Տերևները ծառի ծերին Ասում էին զեփյուռներին. – Բա էս հովտի արդն ու զարդը Մենք չե՞նք ու մեր խիտ սաղարթը, Ի՞նչ կլիներ ծառի հալը, Թե չլիներ մեր հով տալը: Ամռան շոգին, Ամռան տաքին Էս ծառի մոտ ո՞վ կգա, ո՞վ, Թե որ չտանք մենք հով ու զով: Արշալույսին, Վերջալույսին Մեր մեջ սոխակն երգ չէր ասի, Դուք, զեփյուռնե՜ր, Համասփյուռնե՜ր, Մեզ հետ անուշ չէիք խոսի: – Բաժին չունե՞նք այդ պարծանքից, — Ձայներ եկան ծառի տակից: – Ո՞վ է, – ասին տերևները: – Այդպես բազմած վերևները, Բա դուք իսկի չե՞ք ամաչում, Որ մեզ երբեք չեք ճանաչում: Ձեր ծնունդը՝ Ձեր սնունդը՝ Գարուն գալիս Ո՞վ է տալիս: Մենք այս ծառի արմատներն ենք, Ձեր ու ծառի գլխի տերն ենք: Ինչ եք, ինչ չեք, Կանչեցեք, Բայց այս բանը լավ իմացեք. Տերևներն են գնացական, Արմատները մնացական, Արմատները որ չորանան, Ծառ ու տերև ո՞ւր կմնան:
ԳՅՈԻՂԱՑԻՆ ՈԻ ԾԱՌԸ
Փայտահատ Մոսին Կացինը ուսին Մտավ անտառ:
– Հո՜գիս, – ասավ նրան մի ծառ, — Դալար մնան քո կոները, Կացինըդ ա՜ռ, էս ծառերը Իմ բոլորից ջարդի՜ր զատ-զատ, Ինձ չեն թողնում բուսնեմ ազատ, Տես՝ կապել են գլխիս կամար, Արև չկա խեղճիս համար, Էս մթան մեջ խոնավ, նեխված, Արմատներիս տեղը նեղված, Ինչպես կարող եմ զորանալ, Շրջակայքի զարդը դառնալ:
Ծառի շուրջը լայն ու արձակ Մի տեղ բացեց, շատ ընդարձակ: Բայց խնդումը շատ չտևեց, Էն լավ օրին վատն հետևեց. Հա՜ արևը ծառը մրկեց. Հա՜ կարկուտը ճյուղքին զարկեց, Ու մի օր էլ քամին սաստիկ Կոտրեց ծառը չարաբաստիկ: