafa kar taneleri saçılıyordu. Kyra kesesinden bir parça kurutulmuş et çıkartıp Leo’ya uzattı. Hayvan eti memnuniyetle çiğnerken onun başını okşadı.
“Merak etme, bizim için bir sığınak bulacağım dostum,” dedi.
Kyra ormanın derinliklerine doğru ilerlerken bir sığınak aramayı sürdürdü. Geceyi orada geçirip fırtınanın dinmesini beklemesi, yeni bir güne uyanması ve yürüyüşüne sabah devam etmesi gerektiğini biliyordu. Arkasın saklanıp sığınak olarak kullanabileceği bir kaya parçası, bir ağaç kovuğu veya en iyisi bir mağara aradı fakat hiçbir şey bulamadı.
Kyra derinliklere doğru yürümeye devam etti. Kar dizlerine kadar geliyor, sık ormanda karlı dallara sürtünerek yürüyordu. O yürüdüğü sırada etraftan tuhaf hayvan çığlıkları duyuluyordu. Önünde, derinden gelen bir gurultu duyduğunda eğildi ve kalın dalların arasından dikkatlice baktı fakat hava hiçbir şey göremeyeceği kadar çok karanlıktı. Kyra acele etmeye başladı, etrafta ne gibi yaratıkların gizlenmiş olabileceğine kafasını yormak istemiyordu ve herhangi biriyle yüzleşecek durumda da değildi. Yayını sıkıca tutu ama onu kullanabileceğinden emin değildi; elleri fena halde uyuşmuştu.
Kyra hafif bir eğimi tırmandı ve tepesine ulaştığında durup etrafına baktı. Ay ışığı bir anlığına ağaçların arasındaki bir boşluktan parladığında aşağıya doğru bir bakış atma şansı bulmuştu. Aşağıda, tam önünde, pırıl pırıl bir göl vardı. Suları buz mavisi ve buzlu olan bu gölü hemen tanıdı. Düşler Gölü. Babası onu çocukluğunda bir kez buraya getirmiş, bir mum yakmışlar ve annesinin onuruna bir nilüfer yaprağına mumu dikmişlerdi. Bu gölün kutsal bir yer olduğu söylentisi dolaşırdı. Engin aynası kişinin hem yukarıdaki hem de aşağıdaki hayata bakmasını sağlardı. Burası mistik bir yerdi. Belli bir sebebiniz olmadan gelmeyeceğiniz bir yer. Kalpten gelen dileklerin görmezden gelinmediği bir yer.
Kyra göle doğru yürürken ona doğru çekildiğini hissetti. Küçük tepeden kıyıya inene kadar asasıyla dengesini sağlıyor, ağaçların arasında zikzak çiziyor, kayıyor ve tekrar ayağa kalkıyordu. İşin garip yanı, gölün kıyısında kar yoktu ve beyaz kumlar vardı. Büyülü gibiydi.
Kyra soğuktan titreyerek suyun kenarına eğildi ve aşağı baktı. Ay ışığıyla kendi yansımasını gördü. Sarı saçları yanaklarından aşağı uzanıyor, açık gri gözleri, çıkık elmacık kemikleri, onun en güzel yanları, babası veya ağabeylerinin hiçbirine benzemeyen özellikler, kendisine bakıyordu. Gözlerinde meydan okuyan bir bakış, bir savaşçınınn bakışını görünce şaşırdı.
Yansımasına baktığı sırada, yıllar önce babasının söylediği sözler aklına geldi: Düş Gölünde kalpten edilen bir dua reddedilemez.
Kyra hayatında daha önce hiç olmadığı kadar büyük bir dönüm noktasındaydı ve bir yol göstericiye her zamankinden çok ihtiyacı vardı. Daha önce, ne yapacağı, nereye gideceği konusunda hiç bu kadar kafası karışmamıştı. Gözlerini kapatıp tüm gücüyle dua etti.
Tanrım, senin kim olduğunu bilmiyorum. Fakat yardımını istiyorum. Bana bir şey ver ve ben de karşılığında ne istersen vereyim. Hangi yolu seçmem gerektiğini göster. Bana onurlu ve cesur bir hayat ver. Mertçe bir hayat. Büyük bir savaşçı olmama, hiçbir erkeğin insafına kalmamama izin ver. Başkalarının benim için seçtiklerini değil, kendi istediklerimi yapabilme özgürlüğüne sahip olmama izin ver.
Kyra orada ne yapacağını bilmez durumda, dünyada gidebileceği başka hiçbir yer kalmamış olarak, dizlerinin üzerinde oturdu ve soğuktan uyuşsa da tüm kalbi ve ruhuyla dua etti. Tüm zaman ve mekân algısını yitirmişti.
Kyra gözlerini açtığında ne kadar zaman geçtiği hakkında hiçbir fikri yoktu. Göz kapaklarının üzerinde kar birikmişti. Bir şekilde değiştiğini hissetti. Nasıl olduğunu bilmiyordu ama içinde bir huzur duygusu yerleşmişti. Yeniden göle baktı ve bu kez gördükleri aklını başından aldı.
Bu sefer gözlerini dikmiş ona bakan kendi yansıması değil fakat bir ejderhanın yansımasıydı. Hiddetli, parlak sarı gözleri ve kadim kırmızı pullu ejderha ağzını açıp ona doğru kükrediğinde kanının donduğunu hissetti.
Ürkmüş olan Kyra yanı başında duran ejderhaya bakmak üzere arkasını döndü. Her tarafa baktı fakat hiçbir şey göremedi.
Sadece kendisi ve yumuşak bir sesle inleyen Leo…
Kyra tekrar göle dönüp baktığında bu kez sadece kendi yüzünü gördü.
Kalbi göğsünde deli gibi çarpıyordu. Bu bir tür ışık oyunu muydu? Veya kendi hayalinin bir ürünü müydü? Elbette bu mümkün olamazdı, ejderhalar bin yıldır Escalon’a uğramamıştı. Aklını mı yitiriyordu? Bütün bunların anlamı ne olabilirdi?
Kyra ormanın içinden, uzaktan aniden korkunç bir ses duyunca sıçradı. Bir ulumaya benziyordu veya karga sesi gibi bir şeye. Leo da sesi duymuştu ve sesin geldiği yöne dönüp hırlamaya başladığında sırtındaki tüyler de kabarmıştı. Kyra ağaçların arasını gözleriyle taradı ve uzaktaki bir sıra ağacın arkasında zayıf bir parıltı gördü. Sanki orada bir yerde yanan bir ateş var gibiydi fakat ortalıkta hiçbir ateş yoktu; yalnızca ürkünç, beyaz bir parlaklık vardı.
Kyra ense tüylerinin diken diken olduğunu ve başka bir dünyanın kendisine seslenmekte olduğunu hissetti. Sanki başka bir dünyaya bir geçit açmış gibiydi. Her ne kadar tüm varlığı dönüp koşarak uzaklaşmasını haykırsa da kendini büyülenmiş bir halde buldu. Ayağa kalkıp kaçınılmaz bir şekilde ışığa doğru giderken, vücudu sanki onun yerine hareket ediyor gibiydi.
Kyra Leo’yla birlikte tepeye tırmandı. Ağaçların arasından ilerlerken parlaklık canlanıyordu. Sonunda tepeye ulaştığında aniden durdu. Dehşete kapılmıştı. Önündeki küçük açıklıkta hiç beklemediği bir manzarayla karşılaşmıştı; hayatı boyunca unutamayacağı bir manzara…
Yüzü kardan daha beyaz, biçimsiz, siğiller ve yaralarla dolu yaşlı bir kadın, gözlerini, önünde ateşe benzeyen bir şeye dikmiş kırışık ellerini de bu şeyin üzerinde tutuyordu. Fakat bu ateş parlak beyaz şekilde yanıyordu ve altında bir tane bile kütük yoktu. Buz mavisi gözleriyle Kyra’ya baktı. Gözlerinin akı ve göz bebekleri yoktu; sadece mavi renk vardı. Kyra’nın hayatında gördüğü en korkunç şeydi ve kalbinin donduğunu hissetti. Tüm benliği dönüp koşarak kaçmasını söylerken o daha fazla yaklaşmasına engel olamadı.
“Kış Ayı,” dedi yaşlı kadın, sesi anormal bir şekilde kalındı, sanki bir boğa kurbağası konuşmuş gibiydi. “Ne ölülerin tam canlı ne de canlıların tam ölü olduğu gün.”
“Peki, sen hangisisin?” diye sordu Kyra bir adım daha atarak.
Kadın kıkırdadı. Çıkarttığı korkunç ses omuriliğine kadar ürpermesine sebep oldu. Yanında duran Leo da hırladı.
“Asıl soru şu,” dedi kadın, “sen hangisisin?”
Kyra kaşlarını çattı.
“Ben canlıyım,” diye diretti.
“Öyle mi? Bana göre sen benden daha ölüsün.”
Kyra bunun ne anlama geldiğini merak etti ve bunun bir azarlama olduğunu hissetti; küstahça yapılmış bir azarlama değil fakat kalbinden gelen bir azarlama…
“Aradığın şey nedir cesur savaşçı?” diye sordu kadın
Kyra’nın kalbi bu deyim üzerine hızlandı ve cesaretlendiğini hissetti.
“Daha büyük bir hayat istiyorum,” dedi. “Bir savaşçı olmak istiyorum. Tıpkı babam gibi!”
Yaşlı kadın ateşe bakmaya başladı. Kyra gözlerini kadından ayıramıyordu. Kyra merak içinde beklerken uzun bir sessizlik oldu.
Sonunda sessizlik sonsuzluğa doğru yayıldı ve Kyra’nın kalbi hayal kırıklığıyla doldu. Belki de kadın cevap vermeyecekti. Veya belki de dileğinin gerçekleşmesi mümkün değildi.
“Bana yardım edebilir misin?” diye sordu Kyra sonunda. “Kaderimi değiştirebilir misin?”
Kadın tekrar ona baktı. Gözleri parlıyordu, çok keskindi ve korkunçtu.
“Her şeyin mümkün olduğu bir geceyi seçtin,” diye cevapladı yumuşakça. “Eğer bir şeyi yeteri kadar çok istiyorsan, ona sahip olabilirsin. Fakat esas soru şu, ona sahip olmak için neyi feda edeceksin?”
Kyra düşündü, kalbi olasılıklarla çarpıyordu.
“Her şeyi veririm,” dedi. “Her şeyi.”
Rüzgâr uğuldadığında yine uzun bir sessizlik oldu ve Leo inlemeye başladı.
“Hepimizin kaderi doğuştan bellidir,” dedi kadın sonunda. “Fakat kendimiz de onu seçmek zorundayız. Kader ve özgür irade, tüm hayatın boyunca birbiriyle dans eder. Aralarında her zaman bir çekişme vardır. Hangi taraf kazanır… İşte o değişir.”
“Neye göre değişir?” diye sordu Kyra.
“Senin irade gücüne göre değişir. Bir şeyi ne kadar yoğun şekilde istediğine göre ve Tanrı tarafından ne kadar sevildiğine göre ve belki de en önemlisi neden vazgeçebileceğine göre değişir.”
“Ne olursa yaparım,” dedi Kyra içinde bir gücün yükseldiğini hissediyordu. “Başkalarının benim adıma karar verdiği bir hayatı yaşamamak için her şeyi feda ederim.”
Sonraki uzun sessizlikte kadın Kyra’nın gözlerine çok yoğun bir kuvvetle baktı. Kyra neredeyse dönüp gitmek üzereydi.
“Bana yemin et,” dedi yaşlı kadın. “Bu gece bana yemin et, bedeli ödeyeceksin.”
Kyra kutsal bir şekilde bir adım öne çıktı. Kalbi hızla çarpıyordu ve hayatının değişmekte olduğunu hissediyordu.
“Yemin ederim,” dedi. Bunu, hayatında kurduğu bütün cümlelerden daha fazla inanarak söylemişti.
Ses tonundaki kesinlik havayı delip geçti. Sesindeki otorite kendisini bile şaşırtmıştı.
Yaşlı kadın ona baktı ve ilk kez, yüzündeki ifade bir saygı ifadesi halini alırken, başıyla onayladı.
“Bir savaşçı ve daha fazlası olacaksın,” diye buyurdu kadın yüksek sesle, Avuçlarını yukarı çevirmiş, kollarını kaldırmıştı, sesi gürlüyordu. Daha güçlü bir sesle konuşmaya devam etti. “Tüm savaşçılar arasındaki en iyisi olacaksın. Babandan bile daha iyi olacaksın. Dahası büyük bir lider olacaksın. Hayal bile edemeyeceğin bir güce sahip olacaksın. Tüm uluslar sana saygı gösterecek.”
Kyra’nın kalbi kadının açıklamalarını dinledikçe göğsünde hızla çarpıyordu. Kadın, söyledikleri çoktan gerçekleşmiş gibi bir otoriteyle konuşuyordu.
“Fakat aynı zamanda karanlık tarafından da aklın çelinecek,” diye devam etti kadın. “İçinde büyük bir karmaşa oluşacak, aydınlık karanlıkla savaşacak. Eğer kendini yenebilirsen sonrasında dünya senin olacak.”
Kyra sersemlemiş bir şekilde duruyor, anlatılanlara inanamıyordu. Bu nasıl mümkün olabilirdi? Kesinlikle yanlış kişiye söyleniyordu bu sözler. Daha önce hiç kimse ona önemli biri olacağını, hatta özel herhangi bir şey bile olacağını söylememişti. Her şey ona çok yabancı ve erişilmez göründü.
“Nasıl?” diye sordu Kyra. “Bu nasıl mümkün olabilir? Ben sadece bir kızım.”
Kadın gülümsedi. Korkunç ve şeytani bir gülümsemeydi ve Kyra bunu hayatının geri kalanı boyunca hatırlayacaktı. Kadın Kyra’nın yakınına geldi. O kadar yakındı ki Kyra korkuyla titremişti.
“Bazen,” diye sırıttı kadın, “kaderin bir sonraki köşede bekliyordur, alacağın bir sonraki nefeste.”
Daha sonra şiddetli bir ışık patlaması oldu. Kyra gözlerini korurken Leo hırlayarak kadının üstüne atıldı.
Fakat Kyra gözlerini açtığında ışık gitmişti. Kadın da gitmişti ve Leo boşluğa atlıyordu. Ormandaki açıklıkta artık karanlıktan başka bir şey yoktu.
Kyra şaşkına dönmüş bir şekilde etrafına bakındı. Bütün olup bitenleri hayal gücünde mi yaratmıştı?
Aniden, sanki düşüncelerine cevap verircesine, korkunç ve kadim bir çığlık duyuldu. Sanki Tanrının çığlığı gibiydi. Kyra olduğu yerde donakalmıştı ve gölü düşündü. Göldeki yansımasını…
Çünkü henüz gözüne bir tane çarpmamış olsa bile Kyra bunun ne olduğunu biliyordu. Bir ejderhanın çığlığı olduğunu biliyordu. Açıklığın hemen ilerisinde onu bekliyordu.
Kadın ortadan kaybolduktan sonra Kyra öylece duruyordu ve neler olduğunu anlamaya çalışırken başının döndüğünü hisseti. Bütün bunlar ne anlama geliyor olabilirdi. Hepsinden öte, duyduğu sese bir anlam vermeye çalışıyordu. O güne kadar hiç duymadığı, çok ilkel, sanki dünyanın yaratılışı kadar eski bir ses, bir kükremeydi. Onu anında korkutmuş ve kendine çekmiş; ona gidecek başka bir yer bırakmamıştı. Ses, anlamadığı bir şekilde içinde yankılanıyordu ve Kyra bu sesi, hayatı boyunca kafasının içinde bir yerlere derinden derine duymakta olduğunu fark etti.
Kyra ormanın içinden geçti. Leo arkasındaydı. Diz boyu karın içinde yürürlerken dallar yüzüne çarpıyor fakat umursamıyordu. Onu bekleyen şeye yetişmek için acele ediyordu. Çığlık tekrar duyulduğunda Kyra bunun sıkıntılı bir ses olduğunu anladı.
Ejderha ölüyordu ve umutsuzca ondan yardım istiyordu.
BÖLÜM ON
Merk orman açıklığında duruyordu. Ayaklarının dibinde ölü bir adam yatıyordu. Geri kaçan diğer yedi hırsıza gözlerini dikti. Artık gözlerinde saygı ve korku vardı. Onu kolay alt edebilecekleri herhangi bir yolcu sanmakla büyük bir hata yaptıklarını anladıkları belli oluyordu.
“Öldürmekten yoruldum,” dedi Merk sakince; yüzünde bir gülümseme vardı, “yani bugün şanslı gününüz. Arkanızı dönüp kaçmanız için tek bir şansınız var.”
Adamların üzerine uzun ve gergin bir sessizlik çöktü. Birbirlerine bakıyor ve açıkça ne yapacaklarına karar vermeye çalışıyorlardı.
“Öldürdüğün bizim arkadaşımız,” diye bağırdı biri.
“Arkadaşınızdı,” diye düzeltti Merk. “ve eğer konuşmaya devam ederseniz siz de aynı kaderi paylaşacaksınız.”
Hırsız kaşlarını çattı ve sopasını kaldırdı.
“Biz hala yedi kişiyiz ve sen teksin. Bıçağı yavaşça yere bırak ve ellerini kaldır; belki seni parçalara bölmeyiz o zaman.”
Merk’in gülümsemesi genişledi. Öldürme içgüdüsüne karşı koymaya çalışmaktan, gerçek kimliğine karşı koymaya çalışmaktan yorulduğunu fark etti. Savaşmaktan vazgeçip eski katil kimliğine dönmek çok daha kolaydı.
“Ben sizi uyardım,” dedi başını sallayarak.
Hırsız sopasını kaldırıp vahşice savurarak saldırıya geçti.
Merk şaşırmıştı. Böyle iri bir adam için düşündüğünden daha hızlıydı. Fakat yine de beceriksizdi ve Merk hafifçe eğilip adamın gırtlağına bıçağı sapladı ve kenara çekildi. Adam yüzüstü çamura yapışmıştı.
Bir başka hırsız hançerini kaldırıp Merk’in omzunu hedef alarak saldırdı ve Merk adamın bileğinden yakalayıp kıvırıp kendi hançerini kendi kalbine sapladı.
Merk bir başka hırsızın yayını kaldırıp nişan aldığını gördü ve kendisine saldırmakta olan başka bir hırsızı yakalayıp çevirdi ve adamı kalkan olarak kullandı. Ok onun göğsü yerine rehinesinin göğsünü delerken adam acıyla bağırdı.
Daha sonra Merk ölen adamı okçuya doğru itip adamın bir başka atış yapmasını engelledi ve hançerini çekip adama fırlattı. Hançer açıklık boyunca havada dönerek uçtu ve adamın boğazına saplanıp onu öldürdü.
Geriye üç adam kalmıştı ve üçü belirsiz ifadelerle Merk’e bakıyorlardı. Sanki kaçmaya veya saldırmaya karar vermeye çalışıyor gibiydiler.
“Biz üç kişiyiz o tek!” diye bağırdı biri. “Hep birlikte saldıralım!”
Üçü aynı anda saldırıya geçerken Merk olduğu yerde, sakince ve sabırsızca bekledi. Silahsızdı ve istediği şey de böyle olmasıydı. Sıklıkla, düşmanlarını alt etmenin en iyi yolunun, özellikle de sayıları azaldığında, onların silahlarını kendilerine karşı kullanmak olduğunu düşünürdü.
Merk içlerinden birinin saldırmasını bekledi. Bir oğlan çocuğunun beceriksizliğiyle, kılıcını tüm gücüyle sallıyordu fakat hiçbir tekniği yoktu. Merk yana çekildi, oğlanın bileğini yakalayıp döndürdü ve kırdı. Daha sonra silahını alıp boğazını kesti. İkinci saldırgan geldiğinde Merk geri yuvarlandı ve adamın göğsünü boydan boya yardı. Daha sonra dönüp üçüncü hırsıza baktı ve kılıcı fırlattı. Adam bu hareketi hiç beklemiyordu. Kılıç havada yuvarlanarak uçtu ve adamın göğsüne saplanıp adamı sırtüstü yere serdi.
Merk olduğu yerde durmuş sekiz ölü adama bakıyor, profesyonel bir suikastçının gözleriyle durum değerlendirmesi yapıyordu. Bir adamın, elinde sopayla saldırmış olanın, hala canlı olduğunu ve karnının üzerinde kıvrandığını fark etti. Eski Merk kontrolü ele aldı ve kendine hâkim olamadı. Adamın yanına yürürken hala tatmin olmamıştı. Hiçbir düşmanını sağ bırakma. Asla. Hiçbir zaman yüzünü görmelerine izin verme.
Merk gayet rahat bir şekilde adamın yanına gitti. Çizmesiyle adama uzandı ve adam sırtüstü yatana kadar onu tekmeledi. Hırsız ona baktı. Ağzından kan geliyordu ve gözleri yaşlıydı.
“Lütfen… bunu yapma,” diye yalvardı. “Ben olsam seni bırakırdım.”
Merk gülümsedi.
“Öyle mi?” diye sordu. “Peki, bunu bana işkence etmeden önce mi yapardın yoksa sonra mı?”
“Lütfen!” diye bağırdı adam, ağlamaya başlamıştı. “Şiddetten bıktığını ve bıraktığını söylemiştin!”
Merk arkasına yaslanıp konu hakkında düşündü.
“Haklısın,” dedi.
Adam ona göz kırptı; gözlerinde umut belirtisi oluşmuştu.
“Öyle söyledim,” diye ekledi Merk. “Fakat sorun şu ki siz, bugün içimde bir şeyi kışkırttınız, henüz tam olarak baskılayamamış olduğum bir şeyi.”
“Lütfen!” diye ciyakladı adam hıçkırarak.
“Merak ediyorum,” dedi Merk düşünceli bir şekilde, “bu yolda kaç masum kadın ve çocuğu öldürdünüz?”
Adam hıçkırmaya devam etti.
“CEVAP VER!” diye bağırdı Merk.
“Ne fark eder ki?” diye cevapladı adam hıçkırıklarının arasında.
Merk kılıcının ucunu adamın gırtlağına dayadı.
“Benim için fark eder,” dedi Merk, “hem de oldukça çok.”
“Tamam, tamam!” diye bağırdı adam. “Bilmiyorum. Düzinelerce? Yüzlerce? Hayatım boyunca bu işi yaptım.”
Merk bu cevap üzerine durup biraz düşündü. En azından dürüst bir tepkiydi.
“Bizzat ben de hayatım boyunca birçok adam öldürdüm,” dedi Merk. “Hiçbiriyle gurur duymuyorum tabii ama hepsi de bir amaç, bir sebep uğrunaydı. Bazen bir masumun canını almam için kiralandım ama böyle durumlarda her zaman beni kiralayan kişiyi öldürdüm. Asla bir kadın öldürmedim ve asla bir çocuk öldürmedim. Hiçbir masumu veya savunmasız birini avlamadım. Hiçbir zaman soygun yapmadım ve hiçbir zaman hile yapmadım. Sanırım bu beni bir tür aziz yapar,” dedi Merk, kendi esprisine gülüyordu.
Adam içini çekti.
“Fakat sen,” diye devam etti, “sen bir pisliksin.”
“Lütfen!” diye bağırdı adam. “Silahsız bir adamı öldüremezsen!”
Merk bunun üzerine de bir süre düşündü.
“Haklısın,” dedi ve etrafa bakındı. “Hemen yanında duran kılıcı görüyor musun? Al onu.”
Adam etrafına baktı. Gözlerinde korku vardı.
“Hayır,” diyerek ağladı, titriyordu.
“Al onu,” dedi Merk kılıcının ucunu adamın gırtlağına bastırarak, “yoksa seni öldürürüm.”
Sonunda hırsız uzanıp kılıcı aldı. Kılıcı kabzasından tuttu ve titreyen elleriyle havaya kaldırdı.
“Beni öldüremezsin!” diye bağırdı adam tekrar. “Tekrar öldürmemeye yemin etmiştin!”
Merk genişçe gülümsedi ve hızlı bir hareketle kılıcını adamın göğsüne sapladı.
“Yeniden başlamanın en güzel tarafı,” dedi Merk, “her zaman yarın olmasıdır.”
BÖLÜM ON BİR
Kyra karın içinde hızla koşuyor, kalın dalları kenara iterek yolunu açıyordu. Ejderhanın çığlığı hala kulaklarında çınlıyordu. Açıklığa ulaştığında aniden durdu. Tüm önsezilerine rağmen Kyra önünde gördüğü şeye hazır değildi.
Nefesi kesildi fakat bu sefer tipi, soğuk veya rüzgâr yüzünden değil, gördüğü manzara yüzünden nefesi kesilmişti. Daha önce gördüğü hiçbir şeye benzemiyordu. Babasının odasında gecelerce hikâyeler dinlemiş, ejderhaların kadim efsaneleriyle büyümüş ve onların gerçekten var olup olmadıklarını hep merak etmişti. Onları gözünde canlandırmaya çalışmış, neye benzediklerini hayal ederek birçok gece uykusuz kalmıştı. Fakat yine de gerçek olduklarına inanamamıştı.
Şimdiye kadar!
Tam önünde, yaklaşık yirmi adım ötesinde duran gerçek, nefes alan bir ejderhayla karşılaştığında Kyra donakalmıştı. Korkutucuydu fakat muhteşemdi. Bir yanının üstünde yatarken, acı çığlıklar çıkartıyor ve ayağa kalkmaya çalışıyordu fakat başaramıyordu. Kanatlarından birini çırpabiliyordu fakat diğeri kırılmış gibi görünüyordu. Çok büyüktü, dev gibiydi ve kızıl pullarından her biri Kyra’nın boyundaydı. Dik bir kar birikintisinin üzerinde, coşkun akan bir nehre yakın yatıyordu.
Kyra şaşkınlıktan ağzı açık halde önünde gördüklerini değerlendirmeye çalıştı. Bir ejderha. Escalon’da. Volis’te. Dikenli Ormanda. Bu imkânsızdı. Ejderhaların dünyanın diğer ucunda yaşadıklarını biliyordu ve hayatında hiç bir tane görmemişti veya babasının zamanında veya onun da babasının zamanında Escalon’da ve Volis yakınlarında görülmemişlerdi. Bu çok mantıksızdı.
Birkaç kez gözlerini kırpıp ovuşturdu. Bunun bir yanılsama olabileceğini düşünüyordu.
Fakat işte orada duruyordu ve yeniden çığlık atıyordu. Kanıyla kırmızıya boyanmış karları pençesiyle kazıyordu. Kesinlikle yaralıydı ve kesinlikle bu bir ejderhaydı.
Kyra arkasını dönüp kaçması gerektiğini biliyordu, hatta bir parçası bunu istiyordu. Sonuçta bu ejderha onu tek bir nefesiyle, hatta pençesinin tek bir darbesiyle öldürebilirdi. Bir ejderhanın verebileceği zararla ilgili hikâyeler duymuştu. İnsanlara karşı olan nefretleri, bir insanı göz açıp kapayana kadar parçalarına ayırabilme yetenekleri veya tek bir nefesleriyle tüm bir köyü haritadan silebilecekleriyle ilgili hikâyeler…
Fakat Kyra’nın içinde bir şeyler orada kalmasını sağladı. Bunun cesaret mi yoksa aptallık mı veya kendi çaresizliği mi yoksa çok daha derin bir şey mi olduğunu bilmiyordu. İçinin derinliklerinde, çok çılgınca da olsa, bu yaratıkla anlayamadığı kadim bir bağ hissediyordu.
Ejderha gözlerini kırptı. Aynı şaşkınlıkla o da Kyra’ya bakıyordu. Kyra’yı en çok korkutan dişleri, pençeleri veya büyüklüğü değil fakat gözleri olmuştu. Gözleri kocaman parlayan sarı kürelerdi. Son derece hiddetli, son derece kadim ve aynı derecede ruhaniydi. Doğrudan gözlerinin içine bakıyordu. Kyra’nın kollarındaki tüyler diken diken oldu ve bu gözlerin Düş Gölü’ndeki yansımasında gördüğü gözlerin ta kendisi olduğunu fark etti.
Kyra öldürülmeye hazırlanarak cesaretini topladı fakat ejderha ateş püskürtmedi. Sadece gözlerini dikmiş ona bakıyordu. Yaralıydı ve kanı kar birikintisinin üzerinden nehre doğru akıyordu. Bu manzara Kyra’nın canını yaktı. Ona yardımcı olmak istedi. Hatta dahası buna mecburdu. Kraliyetteki her klanın, uymazlarsa ailelerine lanet getirecek olan, hayatları boyunca tuttukları bir yemin, kutsal bir aile kanunu vardı. Kendi ailesinin nesillerden nesillere aktarılan yemini ise, hiçbir zaman yaralı bir hayvanı öldürmemekti. Aslında bu babasının hanedanının da işaretiydi: Bir kurdu tutan bir şövalye. Ailesi bu yemini nesillerdir koruyor ve ne zaman yaralı bir hayvanla karşılaşsalar ona yardım etmek üzere bu yemini kanun olarak uyguluyorlardı.
Kyra zorla nefes alan ve nefesi kesilen yaratık karşısında içinde bir şefkat duygusu hisseti ve ailesinin yükümlülüklerini hatırladı. Ona sırtını dönmesi ailesine çok kötü bir lanetin musallat olmasına sebep olabilirdi ve ne kadar riskli de olsa onu iyileştirmeye kararlıydı.
Kyra donakalmış halde dikilir, hiçbir hareket yapamazken, başka bir sebepten daha arkasını dönüp gidemeyeceğini fark etti: bu yaratıkla arasında, o güne kadar karşılaştığı tüm hayvanlardan, hatta kendisi için bir erkek kardeş gibi olan Leo’dan bile daha güçlü bir bağ olduğunu hissediyordu. Sanki çok uzun zamandır görüşmediği bir arkadaşıyla tekrar buluşmuş gibi hissediyordu. Ejderhanın muazzam gücü, gururu ve şiddetini hissedebiliyordu ve onun etrafında olmak kendisine ilham veriyordu. Dünya olduğundan daha büyükmüş gibi hissetmesine neden olmuştu.
Kyra açıklığın uçunda durmuş ne yapması gerektiğini düşünürken bir dalın çatırtısıyla irkildi. Hemen arkasından da bir kahkaha sesi duyuldu, zalim bir adamın kahkahası. Dönüp sesin geldiği yere baktığında, açıklıkta aylakça gezinen, bir mızrak taşıyan ve ejderhanın başında gelip duran, Lordun Adamlarının kızıl zırhı ve nüfuzlu kürkünü giyen bir asker görünce şaşırdı.
Asker aniden ejderhanın göğüs kafesini dürtüp çığlık atıp kıvrılmasına sebep olduğunda Kyra geri çekildi. Sanki kendi canı yakılmış gibi hissediyordu. Asker belli ki yaratığın yaralı olmasından faydalanıyor, onu öldürmeye hazırlanıyor fakat öncesinde işkence ediyordu. Bu fikir Kyra’yı sonsuz derecede acıttı.
“Baltam, evlat!” diye bağırdı asker.
Büyük ihtimalle on üç yaşında bir oğlan, bir atı çekerek, temkinli bir şekilde açıklığa girdi. Bir yardımcıya benzeyen bu oğlan yaklaştıkça, bir ejderha görmüş olması nedeniyle dehşete kapılmış görünmeye başladı. Onu emredileni yaptı ve atın eyerinden bir uzun balta çekip ustasına verdi.
Asker yakına gelirken Kyra endişeyle izledi. Baltanın bıçağı ay ışında parıldıyordu.
“Sana söyleyeyim, bu çok güzel bir av olacak,” dedi, kendiyle gurur duyduğu belli oluyordu. “Nesiller boyunca benim hakkımda şarkılar söyleyecekler, tüm avların en iyisi hakkında.”
“Ama onu siz öldürmediniz!” diye itiraz etti yardımcı. “Onu yaralı halde buldunuz!”
Asker oğlana dönüp baltayı onu tehdit eder şekilde gırtlağına dayadı.
“Onu ben öldürdüm, evlat, anladın mı?”
Oğlan yutkundu ve yavaşça başını salladı.
Sonra asker tekrar yaratığa dönüp baltasını kaldırdı. Ejderhanın açıkta kalan boynunu inceliyordu. Ejderha kaçmaya, kendini kaldırmaya çalıştı ama aciz durumdaydı.
Ejderha aniden dönüp doğrudan Kyra’ya baktı. Sanki onu hatırlıyor gibiydi. Sarı gözleri parlıyordu ve Kyra ejderhanın ondan bir ricada bulunduğunu hissedebiliyordu.
Kyra kendini daha fazla tutamadı.
“HAYIR!” diye bağırdı.
Kyra hiç düşünmeden, karın üzerinde kayarak, eğimden aşağı aceleyle açıklığa koştu. Leo da hemen yanındaydı. Bir Lordun Adamıyla bu şekilde yüzleşmenin cezasının ölüm olabileceğini veya orada tek başına, açığa çıkmış şekilde, kendini öldürtme ihtimaliyle yüzleşebileceğini düşünmek için bir an bile duraklamadı. Sadece ejderhanın hayatını kurtarmayı düşünüyordu veya masum olanı korumayı.
İleri doğru koşarken içgüdüsel olarak yayını omzundan indirdi, bir ok yerleştirdi ve Lordun Adamına nişan aldı.
Asker orada, hiçliğin ortasında bir başkasını görünce tam anlamıyla donakalmıştı; hele ki bir kızı, hem de kendisine bir ok doğrultan bir kızı… Baltası havada asılı kalmış şekilde bir süre durdu ve sonra baltayı indirip kıza doğru döndü.
Kyra’nın kolları yayın kirişini gerili tutmaktan titremeye başlamıştı. Adamın göğsüne nişan almıştı fakat zorunda kalmadığı sürece atışı yapmak istemiyordu. Daha önce hiç bir insan öldürmemişti ve yapabileceğinden emin değildi.
“Baltanı indir,” diye emir Verdi, en sert ses tonunu kullanmaya çalışıyordu. Böyle zamanlar için babasının, kalın, otoriter sesine sahip olabilmeyi diledi.
“Ve kim bana emir veriyor?” diye bağırdı adam alaycı bir sesle; eğleniyormuş gibi bir hali vardı.
“Ben Kyra,” diye bağırdı, “Volis’in Komutanı Duncan’ın kızı.” Sözlerine bir parça vurgu eklemişti; adamı geri çekilmek üzere korkutabilmeyi umuyordu.
Fakat asker sadece genişçe sırıttı.
“Boş bir unvan,” diye karşılık verdi. “Sizler Pandesia’nın hizmetkârlarısınız, Escalon’un geri kalanı gibi ve herkes gibi siz de Lord Valiye hesap verirsiniz.”
Kızı baştan aşağı süzüp dudaklarını yaladı ve ileri doğru tehditkâr bir adım attı. Kesinlikle korkmamıştı.
“Bir Lordun Adamına silah doğrultmanın cezasını biliyor musun kızım? Seni hapse attırabilirim. Seni, babanı ve tüm halkını, sadece bu hareketin yüzünden hem de.”
Aniden ejderha derin bir nefes aldı. Zor nefes alıyor, soluğu kesiliyordu. Asker onu hatırlayıp ona baktı. Belirgin şekilde ateş püskürtmeye uğraşıyor fakat yapamıyordu.
Asker tekrar Kyra’ya baktı.
“Yapmam gereken bir işim var!” diye azarladı kızı sabırsızca. “Bugün şanslı günün; hemen şimdi koşarak uzaklaş buradan, babana dön ve yaşamana izin verdiğim için tanrıya şükret. Şimdi defol git!”
Daha sonra alaycı bir şekilde arkasını döndü, sanki kız tamamen zararsızmış gibi onu tamamen umursamaz bir haldeydi. Baltasını yeniden kaldırıp bir adım ileri attı ve baltayı ejderhanın boğazının üzerinde tuttu.
Kyra içinin öfkeyle dolduğunu hissetti.
“Seni tekrar uyarmayacağım!” diye bağırdı, sesi bu kez daha düşüktü fakat kendisini bile şaşırtacak kadar ciddiyet taşıyordu.
Yayını daha fazla gerdi. Asker yeniden ona dönüp baktığında bu kez gülümsemiyordu, kızın son derece ciddi olduğunu anlamış gibiydi. Kyra adamın omzunun üzerinden baktığını görünce afallamıştı. Sanki arkasından birileri onu izliyordu. Tam o anda gözünün ucuyla bir hareket fark etti ama çok geç olmuştu.
Kyra yan tarafından bir darbe aldı ve yana doğru uçtu. Dev gibi bir cüsse üzerine çöküp onu yere yapıştırdığında yayı elinden fırladı ve ok zararsız bir şekilde havada süzüldü. Karın üzerine serildiğinde güçlükle nefes alıyordu.
Kyra yönünü şaşırmıştı ve üzerinde durup onu yere bastıran askeri bulabilmek için çabaladı. Başında dikilmekte olan dört tane daha Lordun Adamını gördü ve daha fazlasının da ormanda gizlendiğini anladı. O askerin tek başına olduğunu düşünmekle ne kadar büyük aptallık yaptığını fark etti. Diğer adamlar başından beri orada gizleniyorlardı. Şimdi ilk askerin, göğsüne doğrultulmuş bir ok olmasına rağmen o kadar cesur davranabildiğini anlamıştı.
Adamlardan ikisi onu ayaklarından tutup kabaca sürükledi. Diğer ikisi de yaklaştı. Bunlar zalim bakışlı adamlardı. Yabani, hiç tıraş olmamış yüzleri vardı ve kana susamışlardı veya daha kötüsü… Biri kemerini çözmeye başladı.
“Yayı olan bir kız, öyle mi?” diye sordu biri alay ederek.
“Evinden, babanın kalesinden hiç çıkmamalıydın,” dedi bir diğeri de.
Bir hırıltı duyulduğunda cümlesini ancak bitirmişti ve Leo karların arasından sıçrayıp adamın üzerine indi ve onu yere yapıştırdı.
Diğer adam dönüp Leo’ya tekme savurdu fakat Leo dönüp adamın ayak bileğini ısırdı ve adamın yere devrilmesine sebep oldu. Adamlar Leo’yu geri püskürtmeye çalışırken, Leo ileri geri koşuyor, hırlıyor ve adamları ısırıyordu.
Diğer iki asker Kyra’ya odaklandılar ve Leo’nun zor durumda olmasıyla Kyra içinde bir panik dalgası hissetti. Fakat ilginç olan, kendi durumunun kötülüğüne rağmen kendisi için değil ama ejderha için paniklediğini fark etti. Gözünün ucuyla ilk baltasının kaldırıp tekrar yaratığa yaklaştığını gördü ve Kyra o an onun öleceğini biliyordu.
Kyra içgüdüsel olarak tepki Verdi. Bir asker Leo tarafından savunmasız yakalandı ve Kyra’nın kolunu bir anlığına gevşetti. Aynı anda Kyra arkasına uzanıp sırtında asılı duran asasına uzandı ve yıldırım hızıyla çekti. Askerlerden birinin şakağındaki basınç noktasına mükemmel bir vuruş yaptı.
Daha sonra asasını geri çekip, elinin içinde, yakın dövüşte kullanabileceği şekilde kaydırdı ve diğer askerin burun kemiğine indirdi. Adam burnundan kan fışkırarak ciyakladı ve dizlerinin üstüne düştü.
Kyra bunun diğer iki adamı halletmesi için bir şans olduğunu biliyordu. İki adam yerdeydi. Leo ikisini de yere indirmişti ve adamlar ondan kurtulmaya çalışıyordu.
Fakat Kyra’nın aklı hala ejderhadaydı, düşünebildiği tek şey oydu ve çok vakti kalmadığını biliyordu. Dolayısıyla yayına koştu, yerden kaldırdı ve bir ok yerleştirdi. Düşünmeye vakti yoktu, hele ki nişan almaya hiç; hemen atış yapmaya hazırlandı. Sadece bir atışı olabileceğini biliyordu ve bu atış iyi olmak zorundaydı. Bu atış bir çatışma, gerçek bir savaş sırasında yapacağı ilk atış olacaktı; karanlıkta, kör edici kar ve rüzgârda, ağaçlar ve dalların arasından, yirmi metre kadar uzağındaki bir hedefe yapacağı ilk atış. Hayatı boyunca işinin biraz da şansa kaldığı ilk atış olacaktı.
Kyra tüm eğitimini çağırdı, atış yaparak geçirdi uzun gün ve geceleri, içindeki her şeyi ve kendini odaklanmaya zorladı. Kendini silahıyla tek vücut olmaya zorladı.
Kyra yayı gerdi ve bıraktı. Ok uçuşunu izlemeye başladığında zaman yavaşladı; havada çıkarttığı fısıltıyı duyabiliyordu ve vurup vuramayacağından emin değildi. Oyunun içinde çok fazla değişken vardı; şiddetli esebilecek bir rüzgârdan dalların sallanmasına, ellerinin donmuş olmasından askerin hareketlerine kadar birçok değişken…
Kyra okunun hedefine saplandığını belirten tatmin edici bir vurma sesi duydu ve askerin çığlık attığını duydu. Ay ışığı altında adamın yüzünün acıyla buruşmasını ve baltayı elinden zararsız bir şekilde yana düşürüp, yere devrilişini izledi. Ölmüştü.
