Kitabı oku: «Şimdi ve Sonsuza Dek »

Sophie Love

Hayatı boyunca romantizm kitaplarının fanı olan Sophie Love, ilk romantik serisini çıkarmaktan ötürü heyecan duyuyor: ŞİMDİ VE SONSUZA DEK (SUNSET LİMANI KONAĞI – 1. KİTAP). Sophie söyleyeceklerinizi duymak istiyor; ona e-posta atmak, e-posta listesine kaydolmak, ücretsiz e-kitap almak, güncellemelerden haberdar olmak ve bağlantıda kalmak için www.sophieloveauthor.com sitesini ziyaret edebilirsiniz.

Telif Hakkı © 2016 Sophie Love'a aittir. Tüm hakları saklıdır. Bu eserin hiçbir bölümü hiçbir şekilde kullanılamaz, yayınlanamaz veya bir başkasına iletilemez veya yazardan izin alınmadan bir veritabanında saklanamaz veya yüklenemez. Bu e-kitap sadece kişisel zevkler çerçevesinde yararlanılabilir. Bu e-kitap hiçbir şekilde bir başkasına verilemez veya bir başkasıyla paylaşılamaz. Eğer bu e-kitabın içeriğini biriyle paylaşmak isterseniz lütfen bir kopya daha satın alınız. Eğer bu kitabı satın almadıysanız ve okuyorsanız lütfen bu kopyayı sahibine geri verin ve kendiniz için bir başka kopya edinin. Yazarın emeğine saygı gösterdiğiniz için teşekkür ederiz. Bu kitapta anlatılan hikaye bir kurgudur. Kurguda geçen isimler, karakterler, işletmeler, örgütler, yerler, olaylar bazen tamamen hayal ürünüdür bazen de kurgusal bir şekilde kullanılmıştır. Hayatta olan veya olmayan herhangi bir kişiye olan benzerlik tamamen rastlantısaldır. Kapakta kullanılan görselin telif hakkı STILLFX'e aittir ve Shutterstock aracılığıyla kitapta kullanım için lisanslanmıştır.

Birinci Bölüm

Emily, muhtemelen bu gece yüzüncü kez, kırışıklıkları açmak için, ellerini elbisenin siyah ipeksi kumaşında gezdirdi.

"Gergin gözüküyorsun," dedi Ben. "Yemeğine neredeyse hiç dokunmamışsın."

Önce, tabağındaki yarı yenmiş tavuğa, sonra da Ben'e bir bakış attı. Ben, özenle doldurulmuş yemek masasında, karşısında oturuyor ve yüzü mum ışığıyla aydınlanıyordu. Yedinci yıl dönümleri için onu New York'taki en romantik restorana getirmişti.

Tabii ki gergindi.

Hele de üç hafta önce çorap çekmecesinde saklı bulduğu, küçük Tiffany's kutusunun bugün öğleden sonra baktığında yerinde olmadığını gördükten sonra. Bu gece nihayet ona evlilik teklif edeceğinden emin hissediyordu.

Bu düşüncenin beklentisi kalbinin hızlı atmasına sebep oluyordu.

"O kadar aç değilim," diye cevapladı.

"Hmm," dedi Ben, biraz endişeli gözüküyordu. "Bu tatlı istemiyorsun anlamına mı geliyor? Benim gözüm tuzlu karamel musta."

Tatlı falan istemiyordu ama birden Ben'in yüzüğü belki de musun içine saklamış olabileceği telaşına kapıldı. Evlilik teklif etmek için biraz klişe bir yöntemdi ama artık yöntemi önemseyecek durumda değildi. Ben'in bağlılıktan korktuğunu söylemek hafif bile kalırdı. Diş fırçasını Ben'in evinde bırakabilmesi için birlikteliklerinin üzerinden iki yıl geçmesi gerekmişti – onun yanına taşınabilmesi için ise dört yıl.

Çocuk yapmaktan bahsedecek olsa, suratı kağıt gibi bembeyaz oluyordu.

"İstiyorsan, mus siparişini ver lütfen," dedi. "Benim hala bir bardak şarabım var."

Ben belli belirsiz omzunu silkti ve gelir gelmez onun boş tabağını ve Emily'nin yarısı yenmiş tavuğunu alan garsonu çağırdı.

Ben, ellerini uzattı ve onun ellerini, ellerinin içine aldı.

"Bugün güzel göründüğünü söylemiş miydim?" diye sordu.

"Henüz değil," dedi sinsice gülerek.

Ben de gülümsedi. "O zaman, güzel görünüyorsun."

Sonra cebine uzandı.

Emily'nin kalbi duracaktı. İşte bu kadardı. Gerçekten oluyordu. Yıllar boyu süren ızdırap ve Budist keşişi misali sabrının karşılığını almak üzereydi. Ben gibi bir adamı asla nikah masasına oturtamayacağını söyleyen ve bundan sanki zevk alan annesine yanıldığını kanıtlamak üzereydi. Son zamanlarda, bir bardak şarap içtikten sonra, Ben ile daha fazla vakit kaybetmemesi çünkü otuz beş yaşın doğru aşkı bulmak için çok da geç olmadığı konusunda onu telkin etmeye çalışan, en yakın arkadaşı Amy'den bahsetmiyordu bile.

Ben, cebinden Tiffany's kutusunu çıkarıp, masanın üzerinden ona doğru uzatırken boğazındaki düğümlenmeyi yuttu.

"Bu nedir?" diyebildi.

"Açsana," dedi sırıtarak.

Dizinin üzerine çökmüyor diye düşündü Emily, ama olsun. Geleneksel olmasına gerek yoktu. Sadece bir yüzük bekliyordu. Herhangi bir yüzük olurdu.

Kutuyu aldı, açtı – sonra kaşlarını çattı.

"Bu… ne…" diye kekeledi.

Şok içinde kutuya bakıyordu. Küçük bir parfüm şişesiydi.

Ben sırıttı, eseriyle gurur duyuyor gibiydi.

"Parfüm sattıklarını ben fark etmemiştim," diye cevapladı. "Sadece pahalı mücevherler satıyorlar sanıyordum. Sıkmamı ister misin?"

Emily, bir anda duygularını kontrol edemedi ve göz yaşlarına boğuldu. Tüm umutları yıkılıyordu. Bu gece teklif edeceğini düşünebildiği için bile salak gibi hissetti.

"Neden ağlıyorsun?" dedi ben kaşlarını çatarak sonra kırgın bir ifade oluştu suratında. "İnsanlar bakıyor."

"Düşünmüştüm ki…" diye kekeledi Emily, gözlerini masa örtüsüne dikerek, "geldiğimiz restorana ve bugünün yıl dönümümüz olmasını göz önünde bulundurarak…" Ağzından kelimeler çıkmıyordu.

"Evet," dedi Ben, sakince. "Bugün bizim yıl dönümümüz ve sana hediye aldım. Beklediğin kadar iyi bir şey değilse üzgünüm, ama sen bana hiçbir şey almamışsın."

"Bana evlilik teklif edeceğini sanmıştım!" Emily, peçetesini masaya fırlatarak ağlamaya başladı.

Odadaki insanlar yemeklerini bırakıp, onlara dönüp baktıkları için odadaki uğultu kesilmişti. Artık umurunda değildi.

Ben'in gözleri korkudan büyümüştü. Bir aile kurmaktan bahsettiği zamankinden bile daha korkmuş gözüküyordu.

"Niye evlenmek istiyorsun ki?" dedi.

Gerçek, Emily'nin yüzüne çarpmıştı. Onu ilk kez görüyormuş gibi yüzüne baktı. Ben asla değişmeyecekti. Asla bağlanmayacaktı. Annesi, Amy, her ikisi de haklılardı. Olmayacağı apaçık bir şeyi bekleyerek senelerini geçirmişti ve bu minik parfüm şişesi de bardağı taşıran son damla olmuştu.

"Bitti," dedi Emily nefes almadan, göz yaşları birden durmuştu. "Gerçekten bitti."

"Sarhoş musun sen?" dedi Ben, kuşkuyla. "Önce evlenmek istiyordun şimdi de ayrılmak mı istiyorsun?"

"Hayır," dedi Emily. "Sadece artık kör değilim. Bu, yani sen ve ben, hiçbir zaman doğru değildi." Ayağa kalktı, peçeteyi koltuğuna bıraktı. "Ben taşınıyorum," dedi. "Bu gece Amy'de kalacağım, yarın da eşyalarımı toplarım."

"Emily," dedi Ben, ona uzanarak. "Bu konu hakkında konuşabilir miyiz?"

"Neden?" dedi. "Kendi evimizi almadan önce bir yedi sene daha beni bekletmen için mi? Ortak bir banka hesabımız olmadan önce bir on yıl daha? Ya da beraber bir kedimiz olması konusunu düşünmen için bir on yedi yıl daha geçmesi için mi?"

"Lütfen," dedi ben sessizce, tatlısını getiren garsona bakıyordu. "Olay yaratıyorsun."

Farkındaydı ama umurunda değildi. Fikrini değiştirmeye niyeti yoktu.

"Konuşacak bir şey kalmadı," dedi. "Bitti. Tuzlu karamel musunun keyfini çıkar."

Ve söylediği son sözlerden sonra, restorandan hızlıca çıktı.

İkinci Bölüm

Emily, parmaklarının bir şey yapmasını, her hangi bir şey yapmasını umarak klavyesine baktı. Gelen kutusuna bir e-posta daha düştü ve ona da boş boş baktı. Ofisteki uğultu bir kulağından girip, diğerinden çıkıyordu. Konsantre olamıyordu. Sersem gibiydi. Amy’nin rahatsız kanepesinde geçen uykusuz gece, her şeyi daha da zorlaştırıyordu.

Bir saattir iş yerindeydi ama bilgisayarını açmak ve bir bardak kahve içmekten başka bir şey yapamamıştı. Aklı tamamen dün geceden hatırladıklarıyla doluydu. Kafasında Ben’in suratı canlanıp duruyordu. Korkunç akşamı düşündüğü her an panik oluyordu.

Telefonunun ışığı yanıp sönmeye başlayınca, milyonuncu kez arayan Ben’in ismini görmek için ekranına baktı. Gene arıyordu. Bu çağrılardan hiçbirini cevaplamamıştı. Şimdi konuşulacak ne olabilirdi ki? Son yedi yılını Emily ile birlikte olup olmak istemediğine karar vermeye çalışarak geçirmişti – şimdi bir son dakika girişimi bir işe yaramazdı.

Ofis telefonu çalmaya başlamıştı, yerinden sıçradı sonra telefonu açtı.

“Alo?”

“Merhaba Emily. Ben on beşinci kattan Stacey. Bu sabahki toplantıya katılman gerektiğiyle ilgili bir not almışım, neden katılmadığını sormak istedim.”

“SİKTİR!” dedi, telefonu indirerek. Toplantıyı tamamen unutmuştu.

Masasından kalktı ve ofisin içinden asansörlere doğru koştu. Delirmiş hali, çocuk gibi fısıldaşmaya başlayan çalışma arkadaşlarını eğlendirmiş gibi gözüküyordu. Asansöre ulaşınca elinin içiyle butona bastı.

“Hadi, hadi, hadi!”

Çok uzun sürmüştü ama sonunda asansör gelmişti. Emily aceleyle içeri girerken dışarı çıkmaya çalışan birine çarptı. Geri çekilirken fark etti ki çarptığı kişi patronu Izelda idi.

“Çok üzgünüm,” diye kekeledi.

Izelda onu baştan ayağa süzdü. “Tam olarak ne için? Bana çarptığın için mi yoksa toplantıya katılmadığın için mi”

“Her ikisi için de,” dedi Emily. “Şimdi oraya geliyordum. Tamamen aklımdan çıkmış.”

Ofisteki herkesin bakışlarını üzerinde hissedebiliyordu. Şu an en son ihtiyacı olan şey topluluk önünde aşağılanmaktı, ki Izelda bunu yapmaktan oldukça zevk alıyordu.

“Bir takvimin var mı?” dedi Izelda kollarını önünde bağlayıp sakince.

“Evet.”

“Nasıl kullanıldığını biliyor musun? Nasıl yazı yazacağını?”

Emily, arkasındaki insanların gülüşlerini bastırmaya çalıştıklarını duyabiliyordu. İlk yapacağı şey bir çiçek gibi boynunu bükmekti. İzleyici kitlesi önünde küçük düşürülmek ona göre kabustu. Birden garip bir netlik hissi geldi, dün gece restoranda olduğu gibi olmalıydı. Izelda saygı duymak ve kaprislerine boyun eğmek zorunda olduğu bir otorite figürü değildi. Sadece yapabildiği herkesten sinirini çıkarmaya çalışan sert bir kadındı. Ve arkasında fısıldaşan çalışma arkadaşlarının da hiçbir önemi yoktu.

Bir farkındalık dalgası Emily’yi adeta aydınlattı. Hayatında hoşlanmadığı tek şey Ben değildi. İşinden de nefret ediyordu. Bu insanlar, bu ofis, Izelda. Bu yerde sıkışıp kalmıştı, aynı Ben’de olduğu gibi. Ve buna daha fazla katlanmayacaktı.

“Izelda,” dedi Emily, ilk kez ona ön adıyla sesleniyordu. “Şimdi dürüst olacağım. Toplantıyı kaçırdım, aklımdan çıktı. Bu dünyadaki en büyük problem olmamalı.”

Izelda ters ters baktı.

“Bu ne cüret!” diye patladı. “Gelecek aya kadar gece yarısına dek, bir şeyleri zamanında yapmayı öğreninceye kadar çalışacaksın!”

Bu sözlerle birlikte Emily’ye omuz atıp, ona sürtünerek gözlerinde rahatlamış bir ifadeyle hızlıca geçti.

Ama Emily henüz rahatlamamıştı.

Emily uzandı ve Izelda’yı omuzundan yakalayarak durdurdu.

Izelda döndü ve yüzünü ekşitti, Emily’nin elini sanki bir yılanmış gibi itti.

Ama Emily durmuyordu.

“Bitmedi,” diye devam etti Emily, sesi oldukça sakindi. “Dünyadaki en kötü şey bu yer. Sensin. Bu salak, küçük, ruh çürütücü iş.”

“Pardon?” diye bağırdı Izelda, suratı sinirden kızarıyordu.

“Beni duydun,” diye cevapladı Emily. “Aslında, eminim herkes beni duydu.”

Emily, omuzunun üzerinden şaşkına dönmüş iş arkadaşlarına baktı. Kimse sessiz, uysal Emily’den böyle bir çıkış beklemiyordu. Ben’in dün geceki “olay yaratıyorsun” uyarısını hatırladı. Ve işte, bir tane daha yaratıyordu. Sadece bu seferkinden zevk alıyordu.

“İşini alıp götüne sokabilirsin Izelda,” diye ekledi Emily.

Arkasındakilerin nefesinin kesildiğini duyabiliyordu.

Asansöre doğru, Izelda’yı geçip gitti ve topuklarının üzerinde döndü. Bunu son kez yaptığını fark etmenin verdiği rahatlıkla zemin katın butonuna bastı ve sonra nutku tutulmuş çalışanların bakışlarını asansör kapısını kapanıp onları yok edene kadar seyretti. Daha önce hiç olmadığı kadar rahatlamış ve hafif hissederek derin bir nefes verdi.

*

Emily evinin merdivenlerini, aslında hiçbir zaman onun evi olmadığını fark ederek hızlıca çıktı. Her zaman Ben’in evinde yaşadığını düşünüp kendini olabildiğince küçük ve dikkat çekmeyecek kılmaya çalışmıştı. Neyse ki işte olduğunu ve onunla uğraşmak zorunda kalmayacağını düşünerek anahtarlarını aradı.

İçeri girdi ve oraya başka gözlerle baktı. Buradaki hiçbir şey onun zevkine uymuyordu. Her şeyin yeni bir anlamı vardı: Ben ile kavga ederek aldıkları korkunç kanepe (Ben galip gelmişti); bir ayağı diğerlerinden kısa olduğu için oynayıp duran ve her zaman atmak istediği salak sehpa; gereksiz büyüklükteki ve haddinden fazla pahalı ve yer kaplayan televizyon (Ben’in ihtiyacı vardı çünkü onu hayatta makul hissettiren ‘tek şey’ olan spor programlarını izlemek istiyordu). Kendi romans kitaplarının nasıl da alt raflara itelendiğini fark ederek raftan birkaç kitap aldı (Ben, her zaman, eğer arkadaşlarının raflarda romans kitapları görürse onun daha az entelektüel birisi olduğundan şüpheleneceklerini düşünürdü – onun tercihleri akademik makaleler ve felsefe idi, gerçi hiçbirini okuduğunu görmemişti.)

Şömine rafındaki fotoğraflara, almaya değer bir şey var mı diye göz attı ve fark etti ki olduğu her fotoğraf Ben’in ailesi ileydi. Şunda yeğeninin doğum günündelerdi, bunda da kız kardeşinin düğününde.  Ailesindeki tek kişi olan kendi annesiyle tek bir fotoğraf olmaması bir yana, Ben ikisiyle hiç yalnız vakit geçirmemişti. Emily birden kendi hayatında bir yabancı olduğunu fark etti. Kendi yolundan gitmektense yıllardır bir başkasının yolunda yürümüştü.

Dairenin içinde, banyoya doğru hızlıca yürüdü. Burası onu gerçekten ilgilendiren şeylerin olduğu tek yerdi – güzel banyo ürünleri ve makyaj malzemeleri. Ama bunlar bile Ben için problemdi. Sürekli olarak ne kadar çok ıvır zıvırı olduğu ve bunlara ne kadar çok para harcadığıyla ilgili söylenip duruyordu.

“Harcadığım kendi param!” diye bağırdı aynadaki yansımasına, bütün eşyalarını bir torbaya doldururken.

Banyoda oradan oraya koşturup yarı dolu şampuan şişelerini torbasına doldururken deli bir kadın gibi göründüğünün farkındaydı ama umurunda değildi. Ben ile olan hayatı yalandan başka bir şey değildi ve bundan olabildiğince çabuk kurtulmak istiyordu.

Yatak odasına geçti ve yatağın altından valizini çıkardı. Tüm kıyafetlerini ve ayakkabılarını çabucak içine doldurdu. Eşyalarını toplamayı bitirdiğinde valizi sokağa kadar sürükledi. Sonra, final bitirişi olarak, daireye geri döndü ve anahtarı Ben’in “hassas” sehpasının üzerine bıraktı ve çıktı, hiç dönmemek üzere.

Kaldırımda beklerken her şeyin bittiğini henüz anlamıştı. Birkaç saatlik bir zaman dilimi içerisinde kendini evsiz ve işsiz bırakmıştı. Yeniden bekar olmak tamamdı ama bütün hayatına son vermek biraz farklı bir konuydu.

Küçük panik ataklar etrafını sarmaya başlamıştı. Telefonunu çıkarıp Amy’nin numarasını tuşlarken elleri titriyordu.

“Selam, n’aber?” dedi Amy.

“Çılgınca bir şey yaptım,” diye cevapladı Emily.

“Devam et…” dedi Amy.

“İşten ayrıldım.”

Amy’nin tuttuğu nefesi verdiğini duydu.

“Oh, çok şükür,” diyordu arkadaşının sesi. “Ben’le barıştığını söyleyeceksin sanmıştım.”

“Hayır, hayır, tam tersi. Eşyalarımı topladım ve evden ayrıldım. Sokakta evsiz gibi duruyorum şu an.”

Amy gülmeye başladı. “Nasıl göründüğünü hayal edebiliyorum.”

“Komik değil!” Emily öncekinden daha panikli cevaplamıştı. “Şimdi ne yapacağım? İşten ayrıldım. İşim olmadan bir ev de tutamayacağım.”

“Biraz komik olduğunu itiraf etmek zorundasın,” dedi Amy kıkırdayarak. “Hepsini buraya getir” diye de ekledi soğukkanlı bir ses tonuyla. “İşleri yoluna koyana dek benimle kalabileceğini biliyorsun.”

Ama Emily istemiyordu. Hayatının en güzel yıllarını başkasının evinde, kendi evinde misafir gibi hissettirilerek, orada olması Ben’in ona yaptığı bir iyilikmiş gibi geçirmişti. Bunu daha fazla istemiyordu. Kendi iki ayağı üzerinde durmak ve kendi hayatını yaratmak zorundaydı.

“Teklifin için teşekkürler,” dedi Emily, “ama bir süre için kendimle kalmalıyım.”

“Anladım,” diye cevapladı Amy. “O zaman ne yapacaksın? Şehri bir süreliğine terk etmek? Aklını toplamak?”

Bu Emily’yi düşündürmüştü. Babasının Maine’de bir evi vardı. Çocukken yazları orada kalırlardı ama yirmi yıl önce ortadan kaybolduğundan beri boş duruyordu. Eskiydi, bir karakteri vardı, ve bir nokta da mükemmeldi; yani tarihi açıdan bakıldığında, bir evden daha çok kötüye giden bir pansiyona benziyordu.

Eskiden de durumu vasatın altında olan evin, yirmi yıl boyunca terk edildikten sonra, şimdi daha iyi durumda olmayacağını biliyordu Emily; üstelik şimdiki boşluğu eskisiyle aynı olmayacaktı – ya da artık o çocuk değildi. Yazın yanından geçmediğimizden bahsetmeye gerek bile yoktu. Aylardan şubattı!

Ve birden birkaç günlüğüne, onun olan (kısmen) bir yerde  sadece verandada oturup okyanusa bakma fikri çok romantik gelmişti. Hafta sonu için New York’tan ayrılmak kafasını temizlemek ve bundan sonra ne yapacağına karar vermek için harika bir yoldu.

“Kapatmalıyım,” dedi Emily.

“Bekle,” diye cevapladı Amy. “Önce nereye gideceğini söyle!”

Emily derin bir nefes aldı.

“Maine’e gidiyorum.”

Üçüncü Bölüm

Eski, terk edilmiş ve hırpalanmış arabasının park halinde durduğu, Long Island City’deki uzun dönem otoparka ulaşmak için Emily’nin birkaç metroya birden binmesi gerekmişti. Bu şeyi sürmeyeli yıllar olmuştu çünkü Ben her zaman kendi değerli Lexus’unu gösterebilmek için sürücü olma görevini üstlenmişti ve şimdi bu devasa, gölgeli otoparkta, valizini arkasında sürükleyerek yürürken arabayı kullanıp kullanamayacağını merak ediyordu. İlişkisi yüzünden elinden kaymasına izin verdiği bir başka şey de buydu.

Buraya – şehrin dışında kalan bu otoparka – gelmek için yaptığı yolculuk sonsuza dek sürecek gibi gelmişti. Arabasına doğru yürürken ayak sesleri buz gibi otoparkta yankılanıyor ve gitmeye devam edebilmek için oldukça yorgun hissediyordu.

Yanlış mı yapıyorum? diye düşündü. Geri mi dönmeliydi?

“İşte burada.”

Emily, hırpalanmış arabasına doğru, sempatik olmaya çalışarak gülümseyen görevliyi görmek için, döndü. Adam, uzandı ve anahtarlarını elinde salladı.

Önünde hala sekiz saatlik bir yolculuk olduğunu düşünmek onu yoruyor, imkansız gözüküyordu. Zaten hem fiziksel hem de mental olarak yorulmuş durumdaydı.

“Anahtarları alacak mısınız?” diye sordu adam sonunda.

Emily daldığını fark etmemişti, gözlerini kırptı.

Bunun ne kadar önemli bir an olduğunu bilerek orada durdu. Çöküntüye uğrayıp eski hayatına geri mi dönecekti?

Yoksa önüne bakabilecek kadar güçlü mü olacaktı?

Sonuç olarak kötü düşünceleri savuşturdu ve güçlü olmaya kendini zorladı. En azından şimdilik.

Anahtarları aldı ve bir zafer kazanmış gibi arabasına doğru yürüdü, adam yürürken cesaretli ve rahat gözükmeye çalışıyordu ama içten içe arabanın çalışmayacağından endişeleniyordu – çalışsa bile nasıl kullanılacağını hatırlayamamaktan.

Buz gibi olmuş arabaya oturdu, gözlerini kapattı ve kontağı çevirdi. Eğer çalışırsa, bu bir işaretti. Eğer çalışmazsa, geri dönecekti.

Bunu kendine itiraf etmekten nefret ediyordu ama içten içe çalışmamasını istedi.

Anahtarı çevirdi.

Çalışmıştı.

*

Biraz dengesiz bir şoför olmasına rağmen hala yapacağı temel şeyleri hatırlıyor olması Emily’yi hem rahatlatmış hem de şaşırtmıştı. Tek yapması gereken gaza basmak ve gitmekti.

Dünyanın yanından akıp gittiğini görmek özgürleştiriciydi ve yavaş yavaş kendine geliyordu. Hatta hatırlayıp radyoyu bile açmıştı.

Radyo yüksek sesle çalışıyordu, camlar açıktı ve Emily direksiyonu sıkı sıkı tutuyordu. Aklındaki görüntüsünde, 1940’ların siyah beyaz filmlerinden fırlamış gibiydi, rüzgar mükemmel yapılı saçlarını yalayıp geçiyordu. Gerçekte ise dondurucu Şubat havası burnunu vişne gibi kızartmış saçlarını ise darmadağın etmişti.

Kısa bir süre içerisinde şehirden çıktı, kuzeye yaklaştıkça yol kenarlarında dört mevsim yeşil kalan ağaçların sıklığı artıyordu. Yanlarından hızla geçerken ne kadar güzel olduklarını düşündü bir süre. Kendini ne kadar da çabuk şehir yaşamının itiş kakışına kaptırmıştı. Doğanın güzelliğine gerçekten kendini bırakmadığı kaç sene kayıp gitmişti acaba ellerinden?

Kısa süre sonra, şerit sayıları artan yollar daha da genişledi ve işte otoyoldaydı. Motorun devrini arttırdı, eski arabasını hızlanmaya zorlayarak, hızın verdiği büyüyle canlı hissediyordu. Arabalarında giden tüm diğer insanlar, başka bir yere, kendi yolculuklarına çıkmışlardı, ve o, Emily, en sonunda o da kendininkine gidiyordu. Hızını cesaret edebildiği kadar artırıp, arabayı ileri sürerken heyecan tüm vücudunu sarmıştı.

Yollar tekerlerinin altında geride kaldıkça, kendine olan güveni artıyordu. Connecticut eyalet sınırını geçtikçe, gerçekten gidiyor olduğu gerçeğiyle yüzleşiyordu. İşi, Ben, tüm yüklerinden sonunda kurtulmuştu.

Kuzeye gittikçe daha da soğuk oluyordu ve Emily sonunda pencerenin açık olması için fazla soğuk olduğunu kabullenmişti. Pencereyi kapattı, havaya daha uygun bir şeyler giymiş olmayı ümit ederek ellerini birbirine sürttü. New York’u işte giydiği takım elbisesiyle terk etmiş, yolda gelen kontrol edemediği bir dürtüyle de ceketini ve stilettolarını camdan dışarı atmıştı. Şimdi üzerinde yalnızca ince bir gömlek vardı ve çıplak ayak parmakları buz küplerini dönmüş gibi gözüküyorlardı. Dikiz aynasındaki görüntüsüne bakar bakmaz 1940’lar film imajı yerle bir olmuştu. Berbat görünüyordu. Ama umursamıyordu. Özgürdü ve önemli olan tek şey buydu.

Saatler geçmişti ve Connecticut artık mazideki bir hatıra, daha iyi bir geleceğe giden yoldaki bir duraktan ibaretti. Massachusetts arazisi çok daha açıktı. Her mevsim yeşil kalan ağaçların koyu yeşilinin yerine, buradaki ağaçlar yapraklarını dökmüş, her iki yanında zayıf iskeletler gibi duruyorlar, diplerinde kar ve buzun ip uçlarını barındırıyorlardı. Emily’nin tepesinde, gökyüzü renk değiştiriyor, açık maviden bulanık bir griye dönüyordu, bu da Emily’ye Maine’e vardığında gece olacağını hatırlattı.

Worcester’dan geçiyordu, buradaki binaların çoğu uzun, ahşap levha ile kaplanmış ve pastel renklere boyanmıştı. Emily buradaki insanların yaşantılarını ve tecrübelerini merak ediyordu. Evden uzaklaşalı sadece birkaç saat olmuştu ama şimdiden her şey ona yabancı gözüküyordu – bütün olasılıklar, yaşayabileceği, olabileceği ya da ziyaret edebileceği bütün yerler. Tek tip bir hayatı yaşayarak, eski, tanıdık rutine devam ederek, her gün ama her gün bir önceki günü tekrar ederek ve daha fazlasının olmasını bekleyerek, bekleyerek ve bekleyerek nasıl yedi yılını geçirmişti. Bunca zaman, hayatının bir sonraki bölümüne geçebilmek için, Ben’in kendine çeki düzen vermesini beklemişti. Ama, başından beri, kendi hikayesinin itici gücü olacak kudreti vardı.

Kendini 290 numaralı yoldan 495 numaralı yola dönen bir köprünün üstünde buldu. Olağanüstü güzellikteki ağaçlar yerini sarp kayalıklara bırakmıştı. Karnı guruldamaya başlamıştı, öğlen yemeği saatinin gelip geçtiğini ama hiçbir şey yemediğini hatırladı. Bir dinlenme tesisinde durmayı düşündü ama Maine’e bir an önce varma düşüncesi ağır basıyordu. Oraya vardığında da yiyebilirdi.

Saatler geçiyordu ve o da New Hampshire eyalet sınırını geçmişti. Gökyüzü açık, yollar genişti, her iki tarafındaki tarlalar göz alabildiğince uzanıyordu. Emily dünyanın ne kadar büyük olduğunu, içinde gerçekten kaç kişinin yaşadığını düşünmeden edemedi.

Her şeyin iyi olacağı düşüncesi onu, üzerinden inişe yaklaştıkça motorları gümbürdeyen uçakların baskın yaparcasına geçtiği, Portsmouth’a kadar getirmişti. Hızlandı, çevre yolunun her iki tarafındaki bankların buzla kaplandığı bir sonraki kasabayı geçti, sonra Portland’a doğru yol, bir trenin yanından akmaya başladı. Emily her şeyi en küçük ayrıntısına kadar dikkate alıyor ve dünyanın boyutlarını düşündükçe dehşete kapılıyordu.

Portland’dan çıkmasını sağlayacak köprünün üzerinde hızlandı, umutsuzca arabayı durdurmak ve okyanusa bakmak istedi. Ama hava kararıyordu ve Sunset Limanı’na gece yarısından önce varmak istiyorsa bastırması gerektiğini biliyordu. Daha en az üç saatlik yolu vardı ve göstergelerinin olduğu paneldeki saat 21:00’i gösteriyordu. Midesi gene onu protesto ediyor, kaçırdığı öğle yemeği bir tarafa, akşam yemeği için de onu azarlıyordu.

Vardığında yapmak istediği her şey bir tarafa, en çok yapmak istediği şey gider gitmez bütün gece uyumaktı. Tükenmişlik hissi çökmeye başlamıştı; Amy’nin kanepesi pek rahat sayılmazdı, tabii tüm gece içinde bulunduğu duygu karmaşasından bahsetmiyordu bile. Ama, Sunset Limanı’ndaki evde, anne ve babasının mutlu günlerinde kaldığı ana yatak odasındaki koyu renkli meşeden sayvanlı karyola onu bekliyordu. Bütün yatağın onun olacağı fikri çok çekiciydi.

Kar yağma olasılığına rağmen, Emily Sunset Limanı’na dek otoyoldan çıkmaya karar verdi. Babası daha az kullanılan yola düşkün olmuştu hep – Maine’nin o kısmındaki, okyanusa dökülen sayısız nehrin etrafından dolanan yol.

Otoyoldan çıktı, en azından hızını düşürdüğü için rahatlamıştı. Yollar daha karmaşıktı ama manzara muhteşemdi. Emily, parlak su üzerine yansıyan yıldızlara baktı bir süre.

Kıyı boyunca 1 numaralı yolda kaldı ve ona sunduğu güzelliklere bıraktı kendini. Gökyüzü griden siyaha döndü, su da öyle. Sanki boşlukta ilerliyor sonsuza varmaya çalışıyormuş gibi hissetti.

Bundan sonraki hayatının başlangıcına gidiyordu.

*

Saatler süren yolculuktan bitap düşmüş, gözlerini açık tutmaya çabalarken, Sunset Limanı’na girdiğini gösteren tabelayla canlandı. Kalbi, rahatlama ve beklenti ile daha hızlı atmaya başladı.

Küçük hava alanını geçti ve onu Mount Desert Adası’na götürecek köprüye doğru sürerken ailesinin arabasına bu yollardan geçtiği günleri hatırladı. Eve yaklaşık on beş kilometrelik yolu kaldığını yani en fazla yirmi dakika sonra evde olacağını biliyordu. Kalbi heyecandan ağzında atıyordu. Yorgunluğu ve açlığı yok olmuş gibiydi.

Sunset Limanı’na hoş geldin diyen küçük ahşap tabelayı gördü ve kendine gülümsedi. Uzun ağaçlar yolun iki tarafında sıralanmıştı ve Emily, küçükken, arabayı kullanan kişi babasıyken, aynı yolda, yanından geçtikleri ve baktığı ağaçların aynı ağaçlar olduğu hissiyle rahatladı.

Birkaç dakika sonra, çocukken, güzel bir sonbahar gününde, ayaklarının altında dökülen kırmızı yaprakları ezerek yürüdüğünü hatırladığı köprünün üzerinden geçiyordu. Bu anı aklında o kadar canlıydı ki, babasının elinden tutarken giydiği parlak mor yün eldivenleri bile aklında canlandırabiliyordu. Beş yaşından daha büyük olamazdı ama bu anı sanki dün olmuşçasına aklına kazınmıştı.

İlerledikçe aklına daha başka anılar da geliyordu – harika krepler yapan restoran, tüm yaz boyunca izci gruplarıyla dolan kamp alanı, Salisbury Koyu’na giden tek şeritli yol. Acadia Milli Parkı tabelasına ulaştığında, evden sadece üç kilometre uzakta olduğunu bilerek gülümsedi. Eve tam zamanında ulaşacakmış gibi görünüyordu, karlar düşmeye başlamıştı ve eski arabası muhtemelen tipiye dayanamazdı.

Sanki bir işaretmiş gibi arabasından, kaportanın altından bir yerden garip bir ses gelmeye başlamıştı. Emily, acıyla dudağını ısırdı. Ben, her zaman, ilişkideki pratik olan, bir şeyleri tamir edebilen kişi olmuştu. Emily’nin bu konudaki yeteneği ise içler acısıydı. Kar daha hızlı düşmeye ve kalınlaşmaya başlamıştı ve arabası da bu durumdan giderek daha da şikayetçi hale geldi ve sonra da çıtırdayarak durdu.

Duran motordan çıkan ıslığımsı sesi dinleyen Emily, çaresizce, ne yapacağını bilemez halde durdu. Saat gece yarısını gösteriyordu. Trafikte başka kimse yoktu, gecenin bu saatinde herkes evlerindeydi. Ölüm sessizliği vardı ve farları haricinde zifiri karanlıktı; bu yolda hiç trafik lambası da yoktu, ay ve yıldızlar da bulutların arkasına saklanmıştı. Tüyler ürperticiydi ve Emily bu anın korku filmi için harika bir set olabileceğini düşündü.

Telefonunu eline aldı, biraz güvende hissedebilecekti, ama çekmiyordu. O beş çubuğun boş olduğunu görmek onu daha da endişelendirmiş, daha yalnız hissettirmişti. Hayatını geride bıraktığından beri ilk kez, korkunç bir hata yapmış gibi hissetmişti.

Arabadan çıktı ve soğuk hava tenine değer değmez titredi. Arabanın etrafında dolandı ve motora şöyle bir baktı, ne aradığını bile bilmiyordu.

Hemen sonra bir araba sesi duydu. Kalbi rahatlamayla çarptı, gözlerini kısarak ona doğru gelen yolun başındaki farlardan yayılan ışığa baktı. Ellerini sallayarak gelen aracı durdurmaya çalıştı.

Şanslıydı, araba kenara çekip hemen arabasının arkasında durdu, egzozundan çıkan gaz soğuk havaya karıştı, parlak farları düşen kar tanelerini aydınlatıyordu.

Sürücü kapısı gıcırdayarak açıldı ve iki adet botlu ayak karlı zemine indi. Emily, önündeki kişinin yalnızca siluetini görebiliyordu ve birden buranın yerel katilini durdurmuş olabileceği gibi korkunç bir paniğe kapıldı.

“Kendini zor bir duruma soktun, değil mi?” dedi yaşlı bir adamın rahatsız edici sesi.

Emily kollarını ovuşturdu, tüylerinin diken diken olduğunu hissedebiliyor ve titremesine engel olmaya çalışıyordu – ama en azından yaşlı olduğu için rahatlamıştı.

“Evet, ne olduğunu bilmiyorum,” dedi. “Tuhaf sesler çıkarmaya başladı sonra da durdu.”

Adam bir adım yaklaştı ve nihayet yüzü arabanın farlarından çıkan ışıkla aydınlandı. Çok yaşlıydı, kırışık suratı ve dalgalı beyaz saçları vardı. Emily’ye sonra da arabaya bakan gözleri koyu renkliydi ama merakla ışıldıyordu.

“Ne olduğunu bilmiyor musun?” diye sordu, hafifçe gülerek. “Nasıl olduğunu sana anlatayım. Bu araba külüstürden başka bir şey değil. En başta çalışmasına bile şaşırdım! Arabayla, uzun süredir hiç ilgilenilmiş gibi gözükmüyor, sonra da karda dışarı çıkarmışsın.”

Emily pek de dalga geçilmeyi kaldıracak modda değildi, hele ki adam haklıyken.

“Aslında New York’tan geliyorum. Sekiz saat boyunca gayet iyiydi,” dedi, ses tonu ağlamaklıydı.

Yaşlı adam fısıldayarak konuşuyordu. “New York mu? Ben, hiç… Bu kadar yolu neden geldin?”

Emily hikayesini anlatacak durumda değildi o yüzden sadece “Sunset Limanı’na gidiyorum,” dedi.

Adam daha fazla soru sormadı. Emily, yaşlı adamın ona yardım etmesini umarak durdu, parmakları soğuktan hızla hissizleşiyordu. Ama adam daha çok eski arabanın etrafında dolanıp, tekerlerini botunun ucuyla hafifçe tekmelemek, arabanın kalkmış boyasını baş parmağıyla ufalamak, kafasını sallamak gibi şeyler yapıyordu. Kaportayı açtı ve motoru uzun, uzun süreler arada homurdanarak inceledi.

“Yani?” dedi Emily sonunda, adamın yavaşlığı onu çıldırtıyordu. “Sorun neymiş?”

Arabanın önünden, sanki Emily’nin orada olduğunu unutmuş gibi şaşırarak, bakmış ve kafasını kaşımıştı. “Bozulmuş.”

“Onu biliyorum,” dedi Emily ters ters. “Peki tamir etmek için bir şeyler yapabilir misin?”

“Ah, hayır,” diye cevapladı adam kıkırdayarak. “Hiçbir şey yapamam.”

Emily çığlık atmak istiyordu. Uzun saatler araba kullanmanın verdiği açlık ve yorgunluk onu etkilemeye başlamıştı, neredeyse ağlayacaktı. Tek istediği uyuyabilmek için eve gidebilmekti.

“Ne yapacağım?” dedi umutsuzca.

Dördüncü Bölüm

Emily ertesi sabah uyandığında kafası karışmıştı. Tahtalarla kapatılmış pencereden o kadar az ışık geliyordu ki nerede olduğunu anlamak biraz zamanını aldı. Gözleri yavaşça loş ışığa alıştı, oda belirginleşti ve nerede olduğunu hatırladı: Sunset Limanı. Babasının evi.

İşsiz, evsiz ve tamamen yalnız olduğunu hatırlamadan önce biraz zaman geçti.

Yorgun vücudunu yataktan dışarı sürükledi. Sabah havası soğuktu. Tozlu tuvalet aynasındaki görüntüsünü görünce panikledi; dün gece döktüğü yaşlar yüzünden suratı şişmiş, cildi solmuş ve çekilmişti. Bir anda aklına bir önceki gün pek fazla bir şey yiyemediği gelmişti. Ağzından giren tek şey dün gece Daniel’ın ateşte demlediği çay olmuştu.

Aklında dün gece yaşananlar tekrar canlandığı sırada kirli aynanın önünde tereddüt içerisinde kendine bakıyordu; ateşin ısısı, Daniel ile birlikte şöminenin önünde oturuşları ve Daniel’in onun ev bakımı yetersizlikleriyle dalga geçişi. Kapıyı ona ilk kez açtığı anda saçlarındaki kar taneleri ve geldiği gibi hızlıca kar fırtınasının içine, karanlığın içine kayboluşu.

Guruldayan karnı onu düşüncelerinden aldığı gibi şimdiki zamana getirdi. Hızlı bir şekilde giyindi. Üstündeki buruşuk gömlek bu soğuk hava için fazla inceydi, bu yüzden yatağın üzerindeki tozlu battaniyeyi omuzlarına aldı. Yatak odasından çıktığı gibi çıplak ayaklarıyla merdivenlerden aşağıya indi.

Alt kat tümüyle sessizdi. Ön kapıdaki buz tutmuş pencereden dışarı baktı. Fırtına durmuş olmasına rağmen dışarıda bir metrelik kar yığını oluşmuş olması onu şaşırttı. Sanki bütün dünya yumuşak, sonsuz bir beyazlıkla örtüşmüştü.  Hayatında hiç bu kadar kar görmemişti.

Emily’nin gözüne karın üzerinde hoplayan bir kuşun yarattığı izler takıldı, bunun dışında kar hiç bozulmadan duruyordu. Huzurlu ama aynı zamanda ıssız görünüyor, Emily’ye yalnızlığını hatırlatıyordu.

Dışarı çıkmanın imkansız olduğunu anlayan Emily evin içini keşfetmeye karar verdi, elle tutulabilir bir şey var mı buna bakacaktı. Dün gece evin içi çok karanlıktı, etrafa bakma fırsatı bulamamıştı ama şimdi, gün ışığı bu işi kolaylaştırıyordu. İlk olarak mutfağa gitti, guruldayan karnı oraya iç güdüsel olarak yönlendirmişti.

Durum, dün gece fark edebildiğinden daha ciddiydi. Babasının arka bahçe satışlarından birinden aldığı, 1950’lerden kalma, krem rengi, orijinal Prestcold buz dolabı çalışmıyordu. Annesi için bir başka sıkıntı kaynağı olup olmadığını hatırlamaya çalıştı, babasının bu eski evi doldurduğu çöplerden biri daha mıydı? Emily bir çocukken babasının koleksiyonunu sıkıcı buluyordu ama şimdi bu anılar onun için birer hazine olmuştu ve olabildiğince sıkı şekilde onlara tutunmaya çalışıyordu.

Dolabın içinde berbat bir kokudan başka bir şey bulamadı. Dolapların içinde ne olduğuna bakmadan önce buzdolabının kapısını kapadı ve kilitledi. Eski bir konserve mısır buldu, etiketi anlaşılamayacak kadar ağarmıştı, ve bir de bir şişe malt sirke.  Bunlardan bir çeşit yemek yapabileceğini düşündü ama henüz bu kadar çaresiz olmadığına karar verdi. Öyle olsaydı bile konserve açıcı o kadar paslanmıştı ki açılmıyordu, istese bile konservenin içindeki mısıra ulaşmanın bir yolu yoktu.

Daha sonra kilere girdi, çamaşır ve kurutma makineleri burada bulunuyordu. Bu oda karanlıktı, küçük pencere evin diğer pencerelerinde olduğu gibi kerestelerle kapatılmıştı. Emily makinaların tuşlarına bastı ama çalışmadıklarına şaşırmadı. İçinde bulunduğu duruma giderek daha fazla sinirlenen Emily harekete geçmeye karar verdi. Büfenin üstüne tırmandı ve pencereye takılı olan kontrplak panoyu sökmeye çalıştı. Sandığından daha zordu ama Emily kararlıydı. Kollarındaki bütün güçle çekti ve çekti. Sonunda, pano çatırdamaya başlamıştı. Emily son bir kez abandı ve pano bir bütün halde yerinden çıktı. O kadar kuvvetli çekmişti ki büfenin üzerinden arkaya doğru düştü, bu sırada ağır kontrplak panoyu elinden kaçırdı ve pano cama doğru savruldu. Emily yere düştüğü gibi orada kaldı, bir anlığına nefesi kesilmişti. Tam düştüğü sırada camın kırıldığını duydu.

Buz gibi hava kilere doluyordu. Emily inledi ve zedelenmiş vücudunu kırıklar için kontrol etmeden önce kendini topladı ve oturmak üzere doğruldu. İçeriye sadece zayıf bir ışık geçmesine izin veren pencereye doğru baktığı sırada ağrıyan sırtını ovmaya çalıştı. Bir sorunu çözmeye çalışırken o şeyi kendisi için daha da kötü hale soktuğunu fark etmek onu yıldırmıştı.

Derin bir nefes aldı ve ayağa kalktı. Büfenin üzerine düşen pano parçasını oradan kaldırdı. Cam parçaları yere düşmüş ve parçalanmıştı. Emily panoyu inceledi, üzerindeki çiviler tamamen bükülmüştü. Bir çekiç bulmayı başarsa bile ki bundan kuvvetle şüphe ediyordu, çiviler fazlasıyla bükülmüştü. Panoyu sökmeye çalışırken pencere çerçevesini çatlattığını gördü. Bu şeyin bütünüyle değişmesi gerekiyordu.

Emily içeride duramayacak kadar üşümüştü. Kırılan pencerenin ardında, aynı sonsuz kar beyazlığıyla karşılaşmıştı. Battaniyesini yerden kaldırdı ve tekrar omuzlarına aldı, ardından kilerden çıkarak oturma odasına doğru yöneldi. En azından burada ateş yakabilir ve biraz ısınabilirdi.

Oturma odasında yanık tahtanın rahatlatıcı kokusu hala hissediliyordu. Emily şöminenin yanına çömeldi ve çıra ve odunları piramit olacak  şekilde dizmeye başladı. Bu sefer klapeyi açmayı hatırlamıştı, yaktığı ateş büyürken o da rahatlıyordu.

Dizlerinin üstüne oturdu ve üşümüş ellerini ısıtmaya başladı. O sırada dün Daniel’ın çay demlediği çömleğin şöminenin yanında durduğunu fark etti. Hiç bir şeyi toparlamamıştı, çay demledikleri çömlek ve fincanlar dün gece bıraktıkları yerde duruyordu. Aklında dün gece paylaştıkları çay ve eski ev hakkındaki sohbetleri geliverdi. Karnı guruldadı, ona açlığını hatırlatıyordu. En azından birazcık bastırsın diye tıpkı dün Daniel’ın ona gösterdiği gibi çay demlemeye çalıştı.

Tam çay demlediği çömleği ateşin üzerine koymuştu ki telefonunun evin içinde bir yerde çaldığını duydu. Tanıdık bir ses olmasına rağmen koridorlarda yankılanan bu ses onu bir anda dikkatini çekti.  Telefonun çekmediğini fark ettiği zaman onu bir köşeye bırakmıştı, telefonun çalması bir sürpriz gibiydi.

Emily ayağa kalktı, çayı bırakmış telefonun sesini takip ediyordu. Onu koridordaki büfenin dolabın üzerinde buldu. Tanımadığı bir numara arıyordu, biraz da şaşkın bir şekilde telefonu açtı.

“Oh, hmm, merhaba,” dedi hattın öbür ucundaki yaşlı adam sesi. “West Sokağı 15 numaradaki hanımefendi siz misiniz?” Hat kötüydü ve adamın yumuşak ve tereddütlü sesi neredeyse hiç anlaşılmıyordu.

Kaşlarını çattı, telefon Emily’yi şaşırtmıştı “Evet. Siz kimsiniz?”

“Benim adım Eric. Ben, ııı, bütün bu çevredeki evlere gaz getiren benim. O eski evde kaldığınızı duydum, düşündüm ki size gaz getirebilirim. Yani, tabi isterseniz demek istedim.

Emily buna inanmakta güçlük çekiyordu. Haberler bu küçük toplulukta kesinlikle hızla yayılıyordu. Ama bir dakika; Eric onun telefon numarasını nereden almıştı? Ardından, Daniel’ın dün telefonuna baktığını hatırladı, Emily ona her yerde çekmediğini söylemişti. Numarayı görmüş ve Eric’e vermek üzere aklında tutmuş olmalıydı

“Evet, bu harika olur,” diye yanıtladı. “Ne zaman gelebilirsiniz?”

Tedirginlik ve hatta neredeyse utanmış bir sesle “Peki,” diye cevapladı adam. “Ben aslında şu an oraya doğru geliyorum.”

“Öyle mi?” Emily kekeledi, şansına inanamıyordu. Hızlı bir şekilde telefonundaki saati kontrol etti. Saat sekiz bile olmamıştı. Eric ya işlere erkenden başlıyordu ya da Emily için özel bir tur düzenliyordu. Dün gece onu bırakan adam onun adına gaz firmasıyla iletişime geçmiş olabileceğini düşündü. Ya o adamdı ya da… Daniel?

Emily bu düşünceleri aklından çıkardı ve dikkatini telefon konuşmasına çevirdi. “Buraya gelebilecek misin?” diye sordu. “Baya kar var.”

