Աստղերն են ժպտում լուսեղեն նազով, Խաղաղ դաշտերը մութն է համբուրում. – Ես կախարդված եմ միշտ նույն երազով, Միշտ նույն ցնորքն է իմ սիրտը այրում։ Մոտեցած երկնից աստղերը պայծառ Ժպտում են խաղաղ քո աչքերի պես. — – Իմ լքված սրտի կարոտը անծայր Ամեն ինչի մեջ որոնում է քեզ…
* * *
Եվ մոռացված և անմոռաց հեքիաթներ, Լույս հնչյուններ, որ դողում են աշխարհում, Քնքուշ աստղեր, որ վառվում են ու մարում. – Կյա՛նքս, նա էլ մի լուսեղեն հեքիաթ էր… Ճառագայթներ, որ շողացին ու չկան, Մթնշաղի ուրվագծեր նրբահյուս. Կյա՛նքս, հեռվում անհայտ կորած մի հեզ լույս, Որ չի վառում ո՛չ անցյալը, ո՛չ ներկան։ Հեռածավալ անհայտներում պահվտած Գալիք օրերն անհուն, անտես խավարում. – Կյանքս հավետ քեզ անծանոթ տաճարում Կանթեղի պես առկայծում է քո դիմաց…
* * *
Ինձ թաղեք, երբ կարմիր վերջալույսն է մարում. Երբ տխուր գգվանքով արեգակը մեռնող Սարերի արծաթե կատարներն է վառում, Երբ մթնում կորչում են ծով ու հող… Ինձ թաղեք, երբ տխուր մթնշաղն է իջնում, Երբ լռում են օրվա աղմուկները զվարթ, Երբ շողերն են մեռնում, ծաղիկները – ննջում, Երբ մթնում կորչում են լեռ ու արտ։ Իմ շիրմին դալկացող ծաղիկներ ցանեցեք, Որ խաղաղ ու հանդարտ մահանան. Ինձ անլաց թաղեցեք, ինձ անխոս թաղեցեք. Լռությո՜ւն, լռությո՜ւն, լռություն անսահման…
ԿԱՐՈՏ
Իմ անվերջ ճամփի տանջանքից հոգնած՝ Ես ննջել էի ոսկեղեն արտում. Ու ճչաց սիրտըս վայելքից անկարծ – Թվաց որ մեկը կանչում է տրտում… Եվ ես արթնացա խնդության ցավից. — Գիշերվա հովն էր լալիս դաշտերում, Մութ հեռաստանն էր դժկամ նայում ինձ, Մենակությունն էր քարի պես լռում…
ԱՆՋԱՏՄԱՆ ԵՐԳ
Դու անհոգ նայեցիր իմ վրա Ու անցար քո խաղով կանացի. Ես քեզնից դաոնացած հեռացա, Ես քեզնից հեռացա ու լացի… Ւմ հոգին ծովերում անծանոթ — Մենավոր ու մոլոր մի նավակ, Մատնեցի փոթորկին աղմկոտ, Հուսաբեկ, թողած ղեկ ու թիակ… Ինձ հեռվից լույս փարոս չի կանչում, Չի ժպտում ինձ խաղաղ հանգրվան. Միայն հողմն է տխուր շառաչում, Անթափանց մեգ-մշուշ է միայն…
ՏԽՈՒՐ ԶՐՈԻՅՑ
Կապույտ երկնքի ոսկեղեն աստղե՛ր, Ձեր հեռվից դուք միշտ տեսնում եք նրան. Ասացե՛ք, արդյոք նա էլ թախծո՞ւմ էր, Արդյոք տրտո՞ւմ էր նա էլ ինձ նըման։ Խորհրդագետնե՛ր, դուք տեսնում եք միշտ. — Արդյոք մենա՞կ էր նա էլ ինձ նըման, Թե ընկեր գտած ժպտում էր անվիշտ, Ե՛վ փայփայում էր, և՛ սիրում նրան։ Խորհրդագետներ, դուք ժպտում եք լուռ, Դուք լուռ ժպտում եք իմ ցավի վըրա. — Նա քեզ մոռացած՝ վաղուց ամենուր Ծաղրում է քո խենթ խոսքերը հիմա…
* * *
Որպես ծաղիկն է անխոս գունատվում Ցուրտ շըվաքի մեջ արևից հեռի, Այնպես թող սերը մեռնի իմ սրտում, Որ քաղցր կյանքիդ տխրանք չբերի… Ես լուռ կթաղեմ իմ ցավը միակ, Զվարթ կժպտամ բախտավորի պես, — Երբեք չեմ բանա սրտիս մութը փակ, Երբեք չեմ հայտնի իմ տանջանքը քեզ. Որ պայծառ ժպտաս կյանքի երեսին, Որ ոչ մի տրտունջ սիրտդ չհուզե, Որ չըմտորես իմ ցավի մասին, Որ քո թունավոր խոսքը չըկասե…
