Ցուրտ ցերեկներից հավիտյան դժգոհ՝ Սիրտս կարոտ է քո գգվանքներին. Դու ինձ չես խաբում, քնքուշ երեկո, Անուշ երեկո, մեղմ ու մտերիմ…
Կընստեմ անվերջ, կընստեմ մենակ, Դու կըփարվես ինձ թևերով ճկուն, Քնքուշ կըգգվես հույս ու հիշատակ, Կըպարզես մեղմիկ ցոլքըդ իմ հոգուն։
* * *
Թովիչ քնքշությամբ հանգչող աշխարհում Երեկոն վառեց լույսեր դժգունակ. Մութը հյուսում է տրտմության ժանյակ, Ծաղիկներն անուշ բույր են բուրվառում. – Իմ սիրտը տրտո՜ւմ, իմ սիրտը մենա՜կ…
Մեռած լուսնյակը, մենակ ու աղոտ, Սփռում է շուրջը իր շողերը ցուրտ. Հավետ լռում է մի տխուր խորհուրդ, Վառվում է հավետ մի անանց կարոտ – Սի՛րտ իմ ցնորող, սի՛րտ իմ անհագուրդ…
Տխուր ու մենակ լուսնյակն է վառվում, — Ւմ սիրտն է լալիս մենակ ու ցավոտ. Լուսնյակն արևի ըստվերն է աղոտ, Արևի ցոլքն է լուսնյակը տրտում. – Փառքիդ ստվե՛րն է իմ կյանքը կարոտ։
* * *
Երբ պայծառ օրըդ տխուր կըմթնի, Եվ սիրտըդ կայրե թունավոր կասկած, Վհատ սոսկումի տանջանքով կըզգաս, Որ որոնածըդ բնավ չես գտնի…
Բայց դու կըգնաս, օ՜, դու չես կանգնի, Վերջին լույսերը մեղմ կվախճանեն, Վերջին հույսերդ կըդավաճանեն, — Դու որոնածըդ բնավ չես գտնի…
Եվ երբ չի մնա ոչ մի հույս գաղտնի, Սիրտըդ կըճչա, արդյոք ո՞ւր ես, կա՞ս, Հողը կըգրկես և կըհեկեկաս. — Ո՛չ, – կարձագանքվի, – բնավ չես գտնի…
14 ՏՈՂ
Մանկուց ընտրեցի ճամփորդական ցուպ, Թողի հայրենի տնակըս ավեր, — Ահա ես հիմա մի մոլոր ասուպ, Ես կույր եմ հիմա, մռայլ ու անսեր։
Պայծառ ըղձերը ինձ զուր մաշեցին, Չըողջունեց ինձ ոչ մի արշալույս, Ինձ լուռ մոռացան, ինձ չըհիշեցին, — Ւմ սրտում մեռան սեր, ցնորք ու հույս։
Ես կույր եմ հիմա, անբախտ ու մենակ — Հավերժում կորած մի մոլոր ասուպ. Սահում Է կյանքը հյուսելով ժանյակ, Անցնում եմ վիհեր, լեռներ երկնահուպ, Ւնձ համար չըկա ժամ ու ժամանակ, Ես մի մոլորված, մի տխուր ասուպ…
ԱՇՆԱՆ ՏՐՏՄՈԻԹՅՈԻՆ
II pleure dans mon cœur Comme il pleut sur la vil e…
Paul Verlaine
Կրկին իմ հոգում Ւջավ մշուշոտ, արցունք անձրևող Տրտում իրիկուն. Իմ սրտում անցավ Մահացող ծաղկանց բույրը ցավ բերող, Համբույրը խոնավ. Կրկին պաղ միգում Ամպոտ երկինքը մեռած լույսերի Թաղումն է սգում։ Հողմը սրարշավ Հոգուս դալկացած ծաղիկ հույսերի Թերթերը տարավ… Անջատման ցավոտ Ձայներ դողացին ու հեզ դալկացան Հեռվում անծանոթ. Կըրակներն անձայն Լացող ամպերի միգում անսահման Թոշնեցի՜ն, անցա՜ն. Անձրևն անընդհատ Մաղում է վհատ թաղումի կոծով, — Տխուր, հուսահատ… Իմ հոգու մեջ է՛ լ Աշուն է իջել անամոք լացով, Ւմ հոգու մեջ է՛լ…
ՀԻՎԱՆԴ
Քնքուշ երազով պաճուճիր հոգիս, Նստիր մահճիս մոտ ու տխուր երգիր, Մազերըդ փռիր հոգնատանջ կրծքիս Ու մեղմ փայփայիր սիրտըս տարագիր։
Օտար դաշտերի անանց մշուշում Տըխուր լռության գիշերն է իջել — Իմ սիրտը հավետ թախիծն է մաշում, Մի լուսե երգ է իմ հոգում ննջել…