“Merak etme,” dedi Eric. “Kamyon karla başa çıkabilir. Sadece boruya ulaşan kanalın açık olduğundan emin ol.”

Emily evde nerede kürek gördüğünü hatırlamaya çalıştı. “Tamam, elimden geleni yaparım.” Teşekkür ederim.”

Hat kapandığı an Emily işe koyuldu. Tekrar mutfağa doğru koştu, dolapları teker teker kontrol etti. İhtiyacı olan şeye yaklaşan tek bir şey bile bulamadı, o da önce kilerdeki dolapları daha sonra da alet odasındakileri denedi. Sonunda arka kapıya yaslanmış halde bir kürek buldu. Emily hayatı boyunca bir kürek bulduğuna bu kadar heyecanlanacağını düşünmemişti, sanki hayatı buna bağlıymış gibi küreği yakaladı. O kadar heyecanlanmıştı ki ayakkabılarını giymeyi unuttu. Eli arka kapı kulpunun tam üzerindeydi ki orada bıraktığı çantasından koşu ayakkabılarının kendini gösterdiğini gördü. Hızlıca ayakkabıları ayağına geçirdi ve kapıyı açtı, elinde o çok değerli küreği tutuyordu.

Kar fırtınasının büyüklüğü ve kuvveti anında gözlerinin önünde serilmişti. Camdan dışarıyı izlemek bir şeydi ama bir metrelik karın buzdan bir duvar gibi önünde durması başka bir şeydi.

Emily hiç zaman kaybetmedi. Elindeki küreği kardan duvara daldırdı ve evden dışarıya bir patika açmaya başladı. Zor olacak gibiydi; birkaç dakika içerisinde sırtından akan terleri, kollarının ağrıdığını hissedebiliyordu. İşi bitirdiğinde elinde nasırlar oluşacağına ve su toplayacağına emindi.

Bir metre ilerledikten sonra tempo oturmuştu. Bu kar küreme işi için harcanan gücün rahatlatıcı bir yanı vardı. Hatta, işin verdiği fiziksel rahatsızlık bile eforun karşılığını aldığını gördükçe azalıyordu. New York’tayken en sevdiği egzersiz şekli koşu bandında koşmaktı ama bu, hayatı boyunca yaptığı en yoğun fiziksel çalışma olmuştu.

Emily evin arkasındaki arazide üç metrelik bir yol açabilmeyi becermişti.

Ama boru çıkışının en az on metre ileride olduğunu görünce çaresizliğe büründü, oysa ki o çoktan tükenmişti.

Umutsuzluğa düşmemeye çalışıyordu, nefeslenmek için biraz ara vermeye karar verdi. Bu sırada bahçenin uzak tarafında, kışın yapraklarını dökmeyen ağaçların dibinde bakıcının evini gördü. Bacadan bir miktar duman çıkıyor, pencerelerden de içerideki sıcak ışık görülebiliyordu. Emily, Daniel’ı içeride, sıcak çayıyla müthiş bir sıcaklık ve keyif içinde hayal etmekten kendini alamadı. Daniel ona yardım edebilirdi, buna şüphesi yoktu ama o kendini kanıtlamak istiyordu. Dün akşam onunla acımasızca dalga geçiyordu, ayrıca yüksek ihtimalle Eric’i arayan da oydu.  Daniel onu zor durumdaki dul bir kadın olarak algılamış olmalıydı ve Emily onu haklı çıkarmak ve bu tatmini yaşatmak istemiyordu.

Ama midesi hala şikayetçiydi ve yorulmuştu. Devam etmek için fazla yorulmuştu. Emily, yarattığı nehrin üzerinde duruyordu, yapılmayı bekleyen iş onu bir anda bunaltmıştı; yardım istemek içinse fazlasıyla gururlu, yapılması gereken şey içinse fazla zayıftı. Hayal kırıklığı göz yaşlarına dönüşene kadar içinde büyüdü. Göz yaşı dökmek onu daha da kızdırıyordu, işe yaramaz olduğu için kızıyordu. Hayal kırıklığına uğramış haliyle kendini azarlıyordu, huysuz ve inatçı bir çocuk gibi karlar erir erimez eve dönmeye karar verdi.

Küreği bir kenara attı ve eve doğru sert adımlar atmaya başladı, ayakkabıları kara batıyordu. Ayakkabılarını kapının yanına fırlattığı gibi ateşin yanına, ısınmaya gitti.

Kendini tozlu kanepenin üstüne bıraktı ve telefonunu eline aldı, Amy’yi aramak ve ona şu çok beklenen haberleri vermek için  hazırlanıyordu; ilk ve tek kendine yeterlilik girişiminde başarısız olmuştu. Ama telefonun pili bitmişti. Çığlığı bastı ve işe yaramaz telefonu kanepenin üstüne attı, ardından kendini de bıraktı, tamamen yenik düşmüştü.

Emily ağlarken dışarıdan kazıma sesleri duydu. Doğruldu, gözlerini sildi ve pencereye koşup dışarıya baktı. Daniel oradaydı, Emily’nin bıraktığı küreği eline almış, beceremeyip yarım bıraktığı işe devam ediyordu. Karı nasıl bu kadar hızlı şekilde kürediğine inanamıyordu, bu işe ne kadar da uygundu, sanki bu araziye bakmak için doğmuştu.  Hayranlığı kısa sürdü. Daniel’a minnet duymak veya gaz borusuna kadar yol açtığını gördüğüne sevinmek yerine ona kızmıştı; kendi kendisine duyması gereken acizlik duygusunu ona yöneltiyordu.

Emily, ne yaptığını düşünmeksizin su içindeki ayakkabılarını kaptığı gibi ayağına geçirdi. Düşünceler aklında uçuşuyordu; onu dinlemeyen, onu ‘kurtarmaya’ çalışan bütün eski erkek arkadaşlarının anıları gelip gidiyordu. Sadece Ben değil; ondan önce aşırı korumacı tavırlarıyla onu boğan Adrian ve ondan önce de Emily’ye kırılgan bir süs gibi davranan Mark. Her biri geçmişini öğrendikten sonra ona korunmaya ihtiyacı olan bir şey gibi davranmıştı, babasının kayboluşu buzdağının sadece görünen kısmıydı. Onun bu hale gelmesinin en büyük sebebi geçmişindeki bu adamlardı ve artık bunu daha fazla katlanmayacaktı.

Hızla dışarıya çıktı.

"Hey!" diye bağırdı. "Ne yapıyorsun?"

Daniel sadece kısa bir süre durakladı. Ona omzunun üzerinden bile bakmadı, sadece küremeye devam etti, ardından "Yol açıyorum."

"Bunu görebiliyorum," dedi Emily. "Benim demek istediğim neden yaptığın, üstelik yardımına ihtiyacım olmadığını söylediğimde bile?"

"Çünkü öbür türlü donarsın," diye yanıtladı Daniel, basit bir şekilde, hala ona bakmıyordu. "Biraz önce suyu da açtım, o da donardı."

"Yani?" Emily tersledi. "Donsam sana ne?" Bu benim hayatım. İstersem donarım."

Daniel Emily ile iletişim kurmak için acele etmiyordu, onun başlatmaya çalıştığı bu tartışmaya katkıda bulunmaya da niyeti yoktu. Sanki Emily orada değilmiş gibi sistemli ve sakin bir şekilde küremeye devam etti.

Daniel yanıtladı. "Arkama yaslanıp ölmene izin vermeye hazır değilim,"

Emily kollarını bağladı. "Bu sence de biraz dramatik değil mi? Biraz üşümekle ölmek arasında büyük bir fark var."

Sonunda Daniel küreği karın üstüne sertçe dayadı ve doğruldu. Göz göze geldiler ama Daniel’ın ifadesi okunamıyordu. "Bu kar o kadar yüksek ki egzoz borusunu kapatıyor. Kazanı çalıştırabilsen bile bütün duman evin içine dolar. Yaklaşık yirmi dakika içerisinde karbon zehirlenmesinden ölürsün." O kadar net bir şekilde söyledi ki Emily şaşırdı. "Ölmek istiyorsan, bunu boş zamanında yapabilirsin. Ama benim gözetimimde olamaz." Ardından küreği yere attı ve kendi kaldığı eve doğru gitmeye başladı.

Emily orada duruyor onun gidişini izliyordu, kızgınlığı eriyip gitmiş yerini utanç duygusuna bırakmıştı. Daniel ile böyle konuştuğu için berbat hissediyordu. O sadece yardım etmeye çalışıyordu, Emily ise şımarık bir çocuk gibi reddediyordu.

Ona koşup özür dilemek istedi ama tam bu sırada kamyon sokağın başında belirdi. Emily kalbinin hızla attığını hissetti, sadece yakıt kamyonunun geldiği için bu kadar sevindiğine şaşırmıştı. Maine’deki bu evde olmak New York’taki evinde olmaktan tamamen farklıydı.

Emily, Eric’in kamyondan inişini izledi, bu kadar yaşlı biri için fazla çevikti. Petrol lekeli tulumuyla bir çizgi film karakterini andırıyordu. Nazik bir yüzü vardı ama hava şartlarından nasibini almıştı.

"Merhaba," dedi, tıpkı telefondaki emin olamayan tonuyla.

"Ben Emily," dedi Emily, sıkması için elini uzatmıştı. "Ben burada olmanıza gerçekten sevindim."

Eric sadece başını salladı ve doğruca işe koyuldu. Pek konuşkan biri olmadığı anlaşılıyordu ve Emily orada durmuş rahatsız bir şekilde Eric’in çalışmasını izliyordu. Eric’in gözleri sanki orada olmasından duyduğu şaşkınlığı anlatırcasına arada bir Emily’ye bakıyor, Emily de bunu her fark ettiğinde zayıf bir gülümseme ile karşılık veriyordu.

Her şeyi ayarladıktan sonra "Bana kazanı gösterebilir misin?" dedi.

Emily bodrum katını düşündü, oradaki büyük makinalardan nasıl nefret ettiğini ve yıllarca oraya ağ örmüş örümcekleri düşündü.

"Evet, bu yönden," diye yanıtladı ince bir sesle.

Eric el fenerini çıkardı ve birlikte o korkutucu bodrum katına indiler. Tıpkı Daniel gibi Eric’in de elleri mekanik konularda yetenekli görünüyordu. Birkaç saniye içerisinde kazan çalışmaya başladı. Emily kendini tutamadı ve yaşlı adamın boynuna sarıldı.

"Çalışıyor! Buna inanamıyorum!"

Eric ona dokunulduğu için kasılmıştı. "Şey, bunun gibi eski bir evle uğraşmaman gerekir," diye yanıtladı Eric.

Emily kollarını gevşetti. Bir başka kişinin ona durmasını, vazgeçmesini ve yeterince iyi olmadığını söylemesini pek umursamıyordu. Artık evin ısıtma ve su sistemleri çalışıyordu, bu da New York’a bir başarısız olarak dönmesi gerekmediği anlamına geliyordu.

"Buyurun," dedi Emily, elinde çantası vardı. "Size borcum nedir?"

Eric sadece başını salladı. "Hepsi karşılandı," diye cevap verdi.

"Kim tarafından?" diye merak etti Emily.

"İşte, sadece biri," Eric kaçak bir cevap vermişti. Kendini olağan dışı bir durumda bulduğu için rahatsız olduğu belli oluyordu. Ona buraya gelmesi ve yakıt doldurması için kim para ödediyse aynı zamanda bir şey söylememesini de söylemişti ve bu durum onu geriyordu.

Emily "Peki" dedi. "Öyle diyorsan öyledir."

Manen bunu kimin yaptığını bulmak ve geri ödemek üzerine karar aldı.

Eric sadece bir defalığına keskin bir şekilde başını salladı ve bodrumdan çıkmak üzere yöneldi. Emily hemen peşinden gitti, bodrumda yalnız başına kalmak istemiyordu. Merdivenlerden yukarı çıktığı sırada adımlarını mutluluk ve heyecan içinde attığını, yenilenmiş bir enerji olduğunu fark etti.

Eric’e kapıya kadar eşlik etti.

Elinden geldiği kadar anlamlı şekilde "Teşekkür ederim, gerçekten," dedi.

Eric hiçbir şey söylemedi, sadece görüşürüz dercesine bir bakış attı ve ardından dışarıya, eşyalarını toplayamaya yöneldi.

Emily kapıyı kapattı. Mutluydu, hızla üst kata çıktı ve yatak odasındaki radyatöre dokundu. Sıcaklık borulardan doğru yayılmaya başlamıştı. O kadar mutluydu ki evin içinde yankılanan genleşme seslerine aldırış etmedi.

*

Gün ilerledikçe ev ısınıyor ve Emily mest oluyordu. New York’tan ayrıldığından beri ne kadar rahatsız olduğunu şimdiye kadar anlayamamıştı ve Daniel’a yaptıklarının kısmen bundan dolayı olduğunu umuyordu.

Emily’nin artık o tozlu battaniyeye ihtiyacı yoktu; kilerdeki cam parçalarını temizlemeye başlamadan önce buradaki kırık pencerenin önüne perde gibi astı. Islak kıyafetlerini kaloriferlerin üzerine astı, oturma odasındaki kilimi silkti ve kitapları güzelce dizmeden önce rafların tozunu aldı. Oda şimdiden göze daha sıcak geliyordu, hafızasındaki haline daha çok benziyordu. O eski, defalarca okunmuş Alice: Aynanın İçinden kitabını aldı ve şömine taşına oturup okumaya başladı. Ama konsantre olamıyordu. Aklı sürekli Daniel’a gidiyordu. Ona böyle davrandığı için utanç duyuyordu. O umursamıyormuş gibi görünse de küreği yere fırlatıp hızla eve gidişi Emily’nin sözlerinin onu kızdırdığını kanıtlıyordu.

Suçluluk duygusu adeta içini kemiriyordu ve daha fazla dayanamadı. Kitabı bıraktı, artık sıcacık olmuş spor ayakkabılarını giydi ve evden çıkarak Daniel’ın kaldığı müştemilata yöneldi.

Kapıyı çaldı ve içeriden gelen sesleri dinlemek üzere bekledi. Kapı açıldı. Daniel karşısında duruyordu, arkasında ev sıcacık bir ateşin ışığıyla aydınlanmıştı. İçeriden gelen harika koku Emily’ye hala aç olduğunu hatırlatıyordu. Ağzının suyu akmaya başladı.

"N'aber?" Her zamanki ölçülü ses tonuyla sormuştu.

Emily içeriye göz atmaktan kendini alamadı, buradan içeride yanan ateş, verniklenmiş ahşap döşemeler, sıkı sıkı doldurulmuş raflar ve piyanoya dayanan bir gitar. Daniel’ın evinde neler olduğunu bilememişti ama işte burada, önünde duruyordu. Onun olduğu sandığı kişi ve evi arasındaki aykırılık Emily’yi şaşırtmıştı.

"Ben…" kekeliyordu. "Ben sadece…" sesi uzaklara gitmişti.

"Çorba istemek için mi buradasın?" Daniel önerircesine sormuştu.

Emily’nin dikkati yerine geldi. "Hayır. Bunu nereden çıkardın?"

Daniel Emily’ye sitem dolu ama eğlenircesine bir bakış attı. "Çünkü acıkmış görünüyorsun."

"Şey, hayır," kaba bir cevap vermişti Emily. Bir kez daha her ne kadar haklı olursa olsun Daniel’ın onun zayıf ve kendine bakmaktan aciz olduğu ön yargısı onu kızdırmıştı. Ona aptal bir çocukmuş gibi davranılmasından, böyle hissetmekten nefret ediyordu. "Ben aslında buraya elektriği sormaya geldim," dedi. Bu sadece kısmen yalandı: bir noktada elektriğe ihtiyacı vardı.

Emin olmamakla birlikte Daniel’ın gözlerinde hayal kırıklığı gördüğünü düşündü.

"Bunu senin için yarın tamir edebilirim," dedi ondan kurtulmak isteyen bir tonla. Sanki kapıdan

Emily bir anda garip hissetmeye ve onu kızdıracak bir şey söylediği için endişelenmeye başlamıştı. "Baksana, neden çay içmeye gelmiyorsun?" dedi tereddüt içinde.  "Kar kürediğin ve yakıt için yardım ettiğin için bir teşekkür olarak. Ve daha öncesi için özür olarak." Umutla gülümsedi.

Ama Daniel fikrini değiştirmiş gibi görünmüyordu. Kollarını bağladı ve kaşlarından birini kaldırdı. "Senin evinde takılmak istememi mi bekliyorsun? Ne yani, evin daha büyük olduğu için herkes orada mı olmak ister yani?"

Emily’nin yüzü buruştu, kafası karışmıştı. Daniel’ın bu cevabı vermesine yol açacak ne söylemişti bilemiyordu ama onunla can sıkıcı bir konuşma yapmaya hazır değildi. "Unut gitsin," diye mırıldandı.

Arkasını döndüğü gibi uzaklaştı, kendi davranışlarına olduğu kadar Daniel’a da gıcık olmuştu.

Ama birkaç dakika içerisinde şöminenin yanına yığılmıştı, açlıktan karnı gurulduyordu. Ön kapıdan bir tırmalama sesi geldiğini duydu. Bu sesi hemen tanıdı, dün duyduğuyla aynıydı, Daniel’ın ona bir hediye bıraktığı anlamına geldiğini biliyordu.

Kapıya koştu, kalbi atıyordu ve hızla kapıyı açtı. Daniel çoktan kaybolmuştu. Emily aşağıya doğru baktı ve kapının eşiğinde duran termosu gördü. Kaptığı gibi kapağını açtı ve kokladı. Bu aroma Daniel’in evinden gelen kokunun aynısıydı. Onun için biraz çorba bırakmıştı.

Midesinin taleplerini daha fazla geri çeviremeyen Emily çorbayı içmeye başladı. Tadı harikaydı, daha önce yediği hiçbir şeye benzemiyordu. Daniel inanılmaz bir aşçı olmalıydı, onun çok sayıdaki becerileri arasına biri daha eklenmişti. Bir müzisyen, kitap kurdu, aşçı, el işleri ustası,  zevklice döşenmiş evinden bahsetmese bile Daniel’ın yetenekleri gittikçe artıyordu.

*

Emily o gece büyük yatak odasındaki yatağa yattı, önceki gece olduğundan daha rahattı. Örtüleri temizlemiş ve her santiminin tozunu almış, terk edilmişlik kokusundan kurtulmuştu. Bazı kalorifer petekleri tam olarak çalışmasa da evin yaşanabilir halde olması iyi hissettiriyordu. Ama bir şey elde ettiğini bilmek, yedi senedir ilk kez kendi ayakları üzerinde durduğunu bilmek onu gerçekten gururlandırmıştı. Ben onu şimdi görmeliydi! Şimdiden, onunla birlikteyken olduğu kadından çok farklı hissediyordu.

Emily uzun zamandır ilk kez ertesi günü iple çekiyor ve neler getireceğini merak ediyordu: özellikle de elektrik.  Çalışan bir buz dolabı ve fırını olsaydı nihayet yemek pişirebilirdi. Hatta belki, Daniel’ın ona yaptığı iyiliklerin karşılığı olarak ona yemek yapabilirdi. Onun hayatına gökten inermiş gibi girdiği ve karmaşa yarattığı için buradan ayrılmadan önce arasını düzeltmek istiyordu.

Emily eve dönme ihtimalini düşündükçe dönmek istemiyordu. Son iki gün içerisinde karşılaştığı zorluklara rağmen burada senelerdir duymadığı bir amaç duygusu hissediyordu.

Ayrıca, New York’a geri dönmesine değecek ne vardı ki? Tabii ki Amy oradaydı, ama onun da kendi hayatı vardı ve her zaman müsait olmuyordu. O sırada belki de bu tatili uzatmanın iyi bir fikir olduğunu düşündü Emily. Bu evde geçirilen bir hafta sonu işleri düzene koymak için hiç yeterli değildi; ayrıca, yakında  eşyalarını toplayıp gidecekse elektriğin gelmesine uğraşmak boşuna olacaktı. Bir hafta burada kalmak için daha uygun bir süre olacaktı. Bu sayede Maine’deki evi tecrübe etmek için yeterince zamanı olacak, kendini tazeleyecek ve gerçekten ne istediğini bulmak için biraz daha zaman tanımış olacaktı.

Ailesinin eski odasında olmak rahatlatıcı ve hoştu ve bir anda Emily’nin aklında küçük bir kızken buraya gelip ikisinin arasına yattığı ve babasından hikayeler dinlediği anısı geldi. Bu bir alışkanlık haline gelmişti; küçük aklına göre daha çok kız kardeşi Charlotte ile ilgilenen ailesine yakın olmak için bir yoldu bu. Artık yetişkin gözlerle görebiliyordu; aslında Charlotte ile ilgilenmekten çok bitmeye mahkum olan evliliklerinden kaçınmak için böyleydi.

Emily hatırlamak istemezcesine başını salladı, aklından çıkarmak için yıllarını harcadığı bu hatıraları tekrar yaşamak istemiyordu. Ama ne kadar denerse denesin bu anıların aklını doldurmasına mani olamadı. Oda, ev, orada burada bulunan ve babasını hatırlatan küçük ıvır zıvırlar; bütün bunlar aklında toparlanıyor ve unutmak için çok çabaladığı o kötü anıları geri getiriyordu.

Bu büyük yatakta dinlediği hikayeler günün birinde aniden kesilmişti; Emily’nin hayatının sonsuza dek değiştiği gün, ailesinin evliliğinin yediği son ve önüne geçilemez darbe yediği gün.

Kız kardeşini kaybettikleri gün.

Beşinci Bölüm

Emily derin ve rüya dolu bir uykudan sonra teninde bir sıcaklık hissiyle uyandı. Üşümemek o kadar yabancı gelmişti ki bir anda uyanıverdi ve ani bir şekilde doğruldu. Bu sırada bir parça gün ışığının perdelerin arasındaki boşluktan içeriye girdiğini fark etti. Yataktan çıktığı sırada eliyle gözlerine gölge yaptı ve pencereye doğru gitti. Perdeleri açtığı an önündeki manzara da görünür olmuştu. Güneş çıkmıştı, bütün parlaklığını karların üzerine yansıtıyor ve onları hızla eritiyordu. Emily, pencerenin hemen yanındaki dalların üzerindeki sarkıtlardan su damlalarının damladığını görebiliyordu, güneş ışığıyla birlikte küçük gökkuşağı damlalarına dönüşüyorlardı. Bu sahne nefesini kesiciydi.  Hiç bu kadar güzel bir şey görmemişti.

Kar, Emily’nin kasabaya gitmesine karar verdirecek kadar erimişti. O kadar açtı ki; sanki Daniel’ın dün getirdiği çorba, Ben ile ayrıldıktan ve istifa ettikten sonra kapanan iştahını yeniden açmıştı. Altına kot pantolonunu üstüne de tişörtünü giymiş ardından takım elbisesinin ceketini üstüne geçirmişti çünkü elinde azıcık da olsa kabana benzeyen bir tek bu vardı. Bu kılık içerisinde biraz garip görünüyordu ama birçok insanın hurda arabasıyla eski evin önüne parkeden yabancıya dikkat edeceğini düşündüğü için kıyafeti endişeleri arasında değildi.

Emily merdivenlerde aşağı koridora doğru yürüdü ardından dünyaya açılan ön kapıyı araladı. Sıcaklık tenini okşuyordu ve kendi kendine gülümsedi, bir anda gelen mutluluk dalgasını hissediyordu.

Daniel’in karın içinde açtığı yolu takip etti ve okyanusa doğru giden yoldan dükkanların olduğunu hatırladığı yöne doğru yürümeye başladı.

Yol boyunca sanki zamanda geri gitmiş gibi hissediyordu. Burası hiç değişmemişti, yirmi yıl önce orada olan dükkanlar hala ayaktalardı. Kasap dükkanı, pastane tıpkı hatırladığı gibi kalmışlardı. Zaman onları değiştirmişti, ama sadece ufak farklar vardı, tabelalar daha cafcaflı hale gelmişler, içeride satılan ürünler daha modern olmuşlardı ama hissiyat yine aynıydı. Bütün bu ilgi çekici antikalık onu dışarıdan görünür şekilde mest ediyordu.

Emily kendini ana o kadar kaptırmıştı ki önünde kaldırımın üzerinde oluşmuş buz parçasını göremedi. Kaydı, yere serilmişti.

Nefesi kesilen Emily yerde sırt üstü yatıyor ve inliyordu. Yaşlı ve nazik bir surat hemen üzerinde belirdi.

Elini uzatarak "Yardım ister misin?" dedi adam.

"Teşekkürler," diye yanıtladı Emily, bu nazik teklifi geri çevirmedi.

Adam onu tekrar ayağa kaldırdı. "Bir yeriniz acıyor mu?"

Emily’nin boynu kasılmıştı. Ağrı hissediyordu ama bunun sebebi dün büfeden düştüğü için mi yoksa buzda kayıp düştüğü için miydi bilemiyordu. Bu kadar sakar olmamayı diledi.

"Ben iyiyim," diye yanıtladı.

Adam başını salladı. "Şimdi, doğru anlamama izin verin. Siz West Street’teki eski evde kalansınız, değil mi?"

Emily’yi utanç duygusu sarmıştı. Dikkat çekmek, bu küçük kasabanın dedikodu konusu olmak onu rahatsız etmişti. "Evet, bu doğru."

"O zaman, evi Roy Mitchell’dan mı aldınız?" dedi.

Emily babasının ismini duyunca kala kaldı. Tam karşısında duran bu adam aynı anda garip bir keder ve umut ile dolmasına ve kalbinin düzensiz bir şekilde çarpmasına sebep olmuştu. Bir anlığına tereddüt etti, kendini toparlamaya çalıştı.

"Hayır, ben, hmm, ben onun kızıyım," kelimeler sonunda çıkabilmişti.

Adamın gözleri büyüdü. "O zaman Emily Jane olmalısın," dedi.

Emily Jane. Bu isim onu sarsmıştı. Yıllardır kimse ona böyle hitap etmiyordu. Bu, babasının taktığı lakaptı; bu da Charlotte yaşamını yitirdikten sonra hayatından çıkan başka bir şeydi.

Emily yanıtladı. "Artık sadece Emily’yi kullanıyorum."

"Pekala," dedi adam onu süzüyordu, "epey büyümüşsün ha?" Nazik bir şekilde güldü ama Emily kaskatıydı, sanki hissetme kabiliyeti çekilip alınmış, midesinde karanlık bir çukur oluşturmuş gibiydi.

"Kim olduğunuzu sorabilir miyim?" dedi. "Babamı nereden tanıyorsunuz?"

Adam yine güldü. Dostça davranan, diğer insanları rahatlatan tipte biriydi. Emily sert davrandığı için suçlu hissetti, yıllar boyunca New York’ta yaşamaktan dolayı alıştığı bir şeydi bu.

"Ben Derek Hansen, belediye başkanı. Baban ve ben yakındık. Birlikte balık tutar kağıt oynardık. Birkaç kez size akşam yemeğine gelmiştim ama eminim, bunu hatırlamak için fazla küçüktün."

Haklıydı, Emily hatırlamıyordu.

"Peki, tanıştığımıza memnun oldum," dedi, bir anda bu sohbeti bitirmek istiyordu. Belediye Başkanının onunla ilgili, onun bilmediği anıları olması garip bir duyguydu.

"Sen de," Belediye Başkanı yanıtladı. "Ve söyle bana, Roy nasıl?"

Emily gerildi. Yani adamın, Emily’nin babasının kayıplara karıştığından haberi yoktu. Buradakiler onun buraya gelmeyi bıraktığını varsayıyorlardı. Neden başka türlüsünü farz etsinlerdi ki? Derek Hansen’in olduğunu iddia ettiği gibi iyi bir arkadaş bile bir kişinin buharlaşıp gittiğini ve bir daha geri gelmeyeceğini düşünmezdi. Akla ilk gelen bu değildi. Emily’nin aklına gelen kesinlikle bu olmamıştı.

Emily duraksadı, görünüşte zararsız ama inanılmaz derecede tetikleyici etkisi olan bu soruya nasıl cevap vereceğini bilemedi. Terlemeye başladığını fark etti. Belediye Başkanı ona garip bir ifadeyle bakıyordu.

Bu sorgulamaya son vermesi umuduyla bir anda "O vefat etti," dedi.

Böyle de oldu. Yüzünde vahim bir ifade belirdi.

"Ben bunu duyduğuma üzüldüm," diye yanıtladı Belediye Başkanı. "O harika bir adamdı."

"Öyleydi," Emily yanıtladı.

Ama aslında aklından şöyle düşünüyordu: öyle miydi? Annesi ve Emily ona en çok ihtiyaç duydukları anda o kaçmış, onları terk etmişti. Bütün aile Charlotte’un kaybının yasını tutuyordu ama sadece o kendi hayatından uzaklaşmayı, kaçmayı seçmişti. Emily, insanın kendi duygularından kaçma ihtiyacını anlayabiliyordu ama ailesini terk etmek onun için akıl alan bir şey değildi.

"Ben gitsem iyi olacak," dedi Emily. "Biraz alışveriş yapmam gerek."

"Tabii," Belediye Başkanı yanıtladı. Adamın sesi daha ayık geliyordu ve Emily adamın rahatlığını ve mutluluğunu emdiği için sorumlu hissetti. "Kendine iyi bak Emily. Eminim tekrar karşılaşırız."

Emily elveda dercesine başını salladı ve hızla uzaklaştı. Belediye Başkanı’yla karşılaşmak onun kafasını karıştırmış, yıllarca derinlere gömmeye çalıştığı hislerin ve düşüncelerin yeniden uyanmasına sebep olmuştu. Küçük bir bakkala girdi ve kapıyı kapattı, dış dünyayla ilişkisini kesmiş gibi oldu.

Bir sepet aldı ve malzemeleri doldurmaya başladı: pil, tuvalet kağıdı, şampuan, bir ton konserve çorba. Ardından tezgaha doğru ilerledi, kasanın arkasında yusyuvarlak bir kadın ayakta bekliyordu.

"Merhaba,” dedi kadın, gülümsüyordu.

Emily, biraz önceki karşılaşması yüzünden hala huzursuz hissediyordu. "Merhaba," diye mırıldandı, kadınla göz göze gelmek pek mümkün olmamıştı.

Kadın, Emily’nin aldıklarını barkod okuyucudan geçirirken göz ucuyla Emily’ye bakıyordu. Emily anında bunun sebebini anlamıştı, kadın ya onu tanımıştı ya da kim olduğunu öğrenmişti. Şu an, Emily’nin uğraşmak istediği son şey bir başkasının babası hakkında sorular sormasıydı. O kırılgan kalbinin bununla başa çıkabileceğine emin değildi. Ama artık çok geçti, kadın bir şey söylemeye niyetli gibi görünüyordu. Sepeti dolmuş taşmıştı, ama okuyucudan sadece dört şey geçmişti. Bir süre burada mahsur kalacaktı.

"Sen Roy Mitchell'ın en büyük kızısın, değil mi?" dedi kadın, gözlerini kısarak.

"Evet," Emily küçük bir sesle yanıtladı.

Kadın heyecanla ellerini çırptı. "Biliyordum! Bu yele gibi saçları nerede görsem tanırım. Son kez gördüğümden beri hiç değişmemişsin!"

Genç bir kızken buraya sıkça gelip dergi ve sakız alıyor olmalıydı ama buna rağmen Emily kadını hatırlayamadı. Kendi geçmişinden bu kadar kopmuş olması, eski benliğini silip tamamen başkası haline gelmesi ona inanılmaz geliyordu.

"Şimdi biraz daha kırışıklığım var," diye yanıtladı Emily, kibar bir sohbet sürdürmeye çalışıyor ama berbat bir şekilde başarısız oluyordu.

"Pek sayılmaz!" dedi kadın. "Hep olduğun kadar güzelsin. Aileni yıllardır görmedim. Ne kadar oldu?"

"Yirmi."

"Yirmi yıl mı? Peki, Peki. İnsan eğlenirken zaman gerçekten uçup gidiyor!"

Okuyucudan bir şey daha geçirdi. Emily sessizce acele etmesini umuyordu. Ama o, sıradaki şeyi poşete koymak yerine duraksadı, süt kutusu poşetin üstünde asılı kalmıştı. Emily kadına baktı, kadın uzaklara dalmış, başka bir yöne bakıyordu ve yüzünde bir gülümseme vardı. Emily başına gelecekleri biliyordu: bir anekdot.

"Hatırlıyorum da," diye başladı kadın, Emily ise kendini hazırladı, "baban beşinci yaş günün için sana yeni bir bisiklet yapıyordu. En iyi parçaları bulmak için bütün kasabada pazarlık yapardı. Herkes onun cazibesine kapılırdı, değil mi? Ve arka bahçe satışları yapmayı çok severdi."

Artık Emily’ye doğru bakıyor ve onun da hatırlamasını teşvik edercesine başını sallıyordu. Ama Emily hatırlayamıyordu. Zihninde hiç bir şey uyandırmadı; bisiklet sadece kadının sarf ettiği sözcüklerle oluşmuş bir hayalet gibiydi.

“Eğer doğru hatırlıyorsam,” devam etti kadın, parmaklarıyla çenesine dokundu, “bütün bisikleti, zil, kurdeleler ve diğer her şeyi on dolardan daha masrafla toparlayabilmişti.   Bütün yazını bunu yaparak geçirmiş, güneşin altında kavrulmuştu.” Kıkırdamaya başladı, bunu hatıra gözlerini parıldatmak. “Kasabanın içinde sık sık gezerken görürdük seni. Bisikletle gurur duyardın, herkese onu babanın senin için yaptığını anlatırdın.”

Emily’nin içi kaynamaya başlamıştı, sanki midesinde bir duygu volkanı vardı. Bütün bu güzel anıları nasıl silebilmişti? O kaygısız çocukluk günlerinin ve aile saadetinin değerini nasıl bilemedi? Ve babası onları nasıl bırakıp gidebildi? Bütün yaz boyunca kızına bisiklet yapmaya uğraşan birinden ailesini bir daha görmemek üzere bırakıp giden biri haline nasıl gelmişti?

“Hatırlamıyorum,” dedi Emily sert bir ses tonuyla.

“Hatırlayamıyorsun?” dedi kadın. Yüzündeki gülümseme solmaya başlamıştı. Sanki artık sadece kibarlıktan gülüyordu.

“Acaba…” dedi Emily başıyla kadının elindeki konserve mısıra doğru işaret etti, devam etmesini söylemek istiyordu.

Kadın, sanki neden orada olduğunu unutmuş gibiydi; sanki, hizmet vermek yerine eski bir tanıdıkla sohbet etmek için oradaydı.

“Evet, tabii” gülümsemesi tamamen yok olmuştu.

Emily duygularıyla başa çıkamıyor gibiydi. Evin içinde olmak onu mutlu ve huzurlu yapıyordu ama kasabanın geri kalanı onu berbat hissettiriyordu. Çok fazla anı, onun işine burnunu sokan çok fazla insan vardı. Mümkün olduğunca çabuk eve dönmek istiyordu.

“Peki,” dedi kadın, bu anlamsız sohbeti bitirmeye niyetli değilmiş veya bunu beceremiyormuş gibi, “ne kadar daha kalmayı planlıyorsun?”

Emily kendini satır aralarını okumaktan alıkoyamadı. Kadın aslında bu huysuz suratın ve asabi tavırların bu kasabayı daha ne kadar rahatsız edeceğini soruyordu.

Emily cevap verdi. "Emin değilim,"  "Aslında uzun bir hafta sonu olacaktı ama şimdi düşünüyorum da belki bir hafta olabilir. Belki de iki.

“Güzel bir şey olmalı,” dedi kadın, Emily’nin aldığı son şeyi de torbaya koyuyordu, “istediğin zaman iki haftalık bir ara verme lüksüne sahip olmak.”

Emily gerildi. Kadın keyifli ve mutlu olmaktan düpe düz kabalığa geçmişti.

Kadının son söylediğini yok sayarak “Size borcum nedir?” dedi.

Emily borcunu ödedi ve poşeti kucakladı ve dükkandan olabildiğince hızlı şekilde çıktı. Daha fazla kasabada kalmak istemiyordu, burası onu klostrofobik hissettiriyordu. Hızla eve gitti, babasının burayı neden bu kadar sevdiğini merak ediyordu.

*

Emily eve vardığında kapının önünde elektrikçinin kamyonunu fark etti. ;  Olumsuz duyguları bir kenara atma becerisini bir çocukken öğrenmişti; kasabada yaşadıklarını hızlıca arkasında bıraktı ve evde yaşanan bir büyük sorunun daha aşılmak üzere olduğu için kendini mutlu ve heyecanlı hissetmek için serbest bıraktı.

Kamyon gürlemeye başladı, Emily onların gitmek üzere olduklarını fark etmişti. Daniel onun adına onları eve almış olmalıydı. Elindekilere yere bıraktı ve onlar evin önünden ayrıldıkları sırada onlara el sallamaya başladı. Onu gören sürücü durdu ve camını indirip dışarı sarktı.

"Ev sahibi siz misiniz?" dedi.

“Hayır, yani… evet, sayılır.” Ben orada kalıyorum," dedi, nefes nefese. “Elektriği açabildiniz mi?”

“Evet,” dedi adam. "Soba, buzdolabı, ışıklar, hepsini kontrol ettik ve her şey çalışıyor."

"Harika!" dedi Emily, çok mutluydu.

“Yalnız,” adam devam etti, “bazı dalgalanma sorunlarınız var. Sanırım evin bakımsızlığından kaynaklanıyor. İçeride kabloları çiğneyen bir fare veya onun gibi bir şey olabilir. En son ne zaman tavan arasına çıktınız?”

Emily omzunu silkti, heyecanı kayboluyordu.

“Pekala, belki sizin için oraya bakacak birini bulabilirsiniz. Sahip olduğunuz elektrik sistemi eski. Dürüst olmak gerekirse çalıştırmamız bir mucizeydi.

"Tamam," dedi Emily zayıf bir sesle. "Haber verdiğiniz için teşekkürler."

Elektrikçi başını salladı. Uzaklaşmadan önce “İyi şanslar,” dedi.

O söylememişti ama Emily cümlenin geri kalanını duyabiliyordu: ihtiyacınız olacak.

Altıncı Bölüm

Emily üçüncü gün geç uyandı. Vücudu sanki Pazartesi olduğunu anlamıştı. Normalde bu saatlerde işe yetişmeye çalışırdı; metroya binmek için diğer insanlarla yarışır, sıkılmış, yarı uyku durumunda sakız çiğneyen gençlerin ve okudukları gazeteyi katlamayı reddeden ve dirsekleriyle çevresindekileri rahatsız eden iş adamlarının arasına sıkışmış olurdu. O pek hak ettiği uykuyu almıştı. Halsiz başı ve yaşlı gözleriyle yorganın içinden çıktı, en son ne zaman sabahın yedisinden sonra uyandığını hatırlamaya çalışıyordu. Muhtemelen yirmili yaşlarından, Ben’le tanıştığından beri böyle bir şey yapmamıştı.

Mutfağa indi, bakkaldan aldığı malzemelerle kahve yapmak ve krep pişirmek için uzun zaman harcamıştı. Buz dolabının sesini duymak ve dolapların ağzına kadar dolu olduğunu görmek onu mutlu ediyordu. New York’tan ayrıldığından beri ilk kez kendini toparlamış hissetti, en azından kışı geçirecek kadar.

Krepten aldığı her lokmanın ve her yudum kahvenin tadına varıyordu, iyi dinlenmiş, sıcak ve yenilenmiş hissediyordu. New York Şehri’nin sesleri yerine tek duyabildiği uzakta, kıyıya vuran dalgalar ve eriyen sarkıtlardan damlayan suların ritmik sesiydi. Uzun zamandır ilk kez huzurlu hissetti.

Bu rahatlatıcı kahvaltıdan sonra Emily mutfağı baştan aşağı temizledi. Bütün döşemeleri sildi, pisliğin altından o karmaşık William Morris tasarımını ortaya çıkmıştı. Dolap kapaklarındaki vitray motifleri parlatmıştı.

Mutfağı bu hale sokmanın verdiği güçle Emily diğer odalara da el atmaya karar verdi, bu da bulunduğu hali görmeye korktuğu bir odaydı. Kütüphane.

Kütüphane çocukken en sevdiği oda olmuştu. Beyaz ahşap kapılar tarafından bölünmüş bir odaydı bu, böylece kendisini okuma köşesine kapabiliyordu. Ve tabii, içerideki bütün kitapları çok seviyordu. Emily, iş kitaplara geldiğinde hiç şımarık biri olmamıştı. Babasına göre yazılmış her şey okumaya değerdi. Bu sebepten kızının bu rafları kapaklarında yakışıklı erkek siluetlerinin ve gün batımını resimleri ve küçüklere hitap eden yazı tipleriyle bezenmiş gençlik aşk romanları, lise dramalarıyla doldurmasına izin vermişti. Emily kitapların tozunu aldığı sırada gülmeye başladı. Sanki utandırıcı ve garip bir geçmiş korunmuştu. Ev bu kadar uzun süre terk edilmemiş olsaydı, bu kitapları bir noktada atmış olurdu. Ama burada kaldıkları için tozla kaplanmışlardı.

Bir melankoli çökmüştü üzerine, elindeki kitabı tekrar raftaki yerine bıraktı.

Daha sonra Emily elektrikçinin tavsiyesini dinledi ve tavan arasındaki kabloları kontrol etmeye çıktı. Eğer gerçekten fareler kablolara zarar verdilerse ne yapacağını bilmiyordu; ya tamir için gerekli parayı verecekti ya da geri kalan zamanını buna harcayacaktı. Orada sadece bir iki hafta kalacaksa bu yatırım mantıklı olmayacaktı.

Geri çekilebilen merdiveni aşağıya çekti, üstündeki kara delikten gelen toz onu öksürtmüştü. Ardından başının üzerindeki dikdörtgen açıklıktan içeriye bir göz attı. Tavan arası onu bodrum katı kadar korkutmamıştı ama örümcek ağlarını ve küfü düşünmek onu pek de heyecanla doldurmuyordu. Şüphelendiği fare henüz aklına bile gelmemişti…

Emily merdivenleri dikkatlice çıktı, her adımını yavaşta atıyor, bu boşluğa santim santim çıkıyordu. O çıktıkça tavan arası da kendini daha çok belli ediyordu. Burası tahmin ettiği gibi ağzına kadar eşyayla doldurulmuştu. Babasının sık sık gittiği arka bahçe satışları ve antika fuarları yüzünden evde sergileyebileceklerinden çok daha fazla eşyaları vardı ve annesi daha az güzel olanların bazılarını buraya sürmüştü. Emily, iki yüz yaşında olması muhtemel koyu ahşap bir konsol, rengi solmuş, yeşil bir dikiş taburesi  ve meşe, demir ve camdan yapılmış bir kahve masası gördü. Babası bu şeyleri eve getirdiğinde annesinin yüzünü hayal etti ve kendi kendine kıkırdadı. Onun zevkine o kadar uzak şeylerdi ki. Annesi modern, şık ve sade ve temiz şeyleri severdi.

Boşandıklarına şaşmamalı diye düşündü alaycı bir şekilde.  Evin içinin tasarımı konusunda bile anlaşamıyorken başka ne üzerinde anlaşabilirlerdi ki!

Emily artık tamamen tavan arasına çıkmıştı ve herhangi bir farenin varlığına dair belirtiler aramaya koyuldu. Ama etrafta hiç dışkı yoktu, çiğnenmiş kablolar da öyle. Bunca yıl terk edilmişlikten sonra burada fare sürülerinin olmaması mucizevi görünüyordu. Belki de içinde yaşanılan, sürekli kırıntı bulabilecekleri komşu evleri tercih etmişlerdi.

Tavan arasında ilgisini çeken bir şeyin olmadığına ikna olan Emily buradan çıkmak üzere girdiği yere yöneldi. Ama ahşaptan yapılmış eski bir sandık onun dikkatini çekmiş eski hatıralarını canlandırmış onları hafızasının derinliklerinden çıkıp yüzeye getirmişti. Kapağını açtı ve içindeki şey onun nefesini kesmişti. Mücevher; ama bunlar gerçek mücevher değildi, sadece plastik boncuk ve yapma taşlar, inciler ve deniz kabuklarından oluşan bir koleksiyondu. Babası o ve Charlotte için her gelişinde ‘değerli’ bir şey getirmeyi ihmal etmiyordu. Bütün bu şeyleri bir sandığa koyarlardı ve bu sandığa da hazine sandığı denirdi. Çocukken oynadıkları her oyunun ortak noktası bu sandıktı.

Gözünde canlanan bu hatıralardan kalbi güm güm atan emil bir anda sandığın kapağını kapattı ve ayağa kalktı. Aniden daha fazla keşfetmek istiyormuş gibi hissetmemeye başladı.

*

Emily günün geri kalanını onu melankolik bir havaya sokması muhtemel odalardan kaçınarak ve geri kalan yerleri temizleyerek geçirdi. Ona göre burada geçirdiği şu kısa zamanı eski günleri yad ederek geçirmek utanç verici bir şey gibiydi ve bu bazı odalara girmeyerek kaçınabileceği bir şeyse öyle yapacaktı. Bütün hayatını bazı anılardan kaçınarak geçirebildiyse bazı odalara girmeden birkaç gün de geçirebilirdi.

Emily sonunda telefonunu şarj edebilmişti. Hafta sonu kaçırdığı mesajları alabilmesi için telefonu evin içinde çektiği tek yer olan giriş kapısının yanındaki masanın üzerine bırakmıştı. Sadece iki mesaj geldiğini görünce biraz hayal kırıklığına uğramıştı; bunlardan biri annesinden gelmişti, haber vermeden New York’tan ayrıldığı için Emily’ye kızıyordu, diğerini de Amy yollamıştı, annesi Emily’yi sorduğu için onu aramasını söylüyordu. Emily gözlerini devirdi ve telefonu yerine bıraktı, ardından bir ateş yaktığı oturma odasına gitti.

Kanepeye oturdu ve kütüphaneden aldığı gençlik romanının sayfalarını çevirmeye başladı. Çok yorucu bir şey olmadığı sürece okumak onu rahatlatıyordu. Ama bu sefer bir türlü kitabın içine giremiyordu. Bütün bu gençlik dramaları zihnini kendi başarısız ilişkilerini düşünmeye itiyordu. Keşke bu satırları ilk okuduğu sırada gerçek hayatın sayfalarda tasvir edildiği gibi olmadığını anlayabilseydi.

Tam bu sırada Emily ön kapının çalındığını duydu. Bu çalanın Daniel olduğunu biliyordu. Buraya çağırdığı kimse olmamıştı, marangoz, doğramacılar, duvar ustaları ve pizzacı. Yerinden zıpladı, koridora doğru ilerledi ve ardından kapıyı açtı.

Orada, kapının eşiğinde duruyordu, girişteki ışık onu arkadan aydınlatıyor kafasının üstünde güveler uçuşuyordu.

“Elektrik geldi,” dedi ışığı göstererek.

“Evet,” dedi sırıtarak, Daniel’in onun kesinlikle beceremeyeceğini düşündüğü bir şeyin altından kalktığı için gurur doluydu.

“Sanırım artık sana çorba getirmeme ihtiyacın yok,” dedi.

Emily bunun dostça bir şaka mı yoksa onu azarlamak için bir fırsat mı olduğunu ses tonundan çıkaramadı.

“Hayır,” diye yanıtladı Emily, kapatmak üzere elini kapıya doğru kaldırdı. "Başka bir şey var mı?"

Daniel oyalanıyor gibi görünüyor, sanki aklında bir şey vardı ama bunu nasıl söyleyeceğini bilemiyor gibiydi. Emily gözlerini kıstı, sanki içgüdüsel olarak duyacağı şeyden hoşlanmayacağını biliyordu.

"Evet?" diye ekledi.

Daniel ensesini ovuşturdu. “Aslında, evet, ben, hmm, bugün Karen’la karşılaştım, bakkaldaki kadın.” O, şey, o seninle pek iyi anlaşamamış.”

"Bu bunu söylemeye mi geldin?" dedi Emily, kaşlarını daha da çatmıştı. “Karen’ın beni sevmediğini?”

“Hayır,” dedi Daniel savunmacı bir şekilde, “Ben aslında ne zaman gideceğini öğrenmek için geldim.”

"Ah böylesi çok daha iyi olur, değil mi?" Emily alaycı şekilde karşılık verdi. Emily Daniel’ın nasıl bir pislik olduğuna inanamıyordu, kapısına geliyor, onu kimsenin sevmediğini söylüyor ve ne zaman gideceğini soruyordu.

“Ben bunu demek istemedim,” dedi Daniel, kızmıştı. “Burada ne kadar kalacağını öğrenmem gerek çünkü bu evi kışı atlatabilecek şekilde tek parça halinde tutmak benim görevim.” Boruları boşaltmam, kazanı kapatmam ve bir dizi başka şey yapmam gerek. Yani sen bu evi kış boyunca ısıtmanın kaça mal olacağını hiç düşündün mü?” Emily’nin yüz ifadesi Daniel’ın sorduğu bütün soruları cevaplıyordu. “Ben de öyle düşünmüştüm.”

“Ben sadece henüz bunu düşünmedim,” diye yanıtladı Emily, onun suçlayıcı bakışlarından kurtulmak için.

“Tabii ki düşünmedin,” diye cevapladı Daniel. “Sadece birkaç günlüğüne kasabada dolaştın, eve biraz zarar verdin ve parçaları toplama işini bana bırakarak ayrılıyorsun.”