* * *
Կա խորհրդավոր մի հըրապուրանք Քո շարժումների անխոս զրույցում, Ինչ-որ օձային ինքնահիացում Եվ դեպի հողը ինչ-որ քամահրանք։ Մի այլ երկրային երաժըշտության Ելևէջների պչրանքն եմ հիշում, Քո շարժումները աղոթք են շարժում, Քո շարժումները և՛ կան, և՛ չըկան… Երկրում են սնված, բայց ոչ երկրային Արբեցումներ են նոքա խոստանում, Մի այլ տանջանքի եդեմ են տանում, Մատնելով հոգիս չարքերի խաղին…
ՀՐԱԺԵՇՏԻ ԽՈՍՔԵՐԻՑ
Ո՛չ տրտունջ, ո՛չ մրմունջ սգավոր, Հեռացի՛ր, մոռացի՛ր ինձ հավետ. Իմ ուղին միշտ մթին, մենավոր, Կըգնամ իմ դժկամ ցավի հետ։ Ւմ ճամփան՝ անվախճան մի գիշեր, Ւնձ շոյող ոչ մի շող չի ժպտա. — Հեռացի՛ր, մոռացի՛ր, մի՛ հիշիր, Ինձ այդպես, քրոջ պես մի՛ գթա… Հուսաբեկ, մութ ու մեգ թող լինի, Ւմ վերև թող արև չըխնդա. Լոկ երկունք, լոկ արցունք թող լինի, Ինձ այդպես, քրոջ պես մի՛ գթա…
ՍԵՆՏԻՄԵՆՏԱԼ ԵՐԳ
Արդյոք հիշո՞ւմ ես. անտառ էր, առու… Հեքիաթի պես էր – երազի նման. Խաղաղ երեկոն խոսում էր անձայն, Արդյոք հիշո՞ ւմ ես. – հեռո՜ւ էր, հեռո՜ւ… Արդյոք հիշո՞ւմ ես. երկիրը պայծառ Ժպտում էր սիրով հավիտենական. Գարունն էր երգում ձայնով դյութական, Արդյոք հիշո՞ւմ ես. առու էր, անտառ…
Արդյոք հիշո՞ւմ ես. գիշերն էր գալու, Հեքիաթի պես էր… Անտառ էր, առու… Արդյոք հիշո՞ւմ ես. հեռո՜ւ էր, հեռո՜ւ Կյա՛նք, տխուր հովիտ, հավիտյան լալու…
ՏՈՂ
Արդյոք նորից երազնե՞րն են թափառում, Սիրո անուշ նվագնե՞րն են ինձ կանչում. – Դալուկ աշնան տխուր շողերն են մարում, Սարից իջնող աղբյուրներն են կարկաչում։
Ես լսում եմ հիացմունքի մի շշուկ, Արդյոք դո՞ւ ես նորից հոդիս մեղմ հուզում. – Այն գիշերն է, այն հուշերն են տրտմաշուք, Այն աստղերն են ցուրտ երկնքում երազում։
Ես ընկած եմ անծայր դաշտում միայնակ, Երազնե՜րըս, երազնե՜րըս, որ անցան. Արդյոք դո՞ւ ես գիշերի պե<ս հերարձակ, Գիշերի պես խորհրդավոր, դյութական. – Դալուկ աշնան մերկ անտառն Է շառաչում, Լույս հուշերի վտակներն են կարկաչում…
* * *
Դժկամ նայում են ժայռերը խոժոռ, Տխուր խաղում են ալիքները ժիր. — Ընդունիր հոգիս մոլոր, մենավոր, — Վերջին աղոթքիս խոսքը մի՛ մերժիր։
Սողում են դանդաղ օրերը անծիր, Կորած Է մթնում մոլոր իմ ուղին. — Քնքուշ խոսքերով թախիծըս ցրիր, Անխոս ամոքիր ցաված իմ հոգին։
Մի անմեռ ցավ կա երկրում այս տխուր, Մի ցուրտ, հոգեմաշ հուսահատություն Կորցըրած հավետ և՛ երազ, և՛ հուր, Ես վերջին անգամ քե՛զ եմ աղոթում։
Դժկամ նայում են ժայռերը խոժոռ. Տխուր խաղում են ալիքները ժիր. Փայփայիր սիրտըս հավետ մենավոր, Վերջին աղոթքիս խոսքը մի՛ մերժիր…