Ejderha Kyra’ya baktı ve gözleri kenetlendi. Ejderhanın gece bile parlayan büyük sarı gözleri az önce yapmış olduğu şeyden tasdik eder gibi bakıyordu ve o anda Kyra onun hayatını kurtarmış olduğunu ve hayat boyu birbirlerine bağlandıklarını hissetti.
Kyra şoke olmuş şekilde duruyor ve az önce yapmış olduğu şeye inanmakta zorlanıyordu. Az önce gerçekten bir adam mı öldürmüştü? Sadece bir adam değil, bir Lordun Adamı. Escalon’un kutsal kuralını bozmuştu. Bu, artık geri dönüşü olmayan bir hareketti, savaş çıkmasına ve tüm halkının karışmasına neden olabilecek bir hareketti. Ne yapmıştı?
Fakat yine de yaptığı şey konusunda içinde en ufak bir pişmanlık veya şüphe yoktu. Kaderine bir adım atmış gibi hissediyordu.
Kyra yüzüne kalın ve nasırlı bir yumruk yediğinde çenesinde onu aninden kendine getiren keskin bir acı hissetti. Suratına yediği yumruk nedeniyle tökezleyerek gidip bir ağaca çarptı, ellerinin ve dizlerinin üzerine kara düştü ve dünyası acıyla doldu. Kafasında yıldızlar uçuşuyor, tüm dünya dönüyordu. Kendini toparlamaya fırsat bulamadan göğsünde bir tekme hissetti. Daha sonra ikinci asker ona saldırıp yüzünü kara bastırdı.
Asker onu sarsarak ayağa kaldırdığında Kyra nefes almakta zorlandı. Yaşamalarına izin vermiş olduğu iki askerle yüz yüze duruyordu. Leo hırladı fakat hala diğer iki askerle uğraşıyordu. Askerlerden birinin burnundan diğerinin şakağından kan geliyordu ve Kyra zamanı varken ikisini de öldürmüş olması gerektiğini anladı. Ellerinden kurtulabilmek için tüm gücüyle çabaladı fakat hiç şansı yoktu. Adamların gözlerinde ölümü görebiliyordu.
Biri ölü komutanlarına bir bakış attı, daha sonra yaklaşıp alaycı bir şekilde konuştu.
“Tebrikler,” diye tısladı. “Sabaha kalen ve halkın yerle bir olmuş olacak.”
Kızın suratına elinin tersiyle tokat attı ve Kyra geriye doğru tökezlerken yüzü acıyla doldu.
Diğer asker onu sıkıca yakalayıp boğazına hançeri dayadığında diğeri de kemerini çözmeye başladı.
“Ölmeden önce bizi hatırlayacaksın,” dedi. “Kısa hayatındaki son anın bu olacak.”
Kyra bir inleme duydu ve omzunun üzerinden dönüp baktığında bir askerin Leo’yu bıçakladığını gördü. Bıçak kendisine saplanmışçasına canı yandı. Fakat Leo korkusuzca saldırdı, döndü ve adamın bileğin dişlerini geçirdi.
Kyra boğazındaki bıçağı hissettiğinde tek başına olduğunu anladı. Fakat korkmak yerine özgürleştiğini hissetti. İçinde yükselen öfkeyi ve Lordun Adamlarından intikam alma duygusunu hissetti. Bu adamda mükemmel bir hedef bulmuştu. Orada ölebileceğini biliyordu fakat savaşmadan ölmeyecekti.
Asker dibine girene kadar onu kıyafetlerinden kavrayana kadar bekledi. Sonra bir ayağını yere sıkıca basıp geriye yaslandı ve müthiş esnekliğini tüm gücüyle havaya doğru tekme atmak için kullandı.
Kyra ayağının adamın bacak arasına büyük bir kuvvetle çarptığını hissetti ve adamın acı içinde bağırarak dizlerinin üzerine çöküşünü izledi. Mükemmel bir vuruş yaptığını biliyordu. Aynı anda Leo ona saldıran adamlardan kurtulup az önce Kyra’nın yere düşürdüğü adama saldırdı, adamı yere yatırıp dişlerini boğazına geçirdi.
Kyra ayakta kalan son askere baktı. Adam kılıcını çekti ve onunla yüzleşmeye hazırlandı. Kyra karın üzerinde duran asasını alıp hazırlandı. Adam güldü.
“Kılıca karşı bir asa,” diye dalga geçti. “Şimdi vazgeçsen daha iyi, böylece ölümün çok acı verici olmaz.”
Adam saldırıya geçip kılıcı savurdu. Aynı anda Kyra’nın içgüdüleri kontrolü aldı ve kendisini eğitim alanındaymış gibi düşündü. Adam kılıcı savururken, kız hızını avantaja çevirip sağa sola kaydı. Asker iri ve güçlüydü ve ağır bir kılıç kullanıyordu fakat kız hafif ve serbestti. Adam kızı ikiye bölmek amacıyla oldukça kuvvetli bir vuruş yapacağı sırada Kyra yana kaydı ve adamın dengesinin bozulmasını sağladı. Daha sonra asasıyla kendi etrafında döndü ve adamın bileğinin dışına sertçe vurup kılıcı düşürmesini sağladı. Kılıç karın içinde kaybolmuştu.
Adam şoke olmuş bir şekilde ona baktı, küçümseyerek güldü ve onu yere düşürebilmek için çıplak elle saldırdı. Kyra son ana kadar bekleyip son anda hafifçe eğilip asasının ucunu yukarı kaldırdı ve adamın çenesine vurdu. Darbe damın boynunu geri itti ve sırt üstü geri uçmasına sebep oldu. Yere düştüğünde kıpırdamıyordu. Leo adamın üzerine saldırıp öldüğünden emin olmak için dişlerini boğazına geçirdi.
Kyra tüm saldırganların öldüğünü düşündüğü sırada arkasından gelen bir ses duyunca afalladı. Daha önce Leo’ya saldırmış olan askerlerden biri bir şekilde tekrar ayağa kalkmış, atına koşmuş, kınından kılıcını çekmişti. Asker, dişleri hala yerdeki adamın boğazında olan ve arkası dönük Leo’ya doğru koşmaya başladı.
Kyra’nın kalbi göğsünden çıkacak gibi oldu. Ona yetişmek için çok uzaktaydı.
“LEO!” diye bağırdı.
Fakat hala hırlayan Leo fark etmedi.
Kyra etkili bir hareket yapması gerektiğini yoksa Leo’nun gözlerinin önünde öldürüleceğini biliyordu. Yayı hala karın üzerindeydi ve ondan çok uzaktı.
Hızla düşündü. Asasını kaldırıp dizine vurarak ikiye böldü. Bir ucu sivrilmiş olan bir parçayı aldı, nişan alıp geriye yaslandı ve mızrak atar gibi fırlattı.
Fırlattığı parça havada süzülürken, hedefini bulması için dua etti.
Asanın parçası adam Leo’ya ulaşamadan gırtlağını delip geçince Kyra rahat bir nefes aldı. Adam Leo’nun ayaklarının dibine düştü ve öldü.
Kyra sessizce olduğu yerde duruyor, güçlükle nefes alıyor ve her tarafa yayılmış katliama bakıyordu. Beş Lordun Adamı karın üzerinde yatıyor, karları kırmızıya boyuyordu ve Kyra ne yapmış olduğuna inanmakta zorlanıyordu. İncelemesini tam olarak bitiremeden gözünün ucuyla bir hareketlilik gördü. Dönüp baktığında yardımcının atına doğru koştuğunu gördü.
“Bekle!” diye bağırdı Kyra.
Onu durdurması gerektiğini biliyordu. Eğer Lord Valinin yanına dönebilirse tüm olan biteni anlatabilirdi ve onlar da tüm bunları yapanın kendisi olduğunu öğrenirlerdi. Bu da babasının ve tüm halkının öldürülebileceği anlamına gelirdi.
Kyra yayını aldı, nişan aldı ve iyi bir atış yapabileceği ana kadar bekledi. Sonunda oğlan açıklığa çıktığında, bulutlar açılıp ay parladı ve güzel bir atış fırsatı verdi.
Fakat atışı yapamadı. Sonuçta oğlan hiçbir şey yapmamıştı ve içinde bir şey masum bir oğlanı öldürememişti.
Kyra elleri titreyerek yayını indirdi ve oğlanın uzaklaşmasını izledi. Berbat hissediyordu ve bunun kendi ölüm cezası olabileceğini biliyordu. Bunun için bir savaş çıkabilirdi.
Yardımcı oğlanın yolda olması sebebiyle Kyra vaktinin az olduğunu biliyordu. Ormanın içinden koşarak babasının kalesine ulaşmak ve olanlar hakkında herkesi haberdar etmek zorundaydı. Savaşa hazırlanmak, kaleyi kapatmak veya canlarını kurtarmak için kaçmak için vakte ihtiyaçları vardı. İçinde korkunç bir suçluluk hissetti fakat aynı zamanda görev bilinci de vardı.
Fakat Kyra hiçbir yere kıpırdayamamıştı. Onun yerine durmuş, sağlam kanadını çırpan ve kendisine bakmakta olan ejderhayı büyülenmiş bir şekilde izledi. Onun yanında olması gerektiğini hissediyordu.
Kyra karın içinde, tepeden coşkun akan nehre doğru hızla koştu. Ejderhanın yanında durdu. Ejderha boynunu hafifçe kaldırmıştı ve ona bakıyordu. Gözleri kenetlendiğinde ejderha ona esrarengiz bir şekilde baktı. Kyra bu bakışta bir minnettarlık yakaladığını düşündü fakat aynı zamanda öfke de vardı. Bunun sebebini anlayamadı.
Kyra biraz daha yaklaştı. Leo arkasında hırlıyordu. Atmış santim kadar mesafede durdu. Nefesi kesildi. Böylesine muhteşem bir canlının bu kadar yakınında durduğuna hala inanamıyordu. Bunun ne kadar tehlikeli olduğunu biliyordu. Ejderha isterse onu her an öldürebilirdi.
Kyra yavaşça elini kaldırdı. Ejderha kaşlarını çatıyormuş gibi görünüyordu. Kalbi korkuyla çarpıyordu. Uzanıp hayvanın pullarına dokundu. Cildi çok sert, çok kalın ve çok ilkeldi. Sanki zamanın başlangıcına dokunmak gibiydi. Parmak uçları onu okşarken elleri titriyordu ve bu soğuk yüzünden değildi.
Onun burada bulunması çok büyük bir gizemdi ve aklında milyonlarca soru uçuşuyordu.
“Seni ne yaraladı?” diye sordu Kyra pullarını okşarken. “Dünyanın bu tarafında ne yapıyorsun?”
Yaratığın gırtlağının derinlerinden geliyormuş gibi bir hırıltı duyuldu. Kyra korkup elini çekti. Kyra bu yaratığı anlayamıyordu. Her ne kadar hayatını kurtarmış da olsa ona bu kadar yakın olmanın çok kötü bir fikir olduğunu hissetmeye başladı.
Ejderha Kyra’ya baktı ve keskin pençesini Kyra’nın boğazına dokununcaya kadar kaldırdı. Kyra donakalmış ve dehşete kapılmış bir şekilde bekledi. Boğazını parçalayıp parçalamayacağını merak ediyordu.
Ejderhanın gözlerinde bir şey parladı ve fikrini değiştirmiş gibi bir hal aldı. Pençesini geri çekti ve sonra hızlı bir hareketle bir çizik attı.
Pençe yanağını çizip kan akıtırken Kyra yüzünde yakıcı bir acı hissetti ve çığlık attı. Bu sadece bir sıyrıktı ama Kyra bunun kendisinde bir yara izi bırakmaya yeteceğini biliyordu.
Kyra uzanıp yaraya dokundu ve ellerinde taze kanı gördü. Çok derin bir ihanet ve kafa karışıklığı hissetti. Ejderhanın meydan okuyan gözlerine baktı. Bu yaratığı anlamak için ne yapacağını bilmez bir haldeydi. Kendisinden nefret mi etmişti? Onun hayatını kurtarmakla hata mı yapmıştı? Kendisini öldürebilecekken neden sadece bir çizik atmıştı?
“Sen kimsin?” diye sordu korkuyla, yumuşak bir tonda.
Bir ses duydu, kadim bir ses; kafasının içinde gümbürdüyordu:
Theos.
Kyra şoke olmuştu. Bunun ejderhanın sesi olduğunu biliyordu.
Kyra daha fazla bir şeyler söylemesini umarak bekledi fakat aniden, hiç uyarmadan Theos sessizliği bir çığlıkla bozdu. Başını geri atmış, kendisinden uzaklaşmaya çalışıyordu. Çılgın gibi dönüyor ve çırpınıyor, umutsuzca ayağa kalkmaya çalışıyordu.
Kyra nedenini anlayamamıştı.
“Bekle!” diye bağırdı Kyra. “Yaralısın! Yardım etmeme izin ver!”
Onu bu kadar çırpınırken görmek acı veriyordu. Yarasından kan damlıyordu ve bir kanadını kullanamıyordu. O kadar büyüktü ki her bir çırpınışı dev bir kar bulutu oluşturuyor, yeri sarsıyor, dünyanın gümbürdemesine sebep oluyor ve karlı gecenin durgunluğunu kırıyordu. Havaya kalkabilmek için ne kadar uğraştıysa da başaramadı.
“Nereye gitmek istiyorsun?” diye bağırdı Kyra.
Theos yeniden çırpındı ve bu sefer karlı tepeden aşağı doğru yuvarlanmaya başladı. Kontrolden çıkmış şekilde yuvarlanıyor, kendini durduramıyordu. Sonunda coşkun akıntının içine yuvarlandı.
Ejderha şiddetli akan nehrin sularına düşerken Kyra korku ve çaresizlik içinde olanları izledi.
“HAYIR!” diye bağırarak ileri atıldı.
Fakat yapabileceği hiçbir şey kalmamıştı. Şiddetli akıntı Theos’u sert bir şekilde hırpalayarak ve çığlık çığlığa, ormanın içinde kıvrılan nehir akıntısına katıp götürmüş ve Theos bir kıvrımın arkasında gözden kaybolmuştu.
Kyra onun gözden kayboluşunu izledi ve kalbinin çok kötü şekilde kırıldığını hissetti. Bu yaratığı kurtarmak için her şeyi feda etmişti; hayatını, halkının kaderini, her şeyi fakat şimdi o gitmişti. Bütün bunlar ne içindir? Bu olaylar gerçekten olmuş muydu?
Kyra dönüp hala karın üzerinde yatmakta olan beş ölü adama baktı. Daha sonra yaralı Leo’yu gördü. Uzanıp hayvanın yüzündeki deliği hissetti ve kanı gördü. Artık her şeyin gerçek olduğundan emindi. Bir ejderhayla karşılaşmış ve hayatta kalmıştı. Beş Lordun Adamını öldürmüştü.
Bu geceden sonra hayatının bir daha asla aynı olmayacağını biliyordu.
Kyra ormana doğru kıvrılan at izlerini fark etti ve kendi halkını uyarmak için kaçan oğlanı hatırladı. Lordun Adamlarının halkı için geri geleceğini biliyordu.
Kyra dönüp ormana doğru koşmaya başladı. Leo da yanındaydı. Volis’e geri dönmeye ve hala geç kalmadıysa babasını ve tüm halkını uyarmaya kararlıydı.
BÖLÜM ON İKİ
Vesuvius, Trollerin Kralı ve Marda’nın Yüce Hükümdarı, dünyanın altındaki devasa mağarada, otuz metre kadar yüksekteki balkonda durdu ve aşağı baktı. Trol ordusunun çalışmalarını inceliyordu. Binlerce troll mağaralardan oluşan devasa yeraltında çalışıyorlardı; kazma ve çekiçlerle kayaları kırıyor, toprak ve taşları parçalara ayırıyorlardı. Maden çalışmasının sesi oldukça yüksekti. Duvarlarda sayısız meşale asılıydı ve yerin altından geçen lavlar, troller altlarındaki sıcak nedeniyle terler ve güç nefes alırken, parlıyor, ışık yayarak mağarayı aydınlatıyor ve ortamı ısıtıyordu.
Vesuvius genişçe gülümsedi. Trol suratı biçimsiz, bozuk şekilli ve bir insanın iki katı kadardı. Ağzından fillerin dişlerine benzer iki uzun diş çıkıyordu. İnsanların acı çektiğini izlemekten zevk alan boncuk gibi, kırmızı gözleri vardı. Halkının sıkı çalışmasını, her zamankinden daha fazla çalışmasını istiyordu. Atalarının başaramadığı şeyi başarmanın tek yolunun aşırı miktarda çok çalışmak olduğunu biliyordu. Normal bir trolün iki katı, bir insanın ise üç katı büyüklükte olan Vesuvius tam bir kas ve öfke yığınıydı ve farklı olduğunu, kendisinden öncekilerin yapamadığını yapabileceğini biliyordu. Atalarının bile aklına gelmemiş olan bir plan ortaya çıkartmıştı; ulusunun sonsuza kadar zafer kazanmasını sağlayacak bir plan. O güne kadar yapılmış en büyük tüneli yaptırıyordu. Ateş Duvarlarının altından geçip, Escalon’un altına kadar gidecek bir tünel ve her bir çekiç darbesiyle tünel daha da derinleşiyordu.
Halkı yüzyıllar boyunca bir kez bile Ateş Duvarlarını yığınlar halinde nasıl geçeceklerini çözememişti. Orada burada birkaç troll tek başlarına diğer tarafa geçmeyi başarmıştı fakat hepsi de bu intihar görevinde ölmüştü. Vesuvius’un istediği şey tüm ordusunun aynı anda ve tek seferde diğer tarafa geçip Escalon’u tek seferde ve sonsuza kadar yok etmekti. Ataları bunu nasıl yapacaklarını anlayamamışlardı ve kanaatkâr hale gelip, burada, Marda’nın yaban topraklarında bir yaşama çekilmişlerdi. Fakat o bunu kabul etmiyordu. Vesuvius tüm atalarından daha bilge, daha sert, daha kararsız ve daha acımasızdı. Bir gün düşünürken eğer Ateş Duvarlarının içinden veya üzerinden geçemiyorsa belki de altından geçebileceği düşüncesi aklına gelmişti. Bu fikirle büyülenmiş ve acilen planını uygulamaya koymuştu. O günden beri de binlerce trol ve köle trol krallığının en büyük yapıtını inşa edene kadar da durmayacaktı: Ateş Duvarlarının altından geçen bir tünel…
Vesuvius şeflerinden birinin, Batıda yakalayıp getirdikleri yüzlerce diğer köleye zincirledikleri bir insan köleyi kırbaçlamasını keyifle izledi. Adam çığlık atıp yere düştü ve ölene kadar kırbaçlandı. Vesuvius diğer insanların daha hızlı çalışmaya başladığını görüp keyifle sırıttı. Trolleri neredeyse bir insanın iki katı büyüklükte, daha da biçimsiz görünümlü, kabarık kasları ve şekilsiz yüzleri olan ve doyumsuz bir kana susamışlıkla yanan trollerdi. Yakaladıkları insanların troller için içlerindeki şiddetti atmalarını sağlamakta iyi bir araç olduklarını düşünüyordu.
Fakat Vesuvius izlediği sürece yine de memnu görünmüyordu. Ne kadar insan köleleri de olsa, ne kadar çok askerini bu işe de koşsa veya her ne kadar kendi halkını motive etmek için onları kırbaçlasa veya öldürse de işlem yavaş yürüyordu. Kaya çok sert, iş çok büyüktü. Bu hızda bu tünelin kendi ömrü içinde bitmesinin mümkün olmadığını ve Escalon’un işgal etme hayalinin sadece bir hayalden ibaret kalacağını biliyordu.
Marda’da istediklerinden çok daha fazla alanları vardı fakat Vesuvius istediği toprak değildi. İnsanların hepsini zapt etmek, öldürmek, onlara ait ne varsa almak istiyordu; sadece eğlence olsun diye. Hepsini istiyordu ve oraya ulaşmak istiyorsa daha ciddi önlemler almanın vaktinin geldiğini biliyordu.
“Lordum ve Kralım?” diyen bir ses duydu.
Vesuvius dönüp birkaç askerinin gelmiş olduğunu gördüğü. Askerler, trol ulusunun belirleyici, ön tarafında, ağzında bir köpek tutan kükreyen bir yabandomuzu armalarıyla donatılmış yeşil zırhları giyiyordu. Adamları, onun olduğu ortamda yapmak üzere eğitildikleri şekilde saygıyla başlarını eğmiş yere bakıyorlardı.
Vesuvius adamlarının aralarında bir trol asker tuttuklarını gördü. Zırhı parçalanmış, yüzü kül ve çamurla kaplı ve yanık izleri taşıyan bir askerdi.
“Söyleyin,” diye emretti.
Adamlar yavaşça başlarını kaldırıp onun gözlerine baktılar.
“Bu asker Marda içinde, Güneyorman’da yakalandı,” diye bildirdi biri. “Ateş Duvarlarının diğer tarafından dönerken yakalanmış.”
Vesuvius yakalanmış ve zincirlenmiş olan askeri süzdü ve içi iğrenmeyle doldu. Her gün Marda’dan Ateş Duvalarını aşıp diğere tarafa, Escalon’a geçmeleri için birçok adam gönderiyordu. Eğer geçişten sağ kurtulurlarsa insanlar arasında yapabildikleri kadar çok dehşet saçmaları emredilirdi. Hayatta kalabilirlerse de iki Kuleyi aramaları ve Ateş Duvarlarının kaynağı olduğu söylenen efsanevi Ateş Kılıcını çalmaları da emredilmişti. Trollerin birçoğu bu yolculuktan geri dönmemişti. Ya Ateş Duvarlarının geçitlerinde ölmüş ya da Escalon’da insanlar tarafından öldürülmüşlerdi. Görevleri tek yönlü bir görevdi: Ellerinde Ateş Kılıcı olmadığı sürece asla geri dönmemeleri emredilirdi.
Fakat bazen Ateş Duvarlarındaki seyahatleri nedeniyle biçimleri bozulmuş, görevlerinde başarısız olmuş trolleri, Marda’da güvenli limanlarına geri dönmek için gizlice geri kaçarlardı. Vesuvius bu trollerden iğrenirdi ve bunları asker kaçağı olarak değerlendirirdi.
“Batıdan bana ne haberler getirdin?” diye sordu. “Kılıcı buldun mu?” diye ekledi fakat cevabı zaten biliyordu.
Asker yutkundu. Dehşete kapılmış görünüyordu.
Yavaşça başını salladı.
“Hayır, Lordum ve Kralım,” dedi, sesi titrekti.
Vesuvius öfkelendi.
“Peki, o halde neden Marda’ya döndün?” diye sordu.
Trol başı öne eğik durmaya devam etti.
“Bir grup insan tarafından tuzağa düşürüldüm,” dedi. “Şansım vardı kaçabildim ve buraya gelebildim.”
“Fakat neden geri geldin?” diye baskı yaptı Vesuvius.
Asker ona baktı, şaşırmış ve gerilmişti.
“Çünkü görevim bitmişti, Lordum ve Kralım.”
Vesuvius hiddetlendi.
“Görevin Kılıcı bulmaktı veya denerken ölmek.”
“Fakat Ateş Duvarlarını geçtim!” diye kendini savundu. “Birçok insan öldürdüm! Ve geri döndüm!”
“Peki, bana söyler misin,” dedi Vesuvius sakince, bir elini trolün omzuna koydu ve balkonun kenarına doğru yürüdüler. “Geri dönmen halinde yaşamana izin vereceğimi gerçekten düşündün mü?”
Vesuvius aniden trolü sırtından yakalayıp öne doğru bir adım attı ve onu balkondan aşağı fırlattı.
Asker havada çığlık atarak uçarken zincirlerinin izin verdiği ölçüde sağa sola sallandı. O düşerken aşağıdaki tüm işçiler durup yukarı bakarak onu izledi. Yirmi metre kadar düştükten sonra sonunda aşağıdaki sert kayanın üstüne çakıldı.
İşçiler yukarıya Vesuvius’a bakarken o da işçilere baktı. Bunun, hata yapanların başına ne geleceğini hatırlamalarına yardımcı olacağını biliyordu.
İşçiler hemen çalışmaya geri döndüler.
Vesuvius, hala öfkeliydi ve bunu birilerinden çıkartması gerekiyordu. Geri dönüp kanyon duvarına oyulmuş dönen merdivenden gösterişli bir şekilde indi. Adamları da onu takip ediyordu. Gelişmeleri bizzat yakından gözlemlemek istiyordu. Hazır aşağı inmişken öldüresiye dövebileceği hastalıklı bir köle bulabileceğini düşündü.
Vesuvius siyah kayalara oyulmuş merdivenlerden, art arda katları inerek, aşağı yaklaştıkça daha da sıcaklaşan, devasa mağaranın zeminine indi. Mağara zemininde azametle yürüyüp, lav akıntılarının arasından ve çalışan yığınlarının arasından zikzak çizerek yürürken düzinelerce askeri de onu takip etti. O ilerlerken binlerce asker ve köle çalışmalarına ara verip, ona yol açarken başlarını eğdiler.
Aşağısı sıcaktı. Zemin sadece terleyen adamlar yüzünden değil, aynı zamanda zeminin altından akan ve duvarlardan sızan lav akıntıları ve adamlar kazma ve küreklerle kayalara vurdukça kayalardan yükselen kıvılcımlar nedeniyle ısınmıştı. Vesuvius geniş mağara zeminini geçip tünelin ağzına geldi. Orada bir süre durup baktı. Kazılmakta olan tünel otuz metre genişlikte on beş metre yüksekliğindeydi dünyanın derinliğinde, kademeli olarak daha derine doğru gidiyordu. Günü geldiğinde Ateş Duvarlarının altında bir ordunun saklanmasını sağlayabilecek kadar derindi. Bir gün yüzeye çıkacak ve Escalon’a saldıracaklar ve binlerce insanı köle olarak alacaklardı. O günün hayatındaki en muhteşem gün olacağını biliyordu.
Vesuvius ileri yürüdü, bir askerin elinden kırbacı aldı, yukarı kaldırdı ve askerleri kırbaçlamaya başladı. Hepsi işinin başına dönmüş, kayalara öncekinin iki katı hızda vuruyor, bir toz bulutu yükselene kadar siyah sert kayaları eziyorlardı. Daha sonra insan kölelere yöneldi. Escalon’dan kaçırdıkları ve buraya geri getirmeyi başardıkları kadın ve erkekler… Bunlar en çok zevk aldığı görevlerdi. Sadece Batıyı dehşete düşürmek için yaptırdığı görevler. İnsanların çoğu dönüş yolundaki geçitlerde ölmüştü fakat yeteri kadar kısmı, çok kötü yanmış ve sakatlanmış da olsa bura, tünellerinde ölümüne çalıştırılıyorlardı.
Vesuvius onlara dikkat kesildi. Kırbacı bir adamın eline tutuşturup bir kadını işaret etti.
“Öldür onu!” diye emir verdi.
Adam titreyerek olduğu yerde duruyordu ve belli belirsiz başını salladı.
Vesuvius adamın elinden kırbacı kapıp onu kırbaçlamaya başladı. Adam direnmeyi bırakıp ölene kadar kırbaçladı.
Diğerleri işlerinin başına döndü; onun gözüne çarpmamaya çalışıyorlardı. Vesuvius kırbacı fırlattı. Hızla nefes alıyordu ve mağaranın ağzına baktı. Ezeli düşmanına bakıyor gibiydi. Yarım şekil almış bir yaratımdı, hiçbir yere ulaşmıyordu. Her şey çok yavaş ilerliyordu.
“Lordum ve Kralım,” diyen bir ses duydu arkasından.
Vesuvius yavaşça arkasını döndü ve en iyi birliklerine özel hazırlanmış siyah yeşil zırhları giyen, elit troll birliği Mantra’dan askerleri gördü. Orada gururlu bir şekilde duruyor, yanlarında baltalı kargılarını tutuyorlardı. Bunlar Vesuvius’un saygı gösterdiği sayılı trollerdendi ve onları görmek kalp atışlarını hızlandırmıştı. Bunun bir tek anlamı olabilirdi: Yeni haberler getirmişlerdi.
Vesuvius Mantra’yı aylar önce özel bir göreve atamıştı: Büyük Orman’da gizlenen ve binlerce trolü öldürmüş olduğu söylenen devi bulmak. Hayali bu devi yakalayıp buraya getirmek ve onun kas gücünü tüneli tamamlatmak için kullanmaktı. Vesuvius görev üstüne görev yaptırmıştı ama geri dönen olmamıştı. Gönderdiği adamların hepsi dev tarafından öldürülmüş olarak bulunmuştu.
Vesuvius bu adamlara bakarken kalbi umutla dolup daha hızlı atmaya başladı.
“Konuş,” diye emretti.
“Lordum ve Kralım, devi bulduk,” diye bildirdi bir tanesi. “Onu köşeye kıstırdık. Adamlarımız emirlerinizi bekliyor.”
Vesuvius yavaşça gülümsedi. Hatırlayabildiği kadarıyla uzun zamandır ilk defa memnundu. Kafasında planı kuvvetlenirken gülümsemesi genişledi. Nihayet planı mümkün olacak, nihayet Ateş Duvarlarını aşabilecekti.
Karşısında azimle duran ve söylenecek her şeyi yapmaya hazı bekleyen kumandana baktı.
“Beni ona götürün.”
BÖLÜM ON ÜÇ
Kyra asasından destek alarak, artık dizlerini geçen karın içinde, artık tam bir tipiye dönmüş yağışın arasında Dikenli Ormanın içinden geçmeye çalışıyordu. Fırtına o kadar şiddetlenmişti k artık kalın dalların arasından geçebiliyor, dev ağaçları ittiriyor, şiddetli rüzgâr neredeyse ağaçları ortadan ikiye bölüyordu. Şiddetli rüzgâr ve kar yüzünü kırbaçlıyor, görmesini yine imkânsız hale getiriyordu. Hatta ayakta durmakta bile zorlanıyordu. Rüzgâr şiddetini artırmaya devam ettikçe, birkaç adım atmaya çalışması bile tüm gücünü almaya başlamıştı.
Kan kırmızısı ay sanki fırtına tarafından yutulmuşçasına çok önce kaybolmuştu ve artık yönünü bulabilmesi için bir ışığı yoktu. Işığı olsaydı bile herhangi bir şey görmesi neredeyse imkânsızdı. Onu ayakta tutan tek şey Leo’ydu. Yavaş yürüyen, yaralı ve kendisine yaslanan hayvanın varlığı tek tesellisiydi. Her adımıyla sanki daha derine batıyormuş gibi hissediyordu ve hiç ilerleyip ilerleyemediğini merak ediyordu. Halkına geri dönmek ve onları uyarmak için acele ediyordu fakat her adımıyla çabası daha da boş hale geliyordu.
Kyra başını kaldırıp etrafa bakmaya çalıştı. Gözlerini kısıp uzak da olsa bir işaret, hiç olmazsa doğru yöne gittiğini gösterecek herhangi bir şey görmeye çalıştı. Fakat beyaz dünyada kaybolmuştu. Ejderhanın yanağında açtığı yara, sanki orada ateş varmış gibi yanıyordu. Elini kaldırıp yanağına dokundu ve eli kan oldu; tüm evrende sıcak kalmış tek şey. Yanağı, sanki ejderhadan iltihap kapmış gibi zonkluyordu.
Oldukça kuvvetli bir rüzgâr onu geri ittirdiğinde Kyra daha fazla devam edemeyeceğini anladı. Barınacak bir yer bulmak zorundaydılar. Volis’e Lordun Adamlarından önce varmak konusunda umutsuzdu fakat böyle yürümeye devam ederse orada bir yerde öleceğini de biliyordu. Güvendiği tek şey, eğer yardımcı evine dönebilmiş olsa bile Lordun Adamlarının bu havada saldırıya geçemeyecekleri gerçeğiydi.
Kyra bu kez bir barınak bulmak amacıyla etrafına baktı fakat onu bulmak bile imkânsızdı. Beyazdan başka bir şey göremez, sert esen rüzgârın uğultusundan hiçbir şey düşünemez hale gelen Kyra panik yapmaya başladı. Kendisinin ve Leo’nun orada donacağı ve bir daha hiç bulunamayacağı fikri aklında dolaşmaya başladı. Eğer kısa zamanda bir şey bulamazsa sabaha kesinlikle ölmüş olacaklarını biliyordu. Bu durum yavaşça etrafını sarmıştı ve şimdi daha da umutsuz hale gelmişti. Volis’i terk edebileceği tüm geceler içinde en kötüsünü seçtiğini şimdi anlamıştı.
Sanki yeni niyetini anlamış gibi Leo inlemeye başladı ve aniden dönüp kendisinden uzaklaştı. Bir açıklığı geçip açıklığın diğer ucuna vardığında bir kar yığınını şiddetli bir şekilde kazmaya başladı.
Leo uluyup, şiddetle pençe atıp karda daha derine doğru kazdıkça Kyra mera içinde onu izledi ve ne bulmuş olduğunu merak etti. Sonunda yolu açtığında, iri bir kayaya oyulmuş küçük bir mağarayı ortaya çıkarttığını görünce şaşırdı. Kalbi umutla doldu ve aceleyle o tarafa geçti. Eğilip baktığında mağaranın ikisini korumaya yetecek kadar geniş olduğunu gördü. Ayrıca içinin kuru ve rüzgârdan korunaklı olduğunu görünce heyecanlandı.
Eğilip kurdun başını öptü.
“Başardın oğlum.”
Kurt da onu yaladı.
Dizlerinin üstüne çöküp sürünerek mağaraya girdi. Leo da hemen arkasındaydı. İçeri girdiklerinde içini bir rahatlama duygusu kapladı. Nihayet sessizlik vardı. Rüzgârın sesi buraya ulaşmıyor ve ilk defa yüzüne veya kulaklarına vurmuyordu. İlk defa kuruydu. Yeniden nefes alabiliyormuş gibi hissetti.
Kyra çam iğnelerinin üzerinde mağaranın derinliklerine doğru süründü. Ne kadar derine gittiğini merak ediyordu. Sonunda mağaranın arka duvarına ulaştı. Oturdu ve sırtını duvara yaslayıp dışarı baktı. Bir miktar kar içeri giriyordu fakat kendisinin olduğu derinliğe ulaşamıyordu ve mağara çoğunlukla kuruydu. Uzun zamandır ilk kez gerçekten rahatlamıştı.
Leo da hemen yanına geldi ve başını dizlerine koydu. Kyra sırtı duvara dayalı şekilde titreyen hayvanı kucaklayıp göğsüne bastırdı. Onu sıcak tutmaya çalışıyordu. Kürkündeki ve üzerindeki karları temizledi, onu kurulamaya çalıştı ve yarasını inceledi. Şansı vardı; yara derin değildi.
Kyra yarayı temizlemek için kar kullandı ve yarasına dokununca kurt inledi.
“Sişşşt,” dedi.
Cebine uzanıp ona son parça kurutulmuş eti Verdi; hayvan bunu iştahla yedi.
Kyra karanlıkta yeniden arkasına yaslanıp şiddetli rüzgârın sesini dinleyerek, yeniden birikmeye başlayan ve görüşünü kapatan karı izleyerek oturdu ve bunun dünyanın sonu olduğunu hissetti. Gözlerini kapatmaya çalıştı. Ölümüne yorgun hissediyordu, donmuştu ve umutsuzca dinlenmeye ihtiyacı vardı fakat yanağındaki zonklayan yara onu uyanık tutuyordu.
Fakat en sonunda göz kapakları ağırlaştı ve yavaşça ağırlaştı. Altındaki çam iğneleri tuhaf bir şekilde rahattı ve vücudu kayaya dönüşürken, tüm çabalarına rağmen bir süre sonra kendini tatlı bir uykunun kollarına dalarken buldu.
*
Kyra bir ejderhanın sırtında uçuyordu. Ejderha tiz sesler çıkarıp kanat çırparken, mümkün olduğunu bildiği en yüksek hızdan daha hızlı gidiyorlardı ve sımsıkı tutunmuştu. Çok büyük ve muhteşemdiler. Onları izlediği sırada daha da büyürlerken, tüm dünyayı kaplayabilirmiş gibi görünüyorlardı.
Aşağı baktı ve aşağıda Volis’in alçaklı yüksekli tepelerini görünce yüreği ağzına geldi. Burayı hiç bu açıdan, bu kadar yukarıdan görmemişti. Yeşil tepeleri, geniş ormanlıkları, hızla akan nehirleri ve bereketli üzüm bağlarıyla yemyeşil bir kırsalın üzerinden uçtular. Bu arazi ona çok tanıdık geliyordu ve kısa süre sonra Kyra babasının düzensiz kalesini tanıdı. Kadim taş duvarları kırsal alanı örtüyor, duvarların dışında koyunlar geziniyordu.
Fakat ejderha dalışa geçtiğinde Kyra aniden bir şeylerin ters gitmekte olduğunu fark etti. Duman yükseldiğini gördü; baca dumanı değil, oldukça yoğun siyah bir duman… Daha yakından baktığında babasının kalesinin ateşler içinde olduğunu görüp dehşete kapıldı. Ateş dalgaları her şeyi sarıyordu. Ufukta Lordun Adamlarının ordusunu gördü. Kaleyi kuşatıyor ve ateşe veriyorlardı. Aşağıdan gelen çığlıkları duyduğunda, tanıdığı ve sevdiği herkesin katledilmekte olduğunu biliyordu.
“HAYIR!” diye bağırmaya çalıştı.
Fakat kelimeler boğazında düğümlendi ve sesi çıkamadı.
Ejderha boynunu kaldırmış, kafasını çevirmiş onun gözlerine bakıyordu ve Kyra kurtarmış olduğu ejderhayı görünce şaşkınlığa düşmüştü. Delici sarı gözleri doğrudan gözlerinin içine bakıyordu. Theos.
Sen beni kurtardın, dediğini duydu kafasının içinde. Şimdi ben seni kurtarıyorum. Artık ikimiz biriz, Kyra. İkimiz biriz.
Aniden Theos keskin bir dönüş yaptı ve Kyra dengesini kaybedip düştü.
Havada çırpınırken çığlık attı. Hızla yere yaklaşıyordu.
“HAYIR!” diye çığlık attı Kyra.
Kyra karanlıkta çığlık atarak kalktı. Nerede olduğundan emin değildi. Çok hızlı nefes alıyordu. Nerede olduğunu anlayana kadar etrafına baktı ve mağarada olduğunu hatırladı.
Leo hemen yanı başındaydı ve inledi; başı dizlerindeydi ve onu yalıyordu. Derin bir nefes alıp nerede olduğunu hatırlamaya çalıştı. Dışarısı hala karanlıktı. Fırtına aynı şiddetle devam ediyor, rüzgâr uğulduyor ve kar birikiyordu. Yanağındaki zonklama daha da kötü hale gelmişti. Uzanıp yaraya dokundu ve eline bulaşan taze kanı gördü. Kanamanın durup durmayacağını merak etti.
“Kyra!” diyen gizemli bir ses duydu; ses adeta bir fısıltı gibiydi.
Kyra irkildi. O mağarada, onunla birlikte karanlığa gizlenmiş kim olabileceğini merak etmişti. Etrafına baktı ve mağaranın içinde, başında dikilen tanımadığı bir insan şekli gördü. Uzun siyah bir cüppe ve pelerine giyen ve bir asa taşıyan bu şekil, kapüşonundan çıkan beyaz saçlarıyla, yaşlıca bir adama benziyordu. Asası parlıyor ve karanlıkta yumuşak bir ışık yayıyordu.
“Sen kimsin?” diye sordu dik oturup savunma pozisyonu alarak. “Buraya nasıl girdi?”
Adam bir adım ileri attığında, yüzünü görmek istedi fakat adamın yüzü hala gölgede kalıyordu.
“Peşinde olduğun şey nedir?” diye sordu adam; adamın kadim sesi onu sakinleştiriyordu.
Soru üzerine düşündü, anlamaya çalıştı.
“Özgürlüğün peşindeyim,” diye cevapladı. “Bir savaşçı olmanın peşindeyim.”
Adam yavaşça başını salladı.
“Bir şeyi unutuyorsun,” dedi. “Hepsinden de önemli olan şeyi. Peşinde olduğun şey nedir?”
Kyra kafası karışmış şekilde baktı.
Sonunda adam bir adım daha attı.
“Sen kaderinin peşindesin.”
Kyra bu sözler üzerine meraklanmıştı.
“Ve dahası,” dedi, “kim olduğunu bulmaya çalışıyorsun.”
Bir adım daha ileri attı. Çok yakın durmasına rağmen hala gölgedeydi.
“Sen kimsin, Kyra?” diye sordu.
Kyra boş bir şekilde ve cevabı bilmek isteyerek baktı fakat o anda hiçbir fikri yoktu. Artık hiçbir şeyden emin değildi.
“Kimsin sen?” diye sordu tekrar; sesi çok yüksekti, mağaranın duvarlarında yankılanıyor, kulak zarlarını acıtıyordu.
Kyra elini yüzüne doğru kaldırdı, adam yaklaşırken cesaretini toplamaya çalışıyordu.
Kyra gözlerini açtığında artık kimsenin olmadığını görünce şoke oldu. Neler olduğunu anlayamamıştı. Yavaşça ellerini indirirken olup bitenler sırasında tamamen uyanık olduğunu fark etti.
Parlak güneş ışığı mağaranın içinde parlıyor, ışık kardan, duvarlardan yansıyor göz kamaştırıyordu. Kyra gözleri kısık, dengesi bozuk bir şekilde kendini toplamaya çalıştı. Şiddetli esen rüzgâr gitmişti; kör edici kar gitmişti. Onun yerine sadece mağaranın girişini kısmen kapatan kar vardı. Dışarıda ise masmavi bir gökyüzü ve şakıyan kuşlar… Sanki dünya yeniden doğmuş gibiydi.
Kyra durumu güçlükle kavrayabiliyordu; uzun bir geceden sağ kurtulmuştu.
Leo pantolonunun paçalarından nazikçe ısırıp sabırsız bir şekilde onu sürüklemeye çalıştı.
Dengesi bozuk olan Kyra yavaşça ayağa kalktı ve aynı anda acıdan yalpaladı. Yalnızca aldığı darbeler ve girmiş olduğu mücadele yüzünden vücudu ağrımıyordu, aynı zamanda ve daha fazla, yanağı alev alev yanıyordu. Ejderhanın pençesini hatırladı ve uzanıp yarasına dokundu. Sadece bir çizik olmasına rağmen hala gizemli bir şekilde nemliydi ve kanla kaplıydı.
Ayakta durduğu sırada başının döndüğünü hissetti. Bunun bitap düşmüş oluşundan mı, açlığından mı yoksa ejderhanın çiziğinden mi olduğunu bilemiyordu. Mağaranın dışına doğru sabırsız bir şekilde ilerleyen ve çıkışı genişletmek için karları kazan Leo’yu dengesiz bir şekilde takip ederken, kendinde değilmiş gibi hissediyordu.
Kyra eğilip dışarı çıktığında kendini kör edici bir beyaz dünyanın içine dalmış buldu. Ellerini göz hizasına kaldır. Görüntü başını ağrıtıyordu. Hava oldukça ısınmış, rüzgâr gitmiş, kuşlar şakıyordu ve güneş ağaçların arasından orman açıklığına süzülüyordu. Bir ıslık sesi duydu ve dönüp baktığında oldukça büyük bir kar yığınının çam yaprakları üzerinden uçup orman zemine yol açtığını gördü. Eğilip baktığında uyluk kemiklerine kadar karın içinde durduğunu gördü.
Karın içinden zıplayarak giden Leo kılavuzluk ediyordu ve Kyra onun Volis’e doğru gittiğinden emindi. Ayak uydurmakta zorlanarak da olsa onu takip etti.
Fakat Kyra attığı her adımla daha da zorlandığını fark etti. Dudaklarını yaladı ve başının daha fazla döndüğünü hissetti. Yanağındaki kan basınç yapıyordu. Gerçekten iltihap kapmış olup olmadığını merak etti. Değişmekte olduğunu hissediyordu. Tam olarak açıklayamıyordu fakat sanki ejderhanın kanı damarlarında dolaşıyor gibiydi.
“Kyra!”
Uzaktan bir ses geldi, ses sanki dünyalar ötesinden geliyor gibiydi. Ardından onun adını seslenen başka sesler de duyuldu. Bağırışları kar ve çamlar tarafından emiliyordu. Sesleri tanıması biraz zamanını aldı. Babasının adamları. Oradalardı ve onu arıyorlardı.
Kyra büyük bir rahatlama hissetti.
“Buradayım!” diye seslendi. O bağırdığını düşünüyordu fakat sesinin bir fısıltıdan çok da ileri gitmediğini görünce şaşırdı. O anda ne kadar zayıf düşmüş olduğunu anladı. Yarası ona bir şey yapıyordu; tam olarak anlayamadığı bir şey…
Aniden dizlerinin bağı çözüldü ve Kyra kendini karların üzerine düşerken buldu; direnecek gücü yoktu.
Leo kesik kesik sesler çıkarttı, sonra dönüp uzaktan gelen seslere doğru koştu.
Kyra ona seslenmek istedi, herkese seslenmek istedi ama artık çok güçsüzdü. Karın içinde yattı ve beyaz dünyaya baktı, kör edici kış güneşine ve gözlerini derin bir uykuya kapattı; artık daha fazla devam etmeye direnci kalmamıştı.
BÖLÜM ON DÖRT
Oğlanlarla dolu taşıyıcı, tüm gece yaptığı gibi, kır yolunda sertçe sarsılarak ilerlerken Alec başını ellerinin arasına adlı; baş ağrısını dindirmeye çalışıyordu. Tümsekler ve çukurlar hiç bitmeyecek gibiydi ve tahta tekerlekli, demir parmaklıklı bu ilkel tahta araba sanki olası en yüksek rahatsızlığı vermek üzere üretilmişti. Her tümsekte Alec kafasını arkasındaki oduna vuruyordu. Daha ilk tümsekten sonra bu şekilde daha fazla devam edemeyeceğini anlamıştı. Yol en kısa zamanda bitmek zorundaydı.
Fakat saatler geçtikçe hiçbir şey değişmemiş ve sanki yol çok daha kötü bir hale gelmişti. Tüm gece uyanıktı. Uyumaya dair bir umudu yoktu. Tümsekler ve oğlanların kokusundan bir şekilde uyumayı başarsa bile oğlanların dirsek atmaları ve onu itip kakmaları uyumasını engelliyordu. Gece boyunca birçok köyde durmuş, daha fazla oğlan toplamış ve hepsini karanlıkta taşıyıcılara tıkıştırmışlardı. Alec diğerlerinin ona tepeden baktığını, onu gözden geçirdiklerini hissediyordu. Bir yığın kederli yüz kendisine bakıyordu ve gözleri hiddet doluydu. Yaşça daha büyüklerdi, sefillerdi ve bir kurban arıyorlardı.
Alec başlarda, hepsi bu işin içinde birlikte olduklarından, hepsi birlikte Ateş Duvarlarında hizmet etmek üzere askere alındıklarından, aralarında bir dayanışma olacağını düşünmüştü. Fakat durumun öyle olmadığını kavraması çok çabuk olmuştu. Burada her oğlan kendi başına bir adaydı ve Alec bir iletişim kurduysa bile bu sadece saldırganlık şeklinde olmuştu. Bunlar sert yüzlerdi. Tıraşsız, bazılarında yaralar olan, burunları birçok kavgada kırılmış gibi yüzler. Alec yavaş yavaş, bu taşıyıcıdaki tüm oğlanların sadece on sekiz yaşına ulaşmış olmadıklarını anlamaya başlamıştı. Bazıları daha yaşlı, hayattan daha fazla darbe yemiş, suçlu, hırsız, tecavüzcü, katil görünümlüydü ve hepsi aynı taşıyıcıya tıkılmış Ateş Duvarlarında koruma görevine gönderiliyordu.
Alec sert odunun üstünde oturuyordu, sıkışmıştı ve bu yolculuğun cehenneme doğru gittiğini düşünüyordu. Daha kötü hale gelemeyeceğinden emindi fakat taşıyıcının durakları bitmek bilmiyor ve her durakta onu hayrete düşürecek şekilde daha çok oğlan topluyordu. Alec ilk bindiğine taşıyıcının içinde bir düzine kadar oğlan vardı ve kıpırdamalarını imkânsız hale getirecek kadar sıkışık görünüyordu fakat şimdi iki düzinenin üzerinde oğlan tıkılmıştı taşıyıcıya ve giderek de artıyordu. Alec güçlükle nefes alabiliyordu. Kendisinden sonra taşıyıcıya tıkılan oğlanlar ayakta durmak zorundaydı ve tavana veya herhangi bir şeye tutunmaya çalışıyorlardı fakat taşıyıcının her sıçrayışında kayıyor ve birbirlerinin üzerine düşüyorlardı. Birçok öfkeli oğlan düşenleri geri ittiriyordu ve sayısız kavga çıkmıştı. Gece boyunca oğlanlar birbirlerini dirsekledi ve ittirdi. Alec bir oğlanın diğerinin kulağını ısırarak koparışını hayretler içinde izledi. Onları koruyan tek lütuf yumruk atmak için kollarını kaldırmaya yetecek kadar bile hareket alanı olmamasıydı. Dolayısıyla kavgaların kısa kesilmekten başka şansı olmuyordu ve daha sonra hesaplaşma sözleriyle sona eriyordu.
Alec kuşların şakıdıklarını duydu ve uykulu gözlere etrafına bakıp demir parmaklıklar arasından şafağın sökmekte olduğunu gördü. Günün bittiğine ve hayatının en uzun gecesinden sağ kurtulduğuna hayret ediyordu.
Güneş taşıyıcıyı aydınlatmaya başladığında Alec yeni tıkılan oğlanlara daha iyi göz atma imkânı bulmuştu. İçlerindeki açık ara en geç kendisiydi ve görünüşe göre en tehlikesiz olan da yine oydu. Kas yığını, çabuk öfkelenen, hepsinde yara izleri, bazılarında dövmeler olan, toplumun unutulmuş çocukları gibi görünen oğlanların vahşi bir topluluğuydu. Uzun bir gece nedeniyle hepsi de barut gibiydi ve Alec taşıyıcının her an patlamaya hazır olduğunu hissetti.
“Burada olmak için çok genç görünüyorsun,” diyen kalın bir ses duyuldu.
Alec arkasında omuz omuza oturan, kendisinden muhtemelen bir veya iki yaş büyük oğlanı görmek için dönüp baktı. Alec bunun gece boyunca ezildiğini hissetmesine sebep olan oğlan olduğunu anladı. Geniş omuzları, güçlü kasları ve bir çiftçinin masum ve solgun yüzüne sahip bir oğlandı. Yüzü diğerlerinden farklıydı, açık ve dostçaydı, hatta belki bir parça toydu da ve Alec onunla benzer ruhlara sahip olduklarını hissetti.
“Ağabeyimin yerini aldım,” dedi Alec düz bir şekilde, ne kadarını söylemesi gerektiğini merak ediyordu.
“O korktu mu?” diye sordu oğlan şaşırmış bir şekilde.
Alec başını salladı.
“Topal,” diye düzeltti Alec.
Oğlan anlayışla başını salladı ve yeni bir saygıyla Alec’e baktı.
Bir süre sustular ve Alec oğlana bir göz gezdirdi.
“Peki, sen?” diye sordu Alec. “Sen de pek on sekiz yaşında görünmüyorsun.”
“On yedi,” dedi oğlan.
Alec meraklandı.
“Pek o zaman neden buradasın?” diye sordu.
“Gönüllü oldum.”
Alec donakalmıştı.
“Gönüllü mü? Ama neden?”
Oğlan yere baktı ve omuz silkti.
“Uzaklaşmak istedim.”
“Neden uzaklaşmak?” diye sordu Alec, kafası karışmıştı.
Oğlan sessizliğe gömülürken Alec oğlanın yüzüne bir kasvet çöktüğünü gördü. Oğlanın cevap vermeyeceğini düşünerek o da sustu fakat sonunda oğlan mırıldandı: “Evden.”
Alec oğlanın yüzündeki üzüntüyü gördü ve anladı. Belliydi ki oğlanın evinde bir şeyler çok ters gitmişti ve oğlanın kollarındaki morluklar ve öfkeyle karışık üzgün görünümünden Alec neler olduğunu tahmin edebiliyordu.
“Üzüldüm,” diye yanıtladı Alec.
Oğlan şaşırmış bir ifadeyle kendisine baktı; bu taşıyıcının içinde böyle bir şefkat gösterisi beklemiyormuş gibiydi. Aniden elini uzattı.
“Marco,” dedi.
“Alec.”
El sıkıştılar. Oğlanın elleri Alec’in ellerinin iki katıydı ve kavrayışı o kadar güçlüydü ki elini acıtmıştı. Alec Marco ile arkadaş olacaklarını düşündü ve önündeki onlarca yüzün arasında bir rahatlama hissetti.
“Sanırım buradaki tek gönüllü sensin,” dedi Alec.
Marco etrafına bakındı ve omuz silkti.
“Sanırım haklısın. Buradakilerin çoğu askere alınmış veya hapsedilmiş.”
“Hapis mi edilmiş?” diye sordu Alec şaşırarak.
Marco başını salladı.
“Koruyucular sadece askere alınanlardan oluşmuyor, aynı zamanda oldukça çok suçlu da içeriyor.”
“Sen kimse suçlu diyorsun adamım?” diyen yabani bir ses duyuldu.
İkisi birden dönüp zor hayatı nedeniyle erken gelişmiş, kırklarında görünen fakat yirmi yaşından büyük olmayan, çiçek bozuğu yüzü ve boncuk gibi gözleri olan oğlana baktılar. Çömelmişti ve Marco’nun yüzüne bakıyordu.
“Seninle konuşmuyordum,” dedi Marco meydan okuyarak.
“Artık konuşuyorsun,” dedi diğeri öfkeli bir şekilde. Belli ki kavga aranıyordu. “Tekrar söylesene. Suratıma karşı suçlu demek ister misin?”
Marco kızardı ve dişlerini sıktı. Kendine kızıyordu.
“Yarası olan gocunur,” dedi Marco.
Diğer oğlan öfkeyle doldu ve Alec Marco’nun meydan okuyuşuna, korkusuzluğuna hayran oldu. Diğer oğlan Marco’nun üzerine atladı ve ellerini boğazına geçirip tüm gücüyle sıkmaya başladı.
Her şey çok hızlı olmuştu ve Marco tamamen savunmasız yakalanmıştı. Bu kadar iç içe bir ortamda, hareket edecek çok az alanı vardı. Nefes alamaması nedeniyle gözleri yuvalarından fırlamıştı. Oğlanın ellerinden kurtulmaya çalışıyor ama başarısız oluyordu. Marco daha iriydi fakat oğlanın elleri, büyük ihtimalle yıllardır adam öldürüyor olması nedeniyle çok sıkı ve nasırlıydı; Marco ellerini gevşetemiyordu.
“VUR! VUR!” diye bağırıyordu diğerleri.
Diğerleri gönülsüzce şiddeti izliyordu; gece boyunca çıkan düzinelerce kavgadan biriydi.
Marco, çırpınıyordu; hızla öne atılıp oğlana kafa attı ve burnuna vurdu. Bir çatırtı sesi geldi ve oğlanın burnundan kan fışkırdı.
Marco daha avantajlı bir konum almak için ayağa kalkmaya çalıştı fakat başka bir oğlan çizmeleriyle omzuna bastı ve onu yerde tuttu. Aynı anda hala burnundan kan gelmekte olan diğer oğlan beline uzanıp parlak bir şey çıkarttı. Nesne sabahın ilk ışığı altında parladı ve Alec bunun bir hançer olduğunu fark edip şoke oldu. Her şey çok hızlı gelişiyordu ve Marco’nun tepki vermesine yetecek zamanı yoktu.
Oğlan Marco’nun kalbini hedef alarak ileri doğru atıldı.
O sırada Alec harekete geçti. İleri atıldı ve oğlanın bileğini iki eliyle kavradı. İkisi birden yere düşerken Marco’yu bıçak göğsüne girmeden, ölümcül bir darbeden kurtarmıştı. Bıçak ucu Marco’nun bluzunu kesmişti ama tenine değememişti.
Alec ve diğer oğlan yere düşmüş hançeri almak için boğuşuyordu. Aynı anda Marco diğer saldırganın ayak bileğini yakalayıp döndürdü ve kırdı.
Alec yüzünde yağlı bir el hissetti. Oğlanın uzun parmakları yüzünü çiziyor ve gözlerine ulaşmaya çalışıyordu. Alec hızlı hareket etmesi gerektiğine karar verip hançere ulaşmaktan vazgeçti, etrafında döndü ve dirseğini savurdu. Dirseği oğlanın çenesine sağlam bir şekilde vurmuştu.
Oğlan üzerinden fırlayıp yüzüstü yere düştü.
Alec hızla nefes alıyor, yüzü çiziklerden yanıyordu. Bir şekilde ayağa kalkmayı başardı. Arkasında Marco’yla diğer oğlanların arasında ayakta duruyor, yerde hareketsiz yatan saldırganlarına bakıyorlardı. Alec’in kalbi göğsünden fırlayacak gibi atıyordu ve ayakta durduğu sırada tekrar oturmamaya karar Verdi. Oturunca yukarıdan gelen saldırılara daha açık hale geliyordu. Yolculuk ne kadar uzun olursa olsun yolun geri kalanında ayakta durmayı tercih ederdi.
Alec çevresine bakındı ve kendisine bakan saldırgan gözleri gördü fakat bu kez dışarı bakmak yerine o da onlara baktı. Bu oğlanların arasında hayatta kalmak istiyorsa biraz özgüven gösterisi yapması gerektiğini fark etmişti. Nihayet diğerleri ona saygı duyarmış gibi baktılar ve bakışlarını çevirdiler.
Marco eğilip hançerin neredeyse kalbine girmek üzereyken bluzunda yaptığı kesiğe baktı. Daha sonra Alec’e baktı. Yüzü minnettarlıkla doluydu.
“Artık ömür boyu bir arkadaşın var,” dedi Marco saygıyla.
Alec’in koluna uzanıp arkadaşça sıktı ve bu ona iyi geldi. Bir arkadaş, tam da ihtiyacı olan şeydi.
BÖLÜM ON BEŞ
Kyra yavaşça gözlerini açtı. Dengesi bozuktu ve nerede olduğunu merak ediyordu. Yattığı yerin üzerinde taş bir tavan gördü. Duvarlarda meşale ateşleri vardı ve bir yatakta rahat kürklerin üzerinde yattığını hissetti. Bir anlam veremedi. Hatırladığı son şey öleceğinden emin olarak karların üzerine düşmüş olduğuydu.
Kyra başını kaldırıp karlı bir orman görmeyi bekleyerek etrafına baktı. Fakat onun yerine bir grup tanıdık yüz görünce şaşırdı, babası, erkek kardeşleri Brandon, Braxton ve Aidan, Anvin, Arthfael, Vidar ve babasının en iyi savaşçılarından bir düzine kadarı oradaydı. Kaleye dönmüştü. Odasındaydı, yatağındaydı ve hepsi ona ilgiyle bakıyordu. Kyra kolunda bir basınç hissetti. Dönüp baktığında ela gözleri, uzun, gri saçlarıyla kale sağlıkçısı Lyra’nın orada olduğunu ve nabzını kontrol ettiğini gördü.
Kyra artık ormanda olmadığını anlayarak gözlerini tamamen açtı. Bir şekilde geri dönmeyi başarmıştı. Yanında bir inleme duydu ve elinin üzerinde Leo’nun burnunu hissetti. Onu arayanları Leo’nun yönlendirmiş olduğunu anladı.
“Neler oldu?” diye sordu, hala kafası karışıktı ve parçaları birleştirmeye çalışıyordu.
Onun uyandığını gören kalabalık büyük ölçüde rahatlamış görünüyordu ve konuşmaya başlamışlardı. Babasının yüzünde pişmanlık ve rahatlama vardı; öne çıkıp kızının elini sıkıca tuttu. Aidan koşturup diğer eline sarıldı. Küçük erkek kardeşini kendi yanında görmek onu gülümsetmişti.
“Kyra,” dedi babası şefkat dolu bir sesle. “Artık evindesin. Güvendesin.”
Kyra babasının yüzündeki suçluluğu gördü ve her şeyi hatırladı, bir gece önce yaptıkları tartışmayı… Sonuçta onu evinden uzaklaştıran babasının sözleriydi.
Lyra uzanıp soğuk bir bezle yanağına dokunduğunda Kyra bir batma hissetti ve acı içinde bağırdı. Bezin içinde bir çeşit merhem vardı ve yarası önce yanmış sonra serinlemişti.
“Zambak Suyu,” diye açıkladı sakinleştirici bir şekilde. “Bu yarayı hangi merhemin iyileştireceğini bulmak için altı farklı merhem denedim. Şanslısın ki tedavi edebildik; iltihap çoktan kötüleşmişti bile.”
Babası endişeli bir ifadeyle yanağına baktı.
“Bize neler olduğunu anlat,” dedi. “Sana bunu kim yaptı?”
Kyra bir dirseğini üzerinde doğruldu ve bu sırada başı döndü. Odadaki tüm adamların gözlerini dikmiş ona baktığını ve sessizce beklediğini hissetti.
“Hatırladıklarım…” diye başladı, sesi boğuktu. “Fırtına… Ateş Duvarları… Dikenli Orman…”
Babasının yüzü endişeyle asıldı.
“Buna nasıl cesaret ettin?” diye sordu. “Neden böyle bir gecede o kadar uzağa gittin?”
Hatırlamaya çalıştı.
“Ateş Duvarlarını kendi gözlerimle görmek istedim,” dedi. “Sonra… Bir barınağa ihtiyacım oldu. Düşler Gölü… ve sonra… bir kadın…”
“Bir kadın mı?” diye sordu babası. “Dikenli Ormanda mı?”
“O… çok yaşlıydı… kar ona dokunmuyordu.”
“Bir cadı,” dedi Vidar.
“O tür şeyler Kış Ayı gecesinde ortaya çıkar,” diye ekledi Arthfael.
“Peki, sana ne dedi?” diye sordu babası, meraklanmıştı.
Kyra herkesin yüzündeki kafa karışıklığı ve endişeyi görebiliyordu ve kendini tutmaya, onlara kehanetten, kendi geleceğinden bahsetmemeye karar verdi. Kendisi henüz konuyu tam olarak değerlendirememişti, eğer onlara söylerse delirdiğini düşüneceklerinden korktu.
“Ben… hatırlayamıyorum,” dedi.
“Bunu sana o mu yaptı?” diye sordu babası yanağına bakarak.
Kyra başını salladı ve yutkundu. Boğazı kurumuştu. Lyra imdadına yetişti ve bir keseyle su verdi. Suyu, dilinin damağının ne kadar kurumuş olduğunu fark ederek içti.
“Bir çığlık vardı,” diye devam etti Kyra. “Daha önce duyduklarıma hiç benzemiyordu.”
Doğrulup oturdu. Her şeyi hatırlarken daha berrak hissediyordu. Babasının gözlerinin içine baktı, ne tepki vereceğini merak ediyordu.
“Bir ejderha çığlıydı,” dedi düz bir şekilde, verilecek tepkilere karşı kendini hazırlarken, ona inanıp inanmayacaklarını merak ediyordu.
Odadaki inanmama belirtisi bir ses çıkarttı, herkesin ağzı açık kalmıştı. Adamların üzerine gergin bir sessizlik çökmüştü ve hepsi de hiç görmediği kadar donakalmış görünüyordu.
Ona sonsuzluk kadar gelen bir süre boyunca hiç kimse konuşmadı.
Sonunda babası başını salladı.
“Ejderhalar binlerce yıldır Escalon’u ziyaret etmedi,” dedi. “Başka bir şeyin sesini duymuş olmalısın. Belki de kulakların sana oyun oynamıştır.”
Eski kralın tarihçisi ve filozof, artık Volis’te yaşayan Thonos öne çıktı, uzun gri sakalı bastonunun üzerinde kıvrılıyordu. Çok nadir konuşurdu fakat konuştuğu zaman da büyük bir saygı görürdü, kadim bilgi ve bilgelik hazinesiydi.
“Kış Ayında,” dedi, sesi narindi, “bu tip şeyler olabilir.”
“Onu gördüm,” diye ısrar etti Kyra. “Onu kurtardım.”
“Kurtardın mı?” diye sordu, ona sanki çıldırmış gibi bakıyordu. “Sen, bir ejderhayı mı kurtardın?”
Tüm adamlar ona sanki aklını kaçırmış gibi baktı.
“Yarası yüzünden,” dedi Vidar. “Yarası beynine zarar vermiş.”
Kyra kızardı, umutsuzca kendisine inanmalarını istiyordu.
“Hayır, beynime zarar falan vermedi,” diye diretti. “Yalan söylemiyorum!”
Herkesin yüzüne umutsuzca baktı.
“Benim yalan söylediğimi ne zaman gördünüz?” diye sordu talepkar bir şekilde.
Hepsi ona baktı, emin olamamışlardı.
“Kıza bir şans verelim,” dedi Vidar. “Önce bir hikâyesini dinleyelim.”
Babası başıyla onay verdi.
“Anlat bakalım,” diye teşvik etti.
Kyra dudaklarını yaladı, sırtını dikleştirdi.
“Ejderha yaralıydı,” dedi. “Lordun Adamları onu köşeye sıkıştırmıştı. Onu öldüreceklerdi. Ölmesine izin veremezdim; o şekilde değil…”
“Ne yaptın peki?” diye sordu Anvin, sesi diğerlerine göre daha az şüpheciydi.
“Onları öldürdüm,” dedi, boşluğa bakıyor, yaşananları tekrar tekrar görüyordu. Sesi sertti ve hikâyesinin ne kadar çılgın olduğunun farkına varıyordu. Neredeyse kendisi bile inanmayacaktı. “Hepsini öldürdüm.”
Odaya uzun bir sessizlik çöktü öncekinden daha ağırdı.
“Bana inanmadığınızı biliyorum,” diye ekledi sonunda.
Babası boğazını temizledi ve kızının elini sıktı.
“Kyra,” dedi, kasvetli bir şekilde. “Seni bulduğumuz yerin yakınlarında beş ölü adam bulduk—Lordun Adamları. Eğer bu söylediklerin doğruysa, bunun ne kadar ciddi olduğunun farkında mısın? Ne yapmış olduğunun farkında mısın?”
“Başka çarem yoktu Baba,” dedi. “Ailemizin mührü—yaralı bir hayvanı ölüme terk etmemiz kesinlikle yasak.”
“Ejderha bir hayvan değildir!” diye karşılık Verdi kızgın bir şekilde. “Bir ejderha…”
Fakat sesi canlılığını yitirdi, boşluğa bakarken ne diyeceğini bilmediği belli oluyordu.
“Lordun Adamları öldüyse eğer,” diye araya girdi Arthfael sessizliği bozarak, sakalını sıvazlıyordu, “ne fark eder kir? Onların kızın öldürdüğünü kim biliyor? İzler bize kadar nasıl gelebilir ki?”
Kyra midesinde bir burkulma hissetti fakat onlara olanları tüm gerçekliğiyle anlatması gerektiğini biliyordu.
“Biri daha vardı,” diye ekledi isteksizce. “Bir yardımcı. O tanık oldu her şeye. Oradan bir ata binip kaçtı.”
Hepsi birlikte ona baktılar, yüzlerine kasvet çökmüştü.
Maltren kaşlarını çatarak öne çıktı.
“Peki, o halde neden bir kişinin yaşamasına izin verdin?” diye sordu.
“Sadece bir çocuktu,” dedi. “Silahsızdı. Evine dönüyordu. Ona da bir ok mu saplamalıydım?”
“Herhangi birine bir ok sapladığından da şüpheliyim,” diye çıkıştı Maltren. “Öyle olduğunu varsayarsak, bir çocuğun yaşamasına izin vermek hepimizi ölüme sürüklemekten daha mı iyi?”
“Hiç kimse bizi ölüme sürüklemedi,” diye Maltren’i tersledi babası, kızını koruyarak.
“Öyle mi?” diye sordu. “Eğer yalan söylemiyorsa, bu durumda Lordun Adamları ölü ve bir görgü tanıkları var, dolayısıyla Volis’i suçlayacaklar ve hepimiz mahvolduk demektir.”
Babası Kyra’ya döndü. Yüzü hiç görmediği kadar sertti.
“Bu gerçekten de kara haber,” dedi, sesi son derece yaşlı çıkmıştı.
“Çok üzgünüm Baba,” dedi. “Size bir sorun yaratmak istememiştim.”
“İstememiş miydin?” diye karşı çıktı Maltren. “Tabii, Lordun Adamlarından beş tanesini yanlışlıkla öldürdün yani? Ve hepsi ne için?”
“Size söyledim,” dedi. “Ejderhayı kurtartmak için.”
“Hayali bir ejderhayı kurtarmak için,” dedi Maltren kıs kıs gülerek. “Bu her şeye değer tabii. Bir ejderha, tabii gerçekten varsa, seni parçalarına ayırırdı.”
“Beni parçalarıma ayırmadı,” diye karşılık verdi.
“Bu ejderha saçmalığı bu kadar yeter,” dedi babası, sesi yükselmişti ve tedirgindi. “Şimdi bize doğruyu söyle. Burada hepimiz erkeğiz. Her ne olduysa söyle. Seni yargılamayacağız.”
İçinden ağlama isteği geldi.
“Size zaten söyledim,” dedi.
“Ben ona inanıyorum,” dedi yanında duran Aidan. Bunun için erkek kardeşine minnettar oldu.
Fakat karşısında duran onlarca surattan başka hiç kimsenin ona inanmadığını anlayabiliyordu. Odaya uzun bir sessizlik çöktü.
“Bu mümkün değil Kyra,” dedi babası sonunda yumuşakça.
Aniden, “Mümkün,” diyen kalın bir ses duyuldu.
Herkes dönüp hızla açılan kapıya baktı. Babasının birkaç adamı içeri girmiş, kürklerindeki ve saçlarındaki karları temizliyordu. Sesi duyulan adamın yüzü soğuk nedeniyle hala kırmızıydı ve sanki hayranlık dolu bir ifadeyle Kyra’ya bakıyordu.
“İzlerini bulduk,” dedi. “Nehrin yakınında. Cesetlerin bulunduğu yere yakın. İzler dünya üzerindeki herhangi bir canlı için çok büyük. Bunlar bir ejderhanın izleri.”
Adamlar dönüp tekrar Kyra’ya baktı, bu sefer emin değillerdi.
“Peki, şu an ejderha nerede öyleyse?” dedi Maltren.
“İzler nehre doğru gidiyor,” diye bildirdi adam.
“Uçamıyordu,” dedi Kyra. “Dediğim gibi, yaralıydı. Akıntıya doğru yuvarlandı ve bir daha da görünmedi.”
Odaya uzun bir sessizlik çöktü ve bu sefer herkesin inandığı belli oluyordu. Ona büyük bir hayranlıkla bakıyorlardı.
“Bu ejderhayı gördüğünü söylüyorsun yani?” diye sordu babası.
Kyra başıyla onayladı.
“Şu an seninle benim olduğumuz kadar yakınında durdum,” diye yanıtladı.
“Peki, nasıl hayatta kaldın?” diye sordu.
Şöyle bir yutkundu, kendinden emin değildi.
“Bu yara da işte o zaman oldu,” dedi yanağına dokunarak.
Adamların hepsi yanağına farklı bir gözle baktı, hepsi donakalmış görünüyordu.
Kyra parmağını yarasının üzerinde gezdirirken bu yaranın görünüşünü sonsuza dek değiştireceğini hissetti fakat garip bir şekilde bu durumu umursamıyordu.
“Fakat bana zarar vermek istediğini düşünmüyorum,” diye ekledi.
Ona sanki deliymiş gibi baktılar. Onlara o yaratıkla arasındaki bağı anlatmak istedi fakat hiçbirinin anlayabileceğini düşünmüyordu.
Orada onlarca yetişkin erkek şaşkınlık içinde ona bakıyorlardı. Sonunda babası sordu:
“Neden bir ejderhayı kurtarmak için hayatını tehlikeye attın? Neden hepimizi tehlikeye attın?”
Bu güzel bir soruydu ve buna Kyra’nın da verebilecek bir cevabı yoktu. Bir cevabı olmasını diledi. Hissettiklerini, duygularını, yaratığın yakınındayken yaşadığı kader algısını kelimelere dökemiyordu. Dökebilse bile bu adamların anlamayacağını düşünüyordu. Fakat diğer taraftan hepsini tehlikeye atmıştı ve bunu için berbat hissediyordu.
Tüm yapabildiği başını kaldırıp “Affet beni Baba.” Demek oldu.
“Bu mümkün değil,” dedi Maltren tedirgin bir biçimde. “Bir ejderha ile böyle karşılaşıp hayatta kalmak mümkün değil.”
“Tabii eğer,” dedi Anvin Kyra garip bir şekilde bakıyordu. Daha sonra babasına döndü. “Tabii eğer kızın bir—”
Babası aniden Anvin’e bir bakış attı ve Anvin derhal kendini durdurdu.
Kyra bakışlarını iki adam arasında gezdirdi. Şaşırmıştı ve Anvin’in ne demek üzere olduğunu merak ediyordu.
“Tabii eğer ne değilsem?” diye sordu Kyra.
Fakat Anvin bakışlarını kaçırdı ve başka bir şey söylemedi. Aslında tüm oda sessizliğe gömülmüştü ve Kyra herkesin yüzüne bakıp cevap ararken sanki odadaki herkesin bildiği ama kendisinden sakladıkları bir sır varmış gibi onunla göz göze gelmekten kaçındıklarını fark etti.
Babası aniden yatağın kenarından kalkıp kızının elini bıraktı. Toplantının bitmiş olduğunu ifade edecek şekilde ayakta duruyordu.
“Şimdi dinlenmen lazım,” dedi. Daha sonra sakince adamlarına döndü. “Bir ordu gelecek,” dedi usulca, sesi otorite doluydu. “Hazırlanmamız gerek.”
BÖLÜM ON ALTI
Kyra yaz sıcağında açık alanda durmuş etrafındaki dünyayı hayranlıkla izliyordu. Her yer çiçek açmış, göz kamaştırıcı renklere bürünmüştü, Tepeler yemyeşildi, son derece canlıydı, sarı ve kırmızı çiçeklerle bezenmişti. Tüm ağaçlar çiçek açmıştı. İnanılmaz kalınlıktaki yaprakları rüzgârda sallanıyor, dallardan meyveler sarkıyordu. Tepelerde üzüm bağları doluydu. Tüm üzümler olgunlaşmıştı, çiçeklerin ve üzümlerin kokusu yaz havasını dolduruyordu. Kyra nerede olduğunu merak etti. Diğer herkes nereye gitmişti; kış nereye gitmişti?
Gökyüzünden bir çığlık duyuldu ve Kyra başını kaldırıp baktığında Theos’un daireler çizerek uçmakta olduğunu gördü. Yere doğru alçaldı ve birkaç metre uzağında çimlere kondu. Çarpıcı, parlak sarı gözlerini kendisine dikti. Aralarında sözsüz bir iletişim oldu. Bağları o kadar yoğundu ki hiçbir söze gerek kalmıyordu.
Theos aniden başını geriye çekti, çığlık attı ve kendisine doğru ateş püskürttü.
Kyra bir şekilde korkmuyordu. Ateşler üzerine doğru gelirken hiçbir şekilde ürkmedi; bir şekilde onun kendisine hiçbir zaman zarar vermeyeceğini biliyordu. Ateş çatallandı ve iki yanına dağıldı. Etrafındaki her yeri yakarken ona hiçbir zarar vermemişti.
Kyra arkasını dönüp baktığında ateşin kırlara yayılmakta olduğunu görüp dehşete kapıldı. Tüm o canlı yeşilin ve yaz güzelliğinin siyaha dönüşünü gördü. Gözünün önündeki tüm manzara bir anda değişti, ağaçlar cayır cayır yanarken, çimler toprağa döndü.
Ateşler gitgide yükseldi, daha hızlı ve daha uzağa yayıldı ve Kyra uzakta Volis’in ateşler tarafından yutulup geriye kül ve taş yığınlarından başka bir şey kalmayıncaya kadar yanışını dehşet içinde izledi.
Nihayet Theos durduğunda Kyra dönüp ona baktı. Ejderhanın gölgesinde dururken, yaratığın dev boyutları karşısında küçücük kalmıştı ve ne beklemesi gerektiğini bilmiyordu. Ejderha ondan bir şey istiyordu fakat ne olduğunu algılayamıyordu.
Kyra uzanıp ejderhanın pullarında dokunda ve ejderha aniden pençesini kaldırdı, çığlık attı ve yanağını kesti.
Kyra çığlık atarak yatağından kalktı. Yanağını tutuyordu. Korkunç bir acı tüm vücuduna yayılıyordu. Ejderhadan kurtulmak için çırpındı fakat onu sakinleştirmeye, zapt etmeye çalışan insan ellerini görünce şaşırdı.
Kyra gözlerini kırpıştırdı ve başucunda duran ve yanağına bir bez bastıran tanıdık bir yüz gördü.
“Shh,” dedi Lyra, onu teskin ederek.
Kafası karışan Kyra etrafına bakındı ve bir rüya görmüş olduğunu anladı. Evindeydi, babasının kalesinde, kendi odasındaydı hala.
“Sadece bir kâbustu,” dedi Lyra.
Kyra uykuya dalmış olduğunu anladı. Ne kadar zaman geçmişti bilmiyordu. Pencereden dışarı bakınca güneş ışıklarının yerini karanlığın aldığını gördü. Panik halinde dimdik oturdu.
“Günün hangi dilimindeyiz?” diye sordu.
“Gecenin ortasındayız leydim,” diye cevapladı Lyra. “Ay çoktan yükseldi ve battı.”
“Peki ya yaklaşan ordu ne oldu?” diye sordu, kalbi hızla çarpıyordu.
“Henüz hiçbir ordu gelmedi leydim,” diye cevapladı. “Kar hala yüksek ve siz uyandığınızda güneş batmak üzereydi. Bu arada hiçbir ordu yola çıkamaz. Merak etmeyin, sadece birkaç saat uyudunuz. Şimdi dinlenin.”
Kyra derin bir nefes vererek arkasına yaslandı. Elinin üzerinde ıslak bir burun hissetti ve dönüp baktığında elini yalayan Leo’yu gördü.
“Yanınızdan hiç ayrılmadı leydim,” deyip gülümsedi Lyra. “O da öyle.”
Kyra kadının işaret ettiği yere baktığında, ateşin yanında, bir kürk yığınına sarılmış, elinde deri ciltli bir kitapla derin uykudaki Aidan’ı görünce duygulandı.
“Siz uyurken size kitap okudu,” diye ekledi.
Kyra küçük erkek kardeşine karşı sevgiyle dolmuştu ve bu onu yaklaşan sorunla ilgili daha da paniklemiş hale getirdi.
“Nabzınızı hissedebiliyorum,” diye ekledi Lyra yanağına kompres uygularken. “Kötü rüyalar gördünüz. Bu bir ejderhanın izi.”
Kyra onun kendisine anlamlı bir şekilde ve hayranlıkla baktığını fark etti ve merak etti.
“Bana neler olduğunu anlamıyorum,” dedi Kyra. “Daha önce hiç bu şekilde rüyalar görmemiştim. Rüyadan daha farklı bir şey gibi hissediyorum, sanki gerçekten oradaymışım gibi; sanki ejderhanın gözlerinden görüyormuşum gibi.”
Hemşire ona duygulu gözlerle baktı ve ellerini alıp dizlerinin üstüne koydu.
“Bir hayvan tarafından işaretlenmek çok kutsal bir şeydir,” dedi Lyra. “Ve bu sıradan bir hayvan değil. Bir yaratık sana dokunursa onunla bir sinerji paylaşırsın, sonsuza kadar. Onun gördüklerini görebilir, hissettiklerini hissedebilir veya duyduklarını duyabilirsin. Bu akşam olabilir veya gelecek yıl da olabilir fakat günün birinde olacaktır.”
Lyra sorgular şekilde ona baktı.
“Beni anlıyor musun, Kyra? Sen artık dünkü kız değilsin, buradan çıkan kişiyle aynı değilsin. Yüzündeki sadece basit bir iz değil, bir işaret. Bundan sonra üzerinde bir ejderha izi taşıyacaksın.”
Kyra kaşların çattı, anlamaya çalışıyordu.
“Fakat bunun anlamı ne?” diye sordu Kyra, bir şeyler anlamaya çalışıyordu.
Lyra içini çekti ve nefesini uzunca bir sürede bıraktı.
“Bunu sana zaman gösterecek.”
Kyra Lordun Adamlarını ve yaklaşan savaşı düşündü ve içinde bir aciliyet dalgası hissetti. Kürkleri üzerinden fırlatıp ayağa kalktı ve aynı anda sendelediğini hissetti; hiç kendisi gibi değildi. Lyra atılıp omuzlarından yakaladı ve düşmesini engelledi.
“Uzanmalısınız,” dedi Lyra. “Ateşiniz henüz geçmedi.”
Fakat Kyra yardım etmek için sıkıştıran bir aciliyet hissediyordu ve daha fazla yatakta kalamazdı.
“Toparlanırım hemen,” diye cevapladı. Soğuktan korunmak için pelerinini kapıp omuzlarına attı. Gitmeye hazırlandığı anda omuzlarında bir el hissetti.
“Hiç olmazsa şunu için,” diye ısrar etti Lyra, elinde bir kupa vardı.
Kyra kupanın içinde kırmızı bir sıvı olduğunu gördü.
“Bu nedir?”
“Kendi özel karışımım,” diye cevapladı gülümseyerek “Ateşi düşürecek ve acıyı azaltacak.”
Kyra kupayı iki eliyle tutarak büyük bir yudum aldı. Sıvı boğazından geçerken sıvının çok yoğun olduğunu fark etti, yutulması zordu. Suratını buruşturdu ve Lyra gülümsedi.
“Tadı çamur gibi,” diye gözlemini bildirdi Kyra.
Lyra’nın gülümsemesi genişledi. “Tadıyla ünlü olduğunu söyleyemem.”
Fakat Kyra şimdiden iyi hissetmeye başlamıştı, tüm vücudu anında ısınmıştı.
“Teşekkür ederim,” dedi. Daha sonra Aidan’ın yanına gidip, onu uyandırmamaya özen göstererek eğilip alnından öptü. Sonra da dönüp yanında Leo’yla birlikte aceleyle odadan çıktı.
Kyra Volis’in sadece titrek meşalelerle aydınlatılmış, loş koridorları boyunca dolandı. Bu saatte muhafızların çok azı görev başındaydı; onun dışında kale sessizdi, derin uykudaydı. Kyra spiral şekilli taş merdivenleri tırmandı ve babasının bir muhafız tarafından korunan odasının kapısında durdu. Adam Kyra’ya gözlerinde gibi bir ifadeyle baktı ve Kyra haberlerin bu kadar kısa sürede ne kadar yayıldığını merak etti. Adam başıyla selam verdi.
“Leydim,” dedi.
Kyra da başıyla selamladı.
“Babam odasında mı?”
“Babanız uyuyamıyordu. Kendisini en son, çalışma odasına giderken gördüm.”
Kyra koridorlardan aşağı koştu. Spiral yapılı merdivenlerden inip, kubbeli kemerli geçitlerden geçerken başını eğiyordu. Sonunda kalenin uzak ucuna ulaştı. Koridorlar babasının kütüphanesine açılan, büyük, kemerli, ağaç bir kapıda sona eriyordu. Kapıyı açmak için elini uzattığında kapının zaten aralık olduğunu gördü. İçeriden gelen ciddi ve gergin sesleri duyunca aniden durdu.
“Sana söylüyorum, gördüğü şey o değildi,” diyen babasının sesini duydu, öfkeliydi.
Babası öfkeliydi, dolayısıyla, beklemenin daha iyi olacağına karar verip kapının önünde durdu. Seslerin kesilmesini bekleyerek kapının önünde dururken kimlerin konuştuğunu, ne hakkında konuştuklarını merak etti. Kendisi hakkında mı konuşuyorlardı acaba?
“Eğer gerçekten de bir ejderha gördüyse,” diyen çatlak bir ses duyuldu ve Kyra sesin sahibini hemen tanıdı; babasının en yaşlı danışmanı Thonos’tu konuşan “o zaman Volis küçük bir umut var demektir.”
Babası anlayamadığı bir şeyler mırıldandı ve Thonos içini çekerken uzun bir sessizlik oldu.
“Kadim parşömenler,” diye cevapladı Thonos, sesi yorgun çıkmıştı, “ejderhaların uyanışından bahseder. Hepimizin ateşleri altında ezileceğimiz zamanlardan… Onları dışarıda tutabilecek duvarımız yok. Tepeler ve gökyüzünden başka hiçbir şeyimiz yok. Ve eğer geldilerse, bir sebep için buradalardır.”
“Fakat ne sebeple?” diye sordu babası. “Bir ejderhayı dünyanın öbür ucuna gelmeye mecbur bırakan ne olabilir?”
“Belki daha iyi bir soru, Kumandanım,” diye cevapladı Thonos, “onu ne yaralamış olabilir?”
Ardından sadece ateşlerin çatırtısının duyulduğu uzun bir sessizlik oldu. Sonra Thonos tekrar konuşmaya başladı.
“Korkarım size en çok endişelendiren ejderha değil, öyle değil mi?” diye sordu Thonos.
Daha sonra yeniden bir sessizlik oldu. Kyra kapı dinlememesi gerektiğini biliyordu fakat kendine hâkim olamadı ve öne eğilip kapı aralığından içeri baktı. Babasını orada, başı ellerinin arasında, düşüncelere dalmış görmek içini burkmuştu.
“Hayır,” dedi babası, sesi halsizlikle doluydu. “değil,” diye itiraf etti.
Kyra ne hakkında konuşuyor olduklarını merak etti.
“Kehanetler üzerinde duruyorsunuz, değil mi?” diye sordu Thonos. “Onun doğum günü yüzünden mi?”
Kyra öne eğildi, kalbi kulaklarından çıkacak gibiydi, kendisiyle ilgili konuşulduğunu hissediyordu fakat ne demek istediklerini anlayamıyordu.
Babası cevap vermedi.
“Ben de oradaydım Kumandanım,” dedi Thonos sonunda. “Sizin olduğunuz gibi.”
Babası içini çekti fakat başını kaldırmadı.
“O sizin kızınız. Ona söylememiz gerektiğini düşünmüyor musunuz? Doğumundan, annesinden bahsetmek… Kim olduğunu bilmeye hakkı yok mu sizce?”
Kyra’nın kalbi göğsünden çıkacak gibiydi. Sırlardan nefret ederdi, özellikle de kendisi hakkındalarsa… Ne demek istediklerini öğrenmek için can atıyordu.
“Şimdi zamanı değil,” dedi babası sonunda.
“Fakat hiçbir zaman zamanı olmayacak, öyle değil mi?” dedi yaşlı adam.
Kyra derin bir nefes aldı, incinmiş hissediyordu.
Aniden arkasını dönüp koşmaya başladı. Babasının sözleri kulaklarında çınlarken göğsünde bir ağırlık hissetti. Onu milyonlarca bıçakla yaralamışlardı, Lordun Adamlarının ona fırlatabileceği her şeyden daha fazla yaralanmıştı. İhanete uğramış hissediyordu. Babası ondan bir sır saklıyordu, hem de hayatı boyunca saklamış olduğu bir sır. Babası ona yalan söylüyordu.
Kim olduğun bilmeye hakkı yok muydu?
Kyra, tüm hayatı boyunca insanların ona farklı bir şekilde baktığını hissetmişti. Sanki kendisi hakkında onun bilmediği bir şey biliyor gibiydiler. Sanki o bir yabancıymış gibi bakıyorlardı ve bunun nedenini hiçbir zaman anlayamamıştı. Fakat artık anlıyordu. Sadece herkesten farklı olduğunu hissetmekle kalmıyordu, o farklıydı. Fakat nasıl?
Kimdi o?
BÖLÜM ON YEDİ
Vesuvius Büyük Ormanın içinden, arkasında yüz kadar trolle birlikte, atların yürüyebilmesi için aşırı dik olan, keskin şekilde yükselen arazide yürüyordu. Büyük bir kararlılıkla ve ilk defa bir iyimserlikle ilerliyordu. Bir çalılığın içinden kılıcıyla keserek geçti. Kesmeden de geçebileceğini biliyordu fakat canı öyle istemişti, bir şeyleri öldürmekten zevk alıyordu.
Attığı her adımda Vesuvius, esir alınmış devin, gitgide artan ve altlarındaki zemini titreten kükremesini duyabiliyordu. Onu takip etmekte olan trollerinin yüzlerindeki korkuyu fark etti ve bu onu gülümsetti. Bu, yıllardır görmeyi umduğu bir korkuydu; tüm söylentilerden sonra nihayet devin bulunmuş olduğu anlamına gelen korku…
Çalılıkların son parçalarını da keserek ilerledi ve tepeye ulaştı. Tepeden sonra önünde orman büyük bir açıklığa çıkıyordu. Vesuvius aniden durdu, gördüklerine hazırlıksız yakalanmıştı. Açıklığın uzak ucunda kemerli ağzı otuz metre yüksekliğinde olan dev bir mağara vardı. Mağaranın kayalarına, her biri el ve ayak bileklerine bağlı, on beş metre uzunluğunda ve doksan santim kalınlığında zincirler olan, hayatında gördüğü en muazzam ve en çirkin yaratık zincirlenmiş duruyordu. Bu gerçek bir devdi, doğanın iğrenç bir yaratığı… Yaklaşık otuz metre boyunda, dokuz metre genişliğinde, insana benzeyen bir vücuda sahip fakat dört gözlü, burnu olmayan ve ağzı tamamen dişler ve çeneden oluşan bir yaratıktı. Yaratık ağzını açıp korkunç bir sesle kükredi. Hiçbir şeyden korkmayan, en dehşet verici yaratıklarla karşılaşmış olan Vesuvius bile korktuğunu itiraf etmek durumundaydı. Dev her biri bir buçuk metre uzunluğunda sivri dişlerle doldu ağzını açtı. Tüm dünyayı yutmaya hazır bir görüntüsü vardı.
Ayrıca dev öfkeden kudurmuş gibi görünüyordu. Ayaklarını yere vurarak tekrar tekrar kükredi. Bağlı olduğu zincirlerden kurtulmaya çalışıyor, yeri göğü, mağarayı, tüm dağ çevresini sarsıyordu. Sanki dev tek başına koca dağı yerinden oynatıyormuş gibiydi. Sanki zapt edilemez bir enerjiye sahip gibiydi. Vesuvius sırıttı; bu tam da ihtiyacı olan şeydi. Böyle bir yaratık tünelini trollerinin açamadığı kadar büyük bir hızda açabilirdi.
Vesuvius ilerledi ve açıklığa girdi. Açıklığa adımını attığında etraftaki yüzlerce ölü askerini gördü. Diğer askerleri de onu gördüklerinde esas duruşa geçmişlerdi. Hepsinin yüzlerinde korkuyu ve hiçbirinin yakaladıkları bu devle ne yapacakları hakkında hiçbir fikirlerinin olmadığını belli eden ifadeleri görebiliyordu.
Vesuvius açıklığın ucunda, devin zincirlerinin ulaşabildiği noktanın biraz uzağında durdu. Sonunun ölü askerlerininki gibi olmasını istemiyordu. Aynı anda dev ona yönelip uzun pençelerini savurarak saldırdı fakat birkaç metreyle kaçırıyordu.
Vesuvius olduğu yerde durmuş deve bakarken komutanı arkasından koşarak geldi. Devin çevresinden, onun ulaşamayacağı noktadan geçmeye dikkat ediyordu.
“Lordum ve Kralım,” dedi komutan, saygılı bir şekilde başını eğerek. “Dev yakalandı. O artık sizindir. Fakat onu bağlayamıyoruz. Bağlamayı denerken çok fazla asker kaybettik. Ne yapacağımızı bilmiyoruz.”
Vesuvius elleri belinde yaratığı incelerken trolünün gözlerinin üzerinde olduğunu hissediyordu. Dev, harika bir yaratıktı ve kendisini baştan aşağı süzüp ona hırlıyordu; onu parçalarına ayırmak için can atıyordu. Vesuvius problemin ne olduğunu görebilmişti. Her zaman olduğu gibi, problemi nasıl çözeceğini de ilk bakışta keşfetmişti.
Vesuvius bir elini komutanının omzuna koydu ve yaklaştı.
“Siz ona yaklaşmaya çalışıyorsunuz,” dedi yumuşak bir tonda. “Onun size gelmesine izin vermeli ve onu savunmasız yakalamalısınız. Ancak o zaman onu bağlayabilirsiniz. Ona istediğini vermeniz lazım.”
Komutanı kafası karışmış bir şekilde bakıyordu.
“Peki, ne istiyor Lordum ve Kralım?”
Vesuvius komutanını ileri doğru iterek yürümeye başladı. Açıklıkta deve doğru yürüyorlardı.
“Neden sen olmayasın,” diye yanıtladı Vesuvius sonunda, dünyadaki en doğal şey buymuş gibi konuşmuştu ve komutanını tüm gücüyle itip, bir şeyden kuşkulanmayan askerin açıklığın ortasına yuvarlanmasını sağladı.
Vesuvius güvenli alana geri çekildi ve devin şaşırmış bir şekilde önüne bakıp gözlerini kırpmasını izledi. Asker ayağa kalkıp kaçmaya çalıştı fakat dev çok hızlı tepki vermişti. Pençeleriyle askerin üzerine atılıp onu kaptı ve gözünün hizasına kaldırırken belinden sıktı. Askeri daha yakınına alıp ısırarak kafasını koparttı ve çığlıklarını yuttu.
Vesuvius beceriksiz bir komutandan kurtulmuş olduğuna memnun, gülümsedi.
“Eğer ne yapacağınızı size benim öğretmem gerekiyorsa,” dedi bir zamanlar komutanı olan cesede, “ne diye komutanlarla uğraşıyorum ki?”
Vesuvius döndü ve askerlerinin geri kalanına baktı. Hepsi orada taş kesilmiş halde duruyor, şoke olmuş şekilde bakıyordu. Yakınında duran bir askere işaret etti.
“Sen,” dedi.
Trol gergin bir şekilde baktı.
“Emredin Lordum ve Kralım!”
“Sıradaki sensin.”
Trolün gözleri büyüdü, dizlerinin üstüne çöküp ellerini kavuşturdu.
“Yapamam Lordum ve Kralım!” diye ağladı. “Size yalvarıyorum! Beni seçmeyin! Başkasını seçin!”
Vesuvius ona yaklaştı ve dostane bir şekilde başını salladı.
“Peki,” diye cevapladı. Bir adım ileri atıp hançeriyle trolün gırtlağını kesti ve trol yüzüstü yere düşüp, ayaklarının dibinde öldü. “Seçerim.”
Vesuvius askerlerine döndü.
“Şunu kaldırın,” diye emretti. “ve devin ulaşabileceği alan atın. Dev yaklaşırken iplerinizi hazır tutun. O yeme giderken siz de onu bağlayacaksınız.”
Yarım düzine kadar asker koşup cesedi yerden aldı ve açıklığa fırlattı. Diğer askerler ellerinde dev ipleriyle açıklığın iki tarafına koşup Vesuvius’un komutunu beklemeye başladı.
Dev, önüne atılan yeni trole baktı, sanki karar vermeye çalışıyor gibiydi. Fakat sonunda Vesuvius’un kumara tutu ve dev kısıtlı zekâsını sergileyip ileri atıldı ve Vesuvius’un olacağını bildiği şekilde cesedi kaptı.
“ŞİMDİ!” diye bağırdı.
Asker ipleri devin arkasından geçirip iki taraftan uçlarını tutup çekmeye başladılar ve onu yere indirdiler. Daha fazla asker ileri atılıp iplerini attı ve devin boynunu, bacaklarını ve kollarını bağladı. İplere sıkıca asılıp onu çembere aldılar. Yaratık gerildi, debelendi, öfkeyle kükredi fakat yapacak hiçbir şeyi kalmamıştı. Yüzlerce askerin tuttuğu düzinelerce kalın iple bağlanmış olarak yüzüstü çamura yığıldı; çaresizce kükrüyordu.
Vesuvius yürüdü ve kısa bir süre önce hayal bile edilemeyecek şekilde yaratığın başında durup, zaferinden tatmin olmuş bir şekilde baktı.
Nihayet, onlarca yıldan sonra genişçe gülümsedi.
“Artık,” dedi yavaşça her bir kelimesinin keyfini çıkartarak, “Escalon benim olacak.”
BÖLÜM ON SEKİZ
Kyra odasının penceresinde söken şafağı içinde bir beklenti ve korku duygusuyla izleyerek duruyordu. Babasının sözlerini duyduktan sonra, kâbuslarla boğuşup bir o yana bir bu yana dönerek uzun bir gece geçirmişti. Sözler hala kafasının içinde yankılanıyordu:
Kim olduğunu bilmeye hakkı yok mu?
Bütün gece peçe takan, yüzü görülmeyen bir kadınla ilgili rüyalar görmüştü; annesi olduğunu kesin olarak hissettiği bir kadın. Tekrar tekrar kadını arıyor fakat yatağında soluk soluğa bir hiçliğe uyanıyordu.
Kyra artık neyin rüya neyin gerçek olduğunu, neyin doğru neyin yalan olduğunu bilmiyordu. Bunca zamandır kendisinden ne kadar sır saklanmıştı? Ona söylemedikleri şey neydi?
Kyra nihayet, yarası yüzünden hala sızlayan yanağını okşayarak şafakta uyandı ve annesini merak etti. Tüm hayatı boyunca annesinin onu doğururken öldüğü söylenmişti ve aksine inanması için hiçbir nedeni yoktu. Kyra ailesinden veya kaleden kimseye benzemediğini fark etti ve bunun üzerine düşündükçe, herkesin kendisine biraz farklı bakmış olduğunu biraz daha fark etti, sanki oraya ait değilmiş gibi. Fakat hiçbir zaman bu bakışların ardında bir şey olduğunu, babasının ona yalan söylediğini, ondan bazı sırları sakladığını hayal bile etmemişti. Annesi hala hayatta mıydı? Onu neden kendisinden saklamak zorundaydılar?
Kyra içi titreyerek penceresinde durdu, son günlerde hayatının nasıl keskin bir şekilde değişmiş olduğuna hayret ediyordu. Ayrıca damarlarında yanan bir ateş hissediyordu, ateş yanağından omuzlarına ve oradan bileklerine yayılıyordu ve artık eski Kyra’yla aynı kişi olmadığını biliyordu. Ejderhanın sıcaklığının içinden aktığını, içinde titreştiğini hissedebiliyordu. Bütün bunların ne demek olduğunu merak etti. Tekrar aynı kişi olabilir miydi?
Kyra aşağıdaki insanlara baktı. Bu kadar erken saatte yüzlerce insan sağa sola koşuşturuyordu. Aşağıdaki tüm koşuşturmaya hayret etti. Normalde günün bu diliminde kale sakin olurdu; fakat şimdi… Lordun Adamları yaklaşan bir fırtına gibi onlar için geliyordu ve halkı bir cezalandırmaya maruz kalabileceklerini biliyordu. Bugün havadaki ruh da bir farklıydı. Halkı genelde çok çabuk geri çekilirdi fakat bu sefer ruhları kuvvetlenmiş görünüyordu ve onları savaşa hazırlanırken görünce heyecanlandı. Babasının bir grup adamı toprak yükseltileri sağlamlaştırıyor, kapılardaki muhafızları iki katına çıkarıyor, surlarda konuşlanıyor, pencereleri demirliyor ve hendek kazıyorlardı. Adamlar silahlarını alıp keskinleştirdi, sadaklarını okla doldurdu, atlarını hazırladı ve avluda gergin bir şekilde toplandılar. Hepsi hazırlanıyordu.
Kyra bütün bunların tetikleyicisinin kendisi olduğuna inanmakta zorlanıyordu; aynı anda hem suçluluk hissediyor hem de gurur duyuyordu. Halkının Lordun Adamlarına doğrudan yapacakları bir saldırıdan çıkamayacaklarını biliyordu; ne de olsa arkalarında Pandesia Ordusu vardı. Direnebilirlerdi belk ama Pandesia tüm gücüyle saldırdığında ölecekleri kesindi.
“Ayakta olmana sevindim,” diyen neşeli bir ses duydu.
Kyra irkilerek kapıya döndü, yanında duran Leo da irkilmişti. Bu vakitte kalede uyanık başkalarının da olduğunun farkına varmamıştı ve Anvin’i yüzünde büyük bir gülümseme ve yanında Vidar, Arthfael ve babasının birkaç adamıyla birlikte görünce rahatladığını hissetti. Ekip ona bakarken bu kez bakışlarının farklı olduğunu hissetti. Bu kez bakışlarında farklı bir şey vardı: Saygı. Ona artık bir genç kız gözüyle bakmıyorlardı, daha çok bir gözlemci gibi, sanki onlardan biriymiş gibi bakıyorlardı. Onlarla eşit biri gibi…
Bu bakış moralini yerine getirdi ve hepsine değdiğini hissettirdi. Hayatta bu adamların saygısını kazanmaktan çok istediği başka bir şey yoktu.
“Daha iyi misin?” diye sordu Vidar.
Kyra bu soru üzerine biraz düşündü, ellerini açıp kapattı, kollarını gerdi ve gerçekten de daha iyi olduğunu hissetti, hatta daha önce olmadığı kadar güçlüydü. Adamlara başıyla onay verdi ve adamların bakışlarında başka bir şey daha fark etti: Korkunun dokunuşu. Bilmedikleri veya güvenmedikleri bir güce sahipmiş gibi bakıyorlardı.
“Yeniden doğmuş gibiyim,” diye cevapladı.
Anvin genişçe gülümsedi.
“Güzel,” dedi. “Buna ihtiyacın olacak. Mümkün olduğunca çok güce ihtiyacımız olacak.”
Kyra şaşırmış ve heyecanlanmış bir ifadeyle baktı.
“Bana sizinle savaşma şansı vermek mi istiyorsunuz?” diye sordu kalbi yerinden çıkacak gibiydi. Onu bundan daha fazla heyecanlandıracak başka bir haber olamazdı.
Arthfael gülümsedi ve öne çıkıp omuzlarını tuttu.
“Fakat babana sakın söyleme,” dedi.
Leo öne çıkıp adamların ellerini yalarken onlar da Leo’nun başını okşadılar.
“Sana küçük bir hediyemiz var,” dedi Vidar.
Kyra şaşırmıştı.
“Bir hediye mi?” diye sordu.
“Eve dönüş hediyesi gibi kabul et,” dedi Arthfael, “sadece yanağındaki yarayı unutmana yardımcı olacak küçük bir şey.”
Daha sonra herkes kenara çekildi ve Kyra kendilerini takip etmesini istediklerini anladı. Daha fazla istediği hiçbir şey olamazdı. Hatırladığı kadarıyla oldukça uzun bir süredir ilk defa keyifle gülümsedi.
“Sizin saflarınıza katılmak için gerekli olan şey bu muydu?” diye sordu gülümseyerek. “Lordun Adamlarından bel tanesini öldürmem mi gerekiyordu?”
“Üç,” diye düzeltti Arthfael. “Hatırladığım kadarıyla iki tanesini Leo öldürmüştü.”
“Evet,” dedi Anvin. “Ve tabii bir ejderhayla yüzleşip sağ kurtulmanın da önemi var.”
*
Kyra yanında Leo’yla birlikte babasının kalesinin açık alanında adamlarla beraber yürürken çizmelerinin altında ezilen karlar çatırdıyordu. Etrafındaki işleyişe hayranlıkla baktı; kale son derece meşguldü, görev bilinciyle dolmuştu ve şafakta şoke edecek kadar canlıydı. Marangozlar, ayakkabıcılar, saraçlar, inşaatçılar kendi tezgâhlarında sıkı şekilde çalışıyor, sonsuz adam kılıçları ve diğer bıçakları bileyliyordu. Onlar yürürken Kyra insanların çalışmaya ara verip kendisine baktıklarını fark etti ve kulakları kızardı. Hepsi de Lordun Adamlarının neden geliyor olduğunu, onun ne yapmış olduğunu biliyor olmalıydı. Çok göze battığını düşündü ve halkının ondan nefret etmesinden korktu. Fakat insanların yüzlerinde bir hayranlıkla ona baktıklarını gördü ve başka bir şey daha, büyük ihtimalle de korkuyla… Onun bir ejderhayla karşılaşıp sağ kaldığını öğrenmiş olmalıydılar ve ona nasıl davranmalarını bilmiyor gibiydiler.
Kyra başını kaldırıp gökyüzüne baktı. Theos’u iyileşmiş, yüksekte uçup etrafında daireler çizerken görebilmeyi umutsuzca istiyordu. Fakat gökyüzünde hiçbir şey göremedi. Acaba şimdi neredeydi? Hayatta mıydı? Tekrar uçabilecek miydi? Çoktan dünyanın diğer tarafına dönmüş müydü?
Kalenin içinden geçerlerken Kyra nereye gittiklerini merak etmeye başladı; onun için ayırdıkları hediye ne olabilirdi?
“Nereye gidiyoruz?” diye sordu Anvin’e, dar parke taşlı bir sokağa girdiklerinde. Kar küreyen köylülerin yanından geçtiler. Dev kar ve buz sarkıtları kil çatılardan sarkıyordu. Köyün her yanındaki bacalardan tüten dumanların kokusu kış gününde tütüyordu.
Bir sokağa daha girdiler ve Kyra karla kaplı, kızıl meşe kapılı, büyük bir yapı gördü, diğerlerinden ayrılan ve anında tanıdığı bir yapı…
“Burası demirci ocağı değil mi?” diye sordu.
“Öyle,” dedi Anvin hala yürüyordu.
“Fakat beni neden oraya götürüyorsunuz?” diye sordu.
Kapıya ulaştılar ve Vidar kapıyı açıp içeri girerken gülümsedi.
“Kendin görmelisin.”
Kyra alçak kapıdan geçerken eğildi ve ocağın içinde ayağa kalktı. Leo peşinden geliyordu ve diğerleri de arkasındaydı. İçeri girer girmez sıcaklık yüzüne vurdu, ocağın ateşleri içeriyi ısıtıyordu. Demirci örsünde duran silahları fark etti ve silahlara hayranlıkla baktı. Kılıçlar ve baltalar hala hazırlanmaktaydı, bazıları hala kor haldeydi ve dövülüyordu.
Demircinin yanında yüzleri is içinde ve kalın siyah sakallarının arasından ifadesiz yüzle bakan üç çırağı oturuyordu. Çevresi silahlarla kaplıydı, yerlerde ve kancalara takılı halde her yanda silah vardı ve demirci bir seferde bir düzine silah yapıyor gibiydi. Kyra, kısa ve tıknaz, sonsuza dek konsantre olmuş bir ifadeye sahip düşük kaşlı, çok az konuşan, ciddi ve silahları için yaşayan demirci Brot’u tanıyordu. Huysuzluğuyla bilinir, insanlara pek önem vermezdi. Onun için önemli olan tek şey bir miktar çelikti.
Gerçi Kyra onunla birkaç kez konuşmuş ve Brot huysuz dış görünüşünün arkasında aslında çok nazik bir adam olduğunu ve silahlardan konuşurken son derece tutkulu olduğunu göstermişti. Her ikisi de silahlara karşı bir aşk beslediğinden olsa gerek adam Kyra’yla aralarında bir benzerlik olduğunu sezmişti.
“Kyra,” dedi, onu gördüğüne memnun olmuş bir şekilde. “Gel, otur.”
Kyra adamın karşısındaki boş sıraya oturdu, sırtı ocağa dönüktü, sıcaklığı hissediyordu. Anvin ve diğerleri etraflarını sarıp Brot silahlarını kurcalarken onu izlediler. Bir mızrak, bir orak, hala yapılmakta olan, zincirleri şekil verilmeyi bekleyen bir gürz… Kyra bir kılıç gördü, kenarları hala kabayı ve bileylenmeyi bekliyordu. Adamın arkasında çırakları çalışıyordu ve araçlarının sesi içeriyi dolduruyordu. Biri bir baltayı dövüyor, her yana kıvılcımlar saçıyor, bir diğeri uzun kıskacıyla uzanıp ocaktan akkor halinde bir çelik şeridi alıp örsün üzerine koyuyor ve dövmeye hazırlanıyordu. Üçüncü çırak kıskacıyla bir baltalı kargıyı örsünden alıp geniş demir bir leğene koyuyor, leğendeki sular silahın sokulmasıyla tıslamaya başlıyor ve bir buhar bulutu yayıyordu.
Kyra için demirci ocağı her zaman Volis’teki en heyecan verici yer olmuştu.
Adamları çalışırken izlediği sırada kalbi daha hızlı atıyor ve bu adamların kendisine nasıl bir hediye hazırladıklarını merak ediyordu.
“Maceralarını duydum,” dedi Brot gözlerine bakmadan, uzun bir kılıca bakıyor, ağırlığını kontrol ediyor, kılıcı inceliyordu. Hayatında gördüğü en uzun kılıçlardan biriydi. Adam kılıcı kaldırdı, kaşlarını çattı ve gözlerini kıstı; tatmin olmamış görünüyordu.
Kyra araya girmemesi gerektiğini biliyordu ve oluşan sessizlikte sabırla adamın devam etmesini bekledi.
“Utanç verici,” dedi sonunda.
Kyra kafası karışmış bir şekilde baktı.
“Efendim?” dedi.
“Şu öldürmediğin oğlan,” dedi. “Onu öldürmüş olsan bu belaya bulaşmamış olurduk, öyle değil mi?”
Adam hala onun gözlerine bakmamıştı, kılıcı tartıyordu. Kyra kızardı. Adamın haklı olduğunu biliyordu fakat yaptıklarından da pişman değildi.
“Sana bir ders,” diye ekledi. “Hepsini öldür, her zaman. Beni anlıyor musun?” diye sordu, sesi sertti. Başını kaldırıp çok ciddi bir ifadeyle Kyra’nın gözlerine baktı. “Hepsini öldür.”
Haşin ses tonu ve sözünü sakınmayışına rağmen Kyra Brot’un her zaman inandığını ve diğerlerinin söylemeye korktuğu şeyleri söylemesine hayran oldu. Ayrıca onun korkusuzluğuna ve Pandesia tarafından ölüm cezası ile yasaklanmış çelik silahlara sahip oluşuna da hayran oldu. Babasının adamlarının silahları onlar Ateş Duvarlarını koruduğu için kapsam dışı bırakılmıştı fakat Brot düzinelerce başka adama da gizli bir orduyu desteklemek için yasa dışı şekilde silah üretmişti. Her an yakalanabilir ve öldürülebilirdi fakat bir an olsun görev yapmaktan çekinmemişti.
“Benim için getirdiğiniz hediye bu muydu?” diye sordu, kafası karışmıştı. “İnsanları öldürmem konusunda bana tavsiye vermek mi?”
Brot önündeki örsün üzerinde bir kılıcı döverek bir süre çalıştı ve kendisi hazır olana kadar Kyra’yı görmezden geldi. Hala yere bakıyordu.
“Hayır. Onları öldürmene yardım etmek için.”
Kyra kafası karışık bir şekilde gözlerini kırptı. Brot arkasına uzanıp bir çırağına işaret etti ve çırak koşup kendisine bir nesne verdi.
Brot Kyra’ya baktı.
“Geçen gece iki silah kaybettiğini duydum,” dedi. “Bir yay ve bir asa, doğru mu?”
Kyra onun nereye varmak istediğini merak ederek başıyla onayladı.
Brot hoşnutsuz bir şekilde başını salladı.
“Çubuklarla oynadığın için böyle oldu. Çocuk oyuncakları. Lordun Adamlarının beş tanesini öldürdün, bir ejderhayla yüzleştin ve hayatta kaldın ve bu, bu odadaki herkesten çok büyük bir iş. Sen artık bir savaşçısın ve bir savaşçının silahlarını hak ediyorsun.”
Arkasına uzanıp bir çırağının uzattığı nesneyi aldı ve geri dönüp, kırmızı kadifeye sarılı uzun bir nesneyi masaya koydu.
Kyra sorgular şekilde adamın yüzüne bakarken kalbi beklentiyle çarpıyordu ve adam başıyla bir hareket yaptı.
Kyra uzanıp yavaşça kumaşı çekti ve gördüğü şey karşısında nefesi kesildi. Önünde oymalı ve işlemeli, kâğıt inceliğinde parlak bir metal ile kaplı olan bir uzun yay duruyordu. Daha önce gördüğü hiçbir yaya benzemiyordu. Yayı eline alıp hafifliğine hayranlıkla bakarken,
“Alkan çeliği,” diye açıkladı Brot. “Dünyanın en sağlam çeliği ve ayrıca en hafifidir. Çok nadir bulunur, şövalyeler kullanır. Bu adamlar ödemesini yapmak için buradalar ve adamlarım bunu gece boyunca döverek hazırladılar.”
Kyra arkasına dönüp baktığında Anvin ve diğerlerinin gülümseyerek baktığını gördü ve kalbi minnettarlıkla doldu.
“Hafifliğini hisset,” diye teşvik etti Brot. “Hadi durma.”
Kyra yayı eline alıp tartarken eline nasıl iyi oturduğunu da şaşkınlıkla gördü.
“Benim ağaç yayımdan bile daha hafif,” dedi şaşkınlıkla.
“Altında Huş ağacı var,” dedi. “Daha önce sahip olduğundan daha sağlam ve daha hafif. Bu yay hiçbir zaman kırılmaz ve okların çok daha uzağa gider.”
Kyra dili tutulmuş şekilde yayı hayranlıkla inceledi ve bunun, birinin hayatı boyunca ona yaptığı en hoş şey olduğunu fark etti. Brot uzanıp içi ok dolu bir sadak verdi. Okların hepsi yepyeni, parlayan uçlara sahipti ve Kyra bir tanesinin ucuna dokununca ne kadar sivri olduklarını görüp hayrete düştü. Okların çetrefilli tasarımlarını inceledi.
“Dikenli savaş oku,” dedi Brot gururla. “Bunlardan biri bir yere saplandığında ucu geri çıkartılamaz. Bunlar öldürmek için tasarlandı.”
Kyra Brot’a ve diğerlerine ne diyeceğini bilemez bir şaşkınlıkla baktı. Onun için silahlarından daha da anlamlı olan tüm bu harika adamların kendisini onun için bunca zahmete girecek kadar düşünmüş olmalarıydı.
“Sana nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum,” dedi. “Bu güzel işçiliği onurlandırmak ve bu silaha layık olabilmek için elimden gelenin en iyisini yapacağım.”
“Daha bitirmedim,” dedi Brot huysuzca. “Kollarını kaldır.”
Kyra şaşırmış bir şekilde kollarını kaldırırken adam ona yaklaşıp kollarını inceledi, kollarını sıvayıp ön kolunu kontrol etti. Sonunda tatmin olmuş şekilde başını salladı.
“Tam istediğim gibi,” dedi.
Brot başıyla bir çırağına onay verdi ve çırak parlayan iki nesneyi getirip kollarına geçirip kapattı. Kyra soğuk metali cildinde hissettiğinde bunların, ince uzun, ön kol koruyucusu bileklikler olduğunu görüp şoke oldu. Bileklikler dirseklerinden bileğine kadar uzanıyordu ve bir tık sesiyle kapandıklarında koluna tam oturmuşlardı.
Kyra merak içinde dirseklerini kıvırdı, bileklikleri deniyordu ve o anda kendini yenilmez hissetti, sanki bileklikler kollarının bir parçasıymış gibiydi. Çok hafiflerdi fakat çok da sağlamlardı ve kollarını bilekten dirseğe kadar koruyordu.
“Bileklikler,” dedi Brot. “Hareket etmene imkân tanıyacak kadar inceler fakat herhangi bir kılıcın darbesine dayanacak kadar da güçlüler.” Sonra Kyra’ya baktı. “Bunlar seni sadece ok atarken yayın kirişinden korumakla kalmayacak. Bunlar daha uzun ve bunlar da Alkan çeliğinden yapılma. Bir kalkanın yerini almak üzere üretildiler. Senin zırhın olacaklar. Elinde kılıçla bir düşman üzerine geldiğinde kendini korumaya yetecek ekipmana sahipsin artık.”
Sonra aniden masada duran bir kılıcı kapıp havaya kaldırdı ve Kyra’nın başına doğru hızla indirdi.
Kyra şoke olmuştu, yeni bilekleri takılı kolunu havaya kaldırarak tepki Verdi ve bilekliğin vuruşu nasıl durduğuna hayran oldu. Kıvılcımlar çıkmıştı.
Brot gülümsedi ve memnun bir şekilde kılıcı indirdi.
Kyra bilekliklerini inceledi ve yoğun bir keyif hissetti.
“Bana ihtiyacım olabilecek her şeyi verdiniz,” dedi Kyra onlara sarılmak üzereyken.
Fakat Brot elini kaldırdı ve onu durdurdu.
“Her şeyi değil,” diye düzeltti.
Brot üçüncü çırağına bir el hareketi yaptı ve çırak siyah kadife bir kumaşa sarılı uzun bir nesne daha getirdi.
Kyra merakla getirilen nesneye baktı ve sonra yayını omzuna asıp uzanıp nesneyi aldı. Yavaşça sarılı olduğu kumaşı açtı ve sonunda içinde ne olduğunu görüp nefesi kesildi.
Bu bir asaydı. Mükemmel bir işçiliğe sahip, eski asasından daha uzundu ve en harikası da parlaktı. Tıpkı yayı gibi asası da kâğıt inceliğinde dövülmüş Alkan çeliğiyle kaplıydı ve üzerinde ışıklar parlıyordu. Asayı şöyle bir tarttı. Tüm metal işçiliğine rağmen eski asasından çok daha hafifti.
“Bir dahaki sefere,” dedi Brot, “asana vurduklarında asan kırılmayacak ve sen bir düşmanına vurduğunda darben çok daha ölümcül olacak. Bu hem bir silah hem de bir kalkan ve hepsi bu da değil,” dedi asayı işaret ederek.
Kyra kafası karışmış bir şekilde başını eğip onun neyi gösterdiğini anlamaya çalıştı.
“Döndür,” dedi Brot.
Kyra asayı elinde döndürdü ve gördükleri karşısında şoke oldu. Asa birbirinin içine geçen iki eşit parçadan oluşuyordu ve her iki parçanın ucu da oldukça uzun şekilde sivriltilmişti.
Kyra ağzı açık bakakalmıştı ve Brot gülümsedi.
“Artık birini öldürmek için birçok seçeneğin var,” dedi.
Parıldayan bıçaklara baktı Kyra, hayatında gördüğü en iyi işçilikti ve hayranlık içindeydi. Brot bu silahı kendisi için özel olarak dövmüştü. Ona verdiği, iki mızrağa bölünebilen asa, onun gücü için eşsiz bir uyum gösteriyordu. Silahı tekrar döndürüp kilitledi. O kadar pürüzsüzdü ki kendisi bile asasının içine bir başka silah gizlendiğini kendisi bile söyleyemezdi.
Gözlerinde yaşlarla Brot’a ve diğer adamlara baktı.
“Size teşekkür edebilmemin hiçbir yolu yok,” dedi.
“Ettin bile,” dedi Anvin bir adım öne çıkarak. “Bizi savaşa soktun; kendimizin başlatmaya korktuğu bir savaş… Bize çok büyük bir iyilik yaptın.”
Kyra onun sözlerini anlayamadan aniden bir dizi boru sesi duyuldu. Borular birbiri ardına çalıyor, sesleri kalede yankılanıyordu.
Herkes bunun ne anlama geldiğini bilerek birbirine baktı: savaş başlamak üzereydi.
Lordun Adamları gelmişti.
BÖLÜM ON DOKUZ
Merk orman yolundan yürümeye devam ediyordu. Alaçam’a doğru yöneldiğinde gölgeler uzamaya başlamıştı ve ölü hırsızlar neredeyse bir günlük mesafede kalmıştı. O zamandan beri durmadan yürümüş, olayı aklından çıkartmaya çalışmış ve kısa süre önce yerleştiği huzurlu konuma geri dönmeye uğraşmıştı. Hiç kolay değildi. Bacakları git gide yoruluyordu ve Merk Ur Kulesini bulmak, Gözcü olarak yeni hayatına adım atmak için öncekinden daha sabırsızdı. Kuleden bir iz bulabilmek için ufku taradı fakat kuleden hiçbir iz yoktu. Bu yolculuğun bir hac yolculuğuna dönüşmeye başladığını hissediyordu, hiç bitmeyecek bir yolculuğa… Ur Kulesi düşündüğünden çok daha uzak, çok daha iyi gizlenmişti.
O hırsızlarla karşılaşmak içinin derinliklerinde bir şeyi uyandırmıştı ve Merk’in eski kimliğinden sıyrılmasının ne kadar zor olduğunu fark etmesine sebep olmuştu. O disipline sahip olup olmadığını bilmiyordu. Gözcülerin kendisini tariklerine kabul etmelerini umuyordu; etmezlerse, gidecek başka hiçbir yeri kalmayacaktı ve kesinlikle eskiden olduğu kişi olmaya devam edecekti.
Merk ileride yukarıya doğru ağaçların değiştiğini, kadim beyaz ağaçlardan oluşan bir koruyu gördü. Ağaçların gövdeleri on adam kalınlığındaydı, göğe kadar uzanıyorlardı ve parlak kırmızı yapraklarla dolu dalları bir örtü gibi yayılıyordu. Ağaçlardan geniş, kıvrımlı bir gövdesi olan biri özellikle davetkâr görünüyordu ve Merk ayakları ağrıyarak gidip ağacın altına oturdu. Arkasına yaslandığında anında bir rahatlık duygusu hissetti. Saatlerdir süren yolculuğun sebep olduğu sırtındaki ve bacaklarındaki ağrının geçtiğini hissetti. Çizmelerini ayağından fırlattı ve ayağında zonklayan ağrıyı hissetti ve serin bir esinti acısını dindirdi. Üstünde yapraklar hışırdıyordu.
Merk çuvalına uzandı ve önceki gece yakaladığı tavşandan arta kalan kurutulmuş et dilimlerini çıkarttı. Bir parça ısırdı ve yavaşça çiğnedi. Gözlerini kapatıp dinlenirken geleceğin kendisi için neler hazırladığını merak etti. Sırtı ağaca dayalı, hışırdayan yaprakların altında oturmak bile iyi hissetmesine yetmişti.
Merk’in gözleri ağırlaştı ve o da biraz dinlenmek için gözlerinin bir anlığına kapanmasına izin verdi.
Gözlerini açtığında havanın kararmış olduğunu gördü ve uyuyakaldığını anlayarak şaşırdı. Çoktan alacakaranlık olmuştu ve Merk bir uyumaya başlarsa, bir gürültüyle uyandırılmazsa tüm gece uyuyabileceğini fark etti.
Merk doğruldu ve bir durum değerlendirmesi yaptı; içgüdüleri harekete geçerken anında hazır hale geçmişti. Belinde saklı duran hançerinin kabzasını kavradı ve bekledi. Şiddete başvurmak istemiyordu fakat Kuleye ulaşana kadar her şeyin mümkün olduğunu hissetmeye başlamıştı.
Hışırtılar arttı. Sanki ormanın içinde biri aceleyle koşuyor gibi bir ses vardı. Merk şaşırmıştı. Herhangi biri, hiçliğin ortasında, alacakaranlıkta orada ne arıyor olabilirdi. Yaprakların seslerinden Merk bir kişinin koştuğunu ve bunun hafif biri olduğunu söyleyebilirdi; belki bir çocuk veya bir kız…
Gerçekten de bir süre sonra görüş alanına ormandan koşarak gelen bir kız girdi; ağlıyordu. Şaşkınlık içinde kızın tek başına koşup, tökezleyip, birkaç metre uzağında yere düşüşünü izledi. Kız yüzüstü çamura kapaklanmıştı. Çok tatlı ve büyük ihtimalle on sekizinde olan kız, darmadağın görünüyordu, saçı karmakarışıktı ve içinde toprak ve yapraklar vardı, kıyafetleri yırtılmış ve parçalanmıştı.
Merk ayağa kalktı ve kız ayağa kalmak için debelenirken onu gördü ve gözleri panik içinde büyüdü.
“Lütfen bana zarar verme!” diye ağladı, ayağa kalkıp geri çekilirken.
Merk ellerini kaldırdı.
“Sana zarar vermem,” dedi yavaşça, tamamen ayağa kalkmıştı. “Aslına bakarsan yoluma gitmek üzereydim.”
Kız dehşet içinde birkaç metre geri gitti, hala ağrıyordu. Merk kıza ne olduğunu merak etmekten kendini alamadı. Her ne olduysa bulaşmak istemiyordu; başında yeteri kadar problem vardı.
Merk arkasını dönüp yürümeye başladığında kız arkasından bağırdı:
“Hayır, bekle!”
Merk arkasını dönüp baktığında kızın çaresizlik içinde durduğunu gördü.
“Lütfen. Bana yardım et,” diye yalvardı kız.
Merk kıza bakıp, o dağınık görüntüsünün altında aslında ne kadar güzel olduğunu gördü. Yıkanmamış sarı saçları, açık mavi gözleri, gözyaşı ve çamurla kaplı, mükemmel özelliklere sahip bir yüzü vardı. Basit çiftçi kıyafetler giyiyordu ve zengin olmadığı çok açıktı. Sanki çok uzun zamandır koşuyormuş gibi görünüyordu.
Merk başını salladı.
“Bana ödeme yapmak için paran yok,” dedi. “İhtiyacın olan her neyse sana yardımcı olamam. Ayrıca yapmam gerekenler için kendi yoluma gitmeliyim.”
“Anlamıyorsun,” diye yalvardı kız yaklaşarak. “Ailem, evimiz bugün baskına uğradı. Paralı askerler. Babam yaralandı. Onları kovalamayı başardı ama onlar daha fazla adamla geri gelecektir. Babamı öldürmek için, tüm ailemi öldürmek için. Çiftliğimizi yakıp kül edeceklerini söylediler. Lütfen!” diye yalvardı biraz daha yaklaşarak. “Sana her şeyi veririm. Her şeyi!”
Merk kız için üzülerek dururken olaya karışmamak konusunda kararlıydı.
“Bu dünyada çok fazla problem var genç kız,” dedi. “Ve ben hepsini düzeltemem.”
Bir kez daha arkasını dönüp gitmeye hazırlandığı sırada kızın sesi tekrar çınladı:
“Lütfen!” diye ağladı. “Bu bir işaret, görmüyor musun? Koşarak buraya geldim, hiçliğin ortasına ve hiç kimseyi bulma umudum yokken seni buldum. Burada olman tesadüf değil, bana yardım etmelisin. Tanrı sana bir kefaret ödeme şansı sunuyor. İşaretlere inanmaz mısın sen?”
Merk kızın hıçkırıklarını izlerken içinde bir suçluluk hissetti fakat daha çok bölünmüş hissediyordu. Bir yanı, hayatı boyunca onlarca insan öldürdüm, biraz daha fazlası ne fark eder ki, diye düşünüyordu. Fakat her zaman daha fazlası vardı. Hiç sona ermeyecek gibi görünüyordu. Bir yerde sınırı koyması gerekiyordu.
“Üzgünüm genç kız,” dedi. “Fakat ben senin kurtarıcın değilim.”
Merk bir kez daha arkasını dönüp bu kez durmamaya kararlı bir şekilde yürümeye başladı. Yaprakları ayaklarıyla ezip yüksek sesle hışırdatarak kızın sesini engelleyip, onun hıçkırıklarını ve acısını bastırmaya kararlıydı.
Fakat yaprakları ne kadar yüksek sesle hışırdatsa da kızın ağlayışı devam ediyor, kafasının içinde bir yerde çınlıyor ve onu çağırıyordu. Arkasını dönüp kızın koşmaya başladığını ve ormanın içinde kaybolduğunu gördü. Bir rahatlama hissetmeyi istedi fakat her şeyden çok lanetlenmiş olduğunu hissetti, duymak istemediği bir ağlamayla lanetlenmiş…
Öfke içinde yürümeye başladığında küfür etti. Kızla hiç karşılaşmamış olmayı diliyordu. Neden, diye merak etti. Neden kendisini bulmuştu?
Onu endişelendirmeye devam ediyordu, kendi yoluna gitmesine izin vermiyordu ve bu duygudan nefret etti. Sağduyu sahibi olmanın böyle bir şey mi olduğunu merak etti?
BÖLÜM YİRMİ
Kyra babası, ağabeyleri, Anvin ve diğer savaşçılarla yürürken kalbi çarpıyordu. Hepsi ağırbaşlı bir şekilde Volis sokaklarında yürüyorlar, hepsi savaşa hazırlanıyorlardı. Havada adeta dini bir sessizlik vardı. Gökyüzü gri bulutlarla kaplıydı ve çizmelerinin altındaki karlar çıtırdayarak kalenin ana kapısına yürürlerken yeniden, hafif bir kar yağıyordu. Borular ardı ardına çaldı. Babası adamlarını sabırlı bir şekilde yönetiyordu. Kyra babasının bu kadar sakin oluşuna şaşırmıştı, sanki bunu daha önce binlerce kez yapmış gibiydi.
Kyra dümdüz karşıya bakınca, indirilmiş kale kapısının demir parmaklıklarının arasından Lord Valiyi gördü. Kızıl zırhları içindeki yüz adamına komuta ediyordu. Sarı mavi Pandesia bayrakları rüzgârda dalgalanıyordu. Devasa siyah atlara binen, en iyi zırhları giyen, en iyi silahları kuşanan adamlar doğrudan Volis’in kapılarına doğru dörtnala geliyorlardı. Atlarının gürültüsü oradan bile duyulabiliyordu ve Kyra ayaklarının altındaki zeminin titrediğini hissetti.
Kyra yeni asası elinde, yeni yayı omzuna asılı, yeni bileklikleri bileklerinde takılı, yüreği ağzında yürürken yeniden doğmuş gibi hissetti. Nihayet kendini gerçek silahları olan gerçek bir savaşçı gibi hissediyordu. Silahlarına sahip olduğu için çok mutluydu.
Yürüdükleri sırada Kyra halkının koşturduğunu ve korkusuz bir şekilde düşmanla karşılaşmak için onlara katılışını görmekten çok memnundu. Tüm köy halkının ve babasının adamlarının babasına umutla baktığını gördü ve onlarla birlikte bu yürüyüşte olduğu için gurur duydu. Herkesin babasına karşı sonsuz bir güveni var gibiydi ve Kyra, halk başka bir liderin emrinde olsa bu kadar sakin olurlar mıydı merak etti.
Lordun Adamları yaklaştığında bir boru yeniden çaldı ve Kyra’nın kalbi göğsünden çıkacak gibi oldu.
“Ne olursa olsun,” dedi Anvin ona yaklaşıp kısık sesle konuşarak, “düşmanlar ne kadar yakına gelirlerse gelsin, babanın emri olmadan hiçbir şey yapma. O artık senin komutanın. Seninle onun kızı olarak değil onun adamlarından biri olarak konuşuyorum. Bizden biri olarak…”
Kyra başıyla onayladı, gururlanmıştı.
“Halkımın ölümüne sebep olmak istemem,” dedi.
“Merak etme,” dedi Arthfael diğer tarafından gelip. “Bu günü uzun zamandır bekliyorduk. Savaşı sen başlatmadın, onlar başlattı. Güney Geçidi geçip Escalon’u işgal ettikleri zaman…”
Kyra rahatlamıştı. Asasını daha sıkı kavradı ve kendini gelecek her şeye karşı hazırladı. Belki de Lord Vali mantıklı davranırdı. Belki de bir mütarekeye gidilmesini önerirdi.
Kyra ve diğerleri kale kapısına vardıklarında durdular ve babasına baktılar.
Babası ifadesiz bir yüzle dışarıya bakıyordu. Yüzü sertti ve hazırdı. Adamlarına döndü.
“Düşmanlarımızdan korkarak demir kapıların arkasında saklanmamalıyız,” diye gürledi, “onları korkusuzca kapının önünde karşılamalıyız. Kaldırın kapıyı!” diye emir verdi.
Askerler kalın demir kale kapısını yavaşça kaldırırken iniltiye benzer bir ses duyuldu. Sonunda kapı bir çarpma sesiyle durdu ve herkes dışarı yürürken Kyra da onlara katıldı.
Boş tahta köprüden geçerlerken çizmelerinin sesleri yankılanıyordu. Hendeği geçtiler yaklaşan ordunun karşısına geçip beklemeye başladılar.
Lordun Adamları birkaç metre yakınlarında gelip dururken havayı bir gümbürtü kapladı. Kyra babasının birkaç metre gerisinde diğerleriyle birlikte duruyordu fakat ön saflara doğru ilerledi; hem babasının yanında olmak hem de Lordun Adamlarıyla yüz yüzeyken onlara bakmak istiyordu.
Kyra Lord Valiyi gördü. Orta yaşlı, dökülmeye başlamış saçlarında yer yer griler olan, göbekli bir adamdı. Atının üzerinde kendini beğenmiş bir ifadeyle oturuyor ve onlara, sanki onlardan çok üstünmüş gibi bakıyordu. Arkasında duran, at üstündeki yüz adamının hepsinin yüzünde ciddi ifadeler vardı ve hepsi ciddi silahlar kuşanmıştı. Bu adamların savaşa ve ölüme hazırlanmış olduklarını görebiliyordu.
Kyra babasının bu adamlar karşısında gözü pek ve korkusuzca duruşuyla gurur duymuştu. Babasının yüzünde savaştaki bir komutanın ifadesi vardı, onun daha önce hiç görmediği bir ifade. Bu, babasının bildiği yüzü değildi; adamlarına özel olan yüzüydü.
Sadece rüzgârın uğultusuyla kesilen uzun ve gergin bir sessizlik oldu. Lord Vali acele etmiyordu. Kendilerini uzunca bir süre inceledi. Gözlerini korkutmaya çalıştığı, halkına, onların atları, silahları ve zırhlarının ne kadar muhteşem olduğunu göstermeye çalıştığı çok açıktı. Sessizlik o kadar uzadı ki Kyra herhangi birinin bu sessizliği bozup bozmayacağını merak etmeye başladı. Babasının sessizliğinin gelenlere karşı sessiz ve soğuk bir karşılama olduğunu, tüm askerleriyle orada öylece duruşunun bile başlı başına bir meydan okuma olduğunu anlamaya başladı. Hiç kimseye karşı boyun eğecek bir adam değildi, sonuçları ne olursa olsun…
Tek ses çıkaran, adamlara kısık sesle hırlayan Leo’ydu.
Sonunda Lord Vali babasına bakarken boğazını temizledi.
“Beş adamım öldürüldü,” diye duyurdu, sesi burnundan çıkıyormuş gibiydi. Onlarla onların hizasında karşılaşmamak için atından inmemişti. “Kızın kutsal bir Pandesia kanuna karşı geldi. Sonuçları biliyorsun: Lordun Adamına dokunmak ölüm acısını tatmak anlamına gelir.”
O sustu fakat babası hiçbir tepki vermedi. Kar ve rüzgâr hafiflediğinden, duyulan tek ses rüzgârda dalgalanan bayrakların sesiydi. Her iki tarafta eşit sayıdaki adamlar gergin bir sessizlik içinde birbirlerine bakıyordu.
Nihayet Lord Vali devam etti.
“Merhametli bir Lord olduğum için,” dedi, “Kızını idam ettirmeyeceğim. Hakkım olmasına rağmen seni, adamlarını veya halkını öldürmeyeceğim. Aslına bakarsan bu pis işi arkamızda bırakmak istiyorum.”
Vali ağırdan alıp yavaşça herkesin yüzlerini incelerken sessizlik devam etti. Valinin gözleri sonunda Kyra’da durdu. Kyra aç gözlü, çirkin gözleri üzerinde hissedince tüylerinin ürperdiğini hissetti.
“Karşılığında kızını alacağım ki buna hakkım var. Evlenmemiş ve yaşı gelmiş durumda ve biliyorsun Pandesia kanunu bana izin veriyor. Kızın, tüm kızlarınız, artık bizim malımız.”
Babasına küçümseyen bir bakış attı.
“Daha ağır bir ceza uygulamadığım için kendini şanslı saymalısın,” diye bitirdi.
Lord Vali dönüp adamlarına başıyla işaret etti ve korkunç görünümlü iki asker atlarından inip köprüyü geçmeye başladı. Onlar yürürken çizmeleri ve mahmuzları boş tahta köprüde yankılanıyordu.
Adamların ona doğru geldiğini gören Kyra’nın kalbi göğsünden çıkacak gibiydi; eyleme geçmek istedi, yayını gerip ok atmak, asasını savurmak… Fakat Anvil’in, babasının emrini beklemesi gerektiği, disiplinli askerlerin nasıl davranması gerektiği konusundaki sözlerini hatırladı. Bu oldukça zordu fakat kendini beklemek için zorladı.
Adamlar yaklaşırken Kyra babasının ne yapacağını merak ediyordu. Onu bu adamlara verecek miydi? Onun için savaşacak mıydı? Kazansınlar ya da kaybetsinler, onu alsalar ya da almasalar artık onun için önemli değildi; önemli olan babasının bu adamlara karşı çıkacak kadar onu önemsiyor olmasıydı.
Adamlar yaklaştığında babası tepki vermedi. Kyra’nın kalbi yerinden çıkacak gibiydi. Babasının onu almalarına izin vereceğini düşünerek ani bir hayal kırıklığına kapıldı. Ağlamak istedi.
Leo önünde durmuş, sırt tüylerini kabartmış öfkeyle hırlıyordu fakat adamlar yine de durmamıştı. Kyra ona komut verse üzerlerine atlayacağını biliyordu fakat onun bu silahlarla yaralanmasını istemiyordu. Ayrıca babasının emirlerine karşı gelip bir savaş başlatmak da istemiyordu.
Adamlar birkaç metre uzaktayken, aniden, son anda babası başıyla işaret verdi ve altı adamı öne çıkıp baltalı kargılarını indirip askerlerin geçmesini engellediler. Kyra bu duruma çok sevinmişti.
Askerle aniden durdu. Zırhları metal baltalı kargılara sürtüyordu ve askerler babasına şaşkınlıkla bakıyordu; böyle bir şey beklemedikleri belli oluyordu.
“Bir adım daha ileri atmayacaksınız,” dedi babası. Sesi güçlü ve sertti, kimsenin karşı koymaya cesaret edemeyeceği bir sesti. Bir otoritenin ses tonuydu, bir kölenin değil…
O anda Kyra babasını her zamankinden çok sevdi.
Babası dönüp Lord Valiye baktı.
“Burada hepimiz özgür insanlarız,” dedi, “erkekler ve kadınlar, yaşlı ve genç eşit. Seçim ona ait, Kyra,” dedikten sonra kızına döndü, “bu adamlarla birlikte gitmek istiyor musun?”
Kyra gülümsemesini bastırarak babasına baktı.
“Hayır,” dedi net bir şekilde.
Babası Lord Valiye döndü.
“Cevabını aldın,” dedi. “Seçim ona ait. Sana da ait değil bana da! Eğer kaybın için mallarımdan veya altınımdan almak istersen,” dedi Valiye, “istediğini alabilirsin. Fakat kızımı alamazsın veya herhangi bir kızımızı, Pandesia kanunu olarak her ne yazıldığının hiçbir önemi yok.”
Lord Vali yüzünde bir şok ifadesiyle dik dik baktı. Bu şekilde hitap edilmeye veya meydan okunmaya hiç alışık olmadığı belliydi. Ne yapacağını bilmez gibi bir hali vardı. Beklediği karşılamanın bu olmadığı açıktı.
“Adamlarımı engellemeye cüret mi ediyorsun?” diye sordu. “Sunduğum teklifi geri mi çeviriyorsun?”
“Ona pek de teklif denemez,” diye cevapladı Duncan.
“İyi düşün köle,” diye çıkıştı Vali. “Bunu iki kez sunmayacağım. Eğer teklifimi reddedersen ölümle yüzleşirsin. Sen ve tüm halkın… Yalnız olmadığımı bildiğinden eminim, büyük Pandesia ordusu adına konuşuyordum. Pandesia ile tek başına yüzleşebileceğini mi düşünüyorsun, kralınız bile teslim olmuşken? Olasılıklar bu kadar sizin aleyhinizeyken?”
Babası omuz silkti.
“Olasılıklara göre savaşmam,” diye cevapladı. “Amaçlar uğruna savaşırım. Adamlarınızın çok olması benim için fark etmez. Benim için önemli olan özgürlüğümüzdür. Savaşı kazanabilirsiniz fakat ruhlarımızı hiçbir zaman ele geçiremezsiniz.”
Valinin ifadesi sertleşti.
“Tüm kadın ve çocuklarınız çığlıklar atarak sizden alındığında,” dedi, “bugün yaptığın seçimi hatırla.”
Lord Vali dönüp atını mahmuzladı ve arkasında birkaç yardımcısıyla beraber karlı kırsal Alana doğru geri döndü.
Askerleri yerlerinde kalmıştı ve komutanları bayrağı indirip emir verdi: “İLERİ!”
Lordun Adamları atlarından indi ve sıraya girdi. Mükemmel bir disiplinle harekete geçip üzerlerine doğru gelmeye başladı.
Kyra’nın kalbi duracak gibiydi. Diğer herkes gibi dönüp babasına baktı ve emirlerini bekledi. Sonunda babası bir yumruğunu havaya kaldırıp sert bir savaş çığlıyla indirdi.
Aniden gökyüzü okla kaplandı. Kyra omzunun üzerinden surlarda dizili babasının okçularının nişan alıp atış yaptıklarını gördü. Oklar kulağının dibinde vızıldayarak uçup sağdaki soldaki Lordun Adamlarına saplanmaya başladı.
Her yanda adamlar ölürken çığlıklar havayı doldurdu. Hayatında ilk defa bu kadar çok adamın ölüşünü bu kadar yakından görüyordu ve manzara onu dondurmuştu.
Aynı anda babası belinden iki kısa kılıç çekti ve kızını almaya gelmiş olan askerlere sapladı. İki asker de ayaklarının dibinde yere düştü.
O sırada Anvin, Vidar ve Arthfael mızraklarını kaldırıp fırlattı ve her biri, köprüyü geçmeye çalışan bir askere saplanıp öldürdü. Brandon ve Braxton öne çıkıp mızraklarını fırlattılar. Birinin mızrağı bir askerin kolunu, diğerininki de başka bir askerin bacağını sıyırdı; hiç olmazsa onları yaralamışlardı.
Daha fazla adam saldırırken Kyra canlandı ve asasını kenara koyup yeni yayını ilk kez eline aldı, bir ok yerleştirdi ve fırlattı. Askerleri atının sırtında yöneten komutana nişan almıştı ve okunun havada süzülüp adamın göğsünü delmesini büyük bir memnuniyetle izledi. Yeni yayıyla yaptığı ilk atıştı ve resmi bir savaşta ilk defa birini öldürmüştü. Adamların komutanı yere düştüğünde şoke olmuş bir şekilde az önce yapmış olduğu şeye baktı.
Aynı anda bir düzine kadar Lordun Adamı yaylarını kaldırıp ok fırlattı ve oklar vızıldayarak arka tarafına doğru giderken Kyra korku içinde izledi. Babasının adamları yaralanıp, çığlık atarak yere düşüyordu.
“ESCALON İÇİN!” diye bağırdı babası.
Kılıcını çekti ve köprüden karşıya doğru, Lordun Adamlarının ortasına bir saldırı başlattı. Askerleri onu yakından takip ediyordu ve Kyra da asasını çekip onlara katıldı. Savaş alanına coşkuyla koşuyordu ve babasının yanında olmak istiyordu.
Onlar saldırırken Lordun Adamları bir ok saldırısına daha hazırlandılar ve bir kez daha oklarını fırlattılar. Kısa süre sonra oklardan bir duvar üzerlerine geliyordu.
Fakat sonra Kyra’yı şaşırtan bir şey oldu; babasının adamları büyük kalkanlarını havaya kaldırıp bir duvar oluşturdu ve altına çöktü. Mükemmel bir disiplin örneğiydi. Kendisi de bir kalkanın altına çöküp bekledi ve öldürücü okların kalkanlara saplanışını duydu.
Sonra hep birlikte ayağa kalkıp tekrar saldırıya geçtiler. Kyra babasının stratejisinin Lordun Adamlarına mümkün olduğu kadar çok yaklaşıp okçuları etkisiz hale getirmek olduğunu anladı. Kısa süre sonra askerlerden örülü duvara ulaştılar ve adamlar savaşa daldığında büyük bir metal çarpışma sesi çıkmaya başladı. Kılıçlar kılıçlara, baltalı kargılara kalkanlara, mızraklar zırhlara çarpıyordu. Dehşet vericiydi fakat aynı zamanda coşkuluydu da.
Köprüye sıkışmış olan adamlar, inleyerek, keserek, engelleyerek göğüs göğse çarpışıyordu ve metal sesi sağır ediciydi. Leo öne atılıp adamlardan birinin ayağına dişlerini geçirdi, o sırada babasının adamlarından biri çığlık attı. Dönüp baktığında adama bir kılıç saplandığını gördü; ağzından kan damlıyordu.
Kyra Anvin’in bir adama kafa atıp sonra da kılıcını karnına saplayışını izledi. Babasının kalkanını bir silah gibi kullanarak iki adamı tüm gücüyle itip hendeğe uçurduğunu gördü. Babasını daha önce hiç savaş alanında görmemişti ve izlemesi çok dehşetli bir şeydi. Daha etkileyici olanı adamlarının çevresinde nasıl pozisyon almış olduklarıydı ve yıllardır yan yana savaştıkları belli oluyordu. Kıskanılası bir yoldaşlıkları vardı.
Babasının adamları çok iyi savaşmış, böyle organize bir direniş beklemedikleri belli olan Lordun Adamlarını savunmasız yakalamıştı. Lordun Adamları, onları çoktan terk etmiş olan Valileri için savaşırken babasının adamları, zaten orada olan evleri, aileleri ve kendi hayatları için savaşıyordu. Tutkuları ve birliktelikleri onlara hız kazandırıyordu.
Hareket etmek için yeterli alanın olmadığı bir mesafede Kyra bir askerin kılıcını havaya kaldırmış kendisine doğru gelmekte olduğunu gördü. Hızla asasını kavrayıp yan çevirdi ve bir kalkan gibi başının üstüne kaldırdı. Adam uzun kılıcıyla vururken Kyra Brot’un Alkan çeliğinin dayanması için dua etti.
Kılıç asanın üzerinde sanki bir kalkanda çınlar gibi çınladı ve kırılmayarak rahatlamasını sağladı.
Kyra asayı etrafında döndürüp askerin başının yan tarafına indirdi. Adam geriye doğru tökezledi ve Kyra adamı tekmeleyip sırt üstü, çığlık atarak hendeğe uçurdu.
Bir başka asker bir gürz savurarak yan tarafından saldırdı ve Kyra zamanında tepki veremeyeceğini fark etti fakat Leo ileri atıldı ve adamı göğsünden ittirip yere yapıştırdı.
Başka bir asker elindeki baltayı yanlamasına savurarak geldi; Kyra tepki verebilecek zamanı ancak bulabilmişti ve asasını baltayı bloklamak için kullandı. Asayı dik tutmuştu ve balta dibine kadar girerken askerin gücünü ancak karşılayabilmişti. Bu ona çok iyi bir ders olmuştu; bu adamlarla doğrudan karşılaşmaması gerektiğini anlamıştı. Onların hakkından gelemeyebilirdi. Kendi güçlerine göre savaşmalıydı, onlarınkine göre değil…
Baltanın gücünü kaybettiği sırada Kyra Brot’un mekanizmasını hatırladı. Asayı elinde döndürüp iki parçaya ayırdı, bir adım geri çekilip baltanın önünden geçerek kendisini ıskalamasını sağladı. Asker donakalmıştı. Böyle bir şey beklemediği çok açıktı. Aynı anda Kyra asasının iki parçasını birden havaya kaldırıp adamın göğsüne geçirdi ve adamı öldürdü.
O sırada arkasından bir çığlık, bir bağrış tufanı koptu. Kyra arkasını dönüp baktığında bir grup köylünün—çiftçiler, inşaatçılar, demirciler, silahçılar, kasaplar—ellerinde silahlarla—oraklar, baltalar, her şey ve hiçbir şeyle—köprüye doğru koştuğunu gördü. Kısa bir süre sonra onlar da babasının adamlarına katıldı, hepsi savunmaya hazırdı.
Kyra kasap Thomak’ın satırla bir adamın kolunu koparttığını, aynı anda inşaatçı Brine’ın bir çekiçle bir askerin göğsüne vurup onu yere yapıştırdığını gördü. Köy halkı savaş alanına taze bir enerji getirmişti ve olağanca beceriksizliklerine rağmen Lordun Adamlarını savunmasız yakalamışlardı. Tutkuyla savaşmışlar, yıllardır süregelen esaretle biriken öfkeyi serbest bırakmışlardı. Şimdi, nihayet kendileri için ayaklanma şansları vardı, intikam şansları…
Lordun Adamlarını, yollarına çıkıp kaba kuvvetle geri püskürtmüşler, adamları ve atları yere düşürmüşlerdi. Çarpıcı savaş kısa sürdü; amatör savaşçılar, daha iyi silahlanmış ve daha iyi eğitimli savaşçılar tarafından kıyıma uğrayıp dökülmeye başladı ve her yan çığlıklarıyla doldu. Lordun Adamları onları geri itti ve hareketin yönü değişti.
Lordun Adamlarının destek kuvvetlerinin de saldırmasıyla köprü daha kalabalık hale gelmişti Babasının adamları karda kayıyordu, yorulmuşlardı ve birçoğu çığlık atarak düşüyor, Lordun Adamları tarafından öldürülüyordu. Savaşın yönü aleyhlerine dönüyordu ve Kyra kısa süre içinde bir şey yapması gerektiğini biliyordu.
Kyra etrafına bir göz gezdirdi ve aklına bir fikir geldi. Köprünün kenarındaki taş tırabzana sıçradı, istediği gözetleme noktasına sahip olmuştu, diğerlerinden birkaç metre yukardaydı, kendini açık ediyordu fakat umurunda değildi. Oraya kadar sıçrayabilecek alandaki tek kişi kendisiydi ve yayını gerip, nişan aldı ve atışını yaptı.
Sahip olduğu avantajlı görüş açısıyla Kyra asker üstüne asker indirebiliyordu. Babasının arkasından yaklaşan ve elinde bir balta olan bir Lordun Adamına nişan aldı ve adam baltayı babasının sırtına geçiremeden hemen önce boynundan vurdu ve öldürdü. Daha sonra elindeki gürzü savurarak gelen ve Anvin’in başına vurmak üzere olan bir askeri, o daha vuruşunu yapamadan göğsünden vurdu.
Kyra üst üste attığı oklarla bir düzine adamı indirmişti fakat sonunda fark edildi. Yüzünün dibinden geçen bir ok hissetti ve okçuların ona doğru ok atmaya başladıklarını gördü. Tepki vermeye fırsat bulamadan koluna saplanan bir okun korkunç acısıyla nefesi kesildi. Kolu kanıyordu.
Kyra tırabzandan tekrar savaşın içine atladı. Ellerinin ve dizlerinin üstünde yuvarlanıp eğildi. Zor nefes alıyordu, kolundaki acı onu öldürüyordu. Başını kaldırıp baktığında daha fazla destek kuvvetinin geldiğini gördü. Halkının geri kaçmaya başladığını gördü. Tanıdığı ve sevdiği bir adamın karnının deşilip tırabzana doğru tökezlediğini ve hendeğe uçtuğunu gördü.
Kyra dizlerinin üzerinde dururken bir asker baltasını öfkeyle kaldırıp kendisine doğru indirdi. Zamanında tepki veremeyeceğini biliyordu ve kendini hazırladı fakat aniden Leo öne atıldı ve adamın karnına dişlerini geçirdi.
Kyra göz ucuyla bir hareket fark etti ve dönüp baktığında bir başka askerin baltalı kargısını havaya kaldırıp boynunun arkasına doğru indirmekte olduğunu gördü. Buna da zamanında tepki veremezdi, kendini darbeye hazırladı, ölümü bekliyordu.
Fakat bir çınlama duyuldu ve başını kaldırıp baktığında kargının havada aslı kaldığını, bir kılıçla engellenmiş olduğunu gördü. Elinde kılıçla babası başucunda duruyordu ve onu ölümcül darbeden korumuştu. Kılıcını etrafında döndürdü, baltalı kargıyı döndürüp fırlattı ve kılıcını askerin kalbine sapladı.
Fakat bu hareket babasını savunmasız bırakmıştı ve bir askerin babasının koluna kılıç saplayışını dehşet içinde izledi. Babası çığlık attı ve diğer asker üstüne doğru gelirken tökezledi.
Kyra dizlerinin üzerinde dururken tanımadığı bir duygu onu ele geçirmeye başladı; karın boşluğundan başlayıp tüm vücuduna yayılıyordu. Bu yabancı bir duyguydu fakat aynı zamanda hemen kabullendiği bir duygu… Ona sınırsız bir güç veriyormuş gibiydi. Tüm vücuduna, her seferinde bir uzvuna doğru damarlarında yayılıyordu. Gücün yanı sıra ona odaklanma gücü de vermişti. Etrafına baktığında ona zaman yavaşlamış gibi geldi. Tek bir bakışta tüm düşman askerlerine göz atmış, hepsinin zayıf noktalarını görmüş, hepsini nasıl öldüreceğini belirlemişti.
Kyra kendisine neler olduğunu anlamamıştı fakat umurunda da değildi. Onu ele geçiren bu yeni gücü kabullenmiş ve bu tatlı öfkeye boyun eğmesine izin vermiş ve onun dediklerini yapmaya başlamıştı.
Kyra ayağa kalktığında yenilmez hissediyordu ve etrafındaki herkes ona ağır çekimde hareket ediyormuş gibi geliyordu. Asasını kaldırdı ve kalabalığa daldı.
Sonrası ise şimşek hızında, değerlendiremeyeceği ve zar zor hatırladığı, görülemeyecek kadar bulanıktı. Gücün kollarını ele geçirdiğini hissetti ve ardından, sonra kimse vurması, nereye vurması gerektiği konusunda yönlendiriliyor gibiydi. Kendini düşman askerlerin arasında bir hayalet gibi gezerken buldu. Bir askerin başının yanına vurdu, sonra uzanıp bir diğerinin boğazına geçirdi. Ardından yükseğe sıçradı ve asasını iki eliyle yan tutup iki askerin başlarına aynı anda indirdi. Kalabalığın arasında fırtına gibi dolanırken asasını döndürdü ve çevirdi; ardında sağa sola devrilmiş askerlerden bir iz bıraktı. Hiç kimse onu yakalayamıyordu, hiç kimse onu durduramıyordu.
Metal asasın zırhlara vurup çıkarttığı çınlama havayı doldurdu. Her şey inanılmaz büyük bir hızda oluyordu. Hayatında ilk defa kendini evrenle bir hisseti, sanki artık kontrol etmeye çalışmıyor, kontrol edilmesine izin veriyor gibiydi. Bu yeni gücü anlayamamıştı. Bu güç onu hem dehşete düşürmüş hem de coşturmuştu.
Kısa süre içinde Lordun Adamlarının hepsini köprüden temizlemişti. Kendini uzak köşede ayakta durup son bir askerin iki kaşının arasına asasını indirirken buldu.
Kyra hızlı nefes alıp verirken bir anda zaman tekrar eski hızına döndü. Etrafına bakıp yarattığı zararı izlerken herkesten fazla şoke olmuştu.
Köprünün uzak köşesinde bir düzine veya bir düzine kadar asker kalmıştı ve hepsi de ona gözlerinde panikle bakıyordu. Arkalarını dönüp koşarak kaçmaya başladılar, karda kayıyorlardı.
Sonra bir bağırış duyuldu ve Kyra’nın babası bir saldırıyı yönetmeye başladı. Kaçan adamların peşine düştüler, onları sağdan ve soldan çembere alıp tek bir asker kalmayana kadar öldürdüler.
Bir boru sesi daha duyuldu. Savaş bitmişti.
Babasının tüm adamları, tüm köylüler durmuş, imkânsızı başardıklarını fark ederek şoke olmuşlardı. Fakat tuhaf bir şekilde, bu tip bir zaferden sonra genelde atılan zafer çığlıkları yoktu; hiçbir adam kutlama veya kucaklaşma yapmıyordu, hiçbir keyifli bağırış yoktu. Aksine hava tuhaf bir şekilde gergindi, herkeste karamsar bir hava vardı. Bugün orada birçok iyi kardeşlerini kaybetmişler, cansız bedenleri her yana yayılmıştı. Adamların duraklamasına sebep olan da belki bu durumdu.
Fakat Kyra biliyordu ki bundan fazlası vardı. Sessizliğe sebep olan bu değildi. Buna sebep olanın kendisi olduğunu biliyordu.
Savaş alanındaki tüm gözler dönmüş ona bakıyordu. Leo bile gözlerinde korkuyla ona bakıyordu, sanki artık onu tanımıyormuş gibiydi.
Kyra yanakları hala kırmızı ve hızla nefes alarak dururken tüm gözlerin üzerinde olduğunu hissetti. Herkes ona hayranlıkla bakıyordu; fakat aynı zamanda şüpheyle de bakıyorlardı. Ona sanki aralarındaki bir yabancıymış gibi bakıyorlardı. Hepsinin kendilerine aynı soruyu sorduğunu biliyordu. Kendisinin de cevabını bulmak istediği, onu her şeyden çok dehşete düşüren bir soru:
Kimdi o?
BÖLÜM YİRMİ BİR
Alec oğlan yığınının arasında sıkışmış ayakta dururken uykuyla uyanıklık arasında gidip geliyor, kısa rüyalar görüyordu, kötü rüyalar… Oğlanlarla dolu bir tabutta, kapak üzerine kapanırken boğulduğunu görüyordu.
Korkuyla sıçrayarak uyandı, hızlı nefes alırken taşıyıcının içinde durmakta olduğunu hatırladı. İkinci bir tam gün boyunca taşıyıcı tepeleri ine çıka, ormanların içine gire çıka sarsılarak daha fazla durakta durulmuş ve daha fazla oğlan alınmıştı. Alec son karşılaşmadan beri ayaktaydı, böylesini daha güvenli buluyordu fakat sırtının ağrısı onu öldürüyordu. Fakat artık umurunda da değildi. Bu şekilde uyuklamayı daha kolay buluyordu, özellikle de Marco arkasındayken. Onlara saldıran oğlanlar taşıyıcının uzak tarafına çekilmişlerdi fakat o noktadan sonra kimseye güveni kalmamıştı.
Taşıyıcının sarsıntısı Alec’in bilincine işlemişti ve sabit bir zeminde durmanın nasıl bir şey olduğunu unutmuştu. Ashton’ı düşündü ve hiç olmazsa onun burada dikiliyor olmadığı gerçeğiyle biraz da olsa avundu. Bu durum ona bir amaç, devam etmesi için cesaret verdi.
Gölgeler uzamaya başladığında, yolculuğun sonu gelmeyecek gibi görünüyordu ve Alec Ateş Duvarlarına hiç ulaşamayacaklarını düşünüp umutsuzluğa kapıldı.
Alec oğlanların arasında bir heyecan dalgasının yayılmakta olduğunu hissetti ve bu kez bunun farklı bir şey olduğunu biliyordu. Oğlanlar demir parmaklıkların arasından bakarken canlanmaya başlamışlardı. Alec dönüp dışarıya bakmaya çalıştı, dengesi bozulmuştu fakat kalabalığın arasından dışarıyı göremiyordu.
“Bunu görmelisin,” dedi Marco dışarı bakarken.
Marco önünden çekilince Alec bir göz atma şansı buldu ve gördüğü manzara hayatı boyunca unutmayacağı şeydi:
Ateş Duvarları.
Alec hayatı boyunca Ateş Duvarları hakkında bir şeyler duymuştu fakat hiçbir zaman var olduklarını düşünmemişti. Hayal edilmesi en zor şeylerden biriydi ve bunun nasıl mümkün olacağını ne kadar uğraşsa da hayal bile edememişti. Ateşler nasıl bu kadar yükseğe çıkabiliyordu? Nasıl sonsuza dek yanabiliyorlardı?
Fakat şimdi, onlara ilk kez bakıyordu ve gerçek olduklarını artık biliyordu. Manzara nefesini kesti. Orada, ufukta Ateş Duvarları duruyor, efsanelere uygun şekilde bulutlara kadar yükseliyordu. O kadar büyüktü ki nerede sona erdiği anlaşılamıyordu. Bulunduğu yerden bile ateşlerin çatırtısını ve sıcaklığını hissedebiliyordu. Büyüleyiciydi fakat aynı zamanda dehşet vericiydi.
Alec Ateş Duvarlarının ilerisinde ve gerisinde konuşlanmış yüzlerce asker gördü. Oğlanlar ve erkekler, nöbet tutuyordu ve her otuz metrede bir gibi bir sıklıkla yayılmışlardı. Yolun sonunda ufukta siyah, taş bir kule ve etrafında birçok ek yapı gördü. Burası bir etkinlik merkeziydi.
“Yeni evimiz burası gibi görünüyor,” diye gözlemde bulundu Marco.
Alec isle kaplı oğlanlarla dolu, pis koğuşları gördü. Midesinin burkulduğunu hissetti. Gördüğü şey geleceğine üzücü bir göz atış gibiydi, hayatının döneceği cehenneme bakmak gibi…
*
Alec Pandesialı görevlilerce taşıyıcıdan sürüklenip diğer oğlanlarla birlikte yere devrilirken kendini hazırladı. Oğlanlar üzerine yığıldığında nefes almak için uğraştı, zeminin sertliği ve karla kaplı oluşu ona şoke etmişti. Kuzeydoğu iklimine hiç alışık değildi ve üzerindeki Orta Diyar kıyafetlerinin çok ince olduğunu ve orada hiçbir işe yaramayacağını fark etti. Birkaç gün uzaklıktaki, güneydeki Soli’de zemin daha yumuşak, yeşil bataklıklarla kaplı, suluydu. Oraya hiç kar yağmazdı ve hava her zaman çiçek kokardı. Burası ise soğuk, sert ve cansızdı. Havada sadece ateş kokusu vardı.
Alec oğlan yığını altından kendini kurtarıp zar zor ayağa kalktığından sırtından ittirildiğini hissetti. İleriye doğru tökezlerken dönüp baktığında arkasında bir görevlinin olduğunu ve oğlanları sanki sığır sürüsü itiyormuş gibi koğuşlara doğru ittiğini gördü.
Alec’in arkasındaki taşıyıcının içinden düzinelerce oğlan indiriliyordu ve bir kısmının ölmüş olduğunu ve gevşekçe yere yığıldığını görmek onu şaşırttı. O taşıyıcıda kendisinin de sıkışık vaziyette oradan çıktığını ve yolculuğu atlattığını hatırlayıp hayrete düştü. Vücudundaki tüm kemikler ağrıyordu, eklemleri sertleşmişti ve yürümeye başladığında, daha önce hiç hissetmediği kadar yorgun hissediyordu. Aylardır uyumamış gibi hissediyordu ve sanki dünyanın sonuna gelmiş gibiydi.
Çatırtı sesleri havayı doldurdu ve Alec başını kaldırıp baktığında yüz metre kadar uzağında Ateş Duvarlarını gördü. Oraya doğru yürürlerken duvarlar git gide büyüdü. Onları şahsen bu kadar yakından görmek büyüleyiciydi ve attığı her adımda artan sıcaklığına minnettar oldu. Fakat bir yandan da daha yakından ne kadar sıcak olabileceklerini düşünüp korktu. Devriye gezenler yirmi metre kadar yakınında geziyorlardı. Alışılmışın dışında koruyucu bir zırh giydiklerini fark etti fakat yine de sağda solda, çöktüğü belli, yatanlar da vardı.
“Şu ateşleri görüyor musun oğlum?” diyen şeytani bir ses duydu.
Alec dönüp baktığında taşıyıcıda kavga ettiği oğlanın arkasından geldiğini gördü, arkadaşı da yanındaydı ve alaycı bir ifadeyle bakıyordu.
“Yüzünü oraya yapıştırdığım zaman kimse seni tanıyamayacak, annen bile. Ellerini bir kütüğe dönüşünceye kadar yakacağım. Kaybetmeden önce sahip olduklarının kıymetini bil.”
Serti kaba bir sesle güldü, öksürük gibi bir ses çıkartıyordu.
Alec meydan okuyarak baktı, şimdi Marco da yanındaydı.
“Taşıyıcıda beni yenmeyi beceremedin,” diye cevapladı Alec “ve burada da yenemeyeceksin.”
Oğlan kıs kıs güldü.