Emily sinir olmaya başlamıştı, birisi ona meydan okuduğu zaman, birisi onu tehdit edip aptal yerine koyduğu zaman kendini korumadan edemiyordu. “Evet, peki,” dedi, sesi artık yükselmişti, bağırıyor sayılırdı, “belki de birkaç gün içinde gitmeyeceğim. Belki bütün kış burada kalırım.”

Emily çenesini hızla kapattı, bu kelimelerin kendi ağzından çıktığına inanamıyordu. Onları sarf etmeden önce düşünmeye vakti bile olmamıştı.

Daniel tedirgin görünüyordu. “Sen bu evde asla hayatta kalamazsın,” kekeliyordu, Emily’nin Sunset Limanı’nda kalma olasılığına şaşırdığı kadar o da şaşırmıştı. “Burası seni yer bitirir. Tabii zengin değilsen. Ve sen pek de zengin görünmüyorsun.”

Daniel’ın yüzündeki alaycı gülümseme Emily’nin aniden geri çekilmesine sebep oldu. Hiç bu kadar hakarete uğramamıştı. "Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun!" diye haykırdı Emily, duyguları öfkesiyle birlikte dışarıya dökülüyordu.

“Haklısın,” dedi Daniel. "Bırakalım da bu şekilde kalsın."

Daniel kızgın bir şekilde hızla uzaklaşırken Emily de kapıyı sertçe çarptı. Bu hararetli yüzleşmenin ardından nefes nefese kalmış, orada duruyordu. Daniel kimdi ki ona hayatta neyi yapıp neyi yapamayacağını söyleyecekti? Babasının evinde kalmaya hakkı vardı. Hatta, Daniel’dan daha çok hakkı vardı. Eğer burada diğerinin varlığından rahatsız olabilecek biri varsa bu da Emily’ydi!

Kulaklarından duman çıkan Emily bir ileri bir geri gidiyor, bastığı döşemeler gıcırdıyor ve tozlar uçuşuyordu. En son ne zaman bu kadar sinirlendiğini hatırlayamıyordu; Ben’le ayrıldıktan, istifa ettikten sonra bile şimdi içinde kaynayan volkanı hissetmemişti. Yürümeyi kesti, Daniel’da onu bu kadar sinir eden ne olduğunu merak ediyordu; yedi yıllık eşi için bile onu bu kadar tutkulu şekilde sinirlendirememişti. Daniel’la tanıştığından beri ilk kez kim olduğunu, nereden geldiğini ve burada ne yaptığını merak ediyordu.

Ve hayatında önem verdiği özel biri olup olmadığını.

*

Emily gecenin geri kalanını Daniel ile yaptığı tartışmayı düşünerek geçirdi. Ona kasabalılar tarafından sevilmediği söylendiğine gıcık olmuştu  ve onunla bu evi paylaşmak zorunda kaldığı için siniri de bozulmuştu ama bir o kadar da bu eve aşık olduğunu itiraf etmekten kendini alamıyordu. Sadece eve değil, aynı zamanda buranın sakinliğine ve sessizliğine de aşıktı. Daniel onun ne zaman eve döneceğini öğrenmek istemişti ama Emily’nin yavaş yavaş farkına vardığı bir şey vardı; buradayken son yirmi yıldır hiçbir yerde hissetmediği kadar evinde hissediyordu.

Damarlarında bir anda hissettiği bir heyecanla Emily, bankayı aramak için kapının yanında duran telefonuna doğru koştu ve numarayı çevirdi. Otomatik menüde seçimlerini yaptı ve gerekli güvenlik kodlarını girdi ve o robotik sesin banka hesabındaki miktarı söylemesini dinledi. Telefonu kulağıyla omzunun arasına sıkıştırmış kalemin ucunu ağzında tutarken telefondan duyduğu sayıyı dizinin üzerinde duran kağıt parçasına yazdı. Ardından bu kağıtla birlikte oturma odasına gitti ve hesap yapmaya başladı: elektrik, yakıt, internet bağlantısı, arabası için yakıt ve yiyecekler. Hesap bittiğinde altı ay yaşayacak kadar parası olduğu ortaya çıktı. O kadar uzun süredir çok çalışmayı talep eden bir şehirde, onun kurallarına göre yaşıyordu ki büyük resmi gözden kaçırmıştı. Artık buna bir dur deme ve artık daha sakin bir şekilde yaşama fırsatı vardı. Bunu değerlendirmemek aptallık olurdu.

Emily divanda uzandı ve kendi kendine gülümsedi. Altı ay. Gerçekten yapabilir miydi? Burada, babasının eski evine kalabilir miydi? Canlandırdığı anılar yüzünden mi yoksa babasıyla arasındaki kayıp bağı tekrar sağladığı için mi emin olamıyordu ama bu eski eve gittikçe daha da aşık oluyordu.

Ama o, bu evi yalnız başına tamir edecekti, Daniel’dan yardım almadan.

*

Emily Salı sabahına çok mutlu, yıllardır hissetmediği bir duyguyla uyanmıştı, adeta sekiyordu. Perdeleri açtığında karların neredeyse tamamen eridiğini görmüştü, evin etrafındaki arazide aşırı büyümüş bitkiler açığa çıkmıştı.

Doğruca işe koyulmadan önce, dün tadına vararak yaptığı kahvaltının aksine bugün hızlıca yemiş, kahvesini de bir yudumda bitirmişti. Artık sadece kısa bir tatil değil altı ay boyunca burada kalacağının bilen Emily, dün temizlik yaparken hissettiği enerji bugün bin kat daha güçlü hissediyordu. Hiçbir şeyin dokunulmaması, hareket edilmemesi ve değiştirilmemesi gerektiğini düşündüğü o klostrofobik nostalji hissi de artık gitmişti. Daha önceleri bu evin olduğu gibi korunması veya babasının istediği gibi restore edilmesi gerektiğini hissediyordu. Ama artık kendi damgasını vurmasına izin verilmiş gibi hissetmeye başladı. Bunu yapmanın ilk yolu babasının eşya yığını arasındaki çöplerle hazineleri ayırmak olacaktı. Tıpkı onun gençlik romanları gibi çöpleri ayıracaktı.

Emily, işe başlamak için hızla kütüphaneye gitti . Kitapları aldığı gibi dışarı çıktı, bahçe çimlerinden geçerek kaldırıma gitti ve kitapları oraya bıraktı. Yolun hemen karşısında yaklaşık yüz metre boyunca kayalıklı kumsal bir eğim oluşturmuş okyanusa uzanıyordu, liman da uzaklarda kendini gösteriyordu.

Dışarısı hala nefesini donduracak kadar soğuktu ama dışarıda kış güneşi kendini bulutların arasından göstermeye çalışıyordu. Emily doğrulduğu sırada titremeye başladı ve ardından buraya geldiğinden beri ilk kez bu kaldırımda birinin olduğu gördü. Arkasında çöp kutusunu sürükleyen, kahverengi sakalları ve bıyıkları olan bir adam. Adamın komşu olduğunu anlaması biraz zaman aldı, bir başka Victoria tarzı evde oturuyordu, tek farkı o ev çok daha iyi bir durumdaydı. Bu adamı zihninde komşu kategorisine almaya çalıştı. Emily duraksadı ve adam çöpü posta kutusunun yanına yerleştirip, kar fırtınası yüzünden günlerce kutunun içinde kalan şeyleri aldığı sırada onu izliyordu. Adam daha sonra bakımlı çimlerin arasından geçerek devasa ahşap verandanın merdivenlerini çıkmıştı. Emily’nin bir noktada kendini tanıtması gerekecekti. Ama Daniel’ın bahsettiği gibi pek sevilmeyen biriyse bu işlem pek de öncelikli değildi.

Kendi bahçesinden geçtiği sırada Emily, Daniel’ın kaldığı eve bakmamak için çok çaba harcadı. Daniel’ın uyanık olduğunu farkındaydı çünkü şöminesinde yanan tahtaların tütsü gibi kokan dumanı duyabiliyordu. Daniel’ın buraya gelip onun dalga geçip işini burnuna sokmasına ihtiyacı yoktu, atılacak daha fazla şey aramak için hızlıca eve doğru gitti.

Paslı çatal bıçaklar, kırık kulplu kevgirler, dibi tutmuş tencerelerle mutfak atılacak şeylerle doluydu. Annesinin babasına neden bu kadar sinirlendiğini görebiliyordu. O sadece bir antika koleksiyoncusu veya pazarlık ustası değildi, o aslında bulduğu her şeyi toplayan biriydi. Belki de annesinin temiz ve pak şeylere olan sevgisi babasından kaynaklanıyordu.

Emily, yamulmuş kaşıklar, kırık dökük çanak çömlekler ve zamanlı yumurta pişiricisi gibi diğer birçok gereksiz mutfak eşyasını büyük bir torbaya doldurdu.  Ayrıca çok sayıda rulo pişirme kağıdı, alüminyum folyo, havlu kağıt ve çeşitli elektronik alet de vardı. Emily’nin saydığı kadarıyla beş karıştırıcı, altı mekanik çırpıcı ve dört farklı çeşit tartı vardı. Hepsini kucakladığı gibi kaldırıma, diğer çöplerin yan attı. Bir yığın oluşmaya başlamıştı. Bıyıklı adam verandasındaki koltuğa oturmuş onu ve yığın haline gelmeye başlayan çöpleri izliyordu. Emily, adamın bu işten pek de mutlu bir heyecan duymadığını duygusuna kapıldı ve tekrar eve girmeden önce arkadaşça canlısı görüneceğini düşünerek el salladı.

Öğle vakti geldiğinde dışarıdan gelen bir motor sesi duydu. Emily hızla dışarı çıktı, telefon ve internet bağlantısını kuracak adam gelecekti, heyecanlanmıştı.

Kapıdan doğru “Merhaba,” dedi.

Gün beklediğinden daha da aydınlık geçiyor, güneş okyanusun üzerinde parlıyordu.

“Merhaba,” diye yanıtladı adam, kamyonun kapısını kapatıyordu. “Müşterilerim genelde beni gördüklerine pek sevinmezler.”

Emily omuz silkti. Adamı içeri aldığı sırada bıyıklı adamın gözlerinin onun üstünde olduğunu hissetmişti. Bırak da baksın, diye düşündü. Hiçbir şey onun moralini bozamayacaktı. Bir başka gerekliliği hallettiği için kendisiyle gurur duyuyordu. İnternet geldiği zaman ihtiyacı olan bazı şeyleri sipariş edebilirdi. Hatta, Karen’la tekrar karşılaşmamak uğruna bütün alışverişini buradan yapacaktı. Eğer kasaba halkı onu sevmediyse o da onlardan alışveriş yapmayacaktı.

"Çay içer misin?" diye sordu internet bağlayan adama. "Kahve?"

“Bu harika olur,” diye cevapladı, o sırada eğilip siyah alet çantasını açıyordu. “Kahve olur, teşekkürler.”

Koridorda matkap sesleri yayılırken Emily mutfağa gitmiş taze bir fincan kahve pişirmeye koyulmuştu. “Umarım sade seviyorsunuzdur,” diye bağırdı. “Hiç kremam yok.”

“Koyu iyidir!” diye bağırdı adam.

Emily krema almak üzere kendi zihninde bir not aldı ve biri içeride çalışan adam için biri de kendi için iki fincan dumanı tüten kahve koydu.

Ona kahvesini verdiği sırada, adam “Buraya yeni mi taşındınız?” diye sordu.

“Sayılır,” dedi Emily. “Burası babamın eviydi.”

Adam daha fazla zorlamadı, buranın ona babasından kaldığını veya buna benzer bir durum olduğunu çıkarmıştı. "Elektrik sistemi oldukça kalitesiz," diye cevap verdi. “Burada kablo tv olduğunu sanmıyorum.”

Emily güldü. Sadece üç gün önce bu evi görseydi bu soruyu sormanın bile anlamsız olduğunu bilebilirdi. “Kesinlikle hayır,” diye yanıtladı neşeli bir şekilde. Babası her zaman televizyondan nefret etmiş ve yasaklamıştı. Çocuklarının yazın tadına varmalarını istiyordu, onlar televizyon izlerken hayatın geçip gitmesi değil.

“Bağlamamı ister misiniz?” dedi adam.

Emily bir süreliğine duraksadı ve düşündü. New York’tayken kablolu televizyonu vardı. Hatta bu, hayattaki birkaç eğlencesinden biriydi. Ben her zaman Emily’nin televizyonda izlediği şeylerle alay etmişti. Amy de onun sevdiği programları seviyordu ve bu yüzden onunla programlar hakkında konuşurlardı. Bu da ilişkilerinde onlara batan birçok şeyden biri olmuştu. Ama sonunda Ben hafta sonları boyunca spor programları izlemenin karşılığında Emily’nin Amerika’nın Yeni Top Modeli yarışmasını izlemesine razı olmuştu.

Emily, Maine’e geldiğinden beri en sevdiği şovları kaçırdığının farkına bile varmamıştı. Ve şimdi, bütün o çöpü geri hayatına almak garip geliyordu, sanki bir şekilde bu eve gölge düşürecek gibiydi.

“Hayır, teşekkürler,” diye yanıtladı. Televizyon bağımlılığının New York’tan çıkar çıkmaz iyileştiğini görmek onu biraz şaşırtmıştı.

“Tamam, pekala, hepsi tamam.” Telefon hattı tamamdır ama bir telefon almanız gerekiyor.

“Ah, bende yüz tane kadar olacak,” diye yanıtladı Emily, en ufak derecede bile abartmıyordu, tavan arasında telefonlarla dolu bir kutu bulmuştu.

“Tabi,” dedi adam, biraz şaşırmıştı. “İnternet de bağlandı ve çalışıyor.”

Adam Emily’ye modemi gösterdi ve telefonunu bağlayabilmesi için arkasında yazan şifreyi ona sesli okudu. Telefonu bağlanır bağlanmaz akmaya başlayan e-postalarla titremeye başlamıştı.

Köşede görünen e-posta sayısı arttıkça o da izliyordu. Favori giyim markalarının postaları ve spamların arasında ayrıldığı şirketten gelen kontratının “feshiyle” ilgili sert başlıklı postalar da vardı. Emily bunları daha sonra okumaya karar verdi.

Mahremiyetinin internetle ve e-postalarla birlikte işgal edildiğini hissetti, bir anda son bir kaç günü özlemeye başladı. Daha önce e-postasına, telefonuna olan bağımlılığını ve bunlar olmadan nasıl yaşamını sürdüremediğini fark etmiş ve şaşırmıştı. Şimdi aslında böyle yaptığı için kendine kızıyordu, üstelik buna da şaşırmıştı.

Emily’nin telefonu titremeye devam ediyordu, “Birileri oldukça popüler,” dedi adam kıkırdayarak.

“Gibi,” diye mırıldandı Emily, telefonu ait olduğu yere, kapının yanına bıraktı. “Teşekkür ederim,” diye ekledi, kapıyı açtığı sırada adama doğru döndü. “Medeniyetle tekrar bağlantı kurduğum için mutluyum. Burada insan kendini yalıtılmış hissedebiliyor.”

Kapının önündeki merdivenlere çıktığı sırada “Rica ederim,” diye yanıtladı adam. “Ah ve kahve için teşekkür ederim. Gerçekten çok iyiydi. Bir kafe açmayı düşünmelisiniz!”

Emily onu uğurladığı sırada bu sözleri aklına takılmıştı. Belki de gerçekten bir kafe açması gerekirdi. Gittiği cadde ana cadde olmasına rağmen üzerinde hiç kafe yoktu, New York’ta ise her köşe başında bir tane vardı. Kendi kafesini açtığında Karen’ın yüz ifadesini hayal etmeye çalıştı.

Emily evi temizleme işine geri döndü; kaldırımın üzerindeki yığına yeni şeyler ekliyor, yüzeyleri siliyor ve döşemeleri süpürüyordu. Yemek salonunda resim çerçevelerinin ve vitrinlerde duran süslerin tozunu alarak bir saat geçirdi. Tam bir yerlere geldiğini hissettiği sırada; duvarda asılı olan bir kilimi silkelemek için indirdi ve arkasında duran kapıyla karşılaştı.

Emily bir anda durdu ve kapıya doğru derin ve uzun bir bakış attı. Bu kapıyla ilgili en ufak hafıza kırıntısına bile sahip değildi; bir çocukken görmüş olsa bir hayran kalacağını biliyordu. Kolu denedi ama sıkışmış olduğunu fark etti. O kilere koştu ve bir kutu WD-40 getirdi. Kapı kolunu yağladıktan sonra çevirebilmişti. Ama kapı sanki hızla kapatılmışçasına yerine sıkışmış gibiydi. Bir kez omzuyla vurarak açmayı denedi. Ve sonra tekrar, ve sonra tekrar. Dördüncü denemesinde bir şeylerin kıpırdadığını hissetti ve son bir daha ittikten sonra kapı açılmıştı.

Karşısına sadece karanlık çıkmıştı. El yordamıyla bir anahtar bulmaya çalıştı ama başarısız oldu. Tozun havada yarattığı kalınlığı ciğerlerine çektiğini hissediyordu. Buranın karanlık ve korkutuculuğu ona bodrum katını hatırlatmıştı ve hemen Daniel’ın ilk günü için bıraktığı feneri almaya gitti. Karanlık odayı aydınlattığında karşısına çıkan görüntü karşısında soluksuz kalmıştı.

Burası devasa bir odaydı ve Emily’ye buranın balo salonu olabileceğini düşündürttü. Ama şimdi burası eşyayla doluydu; sanki bu kadar malzemeyi tıkmak için bir yer, bir başka çatı katı olarak kullanılmıştı. Eski bir pirinç karyola, kırık bir gardırop, kırık bir ayna, dede saati, birkaç kahve masası, büyük bir kitaplık, uzun boylu, dekoratif lamba, banklar, kanepeler, masalar vardı. Kalın örümcek ağları sanki her şeyi birbirine bağlamışçasına her yere yayılmıştı. Manzara karşısında dehşete düşen Emily odanın etrafında dolaşırken elindeki fenerin ışığı küflenmiş duvar kağıdını aydınlatıyordu.

Bu odanın kullanıldığı bir zamanın olup olmadığını hatırlamaya çalıştı, veya belki de kilimin altında kalan bu kapı babası tarafından bile hiç fark edilmemişti. Babasının burayı hiç fark etmemiş olması mantıklı gelmiyordu ama burayla ilgili hiçbir anısı yoktu. Yani burası o doğmadan önce burası kapatılmıştı. Eğer böyleyse evin bu kanadı diğer kısımlarından çok daha önce terk edilmiş, çok daha az bakımlı olmalıydı.

Emily, bu evi temizlemek daha önce planladığından çok daha uzun süre alacaktı. Gün boyu yaptığı işlerden yorgun düşmüştü ama henüz üst kata bile çıkamamıştı. Tabii, kapıyı kapayabilir ve babasının bir zamanlar yaptığı gibi burası yokmuş gibi davranabilirdi. Ama burayı eski görkemine kavuşturma fikri çok çekiciydi. Kafasında son derece net bir görüntü vardı; döşemeler cilalanmış ve parlıyordu, tavandan bir avize asılıydı; uzun ipek bir elbise giymiş ve saçları kabarık, hayallerindeki erkekle vals yapıyor, danslar ediyordu.

Emily odadaki ağır ve büyük nesneler baktı – kanepeler, metal yatak çerçeveleri, yatak döşekler— bunları tek başına taşımanın, odayı düzeltmenin mümkün olmayacağını fark etti. Şekil evde iki kişilik bir iş olmuştu.

Onun yardımını almama kararı alan Emily ilk kez Daniel’a ihtiyacı olduğunu kabul etmişti.

*

Emily hızla evden çıktı, biraz sonra yaşayacağı konuşma yüzünden şimdiden sinirlenmişti. Çok gururlu bir insandı ve bunca insanın içinde Daniel’dan yardım istemek onu tedirgin ediyordu.

Arka bahçe boyunca müştemilata doğru yürüdü. Karların yeterince erimesiyle ilk kez bahçenin ne kadar bakımlı olduğunu iyi bir şekilde görebiliyordu. Bunun Daniel’ın işi olduğu aşikardı. Çalıların hepsi özenle kesilmişti ve çiçek yatakları çakıl taşlarıyla güzelce çevrelenmişti. Yazın ne kadar güzel durduğunu hayal edebiliyordu.

Daniel onun geldiğini hissetmiş gibiydi çünkü gözlerini çalılardan oluşturduğu duvardan müştemilata doğru çevirdiğinde onu gördü; kapısı açıktı ve omzunu girişe dayamış orada duruyordu. Yüzündeki ifadeyi şimdiden okuyabiliyordu. “Ayaklarıma kapanmaya mı geldin?” diyordu.

“Yardımına ihtiyacım var,” dedi, selam vermeye zahmet etmedi.

Onun tek cevabı “Hm?”

“Evet,” dedi kaba bir şekilde. “Evde bir oda var ve içi benim kaldıramayacağım kadar ağır mobilyalarla dolu. Hepsini taşımam için yardım edersen sana para veririm.”

Belli ki Daniel hemen cevap verme ihtiyacı duymuyordu. Hatta, normal sosyal ilişki kurallarıyla alakalı görünmüyordu.

“Biraz temizlik yaptığını fark ettim,” dedi sonunda. “Bu yığını daha ne kadar burada tutmayı planlıyorsun? Komşular sıkıntı yaratmaya başlayacak.”

“O yığını bana bırak,” diye yanıtladı Emily. “Bana sadece gelip yardım edecek misin onu söyle.”

Daniel kollarını bağlamış, acelesi yokmuş gibi davranıyordu, Emily’nin kaynayıp taşmasını bekliyor gibiydi. “Ne kadar büyük bir iş bu?”

“Açık konuşmak gerekirse,” dedi Emily, “sadece balo salonu değil. Ben bütün evi temizlemek istiyorum."

"Bu iddialı," dedi Daniel. “Ve burada sadece iki hafta kalacağın düşünülürse anlamsız.”

“Aslında,” dedi Emily kaçınılmaz olanı geciktirmeye çalışır gibi,  “altı ay kalacağım.”

Emily havadaki gerginliği hissediyordu. Daniel sanki nefes almayı unutmuştu. Ondan pek hoşlanmıyordu ama sanki ona birinin öldüğü söylenmiş gibi bu onun için bile sıra dışı bir tepkiydi. Onun hayatında böyle gözle görülür, elle tutulur bir stres yaratıyor oluşu Emily’nin sinirini bozmuştu.

"Neden?" Dedi Daniel, alnında derin bir çizgi görünüyordu.

"Neden?" Emily tepki vermişti. “Çünkü bu benim hayatım ve burada kalmak için her hakka sahibim.”

Daniel kaşlarını çattı, bir anda kafası karışmıştı. “Hayır, yani demek istediğim bunu neden yapıyorsun?” Evi tamir etmek için neden bu kadar çaba harcıyorsun?”

Aslında Emily’nin bir cevabı yoktu, ya da en azından Daniel’ı tatmin edebilecek bir cevabı. Onu sadece şehirden kasabaya gelen, her şeyi berbat eden ve ardından eski hayatına geri dönen bir turist olarak görüyordu. Emily’nin daha basit bir hayattan zevk alabileceğini, şehirden kaçmak için iyi bir sebebi olduğunu düşünebilmek onu aşıyordu.

“Bak,” dedi Emily, siniri artıyordu, “bana yardım etmen için sana ödeme yaparım dedim. Sadece birkaç mobilya taşımak ve belki biraz boya yapmak için. Soruyorum çünkü başa çıkamayacağım kadar büyük işler var. Yani var mısın, yok musun?”

Daniel gülümsedi.

“Varım,” diye yanıtladı. “Ama senin paranı almıyorum. Bunu ev için yapacağım.”

“Onu bozacağımı düşündüğün için mi?” Kaşlarından birini kaldırarak karşılık verdi Emily.

Daniel başını salladı. “Hayır. Bu evi sevdiğim için.”

En azından böyle bir ortak noktaları vardı diye düşündü Emily alaycı bir şekilde.

“Ama eğer yaparsam bil ki bu kesinlikle bir çalışma ilişkisi olacak,” dedi Daniel. “Sadece iş. Ben arkadaş aramıyorum.”

Bu cevap karşısında sersemlemiş ve sinirlenmişti.

“Ben de öyle,” dedi. “Ben de aksini söylemiyordum zaten.”

Gülümsemesi daha da büyüdü.

“İyi,” dedi.

Daniel el sıkışmak üzere kolunu uzattı.

Emily kaşlarını çatmıştı, nasıl bir işe girdiğinden emin değildi. Sonra elini sıktı.

“Sadece iş,” diyerek kabul etti.

Yedinci Bölüm

Daniel Emily’yi takip ettiği sırada “Yapmamız gereken ilk şey,” dedi, “pencerelerdeki kontrplakları çıkarmalıyız.” Elindeki metal alet kutusu o yürürken eliyle birlikte bir ileri bir geri sallanıyordu.

“Aslında, sadece eski mobilyaları çıkarmak istiyorum,” diye yanıtladı Emily, Daniel’ın şimdiden patron gibi davranması onu kızdırmıştı.

“Güneş sonunda kendini göstermeye başlıyor ve sen büyün gün yapay ışıklarla mı idare etmek istiyorsun?” Diye sordu Daniel. Bu aslında bir soru değildi; aslında başka türlüsünü yapmak istediği için bir aptal olduğunu ima ediyordu. Bu sözler Emily’ye babasının sözlerini hatırlattı; babası da tüm gün televizyon izlemesindense Maine güneşinin tadına varmasını isterdi. Kabul etmek acı verse de Daniel doğru bir noktaya parmak basmıştı.

“Pekala,” dedi Emily, pes etmişti.

Emily, ilk denemesinde nasıl camı kırdığı gibi boynunu da kırmaya yaklaştığını hatırladı ve gönülsüz de olsa Daniel’ın burada olması onu rahatlatıyordu.

Durum üzerinde biraz kontrol kazanmaya çalışarak “Hadi oturma odasından başlayalım,” dedi. “En çok burada vakit geçiriyorum.”

“Tabi.”

Söylenecek başka bir şey yoktu, konuşma Daniel tarafından söndürülmüş gibiydi ve böylece sessizce koridor boyunca yürüdüler ve oturma odasına geldiler. Daniel vakit kaybetmeden alet kutusunu yere koydu ve çekicini aramaya koyuldu.

“Şöyle tut,” dedi, kontrplağı nasıl destekleyeceğini gösteriyordu.   Emily yerine geçti ve Daniel da çekicin pençe gibi olan tarafıyla çivileri sökmeye başladı. “Vay canına, çiviler tamamen paslanmış.”

Çivilerden biri bir patırtıyla yere düştü. "Bu döşemelere zarar verir mi?"

“Hayır,” dedi Daniel, tamamen görevine odaklanmıştı. “Yerlerin ne kadar zarar gördüğünü gün ışığı içeri girince göreceğiz.”

Emily sızlandı. Döşemelerin zımparalanması için bütçe ayırmamıştı. Belki de Daniel’ı bunu yapması için ikna edebilirdi.

Daniel son çiviyi de söktü ve artık Emily kontrplağın bütün ağırlığını üzerinde hissediyordu.

“Tuttun mu?” diye sordu, bir eliyle parçayı pervaza doğru bastırıyor Emily’nin yükünü olabildiğince hafifletmeye çalışıyordu.

“Tuttum,” diye cevap verdi.

Daniel elini çekti ve Emily geriye doğru sendeledi. Emily’nin sakarlığını Daniel yanındayken göstermeme çabası ya da başka bir sebepten kontrplak parçayı yere ya da başka bir şey üzerine düşürmemeyi, başka bir yere çarpmamayı veya kendini herhangi bir şekilde küçük düşürmemeyi becermişti. Yavaşça yere indirdi sonra kalktı ve ellerini çırptı.

Emily pencereden giren ilk ışıkla birlikte şok içinde kalmıştı. Oda gün ışığında güzel görünüyordu. Daniel haklıydı, gün ışığı varken elektrikle aydınlanmak suç gibi bir şeydi. Pencerelerle başlamak harika bir fikirdi.

Başarılarıyla heyecanlanan Emily ve Daniel evin alt katındaki bütün pencereleri birer birer hallediyor, evin doğal ışıkla dolmasını sağlıyorlardı. Odaların çoğunda yerden tavana kadar, bu ev için özel yapılmış pencereler vardı. Bazıları çürümüş veya böceklerin istilasına uğramış ve zarar görmüşlerdi. Emily özel yapım pencerelerin ne kadar masraflı olacağını biliyordu, bunu düşünmemeye çalıştı.

“Yukarı çıkmadan önce balo salonundaki pencereleri de halledelim,” dedi Emily. Evin ana bölümündeki pencereler oldukça güzeldi ama içinden bir ses evin terk edilmiş kısmındakilerin daha da güzel olacağını söylüyordu.

“Balo salonu mu?” diye sordu Daniel, bu sırada Emily ona yemek odasını gösteriyordu.

"A-ha," diye yanıtladı. “Burada.”

Kilimi kenara çekti ve arkasındaki kapı göründü, Daniel’ın yüzündeki ifade Emily’nin hoşuna gitmişti. O genellikle soğuk kanlıydı ve okuması zor biriydi; Emily, onun şok yaşamasına sebep olduğu için heyecanlanmaktan kendini alamadı. Ardından kapıyı açtı ve içeri bir fener tuttu, odanın enginliği aydınlanmıştı.

“Vay canına,” dedi Daniel, şok olmuştu, kafasını eğdi ve kapıdan içeri girdi. "Evin bu bölümünün varlığından haberim bile yoktu."

“Benim de,” dedi Emily, bu sırrı biriyle paylaşmanın verdiği sevinçle gülümsüyordu. “Bunca yıldır burada gizli kaldığına inanmakta güçlük çekiyorum.”

“Burası hiç kullanılmamış mı?” Diye sordu Daniel.

Emily başını salladı. “Hatırladığım kadarıyla hayır. Ama birileri bir zamanlar kullanıyormuş.” Işığı doğruca odanın ortasında duran mobilya yığınına tuttu. “Çöplük olarak.”

“Yazık,” dedi Daniel. Tanıştıklarından beri Daniel ilk kez gerçekten duygularını ifade ediyordu.  Bu gizli oda ikisinin de akıllarına durgunluk vermişti.

İçeri attılar ve Daniel, Emily’nin bu odayı ilk keşfettiğinde yaptığı gibi keşfe çıkmış adımlıyordu.

Odadaki tozla kaplı şeyleri incelediği sırada “Ve buradaki her şeyi atmak mı istiyorsun?” dedi Daniel, omzunun üzerinden. “Eminim buradaki bazı şeyler değerli ve pahalı antika şeyler.”

Antika seven birinin evinde antikalarla dolu gizli bir oda olması Emily’ye rastlantı gibi gelmedi.  Yine de babasının haberi olup olmadığını merak etmişti. Burayı mobilyalarla dolduran o muydu? Yoksa evi aldığında da burası böyle miydi? Hiç mantıklı gelmiyordu.

“Sanırım,” diye yanıtladı Emily. "Ama nereden başlayacağımı bile bilmiyorum. Yani, tek başıma kaldıramayacağım eşyalar var derken ne demeye çalıştığımı anlıyorsun. Bunları satsam? Alan biri olur mu?” Bu, babasının dünyasıydı, hiçbir zaman anlayamadığı veya ilgi duymadığı bir dünya.

“Pekala,” dedi Daniel, gözleri büyük sarkaçlı saatteydi. “Artık internetin var değil mi? Biraz araştırma yapabilirsin. Bunların hepsini öylece atmak yazık olur.”

Emily onun söylediklerini düşündü ve belirli bir detay onu özellikle etkilemişti. “İnternetim olduğunu nereden biliyorsun?”

Daniel omuz silkti. “Ben sadece kamyonu gördüm, hepsi bu.”

“Bana bu kadar yakın ilgi duyduğunu bilmiyordum,” diye yanıt verdi Emily, sahte bir şüphe duyuyor gibi bir havası vardı.

“Fazla heveslenme,” Daniel’ın sıkıcı cevabı gelmişti, ama Emily onun dudaklarındaki alaycı gülümsemeyi görebiliyordu. “Bu şeyleri de buradan çıkarmalıyız o zaman,” diye ekledi, Emily’yi düşler dünyasından geri çıkarmıştı.

Gerçekliğe dönmüştü, “Evet, harika,” dedi.

Daniel ve Emily pencerelerdeki kontrplakları sökmeye koyuldular.  Ama evin ana bölümlerindeki camların aksine burada kontrplakların arkasındaki pencereler,  Tiffany stüdyosundan çıkmış müthiş güzellikte işlenmiş camlarla yapılmıştı.

"Vay!" Emily, odanın farklı renklerde ışıklarla dolmasıyla birlikte büyülenmişti. "Bu inanılmaz!"

Bu sanki bir hayal dünyasına adım atmak gibiydi. Oda bir anda, güneş ışığıyla mavi, pembe ve yeşil renklere bürünmüştü.

“Eminim ki babamın bu camlardan habere olsaydı burayı kesin açardı,” diye ekledi Emily. “Bir antikacının hayallerinin gerçeğe dönüşmesi olurdu.”

“Bunlar oldukça şaşırtıcı,” dedi Daniel, karmaşık yapılarını ve parçaların birbirine nasıl güzel uyum sağladığını takdir edercesine inceliyordu.

Emily dans etmek istedi. Pencereden giren ışık nefes kesici güzellikteydi, sanki havadan yapılmışçasına, bütün kaygıları yok olmuş gibi hissettiriyordu. Bu oda kış güneşinde bile o kadar harika gözüküyordu ki, parlak yaz güneşi bu pencerelerden içeri süzülmeye başladığında nasıl görüneceğini hayal bile edemedi.

"Bir ara vermeliyiz," dedi Emily. Saatlerdir çalışıyorlardı ve artık bir zaman vermek için uygun bir zamandı. “Yiyecek bir şeyler ayarlayabilirim.”

"Bir randevu gibi mi?"  dedi Daniel, şakacı bir şekilde başını salladı. "Yanlış anlama ama sen benim tipim değilsin."

"Ha, öyle mi?" dedi Emily, o da Daniel’a katılmış, şaka yapıyordu. "Peki senin tipin nedir?"

Ama Emily, Daniel'in yanıtını duyma fırsatı bulamadı. Emily’nin dikkatini tahminen yıllardır duran ve pencerenin kenarından şimdi düşen bir şey çekmişti. Bir dakika önceki gülüşmeler ve şakalar kaybolmuştu, bütün dikkati yere düşen kağıt parçasına kaymıştı. Bir fotoğraf.

Emily onu yerden kaldırdı. Eski, yıpranmış görüntüsüne ve küflenen arka tarafına rağmen çok eski bir fotoğraf gibi gözükmüyordu. Renkliydi ama yıllar içinde renkler atmıştı. Charlotte’un fotoğrafını tuttuğunu anladığı sırada boğazında bir düğüm oluştu.

"Emily? Sorun nedir?" diyordu Daniel ama Emily onu pek duyamıyordu. Yirmi yıldan uzun süredir görmediği bu yüzün, Charlotte’un görüntüsü karşısında nefesi kesilmişti. Kendini tutamayan Emily ağlamaya başladı.

"Bu benim kız kardeşim," dedi, boğuluyordu neredeyse.

Daniel Emily’nin omuzlarının üzerinden titreyen parmaklarındaki fotoğrafa baktı.

Aniden ve nazik bir şekilde, “Hadi, ver onu bana.” dedi.

Uzandı ve fotoğrafı elinden aldı ve ardından bir kolunu omzuna atarak Emily’yi odadan dışarı çıkardı. Emily karşı çıkamıyordu, oturma odasına götürülmesine izin verdi. Charlotte’un yüzünü görmek onu şoka uğratmış, hipnotize etmişti.

Ağlamaya devam eden Emily kafasını Daniel’dan uzağa, başka yöne çevirdi.

"Ben… Belki artık gitsen iyi olur."

"Tamam," dedi Daniel. “Sen yalnız başına iyi olduğun sürece.”

Emily oturduğu tabureden kalktı ve Daniel’a kapıya doğru gitmesini işaret etti. Dikkatlice onu yalnız bırakmanın güvenli olup olmadığını tartmaya çalıştı ama en sonunda alet çantasını topladı ve kapıya yöneldi.

“Eğer bir şeye ihtiyacın olursa,” dedi kapının eşiğinde, “haber vermen yeterli.”

Emily konuşamıyordu, kapıyı Daniel’ın üzerine kapattı. Döndü ve sırtını kapıya yasladı, nefes alıp verirken titriyordu. O dizlerinin üstüne çöktü, karanlık da etrafına. Bir köşede kıvrılıp ölmek istiyordu.

*

aniden telefondan gelmeye başlayan tiz ses onu bu korkunç hissiyatta boğulmaktan kurtarmıştı. Emily etrafına baktı, ne zamandır yerde kıvrılmış yatıyordu emin olamadı.

Bulunduğu halde kafasını kaldırdı ve kapının yanındaki masanın üzerinde ışıkları yanıp sönen, titreyen telefonuna baktı. Ayağa kalktı, Ben’in aradığını görmek bir sürpriz olmuştu. Bir süre telefona doğru baktı, Ben’in ismi daha önce binlerce kez olduğu gibi telefonun ekranında yanıp sönüyordu. O üç harf, BEN, çok normaldi ama birden bire çok yabancı geldi, şu an, bu ev içerisindeyken, Charlotte’un yüzünü gördükten ve bütün gün Daniel’la olduktan sonra çok yanlıştı.

Emily uzandı ve çağrıyı reddetti.

Ekran kapanır kapanmaz tekrar aydınlandı. Bu sefer arayan Ben değil, Amy idi.

Emily, kendine atılan bir can simidi gibi telefonu kaptı.

“Amy,” şok olmuşçasına kısa bir nefes aldı. “Aradığına çok sevindim.”

“Ne diyeceğimi bile bilmiyorsun,” dedi arkadaşı.

"Umurumda değil. Telefon rehberini bile okusan umurumda olmaz.  Ben sadece sesini duyduğum için seviniyorum.”

“Pekala,” dedi Amy, “Benim aslında sana söyleyecek heyecan verici bir şeyim var.”

“Öyle mi?”

“Evet. Aşağı Doğu Yakasında o dönüştürülmüş kilisede yaşama hayalimiz var ya, hani nasıl harika bir şey  olacağını konuşurduk, hatırladın mı?”

"A-ha," dedi Emily, bunun nereye gittiğini bilmiyordu.

“İşte,” dedi Amy, ses tonu sanki büyük bir açılışa hazırlanıyor gibiydi, “bu tamamen mümkün! İki yataklı bir bölüm kiralık, ve kesinlikle bütçemize uygun.”

Emily duraksadı, zihni bilgiyi filtreliyordu. Amy ve Emily New York’ta öğrenciyken, sık sık gittikleri Aşağı Doğu Yakasında etrafı havalı barlarla dolu, dönüştürülmüş bir kilisede yaşamanın hayalini kuruyorlardı. Ama bu hayal yirmili yaşlarında kalmıştı. Emily’nin hayali artık bu değildi. O bundan çok önce geçmişti.

“Ama ben burada mutluyum,” dedi Emily. "New York'a dönmek istemiyorum.”

Hattın diğer ucunda uzun bir sessizlik oldu. “Yani, hiçbir zaman mı?” dedi sonunda Amy.

“Yani en azından altı ay boyunca. Tasarruflarım bitene kadar. O zaman başka ayarlamalar yapmam gerek.”

“Ne gibi, tekrar benim kanepemde yatmak gibi mi?” Amy’nin ses tonunda bir tutam düşmanlık gelmişti.

“Üzgünüm, Amy,” dedi Emily hayal kırıklığı içinde. “Bu artık benim istediğim bir şey değil.”

Arkadaşının iç geçirdiğini duydu. "Gerçekten orada kalacak mısın?" dedi sonunda. "Maine’de? O ürpertici eski evde? Yalnız?"

Emily burada kalma kararı ile ne kadar tamamen doğru ve güçlü hissettiğini fark etti. Ve bunu Amy’ye sesli şekilde söylemek tamamen gerçek yapmıştı.

Derin bir nefes aldı, yıllardır ilk kez kendine güvenmiş ve ayakları yere basmıştı. Ardından basitçe aktardı, “Evet, eminim.”

3 ay sonra

Sekizinci bölüm

Bahar güneşi Emily’nin yattığı odanın perdelerinden içeri girmiş, tıpkı nazik bir öpücük gibi uyandırmıştı.  Yavaş ve sakin sabahlar gün geçtikçe Emily’nin daha da çok hoşuna giden bir şey olmaya başlamıştı. Sunset Limanı’nın sessizliğinin keyfine varmaya başlamıştı.

Emily yatağında döndü, kırpışan gözleri açılmıştı. Bir zamanlar ailesinin olan bu yatak odası şimdi onun sayılırdı. Burası yenilediği ilk oda olmuştu. Güvelerin delik deşik ettiği battaniye gitmiş, yerine çok güzel bir kırkyama örtü gelmişti. Yataktan kalkarken krem rengi güzel bir kilim ayaklarının altında yumuşacık bir his veriyordu, dört direkli yatağın direklerinden birine tutunarak ayağa kalktı. Duvarlardan gelen taze boya kokuları arasında şimdi zımparalanmış ve verniklenmiş şifonyerine doğru gitti ve içinden çiçekli bir bahar elbisesi çıkardı.  Çekmeceler kıyafetlerle düzenli şekilde doldurulmuştu, hayatında bir kez daha düzen vardı.

Emily, ustaca temizleyip eski haline getirdiği boy aynasındaki görüntüsüne hayran kalmıştı. Ardından perdeleri sonuna kadar açtı, baharla birlikte Sunset Limanı’nı kaplayan coşkulu renkler mutluluk veriyordu; bahçede açelyalar, manolyalar ve nergisler açmıştı, araziyi çevreleyen ağaçlar yemyeşil yapraklarını çıkarmıştı ve deniz, pencereden bir gümüş parçası gibi parıldıyordu.  Pencereyi iterek açtı ve derin bir nefes aldı, havadaki tuzun tadını alabiliyordu.

Pencereden eğildiği sırada ileride bir yerlerde bir hareket gördü. Daha iyi görebilmek için kafasını kaldırdı. Daniel çiçek adalarından biriyle ilgileniyordu. Tamamen görevine odaklanmıştı. Birlikte çalıştıkları son üç ay içerisinde Daniel’ı bu alışkanlığıyla tanımıştı. Daniel bir şeye başladığında o işe bütünüyle odaklanır ve bitirene kadar durmazdı. Emily’nin ona saygı duyduğu bir özelliğiydi ama bazen tamamen dışlanmış gibi hissediyordu. Son bir kaç ay içerisinde yan yana çalışıp tek kelime etmedikleri bir çok gün geçmişti. Emily, Daniel’ın zihninde neler döndüğünü anlayamıyordu, onu okumak imkansızdı. Emily’yi itici bulmadığının tek göstergesi günbegün buraya geliyor ve mobilya taşıma, yerleri zımparalama, vernikleme ve kanepe döşemelerini değiştirme isteklerini yapıyordu. Daniel hala para almayı reddediyordu ve Emily,  bütün günlerini bedavaya çalışarak nasıl idare ettiğini merak ediyordu.

Emily pencereden geri çekildi ve yatak odasından çıktı. Üst kat koridor artık düzenli ve temizdi. Duvarlardaki tozlu resim çerçevelerini kaldırmış yerine tüm olayı hareketi yakalamak olan eksantrik İngiliz fotoğrafçı Edward Muybridge’in fotoğraf baskılarını asmıştı. Dans eden kızların dizisini seçmişti çünkü ona göre inanılmaz güzellerdi; geçiş anı ve hareket gözleri için şiir gibiydi. Parmak izleriyle kaplı duvar kağıdı sökülmüştü ve Emily koridoru temiz beyaz renkle boyamıştı.

Emily aşağıya doğru indi, burası her geçen an daha da kendi eviymiş gibi gelmeye başlamıştı. Ben’in hayatına davetsiz bir misafir olarak girdiği yıllar şimdi bir anda çok uzakta gibiydi. Sanki burası en başından beri hep bulunması gereken yermiş gibi geldi.

Telefonu her zaman durduğu yerde, kapının yanında duruyordu. Sonunda bir rutin içine girmiş gibiydi, yavaşça kalkmış, giyinmiş ve şimdi de telefonuna bakıyordu. Şimdi bahar gelmişti ve rutinine yeni bir bölüm eklemişti; önce kasabaya gidiyor, ev için  bir şeyler almaya gittiği yerel bitpazarına uğramadan önce kahve ve kahvaltı yapıyordu. Bugün Cumartesi’ydi, yani bakabileceği daha çok açık dükkan olacaktı, ve bugün daha fazla mobilya bulabilmek niyetindeydi.

Amy’ye bir mesaj attıktan sonra Emily arabasının anahtarlarını aldı ve dışarı çıktı. Bahçe boyunca yürüdüğü sırada etrafına baktı ama Daniel’ı göremedi. Son üç ay boyunca Daniel’ın varlığı Emily’nin hayatında bir istikrar kaynağı haline gelmişti. Emily bazen, Daniel sanki her zaman orada, eliyle uzanabileceği kadar yakında olacakmış.

Emily, sonunda tamir ettirdiği arabasına bindi ve  kasabaya doğru kısa bir yolculuk yaptı; yolda beyaz bir at arabasının yanından geçmişti. Midilli’ye binmek Sunset Limanı’nın turistik aktivitelerinden biriydi; Emily küçük bir çocukken at arabalarına bindiğini hatırlayabiliyordu, onların varlığı kasabanın sonunda o uzun kış uykusundan uyanmaya başladığını gösteriyordu.  Arabayla gidiyordu, ana cadde üzerinde yeni, küçük bir lokanta açıldığını fark etti. Biraz ileride bar-komedi kulübü kapılarını daha uzun saatler açık tutmaya başlamıştı. Daha önce gözlerinin önünde bu kadar dönüşen bir yer hiç görmemişti. Bu yeni yaz cıvıltısı çocukluğundaki yaz tatillerini en fazla hatırlatan şey olmuştu.

Emily limanın yanındaki küçük otoparka park etti.  Şimdi burası teknelerle dolmuştu ve direkleri nazik gelgitle birlikte bir inip bir kalkıyorlardı. Emily yenilenmiş huzur hissi içerisinde tekneleri izledi. Sanki hayat yeni başlıyormuş gibi geliyordu. Uzun zamandır ilk kez, kendinde istediği bir gelecek görüyordu: bu evde yaşamak, onu güzelleştirmek, huzurlu ve mutlu olmak. Ama bunun sonsuza dek sürmeyeceğini biliyordu. Sadece üç ay daha idare edebilecek kadar parası vardı. Bu hayal dünyasının hemen bitmesini istemeyen Emily evdeki bazı antikaları satma kararı aldı. Şimdiye kadar sadece evinde olması gerekmeyenleri satsa da bu ona acı veriyordu, sanki babasından bir parça veriyormuş gibi hissediyordu.

Emily yeni lokantadan kahve ve simit simit kaptı ve ardından Rico’nun dükkanına gitti. Burası babasının her yaz ziyaretine geldiği yerdi. Yaşlı sahibi Rico hala buradaydı. Emily, Cumartesi günü buraya ilk geldiğinde tanınmadığı için mutluydu (bunun iki sebebi Rico’nun azalmış görme yeteneği ve küçülen hafızasıydı) çünkü bu ona, babasının gölgesi altında yaşamaktansa kendini yeni biri olarak sunma, taze bir giriş yapma fırsatını veriyordu.

Karanlık dükkana eğilerek girdi ve “Günaydın, Rico," dedi.

Karanlıkların içinden ruhani bir ses “Kim o?” diye yanıt verdi.

“Ben Emily.”

"Ah Emily, tekrar hoş geldin."

Emily, adamın sadece onu hatırlarmış gibi yaptığını, o dükkana her gittiğinde bir önceki ziyaretinin adamın hafızasından silinip gittiğini biliyordu. Emily ironiyi fark etti; Sunset Limanı’nda onu en çok seven kişi, onun kim olduğunu hatırlayamayan biriydi.

“Evet, West sokağındaki büyük evde oturan, şu sandalye takımını almaya geldim,” diye seslendi, etrafına bakıyor, adamı arıyordu.

En sonunda tezgahın arkasından çıkıverdi. “Evet, tabii, buraya not almıştım.” Gözlüklerini ince burnunun üzerine taktı ve masasındaki defterde bu kişinin gerçekten Emily olduğunu ve ona gerçekten altı sandalye sattığına dair el yazısıyla alınmış notunu arıyordu. Emily bu dükkana ilk gelişinin ardından dersini almıştı(bir kilim ayırtmıştı ama almaya gittiğinde kilim çoktan satılmıştı); Rico bir şeyi not almıyorsa o gerçekleşmezdi.

“Tamamdır,” diye ekledi. "Altı yemek sandalyesi. Emily. Sabah dokuz. Ayın on ikisi, Cumartesi. O gün bugün, değil mi?”

“O gün bugün,” diye yanıtladı bir gülümsemeyle. “Ben doğruca arkaya gidip alırım, olur mu?”

“Ah, tabi, tabi, sana güveniyorum Emily, sen değerli bir müşterimizsin.”

Arka tarafa giderken kendisine sırıttı. Sandalyenin kim tarafından tasarlandığını bilmiyordu ama onları gördüğü saniyede yemek odası için mükemmel olduklarını biliyordu. Bazı yönlerden geleneksel sandalyeler gibi görünüyorlardı – ahşap, dört-uzun bacaklı, bir geri, bir koltuk – ama onlar biraz ilginç bir şekilde, her zamanki yemek sandalyesinden daha uzun boylu arka destekle tasarlanmıştı. Odanın tek renk düzeniyle harika bir uyum sağlayacak parlak bir siyaha boyanmışlardı. Onları tekrar görmek Emily’yi heyecanlandırdı, olabildiğince hızlı şekilde alıp ait oldukları yere götürmek istiyordu.

Sandalyeler ağırdı ama Emily son birkaç ay içinde güçlendiğini fark etti. Evin etrafında bu kadar fiziksel emek vermek, spor salonlarında hiç geliştiremediği kaslarını ve gücünü kazandırmıştı.

“Harika, teşekkürler Rico,” dedi ve sandalyeleri çıkışa doğru sürüklemeye başladı. "Bu akşam düzenlediğim garaj satışına geliyor musun? O iki Eichholtz Rubbinstein sehpayı satıyorum, sadece biraz bakıma ihtiyaçları var. Onları almak isteyebileceğini ve Serena’ya restore ettirebileceğini söylemiştin, hatırladın mı?”

Serena yaşam dolu ve sonsuz enerjisi olan, Maine Üniversitesi’nde bir sanat öğrencisiydi. Birkaç haftada bir, iki saatlik araba yolculuğu yaparak buraya geliyor, mobilya tamiri yaparak dükkandaki işlere yardımcı oluyordu. Her zaman kot pantolon giyer, uzun siyah saçları omuzlarına düşerdi. Emily bu kızın genç bir yaşta sahip olduğu iç huzuru ve kendinden emin iç gücünü kıskanmadan edemiyordu. Emily ilk başlarda ona pek güvenmese de o, Emily’ye karşı her zaman arkadaşça davrandığı için Emily’de ona artık öyle davranıyordu.

“Evet, evet,” diye yanıtladı Rico, hatırlar gibiydi ama Emily, onun bunu tamamen unuttuğuna emindi.  “Serena da gelecek.”

O bunları not defterine not aldığı sırada Emily onu izliyordu. Adamın adresi sorma utancını yaşamaması için “West sokağındaki eski ev,” diye hatırlattı. "Sonra görüşürüz!"

Emily aldığı sandalyeleri arabasının bagajına yükledikten sonra kasabanın içinden doğru eve gitmek üzere yola koyuldu; mavi bahar çiçekleri, parıldayan okyanus ve masmavi gökyüzü keyif veriyordu. Evin önüne park ettiği sırada ne kadar değiştiğini görünce şaşırdı. Bahar eve renk getirmiş ve bahçedeki çimleri canlandırıp kalınlaştırmıştı ama ev, aynı zamanda içinde biri yaşıyormuş, bir kere daha seviliyormuş hissi veriyordu. Kontrplakların hepsi gitmişti, pencereler artık temiz ve şimdi boyanmış görünüyordu.

Daniel şimdiden iyi bir başlangıç yapmış, Emily’nin bugün satmayı planladığı her şeyi çimlerin üzerine dizmişti.   İlk başta çöplük olduğunu zannettiği ama daha sonra araştırıp bir başkası için hazine değerinde olduğunu keşfettiği çok şey vardı. Evde tutmak istemediği bütün eşyaları kataloglamış, ardından Craigslist’e koymadan önce gerçek değerlerini keşfetmek üzere internete bakmıştı. Montreal’den buraya sadece TinTin kitapları için gelen kadından mesaj almak onu şok etmişti.

Evde bulunan eşyaları listelemeye gecelerini harcadıkça babasının bu eski alışkanlığında ne bulduğunu anlamaya başlamıştı.  Parçaların tarihi, yanlarında taşıdıkları hikayeler, hepsi Emily’ye büyüleyici gelmeye başlamıştı. Bu değersiz yığının içinde antika bulmanın verdiği haz daha önce hiç tatmadığı bir heyecan veriyordu.

Arada bir, hayal kırıklıkları da yaşanmıyor değildi. Daniel’ın balo salonundan çıkardığı antik Yunan arpı, Emily’nin araştırmalarına göre 30.000 Amerikan Doları ediyordu ama ne yazık ki çok kötü durumdaydı; arp tamircisi asla tekrar çalınabilir duruma getirilemeyeceğini söylemişti. Ama aynı adam, Emily’ye bağışlar alan yerel müzenin numarasını verdi. Müzenin bağış karşılığında arpı, babasının ismini taşıyan bir plaka ile sergileyeceklerini öğrenmek onu duygulandırmıştı. Hafızasını canlı tutmanın bir yolu gibiydi.

Bahçeye bakmak Emily’yi bir üzüntü ve umut karışımıyla dolduruyordu; babasının evi doldurduğu bu eşyaların gittiğini görmek onu üzüyordu ama evin yeni hali ve gelecekte bir gün nasıl görüneceği ona umut veriyordu. Gelecek bir anda parlak görünmeye başladı.

Sandalyeleri evin içine sürükledi ve “Geldim,” diye seslendi.

“Buradayım!” diye yanıt verdi, sesi balo salonundan geliyordu.

Emily sandalyeleri koridora bıraktı ve onu bulmaya gitti. Yemek salonundan yürüyüp gizli kapıdan geçtiği sırada “Bütün o şeyleri bahçeye çıkarak iyi iş çıkarmışsın,” diye seslendi. “Yardım edebileceğim bir şey var mı?”

Balo salonuna girdiği anda dona kaldı, söyleyecekleri boğazına dizildi. Daniel beyaz atlet giymişti kasları gözüküyordu, Emily bunları sadece tahmin edebilmişti. Onun fiziğini ilk gez gerçekten görebiliyordu ve bu sahne karşısında nutku tutulmuştu.

“Evet,” dedi Daniel, “şu kitaplığın diğer ucundan tutup dışarı taşımama yardım edebilirsin. Emily?" Daniel Emily’ye doğru baktı ve kaşlarını çattı.

Emily ağzının açık olduğunu fark ettiği anda kapadı ve dikkatini topladı. “Tabi. Evet.”

Daniel’ın durduğu yere doğru gitti ve kitaplığın diğer ucundan tuttu, göz temasını sürdürmesi mümkün olmuyordu.

Daniel kitaplığı kaldırmak için doğruldu, bütün yük kollarına binmişti ve Emily’nin gözleri sürekli buraya kayıyordu.

Emily Daniel’dan hoşlandığının farkındaydı, ilk tanıştıkları andan itibaren böyle olduğunu da kabul etmişti ama o Emily için her zaman bir gizem olarak kalmıştı. Aslında, artık ortada daha büyük bir gizem vardı çünkü geçirdikleri bunca zaman içinde Daniel, kendisi hakkında pek bilgi vermemişti. Emily’nin tek bildiği, Daniel’ın görünürden uzak ve gizli tuttuğu, bir çeşit karanlık yön, bir travma veya kaçmaya çalıştığı başka bir sırrı vardı.  Emily, travmatik bir yaşamdan kaçmanın nasıl hissettirdiğini biliyordu ve Daniel’ı hiçbir zaman bu konuda zorlamamıştı. Evin sırlarını gün yüzüne çıkarmak ancak yutabileceği bir lokmayken Daniel’ın sırlarıyla uğraşmak fazla gelecekti. Hislerini içinde tutmuştu, ikisinin de hazır olmadıkları bir zincirleme reaksiyon yaratmak üzere içinde kopan fırtınalar dışarı çıkmasın diye umut ediyordu.

*

Gün ortasından hemen sonra ilk müşterileri gelmeye başlamıştı, bu sırada Emily ve Daniel şezlonglara oturmuş ev yapımı limonata içiyorlardı. Emily Serena’nın geldiğini hemen fark etti.

"Hey!" diye seslendi Serena, el sallıyordu, Emily’nin üstüne atladı ve ona sarıldı.

“O sehpalar için geldin değil mi?” dedi Emily, o boynundan iner inmez. Serena’nın kolayca kurabildiği bu fiziksel yakınlık Emily’yi birazcık rahatsız ediyordu. “Hemen şu köşedeler, senin için getireyim onları.”

Serena, çimlerdeki mobilya labirenti boyunca Emily’yi takip etti. Yürürken “O senin erkek arkadaşın mı?” diye sordu, dönüp Daniel’a bakıyordu. “Kusura bakma ama çok seksi olduğunu söylemek zorundayım.”

Emily de güldü ve omzunun üzerinden Daniel’a doğru baktı. Daniel’ın üzerinde hala beyaz atleti vardı ve bahar güneşi pazıları üzerinde dans ediyordu, bu sırada bakkaldan Karen’la konuşuyordu.

“Değil,” dedi Emily.

“Seksi değil mi?” diye haykırdı Serena. "Kızım, kör müsün?"

Emily başını salladı ve güldü. "Demek istediğim, erkek arkadaşım değil," diye düzeltti.

"Ama o gerçekten çekici," diye ısrar etti Serena. “Yüksek sesle söyleyebilirsin.”

Emily sırıttı. Serena onun aşırı ahlaklı davrandığını düşünüyor olmalıydı.

Serena’nın almaya geldiği sehpaların yanına doğru yürüdüler. Genç olan onlara göz atmak için diz çöktü, saçlarını omuzlarından birinin üzerinden geçirdi, güneşten karamel rengine bürünmüş teni açığa çıkmıştı. Hiçbir makyajın yaratamayacağı ışıltı ve sıkılığıyla genç kadınlara özel bir güzelliği vardı.

"Sen bir şey yapmayı düşünüyor musun?" diye sordu Serena, tekrar Emily’ye bakıyordu.

Emily neredeyse boğuluyordu. “Daniel hakkında mı?”

“Neden olmasın?” dedi Serena, “Çünkü sen yapmazsan ben yapacağım!”

Emily dona kaldı, bahar güneşine rağmen üşüdüğünü hissediyordu. Güzel ve kaygısız Serena’nın Daniel ile birlikte olduğu düşüncesi onu o kadar güçlü bir şekilde kıskandırmıştı ki Emily kendine şaşırdı. Daniel’ın ona hızla aşık olacağını gözünde canlandırabiliyordu, nasıl olmayabilirdi ki? Otuz beş yaşındaki bir adam Serena gibi bir kadına nasıl karşı koyabilirdi? Bu DNA’larında yazıyordu.

Serena hızla kaşlarını kaldırıp indirdi ve gülümsedi. "Sadece şaka yapıyorum! Vay canına, ölüm haberi almış gibiydin!”

Emily, Serena’nın onunla dalga geçmesinden ötürü sinirlenmekten kendini alamadı. Böyle şakalar genç ve kaygısız insanların yapabileceği bir şeydi. Ama onun gibi yorgunlar için bundan zevk almak zordu.

“Neden böyle bir şaka yaparsın ki?” diye sordu Emily, gerginliğinin sesine yansımaması için uğraşıyordu.

“Söylediğimde yüzünde belirecek ifadeyi merak ettim,” diye yanıtladı Serena. “Ondan hoşlanıyor musun diye görmek için. Ki bu arada, bu konuda kesinlikle bir şey yapmalısın. Biliyorsun onun gibi bir adam uzun süre yalnız kalmaz.”

Emily kaşlarından birini kaldırdı ve başını salladı. Serena, iki kişi arasındaki ilişkilerin ne kadar karmaşık olabileceğini anlayamayacak veya yaşlandıkça insanları yavaşlatan duygusal yükün çoğaldığını bilemeyecek kadar gençti.

“Hey,” dedi Serena, uzaklara bakıyordu. “Ahırdaki eşyalara bakma fırsatın oldu mu? Bahse girerim ki orada tonla heyecan verici şey var.

Emily arkasına baktı. Çimlerin öbür ucunda gölgenin altında, yalnız ve unutulmuş bir halde bekleyen ahşaptan yapılmış bir ahır vardı. Dışarı binalarını keşfetme fırsatını henüz yakalayamamıştı. Daniel, ona seralardan ve onları nasıl eski haline getirmek istediğinden ve orada çiçek yetiştirip satmaktan bahsetmişti ama bunun çok masraflı olduğunu da eklemişti. Ama ahır ve diğer dış binalardan bahsetmemişti, Emily’de onları unutmuştu.

“Henüz değil,” dedi Serena’ya dönerek. “Ama senin veya Rico’nun sevebileceği bir şey bulursam haber veririm.”

“Harika,” dedi Serena, sehpaların her iki eline birer sehpa aldı. “Bunlar için teşekkür ederim. Ve Bay Ateşli konusunda harekete geçmeyi ihmal etme. Hala gençsin!”

Emily gözlerini yuvarladı ve kendi kendine güldü, genç kız havalı havalı uzaklaşırken o da arkasından bakıyordu. Yirmili yaşlarının ilk yarısında bu kadar kendine güveni var mıydı? Böyle olsaydı bile hatırlayamıyordu. Amy, ikisi arasında her zaman kendine güvenen, Emily’de daha çekingen olan olmuştu. Belki de bu yüzden her zaman böyle kötü ilişkiler içinde bulmuştu kendini ve belki bu sebepten Ben ile olan ilişkisi bu kadar uzamıştı; başka birini bulamama korkusu ve yeni birini tanımanın getirdiği rahatsız edici garip hissin yarattığı acıdan kaçınmak istemişti.

Emily, Daniel’a doğru baktı, müşterilerle nasıl konuşuşunu, kendisine has dikkatli tavırlarını ve tekrar yalnız kaldığı anda nasıl kendi dünyasına geri dönüp kaybolduğunu izliyordu. Emily onunla tanıştığı günden beri ilk kez kendisinden bir parça gördü. Ve bu, onu daha çok tanımak istemesine sebep oluyordu.

*

Serena’nın ahıra olan ilgisi Emily’nin içinde merak canlandırmıştı. O akşam, arka bahçe satışı bittikten sonra dış binaları gezmek üzere cesaretini toplamıştı. Kaybolan gün ışığı arazinin daha da güzel görünmesine sebep olmuştu ve Daniel’ın gösterdiği özen daha görünebilir hale gelmişti. Emily’nin çocukluğundan hatırladığı bir gül ağacına çok güzel bakmıştı.

Kırık seranın yanından geçtiği sırada gözünde bir anı canlanmıştı; parlak kırmızı domatesler saksıların içinde büyüyor ve annesi, başında büyük bir şapkayla ve elindeki gri sulama kabıyla onları suluyordu.  Seranın arkasında eskiden elma ve armut ağaçları vardı. Belki Emily bir gün onları tekrar dikebilirdi.

Kırık seranın yanından geçti ve ahıra doğru gitti. Kapının üzerinde asma kilit vardı. Emily paslanmış asma kilidi eline almış, bu ahırla ilgili hatıralarını aklına getirmeye çalışıyordu. Ama hiç yoktu. Gizli balo salonu gibi ahırı da keşfetmek çocukken aklına gelmemişti.

Kilidi elinden bıraktı ve kilit kapıya doğru düşerek bir ses çıkardı, ardından ahırın etrafında dolaşarak başka bir giriş bulmaya çalıştı. Küçük, kirli pencere parçalanmıştı ama onun geçebileceği kadar büyük değildi. Sonra bir yama yapıldığını fark etti; tahtalardan biri belli ki kırılmış veya çürüğe yenik düşmüştü ve yerine geçici olarak ama asla düzeltilmemek üzere uyduruk bir kontrplak parça çakılmıştı. Emily, babasını buradayken canlandırabiliyordu, elinde çekiç, kontrplak parçayı deliği kapamak için çakıyordu; ertesi gün gelip daha güzel bir çözüm bulmayı düşünüyordu.  Tabi bunu hiç yapmamıştı. Ahırı tamir ettikten sonra buralardan uzaklaşıp asla dönmemeye karar vermişti.

Emily derin bir iç geçirdi, zihnini fuzuli yere işgal eden bu hayal onu yıldırmıştı. Başa çıkması gereken yeterince acı yaşamıştı, sahteleriyle de başa çıkamazdı.

Emily ufak bir manevrayla kontrplağı yerinden oynatmayı başardı, tahmin ettiğinden daha büyük bir delik açılmıştı. Buradan kolayca geçti ve kendini karanlık ahırın içinde dikilirken buldu. Havada garip bir küf kokusu vardı ama Emily bunun tam olarak ne olduğunu bilemiyordu. Ama etrafında olan şeyleri tanımıştı. Ahır fotoğraflar için derme çatma bir karanlık odaya çevrilmişti. Bunun babasının bir hobisi olup olmadığını hatırlamaya çalıştı ama aklına gelen bir şey yoktu. Ailenin fotoğrafları çekmeye bayılırdı, Emily bunu hatırlayabiliyordu ama bu sevda uğruna karanlık oda yapacak kadar yoğun olmamıştı.

Emily, üzerinde birkaç tepsinin yan yana durduğu uzun ve geniş masaya doğru yürüdü. Emily, bunların fotoğrafları basmak için kullanılan sıvıların döküldüğü tepsiler olduğunu filmlerden gördüğü kadarıyla biliyordu. Masa boyunca asılı olan çamaşır ipinin üzerinde fotoğrafların asıldığı mandallar hala duruyordu. Bütün bu şey Emily’de merak uyandırmıştı.

Ahırın içinde ilgi çekici başka şeyler bulmak için dolaştı. İlk başta dikkate değer pek bir şey yoktu. Sadece baskıda kullanılan sıvıların durduğu şişeler, film makaraları için eski teneke kutular, uzun lensler ve kırık kameralar vardı. Daha sonra asma kilitle kilitlenmiş bir kapı daha buldu. Emily bu kapının nereye açıldığını ve arkasında ne olduğunu merak etti. Anahtarını bulmak için etrafa baktı ama bulamadı. Anahtarı aradığı sırasında fotoğraf albümleriyle dolu bir kutu buldu, üst üste, gelişigüzel şekilde yığılmışlardı. En üsttekini aldı, üzerindeki tozu üfledi ve kapağını açtı.

İlk fotoğraf siyah-beyaz, çok yakından çekilmiş bir saatin yüzüydü. Bir sonraki de siyah beyazdı ve boyunca örümcek ağı olan kırık bir pencerenin fotoğrafıydı. Emily sayfaları birer birer çeviriyordu, fotoğraflara kaşlarını çatarak bakıyordu. Ona göre profesyonel fotoğraflar gibi görünmüyorlardı, daha çok tecrübesiz bir el çekmişti, ama fotoğrafçının ruh halini yansıtan melankolik bir havaları vardı. Hatta, Emily fotoğraflara baktıkça çekilen konudan çok fotoğrafçının zihnine baktığını hissetti. Fotoğraflar, Emily büyük bir ahırda olmasına rağmen klostrofobik ve üzgün hissettiriyordu.

Birden bire arkasından bir gürültü geldi. Emily arkasını döndü, kalbi çarpıyordu ve elindeki fotoğraf albümünü yere düşürdü. Orada, ahıra girdiği boşlukta küçük bir köpek duruyordu. Bir sokak köpeği olduğu belli oluyordu, tüyleri keçelenmiş ve dağınıktı, orada dikilmiş Emily’ye bakıyordu, kendi küçük arazisinde birinin duruyor olması onun kafasını karıştırmıştı.

Bu kokuyu açıklıyor, diye düşündü Emily.

Daniel’ın bu başı boş köpekten haberi olup olmadığını merak etti.  Köpeği ve karanlık odayı yarın devam edecek bahçe satışı sırasında sormaya karar verdi, onunla konuşmak için bir nedeni olduğu için heyecanlandığını fark etti.

Sesli bir şekilde “Tamam, sakin ol,” dedi köpeğe. "Ben gidiyorum."

Sanki Emily’yi dinliyormuşçasına kafasını çevirdi. Albümü tekrar kutuya koymak üzere yerinden kaldırdı, ardından fotoğraflardan birinin yere düştüğünü gördü. Yerden aldığı sırada bir doğum günü fotoğrafı olduğunu fark etti. Küçük çocuklar, ortasında kaleye benzeyen kocaman, pembe bir doğum günü pastasının durduğu masanın etrafında oturmuşlardı. Birden bire Emily neye baktığını anladı, Charlotte’un doğum günü fotoğrafıydı bu. Charlotte'un beşinci doğum günü. Charlotte'un son doğum günü.

Emily gözlerinin dolduğunu hissetti. Resmi titreyen ellerinde sıkıca tuttu. Charlotte hakkında pek hatırası olmadığı gibi onun son doğum günü de bunların arasında değildi. Hayatı sanki ikiye bölünmüş gibiydi, ilk kısım Charlotte’un hayatta olduğu zamanlar ve ikinci kısım o yaşamını yitirdikten sonrasıydı; her şey ikinci kısımda kırılıyordu, anne babasının suskunluğun verdiği yük fazla gelmiş ve evlilikleri bitmiş, ve büyük final olarak babası sanki yer yarılmış içine girmişti. Ama bu olanların hepsi Emily Jane’in başına gelmişti, sonradan olmayı seçtiği Emily’nin, yıkıntıdan tekrar inşa ettiği insanın başına değil. Emily, Charlotte’lu hayatın kanıtına baktıkça eskiden olduğu, geride bıraktığı çocuğa daha yakın hissetmişti

Köpek havladı ve Emily ona doğru baktı. "Tamam," dedi, "anladım. Gidiyorum."

Albümü kutuya koymak yerine bütün kutuyu aldı, bu sırada bir altındaki kutunun da fotoğraflarla dolu olduğunu fark etmişti. Ardından geri çıkmak üzere girdiği deliğe doğru yavaş yavaş gitti. Kafası düşüncelerle patlayacak gibiydi. Gizli balo salonu, gizli karanlık oda, ahırdaki kilitli kapı, kutular dolusu fotoğraf… bu ev daha ne sırlar barındırıyor olabilirdi?

Dokuzuncu Bölüm

Elleri fotoğraf albümleriyle doluydu, eve doğru hızla gitti. Balo salonundan çekiç ve matkap sesleri geliyordu. Bu geç saate rağmen Daniel, onun için fotoğraf ve aynaları asıyordu. Her geçen gün daha da geç saatlere, hatta bazen gece yarısına kadar çalışıyordu. Daniel’ın bunu ona daha yakın olmak için yaptığı düşüncesi Emily’nin hoşuna gidiyordu; sanki yakınlığı korumak için, sanki tıpkı Emily’nin yaptığı gibi, onun bir bardak kahve veya çay getirdiği anı hevesle bekliyordu. Emily, günün işlerini bitirdikten sonra bu saatlerde yanına gider ve sohbet ederdi. Bu akşam da bunu bekliyor olmalıydı.

Ama bu akşam Emily’nin aklı başka yerdeydi. Hatta, Daniel’ı görmek Emily’nin istediği son şeydi. Charlotte’un fotoğrafı ve karanlık odanın keşfiyle o kadar sarsılmıştı ki tek odaklandığı şey biraz sonra yapmak istediği, yapmak zorunda olduğu şeydi. Sonunda.

Çünkü Emily’nin hala girmediği, bilerek girmekten kaçındığı odalar vardı. Bunlardan biri babasının çalışma odasıydı, o da oraya doğru gidiyordu. Evin içinde geçirdiği aylar sonra bile o çalışma odasının kapısı hala sıkıca kapalıydı. Rahatsız etmek istememişti. Veya, daha olası bir ihtimal, odanın sakladığı sırları ortaya çıkarmak istememişti.

Ama şimdi çok fazla şeyin çok uzun süre sır olarak kaldığını düşünüyordu. Ailesinin gizemi onu yiyip bitiriyordu. Sessizliklerin, bilinmezliklerin zihnini ele geçirmesine izin vermişti. Charlotte’un ölümü ve bunun sonucu annesinin yaşadığı çöküntü ve yıllar içinde yavaş yavaş gelen boşanma ve ayrılık, ailedeki kimse hiçbir konuda hiçbir zaman konuşmamıştı. Onlar korkaklardı, harekete geçmektense yaralarının iltihaplanmasına izin veriyorlardı. Annesi ve babası, ikisi de aynıydı, konuşulmamış çok şey vardı ve yaraların kangrene dönüşmesine olmasına izin verirlerdi. Tek tedavi orayı kesip atmaktı.

Kesip atmak, diye düşündü Emily.

Bu, tam olarak babasının yaptığı şeydi, öyle değil mi? Bütün ailesini kesip atmıştı, hakkında konuşamadığı problem neyse ondan kaçmıştı. Aşılamaz olarak gördüğü bir engel, bir zorluk gördüğü için çekip gitmişti. Emily bütün hayatını bunu düşünerek geçirmek istemiyordu. Cevap istiyordu. Ve bu çalışma odasına bulacağını biliyordu.

Merdivenleri ikişer ikişer çıkmaya başlamadan önce elindeki albümleri basamaklardan birine koydu.  Babasını çalışma odasına kadar zihninde bir sürü düşünce, bir amaç ile hızla üst kat koridoru boyunca yürüdü, vardığında ise duraksamıştı. Kapı karanlık vernikli bir ahşaptan yapılmıştı. Emily küçük bir kızken bu kapıya baktığını hatırlıyordu. O zamanlar görkemli hatta neredeyse tehditkar görünen, babasının ancak saatler sonra çıkabilecek şekilde içinde kaybolduğu, yutulduğu bir kapıydı. Onu burada rahatsız etmesine izin yoktu, çocukken sahip olduğu merak duygusuna rağmen kuralları çiğneyip içeri girmemişti. Neden içeriye alınmadığını bilmiyordu. Babasının neden bu kapının arkasında kaybolduğunu bilmiyordu. Annesi bu konuda hiçbir şey söylememişti ve yıllar geçip genç bir kız olduğunda hiç umursamayan bir tavır takınmış ve cevapsız kalan sorularının sessizliğe gömülmesine izin vermişti.

Kapının kolunu çevirmeyi denedi ve başarabildiği için şaşırmıştı. Çalışma odasının kilitli olacağını sanmıştı, içeriye girmesini bir şekilde engelleyeceğini düşünüyordu. Bu yüzden daha önce içine adım atmadığı odaya rahatça girebildiğini anlamak onu şok etmişti.

Tereddüt etti, sanki annesinin gelip onu azarlamasını bekliyordu. Ama tabii ki kimse gelmedi ve Emily derin bir nefes aldı ve kapıyı iterek açtı. Bir gıcırtıyla açıldı kapı.

Emily gölgeler odasına girmişti. İçeride büyük bir masa, dosya dolapları ve kitaplıklar vardı. Evi geri kalanının aksine burası düzenliydi. Babası burayı objeler veya sanat işleri veya fotoğrafla doldurmamıştı, hangisini almak istediğine karar veremediği için yerlerde uyumsuz kilimlerde yoktu. Hatta, bu evde içine girdiği her odayla kıyaslandığında burası babasınınmış gibi durmayan tek odaydı. Bu aykırılık rahatsız ediciydi.

Emily yavaş adımlarla ilerledi. O eve ilk geldiğindeki bütün evi sarmış olan koku gibi tanıdık bir toz ve küf kokusu vardı. Tavandan örümcek ağları sarkmış, lamba ve yarattığı gölge arasını doldurmuşlardı. Onların yanından geçti, etrafta sürünen ürpertici böcekleri rahatsız etmek istemiyordu.

Emily içeri girmişti ama nereden başlayacağını bilmiyordu. Aslında tam olarak ne aradığını da bilmiyordu. Gördüğü anda anlayacağını düşündü, ailesinin sırları bu odada bir yerde saklanıyordu.

Dosya dolabına doğru gitti ve aramaya nereden başladığının önemini olmadığı için ilk çekmeceyi açıp karıştırmaya başladı. Babasının belgeleri arasında evle ilgili resmi evraklar, anne babasının evlilik cüzdanı ve boşanma işlemlerinin evrakların buldu. Bir reçete buldu, Zoloft isimli bir antidepresan yazıyordu. Babasının ilaç kullanıyor olmasına şaşırmamıştı, evladını kaybeden herkes depresyona girebilirdi. Bunların hiçbiri babasını kayboluşunu açıklamıyordu.

Emily dolaptaki evrakları inceledikten sonra masadaki çekmecelerin yanına gitti. Açmaya çalıştığı ilk çekmece kilitliydi, içinden a-ha diye geçirdi. Tam kilidi açması için Daniel’ı çağıracaktı ki dikkati köşede duran küçük kasaya kaydı. O anda Emily kafasındaki soruların hepsinin cevaplanacağına dair bir hisse kapıldı.

Çekmeceyi bıraktı ve kasaya doğru gitti ve dizlerinin üstüne çöktü. Kasa bir anahtarla değil çevirerek açılan bir asma kilitle açılıyordu. Elleri titreyen Emily gümüş renkli kilidi çevirmeye başladı, ilk önce babasının doğum gününü denedi. Ama doğru şifre bu değildi ve kilit açılmadı. Ardından içinden bir ses doğru şifrenin Charlotte’un doğum günü olacağını söyledi. Charlotte babasının en sevdiği çocuğu olmuştu. Ama bu da işe yaramamıştı. Son çare olarak sayılar kendi doğum gününü gösterene dek kilidi çevirdi. Ardından kilidi çekti ve açıldı, şaşırmıştı.

Emily arkasına yaslandı, hayretler içerisinde kalmıştı. Babası gittiği için hep kendini suçlamıştı (annesi veya babası kaçıp gittiğinde bir çocuğun eninde sonunda hissedeceği gibi) çünkü Charlotte kadar iyi olduğunu düşünmüyordu ve onun, babalarının en sevdiği çocuk olduğunu düşünüyordu; Charlotte’u kaybetmek babasının en büyük acısı olmuştu ve Emily onun yerini tutamıyordu. Charlotte’un evin her yerinde bulunan fotoğrafları, sanki bu evin içine işlemişçesine bu ahşap yapının her yanından fırlıyordu, bu da uzun süredir sahip olduğu bu inancı destekliyordu. Ama Emily bir anda bambaşka bir gerçeklikle yüz yüze kalmıştı. Kasaya erişmek için kullanılan şifre onun doğum günüydü. Babası bunu özel olarak seçmişti. Acaba bunun nedeni kasanın içindeki şeyin bir tek Emily için orada olması mıydı? Ya da babası Emily’yi de Charlotte’u sevdiği kadar seviyordu.

Kasaya uzanıp kilidi çıkardığı sırada elleri titriyordu. Sonra kapıyı çekti. Kapı, gıcırdayarak açılmıştı.

Emily elini bilinmeyene doğru uzattı, el yordamıyla bakıyordu. Bir çeşit kumaş hissetti, kadife gibiydi. Çekip çıkardı. Elinde daha koyu bir kurdeleyle bağlanmış koyu kırmızı bir kese tutuyordu. Kese ağırdı ve Emily’nin kaşları çatılmıştı. Emily kurdeleyi açtı ve keseyi ter çevirdi. Bir iple birbirine bağlanmış inci taneleri düştü eline. Emily bu kolyeyi anında hatırladı. Yıllar önce anne babaları için korsancılık oyunu sergilerlerken Charlotte kaçırılan prenses olmuştu. Bu inci kolyeyi takmıştı ve babası bunu görür görmez kızmış ve çıkarmasını istemişti. Emily ağlamıştı, annesi de verdiği bu tepki yüzünden babasına kızmıştı ve kolye bir daha görünmemek üzere kayboldu.

Kolyenin annesine ait olduğunu açıklayacak kadar sakinleşmesi birkaç gün almışı. Emily, bu kolyenin manevi değerini ancak yıllar sonra anlamıştı; babaannesinin oğlunun eğitimi için satmak zorunda kalmadığı tek eşyası buydu. Bu kolye konusunda bir daha ne konuşuldu ne de Emily onu görebildi, ama sık sık kolyeyi düşünüyordu.

Şimdi kolye Emily’nin ellerindeydi, ona bakıyordu ve içini bir hayal kırıklığı kaplamıştı. İnci bir kolye aile sırlarını ve babasının ortadan kayboluşunu tam olarak açıklamıyordu. Babası, en değerli varlığını beş yaşındaki meraklı parmaklardan saklamak için bir kasaya koymuştu ve bu düşünce Emily’yi rahatsız ediyordu. O gittikten sonra Emily’nin annesi bu kolyeyi satmasın diye mi buraya saklamıştı? Bir gün geri geleceği için mi? Ya da beş yaşındaki halinden özür dilemek üzere Emily’nin eline geçmesi için mi buraya koymuştu? Peki ya kilit şifresi, bu bir ipucu muydu? Babası açıklamadığı sürece bilmek imkansızdı.

Emily parmak uçlarıyla incilerle oynuyordu. İnci kolye onu hayal kırıklığına uğrattığı için şımarık bir çocuk gibi hissetti; eğer babası kolyeyi onun bulması için buraya sakladıysa minnettar olması gerekirdi. O sadece, bu kasanın çaresizce aradığı cevapları barındırdığına emindi. Bulmacanın son parçasını burada bulacağını düşünüyordu.

İç geçirdi ve tam kasanın kapısını kapatıyordu ki arkada bir yerde bir şeyin saklandığını fark etti. Kasanın içine uzandı ve bu şeyi tuttu. Çıkardığında bunun üzerinde bir sürü anahtar olan bir anahtarlık olduğunu fark etti.

Elindeki şeye bakıyordu, bu keşif onun kalbinin hızla atmasına sebep olmuştu. Bu anahtarları buraya saklamasına sebep olan neydi? Anahtarları saklayacak kadar gizli kalmasını isteyeceği ne vardı?

Anahtarlıkta en az yirmi tane anahtar vardı ve Emily hepsini inceledi, hangi kapıları açtıklarını merak ediyordu. Ardından aklına çekmece geldi. Hızla çekmecenin başına gitti ve her birini denedi. Sonra aniden bir ses duydu.

Bu kadardı. Başarmıştı. Babasının bu kadar iyi bir şekilde ailesinden yıllarca sakladığı şeyi sonunda bulmuştu.

Çekmeceye baktı. İçinde sadece tek bir şey vardı: basit, beyaz bir zarf. Emily’nin anında tanıdığı bu düzenli el yazısı babasına aitti, soluk mavi mürekkeple tek bir kelime yazıyordu.

Emily.

Babasının ona asla vermediği bir mektup yazdığını fark etmesi Emily’nin vücudunu buz gibi bir hissin sarmasına sebep oldu. Mektubu bir çekmeceye kilitlemiş ve ardından bunu anahtarını da kasaya koymuştu. Emily, bu mektupta her ne varsa her şeyi değiştireceği hissine kapıldı.

Ama Emily mektubu açma fırsatı bulamadan kapı zili çaldı. Emily çığlık attı, başı neredeyse tavana vuracaktı. Neredeyse gece yarısıydı. Bu saatte arayan kim olabilirdi ki?

*

Emily mektubu cebine soktu, yerinden fırladığı gibi kapıya koştu. Merdivenleri başına geldiğinde Daniel’ın daha önce kapıya ulaştığını gördü. Kapı açıktı, önünde golf sahasından biraz önce çıkmış gibi görünen kısa boylu, şişman bir adam duruyordu.

“Merhaba,” dedi Daniel’a, sesi Emily’ye kadar geliyordu. "Geç saatte geldiğim için özür dilerim. Ben Trevor Mann, komşunuzum. Yüz metre arkanızda oturuyorum ve sezon başladığı için geldim.

Daniel’a doğru el uzattı. Daniel sadece bakıyordu. “Burası benim evim değil,” dedi. “Sıkman gereken el benimki değil.”

Daniel dönüp merdivenlerin üstünde duran Emily’ye işaret ettiğinde Emily kendi dudaklarında bir gülümseme hissetti. Aşağı indi ve Bay Mann’ın elini sıkıca tuttu, ona kimin patron olduğunu göstermek istiyordu.

"Ben Emily Mitchell. Çok memnun oldum."

“Ah,” dedi Trevor her zamanki arkadaşça haliyle. "Hata için özür dilerim. Her neyse, geç olduğunu biliyorum sizi tutmayayım. Bilmenizi istedim, arazinizde gözüm var ve bu yaz sonuna kadar almayı umut ediyorum.”

Emily kafası karışmışçasına gözlerini kırpıştırdı. "Özür dilerim, ne?"

“Araziniz. Son yirmi yıldır gözüm burada. Sizin sadece beş dönümünüz varken benim yüz dönüm arazim var, biliyorum ama sizinkinin deniz manzarası var ki bu da burayı suya bakan nadir arazilerden biri yapıyor. Burayı satın almak benim arazimi güzelce tamamlayacak. Burayı nakte çevirmek için güzel bir fırsat.”

"Anlamıyorum," dedi Emily.

“Anlamıyor musun? Fransızca mı konuşuyorum?” Sanki dünyanın en komik şakasını yapmış gibi sesli olarak güldü. “Arazinizi almak istiyorum Bayan Mitchell. Buranın sahibi kayıp olduğu için bir sürü açık var. Ama ışıkların yandığını fark edince kasabada biraz soruşturdum. Burada tekrar birinin yaşadığını bana Karen söyledi.

Emily ve Daniel şaşkınlık içinde birbirlerine baktılar.

“Ama burası satılık değil,” dedi Emily, sesinden hayrete düştüğü anlaşılıyordu. “Burası benim babamın evi. Bana miras kaldı.”

“Öyle mi?” dedi Trevor. Sesinde söylediği sözcüklere uygun düşmeyen arkadaşça bir ton var gibiydi. “Roy Mitchell öldü, öyle mi?”

"Şey, hayır, yani, o…" Emily kekeledi. "Karmaşık bir durum."

“Anladığım kadarıyla o kayıp,” dedi Trevor. “Bu da demek oluyor ki yasal olarak belirsiz bir durum var. Yıllardır vergisi ödenmemiş. Bürokratik işlemler dolayısıyla hiçbir şey yapılamamış.” Güldü. “Yüzünüzdeki boş ifadeden anlıyorum ki bunun farkında değilsiniz.”

Emily başını salladı, Trevor’un özellikle bu gece hayatını işgal edercesine buraya gelmesi kafasını karıştırmış ve sinirlendirmişti. “Bakın, arazi satılık değil. Burası babamın evi ve burada olmak için her türlü hakka sahibim.”

"Aslında," Trevor dedi, "öyle değil. İmar kurulunda olduğumu söylemeyi unuttum. Ben, Karen ve birkaç kişi geldiğinizden beri pek nazik davranmadığınızı düşünüyor. Bir komşuluk görevi olarak vergilerin ödenmediğini ve teknik olarak evin mülkiyetinin kasabaya geçtiğini size bildirmeyi kendi üzerime aldım. Dahası, bu evin oturma izni yıllar önce iptal edilmiş, yani burada oturmak istiyorsanız yeni bir iskan iznine ihtiyacınız var.  Şu an burada oturmak yasa dışı, anlıyor musunuz?”

Kaşlarını çattı, kızmıştı. Hayatının her adımında onu durdurmaya çalışan insanlar olduğunu keşfetmişti, ona ne yapamayacağını söyleyen patronlar, erkek arkadaşlar veya kaba komşular olmuştu, hepsi aynıydı. Hepsi de kafasının içinde bir otorite olmaya çalışmış, onu hayallerine ulaşmaktan alıkoymuş ve üzmüştü.

Ama hayatındaki bu otoritelerden bıkmıştı, daha fazla tahammül etmeyecekti.

“Böyle olabilir,” diye cevapladı sonunda, “ama yine de bu, babamın evini sizin eviniz yapmaz, öyle değil mi? ” Eşit miktarda sert ve geniş gülümsemeyle konuşmuştu, yüz ifadesi tıpkı Trevor gibi söylediği sözlerin sertliğini yansıtmıyordu.

Trevor’un yüzü sonunda düştü.

“Kasaba evinize el koyabilir ve sonra açık artırmayla satışa çıkarabilir,” diye ısrar etti. “O zaman ben satın alabilirim.”

“O zaman neden yapmıyorsun?” kumar oynuyordu.

Kaşları kızgınlıkla daha da çatılmıştı.

“Yasal olarak,” dedi, boğazını temizledi, “direkt olarak sizden almak daha temiz olur. Bu yasal durum işlemleri yıllarca geciktirebilir. Ve dediğim gibi, ne olacağı kesin olarak belli değil. Daha önce kasabada hiç böyle bir şey olmadı.”

“Yazık o zaman,” diye yanıtladı.

Trevor bakakaldı, dili tutulmuştu. Emily ise otoriteye karşı durduğu için kendisiyle gurur duymuştu.

Trevor’un yüzünde yavan bir gülümseme belirdi. “Bunu düşünmen için sana biraz zaman vereceğim. Ama gerçekten, düşünecek bir şey var mı emin değilim. Yani, bu evle ne yapacaksın? Hevesin geçtiğinde buradan ayrılacaksın. Yazları geri döneceksin. Yılda iki ay. Bütün yıl boyunca burada yaşayacağını mı düşünüyorsun? Kalıp ne yapacaksın? Gerçekçi ol. Diğer herkes gibi sonbaharda gideceksin. Veya paran bitecek.” Omuz silkti ve sanki biraz önce Emily’yi ve geçinme yolunu tehdit etmemiş gibi tekrar güldü. “Yapabileceğin en iyi şey teklifim hala geçerliyken araziyi bana satman. Neden ikimizin de hayatını kolaylaştırıp arazini bana satmıyorsun?” diye bastırdı. “Polisi arayıp sizi buradan attırmadan önce?” Daniel’a baktı. “Ve erkek arkadaşın,” diye ekledi.

Daniel’in gözlerinden siniri okunabiliyordu.

Emily geri çekilmedi.

“Neden arazimden çıkıp gitmiyorsun,” dedi, “neden ben polisi arayıp izinsiz girişten şikayetçi olmadan önce manzarasız yüz dönümüne geri dönmüyorsun?”

Farlara bakakalan bir geyik gibi görünüyordu, ve Emily hayatı boyunca kendisiyle hiç bu kadar gurur duymamıştı.

Trevor ardından gülümsemeye başladı, topuğu üzerinde döndü ve çimlerin üzerinden çıkışa doğru yürümeye başladı.

Emily kapıyı o kadar sert kapattı ki bütün ev sallandı. Emily kaybolmuş ve şaşkın gözlerle Daniel’a baktı, o da aynı durumdaydı.

Onuncu Bölüm

Emily kızmış, orada duruyordu. Kalbi çarpıyordu. Trevor Mann onu gerçekten kızdırmıştı.

Ama Emily öfkesini yansıtamıyordu, aklı sürekli arka cebinde duran mektuba gidiyordu.

Babasının ona yazdığı mektuba.

Cebinden çıkardı ve şaşkınlık içinde kağıdı inceledi.

"Pislik herif," diye başladı Daniel. “Sence gerçekten—”

Emily’nin ifadesini gördüğü anda kendini durdurdu.

“Orada ne var?” diye sordu Daniel, merak içerisinde kaşları çatıktı. "Bir mektup mu?"

Emily ellerindeki zarfa baktı. Düz. Beyaz. Standart büyüklükte. Çok zararsız görünüyordu. Ama yine de içinde ne olduğu onu korkutuyordu. Bir suçu mu itiraf ediyordu? Bir casus veya başka bir kadının kocası olduğu gibi gizli bir hayatın açıklığa kavuşması gibi miydi? Ya bir intihar notu? Sonuncusu olursa bununla nasıl başa çıkacağını bilemediği gibi diğer seçeneklere de nasıl tepki vereceğini hayal bile edemiyordu.

“Babamdan,” dedi Emily sessizce, tekrar yukarı, ona doğru baktı. “Diğer eşyalarıyla birlikte kilitlenmiş buldum.”

“Ah,” dedi Daniel. "Belki de gitmeliyim. Özür dilerim, fark etmemiştim—"

Ama Emily uzandı ve otur dercesine koluna dokundu. "Dur," dedi. "Lütfen? Ben bunu yalnız okumak istemiyorum.”

Daniel başını salladı. “Gidip oturalım mı?” Sesi daha yumuşak ve ilgili geliyordu. Oturma odasındaki kapıyı işaret etti.

"Hayır," dedi Emily. “Şöyle. Benimle gel."

Daniel’ı üst kata, çalışma odasına götürdü.

“Küçük bir çocukken bu kapıya bakar dururdum,” dedi Emily. “İçeriye girmem yasaktı. Ve bak.” Kulpu çevirdi ve kapı açıldı. Küçük bir omuz silkme hareketiyle Daniel’a döndü. “Kilitli bile değilmiş.”

Daniel şefkatli bir şekilde gülümsedi. Emily’nin yanında sanki parmak ucunda yürüyordu ve Emily bunun nedenini anlayabiliyordu. Mektupta yazan şey bir bomba olabilirdi. Bir tür felaketin ve umutsuzluğun içine sürüklenmesine sebep olabilirdi.

Karanlık çalışma odasına girdiler ve Emily babasının masasına oturdu.

“Bu mektubu yazmış,” dedi Emily. “Bu çekmeceyi açmış. İçine atmış. Kilitlemiş. Anahtarı da kasaya saklamış. Ve ardından hayatımdan tamamen çıkıp gitmiş.”

Daniel bir sandalye çekti ve Emily’nin yanına oturdu. “Hazır mısın?”

Emily başını salladı. Korku filmini parmaklarının arasından izleyen korkmuş bir çocuk gibi Emily, zarfa bakamıyordu, eline aldı ve yırtarak açtı.  Mektubu zarftan çıkardı, içinden çıkan şey ikiye katlanmış basit bir mektup kağıdıydı. Mektubu açtığı sırada Emily’nin kalbi hızla atmaya başlamıştı.

Sevgili Emily Jane,

Bu mektup okunana ne kadar süre geçmiş olacak bilmiyorum. Umuyorum ki benim için meraklanıp uzun süreli acılar çekmediniz.

Sizi bırakıyor oluşum en büyük pişmanlığım olacak, buna hiç şüphem yok. Ama kalamam. Beni affetmek hiçbir zaman elinden gelmese de umarım bir gün sebebimi anlar ve bunu kabul edersin.

Sana söyleyeceğim sadece iki şey var. Birincisi -ki bu konuda bana inanmalısın, bunların hiçbiri senin hatan değildi. Charlotte’un başına gelen şey veya annen ve benim evliliğimizin içinde bulunduğu durum da değildi.

İkincisi de seni seviyorum. Seni ilk gördüğüm andan son ana kadar.  Sen ve Charlotte benim bu dünyaya olan en büyük katkılarımsınız. Ben yanınızdayken bunu asla dile getirmediysem yeterli olmasa da, sizden ancak özür dileyebilirim,

Umarım bu mektubu okumak, ne zaman olursa olsun sana iyi gelmiştir.

Bütün Sevgilerimle,

Baban

Zihninde milyonlarca his birbirine girmişti, Emily mektubu tekrar tekrar okudu, mektubu gittikçe daha sıkı tutuyordu. Sayfada babasının kelimelerini görmek, zihninde yirmi yıl önceki sesini duymak onun yokluğunu daha da belirgin hale getirmişti.

Mektubun düşmesine izin verdi. Masanın üzerine önce mektup süzüldü, ardından göz yaşları geldi. Daniel onunla paylaşmasını istercesine Emily’nin elini tuttu, endişesi okunabiliyordu ama Emily bir şeyler söylemekte zorlanıyordu.

“Yıllar boyunca beni yeterince sevmediği için terk ettiğini düşündüm,” diye kekeledi. “Çünkü ben Charlotte değildim.”

"Charlotte kim?" diye nazikçe sordu Daniel.

“Kız kardeşim,” diye açıkladı Emily. “O öldü. Babamın hep beni suçladığını düşünürdüm. Ama öyle değilmiş. Orada böyle yazıyor. Benim hatam olduğunu düşünmüyordu. Ama eğer beni suçladığı için girmediyse neden gitti?”

“Bilmiyorum,” dedi Daniel, kolunu Emily’nin üstüne attı ve onu kendine doğru çekti. “Başka insanların niyetlerinin veya yaptıkları şeyi neden yaptıklarının hiçbir zaman tam olarak anlaşılabileceğini düşünmüyorum.”

“Bazen onu tanıdığımı bile düşünmüyorum,” dedi üzgün bir şekilde, Daniel’in göğsüne yaslanmıştı. "Tüm bu sırlar. Tüm bu gizem. Balo salonu, karanlık oda, Tanrı aşkına! Ben onun fotoğrafı sevdiğini bile bilmiyordum."

"Aslında, o bendim," dedi Daniel.

Emily duraksadı ve geri çekildi. "O bendim ne demek?"

Daniel tekrarladı, “Karanlık oda,"  "Baban yıllar önce benim için ayarlamıştı."

“Öyle mi?” dedi Emily, burnunu çekiyordu. "Neden?"

Daniel iç çekti ve başka yöne baktı. “Ben küçükken baban beni arazi içinde yakaladı. Evden kaçmıştım ve sizin burada pek kalmadığınızı biliyordum. Ahırda saklanırsam kimsenin beni fark etmeyeceğini düşündüm. Ama baban beni buldu. Ve kıçımı tekmeyi basmak yerine bana yemek ve biraz bira verdi”, yukarı doğru baktı ve o anı hatırlayıp gülümsedi, “sonra bana kaçtığım şeyin ne olduğunu sordu. Ben de ona gençlerin klasik zırvasını uzun uzun anlattım. Ailemin beni nasıl anlamadığını söyledim. Kendim için istediklerim ve onların benim için istedikleri şeyler o kadar farklıydı ki ortak nokta bulamadık. O zamanlar raydan çıkmıştım, okulu asıyordum, aptal şeyler yüzünden polisle başım derde giriyordu. Ama o sakindi. Benimle konuştu. Hayır, beni dinledi. Daha önce kimse bunu yapmamıştı. Benim ne sevdiğimi bilmek istiyordu. Ben utanmıştım, bilirsin ya, ona fotoğraf çekmeyi sevdiğimden bahsetmekten. Hangi on altı yaşındaki erkek bunu kabul etmek ister ki? Ama onun için hiç sorun yoktu. Ve ahırı karanlık oda olarak kullanabileceğimi söyledi. Ben de öyle yaptım.”

Emily ahırda bulduğu, onları çeken kişinin yorgun ruhunu yansıtan siyah beyaz fotoğrafları düşündü. Fotoğrafçının bir çocuk olabileceğini hiç düşünmemişti, on altı yaşında ev hayatıyla sorunları olan bir çocuk.

"Baban beni eve geri dönmem için teşvik etti," diye ekledi Daniel. “Ama ben kabul etmeyince benimle bir anlaşma yaptı. Eğer okulu bitirirsem müştemilatta kalmama izin vereceğini söyledi. Böylece büyün yıl boyunca buraya geldim. Benim sığınağım oldu. Onun sayesinde okulu bitirdim. Bunu söylemek için onu tekrar görmeye sabırsızlanıyordum.  O benim idolüm olmuştu, ona neler yaptığımı göstermek istiyordum, onun bana ne kadar yardımcı olduğunu ve onu sayesinde kendimi nasıl düzelttiğimi göstermek istiyordum.” Daniel Emily’ye baktı, göz teması o kadar yoğundu ki Emily bu elektriği damarlarında hissediyordu. "O yaz bir daha geri gelmedi. Ve bir sonraki yaz. Ve hiç bir zaman.

Daniel’in sözleri Emily’yi vurmuştu. Babasının kayboluşunun kendisinden başkasını da etkilediğini hiç düşünmemişti, ama Daniel işte oradaydı, ruhunu açmıştı, aynı acıyı paylaşıyorlardı. Ne olduğunu bilmemek ve bunun içinde yarattığı boşluğun ne demek olduğunu, nasıl hissettirdiğini Daniel da biliyordu.

“Bu yüzden mi arazi için yardım ediyorsun?” dedi Emily sessizce.

Daniel başını salladı. "Baban bana hayatta ikinci bir şans verdi. Bunu yapan tek kişiydi. Bu yüzden buraya bakıyorum.”

İkisi de sessizliğe gömüldü. Sonra Emily ona baktı. Dünyadaki onca insanın içinde, Emily dışında babasının kayboluşundan etkilenen tek kişi Daniel’mış gibi görünüyordu. Ortak noktaları buydu. Bu bağ, Emily’nin daha önce hiç hissetmediği kadar Daniel’a yakın hissetmesine sebep olmuştu.

Daniel’ın gözleri Emily’nin yüzünde geziyordu, zihnini okuyor gibiydi. Daniel daha sonra ellerine Emily’nin çenesine götürdü ve avcuyla yanağını tuttu. Onu yavaş yavaş kendine çekiyordu, Emily onun kokusunu alabiliyordu, çam ağacı ve taze çim kokusu ve ahşap şöminenin dumanı.

Emily’nin gözleri yavaşça kapandı ve ona doğru gitti, dudaklarında onun dudaklarını hissetmeyi bekliyordu. Ama hiçbir şey olmadı.

Gözlerini açtığı anda Daniel kollarını gevşetti.

"Ne oldu?" dedi Emily.

Daniel sesli bir şekilde nefes verdi. "Annem harika bir kadın değildi ama bana bir tek müthiş tavsiye vermişti. Ağlayan bir kızı asla öpme.”

Bunu söylediği anda kalktı ve çalışma odası boyunca yavaşça yürümeye başladı. Emily sanki şişmiş bir şey gibi söndüğünü hissediyordu. Daniel’ın arkasından yavaşça kapıyı kapattı ve ardından sırtını kapıya yasladı ve yere doğru kaydı, bir kez daha yaşlar gözlerinden süzülüyordu.

On Birinci Bölüm

Ertesi sabah, kapı çaldığında, Emily’nin pijamalarını değiştirecek bile vakti olmamıştı.

Merdivenlerden aşağı hızla inerken, dün gece hakkında düşündü. Çok fazla uyumuştu, kendini uykuya vermişti. Şimdi, Daniel’ı da o duygu seline sürüklediği için utanmış ve kafası bulanık hissediyordu. Bir de, o hiç olmaması gereken öpücük vardı. Gözlerine bakabileceğinden bile emin değildi.

Kapıya gitti ve çekerek açtı.

“Erkencisin,” dedi, gülümseyerek ve normal davranmaya çalışarak.

“Evet,” dedi Daniel, adım atarken. Elleri ceplerindeydi. “Belki kahvaltı ederiz diye düşündüm?”

“Tabii,” dedi, eliyle onu içeri davet ederken.

“Hayır, ben dışarıya çıkarız diye düşünmüştüm?” Tuhaf bir şekilde boynunun arkasını ovuşturmaya başlamıştı.

Emily, gözlerini kısarak onun ne dediğini anlamaya çalıştı. Sonra kafasına dank etti ve küçük bir gülümseme dudaklarına yayılmaya başladı. “Yani, çıkıyormuşuz gibi mi?”

“Şey, evet,” diye yanıtladı Daniel, kıvranarak.

Emily sırıttı. Tüm mütevazılığıyla kapısının önünde duran Daniel’ın ne kadar tatlı gözüktüğünü düşündü. “Sadece mektup hakkında kötü hissettiğin için bunu istemiyorsun, değil mi?” diye sordu.

Daniel’ın ifadesi, dehşete dönüşmüştü. “Hayır! Alakası yok. Soruyorum çünkü senden hoşlanıyorum ve-” İç geçirdi ve sanki sözcükler boğazında yok oldu.

“Sadece şaka yapıyordum,” diye yanıtladı Emily. “Ben de seninle çıkmak isterim.”

Daniel gülümsedi ve başını salladı, fakat hala orada tuhaf tuhaf bakarak dikiliyordu.

“Hemen şimdi mi diyorsun?” dedi Emily, şaşırmıştı.

“Sonra da olur?” dedi aceleyle. “İstersen öğle yemeğine de çıkabiliriz?” Ya da Cuma akşamı? Cuma akşamını mı tercih edersin?” Daniel’ın enerjisi sönmüş gibiydi.

“Daniel,” dedi Emily, gülerek ve durumu kurtarmaya çalışarak. “Şimdi olur. Daha önce hiç biriyle kahvaltı için çıkmamıştım. Çok tatlı.”

“Buna başlamak için yanlış bir yol seçtim, değil mi?” dedi Daniel.

Emily başını salladı. “Hayır,” dedi, ona kendini iyi hissettirmeye çalışarak. “Gayet iyi gidiyorsun. Ama makyaj yapabilmem için bana biraz vakit vermelisin. Saçımı da tarayacağım.”

“Böyle harika görünüyorsun,” dedi Daniel, sonra aniden kıpkırmızı oldu.

“Özgürlüğüne kavuşmuş bir kadın olabilirim,” diye cevapladı Emily, “ama gene de bir randevuya pijamalarımla gitmek istemem.” Utanarak gülümsedi. "Uzun sürmez."

Sonra döndü ve merdivenlerden, adımlarında bahar esintisiyle yukarı çıktı.

*

Plastik sıranın malzemesi Emily’nin bacaklarının arka kısmına yapışıyordu. Sandalyesinde kımıldandı, ellerini eteğinin kumaşında dolaştırdı ve bu, birkaç ay önce, New York’ta şık bir restoranda Ben’in karşısında, ona evlenme teklif etmesini bekleyerek oturduğu anı hatırlattı.  Şimdi ise, Daniel’ın karşısında, Joe’s adında, Sunset Limanı’nın en yeni lokantasında sessizce ve tuhaf hislerle oturmuş, Daniel’ın kahvaltıyı masaya koyuşunu seyrediyordu.

“İşte,” dedi Emily, Joe denen adam kimse ona minnet duyup, bakışlarını Daniel’a çevirmeden. “İşte buradayız.”

“Evet,” diye yanıtladı Daniel, kupasına bakıyordu. “Ne konuşmak istiyorsun?”

Emily güldü. “Bir konu mu lazım?”

Daniel birden bire afallamış gibi gözüktü. “Öyle demek istememiştim. Yani sadece konuşalım demiştim. Sohbet. Herhangi bir şey hakkında.”

“Yani, ev dışında bir şey mi diyorsun?” dedi Emily, küçük bir gülümsemeyle.

Daniel başını salladı. "Kesinlikle."

“Peki,” diye başladı Emily, “ne kadar zamandır gitar çaldığını anlatmaya ne dersin?”

“Uzun zamandır,” diye yanıtladı Daniel. “Çocukluğumdan beri. Tahmin edecek olsam, on bir yaşımdan beri derdim.”

Emily, Daniel’ın iletişim kurma şekline alışmıştı, en çok bilgiyi en az kelimeyle anlatıyordu. Bir duvarı boyarken ya da biraz daha çivi uzatmasını söylerken genellikle bu bir sıkıntı yaratmıyordu. Ama bir lokantada birbirlerinin karşısında otururken, bu, işleri pek de kolaylaştırmıyordu. Daniel’ın randevuları için, Sunset Limanı’nın yeni ve ucuz lokantasını neden seçtiğini anlayabiliyordu Emily. Dünyadaki en resmi olmayan yerdi. Daniel’ı takım elbise içerisinde, Ben’in onu götürdüğü gibi şık restoranlarda hayal edemedi.

Hemen sonra, Joe geldi. “Kahvaltınızda her şey yolunda mı?” diye sordu.

“Gayet iyi,” diye gülümseyerek cevapladı Emily.

“Kahvenize biraz daha eklememi ister misiniz?” diye sordu Joe.

“Ben istemiyorum, teşekkürler,” dedi Emily.

“Ben de,” diye cevapladı Daniel.

Konuyu anlayıp onları yalnız bırakmak yerine, Joe, elinde kahve demliğiyle bulunduğu yerden kıpırdamadı.

“Siz çıkıyor musunuz?” dedi.

Daniel, yer yarılsa da içine girsem bakışı attı. Emily’yi ise bir kıkırdama aldı.

“İş görüşmesindeyiz aslında.” dedi, sesi son derece ciddiydi.

Kahve demliğini alıp başka müşterilerin masalarına musallat olmadan önce “Ah, tamam, sizi yalnız bırakayım,” diye yanıtladı Joe.

Dikkatini yeniden Daniel’a yönelten Emily, “Buradan gitmek istiyormuş gibi görünüyorsun,” dedi.

“Seninle alakası yok,” dedi Daniel, mahcup gözüküyordu.

“Rahatla,” dedi Emily, gülerek. “Sadece dalga geçiyorum. Ben de burada biraz klostrofobik hissediyorum." Omzunun üzerinden baktı.  Joe yakınlaşmaktansa, ortalarda dolanıyordu. "Yürüyüşe gidelim mi?"

Daniel gülümsedi. “Elbette. Bugün limanda bir festival var. Biraz uyduruk.”

“Uyduruk şeyleri severim,” dedi Emily, tereddütünü hissedebiliyordu.

“Güzel. Tekneleri suya indiririz. Her sene aynı gün olur. Burada insanlar bunu bir çeşit kutlamaya çevirmiş durumda. Bilmiyorum ama belki eski zamanlardan hatırlarsın?”

“Aslında, hatırlamıyorum,” dedi Emily. “Görmek isterim.”

Daniel utangaç görünüyordu. “Benim de bir teknem var,” dedi. “Uzun süredir kullanmadım. Muhtemelen paslanmıştır. Motorun da çalışmayacağına iddiaya girebilirim.”

“Nasıl kullanmazsın?” dedi Emily.

Daniel gözlerini kaçırdı. “O da başka bir günün hikayesi olsun,” dedi sadece.

Emily dokunmaması gereken bir yaraya dokunduğunu hissetti. Tuhaf randevuları gittikçe daha da tuhaflaşıyordu.

“Hadi festivale gidelim,” dedi Emily.

“Gerçekten mi?” diye sordu Daniel. “Sadece ben dedim diye gitmek zorunda değiliz.”

“Gitmek istiyorum,” diye cevapladı Emily. Gerçekten de istiyordu. Uzun sessizlikler ve yan bakışlara rağmen Daniel ile birlikte olmaktan hoşlanmıştı ve randevunun bitmesini istemiyordu.

“Hadi,” dedi hevesli hevesli, masanın üzerine para bırakırken. Ayağa kalkıp ceketini sandalyenin arkasından almadan önce, “Hey, Joe, parayı buraya bıraktık, umarım sorun olmaz.” diye seslendi yaşlı adama.

"Emily, bak, önemli değil,“ dedi Daniel. “Benimle saçma bir festivale gelmek zorunda değilsin.”

“İstiyorum,” diyerek onu ikna etmeye çalıştı Emily. “Gerçekten istiyorum.”

Daniel’a onu izlemekten başka çare bırakmayarak, çıkışa doğru yürümeye başladı.

Sokağa çıkar çıkmaz, Emily, uzaktan, limandaki helyum balonları görebildi. Hava güneşliydi ama havayı serinleten ince bir tabaka bulut da vardı. İnsanlar sokaktan, aşağı, limana doğru yürüyorlardı ve Emily teknelerin suya indirilmesinin burada ciddi bir olay olduğunu fark etti. O ve Daniel, limana doğru kalabalığı takip ettiler. Onlar yürürken bir bando canlı müzik çalıyordu. Sokak boyunca, yol kenarında, tezgahlar pamuk şeker ve tatlılar satıyorlardı.

"Bir şey almamı ister misin?" dedi Daniel, gülerek. “Bu randevuda yapılacak cinsten bir şey değil mi?”

“"Bunu çok isterim," diye cevap verdi Emily.

Daniel’ın etrafı çocuklarla çevrili pamuk şeker makinesine doğru kalabalığı yararak gidişini, ona dev, mavi ve parlak bir pamuk şeker alışını ve kalabalığın içinden dikkatlice taşıyarak geri gelişini kıkırdayarak seyretti. Pamuk şekeri ona abartıyla uzattı.

“Neli bu?” Emily parlak renge bakarak güldü. “Mavi parlak tatta bir pamuk şeker olduğunu bilmiyordum.”

“Bence üzümlü,” dedi Daniel.

“Parlak üzüm,” diye ekledi Emily.

Pamuk şekerden bir parça kopardı. Bunlardan bir tane yemeyeli yaklaşık otuz yıl olmuştu ve kopardığı parçayı ağzına atar atmaz tahmin ettiğinden çok daha tatlı olduğunu fark etti.

“Ah, diş ağrısı!” diye bağırdı. “Sıra sende.”

Daniel, parlak mavi kabartıdan bir avuç aldı ve ağzına sokuşturdu. Birden yüzünü ekşitti.

"Oh Tanrım. İnsanları çocuklarını bununla mı besliyor?" dedi.

“Ağzın mavi oldu!” diye bağırdı Emily.

“Seninki de,” dedi Daniel.

Emily güldü ve yavaş yavaş su kenarına doğru inerlerken kolunu onunkine doladı, adımları bandonun çaldığı müzikle eşleşmişti. Teknelerin birbiri ardına suya indirilişini seyrederken, Emily başını Daniel’ın omzuna yasladı.  Kasaba halkının mutluluğunu hissedebiliyordu ve bu, burayı ne kadar çok sevdiğini yansıtmaya yetiyordu. Baktığı her yerde gülümseyen yüzler görebiliyordu, çocuklar kaygısızca etrafta koşuşturuyorlardı. Hayatındaki karanlık olaylar onu değiştirmeden önce, o da aynı bu çocuklar gibiydi.

"Bu aptalca, özür dilerim," dedi Daniel. "Seni buraya getirmemeliydim. İstersen gidebiliriz."

"Gitmek istediğimi nereden çıkardın?" diye cevapladı Emily.

"Üzgün görünüyorsun," dedi Daniel, ellerini cebine sokarak.

“Üzgün değilim,” diye yanıtladı Emily, dalgın bir şekilde. "Hayat hakkında düşünüyorum. Geçmişim hakkında." Sesi alçalmıştı. “Ve babam hakkında.”

Daniel başını salladı ve bakışlarını suya çevirdi. "Burada ne aradığını buldun mu? Soruların cevaplandı mı?"

"Buraya gelirken hangi soruları yanıtlamayı istediğimi bile bilmiyorum," Emily ona bakmadan yanıtladı. "Ama bir şekilde, o mektubun onlara cevap olduğunu hissediyorum."

Daniel konuşmadan önce uzun bir sessizlik oldu. “O zaman bu gideceğin anlamına mı geliyor?”

Ciddi bir ifade takınmıştı. Emily, ilk kez onun gözlerinde bir şey okuduğunu düşündü. Bir özlem. Ona olan özlem mi? "Kalmayı hiç planlamıyordum," dedi sessizce.

Daniel uzaklara baktı. "Biliyorum. Ama fikrini değiştirdiğini sanıyordum."

"Sadece onla alakalı değil," diye cevap verdi Emily. “Bu bunu finansal olarak kaldırıp kaldıramayacağımla ilgili. Üç aydır biriktirdiğim paradan harcıyorum. Ve Trevor Mann başarılı olursa, geri kalanını da yasal ücretler ve vergilere harcamam gerekecek."

"Bunun olmasına izin vermeyeceğim," dedi Daniel.

Durdu ve yüzünü inceledi. "Bu senin için neden bu kadar önemli?"

Daniel, bunu düşünmemiş olmasına şaşırarak baktı ve “Çünkü yasal olarak benim de orada olmaya hakkım yok,” dedi. “Sen gidersen, ben de giderim.”

“Haa,” dedi Emily, yerle bir olmuştu. Araziyi kaybetmenin, Daniel’ın da evsiz kalacak olmasından daha fazlasını ifade ettiğini düşünmüştü. İçinde o olduğu için evi umursadığını düşünmek istemişti ama belli ki yanlış anlamıştı. Daniel’ın gidecek başka yeri var mı diye merak etti.

Aniden, kalabalık arasındaki Belediye Başkanı’nı fark etti Emily. Gözleri yaramazca genişledi. Daniel’a döndü ve kalabalığa karıştı.

Onu izlerken "Emily, nereye gidiyorsun?" dedi, bıkkın bir şekilde.

“Hadi!” diye bağırdı, onu takip etmesini isteyerek.

Belediye Başkanı bakkala girerken, Emily insan güruhu arasından kendine yol açtı. Kapının üstündeki zil, Emily, Belediye Başkanı’nın arkasından içeri girerken öttü, sonra bir kere de Daniel onun arkasından içeri girerken. Belediye Başkanı arkasını döndü ve onları tanıdı.

Belediye Başkanı arkasını döner denmez, Emily heyecanla “Merhaba!” dedi. "Beni hatırladınız mı? Emily Mitchell. Emily Jane."

"Oh evet, evet," diye cevapladı Belediye Başkanı. "Festivalin tadını çıkarıyor musun?"

"Evet," diye cevap verdi Emily. “Burada bulunabildiğim için mutluyum.”

Belediye Başkanı, acelesi olduğunu ve gününe devam etmek istediğini iletir gibi gülümsedi. Ama Emily’nin ödün vermeye niyeti yoktu.

“Sizinle konuşmak istiyordum,” dedi. "Bana yardım edebilir misiniz diye merak ettim."

“Ne ile ilgili, canım?” diye cevapladı Belediye Başkanı, onu geçip raftan bir paket un alırken.

Kendini onun önüne attı. "Trevor Mann."

Belediye Başkanı durakladı. "Ha?", bakışlarını önce tezgahın arkasındaki Karen’a sonra Emily’ye kaydı. “Gene ne yaptı?”

“Benim arazimi istiyor. Mülkle ilgili yasal bir boşluk olduğunu ve oturmak için bir sertifikaya ihtiyacım olduğunu söyledi.”

"Eh," dedi Belediye Başkanı, biraz telaşlı görünüyordu. “Burada her şey insanlar ile alakalı, biliyorsun. Önemli olan tek şey bu. Bu konularda oy kullananlar onlar ve sen de pek arkadaş canlısı davranmıyorsun."

Emily'nin ilk içgüdüsü onun iddiasını çürütmekti ama haklı olduğunu fark etti. Daniel hariç, Sunset Limanı’nda ona arkadaşça davranan tek kişi Rico idi ve onun da adını bile bir unutup, bir hatırlıyordu. Trevor, Karen, Belediye Başkanı, hiç birinin ona karşı iyi şeyler hissetmek için bir sebebi yoktu.

“Roy Mitchell’in kızı olmakla bu işten yırtamaz mıyım?” dedi utangaç bir gülümseme ile.

Belediye Başkanı güldü. “O köprüyü çoktan yaktın sanırım, değil mi? Sakıncası yoksa, şimdi biraz alışveriş yapmalıyım.”

“Tabii ki,” dedi Emily, Belediye Başkanı’nın yolundan çekilerek. “Karen,” diyerek, kasanın arkasındaki kadını selamladı. Sonra Daniel'ın kolunu yakaladı ve onu mağazadan dışarı çıkardı.

Marketten çıkarken, kapının üzerindeki zil, veda etmek için çaldı ve Daniel "Tüm bunlar neydi?" diye kulağına fısıldadı.

Kolunu bıraktı. "Daniel, ben gitmek istemiyorum. Ben aşık oldum. Yani, kasabaya.” diye ekledi onun gözlerindeki paniği görür görmez. “Bana aradığım cevapları bulup bulmadığımı sormuştun ya? Biliyor musun, bulamadım. Babamın mektubu pek de bir şeyi cevaplamıyor. Bu evde hala keşfetmek zorunda olduğum bir sürü şey var.”

“Tamam…” dedi Daniel, bu konuşmanın tam olarak nereye gittiğini anlayamayarak. “Peki para durumu ne olacak? Ve Trevor Mann? Burada kalmanın sana bağlı olmadığını söylemiştin.”

Emily sırıttı ve kaşlarını kaldırdı. “Sanırım, bir fikrim var.”

On İkinci Bölüm

Ertesi gün, Emily erken uyandı ve aklında Sunset Limanı halkının onu sevmesini sağlayacak bir planla direk kasabaya indi. Onun bunu yapması için harekete geçiren şey tabii ki oylarını almaktı ama sonra ne olursa olsun onlarla arkadaş olmak istediğini fark etti. İzin önemliydi, ama onu alabilsin ya da alamasın, onun için daha önemli olan şey, yanlışlarını düzeltmekti. Sonunda, buradaki herkese ne kadar soğuk ve ilgisiz davrandığını fark etti ve kendini çok kötü hissetti. Bu, o değildi. Onun için oy verseler de, vermeseler de, ya da onunla arkadaş olsalar da, olmasalar da, bu değişikliği yapmak zorunda olduğunu hissetti. New York’taki Emily’yi bir kenara bırakıp, eskiden olduğu gibi arkadaş canlısı küçük kasaba insanı olmanın vakti gelmişti.

Fark etti ki, her şeye bakkaldaki Karen’dan başlamalıydı. Kestirme yolu takip etti ve Karen daha kapıyı açarken oraya vardı.

“Oh,” dedi Karen, yaklaşanın Emily olduğunu görünce. “Kasayı açıp çalışır hale getirmem için bana beş dakika verebilir misin?” Sesi düşmanca değildi ama Karen’ın herkese haddinden fazla arkadaşça davranan biri olduğu düşünüldüğünde, bu ılık selamlama Emily’den pek hoşlanmadığının açık bir işaretiydi.

“Aslında, bir şey almaya gelmedim,” dedi Emily. “Seninle konuşmak istiyorum.”

Karen durdu, eli hala kilitteki anahtardaydı.” “Ne hakkında?”

Kapıyı iterek açtı, Emily de onu takip ederek içeri girdi. Hemen hemen perdeleri kaldırdı ve dönerek açılan ışıkların ve tabelaların ve kasanın uğultusu etrafı sardı.

“Tamam,” dedi Emily, affedilmeye çalışan biri gibi etrafta onun peşinden dolanıyordu, “Senden özür dilemek istedim. Kötü bir başlangıç yaptığımızı düşünüyorum.”

“Üç aydır kötü bir başlangıç yapıyoruz,” diye yanıtladı Karen, marketin koyu yeşil önlüklerinden birini kalın karnına bağlarken.

"Biliyorum, diye cevap verdi Emily. “Buraya ilk geldiğimde biraz soğuk davrandım çünkü yeni bir ayrılık yaşamıştım ve işimi kaybetmiştim ve hayatım biraz karanlıktı. Ama şimdi işler iyi gidiyor ve senin bu toplumun önemli bir parçası olduğunu biliyorum bu yüzden yaşadıklarımızı unutabilir miyiz?"

Karen tezgahın etrafında yürüdü ve Emily’ye bir bakış attı. Ve sonunda “Olabilir ama denemeliyim,” dedi.

“Harika,” dedi Emily, neşeyle. “O zaman, bu senin.”

Karen gözlerini açtı ve Emily’nin uzattığı küçük zarfa baktı. Kuşkuyla aldı. "Bu nedir?"

"Bir davetiye. Evde bir akşam yemeği partisi veriyorum. Kasabanın insanları evi nasıl yenilediğimi görmek ister diye düşündüm. Yemek ve kokteyl yapacağım. Eğlenceli olacak."

Karen şaşkın baktı ama yine de davetiyeyi aldı.

“Hemen cevap vermek zorunda hissetme,” dedi Emily. "Hoşça kal!"

Bakkaldan koşarak çıktı ve bir sonraki noktaya doğru sokakta yürümeye başladı. Yürürken, bu kasabayı ne kadar sevmiş olduğunu fark etti. Şirin mimarisi, çiçek sepetleri ve ağaçlıklı sokakları ile gerçekten güzeldi. Festivalden kalan flamalar hala asılıydı, bu da hala devam eden bir kutlama varmış hissi yaratıyordu.

Emily'nin sonraki durağı benzin istasyonu oldu. Buraya geldiğinden beri çok da benzine ihtiyacı olmadığı çünkü araba kullanmadığına kendini inandırarak şimdiye kadar buraya gelmekten kendini alıkoymuştu, ama aslında gerçek olan buraya ilk geldiğinde onu eve bırakan adamla karşılaşmak istememesiydi. Herkesin arasında en kaba ona davranmıştı ve eğer Sunset Limanı’ndaki insanlarla arasını düzeltecekse, o, mutlaka davetli listesinde olmalıydı. Kasabadaki tek benzin istasyonu ona ait olduğunu için, herkes tarafından tanınıyordu. Eğer ondan onay alırsa belki diğerleri de onun izinden gidebilirdi.

Kapıyı açıp, kafasını içeri uzatıp, “Merhaba,” dedi çekinerek. "Birk, değil mi?"

"Ah," dedi adam. “Ya da kar fırtınasında beliren ve bir daha hiç görünmeyen gizemli yabancı.”

İlk karşılaştıklarında giydiği aynı yağlı kot pantolonu giydiğini fark ederek, “O benim,” dedi Emily. “Ben aslında hep buradaydım.”

“Öyle mi?” dedi Birk. “Aylar önce gittiğini sanmıştım. Bütün kışı o eski, esintili evde mi geçirdin?”

"Evet," dedi Emily. “Sadece artık esintili sayılmaz. Evi restore ediyordum.” Sesinde gururlu bir ton hakimdi.

“Şimdi lanetli biri gibi olacağım,” dedi adam. “Keşke büyük tamiratları yapmadan önce biraz bekleseydin. Bu gece bir fırtına geleceğini biliyor musun? Yüz yıldır Maine’e vuracak olan en kötü fırtına.”

"Oh hayır," dedi Emily. Neşeli ruh haline hiçbir şeyin zarar verebileceğini düşünmemişti ama kader her zaman onu gerçekliğe döndürmek için yoluna çıkaracak bir şeyler buluyordu. "İlk tanıştığımızda kaba davrandığım için özür dilemek istedim. Beni o korkunç durumdan kurtardığın için sana düzgün bir teşekkür ettiğimi bile sanmıyorum. Bu mazeret değil, ancak hala New York modunda idim. Beni affedebileceğini umarım."

"Önemli değil," dedi Birk. “Teşekkür edesin diye yapmadım, yaptım çünkü yardıma ihtiyacın vardı.”

"Biliyorum, diye cevap verdi Emily. "Ama yine de teşekkürlerimi kabul edin."

Birk başını salladı. Teşekkürü kolayca kabul etmeyen gururlu bir adama benziyordu. "Daha uzun kalmayı planlıyor musun?"

“Eğer param yeterse, bir üç ay daha,” dedi Emily. “İmar kurulundaki Trevor Mann beni evden çıkarıp araziyi almak için elinden geleni yapıyor.”

Adını duyar duymaz, Birk gözlerini devirdi. "Ah, Trevor Mann hakkında endişelenme. Her yıl belediye başkanlığına aday oluyor ama daha hiç kimse onun için oy kullanmadı. Aramızda kalsın, sanırım onda Napolyon kompleksi var."

Emily güldü. "Teşekkürler, bu beni çok daha iyi hissettirdi." Çantasını karıştırdı ve parti davetiyelerinden birini çıkardı. “Birk, kasabadaki insanlar için evde bir akşam yemeği partisi veriyorum. Sen ve karın gelmek istersiniz herhalde değil mi?" Zarfı uzattı.

Birk, biraz şaşkın baktı. Emily, adamın en son ne zaman bir akşam yemeği partisine davet edildiğini, hatta hiç davet edilip edilmediğini merak etti.

“Çok naziksin,” dedi Birk, zarfı aldı ve kot pantolonunun büyük ceplerinden birine koydu. “Gelebilirim diye düşünüyorum. Biz burada kutlamaları seviyoruz. Flamaları fark etmişsindir.”

“Ettim,” diye cevapladı Emily. “Tekne gösterisi için limandaydım. Harikaydı.”

"Geldin mi?" dedi Birk, daha öncekinden daha da şaşkınlık içerisinde.

"Evet," dedi Emily, gülümseyerek. “Hey, bana bir iyilik yapabilir misin? Eğer, akşamdan önce, gelecek fırtınaya karşı evle ilgili önlem almak istiyorsam hemen eve dönmeliyim ama hala dağıtmam gereken bir sürü davetiyem var. Benzin almak için uğradıklarında bu davetiyeleri sahiplerine iletmen mümkün olur mu?”

Birk’ten bu kadar büyük bir iyilik istediği için kendini kötü hissediyordu ama yaklaşan fırtına davetiyeleri kendi dağıtma planını alt üst etmişti. Partiye katılmalarını istediği her kişiye onları tek tek iletmenin hiç vakti değildi. Ama eğer eve gidip evi fırtına için hazırlamazsa, kasaba halkı için parti düzenleyebileceği bir yeri de olmayacaktı zaten!

Birk kocaman bir kahkaha attı. Eğer yıllar boyu bir partiye davet edilmemişse, bunu organize edenlerden biri hiç olmamıştı. "Eh, bakayım?" Listende kimler var?" Emily ona zarfları teslim etti ve o da zarfları karıştırmaya başladı. "Dr. Patel, evet, o vardiyasından sonra uğrar. Kitapçıdan Cynthia, Charles ve Barbara Bradshaw, evet, evet, bütün bu insanlar er ya da geç buraya uğrarlar.” Kafasını kaldırdı ve gülümsedi. “Senin için bunları dağıtabilirim.”

"Çok teşekkür ederim, Birk," dedi Emily. "Sana borçluyum. Görüşürüz?"

Birk, Emily arkasını dönerken el salladı ve ona emanet tatlı davetiyelere bakarken küçük kahkahalarından birini attı "Oh, Emily. Bunlardan birini kasabanın panosuna neden koymazsın ki? Burada yaşayanların çoğu ona günlük olarak bakar. Böylece daha fazla misafirin de olabilirdi, burada sadece seçebildiğin kişiler var. Yani daha fazla misafir istediğini varsayarak söylüyorum.”

"Evet!" diye bağırdı Emily. "Mümkün olduğu kadar çok insanla aramın iyi olmasını istiyorum. Sizinle hiç tanışamamış gibi hissediyorum ve hepinizi gerçekten tanımak istiyorum.” Burada da arkadaşlarım olsun istiyorum.”

Her ne kadar duygularını gizlemek için elinden geleni yaptıysa da Birk etkilenmiş hissediyordu. “Eski evi restore ediyor olman kesinlikle bunun bir yolu. Buralardaki herkes eski evi görmek isteyecektir.”

"Tamam. Eğer yardımcı olacağını düşünüyorsan panoya bir duyuru koyacağım. Teşekkürler, Birk." Emily, yardımcı olduğu için ona minnettardı. Aynı aylar önce onu kar fırtınasından kurtarıp, sadece birine yardımcı olmak için kendi yolundan olduğu zamanki gibi. Onu daha yakından tanımak için can atarak, kendi kendine gülümsedi.

"Bir yabancı olma, duydun mu beni?" diye ekledi Birk, kapıya doğru yürürken.

"Olmayacağım!" Emily kapıyı kapatmadan önce son bir kez içeri baktı.

Kasabanın duyuru panosuna doğru hızlıca ilerledi, bir kalem ve bir parça kağıt aldı ve diğer duyuruların arasına, partisi için bir duyuru yazdı ve panoya iliştirdi. Gelecek kişilerin katılacaklarını iletmelerini umdu, böylece en azından gelecek kişi sayısını bilebilecek ona göre yemek yapabilecekti.

Davetiyeyi asar asmaz, arabasına atladı ve Daniel’ı gelecek fırtınaya karşı uyarmak ve evi hazırlamak için eve doğru yola koyuldu.

Onu balo salonunda buldu. İnanılmaz gözükmeye başlamıştı. Tiffany pencereler, renkleri duvarda çizgiler halinde yansıtıyordu, bu da, sanki mümkünmüş gibi temizleyip tavana astıkları şamdandan daha bile güzel görünmesine sebep oluyordu. Balo salonuna girmek, masmavi bir denize adım atmak gibiydi, bir hayal dünyasına.

“Kasabadakilerden duyduğuma göre kötü bir fırtına geliyormuş,” dedi Emily, Daniel’a.

Yaptığı işi bıraktı. "Ne kadar kötü?"

"Ne demek kadar kötü?" dedi Emily, bıkkın bir şekilde.

“Yani gelen zor günlere hazırlanmamızı gerektirecek kadar kötü mü?”

"Sanırım," dedi.

"Tamam. Pencereleri üzerlerine tahta çakarak kapatmalıyız.”

Üç ay önce sökmek için uğraştıkları tahtaları geri takacak olmak Emily’yi tuhaf hissettirmişti. Bunca zamanda aralarındaki çoğu şey değişmişti. Evde birlikte çalışmak onları bağlamıştı. Bu yere olan ortak sevgileri onları bir araya getirmişti. Bu ve her ikisinin de Emily’nin babasının ortadan kaybolmasıyla ilgili paylaştıkları acı.

Ev hazır olduğunda ve ilk şişko yağmur damlaları yere vurmaya başladığında, Emily, Daniel’ın odunlar arasındaki bir boşluğu doldurmaya çalıştığını fark etti.

“Müştemilata dönmeyi düşünmüyorsun herhalde, değil mi?” diye sordu. “Çünkü bu ev çok daha dayanıklı. Bunca zamanda en az bir ya da iki kötü fırtına atlatmış olmalı. Senin küçük, çürük müştemilatın gibi değil.”

“Müştemilatım çürük değil,” diye itiraz etti Daniel, sırıtarak.

Tam o sırada, gökler açıldı ve yağmur evin üzerine boşalmaya başladı. Çıkan ses olağanüstüydü, sanki davula vuruluyor gibiydi.

"Vay be," dedi Emily, kaşlarını kaldırarak. "Daha önce böyle bir şey duymamıştım."

Perküsyon yağmuruna, aniden, çığlıklar atan bir rüzgar da eşlik etmişti. Daniel, yeniden boşluk doldurma işine döndü ve Emily birden onun müştemilata doğru baktığını fark etti.

“O karanlık oda hakkında endişelisin değil mi?” diye sordu.

"Evet," diye yanıtladı Daniel, bir iç çekişle. "Komik. Yıllardır oraya gitmedim ama bu fırtına tarafından yok edilme düşüncesi beni üzüyor."

Aniden, Emily orada olduğu zaman karşılaştığı sokak köpeğini hatırladı. "Aman Tanrım!" diye bağırdı.

Daniel ona ilgiyle baktı. "Ne oldu?"

“Bir köpek var, ahırda yaşayan bir sokak köpeği. Onu fırtınada bırakamayız! Ya ahır çöker ve altında kalırsa?” Emily bu düşünceyle panik olmaya başlamıştı.

"Sorun değil," dedi Daniel. “Ben gidip onu getireceğim. Sen burada kal."

"Hayır," dedi Emily, kolundan çekiştirerek. "Oraya gitmemelisin."

"O zaman, köpek bırakmak mı istiyorsun?"

Emily iki arada kalmıştı. Daniel kendisini herhangi bir tehlikeye atmasını istemiyordu, ama aynı zamanda o çaresiz köpeği, orada, fırtınada bırakamazdı.

"Hadi köpeği alalım," diye cevap verdi Emily. "Ama seninle geliyorum."

Emily yağmurluk ve çizme buldu ve ikisi de giyindiler. Emily arka kapıyı açar açmaz bir yıldırım gökyüzünü kırarak parladı. Büyüklüğü onu soluk soluğa bırakmaya yetmişti, sonra da havada büyük bir gürültü koptu.

“Sanırım tam üzerimize düştü,” dedi Daniel’a, sesi fırtınanın içinde yok olup gitmişti.

“O zaman çıkmak için harika bir zaman!” alaycı cevabı geldi Daniel’dan.

İkisi de, çamurun içine batmış, biçilmiş çimenlikte güçlükle yürüdüler. Emily, Daniel’ın bu bahçeyi ne kadar umursadığını biliyordu ve biliyordu ki her adımıyla buraya zarar verdiğini düşünmek onu yiyip bitiriyordu.

Yağmur damlaları Emily’nin yüzüne doğru püskürürken, geçmişten gelen bir anı, onu içinde bulunduğu fırtınadan daha sert sarsmıştı. Küçük bir kızken, Charlotte ile birlikte, fırtınada kaldığı günü hatırladı. Babaları onları evden fazla ileri gitmemeleri için uyarmıştı ama Emily küçük kız kardeşini sadece biraz daha ileri gitmek için ikna etmişti. Sonra fırtına gelmişti ve kaybolmuşlardı. Her ikisi de dehşete kapılmış, rüzgar küçük vücutlarını hırpalarken, ağlıyorlardı.  Birbirlerine kenetlenmiş, ellerini sıkıca tutmuşlardı ama yağmur onları ıslak ve kaygan bir hale getirmiş ve bir noktada Charlotte’a tutunamaz hale gelmişti.

Emily bu anı aklında canlanınca olduğu yerde donup kalmıştı. Orada, korkmuş, yedi yaşında küçük bir kızkenki anı tekrar yaşıyormuş gibi hissetti, Charlotte’u fırtınada kaybettiğini söylediğinde babasının suratındaki korkunç ifadeyi hatırladı.

"Emily!" diye bağırdı Daniel, sesi rüzgarda tamamen kaybolmuştu. "Hadi!"

Bugüne geri döndü ve Daniel’ı takip etti.

Sonunda ahıra varabildiler, buraya gelmek için büyük, vahşi bir bataklıktan geçmiş gibi hissediyorlardı. Çatı çoktan kuvvetli rüzgar yüzünden uçup gitmişti, Emily geri kalan kısmı için de çok büyük umut beslemiyordu.

Daniel’a deliği gösterdi ve birlikte içeri sığındılar. Açık tavandan yağmur üzerlerine yağmaya devam ediyordu, Emily ahırın nasıl suyla dolduğunu görmek için etrafına baktı.

“Köpek neredeydi?” dedi Daniel, Emily’ye. Yağmurluğa rağmen iliklerine kadar ıslanmış gözüküyordu, ve saçları parçalar halinde yapışmıştı.

“Buradaydı,” dedi, bıraktığında köpeğin olduğu karanlık köşeyi göstererek.

Ama, köpeğin olacağını tahmin ettiği yere gittiklerinde sürprizle karşılaştılar

"Aman Tanrım," diye çığlık attı Emily. “Yavrular!”

Daniel’ın gözleri pembe, tüysüz ve kırışık yavrulara baktıkça kocaman oldu. Yeni doğmuşlardı, muhtemelen bir günden bile kısa bir zaman önce.

“Bütün bunlarla ne yapacağız?” dedi Daniel, gözleri ay gibi açılmıştı.

“Ceplerimize koyalım?” diye cevapladı Emily.

Toplamda beş yavru vardı. Her cebe birer tane koydular ve Emily kalan yavruyu eline aldı. Daniel, anne köpeği, yavrularını rahatsız ettikleri için onlara öfkeyle bakarken gördü.

Ceplerinde kıvranan yavrularla, deliğe doğru yürürlerken, ahırın duvarları sallanmaya başlamıştı.

Ahırdan eve doğru yürürken, Emily yağmurun içerideki her şeye verdiği zararı görebiliyordu ve artık hepsinin mahvolacağından emindi – babasının fotoğraf albümleri, Daniel’ın gençlik fotoğrafları, bir koleksiyoncuya verilse oldukça para edebilecek olan eski araç gereçler. Bu düşünce onun kalbini kırdı. Zaten fotoğraf kutularından birini eve almıştı ama üç tane daha vardı. Bu değerli anıları kaybetmeye katlanamazdı.

Bir anda, kutuları bulduğu yere doğru koşmaya başladı. Kutularda babasının ve Daniel’ın fotoğraflarının olduğunu biliyordu ve en üstte bulduğu babasının fotoğraf albümleriyle doluydu. Elindeki yavruyu kutunun üstüne attı ve kutuyu kucakladı.

“Emily,” dedi Daniel. "Ne yapıyorsun? Tüm bu yer üzerimize yıkılmadan buradan çıkmalıyız!”

"Geliyorum," dedi. "Ben, sadece, onları bırakmak istemiyorum."

Başka bir kutu daha almak için bir yol bulmaya çalıştı, ikinciyi birincinin üstüne koydu ve çenesiyle destekledi, ama çok ağır ve hantal olmuştu. Tüm fotoğraf kutularını kurtarmanın bir yolu yoktu.

Daniel geldi. Anne köpeği yere bıraktı ve ona bulduğu ipten bir tasma yaptı.. Sonra Emily’nin aile fotoğraflarından iki kutu aldı. Babasının kalan üç kutusunu da almışlardı ama Daniel’ınkilerden hiçbirini almamışlardı.

“Seninkiler ne olacak?” diye bağırdı Emily.

“Seninkiler daha önemli,” diye yanıtladı Daniel, metanetle.

"Sadece benim için" diye cevap verdi Emily. "Peki ya —"

Daha cümlesini bitirmeden ahırdan korkunç bir gıcırdama sesi geldi.

“Hadi,” dedi Daniel. “Gitmek zorundayız.”

Emily’nin karı çıkmaya fırsatı olmadı. Daniel, kendininkiler pahasına, onun değerli aile fotoğrafları kucağında, ahırdan çıkıyordu. Fedakarlığı, Emily’yi duygulandırmıştı ve neden onun ihtiyaçlarını kendininkilerin üzerine koyduğunu merak etmeden edemedi.

Ahırdaki delikten dışarı çıkarlarken, yağmur hiç olmadığı kadar şiddetli yağmaya başlamıştı. Rüzgar o kadar güçlüydü ki, Emily neredeyse hareket edemiyordu. Rüzgara karşı savaştı ve çimenliğe doğru yavaşça ilerledi.

Aniden arkasında olağanüstü bir gürültü koptu. Emily şok içerisinde çığlık atarak geri dönüp baktığında, evin yanındaki büyük meşe ağacının yerden sökülüp, ahırın üzerinde düştüğünü gördü. Eğer ağaç bir dakika önce düşmüş olsaydı, her ikisi de içeride ezilmiş olacaklardı.

“Az kalsın ayvayı yiyorduk,” diye bağırdı Daniel. “Mümkün olduğunca çabuk içeri girmeliyiz.”

Çimenlikten geçip, arka kapıya ulaşmayı başardılar. Emily, kapıyı açmak için çektiğinde, rüzgar kapıyı menteşelerinden koparıp bahçeye fırlattı.

“Çabuk, oturma odasına,” dedi Emily, sonra da mutfağı oturma odasından ayıran kapıyı kapattı.

O kadar ıslanmıştı ki üzerinden sular damlıyor ve yerde yağmur suyu birikintileri oluşturuyordu. Oturma odasına gittiler ve ocağın yanındaki halının üstüne köpek ve yavrularını koydular.

“Ateş yakabilir misin?” diye sordu Emily, Daniel’a. “Üşüyor olmalılar.” Kan dolaşımını tekrar sağlamak için ellerini birbirine sürttü. “Biliyorum, yapacağım.”

Daniel, hiç şikayet etmeden, işe koyuldu. Bir süre sonra, çılgınca yanan ateş odayı ısıttı.

Emily, yavrulara annelerini bulmalarında yardımcı oldu. Her biri teker teker emmeye ve yeni ortamlarına alışmaya başladılar. Ama yavrulardan biri diğerlerine katılmıyordu.

“Sanırım bu hasta,” dedi Emily, endişeli.

“Bu az gelişmiş,” dedi Daniel. “Muhtemelen sabaha çıkamaz.”

Emily’nin bu düşünceyle gözleri doldu. “Bunların hepsiyle ne yapacağız?” dedi.

“Ahırı onlar için yeniden inşa ederim.”

Emily alaylı alaylı güldü. “Daha önce hiç evcil hayvanın olmadı değil mi?”

"Nasıl tahmin ettin?" diye cevapladı Daniel, neşeyle.

Aniden, Emily Daniel'ın üstünde kan olduğunu fark etti. Alnındaki bir yaradan sızıyordu.

"Daniel, kanıyorsun!" diye bağırdı.

Daniel alnına dokundu, sonra parmaklarındaki kana baktı. “Dallardan birine sürttüm sanırım. Bir şey değil, sadece yüzeysel bir yara.”

“Üzerine bir şey koyayım da mikrop kapmasın.”

Emily, ilk yardım setini aramak için mutfağa gitti. Eski arka kapının olduğu yerden gelen rüzgar sayesinde mutfakta hareket etmek tahmin ettiğinden daha zordu. Rüzgar, mutfağın içini süpürüyor, yere sabitlenmemiş her şeyi bir yerlere savuruyordu. Emily yıkım hakkında ya da düzeltmenin ne kadara mal olacağı hakkında düşünmemeye çalıştı.

Sonunda ilk yardım çantasını buldu ve geri oturma odasına gitti.

Anne köpek huysuzlanmayı bırakmıştı ve az gelişmiş olan dışındaki tüm yavrular besleniyordu. Daniel, onu beslenmeye ikna etmek için elinde tutuyordu. Onun görünüşündeki bir şeyler kalbinin çarpmasına sebep oluyordu. Daniel onu şaşırtmaya devam ediyordu – aşçılık becerilerinden, güzel müzik zevkine, gitaristliğine ve çekiç tutan maharetli ellerinden bu yardıma muhtaç canlıya olan nazik ilgisine kadar.

"Hiç şans yok mu?" dedi Emily.

Başını salladı. "Küçük adam pek iyi görünmüyor."

"Ona bir isim vermemiz gerek," dedi Emily. "Bir ismi olmadan ölmemeli."

"Erkek mi, kız mı onu bile bilmiyoruz."

“O zaman cinsiyetsiz bir isim verelim.”

“Nasıl, Alex gibi mi?” dedi Daniel, kafası karışmıştı.

Emily güldü. "Hayır, Yağmur gibi, demek istedim."

Daniel omuz silkti. "Yağmur. Bu olur." Yağmur’u diğer yavruların yanına bıraktı. Annelerine daha yakın olmak için debelenip duruyorlardı ve az gelişmiş olan yavruyu sürekli itiyorlardı. "Peki ya diğerleri?"

"Eh," dedi Emily. "Fırtına, Bulut, Rüzgar ve Şimşek’e ne dersin?"

Daniel sırıttı. "Çok uygun. Peki ya anne?"

“Ona da sen isim ver?” dedi Emily. Tüm yavrulara zaten o isim vermişti.

Daniel, anne köpeğin kafasını sevdi. Garip bir ses çıkardı. “Mogsy’ye ne dersin?”

Emily bir kahkaha patlattı. “Temaya çok uygun değil!”

Daniel sadece omuz silkti. "Bu benim seçimim, değil mi? Ben Mogsy diyorum."

Emily sırıttı. “Elbette. Seçim senin. Mogsy olsun. Şimdi, o yaraya bir bakayım."

Kanepeye oturup, nazik parmaklarıyla Daniel’ın başını kendisine doğru çevirdi. Saçını, kaşının önünden çekti ve alnındaki yarayı temizlemeye başladı. Haklıydı, çok derin değildi ama bol bol kanıyordu. Emily, yarayı kapatmak için birkaç yara bandı birden kullandı.

“Eğer şanslıysan,” dedi, bir bant daha yapıştırırken, “havalı bir yara izin olacak.”

Daniel sırıttı. “Harika. Kızlar yara izlerini sever, değil mi?”

Emily güldü. Son bantı da yerine yapıştırdı. Ama elini çekmek yerine, parmakları, yaranın üzerinde oyalanıyordu. Gözlerinin önünden başıboş bir tutam saçı çekti, sonra parmak uçlarını yüzünün çerçevesinde, dudaklarına doğru gezdirdi.

Daniel’ın gözleri onunkilere kilitlenmişti. Uzandı, elini aldı ve avuç içini öptü.

Sonra onu, kanepeden çekip, kucağına oturttu. Dudaklarının onun dudaklarına bastırırken, sırılsıklam giysileri de birbirine değiyordu. Ellerini, her noktasını hissederek, Daniel’ın üzerinde gezdirdi. Birbirlerinin üzerindeki ıslak kıyafetleri çıkarırlarken aralarındaki ısı giderek artıyordu, sonra birbirlerine öyle uyumlu bir ritimle gömüldüler ve akılları birbirleriyle o kadar meşguldü ki, dışarıda süren fırtınanın artık farkında değillerdi.

On Üçüncü Bölüm

Emily uyandığında, Daniel’ın bacakları arasındaydı. Güneş, sanki o fırtına hiç olmamış gibi, şiddetle parlıyordu. Ama Emily, fırtınanın olduğunu, hasarın da kapsamlı olduğunu biliyordu.

Daniel’ın ahtapot gibi onu kavrayan uzuvlarının arasından çıktı ve ince geceliğini giyip hasara bakmak için merdivenlerden aşağı indi.

Oturma odasına, Mogsy, fırtınadan oldukça korkmuş görünüyordu. Yastıklardan biri tamamen çiğnenmiş ve içerisindekiler odanın her yerine yayılmıştı. Halı da hem onun hem de Daniel’ın çıkarılmış, ıslak ve çamurlu kıyafetleri yüzünden oldukça kirlenmişti. Birbirlerini nasıl soyduklarını hatırlayıp, gülümsedi.

Mahvettiğim tek şey çiğnenmiş bir yastık ve kirli bir halıysa, oldukça iyi iş çıkardım demektir, diye düşündü.

Emily için en büyük sürpriz bücür köpek yavrusu Yağmur’un gece hayatta kalması ve şimdi mutlu bir şekilde annesini emiyor olması oldu. Ama bu aynı zamanda, artık bakmak zorunda olduğu bir köpek ve beş yavrusu olduğu anlamına geliyordu. Onların hepsi ile ne yapacağına dair hiçbir fikri yoktu ama o bunu daha sonra hallederim diye düşündü – sonra muhtemelen aç olan Mogsy için artık tavuklardan yiyecek bir şeyler hazırladı. Sonra, konu eve gelmişti.

Evde turlamaya devam ederken, Daniel’ın yukarıdan gelen seslerini duydu. Balo salonunun girişinden, yemek odasına doğru geçerken, Daniel’ın ayak seslerini arkasında duydu.

"Kötü mi?" diye sordu.

Asla açıkça söylememesine rağmen, Emily evde tüm odaların arasında balo salonunun Daniel'ın favorisi olduğunu biliyordu. Odaların arasında en görkemlisi ve en büyülü olanıydı ve bu oda bütün bu olayın kıvılcımını başlatan, onları bir araya getiren odaydı. Balo salonu olmasaydı, dün gece yaşananlar belki de hiç yaşanmayacaktı. Ona bir şey olmuş olmasını düşünmek her ikisi için de korkunçtu.

Emily ürkekçe içeri baktı. Daniel arkasında, ona yakın duruyordu.

“İyi görünüyor,” dedi Emily. Sonra yerde parıldayan bir şey gördü ve koşarak yanına gitti. Eline aldığında, şüphelerinde haklı çıktı, bu bir cam parçasıydı. "Oh hayır," diye bağırdı. "Tiffany pencere olmasın. Lütfen, Tiffany pencere olmasın!"

O ve Daniel, birlikte, antika pencereleri kaplayan kontrplakları aşağı çektiler. Çektikçe, daha fazla cam parçası yere düştü.

“İnanamıyorum,” diye feryat etti Emily, bunu değiştirmenin çok fazla tutacağını, hatta imkansız olduğunu bilerek.

“Bu konuda yardımcı olabilecek birini tanıyorum,” dedi Daniel, onu neşelendirmeye çalışarak.

“Bedava mı?” diye sordu umutsuzca.

Daniel omuz silkti. "Asla bilemezsin. Sadece çok sevdiği için bile bunu yapabilir.”

Emily, Daniel’ın ona kendini iyi hissettirmeye çalıştığını biliyordu ama gene de ağlamaklıydı. "Bu büyük bir iş," dedi.

"Ve buradakiler, iyi insanlar," dedi Daniel. Onu omuzlarından tuttu. "Hadi ama, şu anda yapabileceğimiz bir şey yok. Sana kahvaltı hazırlayayım.”

Onu omuzlarında tutarak mutfağa doğru çekiştirdi, ama orası da pek iyi durumda değildi. Daniel ve Emily sağa sola saçılan eşyaları topladılar, sonra Emily kahveyi demledi, allahtan kahve demliği, ekmek kızartma makinesiyle aynı kaderi paylaşıp yere düşüp parçalanmamıştı.

“Waffle’a ne dersin?” diye sordu Daniel.

“Gayet iyi olur derim,” dedi Emily, kahvaltı masasına otururken. “Ama waffle makinem yok diye biliyorum, var mı?”

“"Şey, teknik olarak var," diye yanıtladı Daniel. Emily kaşlarını çatınca, açıklamaya devam etti. “Garaj satışında, Serena, onun için ayırmamı istemişti. Geri gelip ödeme yapacağını söylemişti. Şaka mı yapıyor, yapmıyor mu anlayamamıştım ama geri gelmedi, sanırım onu almayı gerçekten istemiyordu.” Geldi, ve Emily’nin önüne, dumanı tüten sade bir bardak kahve bıraktı.

“Teşekkürler,” dedi Emily, Daniel’ın ona kahvaltı hazırlayacak samimiyetinden biraz utanmış hissediyordu.

Kahvesini yudumlayıp, elinde spatula, Daniel’ın bir şeyler pişirdiğini izlerken, yeniden doğmuş gibi hissetti. Bir gecede dönüşen sadece ev değil aynı zamanda kendisiydi. Sevişmeleriyle ilgili hatırladıkları çok net değildi ama vücudunda dolanan inişli çıkışlı zevk hissini hatırlıyordu. Neredeyse ruhu bedeninden ayrılıp, onunkine geçmişti. Sadece bunu düşünüp, oturduğu yere kıvrıldı.

Waffle’ların pişmesini beklerken, Daniel karşısına oturdu ve kahvesinden bir yudum aldı.

“Daha sana doğru düzgün bir günaydın bile demedim sanıyorum,” dedi. Masanın üzerinden ona uzandı ve yüzünü ellerinin arasına aldı. Daha dudaklarının üzerine bir öpücük konduramadan, tiz bir bip sesi anı paramparça etti.

Emily ve Daniel ayrılarak yerlerinden fırladılar.

"Bu da ne böyle?" diye bağırdı Emily, kulaklarını tutarak.

"Yangın alarmı!" diye bağırdı Daniel, waffle makinesinin siyah duman bulutları çıkararak durduğu tezgaha bakarak.

Havada kıvılcımlar uçuşmaya başlarken, Emily yerinden sıçradı. Daniel harekete geçmekte gecikmemişti, bir havluyla alevleri söndürdü.

Duman, bütün odayı sarmış, Emily ve Daniel’ı öksürtüyordu.

“Sanırım, sonuç olarak, Serena waffle makinesini almak için gelemeyecek,” dedi Emily.

*

Kahvaltıdan sonra, evi onarmak için işe koyuldular. Daniel, incelemek için çatıya çıktı.

"İyi mi?" diye sordu Emily, umut dolu bir şekilde, Daniel çatıdan geri inerken.

"İyi gibi görünüyor," dedi Daniel. "Biraz hasar var. Söylemesi zor. Gerçekten ne kadar kötü olduğunu bir sonraki büyük fırtınaya kadar bilemeyeceğiz. O zaman da, ne yazık ki, bunu zor yoldan öğrenmiş olacağız.” İç geçirdi. “Yakın zamanda yeni bir fırtına olmadığı sürece, bununla idare edebileceğini düşünüyorum.”

“Umarım,” dedi Emily, sessizce

"Ne oldu?" diye sordu Daniel, onun bu düşük halini canlandırmaya çalışarak.

"Bunu sadece biraz iç karartıcı buluyorum," dedi Emily. “Neyin kırılıp, zarar gördüğünü anlamak için evde dolanmak. Neden bunun yerine dışarıda çalışmıyoruz? En azından güneş parlıyor.”

Güzel bir gündü. Fırtına baharı süpürmüş, yazı uyandırmış gibiydi.

"Bir fikrim var," dedi Daniel. “Sana diktiğim gül bahçesini henüz göstermedim, değil mi?”

"Hayır," dedi Emily. “Görmek isterim.”

“Buradan gidiliyor.”

Onu elinden tuttu ve bahçeye doğru götürdü, sonra da okyanusa doğru giden tek şeritli yola. İniş çıkışlı yolda ilerledikçe, Emily okyanusu gördü. Manzara nefes kesiciydi.

İlerideki bitki örtüsü, aşırı büyümüş bir arazi parçasından başka bir şeye dönüşmeyecek gibi duruyordu. Ama Daniel onu direk olarak oraya doğru götürdü ve koca bir demeti araladı.

“Biraz saklı bir yerde. Dikkat et elbiselerin takılmasın.”

Emily, meraklı bir şekilde, Daniel’ın araladığı yerden içeri daldı. Diğer tarafa ulaştığında gördüğü şey, nefesini tutmasına sebep oldu. Akla gelebilecek her renkte güller, her yerdeydi. Kırmızı, sarı, pembe, beyaz, hatta siyah. Balo salonuna girip, Tiffany pencerelerden gelen ışığı seyretmek büyüleyiciyse, bu ondan daha da fazlasıydı.

Emily bir daire etrafında, kendi kendine döndü, yıllardır hissettiğinden çok daha canlı ve özgür hissediyordu.

Emily, arkasında yeşilliğe doğru koşarken, Daniel “Fırtınaya dayanmışlar,” dedi. “Dayanabileceklerine emin değildim.”

Emily döndü ve kollarını onun boynuna doladı,  karmakarışık saçlarının sırtına dökülmesine izin verdi. "Bu inanılmaz. Bunu benden nasıl sakladın?”

Daniel onu sıkıca tuttu ve güllerden gelen parfüm kokusuyla karışık kokusunu içine çekti. “Çıktığım tüm kızları buraya getirmiyorum.

Emily, gözlerine bakabilmek için biraz geri çekildi. “Yaptığımız şey bu mu? Çıkmak?”

Daniel bir kaşını kaldırdı ve sırıttı. “Onu da sen söyle,” dedi imalı bir şekilde.

Emily, ayak parmak uçlarında yükseldi ve dudaklarına şefkatli bir öpücük kondurdu. “Bu sorunu cevaplıyor mu?” diye sordu sersem bir şekilde.

Daniel’ın kucağından ayrıldı ve gül bahçesine daha dikkatli bakmaya başladı. Renkleri şaşırtıcı idi.

“Bu bahçe ne kadardır burada?” diye sordu hayret içinde.

“Şey,” dedi Daniel, yerde bulduğu küçük bir açıklığa kendini bırakırken. “Tennessee’den döndükten sonra diktim. Bahçe ve fotoğraf. Gençliğimde pek de erkeksi değilmişim,” diye ekledi gülerek.

“Şimdi tam bir erkeksin,” diye yanıtladı Emily, sırıtarak. Daniel’ın gölge ve güneşten üzerinde benekler oluşmuştu, Emily onun yayılıp, bir kedi gibi esneyerek oturduğu yere gitti. Yanına uzandı ve kafasını boynuna dayadı, uykulu hissediyordu, sanki burada biraz kestirebilirdi. “"Ne zaman Tennessee'ye gittin?" diye sordu.

“Hayatımın çok iyi bir dönemi değildi,” sesi ona ihanet eder gibi çıkmıştı ve bu konuda konuşmaktan oldukça rahatsız hissetti. Daniel her zaman çok içine kapanıktı, kendi hakkında çok az konuşuyordu. Daha çok bir şeyler yapan türden bir insandı, anlatan değil. Konuşmak, özellikle de duygu içeren konularda konuşmak onun uzmanlık alanı değildi. Ama Emily de çok farklı değildi. Kendini anlatmaya çalışmak onun da zorlandığı bir konuydu. "Gençtim," diye devam etti Daniel. "Yirmi yaşında. Aptaldım."

"Bir şey mi oldu?" diye sordu Emily nazikçe, onu tedirgin etmek istemiyordu. Eli onun göğsündeydi, gömleğinin kumaşı üzerinde elini aşağı yukarı hareket ettiriyor, altındaki kasları hissediyordu.

Daniel konuştuğunda onu göğsüne dayadığı kulağından duyuyor, çıkan titreşimler kulağına guruldama olarak geliyordu.

"Gurur duymadığım bir şey yaptım," dedi. "İyi bir neden için yaptım ama gene de bu yaptığımı açıklamaz."

"Ne yaptın?" dedi Emily. Ne söylerse söylesin ona karşı çiçek açan duygularını köreltemeyeceğinden emindi.

"Tennessee’de tutuklandım. Bir adama saldırdığım için. Bir kız arkadaşım vardı. Ama kocası vardı."

Konuşmanın nereye gittiği kafasına dank eder etmez, “Aa,” dedi Emily. “Ve saldırdığın adamın kocası olduğunu tahmin ediyorum?”

"Evet," diye yanıtladı Daniel. “Şiddet dolu biriydi. Ona zarar veriyordu yani, anladın mı? Onunla biz tanışmadan çok daha önce adamı kovmuş ama bu adam sürekli peşinde dolanıyordu. Korkutucu bir hal almaya başlamıştı. Polisler bir şey yapmıyordu."

"Ne yaptın?" dedi Emily.

“Şey, onu öldüreceğini söyleyip tehdit etmek için bir sonraki gelişinde, ona bir ders verdim. Onun kapısına bir daha gelmeyeceğinden emin olmalıydım. Onu dövdüm. Hastaneye götürdüler.”

Emily, Daniel’ın bir adamı hastanelik edebilecek kadar dövebilmesi fikrinden ürkmüştü. Daniel’ın aklına getirebildiği tüm versiyonlarıyla evlenmek istemesi biraz güçtü; duyarlı, yanlış anlaşılmış kaçak fotoğrafçı, genç, aptal haydut ya da rengarenk bir gül bahçesi diken bir adam. Ama bir taraftan, birkaç ay önce Ben’in kız arkadaşıyken olduğundan bambaşka bir insandı. İnsanların asla değişmeyeceğini söyleyen eski atasözüne rağmen, onun hayat tecrübesi hep tam tersini söylemişti: insanlar her zaman değişir.

“Asıl olay,” dedi Daniel, “bu olaydan sonra benden ayrıldı. Onu korkuttuğumu söyledi. Adam kurban oynadı ve o da ona geri döndü. Onun üzerinde öyle bir etkisi vardı ki, tüm bu olanlardan sonra bile onu maniple edip istediği noktaya getirdi. Ben çok ihanete uğramış hissettim."

"Kendini ihanete uğramış hissetme. Ona geri dönmesi, sana olan aşkından çok, adamın onun üzerindeki kontrolüyle alakalı. Bunu biliyor olmalıyım. Ben – " Emily’nin sesi kesilmişti. Daniel ile az sonra konuşacağı şeyleri daha önce hiç kimseyle konuşmamıştı. Amy ile bile. "Ne demek olduğunu biliyorum," dedi sonunda. “Ben de önceden duygusal olarak suistimal edildiğim bir ilişkideydim.”

Daniel hayretle baktı.

"Bu konuda konuşmak hoşuma gitmiyor," diye ekledi Emily. “Ben de gençtim, hatta genç kızdım.  Üniversiteye gidene dek her şey harikaydı. Ona aşık olduğumu sanıyordum. Bir yıl kadardır birlikteydi ve bu o zamanlar çok uzun bir süre gibi geliyordu. Ama ne zaman eyalet dışında bir yerde okumak istediğini söyledim, bir şey onu değiştirdi. Çok kıskanç biri haline geldi ve gider gitmez onu aldatacağıma ikna olmuş gibiydi. Bana korkunç davrandığı için ondan ayrıldım ama onunla tekrar birlikte olmazsam kendini öldürmekle tehdit etti beni. İşte manipülasyon böyle başlıyor. Kontrol. Sırf korktuğum için onla birlikte olmak zorunda kaldım.”

“Eyalet dışında bir yerde okumana engel oldu mu?”

"Evet," dedi. "Bana bok gibi davranmış olsa bile, hedeflerimden birinden onun yüzünden vazgeçtim. Olan biten delilik ama ne oluyor biliyor musun, tüm bu psikolojik oyunları kendinle oynuyor, doğru olmadığını bildiğin durumları yeniden yaşıyor ama sonuç olarak kendine tüm bunların ne kadar çok sevildiğinin bir işareti olduğunu söylüyorsun. Dışarıdaki herkese delilik gibi görünüyor. Tamamen bittiğinde, sana da delilik gibi görünmeye başlıyor. Ama henüz bitmemişken, onu yaşarken, sana mantıklı gelmesi için yollar arıyorsun.”

“Sonra ona ne oldu?”

"Şey, tuhaf ki, beni aldattı. O zaman harap olmuştum ama aslında bunun bulunmaz bir nimet olduğunu anlamam çok uzun sürmedi. Hala birlikte olsaydık, olabilecekleri düşündükçe dehşete düşüyorum. Beni istediği süre boyunca, yanında olacaktım ve bana verdiği zarar giderek büyüyecekti.”

Her ikisi de sessiz düştü. Daniel onun saçlarını okşadı.

“Benimle kayalık sahile gelmek ister misin?” dedi aniden.

“"Elbette," dedi Emily, bu öneri onu biraz şaşırttı ama aynı zamanda heyecanlıydı. “Oraya nasıl gideceğiz?”

“Bisikletle.”

“Bisikletle mi? Motosikletinle mi?" diye kekeledi Emily.

Emily hiç motosiklete binmemişti. Bu fikir onu heyecanlandığı derecede korkutuyordu.

Gül bahçesinden çıktılar ve yolu takip edip müştemilata geldiler. Daniel, çok şükür ki fırtınaya dayanmış olan yapılardan biri olan garajdan motosikletini çıkardı.  O motosikleti yolculuk için hazırlarken, Emily de Mogsy ve yavrularını kontrol etti. Yağmur hala hayata tutunuyordu. Onu annesinin memesine bastırdı ve başını okşadı. Mogsy, ona büyük ve minnettar gözlerle baktı ve elini yaladı. Sanki, onu fırtınadan kurtardığı için Emily’ye teşekkür ederken aynı zamanda Emily’nin yavrularını çaldığını düşündüğünden ona hırladığı için özür diliyordu. Aralarında birbirlerini anladıkları bir an olmuş gibi düşündü Emily, ve köpeği kurtardığından beri ilk kez onu hayatında tutabileceğini düşündü. Belki de yaşayan bir başka canlının sorumluluğunu almak Emily’nin hayatındaki tek eksikti.

“Harika gidiyorsun,” dedi Mogsy’ye. "Şimdi git biraz uyu. Ben biraz sonra geleceğim.”

Mogsy, memnuniyetine gösteren bir ses çıkardı sonra da kafasını ön patilerinin arasına koydu.

Emily oturma odasının kapısını yavaşça kapatırken, motorun çalıştığını duydu ve aceleyle dışarı çıktı. Daniel motosikletin üzerinde, ona sırıtıyordu. Emily arkaya atladı ve ellerini onun beline doladı. Daniel gazı çevirdi ve motor kükreyerek uzaklaştı.

*

Rüzgar, Emily’nin saçlarını karıştırıyordu. Özgür ve canlı hissediyordu. Güneş, cildini ısıtıyordu. Kayalıklı Sahil çok güzeldi, Sunset Limanı’na daha önce  bakmadığı bir açıdan bakmasını sağlamıştı. Bunu çok sevmişti, burada olmayı, deniz havasını, çiçek açmış ağaçları koklamayı, uzaktan gelen dalga sesini.

"Bu inanılmaz!" diye bağırdı Emily, heyecandan sersemlemişti.

Daniel onu uçuruma kadar getirmiş, sonra yokuş aşağı Emily’nin midesini kaldıracak bir hızla süzülmüşlerdi.

Sahile doğru tüm yolu indiler sonra marinaya doğru yöneldiler. Motosikleti durdurur durdurmaz ona inmesi için yardımcı oldu.

“Eğlenceli miydi?” diye sordu, parmaklarını sıkarak.

"Canlandırıcıydı," Emily sırıtarak cevap verdi. Sonra yat limanında etrafına bakındı. "Biliyor musun, daha önce buraya hiç gelmedim," dedi.

“Teknem burada,” dedi Daniel. "Haydi."

Onu, kenara bağlı kayıkları ve sürat teknelerini geçerek takip etti.  Son bölümde, kimsesiz ve ilgisiz, küçük, paslı bir tekne vardı.

"Bu senin mi?" dedi Emily.

Daniel başını salladı. "Çok bakılası değil, biliyorum. Bir türlü tamir edip onu tekrar suya indiremedim.”

"Neden?" dedi Emily.

Daniel uzun bir süre konuşmadı. Sonunda sadece dedi ki, "Bilmiyorum." Sonra dönüp ona baktı. "Muhtemelen eve geri dönmeliyiz. Senin için mutfak kapısını tamir edebilirim.”

Emily, onu olduğu yerde tutarak, koluna dokundu. "Sana yardım etmeme izin verecek misin? Tekne için? Birikimlerimden de biraz harcayabiliriz.”

Daniel gerçekten şok içerisinde ve duygulanmış gözüküyordu.

“Daha önce kimse benim yerime bir şeyleri ödemeyi teklif etmemişti,” dedi.

Bu düşünce Emily’yi üzdü.

"Teşekkür ederim" dedi. "Bunun anlamı büyük. Ama bunu kabul edemem."

"Ama ben istiyorum," dedi Emily. "Bana çok yardım ettin. Yani şu anda benim kapımı tamir için eve gelmek yerine tekneni tamir ediyor olabilirdin! Lütfen. Sana yardım edeyim. Neye ihtiyacın var? Yeni bir motor? Bir kat boya? Sonraki projemiz bu olabilir. Önce evi tamir etmek, sonra tekneyi?"

Daniel, onun gözlerine bakmamak için uzaklara baktı. Emily, onun aklında bir şey olduğunu biliyordu. Hafifçe omzunu silkti ve ellerini ceplerine koydu. Sonra, artık teknesiyle ve onun tamiriyle alakalı düşünmeyi bitirdiğini ve artık buradan gitmek istediğini anlatmaya çalışır gibi, dönüp motora baktı.

Sözleri uzun bir solukla birlikte ağzından yavaş yavaş döküldü.

"Bunlar kendimizi tamir etmemizi sağlayacak mı bilmiyorum."

On Dördüncü Bölüm

Kolları torbalarla dolu Emily, arabayla zorla ulaştı ve elindekileri bagaja tıktı. Parti gecesiydi. Yirmi kişiden geleceklerine dair onay almıştı ve bu partinin sahibi olmaktan ötürü tahmin ettiğinden çok daha fazla heyecanlıydı. Eti güvece koyup uzun sürede pişirebilmek için sabah erken kalkmıştı. Tatlılar zaten hazırdı; onları dün gece geç saatte yapmıştı ve soğumaları için dolapta bekletiyordu. Bu da demek oluyordu ki eve gittiğinde tek yapması gereken evi süslemek ve vejetaryen bir opsiyon da olması için risottoyu misafirler gelmeden bir saat önce pişirmekti.

Ben’le birlikte olduğu yedi yıl boyunca böyle bir şansı olduğunu reddetmişti ama eve dönerken evde bir parti verebilecek olduğu için gülümsüyordu.

Park ederken, Daniel’ın bahçede olmadığını gördü. Bagajdan poşetleri aldı ve içeri girdi, poşetleri mutfak masasına bıraktı. Dinledi ama hiçbir yerden çekiç ya da matkap sesi gelmiyordu. Daniel’ın ortalarda olmaması normal değildi ama Emily neyse diyerek omuzlarını silkti ve evi süslemeye başladı. Partiyi vermeyi planladığı iki odadaki her yere mum koydu, sonra hem sehpa hem de yemek masasındaki boş vazolara taze çiçekler yerleştirdi, gerçi mutfağın da iyi gözüktüğünden emin olmak istiyordu çünkü biliyordu ki insanlar özellikle daha fazla alkol aramak için her yerde dolanacaklardı. Evde yaptığı flamaları oturma odasına astı, banyoya içi güzel koku veren karışık materyallerle dolu kocaman bir kavanoz koydu ve masayı atılmış şeylerin arasından bulabildiği en güzel gümüşlerle donattı. Mutfaktaki dolaptan kurtarabildiği altı kristal kadehe kırmızı şarap doldurdu.

Emily, yavru köpekleri arka odaya almıştı ki, oturma odasını parti için kullanabilmek istiyordu. Planı, biraz sosyalleşmek, muhabbet ve aperatifler için oturma odasını, yemek için de yemek odasını kullanmaktı.

Saat 5’i gösteriyordu, yani risottoyu yapmaya başlamalıydı. Mutfağa girdiğinde, tüm gün pişmiş güvecin kokusu burun deliklerine doldu ve ağzını sulandırdı. Ben ile birlikteyken yemek pişirmekle vakit harcayamıyordu – çünkü o yemek için dışarı çıkmayı tercih ediyordu – ve Emily şimdi yemek pişirmekten çok hoşlanıyordu. Ama gene de yirmi kişiye yemek yapmak biraz zor bir işti, o yüzden zamanlama ve miktarlarla ilgili biraz stres yaşadığı doğruydu. Ama geniş mutfak ve onun kullanımına hazır tüm araç gereçle, tahmin ettiği kadar da zor olmamıştı. Sadece Daniel’ı merak ediyordu. Yemek yapması için burada ona yardım ediyor olmalıydı; sonuçta kendi kendini aşçı ilan eden oydu. Ama her pencereden dışarı göz atışında ona dair hiçbir şey göremiyordu. Ne bahçe de, ne de karanlığa gömülmüş müştemilatta.

İşini bitirdiğinde odasına gitti ve üzerini değiştirdi. Aylar boyunca gözüne bir sürme bile çekmemişken şimdi makyaj yapıyor olmak bir tuhaf gelmişti ama eski ritüeli hoşuna gitmişti. Gözlerinin rengini ortaya çıkaran koyu renk kirpikler ve koyu kırmızı dudak makyajıyla çarpıcı bir görüntü yakalamaya çalışmıştı. Seçtiği elbise elektrik mavisiydi ve vücudunu sarıyordu. Aynı renk topuklu ayakkabıları vardı ve kombini bir gümüş kolyeyle tamamladı. Giyinmeyi bitirince bir adım geri çekildi ve kendi görüntüsüne hayran hayran baktı. Tamamen değişmişti ve sevinçle güldü.

Saat 6:45i gösterirken tüm kokulu mumların kokularını eve salmaları için yaktı, sonra güveci ve risottoyu kontrol etti.

Her şey hazır olduğunda, tekrar Daniel’a baktı. Gidip müştemilatı kontrol etti ama orada değildi. O zaman motosikletinin de garajda olmadığını fark etti. Başka bir gezintiye daha çıkmış olmalıydı.

Harika zamanlama, diye düşündü, saate bakarak. Burada olması gerekiyordu. Çok ilgileniyormuş gibi gözükmek istemiyordu ama ilk misafirler gelmeye başladığında, Daniel hala eve gelmeyince endişelenmeye başladı.

Emily, onu aklından çıkarmalı ve onun yerine mutlu surat ifadesini takınmalıydı.

Kapıyı açtığında karşısında balık restoranından Charles Bradshaw ve karısı Barbara basamaklarda duruyordu. Charles ona bir şişe kırmızı şarap, Barbara ise çiçek uzattı.

"Çok naziksiniz," dedi Emily.

"Gerçekten gözlerime inanamıyorum," dedi Charles, etrafına bakarak. “Burayı çok güzel restore etmişsiniz. Ve çok hızlı bir şekilde."

"Henüz bitmedi," dedi Emily. "Ama teşekkür ederim."

Ceketlerini aldı ve onları daha da hayrete düştükleri oturma odasına davet etti. Daha onlara içecek bir şeyler ikram edemeden, kapı tekrar çaldı. Görünüşe göre Sunset Limanı’ndaki insanlara oldukça dakiklerdi.

Kapıyı açtı ve karşısında yalnız duran Birk’i gördü. Biraz keyifsiz hisseden karısıyla ilgili özür diledi. Sonra da dedi ki, "Bu gerçekten doğruymuş. Benzin istasyonunda beni ziyaret eden kişi senin hayaletin falan değilmiş. Gerçekten burada bunca zaman kendi başına kalabilmişsin!” Gülmeye başladı ve sonra elini sıkmak için tuttu.

"Ben de kendime inanamıyorum," dedi Emily bir kahkaha ile. Her şeyi kendi yapmadığını, Daniel’ın başından beri ona yardım ettiğini de söyleyecekti ama şimdi burada olmadığından kelimeler ağzından çıkamamıştı. Sonra orada, yanında olmadığı için yarı yolda bırakılmış hissettiğini fark etti.

Emily, Birk’i oturma odasına davet etti. Onları tanıştırmasına gerek yoktu, zaten Charles ve Barbara’yı tanıyordu.

Kapı tekrar çaldı, Emily kapıyı açtığında gelenin Cynthia olduğunu gördü. Cynthia’nın kasabada küçük bir kitapçısı vardı. Parlak kırmızı, kıvırcık saçları vardı ve her zaman bununla uyumsuz kıyafetler giyiyordu. Bu gece parlak kırmızı ruj ve parlak yeşil oje ile onun biraz kilolu vücudunu hiç saklamayan garip limon yeşili ve mor bir döpiyes içindeydi. Emily, Cynthia’nın biraz açık sözlü ve ölçüsüz olduğu için çok sevilmediğini biliyordu ama gene de iyi niyetinden onu da davet etmişti. Eğer dedikodular doğruysa belki de diğer misafirleri eğlendirecek bir kaynak olabilirdi.

"Emily!" diye bağırdı Cynthia, sesi o kadar tizdi ki, kulakları acımıştı.

"Merhaba, Cynthia," diye cevap verdi Emily.  "Geldiğiniz için çok teşekkürler."

"Sunset Limanı’nın yerlileri ne der bilirsin. Cynthia’sız parti, parti değildir.”

Emily’nin, Sunset Limanı’ndaki tek bir kişinin bile böyle düşündüğü ile ilgili şüpheleri vardı. Sonra eliyle, Cynthia’yı içeri, diğerlerinin yanına davet etti ve sonra Cynthia’nın diğerlerini de aynı coşkuyla selamladığını duydu.

Kapı tekrar çaldı, açtığında karşısında Doktor Sunita Patel ve kocası Raj’ı gördü. Biraz arkalarında, Serena, Rico’ya bahçe yolunda yardımcı oluyordu.

“Çimenlikteki ağacı gördüm,” dedi Doktor Patel, onu yanağından öperken ve eline bir şişe şarap tutuşturdu. "Fırtına bize de fena çarptı."

"Ah, biliyorum," diye cevap verdi Emily. "Çok korkunçtu."

Raj, Emily'nin elini sıktı. "Tanıştığımıza memnun oldum. Ben peyzaj ustasıyım, yani düşen ağaçla ilgilenmemi istersen sana yardımcı olmaktan mutluluk duyarım. Sadece uğra yeter. Kasabadaki fidanlık benim.”

Emily, kasabaya indiğinde, önünde muhteşem çiçekler olan, içinde çiçekler ekili sepetleri asılı bahçe dükkanının önünden yürüyerek geçmişti. Önünden geçerken, birden fazla kez, kuş banyolarını, güneş saatlerine ve budanmış ağaçlara bakmak için içeri girmek istemişti ama fırsatı olmamıştı.

“Bunu gerçekten yapar mısınız?” diye sordu Emily, adamın cömertliğine şaşırmıştı. "Bu harika olur."

“Bize evinizi açtığınız düşünülünce, bu az bile kalır.”

Raj ve Sanita oturma odasına geçerken, Emily dikkatini neredeyse kapı eşiğine ulaşmış olan Serena ve Rico’ya çevirdi. Serena, sırtı açık siyah elbisesi ve altın gerdanlığıyla harika gözüküyordu, siyah saçları iri dalga yapılmıştı ve dudakları kırmızıydı.

“Başardık!” diye sırıttı, bir kolunu Emily’nin boynuna doladı ve ona sarıldı.

"Çok sevindim," dedi Emily. “Burada tanıdığım hemen hemen tek kişi sensin.”

“Ah, gerçekten mi?” dedi Serena, gülerek. "Bay Kocaoğlan peki?"

Emily başını salladı. "Ah Tanrım, şimdi onun lafını bile etme."

Serena suratını astı. Emily güldü ve Rico’ya döndü.

"Rico, geldiğin için sağ ol,” dedi. "Seni gördüğüme sevindim."

“Benim yaşımda, sadece evden çıkmak bile iyi geliyor, Ellie."

"Emily," diye düzeltti onu Serena.

"Ben de öyle dedim," diye yanıtladı Rico.

Serena gözlerini devirdi ve her ikisi de koridora doğru adım attı. Emily kapıyı hiç kapatmadı çünkü Karen’ı sokağın başına park ederken görmüştü. Aldığı tüm davet yanıtlarından, en şüpheli Karen’ınkine yaklaşmıştı. Belki de parti için tüm alışverişini Karen’ın bakkalından yapması kadının fikrini değiştirmişti. Küçük, yerel bir dükkanda harcanabileceğinden çok daha fazla para harcamıştı.

Karen’ın hemen arkasında Belediye Başkanı’nı gördü. O geleceğini bildirmemişti! Onun mütevazı partisine gelmek istemesine hem şaşırmış, hem de bir taraftan herkesi doyuramayacağından endişelenmeye başlamıştı.

Kapıya önce Karen geldi ve Emily onu selamladı.

“Kekikli ve kuru domatesli ekmeklerimden birini getirdim,” dedi Karen, ona çok lezzetli kokan bir sepet uzatırken.

"Ah, Karen, hiç gerek yoktu," dedi Emily, sepeti alarak.

“Aslında bir iş taktiği,” dedi Karen sessizce, ağzının ucuyla. “Eğer bu grup ekmeği severse, ondan almak için bakkala gelirler!” Göz kırptı.

Emily gülümsedi ve onu içeri buyur etmek için bir adım kenara kaydı. Karen’dan emin olamamıştı ama görünüşe göre kadının genel arkadaş canlısı hali geri dönmüştü.

Emily daha sonra Belediye Başkanı’na döndü. Nezaketle başını salladı ve sonra, tokalaşmak için elini uzattı.

"Geldiğiniz için teşekkürler,” dedi.

Belediye Başkanı, Emily’nin uzattığı eline baktı sora elinden çekip ona sıkıca sarıldı. "Sonunda kalbini küçük kasabamıza açtığın için mutluyum."

Başta, Emily, Belediye Başkanı tarafından böyle kucaklanmaktan ötürü biraz rahatsız hissetmişti ama sonra bu sözcükler onu duygulandırdı ve rahatladı.

Sonunda, tüm konuklar gelmişti, çoğu oturma odasında toplanmıştı ve Emily de onlarla vakit geçirme şansı buldu.

“Şimdi Rico’ya diyordum ki,” dedi Birk, “belki de burayı tekrar bir pansiyona çevirmeyi düşünmelisin.”

“Eskiden buranın bir pansiyon olduğunu bilmiyordum,” diye yanıtladı Emily.

“Ah evet, baban burayı satın almadan önce öyleydi,” dedi Rico. “Sanırım 1950’lerden 80’lere kadar öyleydi.”

Serena güldü ve Rico’nun elini okşadı. “"Benim adımı bile hatırlamıyor ama, bunu hatırlıyor," dedi ağzının köşesiyle.

Emily güldü.

"Bahse girerim kendi masraflarını çıkarmıştır," diye ekledi Birk. “Ve tam da bu kasabanın ihtiyacı olan türden bir yer olur.”

Emily, insanlarla konuştukça ne kadar nazik olduklarını fark etti. Evini pansiyona çevirme fikri sanki orman yangını gibi yayılıyordu ve düşündükçe ona da iyi bir fikir gibi gelmeye başlamıştı. Aslında, gençken bir pansiyonda çalışmak onun hayaliydi ama daha büyüdükçe insanlarla bağ kurma konusunda kendine olan güvenini kaybetmişti. Babasının gidişi onu derinden sarsmış, onu bir döngüye sokmuştu ve o günden beri korunaklı ve saldırgan biri haline gelmişti. Ama kasaba onu yumuşatmıştı. Belki de hala içinde bir yerde nazik bir ev sahibi yatıyor olabilirdi?

Yemek vaktiydi, Emily herkesi yemek odasına topladı. Yenilenmiş odaya bakan herkesten hayranlık nidaları ve iç çekişler yükseliyordu.

“Korkarım size balo salonunu gösteremeyeceğim,” dedi Emily. “Pencere fırtınada zarar gördü, o yüzden tekrar tahtayla kapatmak zorunda kaldık.”

Kimsenin itirazı yoktu. Hepsi yemek odası tarafından büyülenmişlerdi. Emily’nin masaya koyduğu çiçeklerden, halının rengine, duvar kağıdı seçimine kadar her şey iltifat almıştı.

“Çiçek düzenlemede oldukça beceriklisiniz,” dedi Raj, etkilenmiş gözüküyordu.

"Ve bu sandalyeler çok hoş değil mi?" diye şaka yaptı Serena, onları Rico’nun bit pazarından alması için Emily’ye o yardım etmişti.

Herkesi oturtmak uzun zaman almıştı. Oturduklarında, Emily servis yapmak için mutfağa gitti. Yemek odasından yayılan şamata onun sıcak ve sevecen hissetmesine yol açtı.

Mutfağa vardı ve çabucak kalorifer dairesindeki Mogsy ve yavruları kontrol etti.  Hepsi de, dünya umurlarında değilmiş gibi uyuyorlardı. Sonra servis için mutfağa geri döndü.

“İçeri taşımak için sana yardım etmemi ister misin?” Serena’nın sesi kapıdan geliyordu.

"Lütfen," dedi Emily. “Bu, garsonluk günlerimden kalan korkunç anıları hatırlatıyor.”

Serena güldü ve Emily’nin kollarına toplam beş tabağı yerleştirmesine yardımcı oldu. Serena da beş tabak aldı ve birlikte içeri, leziz “ah, mmm” seslerinin geldiği yemek odasına gittiler.

Emily biraz sinirlenmekten kendini alamadı. Daniel ona yardım etmek için burada olmalıydı. Akşam yemeği partisini ikisinin birlikteliklerini de açıklayacakları bir parti olarak düşünmüştü. Yerel biri, aralarından biriyle olmasına insanların nasıl tepki vereceğini görmek istiyordu. En azından biraz tebrik toplayacağını düşünmüştü. Ama Daniel, her işi ona bırakıp ortadan yok olmuştu.

Herkesin önünde bir tabak olduğunda – ve çok şükür ki yemek tam olarak herkese yetecek kadardı – yemek başladı.

“Emily, baban Katolik okuluna gitmişti, değil mi?” diye sordu Belediye Başkanı.

Emily, ağzına götürmekte olduğu çatalı aniden durdurdu. “Ah,” dedi garip bir şekilde. "Aslında bilmiyorum."

“Kötü rahibelere dair birkaç ortak anımız olduğuna eminim,” dedi Belediye Başkanı çabucak, Emily’nin babasından bahsedilmesinden rahatsız olduğunu hissederek.

Cynthia, öte yandan, bundan habersiz gibiydi. "Ah, senin baban, Emily. Harika bir adamdı,” diye heyecanla konuştu. Kadehini, elinde, havada tutuyordu. Her jestinde, ki bunu sık sık yapıyordu, kırmızı şarap dökülmenin eşiğine geliyordu. “O zamanları hatırlıyorum da, en az on iki yıl önce olmalı çünkü o zamanlar henüz Jeremy ve Luke doğmamıştı, fiziğim hala düzgündü.” Duraksadı ve kıkırdadı.

Emily en az yirmi yıl olduğunu söyleyerek onu düzeltmedi ama masanın etrafındaki tuhaf kıpırtı ve kaçırılan gözlere bakınca çoğu kişinin bunu anladığını fark etti ve Cynthia adına kötü hissetti.

“Dükkanıma ilk gelişiydi,” diye devam etti Cynthia, “ve o çok özel, artık basılmayan eski kitabı sordu. Adını hatırlamıyorum ama çiçek perileriyle ilgili bir şeydi. West Sokağındaki bu eve taşınan adam olduğunu biliyordum, onu daha önce birkaç kez görmüştüm. Onu ne zaman görsem, yalnızdı. O yüzden böyle yetişkin bir adamın, bir koleksiyon parçası olan perilerle ilgili bu kitabı ne yapacağını düşündükçe biraz gerildim. Onu yanlış anladığımı düşünerek kitapçıdaki benzer isimli kitaplara yönlendirip durdum, o ise şöyle dedi, ‘hayır. hayır. bu değil. Perilerle ilgili.’ Kitap bende yoktu o yüzden kitabı onun için sipariş etmem gerekti, bu da fiyatı daha da yükseltti tabii. Pek umurunda değil gibiydi, o yüzden perilerle ilgili bu koleksiyon kitabının onun olmazsa olmazı olduğunu düşünmeye başlamıştım. Birkaç hafta sonra kitap geldi, ve onu arayıp söyledim. Biraz gergindim ama, geldiğinde, yanında bebek arabasında küçük tatlı bir kız da vardı. O sen olmalısın, Emily. Yaşadığım rahatlamayı anlatamam!”

Masanın etrafında, nasıl tepki vereceğini bilemeyen insanlar, sessiz, Emily’ye bakıyordu. Kıkırdamaya başladığını görünce, onlar da kahkahayı bastılar. Neredeyse herkesin gergin tuttuğu nefesini serbest bıraktığı bir andı.

Cynthia anlattığını tamamlamıştı. “Ona bu kitabı okumak için biraz küçük olduğunu söyledim ama onu büyüdüğünde okuman için aldığını, annesinde de bir kopyası olduğunu ve sende de bir tane olmasını istediğini söyledi. Bu duyduğun en sevgi dolu şey değil mi?”

"Evet," dedi Emily, sırıtarak. "Bu hikayeyi daha önce duymamıştım."

Emily, ona keyfini çıkarabileceği bir başka hatıra verdiği için minnettardı. Aynı zamanda onu üzmüştü de, babasını şimdi daha da çok özlüyordu.

Cynthia’nın hikayesinden sonra sohbet çabucak evi pansiyon yapma konusuna geri döndü.

“Bence bunu yapmalısın,” dedi Sunita. “Bu yeri pansiyona çevir. Eğer öyle yaparsan izni alman da kolaylaşacaktır çünkü bu kasabadaki herkesin işine gelir.”

"Doğru" dedi, Belediye Başkanı. “Bu seni Trevor’dan da korur.”

Emily sırıttı. Emily, Trevor Mann’ın pek de sevilen biri olmadığının bariz sinyallerini alıyordu ve bu masada oturan kimseyi temsil ediyor olamazdı.

“Şey,” dedi Emily, şarabından bir yudum alarak, “bu harika bir fikir. Ama tüm param bitmeden önce sadece üç aylık param daha kaldı.”

“Yatak odalarından bazılarını onarmaya yeter mi?” diye sordu Birk.

“Bu iyi bir nokta,” diye sohbete katıldı Barbara. “Yemek odası, oturma odası ve mutfak zaten yapılmış durumda. Bir yatak odan bile olsa başlamak için gereken her şeyin var demektir. İşte. Al sana bir pansiyon.”

Haklıydı. Hepsi vardı. Tek yapması gereken harekete geçmekti. Evin ve bahçenin büyük çoğunluğu misafirlerin hoşlanacağı kadar iyi durumdaydı. Eğer beklentiyi başta küçük tutarsa – mesela sadece bir müşterisi bile olsa – bunu tek bir odayı yeniler yenilemez yapabilirdi. Sonra gelecek küçük bir geliri tekrar işletmeye yatırıp, bir odayı daha yapıp, işi böyle böyle büyütebilirdi.

“Eh, Barbara,” dedi Karen, “kahvaltı olayını da çözmeli.”

Herkes güldü.

"Tuhaf ki," dedi Raj, "Birilerine vermeye çalıştığım birkaç tavuğum var. Onları alabilirsin, böylece kahvaltıda taze yumurtan olur!”

“Zaten kasabadaki en iyi kahveyi sen yapıyorsun,” diye ekledi Belediye Başkanı. "Yanlış anlama, Joe."

Herkes lokanta sahibine baktı.

"Üzerime alınmadım!" diyerek güldü. "Kahve benim güçlü yanım değil, biliyorum. Emily’nin işini desteklemekten mutlu olurum.”

"Ben de öyle," dedi Birk.

"Ve herhangi bir tavsiyeye ihtiyacın olursa," diye ekledi Cynthia, "Ben de geçmiş tecrübelerimle yardımcı olabilirim. Yirmili yaşlarımda bir pansiyon yönetmiştim. Bu işi nasıl benim sorumluluğuma bıraktılar ben de bilmiyorum ama, ben oradayken pek de kötü bir olay yaşanmadı, sanırım bir bildikleri varmış!”

Emily duyduklarına inanamıyordu. Bütün bu insanlar ona yardım etmeye çalışıyordu. Bu harika bir duyguydu ve onların cömertliğinin ve nazik sözlerinin altında ezilmiş hissediyordu. Hele de buraya ilk geldiğinde onları nasıl görmezden geldiği düşünülürse. İşler birkaç kısa ayda nasıl da değişmişti.

Ama mutluluğu tek bir şey yüzünden gölgelendi. Daniel. O da bahçede yaşıyordu. Eğer bir pansiyon açarsa onun da hayatı tarifsiz şekilde alt üst olacaktı. Özel bir hayatları olamayacaktı. Bunu onunla konuşmadan yapamazdı. Gerçi, bir şekilde bunun onlar için iyi olma potansiyeli de vardı. Daniel, eve, onun yanına taşınabilirdi ve böylece müştemilatı da kendi başına kiralayabilir ya da balayı evi olarak sunabilirlerdi. Ve balo salonu da düğünler için harika bir mekandı.

Emily’nin kafası yetişebildiğinden daha hızlı çalışmaya başlamıştı. Belki şarabı biraz fazla kaçırmıştı ama içinde, yıllardır hissetmediği o her şeyin iyi olacağına dair duygular kabarmıştı. Birden bire, gelecek aydınlık, heyecan verici ve güvenli gözüktü.

Sadece Daniel’ın bu anı onunla paylaşmak için neden yanında olmadığını merak ediyordu.

On Beşinci Bölüm

Emily, sonunda Daniel’ın motorunun sesini sokağın başından duyup eve girdiğini gördüğünde geç olmuş, parti çoktan bitmişti. Yataktan çıktı ve pencereden dışarı kaskını çıkarıp müştemilata yürüyen Daniel’ın görüntüsüne baktı.

Emily, üzerine sabahlığını geçirdi ve terliklerini giydi. Aşağı inip, ön kapıdan çıktı. Müştemilata doğru üzerinden yürüdüğü çimler yumuşacıktı. İçeriden çimenleri aydınlatan bir ışık sızıyordu.

Kapıyı çaldı ve geri çekildi, soğuk havayla baş edebilmek için ellerini önünde bağladı.

Daniel kapıyı açtı. Suratındaki ifadeden karşısında Emily’yi göreceğini biliyor gibiydi

"Neredeydin?" diye sordu. "Partiyi kaçırdın."

Daniel derin bir nefes aldı. "Baksana, neden içeri girmiyorsun? Soğukta dikilmek yerine bir çay içip konuşabiliriz." Kapıyı, girmesi için açık tuttu. Emily içeri girdi.

Daniel her ikisi için çay hazırladı ve Emily bu süre boyunca  konuşmadan, davranışı için ilk açıklama yapmanın o olması gerektiğini düşündüğünden bekledi. Ama Daniel sanki dilini yutmuştu ve Emily’ye başka çare bırakmadı.

"Daniel," dedi zorla, "neden partiyi kaçırdın? Nerelerdeydin? Merak ettim."

"Biliyorum. Üzgünüm. Ben sadece, o insanları sevmiyorum, tamam mı?" dedi. “Ben daha çocukken beni işe yaramaz belleyenler onlar.”

Emily kaşlarını çattı. “Bu yirmi yıl önceydi.”

“"Yirmi yıl veya yirmi dakika, bu insanlar için önemli değil."

“Limandayken onları öve öve bitiremiyordun,” dedi Emily. "Şimdi aniden onlardan nefret etmeye mi başladın?"

“Bazılarını seviyorum,” diye itiraz etti Daniel. "Ama kasaba halkı çoğunlukla dar görüşlü. İnan bana, burada olsaydım daha kötü olurdu. "

Emily bir kaşını kaldırdı. Ona yanıldığını, bu insanların gayet kibar, eğlenceli insanlar çıktıklarını söylemek istiyordu. Hatta onları arkadaşı gibi görmeye başladığını. Ama daha ilk günlerinden Daniel ile tartışmak en son istediği şeydi.

Sonunda, ses tonunu sakin olmaya zorlayarak, "Neden sadece partiye gelmek istemediğini söylemedin?" dedi. “Tüm gece gelmeni beklerken aptal gibi hissettim.”