“Burası taşıyıcı değil oğlum,” dedi. “Bu gece benimle uyuyacaksın. Bu kışlalar artık bizim. Bir gece, bir çatı. Sadece sen ve ben. Ve istediğim kadar zamanım var. Bu gece veya yarın olabilir; hiç beklemediğin gecelerden birinde uyuyor olacaksın ve seni yakalayacağız. Yüzün ateşlere yapışmış olarak uyanacaksın. Sıkı uyu,” diye gülerek cümlesini bitirdi.
“Gerçekten o kadar sıkıysan,” dedi Marco “neyi bekliyorsun? İşte buradayız. Dene bakalım.”
Alec oğlanın arkadaki Pandesialı görevlilere bakarken yüzündeki kararsızlığı gördü.
“Zamanı gelince,” diye cevapladı.
Daha sonra sinsice kalabalığa karıştılar.
“Merak etme,” dedi Marco. “Sen uyuduğunda ben uyanık kalırım ve sen de aynısını benim için yaparsın. Bu pislikler bize yaklaşacak olursa onları buna pişman ederiz.”
Alec koğuşlara merak içinde bakarken, onaylayarak başını salladı; minnettardı. Ağzına kadar dolu girişe birkaç metre uzaktalarken Alec binadan yayılan vücut kokusunu alabiliyordu. İçeri itildiğinde geri çekildi.
Alec yalnızca yüksek pencerelerden gelen zayıf ışıkla aydınlanan koğuşun karanlığına uyum sağlamaya çalıştı. Yerdeki pisliği görünce her ne kadar berbat da olsa taşıyıcının bile oradan daha iyi olduğunu fark etti. Bir sıra şüpheli, saldırgan yüz ona bakıyor, sadece gözlerinin akı görünüyor, onu süzüyorlardı. Sonra bağırıp çağırmaya başladılar. Yeni gelenlerin gözünü korkutmaya ve bölgelerine sahip çıkmaya çalıştıkları belliydi. Koğuşların içi gürültüyle doldu.
“Taze et!” dedi biri.
“Ateş Duvarları için yem!” diye bağırdı bir diğeri.
Büyük odanın içinde derinliklere itildikçe Alec artan bir endişe duygusu hissetmeye başladı. Sonunda samanlardan oluşan boş bir noktanın önünde durdular Marco’yla birlikte fakat anında sırtından ittirildi.
“Orası benim yerim oğlum.”
Alec dönüp baktığında daha yaşlı bir aceminin kendisine bakmakta olduğunu gördü. Elinde bir hançer vardı.
“Tabii eğer gırtlağını kesmemi istemiyorsan,” diye uyardı.
Marco öne çıktı.
“Samanlık sende kalsın,” dedi. “Zaten kokuyor.”
İkili arkalarını dönüp koğuşun içlerine doğru ilerlemeye devam ettiler, ta ki Alec uzak köşede, gölgede bir parça saman bulana kadar. Etrafında kimse yoktu ve Marco ile birlikte sırtlarını duvara yaslayıp oturdular.
Alec rahatlayarak bir nefes Verdi, oturmak ve hareket etmemek ağrıyan bacaklarına çok iyi gelmişti. Sırt duvara dayalı, odanın köşesinde kolayca tuzağa düşürülemeyeceği bir noktada ve odayı rahat görebildiği bir yerde kendini güvende hissetmişti. Yüzlerce aceminin boş boş dolandığını gördü, hepsi bir tartışma halindeydi ve her an düzinelercesi akın ediyordu. Birçoğunun ölü olarak, ayak bileklerinden sürüklenerek dışarı çıkartıldıklarını gördü. Burası cehennemin bir görüntüsüydü.
“Merak etme, daha da kötü hale gelecek,” diyen bir ses duydu.
Alec dönüp birkaç metre uzağında gölgenin içinde yatan bir oğlan gördü. Daha önce fark etmemiş olduğu bu oğlan, sırt üstü yatmış, elleri başının altında tavana bakıyordu. Bir barça samanı çiğniyordu ve sesi kalın ve yorgundu.
“Büyük ihtimalle açlıktan öleceksin,” dedi oğlan gizemli bir şekilde. “Buraya gönderilen oğlanların yarısı açlıktan ölür. Birçoğunu da hastalık öldürür. Hastalığa yakalanmasan bile bir başka oğlana yakalanırsın. Bir parça ekmek için kavga edebilirsin veya hiçbir sebep yokken! Belki yürüyüşünü beğenmezler, belki görünüşünü… Belki de onlara bir başkasını hatırlatırsın. Veya hiçbir sebebi olmayan bir nefrete kurban gidersin. Buralarda bunlar çok olur.”
İçini çekti.
“Ve bütün bunlar da seni öldürmezse,” diye ekledi, “o ateşler öldürür. Belki ilk veya ikinci nöbetinde olmaz ama troller en beklemediğin anda bu tarafa geçerler, genelde yanarak gelirler ve öldürecek birini ararlar. Kaybedecek hiçbir şeyleri yoktur ve hiçlikten gelirler. Geçen gece gördüm bir tanesini, dişlerini oğlanın boğazına geçirdi, diğer oğlan hiçbir şey yapamadı.”
Alec ve Marco birbirlerine baktı; nasıl bir hayata adım attıklarını merak ediyorlardı.
“Hayır,” diye ekledi oğlan, “Burada oğlanların bir aydan fazla hayatta kaldığını görmedim.”
“Sen hala buradasın,” dedi Marco.
Oğlan samanı çiğnemeye devam edip gülümsedi; hala tavana bakıyordu.
“Çünkü ben nasıl hayatta kalacağımı öğrendim,” diye cevapladı.
“Ne zamandır buradasın?” diye sordu Alec.
“İki aydır,” diye cevapladı. “Aralarındaki en uzun süre.”
Alec şoke olup yutkundu. En uzun hayatta kalma süresi iki aydı. Burası gerçekten bir ölüm fabrikasıydı. Buraya gelmekle hata mı yaptığını düşünmeye başladı. Belki de Pandesialılar Soli’ye geldiğinde savaşmalıydı. Evinde, hızlı ve acısız bir ölüm olurdu. Düşüncelerinin kaçmak üzerine yoğunlaştığını fark etti. Sonuçta ağabeyi kurtulmuştu, orada kalarak kazanacağı ne vardı?
Alec kendini kapıları ve pencerelere bakıp muhafızları kontrol ederken buldu. Bir yol var mı diye bakınıyordu.
“Bu güzel,” dedi oğlan, hala tavana bakıyor fakat onu da gözlemliyordu. “Kaçma düşüncesi. Burada düşünülecek tek şey. Hayatta kalmanın tek yolu.”
Alec kızardı. Oğlanın aklını okumuş olmasından utanmıştı ve bunu doğrudan ona bakmadan yapabilmiş olmasına hayran olmuştu.
“Fakat bunu sakın denemeyin,” dedi oğlan. “Kaçımızın kaçmayı denerken öldüğünü söyleyemem. O şekilde ölmektense öldürülmeyi tercih ederim.”
“O şekilde ölmek derken?” diye sordu Marco. “İşkence mi ediyorlar?”
Oğlan başını salladı.
“Daha beter,” diye cevapladı. “Gitmene izin veriyorlar.”
Alec kafası karışmış bir şekilde bakıyordu.
“Ne demek istiyorsun?” diye sordu.
“Burayı çok iyi seçmişler,” diye açıkladı. “Şu orman ölümle doludur. Yabandomuzları, canavarlar, troller, hayal edebileceğiniz her şey var. Hiçbir oğlan asla sağ çıkamaz.”
Oğlan sırıttı ve ilk defa onlara baktı.
“Ateş Duvarlarına,” dedi genişçe gülümseyerek, “hoş geldiniz arkadaşlar.”
BÖLÜM YİRMİ İKİ
Kyra ilk savaşının sersemliği üzerinde, Volis’in dolambaçlı sokaklarında yürüyor, karlar çizmelerinin altında çıtırdıyordu. Her şey çok hızlı olmuştu, hayal ettiğinden çok daha sert ve daha yoğundu. Adamlar ölmüştü, iyi adamlar, hayatı boyunca tanıdığı adamlar. Korkunç ve acı dolu yollarla ölmüşlerdi. Babalar, ağabeyler ve eşler artık karda ölü yatıyordu. Zemin gömme için çok sert olduğundan cesetleri kale kapılarının dışında yığılmıştı.
Gözlerini kapattı ve aklından bu görüntüleri silmeye çalıştı.
Büyük bir zaferdi ve fakat aynı zamanda onun tevazu sahibi olmasını, gerçek bir savaşın nasıl olduğunu görmesini ve hayatın ne kadar kırılgan olabileceğini anlamasını sağlamıştı. Bir insanın ne kadar kolay ölebileceğini ve bir insanı ne kadar kolay öldürebileceğini görmüştü ve ikisi de eşit miktarda rahatsız ediciydi.
Ömrü boyunca büyük bir savaşçı olmak istemişti fakat şimdi bunun ağır bir bedeli olacağını görebiliyordu. Kahraman olmak için can atıyordu fakat kahramanlıkla ilgili hiçbir şeyin kolay olmadığını anlamaya başlamıştı. Savaş ganimeti gibi eliyle tutabileceği veya duvarına asabileceği bir şey değildi. Fakat tüm erkekler de onun peşinden koşuyordu. Bu kahramanlık denen şey neredeydi? Şimdi savaş bittiğinde nereye gitmişti?
Günün olayları Kyra’nın her şeyden çok kendisiyle ilgili meraklanmasına sebep olmuştu; birdenbire ortaya çıkan ve sonra hızla kaybolan gizemli gücü hakkında düşündü. Onu tekrar çağırmayı denedi ama başaramadı. O neydi? Nereden gelmişti? Kyra bilmediği veya kontrol edemediği şeyleri sevmezdi. Daha az güce sahip olup yeteneklerinin nereden geldiğini anlamayı tercih ederdi.
Kyra sokaklarda yürürken kendi halkının tepkisi de kafasını karıştırıyordu. Savaştan sonra herkesin panik içinde evlerine koşup kaleyi boşaltmaya hazırlanmalarını bekliyordu. Ne de olsa birçok Lordun Adamı ölmüştü ve yakın zamanda Pandesia’nın gazabını göreceklerinden emindi. Daha büyük ve korkunç bir ordu onlar için gelebilirdi. Bu yarın, sonraki gün veya sonraki hafta olabilirdi ama geleceklerinden emindi. Buradaki herkes yaşayan ölüydü. Nasıl bu kadar korkusuz olabiliyorlardı?
Halkla haşır neşir olurken Kyra hiçbir korku görmemişti. Aksine coşkulu, enerji dolu, yenilenmiş insanlar gördü; özgürlüğüne kavuşmuş insanlar gördü. İnsanlar sağa sola koşuşturuyor, birbirlerinin sırtına dostça vuruyor, kutlama yapıyor ve hazırlanıyorlardı. Silahlarını bileylediler, kapıları sıkılaştırdılar, taş yığınlarını yükselttiler, yiyecek depoladılar ve büyük bir sorumluluk duygusu içinde aceleyle hareket ettiler. Babasının örneğini takip eden Volisliler çelik gibi bir iradeye sahipti. Kolay zapt edilemeyecek insanlardı ve işin aslı neye mal olursa olsun, olasılıklar ne kadar amansız da olsa, bir sonraki yüzleşmeye hazırlanıyor gibi görünüyorlardı.
Kyra halkın arasında gezerken başka bir şey daha fark etti, onu rahatsız eden bir şey; halkın ona bakış şekli… Yaptıkları hakkındaki dedikodunun yayılmış olduğu belliydi ve insanların, onun arkasından fısıldaştığını duyabiliyordu. Hayatı boyunca tanıdığı ve sevdiği tüm insanlar şimdi ona sanki onlardan biri değilmiş gibi bakıyordu. Bu durum aralarında bir yabancı gibi hissetmesine sebep olmuştu ve gerçek evinin neresi olduğunu merak etti. En önemlisi, babasının ondan sakladığı sırrı merak etmişti.
Kyra kalın duvarlarla örülü surlara yürüdü ve taş merdivenleri tırmandı. Leo da hemen arkasındaydı. Üst katlara çıktı. Yaklaşık her yarım metrede bir nöbet tutan babasının askerlerini geçti ve onların da bakışlarının değiştiğini gördü, gözlerinde yeni bir saygı ifadesi vardı. Bu bakış her şeye değerdi.
Kyra köşeyi döndü ve uzakta kemerli geçidin üzerinde durup kırsal alana bakan, bunca yolu gelmesinin sebebi adam duruyordu: babası. Orada durmuş, elleri belinde, etrafında birkaç adamıyla yükselen kara bakıyordu. Rüzgârla gözlerini kırptı. Rüzgârdan veya henüz taze olan savaş yaralarından etkilenmemiş görünüyordu.
Daha sonra Kyra’ya döndü ve adamlarına bir işaret yaptı. Adamlar yürüyerek uzaklaştı ve ikisini yalnız bıraktı.
Leo öne koşup babasının elini yalarken babası da kurdun başını okşadı.
Kyra babasıyla yüz yüze tek başına dururken ne diyeceğini bilemiyordu. Babası ifadesiz bir şekilde ona baktığında, ona kızgın mıydı, onunla gurur mu duyuyordu yoksa ikisi birden mi, emin olamadı. Babası en sıradan zamanlarda bile çok karmaşık bir adamdı; fakat hiç de sıradan bir zamanda değillerdi. Yüzü arkalarındaki dağ kadar sert ve yağan kar kadar beyazdı. Volis’in kendinden yontulmuş olduğu kadim taşa benziyordu. Babası mı oradandı yoksa orası mı babasındandı emin olamamıştı.
Sonra tekrar dışarıya döndü ve kırsal Alana bakmaya başladı. Kyra da yanında dışarıya bakıyordu. Babasının konuşmasını beklerken yalnızca rüzgârla bölünen bir sessizliği paylaştılar.
“Buradaki güvenliğimizin, güvenli hayatımızın özgürlüğümüzden daha önemli olduğunu düşünürdüm,” dedi sonunda, sesi düşük bir gök gürültüsü gibiydi. “Bugün yanıldığımı fark ettim. Bana unuttuğum şeyleri hatırlattın. Özgürlüğümüz, onurumuz her şeyden önemli.”
Kızına dönüp bakıp gülümsediğinde Kyra babasının bakışlarındaki sıcaklığı görüp rahatladı.
“Bana harika bir hediye verdin,” dedi babası. “Bana onurun ne demek olduğunu hatırlattın.”
Babasının sözlerini onu etkilemişti ve gülümsedi ve kendisine kızgın olmadığını anlayıp rahatladı. Aralarındaki çatlağın giderildiğini hissetti.
“Bir insanın ölümünü görmek zor bir şeydir,” dedi, sırtını kırsal alana dönmüş, düşünceli bir şekilde. “Benim için bile!”
Daha sonra uzun bir sessizlik oldu. Kyra babasının olanlar hakkında konuşup konuşmayacağını merak ediyordu; konuşmak istediğini seziyordu. Aslında kendisi de konuşmak istiyordu ama nasıl olacağını bilmiyordu.
“Ben farklıyım Baba, öyle değil mi?” diye sordu nihayet, sesi yumuşaktı ve soruyu sormaya korkuyordu.
Babası ne düşündüğü anlaşılmaz şekilde ufka bakmayı sürdürdü fakat sonunda başının küçük bir hareketiyle onayladı.
“Annemle ilgili bir şey, değil mi?” diye sorguladı. “Kimdi o? Ben senin kızın mıyım?”
Babası ona bakarken gözlerinde hüzün ve tam olarak anlayamadığı bir nostaljik bakış vardı.
“Bu sorular başka zamanın soruları,” dedi. “Hazır olduğun zaman.”
“Şimdi hazırım,” diye ısrar etti.
Babası başını salladı.
“Önce öğrenmen gereken çok şey var, Kyra. Senden saklamak zorunda kaldığım çok sır var,” dedi, sesi pişmanlıkla doluydu. “Bunu yapmak bana acı verdi fakat sbu seni korumak içindi. Her şeyi öğrenme zamanın yakındı, kim olduğunu öğrenme zamanın…”
Babasının karşısında dururken kalbi hızla atıyordu, öğrenmek için can atıyordu fakat aynı zamanda korkuyordu.
“Seni büyütebileceğimi düşündüm,” diye içini çekti. “Beni bu günün geleceği konusunda uyardılar fakat ben inanmadım. Bugüne kadar, yeteneklerini görene kadar. Senin yeteneklerin…benden öteye geçiyor.”
She kafası karışık şekilde kaşlarını çattı.
“Anlayamıyorum Baba,” dedi. “Ne demek istiyorsun?”
Babasının yüzü bir karar ifadesiyle sertleşti.
“Bizim için artık gitme vakti,” dedi, sesinde kararlılık vardı. Kesin kararını verdiği zaman kullandığı ses tonunu kullanıyordu. “Volis’i derhal terk etmeli ve dayını, annenin erkek kardeşi Akis’i bulmalısın. Ur Kulesi’nde.”
“Ur Kulesi’nde mi?” diye tekrarladı şoke olmuş halde. “Öyleyse dayım bir Gözcü mü?”
Babası başını salladı.
“Çok daha fazlası. Seni eğitmesi gereken kişi o ve yalnızca o hakkındaki gizemleri ortaya çıkarabilir.”
Sırları öğrenmek onu heyecanlandırırken Volis’i terk etme fikri onu bunaltmıştı.
“Gitmek istemiyorum,” dedi. “Burada kalmak istiyorum, seninle birlikte. Özellikle de şimdi, bu zamanda.”
Babası iç geçirdi.
“Maalesef senin ve benim isteklerim artık hiç önemli değil,” dedi. “Bu artık seninle ve benimle ilgili değil. Bu artık Escalon’la ilgili; Escalon’un tamamıyla… Topraklarımızın kaderi senin ellerinde. Anlamıyor musun, Kyra?” dedi. “O sensin. Halkımızı karanlıktan çıkartacak olan sensin.”
Kyra gözlerini kırptı, şoke olmuştu ve duyduklarına inanamıyordu.
“Nasıl?” diye sordu. “Bu nasıl mümkün olabilir?”
Fakat babası sessizliğe gömülmüş, tek kelime daha etmiyordu.
“Senin yanından ayrılamam Baba,” diye yalvardı. “Gitmem. Şimdi değil.”
Babası hüzünlü gözlerle kırsal alanı inceliyordu.
“On dört gün içinde burada gördüğün her şey yok edilecek. Bizim için artık umut yok. Hala vaktin varken kaçmalısın. Sen tek umudumuzsun; burada bizimle ölmen kimseye yardımcı olmaz.”
Bu sözler Kyra’nın canını acıtmıştı. Halkı ölürken oradan ayrılmaya ikna edemiyordu kendini..
“Geri gelecekler, öyle değil mi?” diye sordu.
Bu sorudan çok bir tespit gibiydi.
“Evet,” diye cevapladı babası. “Volis’i çekirge sürüsü gibi kaplayacaklar. Tanıdığın ve sevdiğin şeylerden geriye hiçbir şey kalmayacak.”
Bu cevap karşısında midesinin burkulduğunu hissetti ve artık hiç olmazsa gerçekleri bildiği için babasına minnettardı.
“Peki ya başkent?” diye sordu Kyra. “Eski Kral ne yapıyor? Andros’a gidip savunma için eski orduyu toplaman gerekmez mi?”
Babası başını salladı.
“Kral bir kez teslim oldu,” dedi öfkeyle. “Savaşma vakti çoktan geçti. Andros artık politikacılar tarafından yönetiliyor, askerler değil ve hiçbiri güvenilir değil.”
“Fakat hepsi Volis için olmasa da Escalon için başkaldıracaktır, öyle değil mi?” diye diretti.
“Volis sadece bir kale,” dedi babası, “Sırtlarını dönmeyi göze alabilecekleri bir kale. Bugünkü zaferimiz her ne kadar muhteşem olsa da onların Escalon’u topyekûn savaşa sokmasına yetecek kadar büyük değil.”
İkisi de gözlerini ufka dikmiş sessizce duruyordu ve Kyra babasının sözlerini düşünüyordu.
“Korkuyor musun?” diye sordu.
“İyi bir lider her zaman korkularını takip etmelidir,” diye cevapladı babası. “Korku hislerimizi keskinleştirir ve hazırlanmamıza yardım eder. Fakat bu ölüm korkusu değildir, iyi bir şekilde ölmeme korkusudur.”
Orada durmuş gökyüzüne bakarlarken babasının sözlerinin ne kadar doğru olduğunu fark etti. Aralarında uzun ve huzurlu bir sessizlik oldu.
Sonunda babası ona döndü.
“Ejderhan şimdi nerede?” diye sordu ve sonra aniden arkasını dönüp, ara sıra yaptığı gibi yürüyüp gitti.
Kyra tek başına gökyüzüne bakarken garip bir şekilde aynı şeyi merak ediyordu. Gökyüzü boştu; toplanan bulutlarla ağırlaşıyordu. Aklının bir köşesinde bir çığlık duymayı ve bulutların arasından dalışa geçen kanatlarını görmeyi umut ediyordu.
Fakat hiçbir şey yoktu. Yalnızca boşluk ve sessizlik… Ve babasının derinleşen sorusu:
Ejderhan şimdi nerede?
BÖLÜM YİRMİ ÜÇ
Alec karnına yediği tekmeyle kabaca uyandırıldığını hissetti ve gözlerini açtı. Bitkindi, dengesi bozuktu ve kendini toplamaya çalışıyordu. Ağzındaki samanı çıkarttı, yerde yüzüstü yatmakta olduğunu gördü ve hatırladı; koğuştaydı. Gecenin büyük çoğunluğunu uyanık geçirmişti, gece boyunca oğlanlar kavga etmiş, gölgelerin içinde sürünmüş ve birbirine tehditkâr şekilde bağırmıştı ve Alec hem kendisinin hem de Marco’nun arkasını kollamıştı. Birçok oğlanın ölüp, ayaklarından tutulup sürüklendiklerini görmüştü ama öncesinde diğerleri cesede saldırıp üzerinden koparabilecekleri ne varsa toplamıştı.
Alec bir kez daha tekmelendi, bu kez tetikteydi, yuvarlandı, her şeye hazırdı. Başını kaldırıp karanlığa bakarken gözlerini kırptı. Bir başka oğlanı görmeyi bekliyordu fakat başında iki Pandesia askeri dikiliyordu. İçerideki tüm oğlanları tekmeleyip yaka paça ayağa kaldırıyordu. Alec kollarının altında kaba eller hissetti ve zorla ayağa kaldırılıp itildi ve koğuştan dışarı atıldı.
“Neler oluyor?” diye mırıldandı, hala uyanık olup olmadığından emin değildi.
“Görev zamanı,” diye azarladı arkadan bir asker. “Keyif için burada değilsiniz oğlum.”
Alec Ateş Duvarlarında nöbete ne zaman gönderileceğini merak etmişti etmesine ama gecenin bir yarısında ve böylesine uzun bir yolculuktan sonra olmasını beklemiyordu. Öne doğru tökezledi, bitkinlikten sarhoş gibiydi ve nasıl hayatta kalacağını merak ediyordu. Oraya vardıklarından beri onlara yiyecek hiçbir şey vermemişlerdi ve uzun yolculuk yüzünden hala güçsüzdü.
Tam önüne, belki açlıktan belki bitkinlikten, bir oğlan yığıldı ve askerler üzerine atılıp oğlan hareketsiz kalana kadar onu öldüresiye tekmelediler. Sonra oğlanın cansız bedenini donmuş zeminde bırakıp yürümeye devam ettiler.
Sonunun bu oğlana benzemesini istemediğini fark eden Alec azmini güçlendirdi ve kendini gözlerini dört açmaya zorladı.
“Çok mu uyudun?” diye sordu Marco kinayeli bir gülüşle.
Alec hüzünlü bir şekilde başını salladı.
“Merak etme,” dedi Marco. “Öldüğümüzde iyice uyuruz ve çok yakında ölmüş olacağız.”
Bir dönemeçten döndüklerinde Alec Ateş Duvarları nedeniyle bir anlığına körleşti. Yaklaşık elli metre mesafedelerdi ve sıcaklık orada bile inanılmaz derecede yüksekti.
“Eğer buradan troller gelecek olursa onları öldürün,” diye bağırdı bir İmparatorluk askeri. “Aksi halde kendinizi öldürmemeye çalışın, en azından sabaha kadar. Buranın iyi şekilde korunmasını istiyoruz.”
Alec son bir kez ittirildi ve askerler dönüp giderken o ve diğer oğlanlar Ateş Duvarlarının yakınında tek başlarına bırakıldı. Onların kaçmayıp orada nöbet tutacaklarına nasıl güvendiklerini merak ettiği sırada etrafına bakıp her taraftaki gözetleme kulelerini fark etti. Hepsinde ellerinde arbaletler olan ve elleri tetikte bekleyen askerler vardı. Hepsi oğlanlardan birinin kaçmaya kalkışması için hevesle bekliyordu.
Alec hiçbir zırh hiçbir silah olmadan nasıl etkin bir koruma görevi yapmasının beklediğini merak ederek duruyordu. Etrafına bakınca bazı oğlanların elinde kılıçlar olduğunu gördü.
“Onu nereden buldun?” diye sordu Alec yakınındaki bir oğlana.
“Bir oğlan ölünce onun elinden alırsın,” diye cevapladı. “Tabii başka biri seni kılıç için dövmezse!”
Marco kaşlarını çattı.
“Silahımız olmadan nasıl nöbet tutmamızı bekliyorlar ki?” diye sordu.
Yüzü isten simsiyah olan bir oğlan kıs kıs güldü.
“Acemiler silah alamaz,” dedi. “Zaten size ölmenizi bekliyorlar. Birkaç gece sonra hala burada olursanız bir silah edinmenin bir yolunu bulursunuz.”
Alec yoğun şekilde çatırdayan Ateş Duvarlarına baktı, sıcaklığı yüzünü ısıtıyordu ve diğer tarafta bu tarafa geçmek için bekleyen neler olduğunu düşünmemeye çalıştı.
“O sırada ne yapmamız gerekiyor?” diye sordu. “Bir trol bu tarafa geçerse?”
Bir oğlan güldü.
“Onları çıplak ellerinle öldür!” diye bağırdı. “Hayatta kalabilirsin ama belki ölebilirsin de. Yanıyor olacaktır ve büyük ihtimalle seni de kendisiyle birlikte yakacaktır.”
Diğer oğlanlar arkalarını dönüp dağıldılar, her biri kendi istasyonlarına gidiyordu. Alec elinde hiçbir silah olmadan dönüp umutsuz bir duyguyla Ateş Duvarlarına baktı.
“Buraya ölmek için gönderildik,” dedi Marco’ya.
Marco kendisinden beş altı metre uzaktaydı ve Ateş Duvarlarına bakıyordu; bozguna uğramış görünüyordu.
“Ateş Duvarlarını korumak bir zamanlar onurlu bir işti,” dedi, sesi üzgündü. “Pandesia işgal etmeden önce. Koruyucular bir zamanlar iyi silahlanmış, iyi donanmış, onurlu kişilerdi. Ben de bu yüzden gönüllü olmuştum. Fakat şimdi… tamamen farklı bir şey gibi görünüyor. Pandesialılar trollerin bu tarafa geçmesini istemiyor fakat bunun için kendi adamlarını kullanmıyor. Burayı bizim korumamızı istiyorlar ve bizi burada ölüme terk ediyorlar.”
“Belki de geçmelerine izin vermeliyiz,” dedi Alec “ve herkesi öldürmelerine izin vermeliyiz.”
“Yapabiliriz,” dedi Marco. “Fakat Escalon’a saldırırlar ve ailelerimizi de öldürürler.”
Sonra ikisi de sustu. Durmuş Ateş Duvarlarına bakıyorlardı. Alec oraya bakıp merak içinde dururlarken ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordu. Kendi ölümüne bakmakta olduğu fikrinden kendini kurtaramıyordu. Ailesi şimdi ne yapıyordu? Acaba umurlarında mıydı?
Alec kendini depresif düşünceler içinde kaybolurken yakaladı ve bu ruh halini değiştirmesi gerektiğini düşündü. Kendini başka bir tarafa bakmaya, omuzlarının üzerinden bakıp karanlık orman sınırını incelemeye zorladı. Orman zifiri karanlıktı ve korkunç görünüyordu. Gözetleme kulelerindeki askerler orman tarafını kontrol etme ihtiyacı bile duymuyordu. Onun yerine gözlerini acemilere, Ateş Duvarlarına sabitlemeyi seçiyorlardı.
“Kendileri nöbet tutmaya korkuyorlar,” diye gözlemini bildirdi Alec askerlere bakarken. “Fakat bizim gitmemizi de istemiyorlar. Korkakça.”
Alec sırtında büyük bir acı hissettiğinde sözlerini ancak bitirebilmişti. İleri doğru tökezledi ve ne olduğunu anlayamadan kaburgalarına indirilen bir gürz darbesiyle yüzüstü yere yapıştı.
Kulağına şeytan bir ses geldi, tanıdık bir ses:
“Sana seni bulacağımı söylemiştim oğlum.”
Alec hiçbir tepki veremeden kaba ellerin kendisini kavrayıp Ateş Duvarlarına doğru sürüklediğini hissetti. Taşıyıcıda kavga ettikleri oğlan ve arkadaşı oradaydı. Alec direnmeye çalıştı fakat faydasızdı. Onu çok sıkı tutuyorlardı ve yüzü Ateş Duvarlarının yoğun sıcaklığını hissedene kadar taşıdılar..
Alec bir çırpınma sesi duydu. Dönüp baktığında Marco’nun zincirlerle bağlı olduğunu görüp şaşırdı. Başka iki oğlan onu arkasından yakalamış, olduğu yerde tutuyorlardı. Bunu çok iyi planlamışlardı. Onların gerçekten ölmesini istiyorlardı.
Alec çırpındı fakat avantaj sağlayamıyordu. Onu Ateş Duvarlarına doğru sürüklemeye devam ettiler, neredeyse üç metre mesafe kalmıştı ve sıcaklık o kadar yoğundu ki acı hissetmeye başlamıştı bile, sanki yüzü eriyormuş gibiydi. Birkaç metre sonra, eğer ölmezse hayatı boyunca sakat kalacağını biliyordu.
Alec debelendi fakat onu o kadar sıkı tutuyorlardı ki kurtulamıyordu.
“HAYIR!” diye çığlık attı.
“Ödeşme zamanı,” diye tısladı kulağına ses.
Sonra aniden bir çığlık duyuldu ve Alec bunun kendi çığlığı olmadığını anlayıp şoke oldu. Kollarındaki eller gevşedi ve aynı anda o da kendini Ateş Duvarlarından geriye attı. O sırada bir ışık patlaması gördü ve bir yaratık Ateş Duvarlarından fırlarken donakalmış bir şekilde izledi. Yaratık ateşler içindeydi ve hemen yanındaki oğlanın üstüne inip onu yere yapıştırdı.
Trol hala ateşler içindeyken oğlanla birlikte yerde yuvarlandı ve köpek dişlerini oğlanın gırtlağına geçirdi. Oğlan çığlık attı ve hemen öldü.
Trol kuduz bir köpek gibi etrafına baktı ve büyük kırmızı gözleri Alec’in gözlerine kenetlendi. Alec dehşete kapılmıştı. Yaratık hala ateşler içindeydi, ağzından nefes alıyordu, uzun köpek dişleri kanla kaplıydı ve vahşi bir canavar gibi öldürmek için gözü dönmüş bir hali vardı.
Alec korkudan donakalmış orada duruyordu. İstese bile kıpırdayamıyordu.
Diğer oğlan koşmaya başladı ve trol hareketi fark edip o tarafa döndü ve Alec’in rahatlamasına sebep olacak şekilde diğer oğlanın üstüne atladı. Tek bir sıçrayışta oğlanı yere devirdi. Hala yanıyordu ve dişlerini oğlanın boynunun arkasına geçirdi. Trol onu öldürürken oğlan çığlık attı.
Marco donakalmış oğlanlardan kurtuldu, zinciri ellerinden alıp etrafında savurdu ve birinin yüzüne diğerinin bacaklarının arasına indirip ikisini de yere yapıştırdı.
Gözetleme kulelerindeki çanlar çalmaya başladığında karmaşa sona erdi. Sağdan soldan oğlanlar trolle savaşmak için koşarak geliyordu. Trole mızraklarla saldırdılar fakat bazı tecrübesiz oğlanlar yaklaşmaya korkuyordu. Trol mızraklardan birine uzanıp yerden aldı ve yakınındaki oğlanlardan birini yakalayıp sıkmaya başladı. Oğlan ateşler içinde kalırken çığlık attı.
“Zamanımız geldi,” diye fısıldadı aceleci bir ses.
Alec dönüp baktığında yanında koşan Marco’yu gördü.
“Hepsinin dikkati dağılmış durumda. Bu tek şansımız olabilir.”
Alec Marco’nun bakmakta olduğu yöne baktığında onun ormana baktığını gördü. Kaçmaktan bahsediyordu.
Siyah ve uğursuz orman sınırı korkunç görünüyordu. Alec orada çok daha beter belaların onları bekliyor olabileceğini biliyordu fakat Marco’nun haklı olduğunu da biliyordu. Bu onların şansıydı ve orada ölümden başka bir şey bekliyor olamazdı.
Alec başıyla onayladı ve tek kelime daha etmeden depara kalktılar ve Ateş Duvarlarından ormana doğru koşarak uzaklaşmaya başladılar.
Alec’in kalbi yerinden çıkacakmış gibiydi. Her an sırtından bir arbalet oku ile vurulmayı bekliyordu ve can havliyle kaçıyordu. Fakat omzunun üzerinden arkasına baktığında, trolün etrafındaki herkesin dikkatinin dağılmış olduğunu gördü.
Bir an sonra karanlığın içine gömülmüş ormana girdiler. Hayal edebileceğinden çok daha büyük tehlikelerle dolu bir dünyaya girdiklerini biliyordu. Büyük olasılıkla orada ölecekti. Fakat hiç olmazsa nihayet özgürdü.
BÖLÜM YİRMİ DÖRT
Kyra Volis’in kapılarının dışında durmuş kış manzarasını seyrediyordu. Kar yağıyor, gökyüzü, sanki güneş doğmaya çalışıyormuşçasına kızıla çalıyordu. Öne doğru eğilip yükselen duvarın üstüne bir kaya daha koyarken nefes nefeseydi. Volis’in etrafına örülecek yeni duvar için nehirden taş toplama işinde diğerlerine katılmıştı. Hemen yanındaki inşaatçı sıva sürerken o da taşları üst üste yığmaya devam etmişti. Artık kolları titriyordu ve ara vermesi gerekiyordu.
Kyra duvarlar boyunca sıraya girmiş, daha yüksek ve daha derin duvarlar inşa edip, surlara yeni çemberler ekleyen yüzlerce insana katılmıştı. Duvarın arka tarafındakiler ellerinde kürekler, yeni hendekler kazıyor, bir kısmı da ölüler için mezar yeri açıyordu. Kyra tüm bu çabanın boş olduğunu, büyük Pandesia ordusu geldiğinde onları durdurmaya yetmeyeceğini biliyordu; ne yaparlarsa yapsınlar burada öleceklerdi. Hepsi de bunu biliyordu fakat yine de çalışıyorlardı. Bu onlara yapacak bir şey veriyordu, ölümün yüzüne bakarken bir kontrol duygusu veriyordu.
Kyra ara verdiğinde duvara yaslandı, çevresine bakındı ve düşündü. Sanki dünyada sadece barış ve huzur varmış gibi her şey son derece kadar sakindi ve her yer huzurlu bir şekilde karla örtülüydü. Fakat o böyle olmadığını, Pandesialıların oralarda bir yerde hazırlanmakta olduğunu biliyordu. Sağır edici bir gümbürtüyle geri geleceklerini ve değer verdiği her şeyi yok edeceklerini biliyordu. Gözlerinin önündeki her şey bir yanılsamaydı; fırtına öncesi sessizlikti. Dünyanın bir anlığına nasıl bu kadar sakin, bu kadar mükemmelken bir an sonra yıkım ve kargaşayla dolduğunu anlamak zordu.
Kyra omzunun üzerinden arkasına baktı ve o günkü işlerinin sonuna gelmekte olan halkını gördü. Gece çökmeye başladıkça malaları ve kürekleri bırakıp evlerine doğru çekiliyorlardı. Bacalardan dumanlar yükseliyor, pencerelere mumlar yerleştiriliyordu ve Volis çok huzurlu, çok korunaklı görünüyordu, sanki hiç kimsenin eli değmemiş gibiydi. Bu yanılsamaya hayran oldu.
Orada dururken babasının, bir an önce oradan ayrılmasını talep eden sözlerinin kulaklarında çınlamasına engel olamadı. Hiç tanışmadığı dayısını, Ur Kulesi’ne gitmek için Alaçam’dan geçip tüm Escalon üzerinden yapması gereken yolculuğu düşündü. Annesini ve ondan saklı tutulmuş olan sırrı düşündü. Dayısının onu eğitmesi halinde çok daha güçlü olabileceğini düşündü ve bu onu heyecanlandırdı.
Fakat dönüp yeniden halkına baktığında onları bu mücadele zamanında yüzüstü bırakamayacağına karar verdi; hayatlarını kurtarmak için bile olsa… O böyle biri değildi.
Aniden alçak sesli, yumuşak bir boru çaldı, iş gününün sona erdiğini belirtiyordu.
“Gece çöküyor,” dedi yanında duran inşaatçı elindeki küreği bırakırken. “Karanlıkta yapabileceğimiz çok bir şey yok. Halk yemeğe gidiyor. Haydi gidelim”. İnsanlar sıralar halinde köprüden geçip kapılara doğru ilerliyordu.
“Birazdan geleceğim,” dedi Kyra, henüz hazır değildi ve bu huzur ve sessizliğin tadını biraz daha çıkartmak istiyordu. Dışarıda tek başınayken her zaman çok mutlu olurdu.
Leo inleyip dudaklarını yaladı.
“Leo’yu da götür, karnı acıktı.”
Leo onu anlamış olmalıydı, daha sözlerini bitiremeden sıçrayıp inşaatçının peşine takılmıştı ve inşaatçı gülüp kurtla beraber kaleye doğru yöneldi.
Kyra kalenin dışında gözlerini kapatıp, gürültüye rağmen düşünceleri içinde kaybolarak durdu. Nihayet çekiçlerin sesi kesildi. Nihayet gerçek huzur içindeydi.
Etrafına baktı, ufku ve gittikçe kararan orman sınırını inceledi. Toplanan gri bulutlar kızıllıkları kaplıyordu. Düşünüyordu. Ne zaman geleceklerdi? Ne büyüklükte bir güçle geleceklerdi? Orduları neye benzeyecekti?
Etrafına bakarken uzakta bir hareket görünce şaşırdı. Gözüne bir şey çarpmıştı ve baktıkça yaklaşanın tek başına bir atlı olduğunu, ormandan çıkıp, kaleye gelen ana yola girdiğini gördü. Kyra istemsizce geriye uzanıp yayını aldı. Kendini hazırlarken gelenin bir öncü mü, yaklaşan bir ordunun habercisi mi olduğunu merak etti.
Fakat adama yaklaştıkça yayını indirdi ve rahatladı. Geleni tanımıştı, babasının adamlarından biriydi: Maltren. Dörtnala gelirken, yanında dizginlerinden tuttuğu binicisiz bir atı da getiriyordu. Çok merak uyandırıcı bir durumdu.
Maltren tam önünde aniden durdu ve ona telaş içinde baktı. Korkmuş görünüyordu. Kyra neler olduğunu anlayamamıştı.
“Neler oluyor?” diye sordu panik halinde. “Pandesia mı geliyor?”
Atının üstünde nefes nefese otururken başını salladı.
“Erkek kardeşin,” dedi. “Aidan.”
Kyra’nın kalbi, erkek kardeşinin, dünyadaki her şeyden çok sevdiği kişinin adını duyunca göğsünden çıkacak gibi oldu. Anında endişelenmeye başlamıştı.
“Sorun ne?” diye sordu. “Kardeşime ne oldu?”
Maltren soluklandı.
“Çok kötü yaralandı,” dedi. “Yardıma ihtiyacı var.”
Kyra’nın yüreği ağzına gelmişti. Aidan? Yaralanmış mıydı? Zihni berbat senaryolarla doldu fakat daha çok kafası karışmıştı.
“Nasıl?” diye sordu. “Ormanda ne arıyordu ki? Onun kalede olduğunu ve ziyafet için hazırlandığını sanıyordum!”
Maltren başını salladı.
“Ağabeylerinle birlikte gitmişti,” dedi. “Avlanıyorlardı. Atından çok kötü şekilde düştü, bacakları kırıldı.”
Kyra kararlılıkla dolduğunu hissetti. Adrenalin yüklenmişti ve bir an durup iyice düşünmeden öne atıldı ve boş ata bindi.
Eğer bir anlığına dönüp kaleyi kontrol etse Aidan’ın içeride güvende olduğunu görürdü. Fakat telaşa kapıldığı için Maltren’i sorgulamaya zaman ayırmamıştı.
“Beni ona götür,” dedi.
İkisi, pek alışılmamış bir ikili, gece çökerken, Volis’ten kararan ormana doğru hızla harekete geçti.