"Üzgünüm." Daniel pişmanlıkla içini çekti, sonra onun önüne bir fincan çay koydu. "Böyle kaybolmamam gerektiğini biliyorum. Ben sadece, yalnız olmaya, birine hesap vermemeye o kadar alışmışım ki. Bu benim kişiliğimin bir parçası. Bütün o insanların aniden etrafımda belirecek olması, tek seferde başa çıkabileceğimden fazlasıydı.”

Emily onun için, tek başına daha rahat hissedeceği için üzüldü. Ona göre, bu pek mutlu birinin sahip olacağı bir özellik değildi. Ama gene de bunlar davranışına mazeret değildi.

"Yani, Cynthia bile başlı başına yeterince kötü olurdu," diye utangaç bir sırıtma ile ekledi Daniel.

Emily kahkaha attı. "Sadece bana söylemeliydin," dedi.

"Biliyorum," diye yanıtladı Daniel. "Bir daha böyle gitmemeye söz verirsem, beni affeder misin?"

Emily ona kızgın kalamazdı. "Sanırım," dedi.

Daniel uzandı ve elini tuttu. "Neden bana nasıl geçtiğini anlatmıyorsun? Neler konuştunuz?”

Emily, ona bir bakış attı. “Benden sana nefret ettiğini söylediğin insanların konuşmalarını anlatmamı mı istiyorsun?

“Sen anlatırsan nefret etmem,” dedi Daniel, gülümseyerek.

Emily gözlerini devirdi. Daniel’a ders vermek için biraz daha uzun süre ters davranmak istiyordu ama başaramıyordu Ayrıca, ona şu pansiyon işiyle ilgili vermesi gereken büyük haberler vardı ve daha fazla içinde tutamayacaktı. Coşkusunu kırmaya çalıştı ama bir türlü zapt edemiyordu.

“Şey, konuşmanın ana konusu,” dedi, “bu evi bir pansiyona çevirmek üzerineydi.”

Daniel ağzındaki yudumu neredeyse püskürttü. Ona, çay fincanının üzerinden bir bakış attı. "Ne?"

Emily birden, yeni rüyasını Daniel’a anlatmak konusunda gergin hissetti. Ya ona destek vermezse? Daha yeni ona yalnız olmaktan hoşlandığını söylemişken, şimdi ona evin içerisinde yabancıların dolaşmasının olağan bir hal alacağını söylemek…

“Bir pansiyon,” dedi, sesi çok daha ürkek ve kısık çıkmıştı.

"Böyle bir şey ister misin?" diye sordu Daniel, fincanını masaya koyarken. “Bir pansiyon çalıştırmak.”

Emily, ellerini fincanının etrafına sardı ve koltuğunda aşağı kaydı. "Şey… belki. Bilmiyorum. Yani, önce biraz hesaplama yapmam gerek. Muhtemelen param buna yetmeyecek.” Şimdi neredeyse kekeleyerek konuşuyor, Daniel’ın tepkisini kestiremediğinden fikri bastırmaya çalışıyordu.

“Ama eğer paran yetseydi, yapmak istediğin şey bu mu olurdu?” diye sordu.

Emily başını kaldırdı ve onun gözlerine baktı. "Gençken yapmak istediğim buydu. Aslında bu benim hayalimdi. Sadece bu konuda iyi olamayacağımı düşündüğüm için vazgeçtim.”

Daniel uzandı ve elini onun elinin üzerine koydu. “Emily, bu işte inanılmaz olabilirsin.”

"Öyle mi düşünüyorsun?"

"Biliyorum."

“Yani sence bu kötü bir fikir değil mi?”

Daniel başını salladı ve yüzü sevinçle parladı. "Bu harika bir fikir."

Emily birden aydınlandı. "Gerçekten öyle mi düşünüyorsun?"

"Kesinlikle," diye ekledi Daniel. “Senden harika bir ev sahibi olur. Ve eğer daha fazla paraya ihtiyacın olursa ben yardım etmekten mutluluk duyarım. Çok param yok ama ne varsa veririm.”

Emily bu teklif karşısında duygulanmasına rağmen başını salladı. “Senin paranı alamam, Daniel. Başlamak için gerekli olan tek şey düzgün bir yatak odası ve bir kahve makinası. İlk müşteriler gelince, kazandığımızı yatırım olarak kullanabiliriz.”

"Yine de," dedi Daniel. “Eğer herhangi bir yenileme çalışması gerekirse, ya da bahçede yapılacak herhangi bir şey, katkıda bulunmaktan mutluluk duyacağımı biliyorsun.”

“Gerçekten mi?” diye tekrar sordu Emily, hala inanmakta güçlük çekiyordu. “Bunu benim için yapar mısın?” Daniel’ın ne kadar cömert olduğunu ve ona nasıl ihtiyacı olduğu bir anda çıkageldiğini tekrar hatırladı. "Gerçekten iyi bir fikir olduğunu düşünüyor musun?"

“Evet,” dedi Daniel, onu ikna etmek istercesine. “Bu fikri sevdim. Önce hangi yatak odasını hazırlamak istiyorsun?”

Evi yenileyerek geçirdikleri son üç ayda, üst katla pek ilgilenmemişlerdi. Sadece eskiden Emily’nin anne ve babasının yatak odası olan (şimdi onun kullandığı) oda ve banyo tamamlanmıştı. Odaklanmak için odalardan birini seçmeliydi.

"Henüz bilmiyorum," dedi Emily. “Sanırım arkadaki büyük odalardan biri.”

“Okyanus manzaralı olanlardan mı?” diye bir öneride bulundu Daniel.

Emily hafifçe omzunu silkti. “Önce biraz daha düşünmem lazım. Ama tamir etmek çok uzun sürmez, değil mi? Turist sezonuna yetişmiş olurum. Tabii izin alabilirsem.”

Daniel olur der gibi bakıyordu. Çaylarını içerlerken, turistlerin sezonu olan yaza kadar bir oda ve menü hazırlamak için ihtiyaçları olan zaman ve para gibi tüm detayları konuştular.

“Riskli,” dedi Daniel, arkasına yaslanıp üzerine bir şeyler karalayıp rakamlar yazdığı kağıda bakarak.

“Öyle,” diyerek ona katıldı Emily. “Ama gene de, işimden ayrılmak ve yedi yıllık erkek arkadaşımı terk etmek de riskliydi ama bak şimdi her şey ne kadar iyi.” Uzandı ve Daniel’ın kolunu sıktı. Bunu yaparken, onda bir tereddüt sezdi. "Her şey yolunda mı?" diye sordu, kaşlarını çatarak.

“Evet,” dedi Daniel, ayağa kalktı ve boş fincanları aldı. "Sadece yorgunum. Sanırım yatacağım.”

Emily, ondan gitmesini istediği kafasına dank eder etmez ayağa kalktı. Önceki akşamların tutkusu tamamen sönmüş gibiydi. Gül bahçesinde geçirdikleri sabahın romantizmi dağılmıştı. Uçurum kenarında yaptıkları motosiklet yolculuğunun korkusu gitmişti.

Geceliğini vücuduna sıkıca dolayan Emily gidip Daniel’ı yanağından öptü. "Sonra görüşür müyüz?" diye sordu.

"Evet," dedi Daniel, gözlerine bakmadan.

Emily, incinmiş ve şaşkın bir şekilde müştemilattan çıktı ve geceyi yalnız geçirmek üzere soğuk yoldan tek başına eve geri döndü.

*

"Günaydın Rico!" diye seslendi Emily, ertesi gün gittiği karanlık ve fazla karışık bit pazarının kapısından içeri.

Rico değil ama, Serena masalardan birinin arkasından rahatsız edici bir şekilde fırladı. "Emily! Bay Seksi ile nasıl gidiyor? Partide bu konu hakkında konuşma fırsatımız hiç olmadı.”

Emily’nin şu anda en son istediği şey Daniel hakkında konuşmaktı. “Bunu iki gün önce sorsaydın, harika gidiyor derdim. Ama şimdi pek emin değilim.”

"Ha?" dedi Serena. “O da onlardan biri, değil mi?”

“Kimlerden biri?”

“Çok derine inip, sonra korktukları için soğuk davrananlardan.  Onlardan milyon tane gördüm."

Emily, yirmi yaşındaki birinin herhangi bir şeyden  milyon tane görmüş olabileceğinden emin değildi ama bir şey demedi. Şu anda gerçekten Daniel hakkında konuşmak istemiyordu.

“Şey, birkaç özel parça bakıyorum,” dedi Emily, sonra Daniel onu evinden neredeyse kovmadan önce hazırladıkları listeyi bulmak için çantasını kurcalamaya başladı. Listeyi Serena’ya verdi. “Şimdi bir şey satın almayacağım ama kabaca fiyatları öğrenmek istiyorum.”

“Tabii ki,” dedi genç kadın memnuniyetle. “Etrafa bir bakacağım.” Dükkanın derinliklerine doğru ilerlerken birden durdu. “Hey, bunların hepsi yatak odası malzemeleri. Yoksa…”

“Pansiyon için mi?” Emily gülümsedi ve kaşlarını oynattı. "Evet."

“Bu harika!” diye bağırdı Serena. “Bunu gerçekten yapacak mısın?”

“Şey,” dedi Emily, “Öncelikle izin almam gerekiyor bu da kasaba toplantısına gitmek demek.”

“Oh, bu kolay olacak,” dedi Serena, elini önemsiz bir şeyden bahseder gibi sallayarak. “Yani New York’a geri dönemeyeceksin demek mi bu?”

Emily biraz daha sert bir sesle, “Önce izin almam gerek.” dedi.

“Anladım,” dedi Serena, parmaklarını şıklatarak. “Önce izin.” Sırıttı ve ilerledi.

Emily kendi kendine gülümsedi; Sunset Limanı’nda hiçbir kar amacı gütmeksizin, sadece onu sevdiği için orada kalmasını isteyen en azından bir kişi olduğunu bilmek mutluluk vericiydi.

Kapı kollarının olduğu çekmeceye gitti ve incelemeye başladı. Rico’nun babasınınkine rakip bir koleksiyonu vardı ve Rico’nunkiler çok daha iyi gözüküyorlardı. Oda için toz mavisi rengini düşünüyordu ve şık cam kollar çekmecelere çok yakışırdı.

Çekmeceye bakarken, arkasından iki sesin dükkana girdiğini duydu.

Seslerden biri “Stella onu dün gece gene saatlerce uçurum kenarında motosikletini sürerken görmüş,” dedi.

Emily durdu ve onları daha iyi duyabilmek için kulak kesildi. Daniel hakkında konuşuyor olabilirler miydi? Uçurumda motosiklet kullanmak onun için tutkuydu ve dün gece uzun saatler yok olmuştu.

İkinci ses, “Geçen gün de limandaki festivale katılmış,” dedi.

Emily kalp atışlarının hızlandığını hissetti. Daniel festivale katılmıştı. Diğer herkes gibi, ama diğer herkes uçurum kenarında motosiklet kullanmıyordu. Daniel’ın dedikodusunu yaptıklarına neredeyse emindi.

“Kasabaya geri taşındığını düşünmüyorsun, değil mi?” dedi ikinci ses.

“Stella’nın teorisine göre, hiç gitmedi.” dedi birinci ses.

“Aman tanrım. Gerçekten mi? Düşüncesi bile ürpertici. Yani bunca zamandır eski evde miymiş diyorsun?”

Evet, aynen. Stella’ya söylediklerine göre geçen gün de yeni kızın yaptığı garaj satışında görmüşler onu.”

Onlar dedikodu yaptıkça, Emily vücudunun buz kestiğini hissetti.

"Gerçekten mi? Aman tanrım. Birisi kızı uyarsa iyi olur!”

Kadınların hakkında konuştukları kişinin Daniel olduğundan emin olduktan sonra, Emily durduğu yerden çıktı. “Ne hakkında uyaracakmışsınız?” dedi sakince.

İki kadın durdu ve ona hayalet görmüş gibi baktılar.

“Ne hakkında uyaracakmışsınız dedim,” diye tekrar etti Emily.

“Şey,” dedi ilk kadın, sesi titriyordu. “Onu gördüğünü söyleyen Stella’ydı.”

“Kimi gördüğünü?”

“Morey’nin oğlu, adını unuttum.” Dustin. Declan."

“Douglas,” dedi ikinci kadın, kendinden emin.

"Hayır, bundan daha egzotik bir şeydi. Daha sıra dışı,” diye itiraz etti ilki.

Emily kollarını bağladı ve bir kaşını kaldırdı. “Adı Daniel. Ne olmuş ona?”

“Şey,” dedi ilk kadın, “o bir üne sahip.”

“Ün mü?” dedi Emily.

“Kadınlarla ilgili,” diye ekledi. “O Declan, birçok kadını kalbi kırık bırakmış.”

“Douglas,” dedi ikinci kadın.

“Daniel,” Emily her ikisini de düzeltti.

İlk kadın başını salladı. “Daniel değil, canım. Adını hatırlayamıyorum ama kesinlikle Daniel değil.”

“Size Douglas diyorum,” dedi ikinci kadın.

Emily sinirlenmeye başlıyordu. Kadınların Daniel hakkında söylediklerine inanmak istemiyordu – kadınlarla ilgili olanlara – ama aklındaki şüpheye de karşı koyamıyordu. “Bakın, tüm bunların çok uzun zaman önce olduğuna eminim. İnsanlar değişir. Daniel artık öyle biri değil ve ben sizinle bu tartışmaya girmeyeceğim. Kendi işinize bakın, tamam mı?”

İlk kadın kaşlarını çattı. “Adı Daniel değil. Cidden kızım, bu kasabada senin geçirdiğinden çok daha fazla zaman geçirdim. Onun adı Daniel değil.”

İkinci kadın ellerini çırptı. “Hatırladım. Dashiel."

"Evet! Dashiel Morey."

Hemen sonra Serena geri geldi. Emily’nin iki yaşlıca kadının karşısında sinirli sinirli durduğunu görünce büyük adımlarını yavaşlattı.

“Gitmek zorundayım,” dedi Emily ve arkasını dönüp dükkanı hızlı adımlarla terk etti.

“Bekle, listen ne olacak?” diye Emily’nin arkasından seslendi Serena.

Bahar güneşine çıkar çıkmaz, Emily eğildi ve derin nefesler almaya başladı. Nefes alış verişinin normalden çok daha hızlı olduğunu hissediyordu. Düşünceler beyninin içinde öbekleniyordu. Kadınların işgüzar olduklarını bilmesine rağmen söyledikleri onu sarsmıştı, Daniel’ın adından bu kadar emin olmaları ve geçmişte kadınlarla olan  Emily, Daniel ile aklen, kalben ve ruhen birlikte olmasına rağmen aslında onu hiç tanımadığını acı bir şekilde fark etti ve hatta aslında bir insanın diğerini gerçekten tanımasının mümkün olmadığını da. Babası ona bu kadarını öğretmişti. Eğer ailesini seven bir adam bile bir daha hiç dönmemek üzere gidebiliyorsa, birkaç aydır tanıdığı bir adam da pek tabii adı hakkında yalan söylüyor olabilirdi.

Ve niyeti hakkında.

On Altıncı Bölüm

Emily, gözlerinde yaşlarla hızlıca eve gitti. Aşırı tepki vermek istemiyordu ama başka yapabileceği bir şey de yok gibiydi. Daniel ona var oluşu hakkındaki en temel şey konusunda yalan söylemişti: adı. Ne tip bir insan bunu yapardı ki? Adından nefret ettiği ya da utandığı için değiştirmiş bile olsa konuşurlarken bir noktada bundan bahsetmesini umardı Emily. O da tam adı olan Emily Jane’i kullanmıyordu ama gene de bunu isimler hakkında yaptıkları sohbette Daniel’a söylemiş, Daniel o zaman bile kendi adıyla ilgili hiçbir şey dememişti. Bu da onu kimliğini sakladığını düşünmeye itiyordu.

Ve eğer bu konuda ona yalan söyleyebiliyorsa, belki de dükkandaki kadınların geçmişte kırdığı kalpler hakkında söyledikleri de doğru olabilirdi.

Eve park ettiğinde, Daniel’ın çalıları kestiğini gördü. Bu kadar hızlı girdiği ve frenlere sert bastığı için Daniel kaşlarını kaldırarak baktı. Arabayı garip bir açıyla umursamazca park etti ve motoru çalışır ve kapıyı açık bırakarak dışarı çıktı. Sonra çimenliğin başına, Daniel’a doğru fırladı.

“Sen kimsin?” diye bağırdı ve yanına yaklaşır yaklaşmaz göğsünden onu itti.

Daniel şok içerisinde ve ne olduğunu anlayamayarak geriye doğru sendeledi. “Bu ne biçim bir soru be?”

"Söyle!" diye bağırdı Emily. “Adın Daniel değil, değil mi? Dashiel. Dashiel Morey."

Daniel’ın kaşları arasında bir kırışıklık oldu. "Nasıl —"

“Nasıl mı öğrendim?” diye suçlayıcı bir tavırla bağırdı Emily. “Bunu bit pazarındaki iki yaşlı kadından öğrenmek zorunda kaldım. Çünkü senin bana söyleyecek cesaretin yoktu. Bunun benim için ne kadar aşağılayıcı olduğunu biliyor musun?” O küçük düşürücü anı hatırladıkça kan beynine sıçrıyordu.

“Emily, bak, açıklayabilirim,” dedi Daniel, ellerini onun omuzlarına götürerek.

Emily onun ellerini omzundan çekti. "Bana dokunma. Bunca zamandır bana yalan söylüyorsun. Bu doğru. Direk söyle adın Dashiel değil mi?”

"Evet. Ama değişen sadece adım. Sadece-”

"Buna inanamıyorum. Peki ya kadınlar? Onlar da doğru değil mi?” Çileden çıkmış, ellerini havaya kaldırmıştı.

“Kadınlar mı?” diye kaşlarını çatarak sordu Daniel.

“Kırdığın tüm kalpler! Senin bu konuda bir ünün varmış Daniel. Yoksa Dashiel mi demeliyim?" Yaşlar gözlerinde birikirken, arkasını döndü. “Artık kim olduğunu bile bilmiyorum.”

Daniel duygu dolu bir nefes verdi. “Biliyorsun Emily. Ben her zaman olduğum kişiyim.”

“Peki o kişi KİM?” diye bağırdı Emily, eliyle yüzünü kapatırken. “İnsanları hastanelik eden bir suçlu mu? Evden kaçan duygusal bir fotoğrafçı mı? Kadınları kullanan sonra da onlarla işi bitince atan bir çapkın mı? Yoksa sadece benim üzerimde asalak gibi yaşayan sessiz, kekeme bir bekçi mi?”

Daniel’ın ağzı açık kaldı ve Emily çok ileri gittiğini biliyordu. Ama birlikte yaşadıkları onca şeyden sonra bunca insanın gözü önünde Daniel’ın onu kandırmasına dayanamıyordu. Onunla çok şey paylaşmıştı – rüyalarını, acılarını, geçmişini, yatağını. Ona saf saf güvenmişti.

“Bu belden aşağı vurmak oluyor,” diyerek geri çekildi Daniel.

“Toprağımdan çıkmanı istiyorum,” diye bağırdı Emily. “Müştemilatımdan çık. Çık dışarı! Aptal motosikletini de götür!”

Daniel ona sadece baktı, ifadesi dehşet ile hayal kırıklığı arasında bir yerdeydi. Emily, onu böyle bakarken göreceğini hiç düşünmemişti. Gözlerindeki bu bakışı görmek ve bu bakışın ona, o zalim sözleri yüzünden geldiğini bilmek kalbine hançer gibi sağlanmıştı.

Daniel tek bir kelime daha etmedi. Sakince garaja gitti ve motoruna atladı. Sonra çalıştırdı, ve ona son bir sert bakış atıp, gitti.

Emily, elleri sıkı yumruklar halinde, kalbi delicesine çarparak ve bunun onu son görüşü olup olmadığını düşünerek gidişini izledi.

*

Emily yorgun bir şekilde eve doğru yürüdü. Daniel ile yaşadığı bu tartışma onu kendinden geçirmiş, tüketmişti. Umutsuzca Amy ile konuşmak istedi ama arkadaşının son zamanlarda ondan bıktığını hissetti. Mesajlaşmaları kısalmış, seyrelmiş ve ondan haber almayalı günler geçmişti. Eğer şimdi ona birlikte olduğunu bile söylemediği bir adam hakkında sıkıntılarından bahsetmek için ararsa, bu arkadaşlıklarının muhtemelen sonu demek olacaktı.

Koridor boyunca yürürken, sanki her şey Daniel tarafından lekelenmiş gibi hissetti. Merdivenlerin yanındaki döşemenin üzerindeki boya lekesi girişi boyarlarken Daniel hapşırınca olmuştu. Bir saatin önemli bir kısmını düzeltmek için harcadıkları ve sonra duvarın eğimli olduğuna karar verdikleri, yamuk resim çerçevesi Baktığı her yerde Daniel ile ilgili bir hatıra vardı. Ama şimdi Emily ondan uzaklaşmak istiyordu, sadece fiziksel olarak değil, mental olarak da.  Ve sonra evde daha ayak basmadığı, Daniel tarafından lekelenmemiş bir oda olduğunu hatırladı. Sadece son yirmi yılda değil, son yirmi sekiz yılda mükemmel bir şekilde korunmuş tek bir oda. Ve burası o ve Charlotte’un paylaştığı yatak odasıydı.

Emily acıyla merdivenleri çıktı. Buraya geldiğinden beri o odayı görmezden geliyordu. Bu, Charlotte öldükten sonra asla oraya girmeyen anne ve babasından aldığı bir huydu. Emily’yi hemen başka bir odaya taşımış, onlara kaybettikleri çocuklarını hatırlatan bu odayı kilitlemiş ve bir daha asla açmamışlardı. Sanki böylece acıları geçecekmiş gibi.

Emily koridorda ilerledi ve kapıya gitti. O ve kardeşi ebelemece oynarken kapıyı dikkatsizce çarptıkları için ahşabın üzerinde oluşmuş çizik ve delikleri görebiliyordu. Elini kapıya dayadı ve bunu yapmak için doğru bir zaman olup olmadığını düşündü. Zaten kırgındı. Yoksa içeri kendine ceza olsun diye, kendine acı çektirmek için mi girmek istiyor diye merak etti. Ama kız kardeşine yakın olmak istiyordu. Charlotte’un ölümü ona güvenecek kimseyi bırakmamıştı. Onunla hiç erkeklerle ilgili sorunlarından ya da ilişkideki sıkıntılardan bahsedememişti. Şimdi kardeşine en yakın ancak böyle olabilirmiş gibi hissediyordu. Ve böyle düşünürken kapının kolunu tuttu, çevirdi ve yıllardır kapalı duran odaya bir adım attı.

O odaya girmek sanki bir zaman kapsülünde olmak ya da eski bir aile fotoğrafına girmek gibiydi. Emily aniden kuvvetli bir nostalji dalgasıyla sarsıldı. Toz kokusunun altında saklı kokusu bile Emily’nin bildiği ama tamamen unuttuğu hatıra ve duyguları geri getirdi. Göz yaşlarını tutamadı. Odaya küçük bir adım atıp, kardeşiyle ilgili tüm o değerli anılara yaklaşınca bir hıçkırıp koptu ve ağzını kapattı.

Kızlara evin en büyük odasını vermişlerdi. Bir tarafında asma kat vardı ve dev tavandan tabana pencerelerden okyanus manzarası görünüyordu. Emily asma kata çıkan merdivenlere bebeklerini tırmandırdığını ve sanki onlara dağa çıkan cesur kaşifler gibi kurgu yaptığını hatırladı. Emily kendisine ve geçen uzun zamana acı içinde gülümsedi.

Neredeyse otuz yıldır dokunulmamış eşyalara bakmak için odada gezindi. Ayı şeklinde bir kumbara. Plastik, parlak pembe renkli bir oyuncak midilli atı. O ve Charlotte’un odayı doldurduğu tüm o abartılı oyuncaklara bakıp kahkaha atmaktan başka elinden bir şey gelmedi. Evin en güzel odasında olup orayı gökkuşağı renginde ahtapotlarla doldurmaları muhtemelen annelerini deli etmişti. Köşedeki ahşap oyuncak ev bile simle ve çıkartmalarla kaplanmıştı.

Odanın bir kenarında büyük bir gömme dolap vardı. Emily, prenses kıyafetlerinin hala içinde olup olmadığını merak etti. Tüm Disney prenses kıyafetleri vardı. Onun en sevdiği Küçük Denizkızı kostümüydü, Charlotte’unki ise Külkedisi.  Emily gidip dolabın kapısını açtı. İçine baktığında Charlotte’un tüm kıyafetlerinin ölümünden beri hiç dokunulmadan orada asılı olduğunu gördü.

Kıyafetlere bakmak Emily’ye başka bir şeyi daha hatırlatmıştı. Ama bu anı odada dolaşırken aklına gelenlerden çok daha canlıydı. Öyle ki bu anı, canlı ve tehlikeli hissettirmişti. Charlotte’un elinin, elinden kaydığı ve küçük kızın kaybolduğu, kırmızı yağmurluğunun gri yağmur tarafından içine çekildiği o an, canlı gibi gözünün önüne gelince ayakta durabilmek için kendini duvara yasladı.

"Hayır!" diye bağırdı Emily, bu hikayenin nasıl bittiğini bilerek ve kardeşinin suya düşüp boğulduğu kaçınılmaz sonu durdurmaya çalışarak.

Sonra görüntü aniden kayboldu ve Emily tekrar yatak odasındaydı, avuç içleri terlemiş ve kalbi çok hızlı atıyordu. Aşağı baktığında tuttuğu şeyin aynı yağmurluk olduğunu gördü; benekli desenini unutamazdı. Yağmurluğu, o korkunç hatırasında da tutmuş olmalıydı.

Bekle, diye düşündü Emily aniden avucundaki küçük yağmurluğa bakarak.

Dolabı karıştırdı ve Charlotte’un uğur böceği desenli botlarını buldu.

Emily, hep Charlotte’un elini o fırtınada bıraktığı için suya düşüp boğulduğuna inanmıştı. Ama kıyafetleri oradaydı. Charlotte’un bedeni onlara getirildikten sonra annesi ve babası kıyafetleri temizletip, diğer kıyafetlerin yanına, dolaba asmadılarsa, Charlotte o gün eve canlı bir şekilde dönmüş olmalıydı. Emily kafasında iki olayı birbirine karıştırıyor olabilir miydi? Charlotte’un ölümü fırtınadan sonra mıydı? Yoksa ölümüne başka bir şey mi sebep olmuştu?

Emily odadan koşarak çıktı ve cep telefonun hep durduğu aşağı kattaki ön kapıya doğru gitti. Telefonunu aldı, numaraların arasından annesininkini buldu ve aradı. Gelen ses kulağını dolduruyordu.

“Hadi, aç şunu,” diye söylendi, annesinin bir an önce açmasını umarak.

Sonunda, aramanın yanıtlandığı anlamına gelen o statik sesi duydu ve sonra da aylar sonra ilk kez, annesinin sesini.

“New York’tan kaçtığın için ne zaman arayıp özür dileyeceğini merak ediyordum.”

“Anne,” diye kekeledi Emily. “Seni bu yüzden aramadım. Seninle bir şey hakkında konuşmam gerekiyor.”

"Dur tahmin edeyim,” dedi annesi, iç geçirerek. "Paraya ihtiyacın var. Öyle mi?"

"Hayır," dedi Emily zorla. "Charlotte hakkında konuşmamız gerek."

Telefonun diğer ucunda uzun, ağır bir sessizlik oldu.

“Hayır, gerekmiyor,” dedi annesi sonunda.

“Evet, gerekiyor,” diye ısrar etti Emily.

"Bu uzun zaman önceydi," dedi annesi. “Geçmişi peşimden sürüklemek istemiyorum.”

Ama Emily onun bahane üretmesine daha fazla izin vermeyecekti. "Lütfen," diye yalvardı. “Onun hakkında hiç konuşulmamasını istemiyorum. Unutmak istemiyorum. O başkasına benzemez.”

Söyledikleri annesini yumuşatmış gibiydi. Gene de sertliğini koruyordu. “Niye şimdi birden bire onun hakkında konuşmak istiyorsun?”

Emily, annesinin bu cevaptan hoşlanmayacağını bilerek, dudaklarını ısırdı. “Aslında, babam. Bana bir mektup bırakmış.”

“Ay öyle mi yapmış?” dedi, sesindeki acı fark edilebiliyordu. “Ne kadar düşünceli.” Emily annesini daha fazla sinirlendirmemeye çalıştı. Babasına dair o bildik tartışmalardan birine girmek istemiyordu. “Mektupta Charlotte hakkında ne yazıyor?”

Emily sallanıyordu. Ne yapacağını şaşırmış olan annesinden uzak geçen aylardan sonra bile onu memnun etme ihtiyacı tekrar su yüzüne çıkmış ve bu Emily’yi üzmüş ve sarsmıştı. Ağzından çıkacak kelimeleri seçmesi biraz zaman almıştı.

“Şey, Charlotte’un ölümü benim hatam değilmiş.”

Telefonun diğer ucunda başka bir uzun sessizlik oldu. “"Senin hatan olduğunu düşündüğünü bilmiyordum."

"Neden?" dedi Emily. “Bu konu hakkında hiç konuşmadık.”

“Çünkü bu konu hakkında konuşmamız gerektiğini hiç düşünmemiştim,” dedi annesi kendini savunurcasına. “"Bu bir kazaydı ve o öldü ve hepsi bu kadardı. Sana herhangi bir şekilde bu olaydan sorumlu olduğun izlenimini ne verdi ki?”

Emily’nin kafası gene karışmıştı. Aylarca ondan uzak kaldıktan ve yıllarca bu konu hakkında hiç konuşmamışken, şimdi bu konuşmayı yapıyor olmak çok tuhaf hissettiriyordu. Gözlerinden yaşlar akarken boğazında bir acı hissetti. “Çünkü fırtınada onun elini bıraktım,” diye kekeledi hıçkırıklarının arasından. “Onu kaybettim ve sonra okyanusta boğuldu.”

Annesi yüksek sesle nefesini verdi. “Okyanus değildi Emily. Öyle ölmedi.”

Emily, dünyası etrafına yıkılıyormuş gibi hissetti. Doğru olduğunu sandığı her şey parçalanıyordu. Sadece Daniel onun güvenine ihanet etmemiş, şimdi kendi hatıralarına bile güvenemeyecek hale gelmişti.

“O zaman nasıl öldü?" Diye sordu Emily, sessizce.

"Gerçekten hatırlamıyor musun?" diye sordu annesi, hem şok içerisinde hem şaşkın. “Emily, kardeşin yüzme havuzunda boğuldu. Seninle ya da fırtınayla bir alakası yoktu.”

“Yüzme havuzu mu?” diye şaşkınlık içerisinde tekrarladı Emily.

Ama kelimeler ağzından çıkar çıkmaz bazı anılar kafasına aceleyle üşüşmüştü. Telefonu düşürdü ve babasının çalışma odasına koştu. Sonra kasada bulduğu, üzerinde bir sürü anahtar olan anahtarlığı aldı. Evin içinde koştu, ayak seslerinin gürültüsü yavru köpekleri rahatsız etmiş ve öfkeyle mırıldanmalarına sebep olmuştu.

Ön kapıdan ayakkabılarını bile giymeden çıkıp, ahıra doğru gitti. Raj, devrilmiş ağacı çatıdan kaldırmıştı bu yüzden içeri girmek için sadece kırılmış plakaların üzerinden atlaması gerekti. Zarar görmüş, karanlık odadan, yağmurdan zarar görmüş Daniel’ın fotoğrafları olan kutuların yanından, buraya ilk geldiğinde gördüğü hiçliğe açılan kapıya vardı. Anahtarlıkla beceriksizce uğraşarak, kilidi döndüren anahtarı bulana dek birbiri ardına anahtarları denedi, açılınca kapıyı iterek açtı.

Açıldı ve arkasındaki duvara çarparak yankılı bir ses çıkardı. Emily yeni, henüz keşfedilmemiş odaya baktı. Ve işte oradaydı. Charlotte’un boğularak Emily’nin tüm hayatını değiştirdiği büyük, boş, yüzme havuzu.

Şimdi, ayılı pijamalarının içindeki küçük kız kardeşini, suyun yüzeyinde yüz üstü yatarken görebiliyordu. Tüm bunları bir hortum gücü ve hızıyla hatırladı.

Ailesi onlara yazlık eve bir havuz yaptıracaklarını söylemişlerdi. O ve Charlotte havuzun nerede olabileceğini tahmin etmeye çalışıyor, havuzu bulmak için değişik odalara gizlice girip çıkıyorlardı, en sonunda havuzu dışarıda bulmuşlardı. Charlotte hemen yüzmek istemişti ama Emily başlarında birisi olmadan buna izin vermeyeceklerini ve havuzu bulduklarının bir sır olarak kalmasının daha iyi olacağını söylemişti. O akşam, anneleri dışarı çıkmış babaları da kanepede uyuyakalmıştı. Charlotte yüzmek için yatağından gizlice kalkmış olmalıydı. Bir şeyler, belki de yanındaki yatakta uyuyan Charlotte’un horlama sesinin eksikliği, Emily’yi uyandırmıştı. Ona bakmaya gitmiş ve onu havuzda bulmuştu. Babasını sarhoş uykusundan uyandıran Emily olmuştu.

Emily’nin aniden midesi bulandı ve başını salladı. Buna inanmak istemiyordu. Bu yüzden mi hiçbir şey hatırlamıyordu? Çünkü ölü kız kardeşini görmek ondan öyle bir travma oluşturmuştu ki, bu anıyı tamamen silmişti. Ve zihni boşlukları doldurmak için babasını uyandırdığı için duyduğu suçluluğu başka bir çeşit suçluluk duygusuna yani kendini suçlamaya mı dönüştürmüştü?

Fırtınayla alakası yoktu. Onun hatası değildi. Bunca sene boyunca boş yere suçluluk duygusuyla yaşamıştı – çünkü anne ve babasından problemlerini yok saymayı ve geçmişindeki hoşlanmadığı şeyleri unutmayı öğrenmişti. Onlar yüzünden, bundan yirmi sekiz yıl önce, Charlotte’un havuzda yüzüstü yatan cansız bedenini bulmuş olmanın travmasını bastırmış ve beyni Charlotte’un yokluğunu açıklayan en mantıklı anıyı seçerek boşlukları doldurmaya çalışmıştı.

Bu gerçekten onun hatası değildi.

Emily havuzun kenarında dizlerinin üzerine çöktü ve ağlamaya başladı.

*

Emily, Mogsy’nin çılgınca havlamasıyla kendine geldi. Ne kadar süredir orada, havuzun kenarında oturup, boşluğa baktığından emin olmayarak havaya baktı, ayağa kalkıp ahıra geri döndüğünde tavanda oluşan delikten gözüken gökyüzü artık siyahtı. Yıldızlar ona göz kırpıyordu ve ay bulanıktı. Sonra Emily fark etti ki, bir miktar duman tarafından gölgelenmişti. Kokladı ve yanık kokuyordu.

Kalbi hızla atarak ahırdan çimenliğe çıktı. İleride, evi ve mutfak penceresinden çıkan dumanı görebiliyordu. Mogsy ve yavrular içeride havlıyorlardı.

“Aman tanrım, hayır,” diye bağırdı olanca gücüyle ve çimenlikte koştu.

Mutfak kapısına ulaşıp, kapıyı açmak için kapının koluna uzandığında bir güç tarafından uzaklaştırıldı. Tökezledi ve baktı. Birdenbire çıkagelen kişi Daniel’dı.

“Bunu sen mi yaptın?” diye bağırdı intikam için kundakçılık yaptığını düşünerek.

Daniel ona yönelttiği suçlamayla dehşet içinde ona baktı. “Kapıyı açarsan cereyan yapacak. Alevler oksijenle yükselir. Sana doğru. Senin hayatını kurtarıyordum!”

Emily henüz suçlu hissetmek için fazla panik içerisindeydi. Acı havlamaları kulağında yankılanırken, düşünebildiği tek şey evinin yandığı ve köpeklerin içeride mahsur kaldığıydı. Mutfak penceresinden turuncu alevlerin yukarı doğru dans ederek yükseldiklerini görebiliyordu.

Panikle saçını tutarak ve aklı bomboş “Ne yapacağız?” diye bağırdı.

Daniel, çimenliği ıslatmak için evin yan tarafındaki hortuma doğru koştu. Kolu çevirdi ve hortumun ucundan su akmaya başladı. Sonra, mutfak kapısındaki pencereyi dirseğiyle kırdı ve alev ona doğru gelirken eğildi. Hortumu pencereden uzattı ve alevleri suyla bastırmaya çalıştı.

“Müştemilata git,” diye bağırdı Emily’ye. “İtfaiyeyi ara.”

Emily bunların olduğuna inanamıyordu. Aklı korkuyla karmakarışıktı. Evi alevler içindeydi. Buraya harcadıkları onca emekten sonra bütün ev gerçekten yanıyordu.

Müştemilata vardı ve kapıyı açık bıraktı. Telefonu aldı ve zar zor 911’i tuşladı.

“Yangın var!” diye bağırdı operatöre bağlanır bağlanmaz. “West Sokağı!”

Bilgileri verir vermez eve geri koştu. Daniel hiçbir yerde gözükmüyordu ve kapı sonuna kadar açıktı. Emily, onun içeri girdiğini fark etti.

“Daniel!” diye bağırdı, korku onu dışarıda tutuyordu. "Neredesin?"

O sırada, Daniel elinde havlayan yavruların olduğu sepet ve yanında Mogsy ile dumanların arasından çıktı.

Emily dizlerinin üstüne çöktü ve yavruları kollarının arasına alarak iyi oldukları için çok rahatladı. Kurum lekesi içindelerdi. Yağmur’u aldı ve gözlerindeki külleri sildi, sonra diğer yavrulara da aynısını yaptı. Mogsy, olayın ciddiyetini anlamış gibi, suratını yaladı ve kuyruğunu salladı.

Hemen sonra, Emily yanıp sönen ışıkları camın yansımasında gördü. Normalde sessiz olan sokakta alarmını çalarak ilerleyen itfaiye aracını görmek için dönüp baktı. Eve doğru geliyordu, sonra itfaiyeciler araçtan indiler ve hemen harekete geçtiler.

“Evde biri var mı?” diye sordu içlerinden birisi.

Emily başını salladı ve hayret içinde, sessizce kapıyı itip içeri girişlerini seyretti.

Daniel çekinerek yanına geldi. Ona doğru, kül dolu saçlarına ve is lekeli kıyafetlerine baktı.

“O lanet kapıyı daha yeni tamir etmiştim,” dedi.

Emily yarı hıçkırık, yarı kahkaha sesi çıkardı. “Geri geldiğin için teşekkürler,” dedi sessizce.

Daniel sadece başını salladı. Eve dönüp, sessizce, duman bulutunun tüy gibi incelerek yok olmasını seyrettiler.

Birkaç dakika sonra, itfaiyeciler de evden çıktı. Şefleri Emily’ye doğru yürüdü.

“Ne oldu?” diye sordu Emily.

“Bozuk bir tost makinanız var gibi gözüküyor,” dedi, elindeki yanmış makinayı göstererek.

"Çok hasar var mı?" Kendini gelecek habere hazırladı.

“Sadece eriyen plastiğin dumanından oluşan hasar var. Bir süreliğine evi havalandırmak isteyebilirsiniz. Duman zehirlidir."

Emily, hasarın yalnızca dumandan oluşan ufak bir hasar olduğunu duyunca rahatlamayla itfaiyecinin boynuna atladı. "Teşekkür ederim!" diye bağırdı. "Çok teşekkür ederim!"

"Sadece işimi yaptım Emily" diye cevap verdi.

"Bekle, benim adımı nereden biliyorsun?" diye şaşırarak sordu Emily.

"Babam,” diye yanıtladı itfaiyeci. "O seni çok seviyor."

“Baban kim?”

“Benzin istasyonundan Birk. Ben Jason, onun en büyük çocuğuyum. Bir dahaki sefere parti yaptığında beni de çağır olur mu? Babamın hayatı boyunca o gece eğlendiği kadar eğlendiğini sanmıyorum. Eğer ev sahipliği konusunda bu kadar iyiysen, ben de gelmek istiyorum.”

“Tabii ki ederim,” diye yanıtladı Emily, olan olaylar yüzünden ve bu küçük kasabada nasıl herkesin herkesi tanıyor olmasından hayrete düşerek.

Emily ve Daniel aracın gidişini izlediler ve sonra hasar tespiti için içeri girdiler. Koku, duvarda siyah bir leke ve tezgahın üzerinde erimiş bir dikdörtgen dışında mutfak iyi durumdaydı.

“Kırılan pencereyi ödeyebilirim,” dedi Daniel.

"Aptal olma," diye cevap verdi Emily. "Yardım ediyordun."

“Yangın bile sayılmazdı. Aşırı tepki gösterdim. Sadece Mogsy ve yavruların dumandan boğulmalarını istemedim.” Mogsy’yi aldı ve kulaklarının arkasını okşadı, Mogsy de onu burnunu yalayarak ödüllendirdi.

"Doğru olanı yaptın," dedi. "Yangın hızlı yayılabilir. Hortum sayesinde sen yayılmadan önce durdurdun." Daniel’a eğik başına ve omuzlarına baktı. "Neden geri döndün?" diye sordu.

Daniel dudağını ısırdı. "Bana açıklama yapmam için şans vermedin. Adımı temize çıkarmak istedim.”

Onun için yaptığı bunca şeyden sonra, Emily ona bu kadarını borçluydu. "Tamam. Devam et. Akla kendini.”

Daniel bir sandalye çekti ve mutfak masasına oturdu. “Doğduğumda adım Dashiel’dı,” diye başladı. "Ama bu aynı zamanda babamın adıydı. Bana onun adını vermişler. Onun gibi avantacı bir alkolik olmak istemediğim için evinden ayrıldığımda adımı yasal olarak değiştirdim.

Emily rahatsız kıpırdandı. Onun babası da çoğu zaman sarhoştu. Bu da Daniel ile başka bir ortak noktası mıydı?

“Kasabadaki o insanlar,” diye devam etti Daniel. “Beni Dashiel olarak hatırlıyor çünkü kötü olmamı istiyorlar. Benim ona dönmemi istiyorlar. Kötü olmam için.” Başını salladı.

Emily utanç içinde küçüldüğünü hissetti. "Peki ya kadınlar?"

Daniel omuz silkti. "Hepimizin geçmişte ilişkileri oldu, değil mi? Günümüzde, bu yaşlarda genç bir adam için normal sayılabilecek ilişki sayısının üzerinde ilişkim olduğunu düşünmüyorum. O kadınlar muhtemelen hiç evlenmediğim için şüpheli davranıyorlardı, anladın mı? Benim bir çapkın olduğumu düşünüyorlar çünkü birileriyle çıktım, uzun süreli ilişkilerim oldu ama evlenmedim. Ben bir keşiş değilim Emily. Sevgililerim oldu. Ama bence olmasaydı daha çok endişelenmeliydin!”

“Doğru,” dedi daha fazla vicdan azabı hissederek. “Beni kandırmalarına izin verdiğim için özür dilerim. Beni senin kötü bir adam olduğuna inandırmalarına izin verdiğim için.”

“Şimdi öyle biri olmadığımı görüyor musun? İnsanları hastanelik eden bir insan olmadığımı? Sorumluluk alamadığı için kaçıp giden biri olmadığımı? Sana duygusal olarak oyalayıp evini yakacak biri olmadığımı?”

Bunu böyle söyleyince biraz gülünç olmuştu. “Şimdi görüyorum,” dedi utangaç bir sesle.

"Ve kim olduğumu biliyorsun. Seninle fırtına gecesi oturup, yavru bir köpeği hayata bağlamaya çalışan adamım. Ilık bir bahar gününde seni gül bahçesine götüren adamım. Sana pamuk şeker alan. Seni öpen ve seninle sevişen.”

Elini tutmak için uzattı. Emily, avucu açık, davetkar eline baktı, sonra elini onun üzerine koyup, parmakları onunkilere kenetledi.

“Beni yanan bir cehennemden kurtaran adam olduğunu da unutma,” diye ekledi.

Daniel gülümsedi ve başını salladı. "Evet. O adam da benim. Sana asla zarar vermek istemeyecek adam.”

"Güzel," dedi Emily. Ona doğru eğildi ve şefkatle öptü. "Çünkü ben o adamdan hoşlanıyorum."

On Yedinci Bölüm

O gece, tüm günün dramı yatak çarşaflarının arasında unutan, birbirlerini okşamalarla affeden ve kötü duyguları öpücüklerle kovuşturan Daniel ve Emily, ilişkilerini yeniden canlandırmıştı.

Sabah olup perdelerden içeri aydınlık yaz ışığı girince ikisi de uyandı.

“Sanırım sana kahvaltı hazırlamayacağım,” dedi Daniel. “Tost makinasının patladığını düşünürsek.”

Emily inledi ve kafasını geri yastığa bıraktı. “Lütfen hatırlatma.”

“Hadi,” dedi Daniel. “Joe’nun kahvaltıcısına gidelim.1 Yataktan çıktı ve kot pantolonunu giydi, sonra Emily’yi kaldırmak için elini uzattı.

“Biraz daha uyuyamaz mıyız?” diye cevapladı Emily. “Hatırlarsan baya yorucu bir akşamdı.”

Daniel başını salladı. Sabahın bu erken saati için fazla enerjik görünüyordu. “Bir pansiyon açmak istediğini düşünüyordum,” diye bağırdı. “Öyle bir yere sahip olduğunda pek yatacak vaktin olmayacak.”

“İşte tam da o yüzden şu an yatmak istiyorum,” dedi Emily.

Daniel, Emily’nin kahkahalı ciyaklamaları eşliğinde onu yataktan çıkardı ve makyaj masasının önündeki tabureye bıraktı.

“Artık zaten kalktın,” dedi Daniel sırıtarak. “Bari giyin.”

Emily giyinince, Daniel onu Joe’nun yerine götürdü. Her ikisi de kahve ve waffle söyledi ve Emily’nin hesapları üzerinde çalışmaya başladılar. Her zaman parasız kalmaktan korkmuştu ve eğer bu pansiyon işine gerçekten başlayacaksa tüm birikimini kullanması gerekecekti. Üç aylık birikimi çoktan tükenmişti. Eğer bu iş olmazsa, tamamen parasız kalacaktı. Alması gereken şeylerin listesine bakmak yıldırıcıydı. Balo salonundaki Tiffany pencerelerin onarılması gibi abartılı pahalı şeylerden, patlayan tost makinasını değiştirmek gibi ucuz şeylere kadar, Emily bunların altından kalkıp kalkamayacağından emin değildi.

Kalemini elinden fırlattı. "Bu çok fazla," dedi. “Çok pahalı.”

Daniel uzandı ve kalemi aldı. Listeden en ucuz şeyi, tost makinasını çıkardı.

"Bunu neden yaptın?" diye sordu Emily, kaşlarını çatarak.

“Çünkü kahvaltından sonra mağazaya gidip onu senin için ben alacağım,” dedi.

“Bunu yapmak zorunda değilsin.”

"Haklısın. Ben istiyorum."

“Daniel-” diye uyaracaktı onu.

“Birikmiş param var,” diye cevapladı. "Ve sana yardım etmek istiyorum."

“Ama sen benim için para harcamadan önce şu antikaları satmalıyım.”

"Bunu gerçekten yapmak istiyor musun?" diye sordu Daniel. “Babanın hazinelerini satmayı?”

Emily başını salladı. “Hayır. Manevi değerleri çok yüksek.”

"O zaman yardım etmeme izin ver." Emily’nin elini sıktı. “Sadece bir tost makinası.”

Daniel’ın pek de zengin olamayacağını biliyordu. Müştemilat oldukça zevkli döşenmiş olmasına rağmen, orada yirmi yıldır kira vermeden yaşıyordu. Evde yaptığı tamir işlerinden hiç para almamış ve muhtemelen dışarıda yaptığı birkaç küçük işten yalnızca benzin, yemek ve yakmak için odun parası kazanmıştı. Daniel’ın biriktirdiği paradan harcayacak olmasından rahatsız olmasına rağmen başını salladı.

“Ve asla bilemezsin,” dedi Daniel. “Kasabadaki insanlar muhtemelen yardım edebilirler. Arkadaşım George, gelip Tiffany pencereye bakacağını ve tamir için ne yapabiliriz diye bakacağını söyledi.”

“Öyle mi dedi?”

“Elbette. İnsanlar yardım etmeyi sever. Parayı da sever. Belki kasaba halkından sana yatırım yapmak isteyenler olur.”

"Belki de," dedi Emily. “Gerçi bunun için hiçbir sebepleri yok.”

Daniel omuz silkti. “Raj’ın bahçedeki devrilmiş ağacı kaldırmak için hiçbir sebebi yoktu ama yaptı. Bazı insanlar sadece yardım etmeyi severler.”

“Ama burada kimde o kadar para vardır ki?”

“Mesela Rico?” diye önerdi Daniel, kahvesinden bir yudum alarak. “Para istifi üzerinde yaşadığına bahse girerim.”

“Rico mu?” diye bağırdı Emily. “O adam benim adımı bile zorla hatırlıyor.” Heyecansız ve endişeli hissederek iç geçirdi. “Gerçekten buradaki herhangi bir konuda varlıklı sayılabilecek tek kişi Trevor Mann. Onun da benim hakkımda ne düşündüğünü biliyoruz.”