*
Kyra ve Maltren tepelerin arasındaki yoldan ormana dörtnala giderken Kyra nefes nefeseydi. Aidan’ı kurtarmak endişesiyle atını mahmuzladı. Aklından milyonlarca kabus gibi düşünce geçiyordu. Aidan bacağını nasıl kırmış olabilirdi? Tüm halkın kaleyi terk etmesinin yasak olduğu, geceye yakın bu zaman diliminde ağabeyleri ne demeye ormanda avlanmaya gitmişlerdi? Hiçbir şey mantıklı gelmiyordu.
Ormanın sınırına vardıklarında Kyra ormana girmeye hazırlanırken Maltren’in atını önünde aniden durdurduğunu görünce şaşırdı. O da acilen durdu ve onun atından inişini izledi. Kendisi de attan indi. Atlar nefes nefeseydi. Maltren’in peşinden şakın bir şekilde yürüdü ve adam ormanın girişinde durdu.
“Neden duruyorsun?” diye sordu nefes nefese. “Aidan’ın ormanda olduğunu sanıyordum!”
Kyra etrafına baktı ve o anda bir şeylerin çok kötü şekilde ters gitmekte olduğunu anladı. Aniden ormanın içinden Lord Valinin bizzat kendisi belirdi; arkasında iki düzine kadar da adamı vardı. Arka tarafında karların çatırdağını hissetti ve arkasını dönüp bir düzine kadar daha adamın etrafını sardığını gördü. Hepsi de kendisine oklarını doğrultmuştu ve biri atının dizginlerini tutuyordu. Bir tuzağa çekilmiş olduğunu anlayıp kanı dondu.
Maltren’in kendisine ihanet ettiğini anlayıp adama öfkeyle baktı.
“Neden?” diye sordu, görüntüsünden iğrenmişti. “Sen babamın adamısın. Bunu neden yaptın?”
Lord Vali Maltren’in yanına yürüdü ve eline oldukça büyük bir altın kesesi tutuşturdu. Maltren suçlu bir ifadeyle başka yöne bakıyordu.
“Yeteri kadar altınla,” dedi Lord Vali ona dönüp, yüzünde kendini beğenmiş bir gülümseme vardı, “her istediğini yapacak birilerini bulursun. Maltren sonsuza kadar zengin olacak, babanın bugüne kadar olduğundan da çok ve kalenizin ölüme gömülüşünden ayrı tutulacak.”
Kyra Maltren’e kaşlarını çatarak baktı, bunu kavramakta zorlanıyordu.
“Sen bir hainsin,” dedi.
Maltren de ona dönüp kaşlarını çattı.
“Ben senin kurtarıcınım,” diye cevapladı. “Senin yüzünden tüm halkımızı öldürebilirlerdi. Fakat benim sayemde Volis’e dokunmayacaklar. Bir anlaşma yaptım. Onların hayatı için bana teşekkür edebilirsin.” Tatminkâr bir ifadeyle gülümsedi. “Ve düşün, yapmam gereken tek şey seni ellerine vermekti.”
Kyra aniden kaba ellerin kendisini arkasından kavradığını ve onu havaya kaldırdıklarını hissetti. Debelendi, kıvrandı fakat adamların elinden kurtulamadı. El ve ayak bileklerinin bağlandığını hisseti ve bir taşıyıcının arkasına fırlatıldı.
Bir süre sonra taşıyıcının demir parmaklıkları üzerine kapandı ve taşıyıcı kırsal alanda yola çıktı. Onu her nereye götürürlerse götürsünler, bird aha hiç kimsenin ondan bir haber alamayacağını biliyordu. Çöken gecenin karanlığının görüşünü engellediği ormana girdiklerinde, eski hayatının sona ermiş olduğunu biliyordu.
BÖLÜM YİRMİ BEŞ
Dev, yüzlerce trolün tuttuğu binlerce iple bağlı olarak Vesuvius’un ayağını dibinde yatıyordu ve Vesuvius yaratığın sivri köpek dişlerine hayranlıkla bakıyordu. Yaratık hırlayarak boynunu kaldırıp ona ulaşmaya ve öldürmeye çalıştı fakat kalkamıyordu.
Vesuvius keyifli bir şekilde sırıttı. Çaresiz durumda olanlardan üstün durumda olmaktan gurur duyardı ve dahası tuzağa düşürülmüş her şeyin acı çekişini izlemeyi çok severdi.
Devi, kendi mağarasında, kendi topraklarında görmek onu heyecanlandırmıştı. Bu yaratığa bu kadar yakın durabiliyor olmak çok güçlü hissetmesine sebep olmuş, dünyada hükmedemeyeceği hiçbir şey yokmuş gibi hissetmişti. Nihayet onca yıldan sonra rüyaları gerçekleşecekti. Nihayet hayatının amacını gerçekleştirip Ateş Duvarlarının altından geçip Batıya çıkacak tüneli açabilecekti.
Vesuvius yaratığa küçümseyerek baktı.
“Görüyorsun ya, benim kadar güçlü değilsin,” dedi başında dikilirken. “Hiç kimse benim kadar güçlü değil!”
Yaratık korkunç bir sesle kükredi ve çaresizce debelendi. O debelenirken onu tutan troller sağa sola savruldu, ipler kaydı fakat serbest kalamadı. Vesuvius vakitlerinin dar olduğunu biliyordu. Bu iş yapılacaksa şimdi yapılması gerekiyordu.
Vesuvius dönüp mağarayı inceledi. Binlerce trol işine ara vermiş devi izliyordu. Bitmemiş tünelin ucunda dururken Vesuvius işin zor kısmının esas şimdi olduğunu biliyordu. Devi işe koşması gerekiyordu. Bir şekilde devi tünelin ağzına gitmeye ve kayalara saldırmaya teşvik etmeliydi. Fakat nasıl?
Vesuvius fikir aklına gelene kadar orada durup beynini zorladı.
Deve dönüp kılıcını çekti. Kılıç mağaranın ateşleriyle parlıyordu.
“İplerini keseceğim,” dedi Vesuvius yaratığa, “çünkü senden korkmuyorum. Özgür kalacaksın ve benim emirlerime uyacaksın. Şu gördüğün taş tünele saldırıp Escalon’un Ateş Duvarlarının altından geçinceye kadar durmayacaksın.”
Dev meydan okuyarak kükredi.
Vesuvius dönüp emrini bekleyen trol ordusunu inceledi.
“Kılıcımı indirdiğimde,” diye bağırdı, sesi gürlüyordu, “iplerini tek seferde keseceksiniz. Daha sonra silahlarınızla onu tünele kadar iteceksiniz.”
Trolleri gergin bir şekilde bakıyordu. Hepsinin devi serbest bırakma fikrinden dehşete kapıldığı belli oluyordu. Vesuvius da korkuyordu tabii fakat bunu belli etmemesi gerekiyordu ve bunun başka bir yolu olmadığından bu an bir şekilde gelmek zorundaydı.
Vesuvius hiç vakit harcamadan kararlı bir şekilde öne çıktı ve kılıcını kaldırıp devin boynuna bağlı kalın iplerden ilkini kesti.
Aniden yüzlerce askeri öne çıkıp kılıçlarını kaldırdılar ve ipleri kestiler. Kopan iplerin sesi mağarayı doldurdu.
Vesuvius hızla geri çekildi, geri çekildiğini belli etmeyecek şekilde geriliyor, adamlarının onun korktuğunu anlamasını istemiyordu. Yaratık ayaklarının üstünde doğrulduğunda askerlerinin arkasında, kayaların gölgesine, devin ulaşabileceğinden uzak bir noktaya çekilmişti. Önce ne olacağını görmek için beklemek istiyordu.
Dev ayaklarının üzerine kalktığında kanyonu korkunç bir kükreme kapladı. Yaratık öfkeden delirmiş halde bir an bile gecikmeden pençelerini sağa sola savurarak saldırmaya başladı. Her bir eline dörder tane trolü alıp başının üzerine kadar kaldırdı ve fırlattı. Troller havada mağaranın diğer ucuna kadar uçtular, duvara çarpıp dağılıp, ölü halde duvarda kayıp yere yığıldılar.
Dev pençelerini yumruk haline getirdi, havaya kaldırdı ve ellerini çekiç gibi kullanarak, sağa sola kaçışan trolleri hedef alarak aniden yere vurmaya başladı. Troller can havliyle kaçıştılar ama zamanında kaçamamışlardı. Dev onları karıncalar gibi ezerken her bir darbesiyle mağara titriyordu.
Troller bacaklarının arasından kaçmaya çalışırken dev, ayaklarını kaldırıp onların üzerlerine basmaya başladı.
Öfkeden kudurmuş halde her yandaki trolleri öldürüyordu. Hiçbiri öfkesinden kurtulabilmiş gibi görünmüyordu.
Vesuvius olayları artan bir yılgınlıkla izledi. Komutanına işaret verdi ve aynı anda bir boru çaldı.
İşaretle birlikte, ellerinde uzun kargılar ve kamçılarla yüzlerce trol gölgelerden öne fırlayıp yaratığı dürtmeye ve itmeye hazırlandılar. Her yönden saldıran troller yaratığı çembere alıp onu tünele dorğu ittirmek için ellerinden geleni yapıyordu.
Fakat Vesuvius planının gözlerinin önünde çöküşünü izlerken dehşete kapıldı. Yaratık geriye çekilip tek seferde bir düzine trolü tekmeleyerek uçurdu. Ardından ön kolunu savurup aynı anda elli trolü kargılarıyla birlikte duvara yapıştırdı. Kamçı tutan bir kısmını da ezerek öldürdü. O kadar hızlı şekilde o kadar çok trol öldürüyordu ki kimse yanına yaklaşamıyordu.
Vesuvius hızla düşündü. Yaratığı öldüremezdi; ona ihtiyacı vardı, gücünden faydalanmaya ihtiyacı vardı. Aynı zamanda onun itaat etmesine de ihtiyacı da vardı. Fakat nasıl? Onu tünele nasıl yönlendirebilirdi?
Aniden aklına bir fikir geldi; eğer onu ittiremiyorsa belki de onu kandırabilirdi.
Dönüp yanındaki bir trolü yakaladı.
“Sen,” diye emretti. “Tünele doğru koş. Devin seni gördüğünden emin ol.”
Asker gözleri korkuyla büyümüş olarak baktı.
“Fakat Lordum ve Kralım ya beni takip ederse?”
Vesuvius gülümsedi.
“Ben de tam olarak bunu istiyorum.”
Asker paniklemiş halde duruyordu, emre uyamayacak kadar korkmuştu ve Vesuvius onu kalbinden bıçakladı. Daha sonra bir sonraki askerin yanına ilerleyip hançeri gırtlağına dayadı.
“Hemen burada ölebilirsin,” dedi, “hançerimin ucunda veya tünele doğru koşarsın ve yaşama şansın olur. Seçim senin.”
Vesuvius hançeri daha sert bastırınca trol onun ciddi olduğunu anladı ve arkasını dönüp fırladı.
Vesuvius trolü mağaranın içinden, kargaşanın ortasında zikzak çizerek, ölen trollerin arasından geçip yaratığın bacaklarının arasından tünelin girişine doğru koşarken izledi.
Dev onu fark etti ve ona doğru atıldı fakat yakalayamadı. Öfkeye kapılan dev Vesuvius’un umduğu gibi önünde koşan askerin çekimine kapılmıştı ve hemen peşine düştü. Mağaranın içinde koşmaya başladı. Her adımında mağaranın zemini ve duvarları sarsılıyordu.
Trol can havliyle koşarak sonunda büyük tünele ulaştı. Tünel ne kadar geniş ve yüksek olsa da boştu ve yıllarca süren çalışmaya rağmen elli metreden kısaydı ve trol kısa sürede çıkmaza girmişti, kayalardan oluşan bir duvara…
Dev öfkeden kudurmuş halde peşinden geldi; bir an bile yavaşlamamıştı. Trole ulaştığında pençe ve yumruğuyla ona doğru saldırdı. O anda trol eğildi ve dev onun yerine duvara vurdu. Yer sarsılırken ardından büyük bir gümbürtü oldu. Vesuvius duvarın parçalanıp, dev bir toz bulutu ile birlikte bir kaya yığınının yuvarlanışını hayranlıkla izledi.
Vesuvius’un kalbi hızlandı. İşte bu kadardı. Bu tam olarak düşlediği şeydi, tam olarak ihtiyacı olan ve bu yaratığı bulmaya karar verdiği günden beri öngördü şeydi. Dev bir kez daha saldırdı ve bir miktar daha kayayı parçaladı. Tek seferde on beş metre yol kat ediyordu, Vesuvius’un kölelerinin ancak bir yılda kazabildiği kadar…
Fakat dev trolü buldu ve yakalayıp havaya kaldırıp ve başını ısırdı.
“TÜNELİ KAPATIN!” diye emir verdi Vesuvius öne çıkıp askerlerini yönlendirerek.
Yüzlerce trol hazır bekliyordu ve öne atılıp Vesuvius’un önceden tünelin girişine koydurtmuş olduğu bir büyük parça Altus kayasını itmeye başladı. Bu kaya o kadar kalındı ki hiçbir yaratık, bu dev bile onu kıramazdı. Kayaların birbirine sürtmesiyle oluşan ses tüm mağarayı doldururken Vesuvius tünelin yavaşça mühürlenişini izledi.
Girişin kapatılmakta olduğunu gören dev dönüp girişe doğru saldırdı.
Fakat giriş tam devin yetiştiği anda mühürlendi. Dev, kayaya tüm gücüyle yüklendiğinde tüm mağara sarsıldı fakat şanslılardı, kaya dayanabilmişti.
Vesuvius gülümsedi, dev tuzağa düşürülmüştü. Artık tam da istediği yerdeydi.
“Birini daha gönderin!” diye emretti Vesuvius.
Bir insan köle öne doğru fırlatıldı. Onu zapt altında tutanlar tarafından defalarca kırbaçlanarak taş plakadaki küçük açıklığa doğru sürüklendi. İnsan ne olacağını anlamıştı ve gitmeyi reddetti. Tekme savurup debeleniyordu fakat onu acımasızca dövdüler ve sonunda onu açıklığın önüne kadar getirip son bir hareketle içeri ittirdiler.
İçeriden kölenin boğuk çığlıkları geliyordu. Can havliyle kaçıp devden uzaklaşmaya çalıştığı belliydi. Vesuvius dışarıda durup tutsak aldığı devin kayaları ezerek, parçalayarak onun için tünelini açışının seslerini neşe içinde dinledi.
Her seferde bir darbeyle tüneli kazılıyordu ve her darbe onu Ateş Duvarlarına, Escalon’a yaklaştırıyordu.
Nihayet zafer onun olacaktı.
BÖLÜM YİRMİ ALTI
Kyra gözlerini karanlığa açtı. Soğuk, taş bir zeminde yatıyordu, başı çatlıyor, tüm vücudu ağrıyor ve nerede olduğunu merak ediyordu. Soğuktan titriyordu, boğazı kurumuştu ve günlerdir hiçbir şey yememiş gibi hissediyordu. Eliyle zemini yoklayınca parmaklarının altında parke taşları hisseti ve hatırlamaya çalıştı.
Kafasının içinde görüntüler uçuşuyordu fakat bunların hatıra mı yoksa kâbus mu olduğundan emin olamıyordu. Lordun Adamları tarafından yakalanıp bir taşıyıcıya fırlatıldığını, metal kapının üzerine kapandığını hatırladı. Uzun ve sarsıntılı bir yolculuğun ardından demir kapı açıldığında direndiğini, kurtulmak için çırpındığını ve kafasına vurulduğunu hatırladı. Daha sonrası huzurlu bir karanlıktı.
Kyra elini uzatıp kafasının arkasındaki şişliği hissedince bütün bunların bir rüya olmadığını anladı. Her şey gerçekti. Gerçekle taş gibi midesine oturdu, Lordun Adamları tarafından yakalanmış, taşıyıcıya konup oraya getirilmiş ve hapsedilmişti.
Kyra ihaneti yüzünden Maltren’e öfkeliydi, bu kadar aptal olup ona inandığı için kendine öfkeliydi. Bundan sonra neler olabileceğini düşünüp korkuyordu. Orada, tek başına, Valinin tutuklusu olarak yatarken başına sadece kötü şeyler gelebilirdi. Babasının ve halkının onun nerede olduğu konusunda hiçbir fikirleri olmadığından emindi. Büyük ihtimalle babası onun kendisine hak vermiş olduğunu ve Ur Kulesine doğru yola çıkmış olduğunu düşünecekti. Maltren çok büyük ihtimalle yalan söyleyecek ve kendisini Volis’in iyiliği için kaçarken gördüğünü rapor edecekti.
Kyra karanlıkta debelenirken içgüdüsel olarak yayına ve asasına uzandı fakat orada değillerdi. Başını kaldırıp baktığında hücre parmaklıklarından loş bir ışığın geldiğini gördü. Ayağa kalkıp baktığında üzerinde birçok askerin esas duruşta beklediği, zindanın taş duvarlarına sıralanmış meşaleler olduğunu gördü. Merkezde demir bir kapı vardı ve aşağısı sessizdi. Duyulan tek ses, bir yerde tavandan damlayan suyun ve karanlık köşelerde koşturan sıçanların sesiydi.
Kyra sırtını duvara yaslayıp bacaklarını göğsüne çekip oturdu. Isınmaya çalışıyordu. Gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı ve kendini başka bir yerde hayal etmeye çalıştı, herhangi bir yerde… O sırada Theos’un sert sarı gözleriyle ona baktığını gördü. Ejderhanın sesini zihninde duyabiliyordu.
Güç barış zamanında belirlenmez; zor zamanlarda belirlenir. Zor anlarını kucakla, onlardan utanma. Ancak bu şekilde onların üstesinden gelebilirsin.
Kyra gözlerini açtı, gördükleri ile şoke olmuştu ve Theos’u önünde görebilmek için etrafına baktı.
“Onu gördün mü?” diyen bir kız sesi duyuldu. Ses Kyra’yı korkudan zıplatmıştı.
Kyra yuvarlandı, onunla aynı hücrede olan bir başkasının, gölgelerin içinden bir yerden gelen sesini duymak onu sersemletmişti ve daha da sersemletici olanı bunun bir kızın sesi oluşuydu. Kızın sesinden kendi yaşlarında olduğunu düşündü ve kız gölgelerin arasından görünür hale geldiğinde Kyra haklı olduğunu gördü. Orada, büyük ihtimalle on beş yaşında, kahverengi, uzun, karışmış saçları ve kahverengi gözleri olan, yüzü kir içinde ve yırtık pırtık giysileriyle güzel bir kız oturuyordu. Kız Kyra’ya bakarken dehşete kapılmış gibi görünüyordu.
“Sen kimsin?” diye sordu Kyra.
“Onu gördün mü?” diye tekrarladı kız, telaşlıydı.
“Kimi gördüm mü?”
“Onun oğlunu,” diye cevapladı.
“Onun oğlunu mu?” diye sordu Kyra, kafası karışmıştı.
Kız dönüp hücrenin dışına baktı, dehşete kapılmış haldeydi ve Kyra kızın neden bu kadar korkmuş olabileceğini merak etti.
“Ben kimseyi görmedim,” dedi Kyra.
“Tanrım, lütfen beni öldürmelerine izin verme,” diye yalvardı kız. “Lütfen. Bu yerden nefret ediyorum!”
Kız kontrolsüzce ağlamaya başladı ve taş zeminde kıvrıldı. Kyra kızın haline çok üzülmüştü, ayağa kalkıp kızın yanına gitti, bir kolunu omzuna atıp onu avutmaya çalıştı.
“Shhh,” dedi Kyra kızı sakinleştirmeye çalışarak. Kyra daha önce hiç kimseyi bu kadar yıkılmış halde görmemişti. Bu kız, her kimden bahsediyorsa ondan ölümüne korkmuş gibi görünüyordu. Bu durum Kyra’nın içinde yakında olabileceklere dair kötü bir his oluşturdu.
“Anlat bana,” dedi Kyra. “Kimden bahsediyorsun? Seni kim incitti? Vali mi? Sen kimsin? Burada ne arıyorsun?”
Kızın yüzündeki morlukları ve omzundaki yaraları gördü ve bu zavallı kıza neler yaptıklarını düşünmemeye çalıştı. Sabırla kızın ağlamasının kesilmesini bekledi.
“Adım Dierdre,” dedi kız. “Bir süredir buradayım…Bilemiyorum. Bir ay döngüsü kadar olduğunu düşünüyorum ama zaman algımı yitirdim. Yeni kanun çıktığında beni ailemden aldılar. Direnmeye çalıştım ve beni buraya attılar.”
Dierdre sanki o anları tekrar yaşıyormuş gibi boşluğa bakıyordu.
“Her gün benim için yeni işkence demekti,” diye devam etti. “İlk önce oğlu, sonra babası… Benimle bir oyuncakmışım gibi oynadılar ve şimdi…Ben…hiçbir şeyim…”
Kız Kyra’ya onu korkutan bir yoğunlukta baktı.
“Şimdi sadece ölmek istiyorum,” diye yalvardı Dierdre. “Lütfen ölmeme yardım et.”
Kyra dehşet içinde baktı.
“Öyle söyleme,” dedi Kyra.
“Geçen gün bir bıçağı alıp kendimi öldürmeyi denedim fakat bıçak ellerimden kaydı ve beni tekrar yakaladılar. Lütfen, sana ne istersen veririm. Öldür beni.”
Kyra donakalmış biçimde başını salladı.
“Beni dinle,” dedi Kyra, içinde yeni bir içsel gücün yükseldiğini hissediyordu, Dierdre’nin dramını gördükten sonra ortaya çıkan yeni bir kararlılık… İçinde yükselen babasının gücüydü, savaşçı nesillerinin gücü… Ve dahası bu bir ejderhanın gücüydü. O güne kadar sahip olduğunu bilmediği bir güç…
Dierdre’yi omuzlarından tutu ve gözlerinin içine baktı; onun içine işleyebilmeyi istiyordu.
“Ölmeyeceksin,” dedi Kyra net bir şekilde. “Ve onlar seni incitmeyecek. Beni anlıyor musun? Yaşayacaksın. Bunu kesinlikle söyleyebilirim.”
Dierdre sakinleşmiş ve Kyra’nın gücünden besleniyormuş gibi görünüyordu.
“Sana her ne yaptılarsa,” diye devam etti Kyra, “artık geçmişte kaldı. Yakında özgür olacaksın. Biz özgür olacağız. Hayata yeniden başlayacaksın. Seninle arkadaş olacağız ve ben seni koruyacağım. Bana güveniyor musun?”
Dierdre şoke olmuş biçimde bakıyordu. Sonunda sakin bir şekilde başıyla onayladı.
“Fakat nasıl?” diye sordu Dierdre. “Anlamıyorsun. Buradan kaçış yolu yok. Onların neye benzediklerini bilmiyorsun—”
Demir kapı sert bir şekilde açıldığında ikisi de sıçradı. Kyra Lord Valinin içeri girdiğini gördü. Yanında bir düzine kadar adamı ve kendisinin kopyası bir adam daha vardı. Aynı soğan gibi burna sahip, aynı kendini beğenmiş görünümlü, otuzlarında gibi görünen bu adam Valinin oğlu olmalıydı. Babasının aynı alaycı, aptal suratı ve kibirli görünümüne sahipti.
Zindan boyu ilerleyip hücre parmaklıklarına yaklaştılar. Meşale taşıyan adamlar yaklaştı ve hücreyi aydınlattı. Kyra aydınlıkta etrafına baktı ve kaldıkları yeri ilk kez tam olarak görüp dehşete kapıldı. Yerde her tarafa yayılmış kan izleri vardı. Orada başka kimlerin bulunmuş olduğunu veya onlara neler yapılmış olduğunu düşünmemeye çalıştı.
“Kızı buraya getirin,” diye adamlarına emir verdi Vali.
Hücre kapısı açıldı ve adamlar içeri girdi. Kyra kendini ayakları üzerine kaldırılmış geriye doğru sürüklenirken buldu. Ne kadar çırpınsa da kurtulamamıştı. Onu Lord Valinin önüne getirdiler ve adam onu sanki bir böceğe bakar gibi baştan aşağı süzdü.
“Seni uyarmamış mıydım?” dedi sakince, sesi alçak ve sertti.
Kyra kaşlarını çattı.
“Pandesia kanunları evlenmemiş kızları karınız olarak almanıza izin veriyor, tutsağınız olarak değil,” dedi Kyra meydan okuyarak. “Beni tutsak ederek kendi kanununuzu çiğniyorsunuz.”
Lord Vali diğer adamlarla göz göze geldi ve hepsi birden kahkahaya boğuldu.
“Merak etme,” dedi ona dik dik bakarak, “Seni karım yapacağım. Hem de birçok kez. Ve oğlumun da ve sonra canım kimi isterse onun da… Ve seninle işimiz bittiğinde, tabii seni hala öldürmemiş olursak, geri kalan günlerini bu hücrede geçirmene izin vereceğim.”
Şeytani bir şekilde sırıttı, bundan zevk aldığı belli oluyordu.
“Babana ve halkına gelince,” diye devam etti, “Fikrimi değiştirdim, hepsini öldüreceğiz. Çok yakında sadece birer anı olacaklar. Sadece bu kadar da değil, korkarım Volis’in tarih kitaplarından silindiğini göreceğim. Biz burada konuşurken Pandesia ordusunun tam bir tümeni adamlarımın öcünü almak ve kalenizi yok etmek için kalenize yaklaşıyor.”
Kyra içinde kabaran büyük bir öfke hissetti. Köprüde kendisine yardım eden güç her ne idiyse umutsuzca onu çağırmaya çalıştı fakat onu çaresizliğe sürükleyecek şekilde o güçten hiç eser yoktu. Debelendi ve çırpındı fakat ellerinden kurtulamadı.
“Güçlü bir ruhun var,” dedi Vali. “Bu güzel. Bu ruhu kırmaktan zevk alacağım. Bundan çok büyük zevk alacağım.”
Arkasını dönüp gitmeye hazırlandığı sırada aniden dönüp elinin tersiyle tüm gücüyle Kyra’ya vurdu.
Bu Kyra’nın beklemediği bir hareketti. Güçlü darbeyi çenesinde hissetti ve geriye doğru tökezleyerek Dierdre’nin yanına düştü.
Kyra, çenesinin acısı içine oturmuş yerde yatarken adamların gidişini izledi. Adamlar hücreden çıkıp kapıyı kilitlerlerken Lord Vali durup yüzünü parmaklıklara döndü ve ona baktı.
“Sana işkence etmek için yarını bekleyeceğim,” dedi sırıtarak. “Kurbanlarıma yaşayacakları kötülükleri düşünmeleri için bir gece verdiğim zaman daha fazla acı çektiklerini gördüm.”
Sonra korkunç bir kahkaha attı, kendi kendine eğleniyor gibiydi. Adamlar zindandan çıkarken demir kapıyı sertçe kapattılar. Demir kapı Kyra’nın kalbine tabut gibi kapandı.
BÖLÜM YİRMİ YEDİ
Merk gün batımında Alaçam içinden yürürken bacakları ağrıyor, midesi burkuluyor, Ur Kulesinin ufukta bir yerde olduğu ve bir gün ona ulaşacağı umudunu korumaya çalışıyordu. Oraya vardığında yeni hayatının nasıl olacağına, nasıl bir Gözcü olup yeniden başlayacağına odaklanmaya çalıştı.
Fakat odaklanamıyordu. O kızla tanışıp, hikâyesini duyduğundan beri kız onu endişelendiriyordu. Kızı aklından çıkartmaya çalışıyordu fakat ne kadar zorlasa da başaramıyordu. Şiddetle dolu bir hayattan kurtulmakta olduğundan çok emindi. Eğer o kıza yardım etmeye gidip o adamları öldürürse, bu ölümler ne zaman sona erecekti? Ondan hemen sonra başka bir iş, başka bir sebep olmayacak mıydı?
Merk asasıyla yere vurarak yürümeye devam etti. Yapraklar ayaklarının altında çatırdıyordu. Öfkeliydi. Neden onunla karşılaşmıştı ki? O orman devasa bir Alana sahipti; neden birbirlerini ıskalamamışlardı ki? Neden hayat sürekli olarak yoluna bir şeyler çıkartmak zorundaydı? Olaylar onun algısının ötesinde miydi?
Merk zor kararlardan ve kararsızlıklardan nefret ederdi. Tüm hayatı boyunca her şeyden emin olarak yaşamış ve bunun en güçlü yanlarından biri olduğunu düşünmüştü. Her zaman kim olduğunu ne olduğunu biliyordu. Fakat şimdi hiç emin değildi. Şimdi kendini tereddüt ederken bulmuştu.
Tanrılara onu o kızla karşılaştırdıkları için lanet etti. Neden insanlar başlarının çaresine bakamıyordu ki zaten? Neden her zaman ona ihtiyaç duyuyorlardı? Eğer o kız ve ailesi kendilerini savunmayı beceremiyorlarsa, nasıl yaşama hakkına sahip olabiliyorlardı ki? Eğer şimdi kendisi onları kurtarırsa, bugün veya yarın başka bir yırtıcı onları öldürmez miydi?
Hayır. Onları kurtaramazdı. Bu onlara hayatı kolaylaştırmak olurdu. İnsanlar kendilerini savunmayı öğrenmek zorundaydı.
Fakat belki de kızın karşıma çıkmış olmasının bir nedeni vardı, diye akıl yürüttü. Belki de sınanıyordu.
Merk gökyüzüne baktı. Güneş ufukta batıyor, Alaçam içinden zar zor seçilebiliyordu. Kaderinin nasıl olacağını merak etti.
Sınanmak.
Bu çok güçlü bir kelime, çok güçlü bir düşünceydi ve bundan hiç hoşlanmamıştı. Anlamadığı, kontrol edemediği şeylerden hiç hoşlanmazdı ve sınanmak da tam olarak böyle bir şeydi. Yaprakları asasıyla dürtükleyerek yürürken Merk özenle oluşturduğu dünyasının üzerine yıkılmakta olduğunu hissetti. Önceleri hayatı kolaydı; fakat şimdi rahatsız bir sorgulama haline gelmiş gibiydi. Hayatta her şeyden emin olarak yaşamanın çok kolay olduğunu fark etti; zor olan ise bir şeyleri sorgulamaktı. Siyahlar ve beyazların dünyasından çıkmış grinin tonlarıyla dolu bir dünyaya adım atmıştı ve belirsizlik onu rahatsız ediyordu. Kim olmakta olduğunu anlamıyordu ve bu kendisini her şeyden çok rahatsız ediyordu
Merk yaprakları çatırdatarak yürürken bir tepeye tırmanmaya başladı, nefes nefeseydi fakat çaba sarf ediyor olduğu için o halde değildi. Tepeye ulaştığında durdu ve etrafına bakındı. Yolculuğa çıktığından beri ilk kez içinde bir umut ışığı hissetmişti. Gördüğü şeye neredeyse inanamıyordu.
Orada, ufukta, gün batımında parlıyordu. Bir efsane veya bir söylenti değil, gerçeğin ta kendisiydi: Ur Kulesi.
Büyük karanlık ormanın ortasındaki bir açıklığa yerleştirilmiş, dairesel, kadim taş bina, yaklaşık elli metre çapındaydı ve ağaçların tepesine kadar yükseliyordu. O zamana kadar gördüğü en eski şeydi. Hizmet vermiş olduğu kalelerden bile eskiydi. Gizemli ve akıl ermez bir aurası vardı. Buranın mistik bir yer olduğunu hissedebiliyordu. Bir güç merkezi…
Merk bitkinlik ve rahatlamayla derin bir iç çekti. Kuleyi orada görmek rüya gibiydi. Nihayet dünyada bir yeri olabilecekti, evim diyebileceği bir yer… Hayata yeniden başlama, tövbe etme şansı bulabilecekti. Bir Gözcü olabilecekti.
Son derece mutlu olması gerektiğini biliyordu. Hızını iki katına çıkartıp gece çökmeden bacaklarına son bir kez yüklenmesi gerekiyordu. Fakat ne kadar denese de bir sebepten ilk adımı atamıyordu. Orada çakılmış dururken bir şeyler onu endişelendiriyordu.
Merk etrafında döndü, her yönde ufuk çizgisini görebiliyordu ve uzakta batmakta olan güneşe karşı, siyah bir dumanın yükselmekte olduğunu gördü. Bu midesine bir yumruk yemiş gibi olmasına sebep oldu. Bu dumanın nereden geldiğini biliyordu; o kız ve ailesi… Katiller her şeyi ateşe veriyordu.
Merk duman izlerini takip ederken adamlar henüz çiftliğe ulaşmamışlardı. Henüz çiftliğin kenar mahallelerindeydiler. Çok yakında çiftliğe de ulaşacaklardı. Fakat şimdilik, bu son değerli anlarında kız güvendeydi.
Merk bir iç çatışmayla bölünürken boynunu kıtırdattı. Büyük bir huzursuzluk duygusuyla olduğu yerde duruyor, yer değiştiriyor fakat bir türlü ilerleyemiyordu. Dönüp tekrar Ur Kalesine baktı, hayallerinin hedefine ve yola devam etmesi gerektiğini biliyordu. Varmıştı ve rahatlamak ve bunu kutlamak istiyordu.
Fakat hayatında ilk defa içi bir arzuyla doldu. Bu özverili davranma arzusuydu, yalnızca saf adalet uğruna hareket etme arzusu. Hiçbir ücret veya ödül olmadan… Merk bu duygudan nefret etti.
Merk geriye yaslandı ve kendisiyle savaş halinde, dünyayla savaş halinde bağırdı. Neden? Onca zaman varken, neden şimdi?
Ve sonra, sahip olduğu sağduyunun her bir zerresine rağmen, kendini, sırtını Kuleye dönüp çiftliğe doğru giderken buldu. Önce yürüyordu, sonra hafif bir koşu temposuna çıktı; en sonunda ise depara kalkmıştı.
O koşarken içinde bir şeyler serbest kalıyordu. Kule biraz daha bekleyebilirdi. Şimdi Merk için dünyada doğru olanı yapma zamanıydı. O katilleri denkleriyle tanıştırma zamanı…
BÖLÜM YİRMİ SEKİZ
Kyra sırtı soğuk duvara yaslı, gözleri kan çanağı halinde, demir parmaklıklardan içeri sızıp odayı solgun bir ışıkla kaplayan şafağın ilk ışıklarını izleyerek oturdu. Tüm gece boyunca uyanıktı ve Lord Valinin önceden bildirdiği, yaklaşan korkunç ceza kafasının içinde dönüp durmuştu. Dierdre’ye ne yapmış olabilecekleri üzerine kafa yormuş ve bu zalim adamların onun direncini kırmak için deneyebilecekleri şeyleri düşünmemeye çalışmıştı.
Kyra aklında binlerce direniş yöntemi, kaçış yolu düşünmüştü. İçindeki savaşçı ruh pes etmesine izin vermiyordu; ölmeyi tercih ederdi. Fakat olası tüm meydan okuma ve kaçış yöntemleri üzerine ne kadar kafa patlatsa da sonuçta bir umutsuzluk ve çaresizlik durumuna geri dönüyordu. Burası daha önce bulunduğu herhangi bir yerden çok daha iyi korunuyordu. Bir Pandesia kalesi, binlerce askeri barındıran dev bir askeri kompleks olan Lord Valinin kalesinin ortalarında bir yerdeydi. Volis’ten çok uzaktı ve bir şekilde kaçmayı başarsa bile o geri dönemeden onu avlayıp öldüreceklerini biliyordu. Volis’in hala geri dönülebilir durumda olduğuna inanıyordu. Evrende tam anlamıyla yalnızdı.
“Hiç uyumadın mı?” diyen yumuşak bir ses geldi, dalgınlığını dağıtmıştı.
Kyra şöyle bir etrafına baktı ve uzak duvara sırtını duvara dayamış oturan Dierdre’yi gördü. Yüzü şafağın ilk ışığıyla aydınlanmıştı. Solgun görünüyordu ve gözlerinin altında koyu çizgiler vardı. Alabildiğine hüzünlü görünüyordu ve Kyra’ya tekinsiz gözlerle bakıyordu.
“Ben de uyumadım,” diye devam etti Dierdre. “Tüm gece sana ne yapacaklarını düşündüm. Bana yaptıklarını mı yapacaklar acaba? Bir şekilde bunların senin başına gelmesi beni daha çok yaralıyor. Ben zaten yıkıldım, hayatımdan geriye hiçbir şey kalmadı. Fakat sen hala mükemmelsin.”
Kyra bu sözler üzerine düşünürken derinleşen bir endişe hissetmeye başladı. Yeni bulduğu arkadaşının yaşamış olduğu dehşeti hayal bile edemedi ve bu karşı koymak konusundaki kararlılığını artırdı.
“Başka bir yolu olmalı,” dedi Kyra.
Dierdre başını salladı.
“Burada sefalet içinde bir hayattan başka bir şey yok. Sonrasında da ölüm.”
Zindan girişinden ani bir kapı çarpma sesi geldi ve Kyra gelen her neyse karşılamaya hazırlandı; eğer gerekirse ölümüne savaşacaktı. Dierdre aniden ayağa kalktı ve ona doğru koşup dirseğini yakaladı.
“Bir konuda bana söz ver,” diye ısrar etti Dierdre.
Kyra gözlerindeki umutsuzluğu gördü ve başını salladı.
“Onlar seni almadan önce,” dedi, “beni öldür. Gerekirse beni boğ. Bu şekilde daha fazla yaşamama izin verme. Lütfen. Sana yalvarıyorum.”
Kyra ona bakarken onun içinde kabaran bir çözülme duygusu hissetti. Onu kendine acır halinden ve tüm şüphelerinden sarstı. O andan itibaren artık hayatta kalması gerektiğini biliyordu. Kendisi için değilse bile Dierdre için. Hayat her ne kadar bulanık görünse de artık pes edemeyeceğini biliyordu.
Askerler yaklaşırken çizmelerinin yankısı geliyor, anahtarları şıkırdıyordu ve Kyra çok az zamanlarının kaldığının farkındaydı. Dönüp Dierdre’nin omuzlarından sıkıca tutu ve onun gözlerine baktı.
“Dinle beni,” diye rica etti Kyra. “Yaşayacaksın. Beni anlıyor musun? Sadece yaşamakla kalmayıp buradan benimle birlikte kaçacaksın. Hayatına en baştan tekrar başlayacaksın ve bu çok güzel bir hayat olacak. Sana bunu yapan pisliklerden intikamını alacağız, birlikte. Beni duyuyor musun?”
Dierdre tereddüt içinde ona bakıyordu.
“Güçlü olmanı istiyorum,” diye ısrar etti Kyra; aynı zamanda bunları kendisine de söylediğini fark etti. “Yaşamak zayıflara göre değildir. Ölmek, pes etmek zayıfların işidir fakat yaşamak güçlülerin işidir. Zayıf olmak ve ölmek mi istiyorsun? Yoksa güçlü olup yaşamak mı?”
Askerler yaklaşırken meşalelerin ışıkları hücreyi aydınlatmaya başladığında Kyra gergin bir şekilde ona bakmaya devam etti ve nihayet Dierdre’nin gözlerinde değişen bir şey gördü. Ufak da olsa bir umut ışığına benziyordu ve hemen arkasından onayladığına dair küçük bir baş hareketi geldi.
Hücre kapısı açılırken anahtarların sesi duyuldu ve dönüp askerlerin yaklaştığını gördü. Kaba ve nasırlı eller onu bileklerinden yakaladı ve hücre kapısı arkalarından kapatılırken Kyra dışarıya sürüklendi. Gevşemesine izin verdi. Enerjisini saklaması gerekiyordu. Karşı koyma zamanının henüz gelmediğini biliyordu. Onları savunmasız yakalamalı, zamanlamayı mükemmel yapmalıydı. Çok güçlü bir düşmanın bile her zaman bir zayıflık anı olduğunu biliyordu.
İki asker onu olduğu yerde tutu ve demir kapının orada Kyra’nın belirsiz bir şekilde tanıdığı bir adam belirdi: Valinin oğlu.
Kyra kafası karışmış şekilde gözlerini kırptı.
“Babam beni seni almam için gönderdi,” dedi yaklaşırken, “fakat önce sana sahip olacağım. Babam bunu öğrendiğinde hiç memnun olmayacak ama iş işten geçtikten sonra ne yapabilir ki?”
Oğlanın yüzünde soğuk ve şeytani bir gülümseme belirdi.
Kyra bu hastalıklı adama bakarken içinde soğuk bir endişe hissetti. Adam dudaklarını yalıyor ve ona sanki bir nesneyi incelermiş gibi bakıyordu.
“Görüyorsun ya,” dedi bir adım daha atarak; kürkünü çıkartmaya başlamıştı ve nefesi soğuk hücrede görülebiliyordu, “babam bu kalede neler olup bittiğini bilmek ister. Bazen her ne geçerse ilk sahip olan ben olmak isterim ve sen tatlım, harika bir şeysin. Seninle çok eğleneceğim. Sonra sana işkence edeceğim. Fakat seni hayatta tutacağım ki babama götürebileceğim bir şey kalsın.”
Oğlan sırıttı. O kadar yakınına girmişti ki iğrenç nefesinin kokusunu alabiliyordu.
“Sen ve ben tatlım, çok yakın olacağız.”
Daha sonra iki muhafıza başıyla işaret verdi ve Kyra adamların kollarını gevşetip geri çekildiklerini görünce şaşırdı. İkisi de odanın kenarlarına doğru çekiliyor ve oğlana yer açıyordu.