“Gece yarısı gelen itfaiye arabasından sonra muhtemelen eskisinden çok daha kötüsünü düşünüyordur.”

Emily inledi ve Daniel ona güven vermek için kolunu sıktı.

“Yalan söyleyecek değilim, Emily,” dedi. “Bunu yapmak çok riskli. Ama ben yardım etmek için buradayım, bahse girerim kasabanın geri kalanı da öyle. Doğru olduğunu düşündüğün şeyi yap ama ne karar verirsen ver, yalnız olmayacağını bil.”

Emily, Daniel’ın sözleri onu rahatlatınca gülümsedi ve parmaklarıyla kolunu okşadı.

“Eğer yatırım alabilseydin,” dedi, “buraya yapacağın ilk şey ne olurdu?”

Emily uzun süre bu zor sorunun cevabını düşündü. “Değişik bir resepsiyon masası isterdim. Giriş şu anda çok boş görünüyor.”

“Öyle mi?” dedi Daniel. “Eğer para konusu hiç sorun olmasaydı oraya nasıl bir şey koyardın?”

“Şey, gerçekten özel bir parçaya ihtiyaç var,” dedi Emily, telefonunu aldı ve Google ve eBay’i aradığını bulmak için aramaya başladı. “İşte böyle bir şey!” dedi, ona ekrandaki muhteşem Art Deco parçasını gösterirken.

Daniel ıslık çaldı. "Bu çok güzel."

"Evet," dedi Emily. “Ve fiyat etiketine bak. Benim bütçemin çok üzerinde, birkaç bin dolar.” Sonra baktı ve Daniel’a sırıttı. “Tabii eğer doğum günümde bana ne alacağını bilemezsen..” Telefonunu geri koydu ve iç geçirdi. “Neyse, ben biraz hızlı gidiyorum Daha henüz iznim bile yok.”

“İzni alacağına dair inancım sonsuz,” dedi Daniel. Sonra aniden ayağa kalktı ve tabağını itti. “Hadi,” dedi.

"Nereye gidiyoruz?" dedi Emily.

“Rico’ya. Bakalım onda satın almak isteyeceğin bir şeyler var mı?”

Emily Rico’nun dükkanına gitme konusunda, hem ev az çok tamam olduğu için, hem de dün yaşadığı tatsız olaydan ötürü isteksizdi. Oraya gitme düşüncesi onu germişti ve yaşadığı andan keyif alamıyordu. Ama belki de Daniel onun elini tutarken o kadar da kötü olmazdı.

“Bütçemi biliyorsun, daha az önce konuştuk! Şık bir şeyler alacak param yok!” diye itiraz etti.

“Rico’nun dükkanı nasıl bir yer bilirsin. Herhangi bir yerde gizli bir cevher olabilir.”

"Sanmam," diye cevap verdi Emily. O dükkanın her metrekaresini didik didik etmişti. Ama Daniel ile alışveriş yapma fikri, rüyasına bir adım daha yaklaşmak da kaçırmak istemeyeceği bir deneyimdi. Emily, sonra, kasaba halkı ne dedikodu yaparsa yapsın, bunu kaldırabileceğine karar verdi. Rakamlar ve görüntülerle dolu defterine baktı ve sonra defteri kapattı.

"Hadi gidelim" dedi.

*

“İşte en sevdiğim çift,” dedi Serena, Daniel ve Emily bit pazarının kapısından içeri girerken. Rengarenk çiçekli elbisesinin içerisinde, bugün bir ayrı güzel gözüküyordu. Her ikisini de yanaklarından öptü. “Pansiyon ne durumda?”

“Gerçekten inanılmaz durumda,” dedi Daniel, bir kolunu Emily’ye dolayarak. "Emily harika bir iş yaptı."

Emily gülümsedi ve Serena ona göz kırptı.

"O zaman tamamdır yani?" diye sordu. “Büyük açılış ne zaman? Bir parti daha mı yapacaksınız? O güveç için ölebilirdim. Ah, hatırladım, bana tarifini yazabilir misin? Anneme göndermem gerekiyor.”

“Annene güvecimi mi anlattın?”

“Anneme her şeyi anlatırım,” dedi Serena bir kaşını kaldırarak.

Tam o sırada, Rico arka odalarından birinden çıktı. Her zamankinden daha çelimsiz, yüzündeki kırışıklıklar daha belirgindi.

"Merhaba, Rico," dedi Emily.

“Merhaba,” dedi Rico, Emily’nin elini tutup, sıkarak. "Tanıştığımıza sevindim."

"Bu Emily," diye ona hatırlattı Serena. "Hatırlıyor musun? Onun evine akşam yemeğine gitmiştik."

"Ah," dedi Riko. “Sen pansiyonu olan genç kadınsın değil mi?”

Emily "Eh, henüz değil," dedi, gülümseyerek. “Ama, evet, bir tane açmayı umuyorum.”

“Senin için bir şeyim var,” dedi Rico.

Emily, Daniel ve Serena birbirlerine baktılar.

“Öyle mi?” dedi Emily, aklı karışmıştı.

“Evet, evet, onu saklıyordum. Bu taraftan gelin.” Rico koridorda topallayarak ilerledi. "Haydi."

Serena omzunu silkti ve Rico’yu takip etti, Daniel ve Emily de peşinden aynı derecede şaşkınlıkla ilerledi. Rico onları karanlık bir odaya açılan kapıdan içeri davet etti. Bir sürü büyük mobilya, çarşafların altında duruyordu. Sanki bir mobilya mezarlığı gibi ürkütücüydü.

"Ne oluyor?" diye fısıldadı Emily, Serena’nın kulağına; ilk düşüncesi Rico’nun iyice bunamış olduğuydu.

"Hiçbir fikrim yok," diye yanıtladı Serena. “Dana önce hiç ama hiç buraya girmedim.” Gözleri ilgiden açılmış, etrafına bakınıyordu. “Bütün bunlar ne, Rico?”

“Hmm?” dedi yaşlı adam. “Sadece dükkana koymak için çok büyük olan ve herhangi birine satmak için çok özel olan şeyler.” Bir toz örtüsü tarafından kapatılmış, büyük dikdörtgen şeye doğru yürüdü ve altına baktı. “Evet, işte burada,” dedi kendi kendine Rico. Ağır toz örtüsünü çekmeye başladı. Emily, Daniel ve Serena ona yardım etmek için fırladı ve örtünün köşelerinden tuttular.

Örtüyü çektikçe, mermer bir yüzey gözükmeye başladı. Sonra örtü tamamen açılınca, ortaya muhteşem koyu ahşap üstü mermer bir resepsiyon masası çıktı. Sert ve sağlam gözüküyordu; tam da Emily’nin baktığı türden bir şey.

Emily her tarafına dikkatlice bakarken, diğer tarafına bağlı kırmızı kadife koltuklu bir kısım olduğunu gördü, yani oturma alanı ve resepsiyon bankosu bir aradaydı. Muhteşem, benzersiz bir tasarımdı.

“Bu mükemmel,” dedi.

“Bu eskiden büyük fuayedeydi,” dedi Rico.

“Neyin büyük fuayesi?” dedi Emily.

“Pansiyonun.”

Emily’nin ağzı açık kaldı. “Benim pansiyonumun mu? Bu orijinal parça mı?”

“Evet,” diye yanıtladı Rico. “Baban bunu çok sevmişti. Onu vermek zorunda olduğu için çok üzülmüştü ama evde de koyacak yerleri yoktu. Ayrıca, haksızlık da etmek istemedi. Birilerinin bunu tasarlandığı amaç için kullanmasını istedi. Evi aldığında, bir alıcı bulacağımı umarak bunu bana verdi.” Mermer yüzeye dokundu. “Kimse ilgi göstermedi.”

Rico geçmişten her bahsettiğinde Emily şaşırıyordu. Bazı hatıralar sanki aklında su gibi berraktı ama diğerlerini ise hiç hatırlamıyordu. Bu anıyı hatırlıyor olması büyük şanstı ve eski banko tam Emily’nin zevkine uygun bir şeydi.

Ama sevinci kısa sürdü ve morali bozuldu. Böyle bir şey onun verebileceğinden çok daha pahalıya gelirdi.

“Peki, bu ne kadar?” diye sordu, kendini hayal kırıklığına hazırlayarak.

Rico başını salladı. “Hiç kadar. Ben senin olmasını istiyorum."

Emily soluksuz kaldı. “Benim olmasını mı? Mümkün değil. Çok pahalı olmalı!" Çok şaşkındı.

“Lütfen,” diye ısrar etti Rico. “Bunu otuz beş yıldır satamadım. Ve ona baktığında aydınlanan yüzün gerekeni ödedi zaten. Onu almanı istiyorum.”

Duygu yoğunluğuyla, Emily Rico’nun boynuna atladı ve onu yanağından öptü. "Teşekkür ederim, teşekkür ederim, teşekkür ederim. Bunun benim için anlamını bilemezsin. Bunu alacağım ama gerekli parayı kazanınca sana geri ödemek üzere, tamam mı?”

Rico, Emily’nin elini okşadı. “Ne dersen de. Sonunda sevgi dolu bir eve gideceği için çok mutluyum.”

On Sekizinci Bölüm

"Uyan," diye fısıldadı Daniel Emily'nin kulağına.

Emily uyandırılmış ve ona uzattığı kahveyi almıştı, sonra Daniel’ın giyinmiş olduğunu fark etti. "Nereye gidiyorsun?"

"Bugün yapmam gereken bir şey var," diye cevap verdi.

Emily etrafına baktı ve güneşin daha henüz doğduğunu fark etti. "Bir şey mi? Ne bir şeyi?"

Emily’ye bir bakış attı. "Bu bir sır. Ama ‘benim adım aslında Dashiel’ benzeri bir sır değil. Yani demeye çalışıyorum ki, endişelenmene gerek yok.” Alnına bir öpücük kondurdu.

“Çok güven verici oldu,” dedi Emily alaycı bir ses tonuyla.

“Her neyse,” dedi Daniel, “Zaten kalsam, sana engel olurdum.”

"Neden?" diye sordu Emily, sulanmış gözleriyle.

Daniel kaşlarını kaldırdı. "Bana unuttuğunu söyleme."

“Aman tanrım!” Emily soluksuz kaldı. “Kasaba toplantısı. Bugün, değil mi?"

Daniel başını salladı. "Evet. Ve sanırım birinin Cynthia ile sabah 7’de randevusu vardı. Saat şu anda 6:45.”

Emily yataktan sıçradı. "Haklısın. Aman tanrım. Giyinmem gerek."

Cynthia’nın pansiyon hakkında bildiklerini ona anlatacak olmasına minnettardı ama sabahın bu erken saatinde buluşmaya ısrar etmek zorunda da değildi.

“Bakıyorum da bu seni kaldırdı,” diye kıkırdadı Daniel. Kahvesini içmeyi bitirdi ve ceketini aldı.

“Akşamki toplantıyı unutma, olur mu?” dedi Emily. “Belediye binasında, saat yedide.”

Daniel sırıttı. “Orada olacağım. Söz veriyorum."

*

Cynthia eve tasmayla bağladığı iki kanişiyle birlikte geldi. Kızıl saçlarıyla korkunç bir uyum içerisinde olan fuşya pembesi uzun bir elbise giyiyordu.

“Günaydın,” diye seslendi Emily, kapının eşiğinden el sallayarak

"Merhaba, tatlım," dedi Cynthia. Yolda hızlı hızlı yürürken acelesi varmış gibi gözüküyordu.

“Benimle buluştuğun için teşekkürler,” diye ekledi Emily, kadın biraz daha yaklaşınca. "Biraz kahve ister misin?"

"Ah, isterim" dedi Cynthia.

Emily onu mutfağa aldı ve her ikisine de hala demlenmekte olan kahve demliğinden birer fincan kahve koydu. O anda, Mogsy, kalorifer dairesi ve mutfağı ayıran cam kapıda belirdi. Cynthia gidip cam kapıdan içeri baktı.

“Yavru köpeklerin olduğunu bilmiyordum!” diye bağırdı. “Ah, çok sevimliler!”

"Anneleri sokak köpeğiydi" dedi Emily. “Hamile olduğunu fark etmemiştim sonra birden beş yavrusu oldu.”

“Onlara ev buldun mu?”  diye sordu Cynthia, camın arkasında onlara cıvıldarken.

"Henüz değil" diye cevap verdi Emily. “Yani, yavrular henüz annelerinden ayrılmak için çok küçükler. Ve kendi başının çaresine bakması için onu öylece dışarı atamam. Yani şimdilik benimler.”

“Eh, sütten kesilince, bir tanesini almaktan mutluluk duyarım. Jeremy, St. Matthew’ın giriş sınavlarını geçti ve ona bir tebrik hediyesi almak istiyordum.”

“Bir tanesini alır mısın?” diye sordu biraz rahatlayarak Emily. "Bu harika olur."

“Elbette,” diye yanıtladı Cynthia, Emily’nin kolunu sıkarak. “Bu kasabada birbirimize yardım ederiz. Etraftakilere de sormamı ister misin? Başkası da ister belki?”

“Evet, bu harika olur, teşekkürler,” diye yanıtladı Emily.

Emily gidip köpekleri besledi, sonra iki kadın mutfak masasına oturdular.

“Şimdi,” dedi Cynthia, kalın bir dosya çıkararak. “İnisiyatif alarak doldurman gereken bazı formları getirdim. Bu temizlik için.” Emily’nin önüne mavi bir kağıt koydu. Sonra da pembe bir tane. "Gaz." Son olarak, sarı olanı da masanın üzerine yerleştirdi. "Atık su ve kanalizasyon arıtması."

Emily korkuyla formlara baktı. Konunun bu kadar resmiyete dökülmesi onu acı şekilde hazırlıksız hissettirdi.

Fakat Cynthia bitirmemişti. “Burada senin için bazı kartvizitler de var. Gerçekten saygın birkaç kişinin isimleri ve numaraları. Senin için her şeyi sıfırdan yapacaklar. Zamanında onları kullanmıştım. İyi adamlar, en iyileri, gerçekten. Onlara hayatımı emanet edebilirim.”

Emily kartvizitleri aldı ve cebine attı. “Başka bir şey var mı?”

“Trevor işini zorlaştırmaya çalışacak. İnsanlığın bilebileceği tüm kanuna aykırılıkları ve açıkları biliyor. Yasal ve lojistik olarak ne yaptığını bildiğinden emin ol, gerisini halledersin.”

Emily yutkundu. Her zamankinden çok daha endişeli hissediyordu. “Ve ben de burada oturmuş duygusal bir konuşma yapmayı planlıyorum.”

“Ah, beni yanlış anlama,” diye bağırdı Cynthia, pençe gibi gözüken pembe ojeli tırnaklı elini sallayarak. “Konuşma zaten işin yüzde doksanı. Sadece Trevor’un kalan yüzde onluk kısımda sana cevap veremeyeceğin bir soru sormasına izin verme. Kağıtları masaya vurdu. “Bu işleri öğren. Konuya hakimmiş gibi konuş.”

Emily başını salladı. "Teşekkür ederim, Cynthia. Bana bu konuda konuşmak için zaman ayırdığın için minnettarım."

"Sorun değil, tatlım," diye yanıtladı Cynthia. “Bu kasabada birbirimize yardım ederiz.” Ayağa kalktı ve kanişler de onun ayaklarının dibine gittiler. "Sonra görüşürüz. 7'de?"

"Toplantıya geliyor musun?" Emily şaşkınlıkla sordu.

"Elbette!" Emily’nin omzunu sıvazladı. “Hepimiz geliyoruz.”

“Hepiniz?” diye sordu Emily, endişeyle.

“Seni ve pansiyonu umursayan herkes,” diye yanıtladı Cynthia. “Bunu hayatta kaçırmayız.”

Emily, minnet ve endişe duygularını bir arada hissederek, Cynthia’yı kapıya kadar geçirdi. Çünkü kasaba insanları onu iyi hissettirmek için destekliyorlardı. Ama bir taraftan hepsinin gözü önünde kendisini aptal yerine düşürebilecek olma riski onu korkutuyordu.

*

O gün akşamüzeri Emily kapı zilini duyduğunda, kıyafetinin son detaylarını düzeltiyordu. Gelenin kim olabileceğini düşünerek kaşlarını çattı ve görmek için gitti. Kapıyı açtığında karşısında gördüğü kişiye çok şaşırmıştı.

"Amy?!" diye bağırdı Emily. “Aman tanrım!”

Arkadaşını sarılmak için kendine çekti. Amy de ona sarıldı.

“İçeri gel,” dedi Emily, kapıyı daha da açarak. Çabucak saatine baktı. Kasaba toplantısı için çıkmadan önce Amy ile konuşacak biraz vakti vardı.

“Vay canına,” dedi Amy, etrafına bakınarak. "Bu beklediğimden daha büyük bir ev."

"Evet, biraz büyük."

Amy burnunu kırıştırarak evi kokladı. “Bu duman mı? Yanık kokusu alıyorum."

“Uzun hikaye,” dedi Emily, eliyle geçiştirerek. Hemen sonra yavrular kalorifer dairesinden havlamaya başladılar.

“Köpeğin mi var?” diye sordu Amy, şok içerisinde.

"Bir köpek, beş yavru," dedi Emily. "Bu da başka bir uzun hikaye." Saate tekrar bakmaktan kendini alamadı. “Ee, burada ne işin var Amy?”

Amy’nin ifadesi düşmüştü. “Burada ne işim mi var? Üç ay önce ortadan yok olan en yakın arkadaşımı görmeye geldim. Yani, burada ne işin olduğunu sorması gereken kişi benim. Ve nasıl o uzun haftasonu önce iki haftaya sonra da altı aya dönüştüğünü sorması gereken. Ve burada bir iş yapmaya başlayacağını söylediğin mesajdan bahsetmiyorum bile!”

Emily, arkadaşının sesinde bir nebze küçümseme hissediyordu. “Bir iş yapacak olmamın nesi bu kadar çılgınca? Sen yapabileceğimi düşünmüyor musun?"

Amy gözlerini devirdi. “Öyle demek istemedim. Sadece biraz hızlı gidiyorsun gibi geldi. Sanki buraya yerleşiyorsun gibi hissediyorum. Altı evcil hayvanın var!”

Emily, saldırıya uğramış hissetmenin yanında, bıkkınca başını salladı. “O bir sokak köpeği ve yavruları. Yerleşmiyorum. Sadece deniyorum. Bir şeyler yapmaya çalışıyorum. Hayatımda bir kere olsun zevk alıyorum."

Şimdi nefesini verme sırası Amy’deydi. "Ve ben senin adına mutluyum, gerçekten. Hayattan zevk alman çok iyi, Ben’le yaşadığın onca şeyden sonra bunu gerçekten hak ediyorsun. Ben sadece belki de bunu yapmak için yeterince düşünmemiş olabileceğini hissettim. Bir iş kurmak o kadar kolay değil.”

“Sen yaptın,” diye hatırlattı ona Emily.

Amy, üniversiteden mezun olduğundan beri ev parfümü işi yapıyor, internetten satıyordu. Kendine yetecek parayı kazanması yıllarca uykusuz geçen geceler ve haftada yedi gün çalışma gerektirmişti ama şimdi işi büyüyordu.

"Haklısın," dedi Amy. "Ben yaptım. Ve zor oldu." Şakaklarını ovuşturdu. “Emily, gerçekten yapmak istediğin şey buysa, bu kadara düzgünce ve iyice uzaktan bakmak için, en azından önce kısa bir süreliğine New York’a gelemez misin? Önce bir iş teklifi hazırlarız, sonra kredi için bankayla konuşuruz ve yardımcı olması için bir muhasebeci buluruz? Sana akıl hocalığı yapabilirim. Sonra doğru kararı verdiğine eminsen, buraya her zaman geri dönebilirsin.”

“Doğru kararı verdiğimi zaten biliyorum,” dedi Emily.

"Nasıl?" diye bağırdı Amy. "Sıfır deneyimin var! Muhtemelen kelimenin tam anlamıyla bundan nefret edebilirsin! Peki sonra ne olacak? Bütün paranı boşa harcamış olacaksın. Tutunacak hiçbir şeyin kalmamış olacak.”

“Biliyor musun Amy, bu tip saçma şeyleri annemden duymayı beklerdim, senden değil.”

Amy yüksek sesle iç geçirdi. “Beni hayatının tamamen dışına attığında bu tip şeyler konusunda destek olmak biraz zor oluyor. Emily, seninle kavga etmek istemiyorum. Buraya geldim çünkü seni özledim. Ve senin için endişeleniyorum. Bu ev mi? Bu sen değilsin. Burada sıkılmadın mı? New York’u özlemiyor musun? Beni özlemiyor musun?"

Amy’nin sesindeki endişe, Emily’nin kalbini acıtmıştı. Ama aynı zamanda, duvardaki saat ona zamanın ilerlediğini gösteriyordu. Kasaba toplantısı, geleceğini belirleyecek olan toplantı, çok yakında başlayacaktı. Orada olması gerekiyordu ve sakin olması gerekiyordu.

“Pardon,” dedi Amy kısaca, Emily’nin sürekli gözünün takıldığı şeyin saat olduğunu fark edince. “Seni bir şeyden mi alıkoyuyorum?”

“Hayır tabii ki,” dedi Emily, Amy’nin elini tutarak. “Sadece, bu konu hakkında sonra konuşabilir miyiz? Kafamda bir sürü şey var ve-”

“Haber vermeden gelmem daha önce problem olmazdı,” diye homurdandı Amy.

“Amy,” diye uyardı Emily. “Hayatımı öylece bozamazsın, gelip yanlış yaptığımı söyleyip, benim de nazikçe bunu kabul etmemi bekleyemezsin. Seni gördüğüme sevindim, gerçekten. Ve burada istediğin kadar kalabilirsin. Ama şimdi gitmek zorunda olduğum bir kasaba toplantısı var.”

Amy’nin kaşlarından biri kalkmıştı. “Kasaba toplantısı mı? Tanrı aşkına Emily, kendini bir dinle! Toplantılar, sıkıcı, durgun kasabalar içindir. Bu sen değilsin.”

Emily tüm sabrını kaybetmişti. "Hayır, yanılıyorsun. New York’ta olduğum kız var ya. O ben değildim. O, Ben’in etrafında sevgi delisi bir köpek yavrusu gibi dolanan, evlenilecek kadar iyi biri olduğunu söylemesini bekleyen salak bir kadındı. O kadını tanıyamıyorum bile. Görmüyor musun: Ben buyum. Şu anda olduğum yer, şu anda olduğum kişi, New York’ta olduğumdan çok daha doğru hissettiriyor. Eğer bu hoşuna gitmiyorsa, ya da en azından biraz destekleyemiyorsan, o zaman bitmiştir.”

Amy’nin ağzı açık kaldı. Bunca yıllık arkadaşlarında hiç böyle kavga etmemişlerdi. Emily daha önce hiç en yakın, en eski arkadaşına sesini yükseltmemişti.

Amy, el çantasını göğsüne dayayarak içinden bir sigara paketi çıkardı. Parmakları ustaca paketin içinden bir sigara çıkarıp, dudaklarının arasına yerleştirdi. “Toplantının keyfini çıkar, Emily.”

Evden çıktı ve sokakta Benz’ini park ettiği yere doğru yürüdü. Emily onu hızla giderken izledi ve pişmanlık hissi çoktan içini kaplamıştı.

Sonra o da kendi arabasına bindi, çalıştırdı ve her zamankinden daha kararlı bir şekilde belediye binasına doğru ilerledi.

On Dokuzuncu Bölüm

Sunset Limanı’nın belediye binası resmi fakat şirin kırmızı tuğlalı bir binaydı. Çimenlikte küçük ağaçlar ve yazıları altın kabartmalı eski tip bir ahşap levha vardı.  Emily, merdivenlerden hızla koşarken, dosyasındaki kağıtları neredeyse elinden düşürüyordu ve kasabanın yaşlılarının onu izlediğini neredeyse hissedebiliyordu.

Çift kanatlı kapıdan hızlıca içeri girdi ve onu gülerek karşılayan bir kadının olduğu resepsiyon bankosuna gitti.

“Merhaba, ben toplantıya geç kaldım,” dedi Emily, toplantının yapılacağı oda hakkında bilgi veren mektubu kağıtlarının arasında bulmaya çalışırken. “Hangi odada olduğunu hatırlayamıyorum. West Sokağındaki mülk ile ilgili.”

“Siz pansiyoncu hanımefendi olmalısınız,” dedi resepsiyonist tanıdık bir gülümsemeyle. “İşte isim etiketiniz. Toplantıya olan yoğun ilgiden ötürü ana salona alındı. Sağınızdaki çift kanatlı kapıdan girebilirsiniz.”

“Teşekkürler,” dedi Emily, isim etiketini elbisesine takarken “yoğun ilgi”den kastının ne olduğunu merak etti.

Kadının gösterdiği çift kanatlı kapıya gitti ve açmak için çekti. Nasıl dolu olduğunu görünce çok şaşırdı. Kasaba halkının büyük çoğunluğu tartışmaya katılmak için gelmişlerdi. Patel’leri, lokantadan Joe’yu, Bradshaw’ları ve bakkaldan Karen’ı gördü. Evinin pansiyona dönüşmesi zannettiğinden çok kişinin umurundaydı.

Daniel’ı önde görünce kalbi hızla atmaya başladı. Gelmişti. Bu sefer onu yalnız bırakmamıştı. Hızlıca öne gidip, Daniel’ın yanındaki yerini alırken, kafalar ona çevrilmişti. Daniel, dizini sıktı ve ona göz kırptı.

“Bu iş sende,” dedi.

Hemen sonra, Emily, yan koridorda oturan ve ona kalkık bir kaş ve alaycı gözlerle bakan Trevor Mann’ı gördü. Gözlerini kısarak, havalı ifadesine geri döndü.

Şükür ki toplantının sadece ilk beş dakikasını kaçırmıştı. Belediye Başkanı paneldeki kişileri tanıtmayı yeni bitirmiş ve programın üzerinden geçiyordu.

“Ve,” dedi Emily ve Trevor’u işaret ederek, “Sahneyi size bırakıyorum. Düşünceleriniz lütfen.”

Trevor bir saniye bile beklemedi. Ayağa kalktı ve yüzünü dinleyiciye döndü.

“O evin arkasındaki evde yaşıyorum,” diye başladı. “Ve oranın bir pansiyona dönüştürülmesine karşıyım. Kasabada zaten pansiyonlarımız var, West Sokağı gibi sessiz bir yerleşim bölgesinde bir tane daha pansiyona ihtiyacımız yok. Hayatımda yaratacağı rahatsızlık büyük olacak.”

“Şey,” dedi Emily kısık sesle, “net olarak söylemek gerekirse, o evde yaşamıyorsunuz. Orası sizin ikinci eviniz, değil mi?”

“Net olarak konuşmak gerekirse,” diye tısladı Trevor, “sizinki sizin eviniz bile değil.”

“Pes,” dedi Emily bıyık altından, Trevor Mann’ın elinden geleni ardına koymayacağını, eğer gerekirse pisleşebileceğini fark ederek.

Sandalyesine geri oturdu, bu durumdan boğulmuş hissetti ve sırf “bu tür şeyler” yüzünde, gürültü kirliliği, artan çöp birikintileri, turizm ticareti ve lokallerin bölgede yaşam masraflarının artmasıyla ilgili istatistiklerini sıralamasını dinledi. Emily konuşmaya çalıştı ama Trevor izin vermemişti. Sürekli ağzını açıp kapatan şaşkın bir balık gibi hissetmeye başlamıştı.

“Günün sonunda,” dedi Trevor Mann, “burada bir işletmeyi sürdürmek için gerekli olan ilk şeyi bilmeyen, tecrübesiz bir kadından bahsediyoruz. Evimin arkasındaki arazinin onun küçük gösteriş projesi için kullanılmasını istemiyorum.”

Destek görmeyi veya ona katılanların seslerini duymayı bekleyerek zafer kazanmışçasına oturdu. Ama yerine sağır edici bir sessizlikle karşılaştı.

“Şimdi zavallı kadının konuşmasına izin verecek misin?” dedi Doktor Patel.

İzleyicilerden “Yani, sonunda,” sesleri yükseliyordu. Kasaba halkının onun arkasında durduğunu bilmek Emily’yi mutlu etmişti. İlk defa, burada gerçek arkadaşlar edinmiş gibi hissetti, Amy ile kavgalarından sonra tam da şu anda ihtiyacı olan bir şeydi bu. Amy’yi düşünmek midesindeki kelebekleri daha da hareketlendirmişti.

Odadaki herkesin ona baktığını hissederek ayağa kalktı. Boğazını temizledi ve başladı.

“Her şeyden önce, hepinizin burada olmasının beni ne kadar duygulandırdığını bilmenizi istiyorum.” Sanırım buraya ilk geldiğimde pek de popüler olmadığımı söylemem yanlış olmaz Kendi korumaya çalışıyordum ve şüpheciydim. Ama bu kasaba bana sevgi, sıcaklık, cömertlik ve dostluktan başka bir şey göstermedi.  Sayenizde, burayı ve hepinizi severek büyüdüm. Buraya geldiğimde küçük bir kız gibi hissediyordum. Hepiniz bana ebeveyn, akıl hocası gibi davrandınız ve nasıl büyüyüp bir kadın olunacağını gösterdiniz. Zengin olmanın peşinde değilim. Sadece bu kasabada yaşama şansına sahip olmak istiyorum ve bunu yapmak için kendimi geçindirmem gerekiyor. Bu dünyada ona her şeyden fazlasını ifade edecek olan babamın eski evini tamir etmek için bir şans istiyorum. Henüz vazgeçmeye hazır değilim. Ve ayrıca bu topluluğa aldıklarımı geri vermek de istiyorum.”

Emily odadaki tüm cesaretlendirici gülümsemeleri fark etti. Hatta birkaç kişi gözlerini peçetelerle kuruluyordu. Konuşmaya devam etti.

“West Sokağındaki ev babama aitti. Çoğunuz onu tanıyordunuz. Bana anlattığınız sevgi dolu hikayelere bakılırsa, bu toplumun değer verdiği üyelerinden biriydi.” Duygu yoğunluğundan boğulacakmış gibi hissetti. "Ben babamı özlüyorum. Sizin de özlediğinizi düşünüyorum. Onun evini restore etmek onu onurlandırmanın bir yolu gibi hissettiriyor. O evi bir pansiyona dönüştürmek ise taptığı bu kasabayı onurlandırmanın bir yolu gibi. Sizden tek isteğim sizi ve onu onurlandırma şansını bana vermeniz.”

Bir anda, bütün odada alkışlar koptu. Emily, onlara izin verdiğinde gördüğü sevgi ve ilgiden fazlaca mutluydu.

Daha alkışlar susmadan, Trevor Mann tekrar ayağa kalktı.

"Ne kadar dokunaklı, Bayan Mitchell," dedi. "Ve bunu topluma geri kazandırmanız her ne kadar sevimli olsa da başarılı bir şekilde pansiyon işletmek bir kenara, tekrar altını çizerim ki bu büyüklükteki bir evi restore etmek için fena halde niteliksizsiniz."

Bu kadardı. Kavga başlamıştı. Ve Emily buna hazırdı.

“Bay Mann’ın inandığının aksine,” dedi “Ben tecrübesiz değilim. Binada aylardır çalışıyordum ve bu süre içinde onu neredeyse tamamen yeniledim.”

"Ha!" diye bağırdı Bay Mann. “Daha dün tost makinesini patlattı!”

Emily onu alt etmeye çalışma girişimlerini göz ardı etti. “Ayrıca yapılan tüm işler için ve evi pansiyona dönüştürmek için gereken tüm izinleri aldım.”

“Ah, gerçekten mi?” diyerek alaylı gülümsedi Trevor. “Bana elektrik ve tesisat izinlerini aldığınız mı söylüyorsunuz? Lisanslı bir esnaftan?”

“Evet, aldım,” dedi, Cynthia’nın ona verdiği formları çıkararak.

“Peki, HHE-200 Yeraltı Atık Su Bertarafı formunuz nerede?” dedi Trevor, giderek sinirlenen bir sesle. “Onu doldurdunuz mu?”

Emily dosyasından, Cynthia’nın getirdiği belgelerden bazılarını daha çıkardı. "Gerektiği gibi üç nüsha."

Trevor’un yüzü kızarmaya başlamıştı. “Peki ya fırtınada zarar gören ahır ne olacak? Onu öyle bırakamazsın, bu bir risk. Ama tamir edersen, arazi kullanım yönetmeliğine uygun olmak zorunda.”

“Ben bunun farkındayım,” diye cevapladı Emily. “Bunlar zarar görmüş dış binalarla ilgili inşaat çizimlerim. Ve siz sormadan söyleyeyim, evet, 2009 Uluslararası Bina Kuralları’na uygunlar. Ve,” Trevor’un onu bölmesini engellemek için sesini yükselterek devam etti, “Maine Eyalet Mimarı tarafından onaylandılar.”

Trevor sert sert baktı.

Sonunda, "Bu konuştuklarımız tamamen anlamsız," diye patladı, sinirini daha fazla içinde tutamayarak. “Asıl meseleyi unutuyorsunuz. Bu ev yıllar önce, yaşanamaz kabul edildi. Ve o, geçmiş vergilerini ödemedi. Orada yasal olmaya bir şekilde yaşıyor ve teknik olarak o ev artık onun değil.”

Tüm gözler Belediye Başkanı’na dönerken, oda sessizliğe büründü.

Emily’nin kalbi ağzında atıyordu; gerçek an buydu.

Sonunda, Belediye Başkanı ayağa kalktı ve herkese yüzünü döndü. Sırıtışını saklamaya çalışıyordu ama berbat bir şekilde başarısız olmuştu.

“Sanırım yeterince dinledik, değil mi?” dedi. “Ev yaşanamaz kabul edilmişti çünkü yıllardır boştu. Ama hepimiz gördük ki, şu anda yaşanamaz olmaktan çok öte – çok güzel.”

Kalabalıktan ona katıldıklarını belirten hafif bir tezahürat yükselmişti.

“Ve geçmiş vergilere gelince,” diye devam etti, “Emily onları zaman içerisinde ödeyebilir. Biliyorum ki kasabamız onları geç de olsa ödeyecek bir sakini, hiç ödenmemesine tercih eder. Ayrıca, yeni vergiler ve pansiyon uzun vadede kasaba için daha fazla fayda da sağlayacaktır.”

Yüzünde büyük bir gülümsemeyle Emily’ye döndü

“Emily’ye evi pansiyona dönüştürmesi için izin vermek için hazırım.”

Dinleyicilerden bir sevinç uğultusu yükseldi. Emily, az önce olanlara inanamayarak, soluksuz kaldı. Trevor Mann sessizliğe gömülerek koltuğuna oturdu.

İnsanlar Emily’nin yanına gelerek, onun elini sıkıyor, yanağından öpüyor, sırtını sıvazlıyorlardı. Emily, duygu yoğunluğu içerisinde alt dudağını ısırdı. Birk ve tanıştığı itfaiyeci oğlu Jason gelip onu tebrik ettiler. Raj Patel ona sahiplendirmeye çalıştığı tavukları hatırlattı.

“Eğer tesisat ya da elektrikle ilgili yardıma ihtiyacın olursa, ben her zaman hazırım,” dedi adamın biri, eline kartvizitini sıkıştırarak.

“Barry,” dedi, adını okuyarak. "Teşekkür ederim. İrtibat halinde olacağım."

Karen, eğer tüm ihtiyaçları için bakkalı kullanırsa, toptan satış anlaşması yapabileceklerini söyledi. Emily herkesin cömertliğinden ve onu cesaretlendirmesinden heyecanla dolup taşmıştı.

“Pansiyonu açtığında, oranın sanatçısı ben olacağım, tamam mı?” dedi Serena, arkadaşına sarılarak.

Emily kahkahayla cevap verdi.

Daniel kalabalığın arasından sıyrıldı ve onu kollarının arasına alarak kendine çekti. "Seninle gurur duyuyorum."

"İnanamıyorum!" diye bağırdı Emily, Daniel onu etrafında döndürürken, başını geri attı. “İzni aldık! Bahse girerim benimle tanıştığında buralara geleceğimi hiç düşünmemiştin.”

Daniel başını salladı. “Dürüst olmak gerekirse, gazı yanlışlıkla açık bırakıp tüm evi havaya uçurmak gibi saçma bir şey yapacağını düşünmüştüm. Sana yardım etmemin tek sebebi kendi çıkarımdı,” diye de ekledi şaka yollu.

“Öyle mi?” dedi Emily, eğilip dudaklarına küçük bir öpücük kondurdu.

Daniel da onu şefkatle öptü. Emily onun kokusunu içine çekerken, hayatın ne kadar tahmin edilemez olduğunu düşündü. Ben’i öpüp onunla evleneceğini düşündüğü zamanların üzerinden çok geçmemişti. O zamanlar ne kadar aptaldı. Daniel’ı öpmek ne kadar da farklıydı.

Ayaklarının üzerine indiğinde, ona baktı ve elini tuttu. Amy’nin, bir iş kurmanın ne kadar zor olduğuyla ilgili sözleri kafasında çınlıyordu. İşletmelerin büyük çoğunluğunun ilk senesinde battığı. “Şimdi ciddi işler başlıyor,” dedi Daniel’a. “Planlama. Finansal yatırım. Bu büyük, çok büyük bir risk.”

Daniel başını salladı. "Biliyorum. Ama önce neden kutlamıyoruz? Sadece anın tadını çıkar."

"Haklısın," dedi, gülümseyerek. "Bu bir zaferdir. Bunu kutlamalıyız. Ama sen çok içmesen iyi olur. Sabah erken kalkman gerekecek.”

Daniel kaşlarını çattı, kafası karışmıştı. “Öyle mi? Neden?”

Emily, ona bir bakış attı. “Nereye kaybolduğunu biliyorum,” dedi. “Marinaya.”

“Ha, o,” dedi Daniel, birden, garipçe. “Ona ne olmuş?”

“Teknene yeni bir motor getirmesi için birini ayarladım.”

Daniel’ın gözleri şaşkınlıkla açıldı. “Öyle mi? Ama paran yoktu!”

Emily gülümsedi. “Sen de bana tost makinesini aldığında paran yoktu ama aldın, sadece işlerin kötü gittiğine inandığımda beni düştüğüm yerden kaldırmak için. Bu yüzden ben de senin için bir şey yapmak istedim, sana teşekkür etmek için.

Daniel heyecanlı gözüküyordu ve Emily küçük mali bir sıkıntının onun suratındaki bu ifadeye değeceğini biliyordu.

“Doğru, bu Gordon’un barına çağrıdır!” dedi Daniel.

Emily bir kaşını kaldırdı. "Gerçekten mi? Kasabaya mı inmek istiyorsun? Peki ya bütün o işgüzarlara ve onların söylediklerine ne oldu?"

Daniel sadece omuz silkti. "Onlar artık umurumda değil. Benim için önemli olan sensin." Alnına bir öpücük kondurdu.

Emily kolunu Daniel’ın beline doladı.

Gitmek için döndüklerinde kapıda birinin onları izlediğini gördü. Amy idi. Emily durdu ve kendini hazırladı. Ama herhangi bir çatışma başlatmak yerine, Amy Emily’ye el başparmağını kaldırarak işaret etti. Sonra ona bir öpücük attı ve gitti.

“O kimdi?” diye sordu Daniel.

Emily kendine gülümsedi. “Sadece geçmişimden birisi.”

Yirminci Bölüm

Ev, içeri girip çıkan insanların uğultularıyla doluydu. İzin alındığına göre, yapılacak çok iş vardı ve bir an önce başlamalıydı. Hizmetlerini sunmak için çok fazla kişi Emily’ye gelmişti -sıva, zımpara, hatta pencere temizliği için- ve karşılığında sadece şirketlerini onaylamalarını istiyorlardı ve o bu cömert teklifleri kabul etmeyi her şeyden çok istiyordu. Bunca ay yalnızca kendisi ve Daniel varken, şimdi bunca insanın evin üzerinde çalışması garip hissettiriyordu. Ama Emily, buna alışması gerektiğini biliyordu; bir pansiyon açmaya karar verdiğinde günlük hayatlarına olacak müdahaleleri kabul etmişti.

Rico’nun ona bağışladığı resepsiyon bankasının teslimatı hakkında çalışmalar yaptı. Fuayede mükemmel gözüküyordu. Elektrikçi Barry, yeni kasa sistemini çalıştırmak için aşağı katta çalışmalar yapmıştı. Sonra Raj, beyaz minibüsüyle geldi.

“Çiçek sepeti teslimatı,” dedi gülerek.

“Harika,” diye yanıtladı Emily.

Raj minibüsüyle dışarı çıkar çıkmaz başka biri geldi.

“Bayan Emily Mitchell adına bir halı ve yolluk getirdik,” dedi teslimatçı adam, elindeki kağıda bakarak. “Nereye koymamızı istersiniz?”

“Şöyle,” dedi Emily, adamı evin içine yönlendirerek.

Daniel mutfakta herkes için kahve yapıyordu; onun köpeklerle sohbetini duyabiliyordu. Emily cüce Yağmur ve Mogsy dışında tüm yavrulara yeni evler bulmuştu. Cynthia oğlu Jeremy için bir tanesini alacaktı, Raj Şimşeğe, aralarında en gürültücü olana, karşılık çiçek sepetlerini ona bedavaya vermişti, itfaiyeci Jason, yeni doğan kızına bir tanesini hediye olarak alacaktı ve sonuncuyu da lokantadan Joe istemişti. Bütün kasabanın gene ona yardım etmesi Emily’yi mutlu etmişti ve yavruların da yeni evlerini çok seveceklerini biliyordu.

Emily, halı kuryesini merdivenlerden yukarı çıkardı ve koridora götürdü. “Buraya,” dedi.

Adam yeni, krem yolluğu açarken, onu izledi. Muhteşem gözüküyordu, içerinin gri, mavi ve beyaz renk tonlamasıyla çok iyi gitmişti.

Ev, pansiyona dönüşme konusunda yol kat ediyor ve Emily her şeyin nasıl bir araya geldiğine şaşırmaktan kendini alamıyordu. Gene de hala diken üzerindeydi, fakat bu korkudan çok beklenti yüzünden oluyor gibiydi. Bütün hayatı onu bu ana taşımak için varmış ve o en sonunda, başından beri olması gereken yerdeymiş gibi hissediyordu.

Emily kuryeye teşekkür etti ve adam gitti. Adam gider gitmez, yeni yumuşak halının üzerinde yürüdü, oyuncağını deneyen küçük bir çocuk gibiydi. Gelecek için çok heyecanlı  hissediyordu. Ama sonra henüz herhangi bir yenileme yapmadığı çok önemli bir oda olduğunu hatırladı, aslında tüm odalar arasında en önemlisi. Şimdiye kadar bunu görmezden gelmeye çalışmıştı ama birden oraya girebilecek ve ne yapılması gerekiyorsa yapabilecek gibi hissetti.

Yeni yolluk boyunca yürüdü, bir gün pansiyonun bir parçası olacak ama şimdi boş olan sayısız odanın yanından geçti, sonra bir zamanlar ona ve Charlotte’a ait olan odanın kapalı kapısının önünde durdu. Emily elini ahşap kapıya doğru götürdü ve derin bir nefes aldı. Doğru kararı verip vermediğini düşünerek bir anlığına tereddüt etti. Asma katıyla, tavandan tabana camları ve çarpıcı okyanus manzarasıyla, insanlara en çok vay canına dedirtme potansiyeli olan oda buydu. Ayrıca evin en sessiz kısmındaydı. Bu odayı pansiyon odasına çevirmek işletme açısından oldukça mantıklıydı. Ama bu Emily’nin burayı toplamayı daha fazla geciktiremeyeceği anlamına geliyordu. Bu işin başarısı bu odanın yenilenmesine bağlıydı.

Emily, kendine güvenerek kapıyı açtı ve içeri girdi. Her şeyin içine nüfus etmesi ve tüm anıların derisine kadar işlemesi için kendine zaman tanıdı. Sonra yere oturdu ve kalbinde bir acı yumruyla tüm çocuk kitaplarını, oyuncakları ve giysileri paketledi. Yaptıkça, doğru kararı verdiğini anlamaya başladı. Çocukluğunu paketleyip kaldırmak onun ne kadar canını acıtsa da, bu kapının arkasında olup biteni görmezden gelmek de farkında olduğundan çok daha fazla canını yakmıştı. Şimdi muhtemelen hayatının o parçasını geride bırakıp ileri bakabilecekti.

Öğlen vakti, işçiler yemek için gidince, ev biraz sessizleşmişti. Emily ayağa kalktı ve etrafa baktı, odadaki son eşyalar da paketlenmiş, çatıdaki özel bölmeye yerleştirilmişti, oda boş ve çıplaktı. Yenileme çalışmaları yarın başlayacaktı. Pembe duvar kağıdı çıkarılıp oda beyaza boyanacaktı. Asma kattaki ahşap bölüm de beyaza boyanacaktı. Emily çoktan yatak ve diğer eski püskü şık mobilyaları satın almıştı yani tek yapmaları gereken onları getirip kurmak olacaktı.

Emily kendini yatağa bıraktı ve muhteşem deniz manzarasına ve güzel, bulutsuz gökyüzüne bakarak doğru kararı verdiğine emin oldu. Hayatında bir kere olsun, geleceği geçmişin önüne koymuş, kendini geçmişin akıntısına bırakmak yerine ileriye bakmıştı. Pansiyon için bu odayı seçerek, Emily kendine hayatının bir sonraki bölümüne geçme izni vermiş, ve sonunda geçmişi bir tarafa bırakıp kardeşinin ölümü hakkında hissettiği yersiz suçluluğu bir tarafa bırakmış gibi hissetmişti.

Son kutuyu da aldı ve çatıya çıkarmaya gitti. Kapıya geldiğinde, bir gümbürtü duydu ve arkasını döndüğünde bir resmin duvardan düşmüş olduğunu gördü; çıkarmayı unutmuş olmalıydı. Gitti, çerçeveyi yerden aldı ve son kutunun en üstüne yerleştirdi. O sırada, bu fotoğrafın kendi ve Charlotte’un yağmurlukları içerisinde, kocaman gülümseyen bir fotoğrafı olduğunu fark etti. O an, bunun, kardeşinden gelen ve hayatına devam etmesine izin veren bir işaret olduğuna emindi.

Hemen sonra, Emily, birinin ön kapıyı çaldığını duydu. Son kutuyu yere bıraktı ve merdivenlerden aşağı indi. Kapıyı açtığında, çimenliğin güneş içinde olduğunu gördü. Öğlen güneşi tam tepelerindeydi ve evin güzel bahçesini aydınlatıyor, Raj’ın diktiği çiçeklerin ve aynı renkteki, asılı çiçek sepetlerinin canlı renklerini daha da parlaklaştırıyordu.

Kapı eşiğinde kargocu bir adam duruyordu. "Emily Mitchell?"

“Evet, benim.” dedi, kalemini alıp paketi teslim aldığına dair imzayı atarken, paketin ne olabileceği kafasına dank edince, bütün vücudunu heyecan sarmıştı.

"Bu nedir?" diye sordu Daniel, girişe onun arkasına gelerek.

Emily kargocuya teşekkür etti ve adam uzaklaştı. Sonra Daniel’a döndü. “Bu tabela.”

“Geldi mi bile?” diye bağırdı Daniel. “Hangi isme karar verdin?”

İsim konusunda gizlice çalışmış, kimsenin kararını etkilemesini istememişti. İnsanlar bir şeyler önerip durmuşlardı ama ismin ona bir şey ifade etmesi gerektiğini biliyordu, onun ve sadece onun içinden gelmeliydi.

"Bakmak yok," dedi, paketi yırtarken ve tabelayı inceledi. Çok güzeldi, eve çok güzel eşlik edecek, rustik ve zevkli bir karışımdı.

Daniel’ın yardımıyla tabelayı yerine yerleştirdi. Bir adım geri çekilip, gururla kapının üzerine asılmış parlayan yeni tabelaya baktıkça, heyecan tüm vücudunu sarstı.

“Sunset Limanı Konağı” dedi Daniel, tabelayı okuyarak.

"Ne düşünüyorsun?" diye cevapladı Emily.

“Sevdim,” dedi Daniel, onu yakınına çekerek.

Tam o sırada, Emily lastiklerin altında çatırdayan çakılların sesini duydu. O ve Daniel döndüğün, yolda tanımadıkları bir araba gördüler. Evin önünde durdu ve bir adam peşinden bir valiz sürükleyerek, arabadan indi.

"Günaydın" dedi. “Bakkaldaki hanımefendi sizin pansiyonunuzu önerdi. Boş yeriniz var mı?”

Emily’nin kalbi sevinçle çarptı. Adama dönüp cevap vermeden önce çabucak Daniel’a bakıp sırıttı, sonra en profesyonel ses tonuyla cevapladı:

“Sanırım sizi bir yere sıkıştırabiliriz.”

Sophie Love

Hayatı boyunca romantizm kitaplarının fanı olan Sophie Love, ilk romantik serisini çıkarmaktan ötürü heyecan duyuyor: ŞİMDİ VE SONSUZA DEK (SUNSET LİMANI KONAĞI – 1. KİTAP). Sophie söyleyeceklerinizi duymak istiyor; ona e-posta atmak, e-posta listesine kaydolmak, ücretsiz e-kitap almak, güncellemelerden haberdar olmak ve bağlantıda kalmak için www.sophieloveauthor.com sitesini ziyaret edebilirsiniz.