Kyra elleri serbest bir şekilde dururken sinsice odaya göz attı ve tüm olasılıkları değerlendirdi. Odada ikisinde de uzun kılıç olan iki silahlı muhafız vardı ve oğlan kendisinden çok uzun ve çok genişti. Silahlı olsa bile üçünün birden üstesinden gelemeyeceğini biliyordu.
Odanın uzak köşesinde duvara dayalı duran silahlarını fark etti; yayı, asası ve sadağı ve kalbi daha hızlı çarpmaya başladı. Onlara sahip olabilmek için şimdi neler vermezdi!
“Ahh,” dedi oğlan gülümseyerek. “Silahlarını arıyorsun demek. Hala buradan kurtulabileceğini düşünüyorsun. Gözlerinde meydan okuma görüyorum. Merak etme, kısa sürede onu da hallederim.”
Hiç beklemediği şekilde oğlan gerilip elinin tersiyle ona vurdu. Vuruş o kadar güçlüydü ki nefesi kesilmişti ve yüzü acı içinde yanıyordu. Kyra geriye doğru tökezledi, dizlerinin üstüne düştü. Ağzından kan damlıyor, acı onu kabaca uyarıyor, kulağında ve kafatasında çınlıyordu. Dizlerinin ve ellerinin üzerinde durmuş nefesini düzenlemeye çalışırken bunun daha sonra olacakların sadece bir ön gösterimi olduğunu anladı.
“Burada atlarımızı nasıl eğitiriz biliyor musun tatlım?” diye sordu oğlan, başında dikiliyor ve zalimce gülümsüyordu. Bir muhafız Kyra’nın asasını oğlana fırlattı ve o da asayı havada yakalayıp hiç sektirmeden havaya kaldırdı ve Kyra’nın açıkta kalan sırtına indirdi.
Kyra dayanılmaz bir acıyla çığlık atarak yüzüstü yere kapaklandı. Vücudundaki tüm kemikleri kırılmış gibi hissediyordu. Güçlükle nefes alıyordu ve eğer hemen bir şeyler yapmazsa hayatının sonuna kadar sakat kalacağını biliyordu.
“Yapmayın!” diye ağladı Dierdre, parmaklıkların arkasından yalvarıyordu. “Ona zarar vermeyin! Beni alın!”
Fakat oğlan onu duymazdan geldi.
“Her şey asayla başlar,” dedi Kyra’ya. “Vahşi atlar direnir fakat onları tekrar ve tekrar dağıtır, onlara günbegün acımasızca vurursan, bir gün boyun eğerler. Senin olurlar. Bir başka canlıya acı vermekten daha güzel bir şey yoktur, öyle değil mi?”
Kyra bir hareket sezdi ve gözünün ucuyla oğlanın asayı yüzünde sadist bir bakışla tekrar kaldırdığını ve daha güçlü bir şekilde vurmaya hazırlandığını gördü.
Kyra’nın hisleri harekete geçti ve dünya yavaşladı. Köprüde hissettiği şey geri geliyordu. Tanıdık bir sıcaklık, karın boşluğundan başlayıp tüm vücuduna yayılan bir sıcaklık hissediyordu. Büyük bir enerji ve hayal edebileceğinden daha fazla güç ve hızla dolduğunu hissetti.
Gözünün önünde imgeler uçuşmaya başladı. Kendisini babasının adamlarıyla eğitim yaparken gördü, sonsuz dövüşlerini hatırladı, acıyı nasıl alıp donakalmayacağını, aynı anda birden çok saldırganla nasıl başa çıkacağını öğrenişini hatırladı. Anvin onu durmak bilmeden çalıştırmıştı, günler boyunca, ta ki tekniği mükemmelleşip onun bir parçası olana kadar. Adamlara bildikleri her şeyi öğretmeleri için ısrar etmişti, ders ne kadar zor olursa olsun ve şimdi öğrendiği her şey yeniden canlanıyordu. Tam da bunun gibi zamanlar için eğitilmişti.
Yerde yattığı sırada acıyı üzerinden attı ve sıcaklık tüm vücudunu sardı. Kyra oğlana bakarken içgüdüleri kontrolü ele alıyordu. Ölebilirdi ama burada ve bugün değil, hele bu adamın ellerinde hiç değil…
Eski bir ders imdadına yetişti: Alçak zeminde olmak sana avantaj sağlayabilir. Adam ne kadar uzunsa o kadar kırılgandır. Eğer kendini yerde bulursan dizler kolay bir hedef olacaktır. Sertçe çek. Yere düşeceklerdir.
Asa sırtına doğru gelirken Kyra aniden ellerinin üzerinde düz bir şekilde yükseldi, yeterli yükselmeyi sağlayacak kadar kendini destekledi ve bacağını hızla ve kararlı bir şekilde oğlanın dizlerinin arkasına geçirdi. Tüm gücüyle dizinin arkasındaki yumuşaklığa sağlam bir vuruş yaptı.
Oğlanın dizleri büküldü ve havaya uçup sırtüstü taş zemine yapıştı. Asa elinden düşüp zeminde yuvarlandı. Kyra bunun işe yaradığına inanamıyordu. Oğlan yere düşerken kafasının üzerine düşmüştü ve çok güçlü bir çatırtı duyulmuştu. Kyra onun ölmüş olduğundan emindi.
Fakat oğlan yenilmez olmalıydı. Hiç vakit kaybetmeden kalkmış, saldırmaya hazırlanırken bir şeytanın zehriyle ona bakıyordu.
Kyra hiç beklemeden ayağa kalktı ve birkaç metre uzakta duran asasına doğru atıldı. Silahına bir ulaşabilirse bu adamlara karşı iyi bir şansı olabileceğini biliyordu Fakat asasına doğru koşarken oğlan ileri doğru atıldı ve onu geride tutmak için bacaklarını yakalamaya çalıştı.
Kyra anında tepki verdi, atikliği kontrolü ele almıştı, bir kedi gibi oğlanın üzerinden sıçrayıp yakalanmaktan kurtuldu ve oğlanın arkasında yuvarlanarak yere inip asasını kaptı.
Ayakta duruyor ve asasını dikkatli bir şekilde önünde tutuyordu. Silahına, ellerine mükemmel şekilde oturan asasına kavuştuğu için şükrediyordu. İki asker kılıçlarını çekmiş yaklaşıyordu. İkisi tarafından çembere alınmıştı ve köşeye kıstırılmış yaralı bir hayvanın yaptığı gibi hızlıca bütün yönlere baktı. Şanslı olduğunu düşündü; her şey çok hızlı ve muhafızlar müdahale edemeden olmuştu.
Oğlan ayağa kalktı, elinin tersiyle dudağındaki kanı sildi ve kaşlarını çatıp Kyra’ya baktı.
“Bu hayatında yaptığın en büyük hataydı,” dedi. “Artık sana işkence yapmakla kalmayacağım—”
Kyra onu yeteri kadar dinlemişti ve ilk vuruşu onun yapmasını beklemeyecekti. Konuşmasının bitmesine izin vermeden ileri atıldı, asasını kaldırıp gözlerinin arasına, bir yılan sokması gibi hızla indirdi. Mükemmel bir vuruş yapmıştı ve burnu kırılırken oğlan ciyakladı. Çatırtı odada yankılanmıştı.
Dizlerinin üstüne çöktü, inliyor ve burnunu tutuyordu.
İki muhafız kılıçlarını başına doğru savurarak geliyordu. Kyra asasını döndürdü ve bir kılıcı engelledi. Silahlar çarpışırken odada kıvılcımlar uçuştu. Daha sonra dönüp diğer kılıç ona vurmadan hemen önce onu da engelledi. Kyra ileri geri hareket ediyor, bir vuruşun ardından diğerini engelliyordu. İki adam çok hızlı saldırıyorlardı, tepki vermeye ancak vakit bulabiliyordu.
Muhafızlardan biri kılıcı çok hızlı savurmuştu ve Kyra bir açıklık yakaladı ve asasını kaldırıp adamın bileğine indirdi ve kılıcı tutan elinin gevşemesini sağladı. Kılıç yere düşünce Kyra diğer muhafızın boğazına asasıyla geçirip onu hareketsiz bıraktı, sonra tekrar ilk muhafıza dönüp asasını şakağına indirdi ve adamı yere yıktı.
Kyra riske girmiyordu, arkasında kalan bir muhafız ayağa kalkmaya çalışıyordu, Kyra havaya sıçrayıp asasını adamın karın boşluğuna indirdi. Yere indiğinde de adamın suratına tekme atıp onu yere serdi. Diğer muhafız boğazını tutarak yuvarlandı, yeniden ayağa kalkmaya çalışıyordu; Kyra asasıyla adamın kafasının arkasına indirdi ve onu bayılttı.
Kyra aniden kendisini arkasından kavrayan kaba kollar hissetti ve oğlanın tekrar ayağa kalkmış olduğunu anladı. Canı çıkartırcasına sıkıyor, asasını düşürtmeye uğraşıyordu.
“İyi denemeydi,” diye fısıldadı kulağına, ağzı o kadar yakındı ki nefesinin sıcaklığını boynunda hissedebiliyordu.
Kyra içinde akan bir enerji vardı, kollarıyla ileri uzanıp dirseklerini kilitleyip, adamın sıkıştırmasından kurtulmasına yetecek yeni bir güç bulmuştu içinde. Daha sonra asasını kapıp arkasından, iki eliyle yukarı doğru savurdu ve oğlanın bacaklarının arasına geçirdi.
Oğlan inleyerek dizlerinin üstüne çökerken kollarını da gevşetti. Kyra serbest kalınca onun başında durdu. Gözleri acıyla dolu olan oğlan nihayet çaresiz kalmış, şaşkınlık içinde ona bakıyordu.
“Babana benden selam söyle,” dedi ve asasını kaldırıp tüm gücüyle kafasına indirdi.
Bu kez oğlan baygın bir halde taş zemine serildi.
Kyra hala hızlı nefes alıp veriyordu. Hala öfkeliydi ve yapmış olduklarını inceliyordu. Üç adam, üç zorlu adam, yerde hareketsiz yatıyordu. Kendisi gibi savunmasız bir kız yapmıştı bütün bunları.
“Kyra!” diyen bir ses duydu.
Dönüp baktığında Dierdre’nin orada olduğunu hatırladı ve hiç vakit harcamadan odadan koşarak çıktı. Muhafızın belinden anahtarları aldı ve hücrenin kilidini açtı. Kapıyı açtığı anda Dierdre kollarına atılıp ona sarıldı.
Kyra onu hafifçe geri çekip gözlerine baktı. Kaçmaya zihinsel olarak hazır olup olmadığını anlamak istiyordu.
“Vakti geldi,” dedi Kyra düz bir şekilde. “Hazır mısın?”
Dierdre orada durmuş, şoke olmuş şekilde odadaki kıyıma bakıyordu.
“Onu yendin,” dedi Dierdre, yerde yatan gövdelere inanamaz gözlerle bakıyordu. “Buna inanamıyorum. Onu yendin.”
Kyra Dierdre’nin gözlerinde bir şeylerin değişimini izledi. Tüm korku silinip gitmişti ve içinden bir yerlerden güçlü bir kadın yükseliyordu, daha önce tanımadığı bir kadın. Saldırganlarını öyle baygın halde görmek ona bir şey yapmıştı, onu yeni bir güçle doldurmuştu.
Dierdre yerde duran kılıçlardan birine yürüdü, yerden alıp, hala yerde yüzükoyun ve baygın yatmakta olan oğlanın başına gitti. Ona bakarken yüzü bir küçümsemeyle doldu.
“Bu, bana yapmış olduğun her şey için,” dedi.
Titreyen elleriyle kılıcı kaldırdığında Kyra onun içinde büyük bir savaş olduğunu gördü, kız tereddüt ediyordu.
“Dierdre,” dedi Kyra yumuşakça.
Dierdre başını kaldırıp ona baktı, bakışında vahşi bir keder vardı.
“Eğer bunu yaparsan,” dedi Kyra yumuşakça, “ondan hiç farkın kalmayacak.”
Dierdre kolları titreyerek duruyordu. Duygusal bir fırtınanın içine sürüklenmişti ve sonunda kılıcı indirip yere attı. Kılıç sesi yerde çınladı.
Bunun yerine oğlanın suratına tükürdü ve geriye yaslanıp suratına kuvvetli bir tekme indirdi. Kyra, Dierdre’nin düşündüğünden çok daha güçlü biri olduğunu görmeye başlamıştı.
Kyra’ya parlayan gözlerle baktı. Gözleri hayat doluydu, sanki eski hali geri dönüyordu.
“Gidelim,” dedi Dierdre, sesi kuvvetle doluydu.
*
Kyra ve Dierdre günün ilk ışıklarıyla zindandan dışarı fırladılar. Kendilerini Pandesia kalesi ve Lord Valinin askeri kompleksi Argos’un tam ortasında buldular. Kyra ışıkla gözlerini kırpıştırdı. Dışarıdaki soğuğa rağmen yeninden gün ışığını görebilmek iyi hissettirmişti. Kendini topladığında taş yapıların düzensiz bir kompleksinin merkezinde olduklarını gördü. Tüm yapı yüksek taş duvarlarla büyük bir kapıyla çevrelenmişti. Lordun Adamları yavaşça yürüyorlar, koğuşların etrafında konum alıyorlardı. Orada binlerce asker olmalıydı. Bu profesyonel bir orduydu ve burası bir kasabadan daha çok bir şehirdi.
Askerler duvarlar boyunca konuşlanıyor, dışarıya, ufka doğru bakıyordu. Hiçbiri içeriyi kontrol etmiyordu. İki kızın tam ortalarından bir yerden kaçabileceklerine ihtimal vermedikleri açıktı ve bu da kızlara avantaj sağlıyordu. Ayrıca ortam hala onları saklamaya yetecek kadar karanlıktı ve Kyra avlunun uzak ucundaki, çok sıkı korunan girişe baktığında, eğer kaçmak için bir şansları varsa onun da şimdi olduğunu biliyordu.
Fakat avlu koşarak geçmek için çok uzundu ve geçemeyeceklerini biliyordu. Avluyu geçseler bile kapıdan geçerken yakalanabilirlerdi.
“Şuraya bak!” dedi Dierdre parmağıyla göstererek.
Kyra o yöne baktı ve avlunun diğer tarafında, yanında dizginlerini tutan, onlara sırtı dönük bir asker olan bağlı bir at duruyordu.
Dierdre ona döndü.
“Bir ata ihtiyacımız olacak,” dedi. “Tek yolu bu.”
Kyra başıyla onayladı. Dierdre’yle aynı şekilde düşündüklerine ve onun bu kadar yüksek bir kavrayışa sahip olmasına şaşırmıştı. Dierdre, Kyra’ya başlarda bir sorumluluk olacak gibi görünmüştü ama şimdi yavaş yavaş zeki, hızlı ve kararlı biri olduğu ortaya çıkıyordu.
“Yapabilir misin?” diye sordu Dierdre askere bakarak.
Kyra asasını sıkıca kavradı ve başıyla onayladı.
Hemen ardından, gölgelerden dışarı, sessizce avluda koşmaya başladılar. Kyra askere odaklanmış olarak, arkasında Dierdre’yle koşarken kalbi deli gibi çarpıyor, her adımda daha fazla yaklaşıyor ve bu sırada fark edilmemeleri için dua ediyordu.
Kyra o kadar hızlı koşuyordu ki, zor nefes alıyordu. Karda düşmemeyi istiyordu ve damarlarında adrenalin dolaşmaya başladığından beri artık üşümüyordu.
Sonunda askerin olduğu yere ulaştılar fakat adam son anda onları duydu ve arkasını döndü.
Fakat Kyra hareket halindeydi ve asasını kaldırıp adamın karın boşluğuna vurdu. Adam böğürerek dizlerinin üstüne düştüğünde asasını etrafında döndürüp adamın kafasının arkasına indirdi ve adamı baygın halde yüzüstü karlara serdi.
Kyra ata binerken Dierdre de atı çözdü ve hemen arkasına atladı, ikisi birlikte atı koşturmaya başladılar.
At karlı avluda hızla, avlunun uzak ucunda, belki yüz metre uzaktaki kapıya doğru koşarken Kyra saçlarında soğuk bir rüzgâr hissetti. Onlar ilerledikçe uykulu askerler onları fark etmeye ve onlara dönmeye başladı.
“Haydi, koş!” diye bağırdı Kyra ata, çıkışın gözünde büyümekte olduğunu gördükçe atı hızlanması için teşvik etmeye çalışıyordu.
Devasa taş kemer önlerinde uzanıyordu. Kale kapısı kalkıktı ve köprüye çıkış açıktı. Ondan sonrasını görmek ise Kyra’nın kalbinin hızlanmasına sebep oluyordu; açık alan. Özgürlük.
Çıkıştaki askerlerin olan bitenin farkına vardıklarını görünce atı tüm gücüyle mahmuzladı.
“DURDURUN ONLARI!” diye bağırdı arkalarından bir asker.
Birçok asker hızla demir kranklara koştu ve Kyra’nın korktuğu üzere, kale kapısını indirmek için krankları döndürmeye başladı. Kyra, onlar yetişemeden o kapı inerse hayatlarının da sona ereceğini biliyordu. Kapıya yirmi metreden daha yakınlardı ve o zamana kadar sürdüğünden çok daha hızlı at sürüyorlardı. Dokuz on metre yüksekliğindeki kale kapısı her seferinde bir metre kadar yavaş yavaş iniyordu.
“Eğilebildiğin kadar eğil!” diye bağırdı Kyra Dierdre’ye, kendisi de yüzü atın yelesine değecek kadar eğilmişti.
Kyra acele ediyordu. Kemerli geçitteki eğilmesinin gerektirecek kadar alçalmış kapıya doğru koşarlarken kalbi kulaklarında atıyordu. O kadar yakındı ki, başarıp başaramayacaklarını bilmiyordu.
Sonra tam artık öleceklerinden emin olduğu anda atları ileri doğru atıldı ve kale kapısı arkalarından büyük bir gürültüyle kapandı. Bir an sonra köprünün üzerindeydiler ve açık gökyüzünün altında Kyra muazzam bir rahatlama hissetti.
Arkalarında borular çalıyordu ve bir an sonra Kyra kulağının dibinden geçen bir okun vızıltısıyla irkildi.
Arkasına dönüp baktığında Lordun Adamlarının surlarda konuşlanmakta olduklarını ve kendilerine ok atmaya başladıklarını gördü. Hala okların menzilinde olduklarını fark edip atı çapraz koşturmaya başladı ve daha da hızlanması için zorladı.
İlerleme kaydediyorlardı, belki elli metre kadar uzaklaşmışlardı. Çoğu okun kısa kalması için yeterli uzaklığa gitmişlerdi fakat aniden bir ok korktuğu şekilde gelip atın yan tarafına saplandı. At aniden ikisini birden sırtından fırlatarak devrildi.
Kyra’nın dünyası bir anda allak bullak oldu. Yere çok sert çarpmıştı ve nefesi kesilmişti. At yükseğe sıçrayıp yanlarına devrilmişti. Şanslarına birkaç santim uzaklarına düşmüştü.
Kyra dizleri ve ellerinin üzerinde doğruldu. Sersemlemişti ve kafası çınlıyordu. Kafasını kaldırıp yanındaki Dierdre’yi gördü. Dönüp arkasına baktığında uzakta kale kapısının kaldırılmakta olduğunu gördü. Yüzlerce asker sıraya girmiş bekliyordu ve kale kapısı açıldığında kapıdan dışarı fırladılar. Bu tam büyüklükte bir orduydu. Nasıl bu kadar hızlı toplanabilmiş olduklarına şaşırmıştı fakat sonradan hatırladı, şafakta Volis’e saldırmak üzere zaten hazır olacaklardı.
Kyra ayağa kalktı ve ölmüş atlarına baktı. Önlerindeki devasa açık alana baktı ve nihayet onların zamanının geldiğini biliyordu.
BÖLÜM YİRMİ DOKUZ
Aidan yanında Leo’yla birlikte sabırsız bir şekilde babasının odasına gitti. İçinde bir şeylerin ters gittiğine dair derinleşen bir önsezi vardı. Yanında Leo’yla birlikte kalenin her yanında ablası Kyra’yı aramış, silah deposu, demirci, Savaşçıların Geçidi, gibi genelde dolaştığı yerlere bakmış fakat hiçbir yerde bulamamıştı. Kyra’yla arasında doğduğu günden beri özel bir bağ vardı ve onunla ilgili bir şeyler ters olduğunda her zaman bilirdi. Şimdi de içinde uyarı sinyalleri hissediyordu. Ziyafetten beri kayıptı ve onun bunu kaçırmayacağını biliyordu.
Daha da canını sıkan şey Leo’nun da onun yanında olmamasıydı ki, bu hiçbir zaman, asla olmamış bir şeydi. Aidan Leo’ya da sormuştu, kurt açık bir şekilde ona bir şey anlatmaya çalışıyordu ama iletişim kuramıyorlardı. Aidan’a adeta yapışmış, dibinden bir an olsun ayrılmıyordu.
Aidan ziyafeti ruh sıkıntısıyla geçirmiş, Kyra’dan bir işaret görme umuduyla sürekli kapıyı kontrol etmişti. Yemek sırasında durumu babasına söylemeye çalıştı fakat Duncan bir yığın adamla çevriliydi ve hepsi de yaklaşan savaş hakkında konuşmaya odaklanmış, hiçbiri onu ciddiye almamıştı..
Gece boyunca hiç uyumayan Aidan, günün ilk ışığıyla yataktan sıçrayıp pencereye koşmuş, ablasından bir işaret görme umuduyla söken şafağa bakmıştı. Fakat hiçbir iz yoktu. Odasından fırlamış, koridordan aşağı yürümüş, babasının adamlarını geçip, kapıyı çalma ihtiyacı bile hissetmeden, kapıyı omzuyla açarak Kyra’nın odasına dalmış ve onu aramıştı.
Fakat ablasının yatağını, hala bozulmamış ve boş görünce yüreği sıkışmıştı. Bir şeylerin ters gittiğinden emindi.
Aidan babasının odasına giden koridorları koşarak geçmişti ve şimdi dev kapının önünde duruyor, kapının önündeki iki muhafıza bakıyordu.
“Kapıyı açın!” diye emretti Aidan aceleyle.
Muhafızla aralarında ne yapacaklarını bilmez şekilde bakıştı.
“Uzun bir geceydi delikanlı,” dedi muhafızlardan biri. “Baban bu şekilde uyandırılmayı hoş karşılamayacaktır.”
“Bugün savaş başlayabilir,” dedi diğeri. “Dinlenmeye ihtiyacı var.”
“Tekrar söylemeyeceğim,” diye ısrar etti Aidan.
Muhafızlar şüpheci bir şekilde ona baktılar. Aidan daha fazla bekleyemedi ve ileri atılıp kapı tokmağını vurdu.
“Yavaş, delikanlı!” dedi muhafızlardan biri.
Oğlanın kararlılığın fark eden diğer muhafız, “Pekala—fakat bir şey olursa senin kellen gider. Ayrıca kurt burada kalıyor.”
Leo hırladı fakat muhafız kapıyı isteksiz şekilde sadece Aidan’ın geçebileceği kadar açtı ve o geçince de kapıyı hemen kapattı.
Aidan babasının yatağına koştu. Babası kürklerin içinde uyuyor ve horluyordu. Yanında yarı çıplak bir hizmetli kız yatıyordu. Babasının omzunu kavrayıp defalarca sarstı.
Nihayet babası öfkeli bir bakışla gözlerini açtı ve sanki onu dövecekmiş gibi baktı. Fakat Aidan geri adım atmadı.
“Baba hemen uyanmak zorundasın!” dedi Aidan. “Kyra kayıp!”
Babasının yüzü kafa karışıklığını belli eder bir hal aldı. Gözleri kan çanağıydı, sanki sarhoş gibiydi.
“Kayıp mı?” dedi, sesi gür ve hırıltılıydı, göğsünde gürüldüyordu. “Ne demek istiyorsun?”
“Dün gece odasına dönmedi. Ona bir şey oldu, bundan eminim. Hemen adamlarını uyar!”
Babası kalkıp oturdu. Bu sefer daha uyanık görünüyordu. Yüzünü ovuşturuyor ve uykulu halinden çıkmaya çalışıyordu.
“Ablanın iyi olduğundan eminim,” dedi babası. “O her zaman iyidir. Ejderhayla karşılaşmadan kurtuldu, sence bir kar fırtınası onu uçurabilir mi? Buralarda, senin bulmayacağın bir yerlerdedir, tek başına gezmeyi sever. Şimdi git. İyice bir tokatlanmadan önce odadan çıksan iyi olur.”
Fakat Aidan kararlı bir şekilde durdu, yüzü kızarmıştı.
“Onu sen bulmayacaksan, ben tek başıma bulurum,” diye bağırdı ve odadan koşarak çıktı. Bir şekilde babasını peşinden getirebilmeyi umuyordu.
*
Aidan yanında Leo’yla birlikte Volis’in kapılarının dışındaydı. Gururlu bir şekilde dikiliyor ve kırsalın üzerine yayılmakta olan şafağı izliyordu. Kyra’dan bir iz görebilmek için ufka baktı; ok atış taliminden dönüyor olduğunu görmeyi umuyordu fakat hiçbir şey yoktu. Kötü bir şeyler olduğuna dair sezgileri daha da kuvvetlendi. Son bir saatini, ağabeylerinden kasaba kadar herkese, ablasını dün gece en son kimin gördüğünü sorarak geçirmişti. Sonunda babasının adamlarından biri onu Maltren’le birlikte Dikenli Orman’a doğru at sürerken gördüğünü söylemişti.
Aidan Maltren’i bulmak için bütün kaleyi taramış ve sabah avı için dışarıda olduğunu öğrenmişti. Şimdi orada durmuş Maltren’in geri dönüşünü bekliyor, ablasına ne olduğunu sormak için Maltren’le yüzleşmeye can atıyordu.
Aidan dizine kadar karın içinde duruyordu. Titriyordu fakat umurunda değildi. Elleri belinde, bekliyor ve izliyordu. Sonunda ufukta, karın içinde dörtnala at koşturarak yaklaşan, babasının adamlarının giydiği, göğüslüğünde ejderha başı olan zırhını giyen birini görünce gözlerini kıstı. Gelenin Maltren olduğunu görünce kalp atışları hızlandı.
Maltren kaleye doğru dörtnala geldi. Atının arkasından sarkan bir geyik vardı. O yaklaştıkça Aidan onun yüzündeki hoşnutsuzluğu gördü. Aidan’a şöyle bir baktı. Durmaya pek istekli görünmüyordu.
“Yoldan çekil ufaklık!” diye bağırdı Maltren. “Köprüye geçişi engelliyorsun.”
Fakat Aidan yerinden kıpırdamadı, onunla zıtlaşıyordu.
“Ablam nerede?” diye sordu Aidan.
Maltren ona bakarken Aidan adamın yüzünde bir anlık tereddüt fark etti.
“Nereden bilebilirim?” diye bağırdı. “Ben bir savaşçıyım—Edepsiz kızların kaydını tutmuyorum.”
Fakat Aidan yerinden kıpırdamadı.
“Bana en son seninle olduğu söylendi. Nerede o?” diye daha sert bir şekilde tekrarladı.
Aidan kendi sesindeki otoriter tondan etkilenmişti. Babasının hatırlatıyordu fakat sahip olmayı deli gibi istediği derinliğe henüz sahip olamayacak kadar gençti.
Aynı ton Maltren’e de geçmiş olmalıydı; atından inmişti. Gözlerinde öfke ve sabırsızlık vardı. Aidan’a doğru tehditkâr bir havayla yürüdü, o yürürken zırhı ses çıkartıyordu. Yaklaştığında Leo çok öfkeli bir şekilde hırladı ve Maltren’in bir iki adım kala durmasına sebep oldu. Maltren bir kurda bir Aidan’a bakıyordu.
Aidan’a küçümseyerek baktı. Terden kokuyordu ve her ne kadar belli etmemeye çalışsa da Aidan korkmuştu. Yanında Leo olduğu için Tanrıya şükretti.
“Babanın adamlarından birine meydan okumanın cezasının ne olduğunu biliyor musun?” diye sordu Maltren, sesi şeytaniydi.
“O benim babam,” diye diretti Aidan. “Ve Kyra da onun kızı. Şimdi söyle, nerede o?”
Aidan içten içe titriyordu fakat geri adım atmaya niyeti yoktu, hele ki Kyra tehlikedeyken…
Maltren omzunun üzerinden birilerinin gelip gelmediğini kontrol etmek için baktı. Kimsenin gelmediğini görünce memnun oldu, öne doğru eğilip gülümsedi:
“Onu Lordun Adamlarına sattım—hem de çok iyi bir fiyata. O bir hain ve baş belasıydı—tıpkı senin gibi.” dedi.
Aidan’ın gözleri uğradığı şokla büyümüş, ihanet karşısında hiddetle dolmuştu.
“Sana gelince,” dedi Maltren, uzanıp Aidan’ın bluzundan yakaladı ve kendine çekti. Aidan adamın elinin hançerine gittiğini görünce yüreği ağzına geldi. “Bu hendeklerde her yıl kaç çocuğun öldüğünü biliyor musun? Çok talihsiz bir durum. Bu köprü çok kaygan ve aşağıdaki yükseltiler çok dik. Hiç kimse bunun bir kazadan başka bir şey olduğunu düşünmez.”
Aidan adamın elinden kurtulmaya çalıştı ama Maltren çok sıkı tutuyordu. Ölmek üzere olduğunu anlayıp paniğe kapıldığını hissetti.
Aniden, Leo hırladı ve Maltren’in üstüne atlayıp dişlerini Maltren’in bileğine geçirdi. Maltren Aidan’ı bırakıp kurdu bıçaklamak üzere hançerini çekti.
“HAYIR!” diye bağırdı Aidan.
Derken bir boru sesi duyuldu ve arkasından köprüye doğru koşan atlılar belirdi. Atlar dörtnala köprüyü geçti ve Maltren hançer havada donakaldı. Aidan dönüp babasının ve iki ağabeyinin arkasında düzinelerce askerle birlikte yaklaştığını görünce kalbine bir rahatlama çöktü. Adamlar yaylarını germiş Maltren’in göğsüne nişan almıştı.
Aidan kaçıp kurtulurken Maltren öylece durdu. İlk defa korkmuş görünüyordu; suçüstü yakalanmıştı. Aidan parmaklarını şaklattı ve Leo isteksiz bir şekilde geri çekildi.
Duncan atından indi ve adamlarıyla birlikte onlara yaklaştı. Onlar yaklaşınca Aidan onlara döndü.
“Gördün mü Baba! Sana söylemiştim! Kyra kayıp. Ve Maltren ona ihanet etti, onu Lordun Adamlarına sattı!”
Duncan yaklaştı ve adamları Maltren’in etrafını sardığında gergin bir sessizlik oldu. Omzunun üstünden gergin bir şekilde atına baktı, kaçmayı düşünüyor gibiydi fakat adamlar gelip atın dizginlerinden tuttu.
Maltren tekrar Duncan’a baktı, gergin olduğu belli oluyordu.
“Oğluma el sürecektin, öyle mi?” diye sordu babası, Maltren’in gözlerine bakıyordu, sesi sert ve soğuktu.
Maltren yutkundu ve hiçbir şey söylemedi.
Duncan yavaşça kılıcını kaldırdı ve Maltren’in gırtlağına dayadı. Gözlerinde ölüm vardı.
“Bizi kızıma götüreceksin,” dedi “ve ben seni öldürmeden önce yapacağın son şey bu olacak.”
BÖLÜM OTUZ
Kyra ve Dierdre buzun üzerinde kaydıklarında karlı düzlüklerde, soluk soluğa, can havliyle koşuyorlardı. Tüm dondurucu sabah boyunca koşmuşlardı. Ağızlarından buhar çıkıyor, soğuk Kyra’nın ciğerlerini yakıyordu. Asasını kavrayan eli uyuşmuştu. Binlerce atın gürültüsü havayı doldurdu. Dönüp arkasına baktığında bakmamış olmayı diledi: Ufukta Lordun Adamları atağa geçmişti ve binlercesi geliyordu. Koşmanın bir anlamı olmadığını biliyordu. Önlerindeki açık arazide hiçbir sığınacak yer yoktu ve işleri bitmişti.
Yine de koştular; içlerinde hayatta kalma içgüdüsü ile hareket ediyorlardı.
Kyra kaydı ve yüzüstü kara düştü. Nefesi kesilmişti. Kolunun altında kendisini yerden kaldıran bir el hissetti. Dönüp baktığında kendisini hızla ayaklarının üzerine kaldırmaya çalışan Dierdre’yi gördü.
“Şimdi duramazsın!” dedi Dierdre. “Sen beni bırakmadın. Şimdi de ben seni bırakmayacağım. Kalk hadi!”
Kyra Dierdre’nin sesindeki otorite ve özgüvene şaşırmıştı. Hapishaneden çıktığından beri sanki yeniden doğmuş gibiydi; sesi, tüm olumsuz duruma rağmen umut doluydu.
Kyra kalkıp tekrar koşmaya başladı. Bir tepeye tırmanmaya başladıklarında her ikisi de inliyordu. Eğer bu ordu kendilerine yetişirse neler olabileceğini düşünmemeye çalıştı; Volis’e ulaşıp halkını katlederlerdi. Ayrıca Kyra asla pes etmemek üzere eğitim görmüştü; ne kadar kasvetli olursa olsun.
Tepeye ulaştıklarında olduğu yerde durdu; önündeki manzara karşısında afallamıştı. Oradan kırsal alan görülebiliyordu. Önünde büyük bir plato yer alıyordu ve gördükleri karşısında kalbi coşkuyla doldu. Babası, yüz adamıyla birlikte onlara doğru at koşturuyordu. Buna inanamıyordu; babası onun için gelmişti. Onlarca adam bu kadar yolu gelmiş ve sadece onu kurtarmak için bu intihar görevine katılmıştı.
Kyra gözyaşlarına boğuldu. Halkına karşı çok büyük bir sevgi ve minnettarlıkla doldu. Onu unutmamışlardı.
Kyra onlara doğru koştu. Yaklaştığında Maltren’in kesik kafasının atına bağlanmış olduğunu gördü ve neler olduğunu anladı: İhanetini fark etmişlerdi ve onun için gelmişlerdi. Babası da aynı şekilde, onu açıklıkta kendisine doğru koşarken gördüğüne şaşkındı. Büyük ihtimalle kızını bir kaleden kurtarmak zorunda kalacağını düşünüyordu.
Adamlar durdu ve babası atından inip kızına doğru koştu. Onu büyük bir sevgiyle kucakladı. Babasının güçlü kollarını etrafında hissettiğinde içi büyük bir rahatlamayla doldu. Bu ezici ihtimallere rağmen dünyada her şeyin iyiye gideceğini hissetti. Babasıyla hiçbir zaman o anda olduğu kadar çok gururlanmamıştı.
Babasının yüz ifadesi bir anda değişti. Kızın omuzlarının üzerinden yukarıya baktığında ifadesi oldukça ciddileşti. Kyra, babasının, Lordun Adamlarının büyük ordusunun tepeye tırmandığını gördüğünü biliyordu.
Beklemekte olan bir atı getirtti. Boş bir tanesini de Dierdre için istedi.
“Atın seni bekliyor,” dedi, güzeller güzeli beyaz bir aygırı işaret ederek. “Şimdi bizim yanımızda savaşacaksın.”
Konuşacak vakit kalmamıştı. Kyra, babası kendi atına binerken, hemen atına bindi ve adamların arasında yerini aldı. Hepsinin yüzü ufka dönüktü. Hemen önlerinde, ufukta, Lordun Adamlarının binlerce askerinin yayılmakta olduğun gördü. Kendi yaklaşık yüz kişilik ordusuna karşı binlerce atlı. Fakat babasının adamları oldukları yerde gururla duruyorlardı ve hiçbiri bir adım bile geri atmadı.
“YOLDAŞLARIM!” diye bağırdı babası, sesi kuvvetliydi ve gürlüyordu. “SONSUZLUK İÇİN SAVAŞALIM!”
Adamlardan büyük bir savaş çığlığı yükseldi, borularını öttürdüler ve sanki hepsi tek vücutmuş gibi, düşmanla karşılaşmak için acele edercesine atağa kalktılar.
Kyra bunun intihar demek olduğunu biliyordu. Lordun Adamlarının binlerce adamının arkasında daha binlercesi vardı ve onların da arkasında daha binlercesi… Babası da bunu biliyordu ve tüm adamları da biliyordu. Fakat hiçbiri tereddüt etmiyordu. Toprakları için değil, çok daha değerli bir şey için savaşıyor gibilerdi; kendi varlıkları. Özgür insanlar olarak yaşama hakları için. Bu adamlar için özgürlük her şey demekti ve burada öleceklerse de en azından kendi istekleriyle ve özgür insanlar olarak öleceklerdi.
Kyra babasının ve Anvin, Vidar ve Arthfael’in yanında at sürerken canlanmıştı ve adrenalinle dolmuştu. Hayalinde tüm hayatı gözlerinin önünden geçti. Tanıdığı ve sevdiği tüm insanları, gittiği tüm yerleri ve sürdüğü hayatı gördü, bitmek üzere olduğunu bildiği hayatı. İki ordu yakınlaştığında Lord Valinin çirkin suratını gördü, orduya yol gösteriyordu. İçinde Pandesia’ya karşı taze bir öfke dalgası hissetti. Damarları intikam ateşiyle yanıyordu.
Kyra gözlerini kapattı ve son bir dilek diledi.
Eğer gerçekten büyük bir savaşçı olacağım kehaneti doğruysa, şimdi olmamı sağla. Gerçekten özel bir gücüm varsa, bana göster. Düşmanlarımı ezmeme yardım et. Sadece bir kez, sadece bu gün. Adaletin sağlanmasına izin ver.
Kyra gözlerini açtı ve aniden havayı delip geçen korkunç bir çığlık duydu. Ses boynunun arkasındaki tüylerin diken diken olmasına sebep oldu. Ne olduğunu görmek için gökyüzüne baktığında nefesi kesildi.
Theos.
Muazzam büyüklükteki ejderha uçuyor ve onun üzerine doğru geliyordu. Büyük, parlak sarı gözlerini ona dikmişti. Bu gözler rüyalarında ve uyandığı zamanlarda gördüğü gözlerdi. Bu gözler, aklından hiçbir şekilde çıkartamadığı ve bir gün tekrar göreceğinden adı gibi emin olduğu gözlerdi.
Kanadı iyileşmişti. Theos pençeleri indirdi ve sanki onu öldürecekmiş gibi tam kafasına doğru dalışa geçti. Kyra babasının adamlarının, yukarı baktıklarını, kafalarını eğmiş, ağızları korkudan açık halde, ölmeye hazırlandıklarını gördü. Kyra korkmadığını hissetti. Ejderhanın içindeki gücü hissetti ve bu kez biliyordu ki, ejderha ve o birdi.
Kyra huşu içinde Theos’un kendisine doğru gelişini izledi. Kanatları o kadar büyüktü ki güneşi kapatıyordu. Güçlü çığlığı tüm adamları korkutmaya yetiyordu. Pençeleri kafalarını sıyıracak kadar alçaldı ve son anda tekrar yükseldi.
Kyra dönüp Theos’un doğrudan yükselişini ve bir tur atıp geri gelişini izledi. Bu kez babasının adamlarının arkasından uçuyordu. Sanki onlarla savaşacak gibi, Lordun Adamlarına doğru gidiyordu.
Büyük çenelerini açtı ve orduya liderlik eder hale gelene kadar uçtu. Babasının adamlarının önünde, Lordun Adamlarıyla tek başına karşılaşmak üzere hızlandı.
Kyra, ejderha yaklaşırken Lord Valinin yüzünün kibirden korkuya geçişini hayranlıkla izledi. Tüm adamların yüzlerindeki dehşeti gördü. Hepsi korku içindeydi ve neyin gelmekte olduğunu biliyorlardı: İntikam.
Theos ağzını kocaman açtı, büyük bir tıslama ve çatırtı sesiyle ateş püskürttü; karlı sabahı aydınlatan bir alev dalgası. Büyük yangın ordunun sıraları arasında hızla yayılıp, adamları küle çevirirken, çığlıklar her yanı kapladı.
Ejderha, uçmaya, daireler çizmeye, ateş püskürtmeye ve görüş alanındaki tüm düşmanları, bir tane bile kalmayıncaya kadar öldürmeye devam etti. Sonunda, önceden atların ve adamların durduğu alanda artık külden başka bir şey kalmamıştı.
Kyra meydana gelen olayları gerçek üstü bir hisle izledi. Kendi kaderinin gözler önüne serilişini izlemek gibiydi. O andan itibaren artık biliyordu ki, o farklıydı, o özeldi. Ejderha sadece onun için gelmişti.
Artık geri dönüş yoktu. Lordun Adamlarının hepsi ölmüştü. Pandesia saldırmış, Escalon ise ilk ağır darbeyi vurmuştu.
Ejderha, hemen önlerine, küllerle kaplı Alana indi. Kyra ve diğer adamlar durmuş, hayretler içinde ona bakıyordu. Fakat Theos sadece Kyra’ya bakıyordu. Parlak sarı gözlerini kızınkilere sabitlemişti. Kanatlarını kaldırdı; sonsuza uzuyor gibilerdi. Bir çığlık sesi çıkarttı; tüm evreni dolduruyormuş gibi gelen, korkunç bir öfke çığlığı.
Ejderha biliyordu.
Büyük Savaş başlamak üzereydi.